Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

8 Απρ 2015

Ή πώς η νομοθετική εξουσία «εκτελεί» την εκτελεστική

Του Γιώργου Καραμπελιά 

Μέσα στο οικονομικό αδιέξοδο όπου η πραγματική οικονομία συρρικνώνεται και πάλι, το μεγαλύτερο εσωτερικό πρόβλημα της κυβέρνησης, στην ούτως ή άλλως γενικευμένη κακοφωνία της, είναι η μεταβολή της προέδρου της Βουλής, δηλαδή της υπευθύνου για την τήρηση των διαδικασιών για την ομαλή λειτουργία της νομοθετικής εξουσίας, σε δεύτερο πόλο εξουσίας και μάλιστα σε ανοιχτό ανταγωνισμό με την εκτελεστική εξουσία.

Στην αρχή όλοι το εξέλαβαν ως μια αστειότητα μιας απλώς άπειρης και εξουσιομανούς τελειομανούς. Όμως, είχε ήδη δείξει δείγματα γραφής στην προηγούμενη Βουλή και ήταν προφανώς η πλέον ακατάλληλη για έναν ρόλο που από τη φύση του προϋποθέτει και επιβάλλει συναινετικά χαρακτηριστικά.

Ωστόσο, ο Τσίπρας, για να την «ξεφορτωθεί», την τοποθέτησε στη χειρότερη δυνατή θέση, διότι βέβαια δεν απειλείται με «ανασχηματισμούς», όπως οι υπουργοί, και, για να αλλάξει, χρειάζεται πρώτα πρόταση μομφής από την ίδια την κυβερνητική πλειοψηφία, πράγμα εξαιρετικά δύσκολο.

Έτσι, με το κύρος μιας προέδρου, που ψηφίστηκε και από την αντιπολίτευση, ανέλαβε, μέσα από διαδικασίες που συνιστούν συνταγματική εκτροπή, να μετατρέψει την προεδρία της Βουλής σε νέο πόλο εκτελεστικής εξουσίας. Πέρα από το εμμονικό του χαρακτήρος του ατόμου, οι στόχοι της είναι διάφανοι, ουσιαστικά, από την πρώτη ημέρα που ανέλαβε τα καθήκοντά της. Να υπονομεύσει κάθε διαδικασία συναίνεσης στο κοινοβούλιο, εμποδίζοντας έτσι τον πρωθυπουργό να προχωρήσει σε οποιουσδήποτε «συμβιβασμούς», και να μεταβληθεί στον ηγέτη του δήθεν αδιαλλάκτου στρατοπέδου των ψεκασμένων (γι’ αυτό βέβαια έχει και την πλήρη συμπαράσταση της Ραχήλ Μακρή).

Οι διαρκείς ύβρεις και υποτιμητικές παρατηρήσεις προς τους βουλευτές της αντιπολίτευσης, καθώς και οι παραβιάσεις του κανονισμού, όπως συνέβη ήδη από τις πρώτες συζητήσεις στη Βουλή, είχαν συγκεκριμένη στόχευση. Σκόπευαν να εμποδίσουν, για παράδειγμα, την κοινή ψήφιση των νομοσχεδίων για την «ανθρωπιστική κρίση» και να οδηγήσουν σε αποχωρήσεις της αντιπολίτευσης από τη Βουλή. Και αυτό σε πλήρη αντίθεση με τη στρατηγική (όσο υπάρχει κάτι τέτοιο) της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού, που είναι γνωστό πως επιθυμεί συναίνεση με ένα μέρος τουλάχιστον της αντιπολίτευσης και τον Κώστα Καραμανλή.

Αυτή ήταν όμως μόνο η αρχή. Στη συνέχεια, προχώρησε πιο πέρα, με τα διαρκή ανοίγματα στη Χ.Α., δήθεν για την τήρηση των κανονισμών, αλλά στην πραγματικότητα με στόχο να υπονομεύει τη δεξιά, μέσα από τη διατήρηση του χρυσαυγίτικου μορφώματος, όπως είχε κάνει παλαιότερα ο Λαλιώτης με τον Καρατζαφέρη και το ΛΑΟΣ. Στην ίδια κατεύθυνση, της ανάδειξής της στον πόλο της αριστερής αντιπολίτευσης καπελώνοντας τον Λαφαζάνη και τον… Βούτση, έκανε το συμμετρικό άνοιγμα προς τους καταληψίες που εισήλθαν και στο προαύλιο της Βουλής, σε ευθεία αντίθεση με τις δηλώσεις του κυβερνητικού εκπροσώπου και του υπουργού Προστασίας του πολίτη.

Αποκορύφωμα της ίδιας στρατηγικής είναι η περιβόητη Επιτροπή για το χρέος η οποία, με τον τρόπο που συγκροτήθηκε, συνιστά μίνι συνταγματικό πραξικόπημα. Συνέστησε υπό την προεδρία της μία παράτυπη επιτροπή, χωρίς να καλέσει τα κόμματα της αντιπολίτευσης να συμμετάσχουν, σέρνοντας τον άβουλο πρωθυπουργό και τον «μένω Παυλόπουλος» πρόεδρο, σε μία φιέστα της πλάκας. Μια φέστα ικανή  να προκαλέσει τα χειροκροτήματα της ψεκασμένης πτέρυγας των αντιμνημονιακών και την οργή της σοβαρής αντιμνημονιακής πτέρυγας διοτι καταστρέφει γελοιοποιώντας το ένα πολύ σοβαρό ζήτημα και αίτημα του σοβαρού αντιμνημονιακού κινήματος. Και, όπως φάνηκε, ο μόνος ο οποίος είχε το θάρρος, προς τιμήν του, να αντιδράσει ανοιχτά σε αυτή την τακτική, διότι με τον τρόπο που στήνεται βρίσκεται σε ευθεία αντιπαράθεση με τη διαπραγμάτευση για το χρέος, που πραγματοποιεί η κυβέρνηση, ήταν ο Βαρουφάκης. Ο πρωθυπουργός περιορίστηκε σε αμήχανα χαμογελάκια και λογύδρια.

Κατά συνέπεια, βρισκόμαστε μπροστά στη σοβαρότερη διάσταση της κυβερνητικής αποσύνθεσης, που έρχεται να προστεθεί σε όλα τα υπόλοιπα. Εκτός από ελάχιστους υπουργούς που παράγουν ένα κάποιο έργο, όπως ο Κοτζιάς, η Βαλαβάνη κ.λπ., η κυβέρνηση αυτή είναι εντελώς ανίκανη όχι απλώς να διαχειριστεί το τεράστιο ζήτημα του χρέους, αλλά να κυβερνήσει στοιχειωδώς. Χαρακτηριστική είναι η ιλαροτραγωδία που εξελίσσεται για τον ΦΠΑ στα νησιά, όπου τη μία μέρα προτείνεται από τον ένα υπουργό και την άλλη αφαιρείται από τον άλλο, με πρωταθλητή τον Σακελλαρίδη που τη Δευτέρα το υποστήριξε και την Τρίτη το αναίρεσε ο ίδιος. Ή τον τραγέλαφο του υπουργείου Προστασίας του πολίτη (sic) το οποίο έχει έναν υπουργό ο οποίος μεταφέρεται από το υπουργείο Εσωτερικών στο υπουργείο Δικαιοσύνης για να καταλήξει, την Τετάρτη 8 Απριλίου, και πάλι στα χέρια του Βούτση, που μας το ανήγγειλε ο ίδιος τηλεοπτικώς! Όσο για τη ρημάδα τη διαπραγμάτευση, τα Brussels Group και άλλα συναφή, έχει καταστεί ανέκδοτο.

Φταίνε τα τραγούδια του, φταίει κι ο λυράρης
Και όμως, μια σοβαρή κυβέρνηση, δεδομένου ότι πληθαίνουν οι γεωπολιτικοί κίνδυνοι στην περιοχή και έχει καταστεί πολύ δύσκολη για τους Ευρωπαίους και τους Αμερικανούς μια αποπομπή της Ελλάδας από το ευρώ, θα είχε τη δυνατότητα να κερδίσει πάρα πολλά σε μια διαπραγμάτευση, εάν ήξερε τι θέλει και πού πηγαίνει. Αυτό ήδη έχει διαφανεί και από τη δυνατότητα περιορισμού του πρωτογενούς πλεονάσματος και από τη στροφή των Γερμανών μετά την επίσκεψη Τσίπρα.

Όμως, αυτή η κυβέρνηση όχι μόνο δεν ξέρει πού πηγαίνει, μέσα σε μία Βαβέλ κατευθύνσεων, δηλώσεων, αναιρέσεων, αλλά δείχνει παντελώς αδύναμη να ξεπεράσει τα προβλήματα της ασυνεννοησίας, τα οποία αντιθέτως συσσωρεύονται και γίνονται πιο εκρηκτικά. Πολλοί, ανάμεσά τους και ο συγγραφέας αυτού του κειμένου, παρά τις επικρίσεις μου, ελπίσανε πως η κυβέρνηση θα κατόρθωνε να ξεπεράσει σταδιακώς την απειρία και το σοκ των πρώτων ημερών, και να αρχίσει να μαθαίνει, έχοντας μεταφερθεί από τα Λαδάδικα και τα μπαρ του Κολωνακίου στα υπουργικά γραφεία. Απεδείχθη το ακριβώς αντίστροφο. Όσο περνούν οι μέρες, η κυβέρνηση αποσυντίθεται, το αλαλούμ μεγαλώνει και τα κέντρα εξουσίας πολλαπλασιάζονται.

Πρόκειται προφανώς για πρόβλημα που έχει να κάνει με τον ίδιο τον συντονιστή της ορχήστρας. Αποδεικνύεται πως το πρόβλημα δεν είναι απλώς ο ετερόκλιτος χαρακτήρας της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, αλλά η αδυναμία του Τσίπρα να διαχειριστεί την πιο δύσκολη κατάσταση στην οποία βρίσκεται η χώρα τουλάχιστο από το ’74 και μετά.

Τα προηγούμενα χρόνια, ήδη από το 2012, θεωρούσα πως η ανάδειξή του ΣΥΡΙΖΑ σε πόλο της πολιτικής ζωής και αξιωματική αντιπολίτευση είχε επιτευχθεί με τυχοδιωκτικό τρόπο από την πλευρά του Τσίπρα. Διεκδίκησε την ανάδειξη του κόμματός του σε «κυβερνώσα αριστερά», ενώ ήταν προφανώς παντελώς ανέτοιμος, όπως αποδεικνύεται και δυόμισι χρόνια μετά και σε πολύ καλύτερες συνθήκες. Πάντως, όλα αυτά τα χρόνια –δεδομένου ότι δεν είχα άμεση ιδία γνώση για τις δυνατότητές του– άκουγα από πολλούς φίλους παρατηρήσεις για τα επικριτικά μου σχόλια, του τύπου «είναι καλό παιδί», «έχει πατριωτικές απόψεις», «δεν συμφωνεί με το κόμμα του, αλλά τον εγκλωβίζουν», κ.λπ., κ.λπ. Παρ’ όλα ταύτα, η δική μου άποψη, όπως διαμορφωνόταν από τη δημόσια εμφάνιση του, ήταν πως μάλλον είχε σημαντικές επικοινωνιακές δυνατότητες και γι’ αυτό εν πολλοίς αντέγραψε το στυλ Ανδρέα, και ήξερε να κερδίζει τους συνομιλητές του, αλλά δεν είχε το επίπεδο ενός ηγέτη ώστε να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων. Άσφαλτο κριτήριο γι΄ αυτό ήταν η αδυναμία του να δημιουργ στο εσωτερικό του κόμματός του, μία συγκροτημένη ιδεολογικά και πολιτικά τάση που να αλλάξει το ίδιο του το κόμμα. Και για ένα ανάλογο εγχείρημα διέθετε την ίδια τη δυναμική που του προσέφερε η αποδοχή του από τους πολίτες και η ευρύτατη δημοσιότητά του στο εξωτερικό. Αντ’ αυτού, έμεινε να στηρίζεται σ’ έναν ιδεολογικό πολτό από αντικρουόμενες απόψεις, όπως οι λεγόμενοί «προεδρικοί», χωρίς πραγματική συνοχή και κατεύθυνση, πέρα από τη δίψα για εξουσία.

Δεύτερο σημαντικό γεγονός, για την αποτίμηση των πραγματικών του δυνατοτήτων, υπήρξε το ότι έπεσε στην παγίδα της επίσπευσης των εκλογών, πράγμα πιθανότατα αναγκαίο για διάφορους ανεπάγγελτους του κόμματός του και τους επί ξύλου κρεμάμενους ΑΝΕΛ, όχι όμως και για τον ίδιο, εάν διέθετε στοιχειώδη στρατηγική αντίληψη. Διότι ήταν προφανές πως η πρόκληση εκλογών, με την ευκαιρία της εκλογής του προέδρου της Δημοκρατίας, θα επιτάχυνε και θα επιβάρυνε την κρίση και θα την φόρτωνε στις πλάτες μιας κυβέρνησης αντιμνημονιακής, που θα εγκλωβιζόταν σε μία από τις δύο επιλογές: Είτε την υποταγή στα κελεύσματα των δανειστών, είτε τη ρήξη πέρα από και ενάντια στο επίπεδο και τη βούληση του ελληνικού λαού.

Αντίθετα, μία στρατηγική επιβολής προέδρου της Δημοκρατίας από τον ΣΥΡΙΖΑ και τους συμμάχους του, που ήταν εξασφαλισμένη, δεδομένου ότι ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος ήθελαν να αποφύγουν τις εκλογές, και η προετοιμασία του κόμματός του μέχρι το φθινόπωρο του 2015, θα του έδιναν τη δυνατότητα, τότε, να ανέβει στην εξουσία χωρίς τα αποπνικτικά διλήμματα του σήμερα. Τότε, και από θέση ισχύος, θα μπορούσε να επιβάλει και κούρεμα του χρέους και σημαντικά μέτρα αναίρεσης του μνημονιακού ζουρλομανδύα.

Όμως ο Τσίπρας έχασε την ευκαιρία να μεταβληθεί σε ηγέτη και συμπεριφέρθηκε ως ο primus inter pares μιας ομάδας ανερμάτιστων εξουσιομανών, που φοβόντουσαν ότι, εάν η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ κατόρθωναν να κλείσουν κουτσά-στραβά τη μνημονιακή εποχή, θα έχαναν την «ευκαιρία» και δεν θα μπορούσαν να κερδίσουν στις προσεχείς εκλογές. Αυτή η αντίληψη είναι όχι μόνο εξουσιομανής και τυχοδιωκτική αλλά κυρίως κοντόθωρη. Αντίθετα, είναι βέβαιο πως οι Έλληνες, μετά από έξι χρόνια μνημόνια, θα μαύριζαν τους εκφραστές του μνημονιακού στρατοπέδου, ακόμα περισσότερο μάλιστα όταν θα έπαυαν να φοβούνται για τα χειρότερα – αυτός ο υπαρκτός φόβος εξάλλου διατήρησε τη Ν.Δ. στο 28% και επιτρέπει ακόμα στον Σαμαρά να διατηρεί την ηγεσία της Ν.Δ.

Όλα αυτά απεδείκνυαν πως, δυστυχώς, ο Τσίπρας ήταν απλώς ο ικανότερος ή ο τυχερότερος μέσα στα πλαίσια και τις δυνατότητες της ηγετικής ομάδας και όχι ένας homme d’ Etat, τέτοιον που απαιτούσαν οι συνθήκες και λαχταρούσε ο ελληνικός λαός για να τον βγάλει από την κρίση. Ήδη, είχαν προδιαγραφεί τα όριά του που επικαλύπτονταν απλώς από τις επικοινωνιακές κινήσεις του. Παρ’ όλα αυτά, σε αυτόν επένδυσαν όχι μόνον οι Έλληνες πολίτες αλλά και οι ξένοι ως έναν υπαρκτό πόλο εξουσίας. Γι’ αυτό, εξάλλου, στα καλύτερά του βρίσκεται μόνον όταν είναι στο εξωτερικό ή όταν απευθύνεται σε ευρύτερα ακροατήρια, ενώ έχει αποδειχθεί μέχρι σήμερα εντελώς ανίκανος να κάνει πράξη τα όσα επαγγέλλεται και να κυβερνήσει τη χώρα. Και έχουν πάει στράφι όλες οι παραινέσεις και οι υποχωρήσεις του τύπου «τι να κάνουμε, αυτούς έχουμε», ή «ας αναλάβει επιτέλους να διαλύσει τον “θίασο”» προς όφελος του κοινού (δηλαδή του ελληνικού λαού), θέλοντας να «ξεχάσουμε» την ανικανότητα διακυβέρνησης την οποία επιδεικνύει.

Χαρακτηριστικά είναι και τα όσα συμβαίνουν στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής, όπου διαθέτουμε και τα περισσότερα πλεονεκτήματα ακόμα και για τη διαπραγμάτευση για το χρέος. Η κυβέρνηση Τσίπρα, για να ανέβει στην εξουσία, στηρίχθηκε σε μία πρόδηλη συμμαχία με τους Αμερικανούς, για την οποία έχουμε μιλήσει πολλές φορές τους τελευταίους μήνες. Όμως, όπως είχαμε επισημάνει, αυτή η συμμαχία είναι εξαιρετικά ασταθής, τόσο όσον αφορά ζητήματα όπως το κυπριακό, όπου οι Αμερικανοί θέλουν και πάλι να προσφέρουν την Κύπρο στους Τούρκους ως αντάλλαγμα της πρόσδεσής τους στο δυτικό στρατόπεδο, όσο και εξαιτίας του ουκρανικού, που οδηγεί σε μία νέα διαίρεση της Ευρώπης και σε ρήξη με τη Ρωσία.

Όταν λοιπόν η ελληνική κυβέρνηση, στην απελπισία της από τη χρηματοδοτική ασφυξία, ταυτόχρονα με τους Αμερικανούς, στρέφεται προς τη Ρωσία, τότε κινδυνεύει να κάψει και το αμερικάνικο χαρτί και το ρώσικο. Διότι ήδη οι Αμερικανοί έδειξαν τη δυσαρέσκειά τους καλώντας την κυβέρνηση να εκτελέσει τις «μνημονιακές της υποχρεώσεις» (όπως έκανε στις 6 Απριλίου ο υφυπουργός Οικονομικών με τον Βαρουφάκη), παρά τα δωράκια του Καμμένου στη Λόκχιντ και την προσφορά του Αιγαίου για συνεκμετάλλευση. Από την άλλη, επειδή, σε αυτές τις συνθήκες, δεν μπορεί να κάνει κάποιο σταθερό και μόνιμο άνοιγμα προς τη Ρωσία, κινδυνεύει να κάψει και το ρώσικο χαρτί. Και όλα αυτά παρά τη φρενήρη δραστηριότητα του υπουργού Εξωτερικών.

Έτσι, οδηγούμαστε όλο και πιο κοντά σε αδιέξοδο. Για να βγει η κυβέρνηση και ο Τσίπρας, τη στιγμή που δεν μπορεί να πειθαρχήσει ούτε τον Βούτση ούτε τον Λαφαζάνη, ούτε προφανώς την Ζωή, είναι υποχρεωμένοι να κάνουν κάποια κίνηση. Και επειδή δεν μπορούν να την κάνουν, αυτή θα έρθει από την πραγματικότητα. Είτε ένα πιστωτικό γεγονός, είτε μία στάση πληρωμών, είτε κάποια άλλη εξέλιξη, όπως εκλογές – έτσι ώστε να πειστεί το κόμμα του να τον ακολουθήσει. Και πάλι δύσκολο. Ένας πρωθυπουργός που αφήνει τον Κατρούγκαλο υπουργό του –ακυρώνοντας το μόνο στοιχείο υπεροχής που διέθετε, ότι δηλαδή δεν έχει μία κυβέρνηση διεφθαρμένων και φθαρμένων– πώς θα μπορέσει να πραγματοποιήσει τις απαραίτητες ρήξεις;

Πώς λοιπόν θα μπορέσει να αντιμετωπίσει μια παράλληλη εξουσία, την οποία άφησε να διογκωθεί στη Βουλή; Πώς θα κάνει την οποιαδήποτε κίνηση όταν το 40% των στελεχών του, που ακολουθούν τον Λαφαζάνη, επιθυμούν την επιστροφή στη δραχμή; Ο πρωθυπουργός μοιάζει μάλλον με δεμένα τα χέρια. Έτσι μένουμε να παρακολουθούμε, «δειλοί μοιραίοι και άβουλοι αντάμα», μια μεγάλη κρίση που είτε θα εκδηλωθεί με τους τρόπους που προαναφέραμε είτε θα οδηγήσει σε εκλογές ή δημοψήφισμα, ώστε να μπορέσει να ξεφύγει ο κ. Τσίπρας από το ίδιο του το κόμμα.

Είναι όντως μαραζιάρης ο λαός;
Δυστυχώς, πασχαλιάτικα, δεν έχουμε κάποιο αναστάσιμο μήνυμα από το πολιτικό σκηνικό, παρά μόνον ίσως μια αμυδρή ελπίδα ότι οι Έλληνες θα αρχίσουν να ξυπνάνε από τον λήθαργό τους και επιτέλους θα αποτελέσουν έναν ενεργό παράγοντα στις εξελίξεις, πριν συμβούν τα ανεπανόρθωτα.
Τι ακριβώς εννοούμε; Προφανώς, οι πολίτες βρίσκονται παγιδευμένοι σε ένα απόλυτα αδιέξοδο πολιτικό σύστημα. Αρκεί να ρίξουμε μια ματιά στις δημοσκοπήσεις, μόλις δύο μήνες πριν, όταν η πλειοψηφία τασσόταν ενάντια στη διεξαγωγή εκλογών αλλά ταυτόχρονα δήλωνε ότι θα υπερψήφιζε εκείνους που θα την προκαλούσαν! Και το δίλημμα ήταν πραγματικό. Πώς άραγε να υπερψηφίσεις τους μνημονιακούς; Τότε, στις απέλπιδες προσπάθειές μας να αποφευχθεί αυτή η καταστροφική εξέλιξη, εισπράτταμε διαρκώς την ίδια απάντηση: «Ναι, δεν θέλω εκλογές, αλλά άμα γίνουν….» Δηλαδή, είχαμε εκχωρήσει τις πολιτικές εξελίξεις και την τύχη της χώρας στις κομπίνες του Τσίπρα με τον Κουβέλη και του Καμμένου με τον Χαϊκάλη και τον Λαζόπουλο. Αυτό και μόνον το γεγονός δεν προδιέθετε για θετική εξέλιξη.

Και σήμερα το βλέπουμε ολοφάνερα μπροστά μας. Η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων είναι απογοητευμένοι από την κυβέρνηση (το ποσοστό εκείνων που νιώθουν ακόμα «ελπίδα» έχει πέσει στο 11%) αλλά ταυτόχρονα νιώθουν απολύτως εγκλωβισμένοι σε ένα αδιέξοδο. Οι εκλογές έχουν γίνει μόλις πριν από δυόμισι μήνες και η εναλλακτική λύση είναι το δίδυμο που μόλις έχει καταψηφιστεί. Πώς λοιπόν να αναγνωρίσεις ότι και η τελευταία ελπίδα που διαφαινόταν από το υπαρκτό πολιτικό σύστημα απεδείχθη φρούδα; Θα πρέπει να κάνεις βαθύτατες αναθεωρήσεις και προπαντός να εγκαταλείψεις τη λογική της ανάθεσης.

Γι’ αυτό, οι Έλληνες προτιμούν, προσώρας, να κρύβουν το κεφάλι τους στην άμμο, να αποφεύγουν να ασχολούνται με τα πολιτικά τεκταινόμενα, να χαζογελάνε με τις βλακείες της Ζωής, να ξεχνάνε τον Κατρούγκαλο και να κάνουν ότι δεν ακούν πως κυβερνάει «η αριστερά του τίποτα», κατά τον Πανούση. Και βλέπω καθημερινά όσους συνεχίζουν να παίρνουν στα αψήφιστα τη Ζωή, τον Στρατούλη με τις ηρωικές εξόδους του, τον Καμμένο και τους τζιχαντιστές του, τον Σκουρλέτη, να εφαρμόζουν τη στρατηγική της στρουθοκαμήλου, αρνούμενοι να παρακολουθήσουν συστηματικά τα τεκταινόμενα, να ενημερωθούν, για να μη χρειαστεί να αντιδράσουν!

Και όμως αυτή είναι η χειρότερη δυνατή τακτική, διότι όσο η κυβέρνηση και ο Τσίπρας έχουν την εντύπωση πως συνεχίζουν να έχουν την αποδοχή του κόσμου (την οποία στην πραγματικότητα έχουν πλέον μόνο ψιλώ ονόματι), θα συνεχίζουν σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Εάν, αντίθετα, οι Έλληνες αρχίσουν να ξυπνάνε από τον λήθαργο και δείξουν πως δεν ανέχονται ούτε τα συνταγματικά πραξικοπήματα της Ζωής ούτε το κυβερνητικό αλαλούμ, τότε θα στείλουν ένα ισχυρό μήνυμα στην κυβέρνηση. Εξάλλου, αν της διαμηνύσουν ότι δεν μπορεί να συνεχίσει με αυτό τον τρόπο, ίσως προσφέρουν και στον Τσίπρα μια σανίδα σωτηρίας για να κάνει αυτά που μόνος του δεν τολμάει να κάνει.

Όσο αφήνουμε τη ζωή μας και την τύχη της χώρας, για το προβλεπτό μέλλον, στα χέρια αυτής της παρέας, τόσο χειρότερα θα είναι τα πράγματα. Είναι καιρός λοιπόν να υψωθεί κάποια φωνή αντίστασης ενάντια στην καταστροφική εξέλιξη που διαδραματίζεται μπροστά στα μάτια μας και να αντιδράσουμε.

Και έχω την ελπίδα πως ένα μεγάλο μέρος των Ελλήνων βρίσκεται στο ψυχολογικό όριο μετά το οποίο θα αρχίσει να αντιδρά. Τώρα, όλοι ενδόμυχα γνωρίζουν σχεδόν όλα όσα περιγράψαμε. Το ζήτημα είναι να αρχίσουν και να τα αναγνωρίζουν.

Καλή Ανάσταση

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Ηλίας Ηλιόπουλος

Από γεωπολιτικής απόψεως, η Ελλάς αποτελεί τυπική περίπτωση Παρακτίου Κράτους (Littoral/Coastal State) και Ναυτικού Έθνους (Maritime Nation).

Ο Ελληνικός Χώρος (υπό την γεωπολιτική έννοια του όρου) αποτελεί το σημείο διασταυρώσεως τριών ηπείρων: Ευρώπης – Ασίας – Αφρικής. Δεσπόζει της ανατολικής λεκάνης της Μεσογείου, καλύπτοντας τόσον αυτήν, από δυσμών, όσον και την συντομώτερη θαλάσσια γραμμή συγκοινωνιών της Δυτικής Ευρώπης (η οποία, διά της Διώρυγος του Σουέζ, καταλήγει στον Ινδικό και τον Ειρηνικό Ωκεανό).

Θεωρουμένη υπό το πρίσμα της γεωστρατηγικής αναλύσεως των (Αγγλοσαξονικών) Ναυτικών Δυνάμεων (Sea Powers / Maritime Powers), διαχρονικά, η Ελλάς είναι, κατ’ εξοχήν τμήμα του λεγομένου «Αναχωματικού Δακτυλίου» ή της «Περιμετρικής Ζώνης» (Rimland), πέριξ της «Παγκοσμίου Νήσου» (World Island), όπως αποκάλεσε άλλοτε ο πατέρας της Κλασσικής Αγγλοσαξονικής Γεωπολιτικής Sir Halford Mackinder την συμπαγή χερσαία μάζα του πλανήτη.

Εν προκειμένω δε, αξιοπρόσεκτη είναι και η επισήμανση του προαναφερθέντος, ότι «η κατάκτησις της Ελλάδος υπό μιας Μεγάλης Χερσαίας Δυνάμεως θα δώσει πιθανότατα εις αυτήν την Δύναμιν την δυνατότητα ελέγχου ολοκλήρου της Παγκοσμίου Νήσου».

Σε Ηπειρωτικές/Χερσαίες, δηλαδή Ευρασιατικές, Δυνάμεις (Land Powers / Continental Powers), ενεργούσες στρατιωτικά από Βορρά (από των πεδιάδων της «Μεσευρώπης» ή της Μείζονος Ρωσσίας), με σκοπό να απειλήσουν τις συγκοινωνίες της Μεσογείου και να επικοινωνήσουν προς Νότον, διά των κλειστών θαλασσών Αδριατικής – Ευξείνου, ο Χερσαίος, Θαλάσσιος και Εναέριος Χώρος της Ελληνικής Χερσονήσου:

- Προσφέρει την δυνατότητα διανοίξεως των προαναφερθεισών θαλασσών.
- Παρέχει το τακτικό πλεονέκτημα της υπερκεράσεως εκ δυσμών των Στενών.
- Παρέχει βάσεις και ανοίγει προσβάσεις για την Κυριαρχία της Θαλάσσης (Command of the Sea) επί της ανατολικής λεκάνης της Μεσογείου καθώς και ελευθερία ενεργείας για μεταγενέστερες επιχειρήσεις προς Μέση Ανατολή και Β. Αφρική.

Αντιστρόφως, στις Ναυτικές Δυνάμεις του διεθνούς συστήματος, ενεργούσες στρατιωτικά από Νότου (από θαλάσσης) ο Χερσαίος, Θαλάσσιος και Εναέριος Χώρος της Ελληνικής Χερσονήσου:

- Εξασφαλίζει το δεξιό πλευρό τους.
- Ταυτοχρόνως αποτελεί πλευρική Απειλή (Threat) κατά των Ευρασιατικών Δυνάμεων, οι οποίες ενεργούν στην ευρύτερη «Μεσευρώπη» (Mitteleuropa), από Γερμανίας μέχρις Ουκρανίας.

Ιδιαιτέρως κρίσιμη είναι η παρατήρηση ότι η  Νότιος Στρατηγική Αρτηρία του Μείζονος Ευρωπαϊκού Χώρου (η οποία άρχεται εκ μιας ζωτικής περιοχής της ΝΑ. Ρωσσίας) δύναται να διοχετεύσει δυνάμεις κατά μήκος δύο Στρατηγικών Αξόνων προς άλλες ζωτικές περιοχές. Ένας Άξων οδηγεί εις τα Στενά και τον μετ’ αυτών αρρήκτως συνδεδεμένο Ελληνικό Χώρο, και ο έτερος προς την Μ. Ανατολή. Κατά μήκος αυτών των Στρατηγικών Αξόνων ανεπτύχθησαν πάντοτε, ιστορικά, οι προς Νότον επεκτατικές τάσεις της κλασσικής Ηπειρωτικής/ Ευρασιατικής Δυνάμεως (Ρωσσία). Και κατά μήκος των ιδίων Αξόνων θα εκδιπλωθούν και εις το μέλλον – με ό,τι σημαίνει τούτο για την προστιθεμένη γεωστρατηγική αξία του Ελληνικού Χώρου.

Αλλά και σε αντίστροφο ρόλο δύναται να χρησιμοποιηθεί η Νότιος Στρατηγική Αρτηρία, εκ μέρους δηλαδή εκείνης της Ναυτικής Δυνάμεωςπου θα επεδίωκε την εξαπόλυση επιθετικών επιχειρήσεων, με σκοπό την πρόκληση Απειλής κατά του πλευρού προωθήσεως της Ηπειρωτικής Δυνάμεως προς την Δ. Ευρώπη.

Οι (Αγγλοσαξονικές) Δυνάμεις της Θαλάσσης δύνανται να φράξουν μία εχθρική προώθηση Ηπειρωτικής Δυνάμεως(Ρωσσία) κατά μήκος του Νοτίου Στρατηγικού Άξονος προς την Χερσόνησο του Αίμου δι’ ενός προγεφυρώματος περιορισμένου βάθους, το οποίον καταλαμβάνει τον Ελληνικό Θαλάσσιο Χώρο του Αιγαίου μετά του όλου νησιωτικού συμπλέγματος. Ειρήσθω εν παρόδω ότι στην «Εσωτερική Περίμετρο», κατά Mackinder, ή «Δακτύλιο Γη», κατά τον Αμερικανό θεωρητικό της Γεωπολιτικής NicholasSpykman (χάρις στον έλεγχο της οποίας οι Ναυτικές Δυνάμεις επιτυγχάνουν να κρατούν την εκάστοτε Ευρασιατική Ηπειρωτική Δύναμη σε καθεστώς στρατηγικής περικυκλώσεως), συμπεριλαμβάνεται αυτονοήτως το νότιο άκρο της Χερσονήσου του Αίμου, και ονομαστικώς το Αιγαίον.

Το γεωγραφικώς ενιαίον αυτό προγεφύρωμα δύναται να χρησιμοποιηθεί, από Ναυτικές Δυνάμεις ενεργούσες κατά Ηπειρωτικών Δυνάμεων, σε δύο διαφορετικούς ρόλους – ασπίδος ή δόρατος:

- Είτε ως αμυντικό ανάχωμα, αποβλέπον στην απαγόρευση πάσης επιθετικής ενεργείας του Εχθρού προς Μεσόγειο και Μ. Ανατολή. Από την σκοπιά των Ναυτικών Δυνάμεων του διεθνούς συστήματος, η μείζων γεωστρατηγική λειτουργία του Χώρου των Στενών των Δαρδανελλίων, του Αρχιπελάγους του Αιγαίου και της Χερσονήσου του Αίμου είναι (και οφείλει πάντοτε να είναι), η σταθερά και διαρκής Ανάσχεση (Containment) της πιθανής εξόδου/καθόδου της Μείζονος Χερσαίας Ευρασιατικής Δυνάμεως προς τις θερμές θάλασσες, προς Νότον. «Ρουβίκωνα της Ρωσσίας» χαρακτήρισε τα Στενά ο Βρεταννός Υπουργός των Ναυτικών (Πρώτος Λόρδος του Ναυαρχείου), την εποχήν του Κριμαϊκού Πολέμου, Sir James Graham.
- Είτε ως βάση για την εξαπόλυση επιθετικών επιχειρήσεων κατά του μαλακού υπογαστρίου της Ηπειρωτικής Δυνάμεως, η οποία ενεργεί στην Μεσευρώπη.
Υπενθυμίζεται εν προκειμένω, λίαν ενδεικτικώς, το ζωηρό ενδιαφέρον των Ναυτικών Δυνάμεων στην διάνοιξη «Τρίτου Μετώπου» στην Ελληνική Χερσόνησο, μεσούντος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου – καθώς και η σημασία, την οποίαν είχε το «Μέτωπον Θεσσαλονίκης» για την διάρρηξη της αμύνης των Ηπειρωτικών/Κεντρικών Δυνάμεων.
Εξ άλλου, νηφάλια και απομυθοποιημένη εξέταση του ζητήματος των Στενών αναδεικνύει την αξία των προγεφυρωμάτων της Δυτικής Θράκης και του νησιωτικού συμπλέγματος του Βορείου Αιγαίου: Σε περίπτωση καθ’ ην η Ελλάς αρνηθεί στην Ναυτική Δύναμη (ΗΠΑ, Μ. Βρεττανία) την παροχή διευκολύνσεως της αμύνης των Στενών – ή, πολλώ μάλλον, προσφέρει στην Ευρασιατική Δύναμη (Ρωσσία) διευκόλυνση προσβολής των Στενών –, τότε τα Στενά, από μείζονος γεωστρατηγικής σημασίας περιοχή διασταυρώσεως διηπειρωτικών συγκοινωνιών, μεταβάλλονται, αίφνης, σε κώλυμα το οποίον κλείνει τις συγκοινωνίες.
Ειδικώτερα, ο Ελληνικός Θαλάσσιος Χώρος, περιλαμβάνοντας το Αιγαίον, το Κρητικόν και το Ιόνιον πέλαγος καθώς και τα εις αυτά κείμενα νησιωτικά συμπλέγματα, αποτελεί «Ζωτικό Θαλάσσιο Χώρο» της Ανατολικής Μεσογείου.

Σημειωτέον ότι η Ελλάς δεν αποτελείται μόνον από το ηπειρωτικό τμήμα της Χερσονήσου του Αίμου αλλά και από ένα σύνολον 6.000 περίπου νήσων και παντός μεγέθους νησίδων. Συγκαταλέγεται στις χώρες με το μεγαλύτερο μήκος ακτογραμμής (10η κατά σειράν παγκοσμίως) – μεγαλύτερο, φερ’ ειπείν, μιας άλλης χώρας-χερσονήσου, όπως η Ιταλία, ή ενός τυπικώς νησιωτικού κράτους, όπως η Μ. Βρεττανία. Η Ελλάς είναι κυριολεκτικώς «κράτος όρμων και λιμένων», κατά την εύστοχη επισήμανση Βρεττανού παρατηρητού του 1938.

Αναλυτικότερα:
- Το Αιγαίον είναι ο Ζωτικός Θαλάσσιος Χώρος των Στενών Ελλησπόντου-Βοσπόρου και ο χώρος, ο οποίος, σε συνδυασμό με το Κρητικόν πέλαγος, παρέχει στον εκ τούτου ορμώμενον μεγάλα πλεονεκτήματα προς εξασφάλισιν του ελέγχου της Διώρυγος του Σουέζ και της εν γένει Ανατολικής Μεσογείου.
- Το Ιόνιον είναι ο Ζωτικός Θαλάσσιος Χώρος του Στενού του Οτράντο, εκ του οποίου υπάρχει η δυνατότης σοβαρού ελέγχου της διόδου Σικελίας – Τύνιδος. Εκ του Ιονίου, ο επιχειρών, έστω και με περιορισμένα μέσα, δύναται, λόγω του επικέντρου της θέσεως, να διεκδικήσει την κυριαρχία, κατά πρώτον, των Στενών του Οτράντο και, κατά δεύτερον, της διόδου Σικελίας-Τύνιδος. Δεν είναι τυχαίον ότι ο Ναύαρχος Θεόδωρος Ουσακώφ (μία από τις λαμπρότερες μορφές της Ρωσσικής Ναυτικής Ιστορίας) απέδιδε τόση σημασία στην Κέρκυρα.
- Το Κρητικόν πέλαγος υποστηρίζει και πολλαπλασιάζει τις δυνατότητες του Ιονίου και του Αιγαίου, παρέχον στην ενδιαφερομένη Ναυτική Δύναμη την Κυριαρχία της Ανατολικής Μεσογείου. Χάρις στην κατάκτηση του Χάνδακος, η Ενετία ανεδείχθη εις Κυρίαρχον της Ανατολικής Μεσογείου, διασφαλίζοντας τον έλεγχο του θαλασσίου διαύλου Αιγαίου – Δαρδανελλίων – Βοσπόρου καθώς και των συγκοινωνιών προς Συρία και Αίγυπτο. Αλλά και πολλούς αιώνες μετέπειτα, καθ’ όλον το δεύτερον ήμισυ του 20ού αι. αλλά και επί των ημερών μας, η βάση της Σούδας διασφάλισε και εξακολουθεί να εγγυάται υπέρ της Παγκοσμίου Ναυτικής Δυνάμεως την Θαλασσία Κυριαρχία της επί της Ανατολικής Μεσογείου.

Πέραν της στρατηγικής σημασίας, οι Ελληνικές Νήσοι μέχρι Κρήτης, ως εκ της φύσεως, διατάξεως και των επ’ αυτών εγκαταστάσεων, σε συνδυασμό με την Ελληνική Χερσόνησο, προσδίδουν στις ελληνικές θάλασσες και μείζονα τακτική σημασίαν, διότι:
- Ευνοούν την δράσιν ναυτικών μονάδων για άπαντα τα είδη επιχειρήσεων.
- Επιτρέπουν την υποστήριξη των προαναφερθεισών ναυτικών δυνάμεων υπό χερσαίων και αεροπορικών δυνάμεων.
- Επεκτείνουν τον Χερσαίο Χώρο και ευνοούν Ειδικές Επιχειρήσεις.
- Το Τρίγωνον Πύλου – Κρήτης – Δωδεκανήσου είναι τεραστίας στρατηγικής σπουδαιότητος, καθ’ όσον αποτελεί μίαν άλυσο, που απαγορεύει την έξοδο του στόλου της Ηπειρωτικής Δυνάμεως προς την Μεσόγειο, προκειμένου να αμφισβητήσει την Θαλασσία Κυριαρχία της Ναυτικής Δυνάμεως – ή εμποδίζει, αντιστρόφως, την είσοδο του στόλου της Ναυτικής Δυνάμεως προς το Β. Αιγαίον και τα Στενά, προκειμένου να πλήξει το μαλακόν υπογάστριον της Ηπειρωτικής Δυνάμεως.
Εξ ου και η Βρεττανία, ως τότε Θαλασσοκράτειρα και, άρα, Ηγεμονεύουσα Δύναμις του Διεθνούς Συστήματος, αφιέρωσε την προσοχή της, κατά την διάρκεια του 19ου αι., στον έλεγχο του προαναφερθέντος Θαλασσίου Χώρου, προκειμένου να αποτρέψει πιθανή κάθοδο/έξοδο της Αγίας Ρωσσίας, μέσω των Στενών και του Αιγαίου, στην Μεσόγειο, γεγονός το οποίον θα συνεπήγετο την ανάδειξη εκείνης της Μείζονος Χερσαίας Δυνάμεως και σε Ναυτική Δύναμη– με κρίσιμες συνέπειες για την θέση της Βρεττανίας ως Κυριάρχου των Θαλασσών και, άρα, Ηγεμονικής Δυνάμεως του συστήματος. Κατ’ ανάλογο τρόπο έπραξε δε και η υπερατλαντική θυγατέρα της (ΗΠΑ), όταν παρέλαβε την σκυτάλη της Θαλασσοκρατίας και Παγκοσμίου Αυτοκρατορίας το 1947, προκειμένου να αποτρέψει κάθοδο/έξοδο της Ηπειρωτικής Δυνάμεως (της Σοβιετικής, την φορά αυτή, Ρωσσίας) προς τις θερμές θάλασσες.

Εξ άλλου, συνεκτιμωμένης της διαπιστώσεως του διαπρεπούς θεωρητικού της Γεωπολιτικής James Fairgrieve, ότι «η υλική πλευρά της Ιστορίας εν τελευταία αναλύσει δύναται να θεωρηθεί ως η ιστορία της αυξούσης ικανότητος του ανθρώπου να κυριαρχεί της ενεργείας», είναι πολλαπλώς σημαντικό το ότι και οι τρεις μείζονες ελληνικές θάλασσες είναι πλουσιώτατες εις κοιτάσματα υδρογονανθράκων και δύνανται, επομένως, να προσθέσουν ανεκτίμητη γεωστρατηγική αξία στην Ελλάδα, σε συνδυασμό και με τους ενεργειακούς αγωγούς τους εκκινούντες ή διερχομένους από τους Θαλασσίους Χώρους της Κύπρου και του Ισραήλ.

Εν κατακλείδι: Σε περίπτωση κατά την οποίαν η Ελλάς ετάσσετο παρά το πλευρόν Ηπειρωτικής/ Ευρασιατικής Δυνάμεως (Ρωσσία), η οποία θα επεδίωκε αμφισβήτηση της Θαλασσίας (και, άρα, Πλανητικής) Κυριαρχίας της Ναυτικής Δυνάμεως (ΗΠΑ), τότε η περί ης ο λόγος Ηπειρωτική Δύναμη αμέσως θα διεισέδυε βαθύτατα στην Μεσόγειο και θα καθιστούσε αυτομάτως αδύνατες τις συγκοινωνίες μεταξύ Δυτικής και Ανατολικής Μεσογείου. Τούτο θα συνεπήγετο για τις Αγγλοσαξονικές Δυνάμεις μεν το τέλος του «Command of the Sea» επί της Μεσογείου, για πρώτη φορά μετά από δύο αιώνες(από εποχής της Αποφασιστικής Ναυμαχίας του Αμπουκίρ και της ήττας του Ναπολέοντος από το RoyalNavy, το 1798), για την Ηπειρωτική Δύναμη δε την επίτευξη, επιτέλους, του μείζονος στρατηγικού σκοπού, τον οποίον έταξε αφ’ ότου απεφάσισε, από εποχής Μ. Πέτρου, να αποκτήσει και ναυτική ισχύ.

Αυτά καλόν είναι να έχει υπ’ όψιν του ο Πρωθυπουργός της Ελλάδος, όταν θα συναντά τον Πρόεδρο της Ρωσσικής Ομοσπονδίας (αλλά και τους Δυτικούς «εταίρους»)...

ΥΓ(1): Οι αμετανόητοι οπαδοί του καθεστώτος της εθνικής υποτελείας προδήλως ενοχλήθηκαν σφόδρα (και) από το τελευταίο σημείωμά μου, το οποίον κατεδείκνυε την σαθρότητα της ιδεολογικής-προπαγανδιστικής χρήσεως των «Ορλωφικών» για σκοπούς τους και ανέσυραν από την …ναφθαλίνη την υπόθεση της υποστηρίξεως την οποίαν παρείχε στον Κεμάλ ο Λένιν, «ηγέτης του αδελφού ρωσσικού έθνους» (si)!!! Κατ’ αρχάς, ακόμη και εάν ούτως είχαν τα πράγματα, και πάλιν δεν δύναται να εξισωθεί, επ’ ουδενί, η αθλιεστάτη στάσις των (τύποις «Συμμάχων») Δυτικών Δυνάμεων έναντι της Ελλάδος κατά την Μικρασιατική Εκστρατεία (και η έτι αθλιεστέρα στάσις των έναντι του αμάχου πληθυσμού κατά την Καταστροφή) προς την στάσιν, την οποίαν ετήρησε η Κυβέρνησις των Μπολσεβίκων. Διότι η μεν Αγγλία, Γαλλία κ.λ.π. ήσαν, υποτίθεται, «Σύμμαχοι» της Ελλάδος, τη εντολή των οποίων μάλιστα μετέβη η Ελλάς στην Μικρά Ασία (δεν ενήργησε αυθαιρέτως ούτε μονομερώς η Ελλάς, ούτε διεξήγαγε αίφνης …κατακτητικόν πόλεμον, όπως έλεγε η προπαγάνδα μιας συγκεκριμένης πλευράς, αλλά έπραξε – και έπραττε – κατ’ εντολήν του Ανωτάτου Διασυμμαχικού Συμβουλίου των Τεσσάρων Δυνάμεων). Ενώ, αντιθέτως, η άρτι επιβληθείσα εις την αρχήν Κυβέρνησις των Μπολσεβίκων και ουδεμίαν απολύτως συμμαχικήν δέσμευσιν είχε έναντι της Ελληνικής Κυβερνήσεως και κάθε λόγον είχε, αντικειμενικώς, να πνέει μένεα εναντίον των Αθηνών, εξ αιτίας της άφρονος επιλογής του Ελευθερίου Βενιζέλου να αναμειχθεί ενεργώς στον Εμφύλιο Πόλεμο της Ρωσσίας και να αποστείλει το Α’ Σώμα Στρατού (24.000 άνδρες) στην γαλλική εκστρατεία στην Μεσημβρινή Ρωσσία (ένα ακόμη από τα πάμπολλα βαρύτατα στρατηγικά και πολιτικά σφάλματα του ανδρός). Πέραν τούτου, όμως, προκαλεί θυμηδία στους «παροικούντες την Ιερουσαλήμ» η ταύτιση των Μπολσεβίκων με το Ρωσσικό Έθνος! Ειδικώς η έκφρασις περί Λένιν ως «ηγέτη του ρωσσικού έθνους» μόνον ως …ευφυολόγημα δύναται να εκληφθεί! Ωσάν να λέγαμε, φερ’ ειπείν, «ο Τίτο, ηγέτης του αδελφού Σερβικού Έθνους»! Ο νοών νοείτω! Ο χώρος δεν επιτρέπει να επεκταθώ εις τα της καταγωγής και προελεύσεως του «Λένιν», του «Τρότσκυ» και της συντριπτικής πλειονότητος των ηγετικών στελεχών των Μπολσεβίκων της περιόδου 1917-21, ούτε να αναλύσω το ποίοι, πώς και τίνι τρόπω (έξωθεν) χρηματοδότησαν και παντοιοτρόπως ενίσχυσαν την συγκεκριμένη ομάδα ατόμων, για να αναλάβει δράση διαρκούντος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, με σκοπό την διάρρηξη του ρωσσικού «Home Front». Όποιος ειλικρινώς ενδιαφέρεται, ας ανατρέξει στις σχετικές πηγές, αρχίζοντας από τον Αλέξανδρο Σολτσενίτσυν (όρα: «Ο Λένιν στην Ζυρίχη»).

ΥΓ(2): Εξ όσων γνωρίζω, ουδέποτε μέχρι σήμερα η (όποια) Ελληνική Κυβέρνησις απηύθυνε αίτημα οικονομικής βοηθείας προς την Ρωσσική Κυβέρνηση. Άλλωστε, οι γνωρίζοντες γνωρίζουν ότι κάτι τέτοιο δεν ήτο και δεν είναι καν επιτρεπτόν στην χώρα μας ενόσω αυτή τελούσε και τελεί υπό τον ζυγόν του ολοκληρωτικού υπερεθνικού μορφώματος των Βρυξελλών (της ούτω καλουμένης «Ε.Ε.»). Ομοίως, ουδέποτε έως σήμερα μία εκ των λεγομένων μνημονιακών Κυβερνήσεων έθεσε ζήτημα συνολικού επαναπροσδιορισμού των σχέσεων της Ελλάδος με την Ρωσσία, με συνεκτίμηση και της όποιας οικονομικής διαστάσεως. Το αυτό ισχύει απολύτως και για την Κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Φυσικά, πάντα ταύτα δεν εμποδίζουν τα φερέφωνα της προπαγάνδας του καθεστώτος της εθνικής υποτελείας να …καταγγέλλουν την Ρωσσία, επειδή, λέει, «δεν βοήθησε οικονομικά την Ελλάδα», ωσάν να είχε, εξ αίφνης, καμμιάν …υποχρέωσιν ο τάδε ή ο δείνα κυρίαρχος γεωστρατηγικός εθνοκρατικός δρων να «βοηθήσει» έναν άλλον δρώντα, ο οποίος έχει αναφανδόν και άνευ αντιλογίας υιοθετήσει την εχθρική κατά της Ρωσσίας στάση της Νέας Τάξεως εις όλα ανεξαιρέτως τα μείζονα και ήσσονα ζητήματα, μετά την ανατροπή της Κυβερνήσεως Καραμανλή! Όσο για την αναβάθμιση του …ΓΑΠ σε αξιόπιστη πηγή της «Oral History», τι να πει κανείς…

* Ο κ. Ηλίας Ηλιόπουλος είναι Διδάκτωρ Ιστορίας Ανατολικής Ευρώπης (Dr. phil) του Πανεπιστημίου Μονάχου, τ. Διευθυντής του Τμήματος Πολιτικών & Στρατηγικών Σπουδών και τ. Καθηγητής της Έδρας Πολιτικών & Στρατηγικών Σπουδών της Διεθνούς Σχολής Πολέμου Βαλτικής (Tartu, Εσθονία). 

Πηγή "OnAlert"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Το τουρκικό Ισλάμ υποχωρεί μεγαλόψυχα στο χαρτί τουαλέτας!

Φαίνεται γελοίο; Ίσως. Όμως δεν είναι, όχι στην Τουρκία του Ερντογάν, τουλάχιστον, η οποία μπορεί πλέον να καυχάται πως έσωσε την ανθρωπότητα από ένα κολοσσιαίο, κατά τα φαινόμενα και δυσεπίλυτο βεβαίως-βεβαίως, πρόβλημα.

«Φετβά» (fatwa) εξέδωσε η διεύθυνση θρησκευτικών υποθέσεων της Τουρκίας, βάσει του οποίου επιτρέπεται στους μουσουλμάνους να χρησιμοποιούν… χαρτί υγείας! Υπογραμμίζει πάντως πως βασικά οι «πιστοί» πρέπει να χρησιμοποιούν κυρίως νερό…

Για να συμμετέχει ένας «πιστός» στην προσευχή πρέπει το σώμα του, τα ρούχα του να είναι καθαρά, όπως και ο τόπος της προσευχής, στον οποίο δεν πρέπει να υπάρχουν ακάθαρτα αντικείμενα. Για αυτό, αναφέρει το διάταγμα, πρέπει να προτιμάται το νερό. «Αν δεν μπορεί να βρεθεί νερό, μπορούν να χρησιμοποιηθούν άλλα υλικά.

Αν και κάποιες θρησκευτικές πηγές θεωρούν το χαρτί όχι κατάλληλο υλικό, καθώς το χαρτί υπάρχει για να γράφουμε, δεν υπάρχει πρόβλημα με τη χρήση του χαρτιού υγείας», αναφέρεται στο φετβά. Τεράστιες σοφίες, συμβολή στην πρόοδο της ανθρώπινης διανόησης, χωρίς αμφιβολία.

Επίσης σε άλλη ανακοίνωση, η αρχιμουφτία της Τουρκίας αναφέρει πως οι άνθρωποι που ζητιανεύουν για χρήματα, πέραν των άμεσων αναγκών τους, «ζητούν την κόλαση». Ζητιάνοι μπορούν μόνο να είναι όσοι βρίσκονται σε απελπιστική κατάσταση, πέραν της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Στα τέλη Μαρτίου η διεύθυνση θρησκευτικών υποθέσεων, είχε ανακοινώσει πως αν και οι «πιστοί» απαγορεύονται να πίνουν αλκοόλ, εντούτοις επιτρέπεται να χρησιμοποιούν προϊόντα καθαριότητας που περιέχουν αλκοόλ.

Ωστόσο αν κάποιος καθαρίσει το σπίτι του με τέτοια προϊόντα, πρέπει να το καθαρίσει και πάλι, με μη αλκοολούχα καθαριστικά, πριν προσευχηθεί σε αυτό. Εμείς το είπαμε, πρόκειται για τεράστιους εγκεφάλους.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Εκατομμύρια εκατομμυρίων , δηλαδή δισεκατομμύρια για τόκους ουδέποτε εκταμιευθέντων χρηματικών ποσών (παρά άϋλων λογιστικών εγγραφών), εισπράττουν σήμερα και επιθυμούν και για πάντα, οι ''εταίροι''.

Τα ποσά όμως που αυτοί κερδίζουν απ' την τοκογλυφία τους δεν είναι άϋλα.  
Είναι ματωμένα.
Κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Προέρχονται από τα σπλάχνα της χώρας που έχει καταντήσει ''η χήνα με τα χρυσά αυγά ''.
Χρυσοί τόκοι ανακατεμένοι με αίμα πολιτών, της ελληνικής κοινωνίας ολόκληρης.

Δεν τους νοιάζει όμως.
Το αίμα εύκολα το ξεπλένουν και κρατούν το χρυσάφι.
Αυτό τους νοιάζει. Το αέναο χρυσάφι.
Η χώρα με τα χρυσά αυγά!

Δεν τους συμφέρει να την σκοτώσουν και δεν θα το κάνουν.
Προτιμούν να την κρατήσουν ακόμα και σε καταστολή, σαν ''φυτό''. Αρκεί να γεννάει.
Προτιμούν ανεπιφύλαχτα να ''σκοτώσουν'' αυτόν που την προσέχει: την κυβέρνησή της!
Κι αυτό θα επιχειρήσουν.
Το επιχειρούν ήδη.

Το μακρύ χέρι των τοκογλύφων ''εταίρων'', η πέμπτη φάλαγγα της παγκοσμιοποίησης στην Ελλάδα, που είναι το διαπλεκόμενο σύστημα των μνημονιακών-δωσιλογικών κομμάτων παρέα με τα παράνομα και οιονεί εγκληματικά ΜΜΕ, βρίσκεται ήδη σε πλήρη δράση:
Απειλές, εκφοβισμός, προειδοποιήσεις, πατερναλισμός και η πρόσφατη επανεμφάνιση του κουκουλοφόρου παρακράτους σε ''έκτακτες παραστάσεις'' καταλήψεων και μπάχαλου, δεν είναι τυχαία!

Τώρα που η χήνα-χώρα  αρνείται να κάνει κι άλλα χρυσά αυγά, και ψάχνει και για άλλους, πιό λογικούς εταίρους, κινδυνεύουμε περισσότερο. 

Αυτοί, γνωρίζουν χίλιους τρόπους για να ''σκοτώσουν'' μία κυβέρνηση και τον λαό της:
Από στρατιωτικό ένοπλο πραξικόπημα, μέχρι κοινοβουλευτικό πραξικόπημα, καταπάτηση Συνταγμάτων, εξαγορές βουλευτών, οικονομικούς εκβιασμούς, υποκίνηση ''δορυφόρων'' τους για ''αλυτρωτικές'' και εδαφικές αξιώσεις, και μέχρι εξαπόλυση παρακρατικών και τάχα ''τρομοκρατών'' για εκτροχιασμό της εσωτερικής ειρήνης ενός κράτους.

Ας το έχουμε αυτό υπ' όψη μας, κι ας είμαστε προετοιμασμένοι για τα χειρότερα ακόμη κι αν αυτά δεν έρθουν.
Ας είμαστε έτοιμοι και αποφασισμένοι να υπερασπιστούμε την ρήξη που εμείς οι ίδιοι κάναμε στις εκλογές του Ιανουαρίου.
Σε κάθε προσπάθειά τους να γκρεμίσουν όσα εμείς προσπαθούμε να συνεφέρουμε, ας μας βρουν μπροστά τους στους δρόμους και στις πλατείες.

Ο πραγματικός αγώνας τώρα αρχίζει!
Επαγρύπνηση και αποφασιστικότητα!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Μελέτης Μελετόπουλος

Ο Γιώργος Α. Παπανδρέου κέρδισε τις εκλογές του Οκτωβρίου 2009 με το σύνθημα «λεφτά υπάρχουν». Όταν όμως ανέλαβε την πρωθυπουργία, έντρομος μπροστά στο «μπούλλινγκ» που του έκαναν οι διεθνείς οίκοι αξιολόγησης και το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα (με τα spreads κλπ.), άτακτα υποχώρησε και προσέφυγε στο ΔΝΤ, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και την Ευρωζώνη για δανεικά.

Προκύπτει, όμως, από ενδελεχέστερη μελέτη των δεδομένων, ότι η προσφυγή σε εξωτερικό δανεισμό υπό σκληρούς μάλιστα όρους, ήταν δυνατόν να αποφευχθεί, εάν γίνονταν οι κατάλληλες κινήσεις. Εδώ, τόσους μήνες η χώρα ζει χωρίς χρηματοδότηση, έστω και υπό ασφυκτική πίεση, με έντοκα γραμμάτια και αποστράγγιση των ταμείων. Καταβλήθηκε κάποια προσπάθεια από την κυβέρνηση του ΓΑΠ να αναζητηθούν εναλλακτικές λύσεις;
Το πρώτο, λοιπόν, καίριο ερώτημα στο οποίο πρέπει να απαντήσει ο Γιώργος Παπανδρέου είναι ΕΑΝ ΕΞΑΝΤΛΗΣΕ ΤΗΝ ΔΥΝΑΤΟ­ΤΗΤΑ Η ΧΩΡΑ ΝΑ ΑΠΟ­ΦΥΓΕΙ ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΥΓΗ ΣΤΟΥΣ ΔΑΝΕΙΣΤΕΣ.

Στην συνέχεια, η κυβέρνηση ΓΑΠ δέχθηκε τους όρους που έθεσαν οι δανειστές, δηλαδή ουσιαστικά και για να μην μακρηγορούμε, την πλήρη παράδοση της Εθνικής Κυριαρχίας στους υπαλλήλους των δανειστών, την διαβόητη τρόϊκα. Η τρόϊκα υπαγόρευε στους υπουργούς ακόμη και αποφάσεις δευτερεύοντος χαρακτήρα, π.χ. τον αριθμό των… δόσεων αποπληρωμής των φόρων, θέματα δηλαδή για τα οποία αποφασίζει κανονικά ο αρμόδιος τμηματάρχης του υπουργείου Οικονομικών, και δεν ενοχλεί κάν τον υπουργό για ένα τόσο δευτερεύον ζήτημα. Η τρόϊκα ουσιαστικά διοικούσε την χώρα, κάτι αντίθετο όχι μόνον προς το Σύνταγμα της Ελλάδος αλλά και προς το Διεθνές Δίκαιο.
Ερώτημα λοιπόν δεύτερο προς τον πρώην πρωθυπουργό Γιώργο Α. Παπανδρέου: ΜΕ ΠΟΙΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΠΑΡΕΔΩΣΕΣ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΕΣ ΑΡΜΟΔΙΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΤΗΝ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΣΕ ΜΗ ΑΙΡΕΤΑ ΟΡΓΑΝΑ ΜΕ ΞΕΝΗ ΙΘΑΓΕΝΕΙΑ;

Το τρίτο μείζον ζήτημα είναι, εάν η κυβέρνηση ΓΑΠ διαπραγματεύθηκε στοιχειωδώς τους όρους με τους οποίους οι δανειστές δάνεισαν χρήματα στη χώρα μας. Δηλαδή το διαβόητο «μνημόνιο». Η όλη σύλληψη του μνημονίου εξ αρχής ήταν φανερό ότι ήταν απλούστατα λανθασμένη και ότι θα οδηγούσε σε βαρειά ύφεση. Τόσους οικονομολόγους είχε δίπλα του ο ΓΑΠ, τόσους διάσημους φίλους είχε στις ΗΠΑ, τόσους συμβούλους στο Μαξίμου, κανείς δεν του είπε τίποτα; Εδώ βοούσε η διεθνής επιστημονική κοινότητα των οικονομολόγων ότι οι προβλέψεις του μνημονίου δεν θα οδηγούσαν σε θεραπεία της νοσούσης ελληνικής οικονομίας αλλά στην πλήρη εκθεμελίωσή της. Τίποτα δεν κατάλαβε ο Γιώργος Παπανδρέου;
Τρίτο ερώτημα, λοιπόν: ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΗΚΕΣ ΤΟΥΣ ΟΡΟΥΣ ΤΟΥ ΔΑΝΕΙΣΜΟΥ; ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕΣ ΝΑ ΑΠΟΦΥΓΕΙΣ ΜΕΤΡΑ ΠΟΥ ΘΑ ΟΔΗΓΟΥΣΑΝ ΣΤΗΝ ΥΦΕΣΗ; ΜΕ ΠΟΙΑ ΛΟΓΙΚΗ ΔΕΧΘΗΚΕΣ ΝΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙΣ ΤΗΝ ΕΜΦΑΝΩΣ ΛΑΝΘΑΣΜΕΝΗ ΣΥΝΤΑΓΗ;

Ας αποφύγουμε, σε πρώτη φάση τουλάχιστον, τις βαρειές κατηγορίες για δόλο που αιωρούνται. Αν υπάρξουν αποδείξεις να τις εξετάσουμε. Αλλά τα τρία ερωτήματα που ετέθησαν παραπάνω αρκούν για να ξεκινήσει μία διαδικασία ουσιαστικής διερεύνησης των αιτίων της τραγικής κατάστασης που βιώνει η πατρίδα και που πιθανώς θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί.

Αφού αναφερθήκαμε στις ευθύνες του Γιώργου Παπανδρέου, ας δούμε σήμερα τις ευθύνες του Σαμαρά.
Ο πρώην πρωθυπουργός ξεκίνησε από μία σκληρή αντινημονιακή θέση, πείθοντας και την ελληνική κοινωνία ότι το μνημόνιο είναι κάτι χειρότερο από έγκλημα (όπως είπε και ο Ταλλεϋράνδος): είναι λάθος.

Ο ελληνικός λαός τον ακολουθούσε σε αυτήν του την γραμμή. Αν ο Σαμαράς είχε επιμείνει, στις εκλογές θα είχε πάρει 60% και θα είχε επαναδιαπραγματευθεί το μνημόνιο από θέσεως ισχύος. Δεν το έκανε, υπέκυψε στις πιέσεις, συνετρίβη στις εκλογές και παρά ταύτα σχημάτισε κυβέρνηση μειοψηφίας σε συνεργασία με τον Βαγγέλη Βενιζέλο, με εντολή, όχι του ελληνικού λαού αλλά των δανειστών, να εφαρμόσει το μνημόνιο.

Στον κ. Σαμαρά τίθενται λοιπόν εύλογα και χωρίς εμπάθεια τα εξής ερωτήματα:

Πρώτον, αφού είχες πεισθεί ότι το μνημόνιο είναι λάθος και το είχες καταγγείλει, τι ήταν αυτό που σε έκανε να αλλάξεις γνώμη και να κάνεις στροφή 180 μοιρών; Πολύ σοβαρό ερώτημα, που θέλει και σοβαρή απάντηση.

Δεύτερο ερώτημα προς τον κ. Σαμαρά: πώς δέχθηκες να παραδώσεις αποφασιστικές αρμοδιότητες της διακυβέρνησης της χώρας σε μη αιρετούς, χαμηλόβαθμους υπαλλήλους, υπηκόους άλλων κρατών; Δηλαδή πώς εκχώρησες μέρος της εθνικής κυριαρχίας, κάτι που απαγορεύεται ρητά από το σύνταγμα;

Τρίτο ερώτημα, ουσιώδες και αυτό: γιατί δεν πραγματοποίησες καμμία σοβαρή μεταρρύθμιση ώστε να καταστήσεις το ελληνικό κράτος δημοσιονομικά βιώσιμο και διοικητικά λειτουργικό; Γιατί διατήρησες άθικτους τους εκατοντάδες συμβούλους, τους χιλιάδες άχρηστους οργανισμούς, τα εκτροφεία κομματικών στελεχών με τους εκτός πραγματικότητος μισθούς και επιδόματα; Γιατί δεν εξορθολόγισες τις δημόσιες δαπάνες, γιατί δεν κατάργησες τα προνόμια των πολιτικών και των παρατρεχάμενών τους; Συναφές ερώτημα, γιατί δεν δρομολόγησες την παραγωγική ανασυγκρότηση της χρεωκοπημένης χώρας μας, που είναι ο μόνος τρόπος να κλείσει η ψαλίδα του ελλείμματος και να αυξηθούν τα έσοδα;

Τέταρτο ερώτημα: γιατί εξαπέλυσες την πιο άγρια φοροεπιδρομή από συστάσεως ελληνικού κράτους, με αποτέλεσμα την τεράστια ύφεση και την ανεργία του 30%; Οικονομολόγος είσαι, γνώριζες ότι η μετατόπιση της καμπύλης ζήτησης στα αριστερά δημιουργεί αυτομάτως ανεργία. Μα και κορυφαίοι αμερικανοί και άλλοι οικονομολόγοι σε είχαν προειδοποιήσει.

Πέμπτο ερώτημα: η πολιτική πλήρους υποτέλειας προς την Γερμανία, δεν αντελήφθης ότι μεταβάλλει την Ελλάδα σε προτεκτοράτο αποικιακού τύπου; οι συμφωνίες για την αγορά βασικών υποδομών της χώρας (αεροδρόμια π.χ.) δεν κατάλαβες ότι παράγει γεωπολιτικά το ίδιο αποτέλεσμα με μία νέα γερμανική κατοχή; Επίσης η άνευ αντιστάσεων υποδούλωση στο Βερολίνο δεν συνειδητοποίησες ότι συνέβαλε στην μετατροπή της Ευρώπης σε ζωτικό χώρο του γερμανικού ηγεμονισμού;

Σε αυτά τα ερωτήματα, ο κ.Σαμαράς θα πρέπει να δώσει πειστικές απαντήσεις, όχι για τυχόν διώξεις και ειδικά δικαστήρια, αλλά για να καταλάβουμε κι εμείς οι πολίτες τι συνέβη. Και θα τις κρίνουμε αντικειμενικά και απροκατάληπτα, αρκεί να είναι ειλικρινείς και τεκμηριωμένες.

Πηγή "KontraNews"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Η σύλληψη του Ελβετού τραπεζίτη Όσβαλντ, η μεταφορά και κράτησή του στην Αθήνα και η δίωξή του από τις ελληνικές δικαστικές αρχές αποτελεί μία από τις πλέον ενδιαφέρουσες και σημαντικές ειδήσεις μιας περιόδου που, ούτως ή άλλως, βρίθει μεγάλων ειδήσεων.

Ο Όσβαλντ δήλωσε ότι θα συνεργαστεί με τις ελληνικές αρχές στις οποίες απολογείται σήμερα, Μεγάλη Τετάρτη. Αν πράγματι συνεργαστεί, πολλοί θα είναι εκείνοι που, όπως φαίνεται, θα χάσουν για τα καλά τον ύπνο τους.

Ο Όσβαλντ φέρεται να έχει υπάρξει άνθρωπος κλειδί όχι σε μία, αλλά σε πολλές μεγάλες υποθέσεις σκανδάλων που έχουν, μέχρι στιγμής, μείνει ουσιαστικά στο σκοτάδι από πλευράς δικαστικής διερεύνησης και απόδοσης ευθυνών.

Το γεγονός αυτό οφείλεται πιθανόν ότι στην περίοδο που τα μεγαλύτερα από τα σκάνδαλα αυτά ήταν σε εξέλιξη στην Ελλάδα, έλλειπε μάλλον από πολλούς… ενδιαφερομένους η… τεχνογνωσία για το πώς θα κινούσαν το χρήμα της διαφθοράς, η οποία, εκ των πραγμάτων, αφορούσε πλέον πολλούς και σε πολλά επίπεδα.

Ένα σκάνδαλο, λ.χ. εξοπλιστικό, ή εκείνο της Ζίμενς, δεν γίνεται μόνον με την υπογραφή ενός ανθρώπου. Απαιτείται ολόκληρη αλυσίδα συμμετεχόντων στη διοίκηση και την πολιτική. Κι όλοι αυτοί που συνήθως απάρτιζαν επιτροπές διαφόρων βαθμίδων, ενώνονταν στη συνέχεια με «αιώνια» μυστικά δεσμά, των οποίων κάποιος υπήρχε διαχειριστής.

Κάτι τέτοιο φέρεται να υπήρξε ο Όσβαλντ σε σειρά ελληνικών σκανδάλων. Γι αυτό και είναι πολύτιμος για τις ελληνικές αρχές, επειδή ίσως να είναι ο άνθρωπος που μπορεί να φωτίσει πάρα πολλά από όσα τραγικά έγιναν στην Ελλάδα ενός δήθεν εκσυγχρονισμού, ουσιαστικά ταυτισμένου με την κλοπή του δημοσίου χρήματος μέσα από μια ψευτοανάπτυξη στηριγμένη στο κρατικό χρήμα.

Χρήμα το οποίο όμως ήταν, επιπλέον, δανεικό και οδήγησε την Ελλάδα σήμερα εδώ που όλοι γνωρίζουμε…

Γι αυτό και οι αρμόδιες αρχές πρέπει να έχουν τώρα το νου τους περισσότερο από ποτέ: τον Όσβαλντ και τα μάτια τους…

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει η Κατερίνα Γκαράνη

Η ελληνική κυβέρνηση απλουστεύει τα πράγματα όχι για τους πολίτες που πληρώνουν φόρους αλλά για όποιον θέλει να αλωνίζει στην Ελλάδα κατέχοντας ελληνικό έδαφος με την βούλα του κράτους. Στις 8 Αυγούστου δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως ο νόμος 4179 που ψηφίστηκε από το ελληνικό κοινοβούλιο σύμφωνα με τον οποίο δίνεται στον οποιονδήποτε θέλει να επενδύσει στον ελληνικό τουρισμό από δάση και ακτές μέχρι προστατευόμενες περιοχές αλλά και ολόκληρους αρχαιολογικούς και ιστορικούς τόπους.

Τα αρχαία γίνονται οικόπεδα
Σε έναν πολυσέλιδο νόμο με τίτλο “Ενίσχυση τουριστικής επιχειρηματικότητας” η πλειοψηφία της ελληνικής βουλής έκανε για ακόμη μια φορά το θαύμα της. Στο άρθρο 1 του νόμου ονομάζουν τα φιλέτα που είναι προς ιδιωτική εκμετάλλευση ως “οργανωμένες περιοχές τουριστικών δραστηριοτήτων” και μέσα σε αυτές έχουν χωρίσει όλες τις περιοχές της Ελλάδας ανάλογα με τι ζήτηση έχουν.
Στην παράγραφο 4 του ίδιου άρθρου τα πράγματα γίνονται ξεκάθαρα: “Στα γήπεδα εκμετάλλευσης των οργανωμένων υποδοχέων επιτρέπεται να περιλαμβάνονται και εκτάσεις που υπάγονται σε ειδικά καθεστώτα προστασίας, όπως ιδίως χώροι αρχαιολογικού ή ιστορικού ενδιαφέροντος, δάση και δασικές εκτάσεις καθώς και περιοχές υπαγόμενες στο εθνικό σύστημα προστατευόμενων περιοχών”.
Ακόμα και οι προστατευόμενες περιοχές του δικτύου Natura 2000 είναι στον τιμοκατάλογο της αγοραπωλησίας. Κρατώντας τα προσχήματα, σε υποπαραγράφους δείχνουν και την ανάλογη αυστηρότητα που θα δείξουν στους αγοραστές της γης αν κινδυνεύσει κάποια αρχαιότητα ή δεν προστατευθεί ο φυσικός πλούτος της περιοχής. Βέβαια όλα αυτά είναι στάχτη στα μάτια διότι φθάνοντας στο άρθρο 4 καταλαβαίνουμε ότι εδώ πρόκειται να γίνει μεγάλος τεμαχισμός της χώρας.

Εκτάσεις ίσες πόλεων
Στο άρθρο 4 λοιπόν, γίνεται λόγος για τις “Περιοχές Ολοκληρωμένης Τουριστικής Ανάπτυξης” (Π.Ο.Τ.Α). Ο νόμος επιμένει να μην αναφέρεται σε ιδιωτικής πρωτοβουλίας έργα αλλά σε φορείς μέχρι που φθάνεις στην παράγραφο 2α. Και διαβάζεις το εξής: “Η έκταση στην οποία αναπτύσσεται η Π.Ο.Τ.Α ή σε περίπτωση που αποτελείται από περισσότερα τμήματα, το μεγαλύτερο τμήμα αυτής πρέπει να έχει επιφάνεια τουλάχιστον 800 στρέμματα και να είναι ιδιόκτητο κατά 80% τουλάχιστον”.
Δηλαδή ο επενδυτής μπορεί να αγοράσει όση έκταση γης θέλει αλλά όχι σε κομμάτια ανά την Ελλάδα διότι ο νόμος το διευκρινίζει ότι “οι Π.Ο.Τ.Α αναπτύσσονται από τον ίδιο φορέα ίδρυσης και εκμετάλλευσης σε ένα ή περισσότερα τμήματα εντός της ίδιας Περιφερειακής Ενότητας”. Με απλά λόγια παίρνει ένα ολόκληρο νησί ή ένα ολόκληρο βουνό αρκεί το ένα μέρος της ιδιοκτησίας του να είναι μεγαλύτερο από 800 στρέμματα ενιαίο.
Πώς όμως μπορούν να κάνουν παρέμβαση σε ένα δάσος που είναι δημόσιο; Πολύ απλά αγοράζουν την έκταση και με τον ίδιο νόμο εφόσον το δάσος γίνεται ιδιωτικό με μία υπογραφή επιτρέπεται να γίνει διάνοιξη δρόμων για να εξυπηρετείται το τουριστικό ακίνητο. Κι εδώ μπαίνει το ερώτημα τι γίνεται όταν βρίσκεται μία εθνική οδός ανάμεσα στα δύο τμήματα μιας Π.Ο.Τ.Α. Έρχεται το κράτος και δίνει την λύση με τον ίδιο νόμο: “Δρόμοι ή άλλα φυσικά εμπόδια ή τεχνητά έργα, καθώς και ρέματα που διαπερνούν εκτάσεις που χρησιμοποιούνται για τη δημιουργία Π.Ο.Τ.Α δεν συνιστούν κατάτμηση αυτών. Για την διατήρηση του ενιαίου της έκτασης και εφόσον το τεχνητό εμπόδιο παρουσιάζει στοιχεία υψηλής επικινδυνότητας (εθνικές οδοί, επαρχιακές οδοί, οδοί μεγάλης κυκλοφορίας, ποταμοί, χείμαρροι κλπ) πρέπει να εξασφαλίζεται η δυνατότητα λειτουργικής ενοποίησης του/των γηπέδου/ων μέσω γεφύρωσης ή ενοποίησης των τμημάτων με τεχνητό έργο”. Για όποιον δεν το κατάλαβε, έχουν δικαίωμα να αλλάξουν τόσο την ρυμοτομία όσο και το φυσικό περιβάλλον της χώρας όπου κι αν αυτό βρίσκεται.

Δίνουν ακόμη και δρόμους
Ένα άλλο ερώτημα είναι πώς οι πολίτες θα έχουν πρόσβαση στις ιδιοκτησίες τους αν αυτές συνορεύουν ή είναι κοντά σε Π.Ο.Τ.Α. Ο νόμος εδώ τους έβαλε σε δεύτερη μοίρα διότι οι Π.Ο.Τ.Α είναι για το δημόσιο συμφέρον. Ο νόμος λοιπόν αναφέρει: “Με το ίδιο προεδρικό διάταγμα μπορούν να καταργούνται και να ενσωματώνονται στην έκταση της Π.Ο.Τ.Α ή να μετατοπίζονται αγροτικές οδοί που την διασχίζουν καθώς και να καθορίζονται τα απαραίτητα έργα για την εξασφάλιση της πρόσβασης τρίτων ιδιοκτητών και άλλων χρηστών που εξυπηρετούνταν από τις καταργούμενες αγροτικές οδούς”.
Όσοι βέβαια από αυτούς τους πολίτες έχασαν κομμάτι από την ιδιοκτησία τους για να γίνει ο δημόσιος δρόμος να εξυπηρετούνται όλοι οι Έλληνες πολίτες, απλά το ίδιο το κράτος τους έπιασε κορόιδα! Τον δρόμο τον δίνουν τώρα σε επενδυτές και εσύ δεν θα έχεις πώς να πας στο χωράφι ή στο σπίτι σου. Αντιθέτως για να έχεις πρόσβαση με αγροτικό δρόμο με μία αναγκαστική απαλλοτρίωση έχουν το δικαίωμα να σου πάρουν κομμάτι της ιδιοκτησίας σου για έργο κοινής ωφελείας (όπως είναι ο δρόμος) και βέβαια το χρηματικό αντίτιμο που θα πάρεις θα είναι μηδαμινό.

Το κόλπο της ΕΥΔΑΠ
Πουθενά στο προεδρικό διάταγμα δεν υπάρχει επισήμανση για το πώς θα επισκέπτεσαι τον αρχαιολογικό ή ιστορικό χώρο που θα είναι κομμάτι των τουριστικών επιχειρήσεων. Το σίγουρο είναι ότι ακόμα και η Ακρόπολη σύμφωνα με τον νόμο αν η περιοχή γύρω από αυτή χαρακτηριστεί Π.Ο.Τ.Α τότε θα είναι κομμάτι ιδιωτικού και όχι ελληνικού εδάφους. Μία ένδειξη ότι αυτό το προεδρικό διάταγμα, που υπογράφηκε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ενώ αυτός ήταν στην Λευκάδα για καλοκαιρινές διακοπές στις 6 Αυγούστου, δεν έχει καμία σχέση με τουριστική ανάπτυξη της χώρας αλλά ξεπούλημα της γης συμπεριλαμβανομένης όλης της εθνικής της ταυτότητας, είναι ότι πέρασαν σε αυτό και τον νόμο για τις ληξιπρόθεσμες οφειλές της ΕΥΔΑΠ προς το Δημόσιο ύφους 700 εκατ. Ευρώ που μόλις προχθές δημοσιοποιήθηκε. Καθάρισαν την δημόσια επιχείρηση νερού από χρέη για να περάσει η διαχείριση του νερού σε χέρια ιδιωτών μέσα στο 2014.

Σχεδιασμός από το 2009
Το προεδρικό διάταγμα δεν είναι κάτι που το Μνημόνιο επέβαλλε. Η ιστορία του κατακερματισμού της Ελλάδας για την “δήθεν” τουριστική ανάπτυξη ξεκινάει πριν από τα Μνημονιακά χρόνια. Μάλιστα είναι συνέχεια της κοινής υπουργικής απόφασης 24208/4.6.2009 επί κυβερνήσεως Κ. Καραμανλή. Στην απόφαση αυτή του 2009 πάτησε η σημερινή κυβέρνηση, όπως η ίδια αναφέρει, για να θεμελιώσει τις αποφάσεις της.
Η κυβέρνηση Καραμανλή δημιούργησε το Ειδικό Πλαίσιο Χωροταξικού Σχεδιασμού και Αειφόρου Ανάπτυξης για τον Τουρισμό και όπως υπογράμμιζε στον τότε νόμο “ για ένα ρεαλιστικό πρόγραμμα δράσης για την επόμενη 15ετία (2009-2014)”. Κύριο μέλημα της κυβέρνησης Καραμανλή ήταν να ανοίξουν τον δρόμο σε επιχειρηματίες να επενδύσουν στον τουρισμό για να “διευθετήσουν ενδεχόμενες συγκρούσεις ως προς την χρήση των φυσικών και πολιτιστικών πόρων και ιδίως ως προς τις χρήσεις γης” διότι όπως ψήφιζαν έπρεπε να υπάρχει “δημιουργία κλίματος εμπιστοσύνης των επενδυτών”.

Το νερό είχε δοθεί
Στην απόφαση του 2009 έγινε ο διαχωρισμός της Ελλάδας σε διαμερίσματα που είναι πρώτης προτεραιότητας για την “τουριστική” ανάπτυξη. Τυχαία μέσα και σε αυτή την απόφαση βρίσκουμε ολόκληρη παράγραφο που αναφέρεται “στην εξασφάλιση ποσοτικής και ποιοτικής επάρκειας των υδατικών πόρων που προορίζονται για την ύδρευση των περιοχών με προτεραιότητα τουρισμού”. Εδώ φαίνεται ξεκάθαρα ότι οι περιοχές που ανήκουν στον χάρτη “τουρισμού” θα έχουν προτεραιότητα αντί αυτών που μπορεί να έχουν νερό αλλά δεν είναι ελκυστικές για τους επενδυτές.
Στην ίδια παράγραφο διαβάζουμε το σχέδιο της διαχείρισης νερού στα νησιά : “Ειδικότερα για τις περιοχές που είναι από την φύση τους ελλειμματικές σε υδατικούς πόρους προωθούνται δράσεις εξασφάλισης κατάλληλης ποιότητας νερού μέσω ανακύκλωσης ή αφαλάτωσης”. Πρέπει κανείς να είναι αφελής για να μην καταλαβαίνει ότι το 2009 ξεκίνησε η παράδοση της χώρας και ειδικά του νερού με “αθώους” νόμους, ενώ σήμερα ισραηλινές εταιρείες έχουν μπει στο παιχνίδι καταρχάς για την υδροδότηση των νησιών του Αιγαίου με το Μνημόνιο συνεργασίας που έχει υπογράψει η Ελλάδα με το Ισραήλ και την Κύπρο.

Η κρίση ως αφορμή;
Βλέποντας από κάτοψη τα πολιτικά παιχνίδια που παίζονταν σε εποχές προ Μνημονίου και μετά Μνημονίου για άλλη μια φορά διαπιστώνεις ότι το παιχνίδι το είχαν στα μέτρα τους κομμένο και ραμμένο. Η ιστορία θα δείξει αν τελικά το Γη και Ύδωρ που έδωσαν όλες οι κυβερνήσεις από το 2001 και μετά ήταν λόγω κρίσης ή η κρίση ήταν η καλύτερη αφορμή για να γίνουν πραγματικότητα όλα όσα κρυφά σχεδίαζαν από τους ανυποψίαστους πολίτες. Το σίγουρο είναι ότι σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα η Ελλάδα που γνωρίζαμε δεν θα έχει καμία σχέση με αυτό που έχουν σκοπό να υλοποιήσουν.
Οι Έλληνες, από αύριο κιόλας, το δάσος που θεωρούσαν αμετακίνητο, τους αρχαιοελληνικούς θησαυρούς που θεωρούσαν ιστορία τους, την θάλασσα που θεωρούσαν περιουσία τους και το νερό που θεωρούσαν δεδομένο όσο και το οξυγόνο τους, με ψηφισμένους νόμους από πολιτικούς που ψηφίστηκαν από Έλληνες πολίτες μετατράπηκαν από δεδομένα με μία υπογραφή απλά σε θεωρία.

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Και ξαφνικά ξέσπασε μεγάλος θόρυβος, μεγάλος θρήνος και ορυμαγδός. Ατέλειωτο ποτάμι τα κροκοδείλια δάκρυα. Οι «δημοκρατικές ευαισθησίες» και το «σύστημα» επαναστάτησαν.

Γράφει ο Λεωνίδας Κουμάκης

Που ακούστηκε να αποφασίζεται η ανάθεση εξοπλιστικού προγράμματος απ΄ ευθείας, με διακρατική συμφωνία, χωρίς οι εθνικοί μας προμηθευτές να φάνε το κατιτίς τους;

Που ακούστηκε να καταργούνται τα αυτονόητα προνόμια μιας χούφτας αρχόντων της διαπλοκής που πλουτίζουν από τους εξοπλισμούς με αέρα κοπανιστό επί ολόκληρες δεκαετίες;

Που ακούστηκε την ώρα που το υπουργείο Οικονομικών «ρουφάει» και το τελευταίο ευρώ από τα διαθέσιμα των ΔΕΚΟ και τα δημόσια ταμεία για να πληρώσει μισθούς, συντάξεις και τους δανειστές, να δίνει προκαταβολή χωρίς μεσάζοντες για να ενισχύσει την άμυνα της χώρας απέναντι στα τουρκικά υποβρύχια που αλωνίζουν ανενόχλητα στο Αιγαίο;

Που ακούστηκε τις ανάγκες της εθνικής μας άμυνας να προτείνουν τα Γενικά Επιτελεία και οι αρχηγοί των τριών όπλων που επιμένουν στην αναγκαιότητα άγρυπνης παρακολούθησης των συνόρων μας από τις κινήσεις υποβρυχίων και πλοίων μέχρι τις συνεχείς εισβολές λαθρομεταναστών και όχι οι άρχοντες της διαπλοκής των εξοπλισμών που ξέρουν τις ανάγκες μας (τους) πολύ καλύτερα;

Αυτό ακριβώς το «μέγα σκάνδαλο» έφερε στο άπλετο φως της δημοσιότητας το έντυπο του Θέμου Αναστασιάδη, τέως συνέταιρου και νυν μισητού εχθρού του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου (Πρώτο Θέμα) και αμέσως πήραν φωτιά όλα τα εκούσια και ακούσια εξαπτέρυγα του «συστήματος».

Το «μέγα σκάνδαλο», σύμφωνα με συνεχή δημοσιεύματα, ήταν ότι η κυβέρνηση καταβάλλει «το ιλιγγιώδες ποσό των 500 εκατ. Δολαρίων» με απευθείας ανάθεση μέσω διακρατικής συμφωνίας στην αμερικανική εταιρεία Lockheed Martin την ίδια στιγμή που η χώρα διέρχεται τη μεγαλύτερη οικονομική κρίση των τελευταίων δεκαετιών και την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση «διαθέτει 200 εκατ. ευρώ για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης ενώ απλόχερα πληρώνει 500 εκατ. δολάρια για οπλικά συστήματα».

Τώρα αν αντί 500 εκατομμυρίων δολαρίων δόθηκαν μόνο τα 45 εκατομμύρια, αν ένα σημαντικό μέρος του υπόλοιπου τιμήματος θα πάει στην Ελληνική Αεροπορική Βιομηχανία (εξασφαλίζει απασχόληση για τα επόμενα 7 χρόνια) και σε άλλες ελληνικές εταιρείες σαν υποκατασκευαστές κρίσιμων συστημάτων που θα ενσωματωθούν στα παλιά αεροσκάφη, αυτό δεν έχει καμιά απολύτως σημασία για όσους καταγγέλλουν το «μέγα σκάνδαλο».

Ακόμα, το «μέγα σκάνδαλο» ήταν «η απόκρυψη» της απόφασης του ΚΥΣΕΑ της 15ης Μαρτίου 2015, η «πρωτοφανής προσπάθεια συσκότισης», η ενεργοποίηση της σύμβασης για τον εκσυγχρονισμό έως έξη παλαιών αεροσκαφών ναυτικής συνεργασίας του πολεμικού ναυτικού «P-3 Orion» τα οποία είχαν παροπλιστεί από το 2009 και η καταβολή προκαταβολής 45 εκατομμυρίων δολαρίων –όλα αυτά μέσα σε 20 μέρες μετά τις εκλογές και μάλιστα τώρα που το δολάριο ανατιμήθηκε έναντι του Ευρώ κατά 30%!

Τώρα αν παρόμοια απόφαση έχει ληφθεί από το ΚΥΣΕΑ πριν από μόλις 5 μήνες με τις υπογραφές Α. Σαμαρά, Ε. Βενιζέλου και Δ. Αβραμόπουλου κατόπιν σχετικής απόφασης της Επιτροπής Άμυνας της Βουλής που ενέκρινε το πρόγραμμα (30 Ιουλίου 2014), αν η προθεσμία που είχε συμφωνηθεί από «τους πρώην» εξέπνεε και έπρεπε άμεσα να ληφθεί μια απόφαση, αυτό δεν έχει καμιά απολύτως σημασία για όσους καταγγέλλουν το «μέγα σκάνδαλο».

Ο ποταμός από τα κροκοδείλια δάκρυα αναβλύζει συνεχώς γιατί η κυβέρνηση «καταβάλλει το ιλιγγιώδες ποσό των 500 εκατ. δολαρίων την ίδια στιγμή που κάνει διαβήματα στους δανειστές να εκταμιεύσουν οικονομική βοήθεια επικαλούμενη το άμεσο κίνδυνο που διατρέχει η χώρα να μην καταφέρει να εξασφαλίσει τα χρήματα εκείνα που απαιτούνται για αποπληρωμή των δόσεων στους πιστωτές και για καταβολή μισθών και συντάξεων. Λεφτά όμως υπήρχαν για να δοθεί σιωπηρά η προκαταβολή των 45 εκατ. δολαρίων στους Αμερικανούς για τον εκσυγχρονισμό των αεροσκαφών, μια προκαταβολή που εκταμιεύθηκε την προηγούμενη εβδομάδα ενεργοποιώντας την σύμβαση των αεροσκαφών P-3», γιατί δεν είναι γνωστό πως ακριβώς επιλέχτηκαν (ή θα επιλεχτούν) οι άλλοι (Έλληνες) υπεργολάβοι χωρίς διαγωνισμό όπως προβλέπει η ευρωπαϊκή οδηγία η οποία ορίζει πως «πρέπει να διασφαλίζεται η ισότιμη πρόσβαση των ευρωπαϊκών εταιρειών στο υποκατασκευαστικό έργο, δηλαδή θα πρέπει να γίνονται διαγωνισμοί».

Φυσικά, ο Σταύρος Θεοδωράκης αρχηγός του κινήματος για τη δικαιοσύνη, την εργασία, την παιδεία κλπ. «Το Ποτάμι» (βρίσκεται σε οξεία αντιδικία με τον Υπουργό Εθνικής Άμυνας Π. Καμένο ο οποίος του ζητά 1 εκατομμύριο Ευρώ, όπως και από τον Ανδρέα Πετρουλάκη, για προσβολή προσωπικότητας λόγω ανάρτησης στην ιστοσελίδα Protagon), έσπευσε να «υιοθετήσει» τις καταγγελίες με την ακόλουθη ανακοίνωση (5/4/2015) και τίτλο «Πάντα υπάρχουν λεφτά για όπλα»:

«200 εκατομμύρια ευρώ για την αντιμετώπιση της «ανθρωπιστικής κρίσης» – 500 εκατομμύρια δολάρια για εξοπλιστικά. Με την υποσημείωση βέβαια ότι τα 200 εκατομμύρια δόθηκαν με τυμπανοκρουσίες ενώ τα 500 δόθηκαν χωρίς κανείς -ούτε η Βουλή, ούτε καν η Κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ- να ενημερωθεί. Συγκεκριμένα, όπως αποκαλύπτει σήμερα ο Τύπος, η κυβέρνηση με απόφαση του ΚΥΣΕΑ προχώρησε στη συμφωνία για τον εκσυγχρονισμό πέντε παλαιών αεροσκαφών ναυτικής συνεργασίας μέσω διακρατικής συμφωνίας. Το συνολικό κόστος θα φθάσει τα 500 εκατομμύρια δολάρια. Πρόκειται για το μεγαλύτερο εξοπλιστικό πρόγραμμα των τελευταίων χρόνων, στη χειρότερη φάση της οικονομικής κρίσης και με τα κρατικά ταμεία κυριολεκτικά άδεια. Να θυμίσουμε ότι πριν από λίγους μήνες ο τότε Τομεάρχης Άμυνας του ΣΥΡΙΖΑ Θ. Δρίτσας κατήγγελλε ότι «στον προϋπολογισμό έτους 2015, έχει εγγραφεί αύξηση κατά 56% των εξοπλιστικών δαπανών, αν και το μαχαίρι στις κοινωνικές δαπάνες συνεχίζεται αμείλικτα». Μετά όμως από δύο μήνες στην εξουσία, οι προτεραιότητες άλλαξαν. Η κοινωνία μπορεί να περιμένει, οι εταιρίες όπλων όχι. Απάντηση στο ζήτημα, που προκύπτει, οφείλει να δώσει και η προηγούμενη κυβέρνηση που σύμφωνα με πληροφορίες όδευε προς την ίδια παραγγελία με τον ίδιο τρόπο αλλά δεν την ενεργοποίησε καθότι δεν έδωσε την προκαταβολή, την οποία από ό,τι φάνηκε διέθεσε άμεσα η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ».

Η Νέα Δημοκρατία έδειξε πιο «μαζεμένη» απέναντι στο «μεγάλο σκάνδαλο»: «Την ώρα που η οικονομία βρίσκεται στον αέρα, η κυβέρνηση επιλέγει να δώσει άμεσα χρήματα για εξοπλιστικά προγράμματα, που δεν είναι απόλυτης προτεραιότητας. Και όλα αυτά τη στιγμή που έχουν κηρύξει εσωτερική στάση πληρωμών. Υποκρισία χωρίς όρια».

Το ΠΑΣΟΚ έσπευσε να διατυπώσει «καταλυτικά» ερωτήματα: «Γιατί όμως η απόφαση αυτή ελήφθη χωρίς προηγούμενη ενημέρωση και γνώμη της αρμόδιας επιτροπής της παρούσας Βουλής, χωρίς δηλαδή να τηρηθεί η σχετική νομοθεσία; Υπό συνθήκες μεγάλης δημοσιονομικής στενότητας που επικαλείται συνεχώς η κυβέρνηση πώς δικαιολογείται να διαθέτεις 500 εκατ. δολ. για εκσυγχρονισμό παλιών ελικοφόρων αεροσκαφών επιτήρησης; Δεν υπήρχαν λύσεις άμεσης εφαρμογής για την επιτήρηση του Αιγαίου και της Αν. Μεσογείου με τη διακλαδική συνεργασία Πολεμικού Ναυτικού και Πολεμικής Αεροπορίας;».

Από κοντά και το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος: «​Τη στιγμή που η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ βάζει χέρι στα ταμειακά διαθέσιμα οργανισμών και προγραμμάτων, όπως του ΟΑΕΔ, των Ασφαλιστικών Ταμείων, των Περιφερειών κ.ά., που όφειλαν να αξιοποιηθούν για την ανακούφιση των λαϊκών στρωμάτων κι αντιθέτως κατευθύνονται στην αποπληρωμή των δόσεων του μνημονίου, μόνο ως πρόκληση μπορεί να εκληφθεί η απόφασή της να αναθέσει απευθείας σε εταιρεία των ΗΠΑ τον εκσυγχρονισμό πέντε πολεμικών αεροσκαφών, την οποία ο λαός θα πληρώσει 500 εκατομμύρια δολάρια».

Λείπει ο Μάρτης από την σαρακοστή; Όχι φυσικά. Έτσι δεν θα μπορούσε να λείψει και η κυρία Ραχήλ Μακρή, βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, από τον ορυμαγδό του «μεγάλου σκανδάλου». Έτσι, η κυρία Ραχήλ Μακρή αποφαίνεται με ύφος και «γνώση» των πλέον έμπειρων ειδικών πάνω στους εξοπλισμούς: «Δεν είναι δυνατόν όταν οι πολίτες πεινούν και άνθρωποι βιώνουν την ακραία φτώχεια να φορολογούνται για άχρηστους εξοπλισμούς που πραγματοποιούνται από ανίκανους να ελέγξουν την αναγκαιότητά τους και να υπάρχει μεγάλος βαθμός διαπλοκής, όπως μας είπε ο αρμόδιος υπουργός» (Πρώτο Θέμα, 6/4/2015).

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Η άμυνα της χώρας δεν αποτελεί πρόσφορο έδαφος για εύκολη αντιπολίτευση και απερίσκεπτους λαϊκισμούς. Ειδικά στο συγκεκριμένο θέμα μπορεί η επιλογή της κυβέρνησης να αποδειχτεί στο μέλλον πολύ εύστοχη ή και πολύ άστοχη. Κανείς δεν μπορεί να το γνωρίζει από σήμερα. Ούτε καν οι στρατιωτικοί που την πρότειναν. Ούτε φυσικά και αυτοί που βγάζουν άναρθρες κραυγές υποκρισίας και λαϊκισμού παριστάνοντας τους θεματοφύλακες των νόμων, της νομιμότητας ή της απλής λογικής. Σε πρόσφατο άρθρο μας (Τουρκία: Επικίνδυνη επίθεση στην Ελλάδα, 3 Μαρτίου 2015) αναφέραμε επί λέξει: «Η αμυντική θωράκιση και η συνεχής ετοιμότητα σε καιρούς οικονομικής κρίσης είναι ένα εξαιρετικά δύσκολο εγχείρημα. Η επιτυχία ή η αποτυχία όμως του εγχειρήματος αυτού θα καθορίσει την ικανότητα ή την ανικανότητα των σημερινών ανθρώπων που διαχειρίζονται την Ελληνική εξουσία».

Μήπως λοιπόν όλοι όσοι βλέπουν «μέγα σκάνδαλο» βιάζονται πάρα πολύ να αποδείξουν κάποια «αποτυχία» πριν καν εμφανιστεί; Δεν αντιλαμβάνονται ότι κάνουν κακό στην χώρα; Δεν βλέπουν πως οι Τούρκοι αλωνίζουν στο Αιγαίο με τις ευλογίες του ΝΑΤΟ εδώ και χρόνια; Δεν βλέπουν πως οι προηγούμενοι ήταν αναποφάσιστοι και δεν έκαναν απολύτως τίποτα; Δεν ξέρουν πως έπαιρναν αποφάσεις του ΚΥΣΕΑ αλλά τις άφηναν στο συρτάρι; Γιατί δηλαδή αποκλείουν προκαταβολικά, η λύση που δόθηκε τώρα, να είναι η καλύτερη κάτω από τις σημερινές συνθήκες;

Μήπως τελικά πρέπει οι αντιπολιτευτικές τακτικές σε θέματα εθνικής άμυνας να είναι πολύ πιο προσεκτικές και να μην πέφτουν θύμα εθνικών προμηθευτών το προσωπικό συμφέρον των οποίων είναι πολύ πιο πάνω από το συμφέρον της Εθνικής μας οικονομίας;

Όσοι ψάχνουν για βάσιμες αιτίες αντιπολίτευσης, θα μπορούσαν να απευθυνθούν προς τους ψευτο-ουμανιστές που υποδέχονται πλέον τους χιλιάδες λαθρομετανάστες με «ανοιχτές δομές», κλείνοντας από νωρίς στα σπίτια τους, στις μεγαλύτερες πόλεις της χώρας, χιλιάδες δύστυχους Έλληνες που εκτός από την αφόρητη οικονομική κρίση είχαν την τραγική μοίρα να επενδύσουν το βιός τους σε περιοχές που μετατρέπονται καθημερινά σε γκέτο άγνωστων και δυστυχισμένων ανθρώπων οι οποίοι καταφθάνουν ασταμάτητα, οι οποίοι μιλούν άγνωστες γλώσσες αλλά οι περισσότεροι τους θεωρούν αυτονόητη την υποχρεωτική επιβολή των δικών τους «συνηθειών» μέσα στην Ελληνική κοινωνία!

Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Το μέγιστο που θα μπορούσε να πετύχει ο πρωθυπουργός είναι πράγματα εντελώς ασήμαντα από τη σκοπιά της διεθνούς πολιτικής

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Ποτέ δεν έχει ξαναγίνει αυτό που γίνεται με την επίσημη επίσκεψη του Ελληνα πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα στη Μόσχα, όπου σήμερα το μεσημέρι θα συναντηθεί με τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν. Τέτοια χολή με δηλώσεις Γερμανών πολιτικών ανώτατης στάθμης εναντίον της χώρας μας, τέτοιο ανθελληνικό μίσος σε πολιτικά ηλίθια κείμενα κορυφαίων εφημερίδων της Ευρώπης και των ΗΠΑ δεν θυμόμαστε ποτέ! Γράφαμε χθες για το θέμα αυτό, αλλά και χθες συνεχίστηκε η ίδια ιστορία. Πάλι θέμα στην πρώτη σελίδα της γερμανικής "Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε" για την Ελλάδα, όπως και στην πρώτη σελίδα του οικονομικού της τμήματος, συνοδευόμενο και από χωριστό σχόλιο. Πάλι θέμα στη δεύτερη σελίδα των "Φαϊνάνσιαλ Τάιμς" του Λονδίνου, αλλά και κύριο άρθρο της ίδιας αγγλικής εφημερίδας. Χθες μάλιστα μπήκαν στο παιχνίδι και οι "Τάιμς της Νέας Υόρκης" με τρία (!) άρθρα τους. Και μόνο οι τίτλοι των άρθρων αυτών αποκαλύπτουν το περιεχόμενό τους! "Οι αγορές φοβούνται πάλι χρεοκοπία της Ελλάδας", "Η Ελλάδα πρέπει να προχωρήσει τις συνομιλίες - και γρήγορα", "Με μετρητά και γοητεία ο Πούτιν έχει στόχο τις κυρώσεις - Ο Ρώσος πρόεδρος στοχεύει τους πιο αδύναμους κρίκους της ΕΕ για να σπάσει την ενότητά της στο θέμα της Ουκρανίας"! Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το θέμα της Ουκρανίας είναι το κορυφαίο θέμα της παγκόσμιας πολιτικής σήμερα. Οι Αμερικανοί, έχοντας τον άνθρωπό τους πρωθυπουργό στο Κίεβο, προβαίνουν σε διαρκείς προκλήσεις μέσω των οποίων υποχρεώνουν τη Γερμανία και την ΕΕ να συμπαρατάσσεται μαζί τους. Ο Πούτιν, ο οποίος δεν μπορεί βέβαια να αφήσει 8 εκατομμύρια Ρώσους της Ουκρανίας στα νύχια των Ουκρανών φασιστών, είναι έτοιμος να καλοδεχτεί οποιονδήποτε Ευρωπαίο πρωθυπουργό διαφοροποιείται από τη γραμμή των κυρώσεων της ΕΕ εναντίον της Ρωσίας, έστω και φραστικά, παρόλο που τελικά υποχρεώνεται να τις ψηφίζει και να τις εφαρμόζει απρόθυμα.

Τέσσερις μέχρι στιγμής χώρες της ΕΕ, όλες ασήμαντες πολιτικά, έχουν κυβερνήσεις που δεν θέλουν τις ευρωπαϊκές αντιρωσικές κυρώσεις. Πρόκειται για την Ελλάδα, την Κύπρο, την Ουγγαρία και προσφάτως και την Τσεχία. Οι χώρες αυτές δεν τολμούν φυσικά να προβάλουν βέτο στην ανανέωση των κυρώσεων, αλλά οι πρωθυπουργοί τους επισκέπτονται τη ρωσική πρωτεύουσα. Χώρες αυτής της πολιτικής εμβέλειας είναι αδύνατον να σπάσουν το εμπάργκο της ΕΕ εναντίον της Ρωσίας. Μόνο χώρες του μεγέθους της Γερμανίας, της Αγγλίας, της Γαλλίας ή της Ιταλίας θα μπορούσαν να το κάνουν. Καμία άλλη - ούτε η Ισπανία ή η Πολωνία, για να εξηγούμαστε. Κανένας κίνδυνος λοιπόν δεν υπάρχει η επίσκεψη Τσίπρα στη Μόσχα να... σπάσει το μέτωπο των αντιρωσικών κυρώσεων της ΕΕ. Το μέγιστο που θα μπορούσε να αποσπάσει από τον Πούτιν ο Ελληνας πρωθυπουργός θα ήταν να χαλαρώσει, για παράδειγμα, ή και να αρθεί τελείως το ρωσικό εμπάργκο, απαντητικό στις κυρώσεις, στα αγροτικά προϊόντα που προέρχονται από την ΕΕ - στην περίπτωσή μας δηλαδή να αρχίσουν και πάλι οι εξαγωγές ελληνικών αγροτικών προϊόντων στη Ρωσία.

Θα μπορούσε επίσης να μειώσει ο Πούτιν την τιμή του ρωσικού φυσικού αερίου που αγοράζει η Ελλάδα από τη Ρωσία. Επιπλέον, θα μπορούσαν οι Ρώσοι όχι φυσικά να χορηγήσουν διακρατικά δάνεια στη χώρα μας, αλλά να αγοράσουν συμβολικά 2-3 δισεκατομμύρια ελληνικά κρατικά ομόλογα ή έντοκα γραμμάτια, διευκολύνοντας την κυβέρνηση Τσίπρα στην εξεύρεση άκρως αναγκαίας ρευστότητας. Τα προαναφερθέντα σίγουρα συνιστούν βοήθεια για την Ελλάδα. Είναι όμως εντελώς ασήμαντα από πλευράς διεθνούς πολιτικής και οικονομίας ως απόλυτα μεγέθη. Κυριολεκτικά μηδαμινά ως απόλυτα νούμερα. Αυτό όμως δεν εκμηδενίζει και τη σημασία του παραδείγματος.

Αν οι Ελληνες αγρότες ξαναρχίσουν τις εξαγωγές των προϊόντων τους στη Ρωσία, καθόλου ασήμαντη δεν θα είναι η πίεση που οι π.χ. Ιταλοί ή Ισπανοί αγρότες θα ασκούν στις κυβερνήσεις τους προκειμένου να εναρμονίσουν και αυτές τη γραμμή τους με εκείνη του Αλέξη Τσίπρα απέναντι στις αντιρωσικές κυρώσεις της ΕΕ, προκειμένου να ξαναρχίσουν και οι γαλλικές, ιταλικές, ισπανικές εξαγωγές αγροτικών προϊόντων προς τη ρωσική αγορά. Ολο και κάτι θα φέρει από τη Μόσχα, ελπίζουμε, ο πρωθυπουργός. Ανάσα θα είναι, ευπρόσδεκτη για την οικονομία μας που ασφυκτιά. Καμία απολύτως ανατροπή όμως ευρωπαϊκών πολιτικών δεν μπορεί να κάνει η Ελλάδα - και βεβαίως τα περί... συμμαχίας της Ελλάδας με τη Ρωσία με ταυτόχρονη εγκατάλειψη της Ευρωζώνης, όχι της ΕΕ, μόνο ως προπαγανδιστικές μπούρδες μπορούν να χαρακτηριστούν.

Πηγή "Έθνος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου