Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

25 Οκτ 2015

Τα έθνη που καταντούν αθύρματα άλλων σύντομα περνούν στις εγκυκλοπαίδειες ως απλές καταχωρίσεις
Κάθε ψυχή είναι αθάνατη· διότι κάθε τι που κινείται από μόνο του είναι αθάνατο· κάθε άλλο, όμως, που κάτι άλλο κινεί και από κάτι άλλο κινείται, όταν τερματίσει την κίνησή του, τερματίζει και τη ζωή του. Μόνο λοιπόν αυτό που κινεί τον ίδιο τον εαυτό του είναι και πηγή κίνησης και αρχή κίνησης για τα υπόλοιπα, όσα κινούνται, επειδή ακριβώς ποτέ δεν εγκαταλείπει τον εαυτό του.
Πλάτωνος «Φαίδρος», 245 c, εκδόσεις Κάκτος, σελ. 89
Γράφει ο Παναγιώτης Λιάκος 

Ενα από τα γοητευτικότερα και εκρηκτικότερα κείμενα της ελληνικής γραμματείας οφείλεται σε μια... επιτήδεια αγόρευση του Λυσία για τον Ερωτα. Ο Φαίδρος, φίλος του Σωκράτη, την άκουσε και τη μετέφερε στον φιλόσοφο, ο οποίος, θέλοντας να αντικρούσει τη... σώφρονα ερωτική συνταγή του Λυσία, καταλήγει να εξυμνεί την ερωτική μανία!

Για τον Σωκράτη η ερωτική μανία είναι δώρο των θεών στους ανθρώπους, όπως είναι και η καλλιτεχνική μανία. Ο δάσκαλος του Πλάτωνα δεν συμπαθούσε την «τεχνοκρατική» και ανέμπνευστη γραφή. Προτιμούσε ο συγγραφέας, ο ποιητής και δραματουργός να γίνει καυτό βέλος. Ηθελε το τόξο να είναι το αίτιο που ωθεί έκαστον να γράψει. Τότε τοξοβόλος θα γίνει ο ίδιος ο θεός και δεν θα αφανιστεί το έργο του δημιουργού - όπως θα συμβεί με τους άλλους, οι οποίοι γράφουν «στην ψύχρα».

Πάνω στα κύματα του σωκρατικού έρωτα, που φουσκώνουν από τα εγκώμιά του για την ευλογία της θείας μανίας, φαίνεται ξεκάθαρα η συνταγή του για την αθανασία - ατομική και συλλογική, εθνική. Οσοι θέλουν να γίνουν μέτοχοι της σοφίας του πρέπει να προσέξουν ιδιαίτερα τη συλλογιστική του. Είναι συμπαγής και τα επιχειρήματά της ακλόνητα, παρά τον φαινομενικό «ρομαντισμό» τους. Ακόμα και το έντονο συναίσθημα, για την αφρόκρεμα της ελληνικής διανόησης, έμπαινε στην υπηρεσία της λογικής, ένθεης τάξης.

Αυτοδιάθεση
Οποιος και ό,τι αυτοκαθορίζεται, αυτοτοποθετείται και κινείται από μόνο του, δίχως να επηρεάζεται κυρίαρχα από άλλον παράγοντα -και της ιδίας της ανάγκης συμπεριλαμβανομένης- είναι αθάνατο. Οποιος και ό,τι κατευθύνεται, μόλις τελειώσει ο «χειρισμός» του και παύσει η ετεροπροσδιοριζόμενη κίνησή του, πεθαίνει. Τόσο απλό, τόσο τραγικό, τόσο απόλυτο.

Ο Σωκράτης με τούτες τις σκέψεις δεν σκοπεύει μόνο να αναλύσει τις προδιαγραφές της ψυχής και τις συνισταμένες των ατελεύτητων δυνάμεών της, αλλά να προτείνει. Θέλει να προσφέρει στους μαθητές του (όλους τους ανθρώπους που ενδιαφέρονται για την αλήθεια) τη συνταγή της αθανασίας. Οποιος δεν θέλει να λησμονηθεί, να χαθεί μεταφορικά και κυριολεκτικά, να τον αλέσουν οι μυλόπετρες του Χρόνου, πρέπει να μη σταματάει λεπτό. Πρέπει να κινείται, να δημιουργεί συνθήκες, καταστάσεις, προκλήσεις, ευκαιρίες και να μην επιτρέπει σε εκείνες να τον ορίζουν. Να μην κατευθύνεται. Να ηγείται.
Τα έθνη που καταντούν αθύρματα άλλων συλλογικοτήτων ή ακόμα και προσώπων σύντομα περνούν στις εγκυκλοπαίδειες ως απλές καταχωρίσεις, ενώ στη ζώσα πραγματικότητα δεν υφίστανται ως δρώντες παράγοντες.

Από την άλλη, τα έθνη που δημιουργούν διαρκώς νέες καταστάσεις δεν βαλτώνουν και έχουν κατορθώσει να διευρύνουν κατά το μέγιστο δυνατό τα όρια των ελευθέρων κινήσεών τους κυριαρχούν. Μπορεί μέσα στη «φούρια» των αλλαγών να προκαλούνται έριδες, προβλήματα, εσωτερικές αντιφάσεις και ενίοτε ακόμα και συγκρούσεις, αλλά αυτά τα προβλήματα είναι και ενδείξεις και αποδείξεις υγιούς συλλογικού βίου. Το βάλτωμα οδηγεί στον Αδη.

Από την επισήμως καταγεγραμμένη ελληνική Ιστορία μπορούμε να δούμε πόσο ορθή είναι η σωκρατική επισήμανση. Την περίοδο όπου το έθνος μας δεν... διατασσόταν από τρίτους για τι έπρεπε να κάνει και τι να αποφύγει, γινόταν το ίδιο παράδειγμα και υπόδειγμα για τους άλλους. Τις περιόδους απώλειας της κυριαρχίας (κυρίως της πολιτικής), ακόμα και η ίδια η ζωή των πολιτών ή των υπηκόων περισσότερο με επιβίωση έμοιαζε.

Τα ανδραγαθήματα, καλλιτεχνήματα, κείμενα, δημηγορίες, έπη και λατρευτικά αναθήματα που χάραξαν με ανεξίτηλα γράμματα τη λέξη «Ελλάς» στη συνείδηση της πολιτισμένης ανθρωπότητας έγιναν σε συνθήκες πλήρους ατομικής ή ομαδικής αυτοδιάθεσης. Μπορεί η πατρίδα να ήταν σκλαβωμένη, από καιρού εις καιρόν, αλλά οι Ελληνες που έκαναν τη διαφορά ήταν εσωτερικά ελεύθεροι. Και διά τούτο αθάνατοι. Οι εθελόδουλοι και οι αυλικοί γίνονται στατιστικές, όχι άφθαρτα πρότυπα.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Στον διπλωματικό πόλεμο, μεταξύ των δύο παγκόσμιων δυνάμεων, ΗΠΑ και Ρωσικής Ομοσπονδίας, έχει ενταχθεί το νοτιοσλαβικό κράτος των Σκοπίων.

Την τελευταία χρονική περίοδο παρατηρούμε μια διπλωματική δραστηριότητα της Ρωσίας στο νοτιοσλαβικό κράτος, καθώς προσπαθεί να αποκτήσει φίλους από δράσεις που συγχρονίζονται ( ή συνάδουν) με την τρέχουσα πολιτική κατάσταση στα Σκόπια.

Στις 7 Σεπτεμβρίου 2015 παρουσιάσαμε μέρος της συνέντευξης το Ρώσου πρέσβη στα Σκόπια, Όλεγκ Στσέρμπακ, όπου έδωσε το στίγμα της σλαβικής συγγένειας με τους Σκοπιανούς δηλώνοντας χαρακτηριστικά «Μας συνδέει ο κοινός (σλαβικός) πολιτισμός και η γλώσσα».

Που αποτέλεσε ένα προοίμιο της πολιτικής που θα ακολουθούσε, με τη (σλαβική) ταύτιση των θέσεων της Ρωσίας και των Σκοπίων.

Στη συνέχεια, την ιστορική επέτειο των Βουλγάρων για τη δημιουργία του Κομιτάτου στα 1893, που είχε στόχο την ενσωμάτωση της Μακεδονίας στη Βουλγαρία, οι Σκοπιανοί την έχουν αναδείξει ως ‘εθνική τους επέτειο’ για μια ‘ανεξάρτητη Μακεδονία’, και στο μνημείο των συντελεστών της δημιουργίας της ‘Εσωτερικής Επαναστατικής Μακεδονικής Οργάνωσης’ – στα κυριλλικά ως ‘ВМРО’, που γιορτάζεται στα Σκόπια και στη Βουλγαρία, στις 23 Οκτωβρίου, ο Ρώσος πρέσβης, Όλεγκ Στσέρμπακ, γονυπετής κατέθεσε στεφάνι στο ηρώο, που έστησε ο πρωθυπουργός των Σκοπίων, Νίκολα Γκρούεφσκι, κατά την αναδιαμόρφωση της πλατείας των Σκοπίων, στο «πάρκο της Γυναίκας», όπου υπάρχει μνημείο για το ВМРО.

Ήταν ο μοναδικός διπλωμάτης από όλες τις χώρες που έχουν διπλωματικές σχέσεις με την πΓΔΜ, που τίμησε τη βουλγαρο-σλαβική επέτειο της δημιουργίας του Βουλγαρικού Κομιτάτου, στα τέλη του 19ου αιώνα.

Σήμερα, καταγράφεται και άλλη δραστηριότητα του Ρώσου πρέσβη στο νοτιοσλαβικό κράτος, όπως παρουσιάζεται από τις ανοικτές πηγές πληροφόρησης των Σκοπίων.

Ο Όλεγκ Στσέρμπακ, γράφει το δημοσίευμα των Σκοπίων, ενισχύει τους δεσμούς με τα Σκόπια, ενώ οι Δυτικοί παρεμβαίνουν στις εσωτερικές υποθέσεις της χώρας ( για τη διαφθορά του κυβερνητικού συνασπισμού).

Στο σλαβικό πανεπιστήμιο του Μοναστηριού ( ή Μπίτολα) πραγματοποιήθηκε μια επίσημη τελετή παράδοσης βιβλίων του Ιδρύματος «Αλέξανδρος Σολτζενίτσιν». Τα βιβλία αποτελούν δωρεά από το Ίδρυμα για το πανεπιστήμιο. Το τιμώμενο πρόσωπο από το Ίδρυμα ήταν ο ιστορικός και τραγουδιστής Βίκτορ Λεονίντοφ. Η τελετή άνοιξε από τον πρέσβη της Ρωσίας στα Σκόπια, Όλεγκ Στσέρμπακ.

Γράφει το σλαβικό δημοσίευμα των Σκοπίων:
«Με τον τρόπο αυτόν, οι πρωτοβουλίες αυτές τονίζουν τη σημασία της ενίσχυσης της συνεργασίας στον τομέα της εκπαίδευσης και της επιστήμης μεταξύ της Ρωσίας και της πΓΔΜ, τη διεύρυνση των πολιτιστικών και πνευματικών δεσμών μεταξύ των φίλων χωρών και συμμαχικών εθνών, τη στιγμή που άλλοι προσπαθούν να παρεμβαίνουν στις εσωτερικές υποθέσεις ενός κυρίαρχου κράτους όπως είναι η «Μακεδονία»…
Οι δραστηριότητες αυτές, καθώς και αυτές που θα ακολουθήσουν, που εντάσσονται στο ενδιαφέρον που υπάρχει από Ρωσία και ΗΠΑ για το νοτιοσλαβικό κράτος, πιστεύουμε ότι θα μπορούσαν να αποβούν σε βάρος της Ελλάδας, σχετικά με το όνομα και τα συνακόλουθά του, εάν δεν υπάρξει άμεση και συντονισμένη διπλωματική δραστηριότητα από την Αθήνα.

Πηγή "Εχέδωρος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ποια θα είναι η επόμενη ημέρα στην Ουκρανία
καθώς η χώρα οδεύει για τις κάλπες;
 

Πηγές: La Croix και Sputnik News
Απόδοση "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"

Η δημοτικότητα του προέδρου της Ουκρανίας Πέτρο Ποροσένκο και της κυβέρνησής του έχει πέσει σε τόσο μεγάλο βαθμό, που ο σημερινός πρωθυπουργός Αρσένι Γιάτσενουκ δεν μπήκε καν στον κόπο να παρουσιάσει τους υποψηφίους του κόμματός του για τις σημερινές εκλογές στην Ουκρανία.

Αυτό θα μπορούσε να σημαίνει ότι οδηγείται σε διάσπαση ο πολιτικός συνασπισμός του Ποροσένκο, μια ένωση που απέτυχε να τηρήσει τις υποσχέσεις της, μετατρέποντας την Ουκρανία στη δεύτερη φτωχότερη χώρα στην Ευρώπη σε λιγότερο από δύο χρόνια.

Επιπλέον, ο Ποροσένκο δεν στάθηκε ικανός να ασχοληθεί με τα τεράστιο πρόβλημα της διαφθοράς στη χώρα. Το γαλλικό πρακτορείο AFP εκτιμά ότι δύσκολα θα επανεκλεγεί πρόεδρος της Ουκρανίας.

Οι εκλογές συμπίπτουν με την συγκυρία της άρνησης της Δύσης να αποστείλει στρατιωτικές ενισχύσεις στην Ουκρανία και της φάσης όπου τα ανατολικοευρωπαϊκά κράτη λαμβάνουν μόνο τα γνωστά πακέτα στήριξης σε συνδυασμό με αυστηρά μέτρα λιτότητας, τα οποία έχουν γονατίσει τους λαούς των χωρών αυτών.

"Καθώς η φτώχεια αυξάνεται, οι πολίτες δεν αποκλείεται να πάνε να ψηφίσουν λαϊκιστικά κόμματα", δήλωσε στο γαλλικό πρακτορείο ο Ανατόλι Οκτίσκγιουκ, εκπρόσωπος του Διεθνούς Κέντρου Πολιτικών Μελετών του Κιέβου.
132 κόμματα! Αλεύρι και λεφτά για ψήφους

Καθ’ όλη την προεκλογική εκστρατεία, αρκετοί υποψήφιοι έχουν συλληφθεί για απάτες και διαφθορά, αναφέρει σε άρθρο της η γαλλική εφημερίδα La Croix [ http://www.la-croix.com/Actualite/Monde/En-Ukraine-des-municipales-entre-coups-tordus-et-corruption-2015-10-21-1370946 ] .

Σύμφωνα με το άρθρο, τον τελευταίο καιρό, έχουν εντοπιστεί παράξενοι πλανόδιοι πωλητές στην πόλη Ντνεπροβέτσκοφ, να πουλούν σε εξευτελιστικές τιμές τρόφιμα για λογαριασμό κάποιων πολιτικών κομμάτων. Για παράδειγμα, ο συνασπισμός κομμάτων “Αλληλεγγύη” του Πέτρο Ποροσένκο χαρίζει σχεδόν τζάμπα πακέτα με αλεύρι σε συνταξιούχους.

Ο δημοσιογράφος Βαντίμ Γκολοβένκο είπε σε ανταποκριτή της La Croix:
"Έχουμε 132 κόμματα. Όλοι οι ισχυροί υποψήφιοι προσπαθούν να εξαγοράσουν ψήφους. Ξέρουμε ότι στο παρελθόν έδιναν τρόφιμα στους συνταξιούχους. Τώρα φοβόμαστε ότι μοιράζουν και λεφτά σε φοιτητές. Είναι σίγουρο ότι θα σημαδέψουν ψηφοδέλτια και θα χειραγωγήσουν την ψηφοφορία".
Ο δισεκατομμυριούχος βουλευτής Μπαρίς Φιλάτοφ στο γραφείο του Στην πόλη Ντνεπροβέτσκοφ, αλλά και σε πολλές άλλες πόλεις της Ουκρανίας, η απάτη, η διαφθορά και ο εκφοβισμός είναι συνηθισμένες πρακτικές, αναφέρει το άρθρο της γαλλικής εφημερίδας.

Ολιγάρχες και διαφθορά στην τοπική αυτοδιοίκηση, τις ΜΚΟ, τα ΜΜΕ

Μετά την θέσπιση ειδικού νομοσχεδίου, που θεωρητικά αποσκοπούσε στην αποκέντρωση, κονδύλια διοχετεύθηκαν στους προϋπολογισμούς των περιφερειών και περιήλθαν υπό τον έλεγχο των τοπικών αρχών, με αποτέλεσμα ο ανταγωνισμός για εξουσία στις περιφέρειες της Ουκρανίας να έχει ενταθεί.

Σχεδόν κάθε υποψήφιος δήμαρχος στο Ντνεπροβέτσκοφ υποστηρίζεται από έναν ολιγάρχη, σύμφωνα με το άρθρο. Δισεκατομμυριούχοι που έχουν τον έλεγχο της Ουκρανίας από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 υποστηρίζουν συνήθως έναν ή και περισσότερους υποψήφιους μέσω μη κυβερνητικών οργανώσεων, ενώ ελέγχουν και τους δημοσιογράφους των τοπικών ΜΜΕ.
"Είναι αδύνατο να αποκτήσει κανείς πρόσβαση στην ανεξάρτητη πληροφόρηση, και ορισμένα θέματα λογοκρίνονται αυστηρά. Η μόνη ελπίδα είναι η κοινωνία μας να συνεχίσει να παρατηρεί και να ελέγχει εκείνους που θα κερδίσουν τις εκλογές," είπε στον ανταποκριτή της La Croix η δημοσιογράφος Ζους Κρασόφσκαγια.
Η εκλογική διαδικασία και καταμέτρηση μετ' εμποδίων

Οι κάλπες άνοιξαν στις 8.00 το πρωί (τοπική ώρα) και θα κλείσουν στις 20:00. Το 69 % όλων των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων αναμένεται να προσέλθει στις κάλπες.

Οι αυτοαποκαλούμενες Λαϊκές Δημοκρατίες του Ντόνετσκ και Λούγκανσκ της Ανατολικής Ουκρανίας δεν συμμετέχουν στις εκλογές. Η ψηφοφορία στο Ντόνετσκ και Λούγκανσκ λαμβάνει χώρα μόνο σε περιοχές που τελούν υπό τον έλεγχο του Κιέβου. Προηγουμένως οι δύο δημοκρατίες είχαν προγραμματίσει την διεξαγωγή εκλογών πριν από τις 25 Οκτωβρίου, αλλά αργότερα συμφώνησαν να τις αναβάλουν έως το 2016.

Τα ουκρανικά μέσα ανακοίνωσαν ότι η καταμέτρηση των ψήφων (συνολικά, σε όλη την επικράτεια) θα έχει ολοκληρωθεί μέχρι τις 4 Νοεμβρίου, ενώ τα αποτελέσματα από τα κατά τόπους εκλογικά κέντρα θα δημοσιεύονται σταδιακά εντός των επόμενων πέντε ημερών.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Μιχάλης Ιγνατίου

Αυτός ο τόπος δεν έχει σωτηρία… Και ιδού ποιο είναι το πρόβλημα. Ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, μετά από περιπετειώδεις διαπραγματεύσεις, κατέληξε στο τρίτο Μνημόνιο. Αντιπαρέρχομαι ότι θα το είχε σκίσει την επομένη των εκλογών του περασμένου Ιανουαρίου, διότι πρόκειται για χιλιοειπωμένα πράγματα, αν και κάθε φορά που το σκέφτομαι τόσο περισσότερο θυμώνω.

Για την κοροϊδία θυμώνω και τις αναλήθειες που ειπώθηκαν τότε. Όλα τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ γνώριζαν τις πραγματικότητες και παρ’ όλα αυτά, με θρασύτατο θα έλεγα τρόπο, έκρυψαν την αλήθεια από το λαό.

Περασμένα, αλλά όχι ξεχασμένα, όμως. Διότι οι πράξεις μας δείχνουν και τον χαρακτήρα μας…

Κατόπιν απειλών και εκβιασμών, όπως ειπώθηκε κατά κόρον τον Ιούλιο, ο πρωθυπουργός δέχθηκε τη συνέχιση του λεγόμενου Ελληνικού Προγράμματος και –αν αληθεύουν οι περιγραφές της καλής εφημερίδας Guardian- η Ελλάδα γλίτωσε την εκδίωξη από τη ζώνη του ευρώ στο παρά ένα. Βεβαίως, ο ιστορικός του μέλλοντος θα αποφανθεί εάν ήταν ορθή η απόφαση του κ. Τσίπρα να παραμείνει η χώρα στην Ευρωζώνη και εάν οι θυσίες του ελληνικού λαού πιάνουν τόπο. Διότι με τα μέχρι στιγμής δεδομένα, το σίγουρο είναι ότι έχουμε μπροστά μας μία ακόμα πενταετία (τουλάχιστον) υλοποίησης επώδυνων μέτρων, φτώχειας και εξαθλίωσης.

Ο πρωθυπουργός, και η πλειοψηφία των πολιτικών αρχηγών που σπάραξαν στο κλάμα μήπως και φύγουμε από την αγκαλιά της Γερμανίας, ψήφισαν το τρίτο Μνημόνιο. Ας δεχθώ ότι καλώς έπραξαν, αν και φοβάμαι ότι θα αποδειχθεί ακόμα μία βλακώδης πράξη, με δεδομένη την άρνηση τους να το εφαρμόσουν…

Εμένα η απορία μου είναι η εξής λοιπόν: Αφού το ψήφισαν, αφού έκαναν τα αδύνατα δυνατά για να συνεχίσουν να αποφασίζουν για το μέλλον μας οι ξένοι, γιατί βρίζονται και τσακώνονται και δεν κάθονται κάτω να συνεννοηθούν και να βρουν τρόπους να το υλοποιήσουν για να τελειώνει το μαρτύριο του λαού; Δεν βγάζει πουθενά η κομματική αντιπαράθεση και δεν πρόκειται να εξέλθει η χώρα του Μνημονίου εάν δεν το υλοποιήσει. Αυτό ακριβώς σημαίνει η υπογραφή που έβαλαν πλατιά-φαρδιά στο απαράδεκτο κείμενο των δανειστών.

Η Ελλάδα χάνει πολύτιμο χρόνο και οι πολίτες βρίσκονται σε απόγνωση. Δυστυχώς για τον πρωθυπουργό και τους πολιτικούς μας, η Ντέλια και οι υπόλοιποι της παρέας των δανειστών παίρνουν τις αποφάσεις για τη χώρα μας. ‘Οσο πιο γρήγορα το καταλάβουν τόσο το καλύτερο για την Ελλάδα.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Η εικόνα πέρασε σε όλα τα Δελτία Ειδήσεων. Ενας ξέφρενος εκπαιδευτικός να κραυγάζει στον καινούργιο υπουργό Παιδείας την αγανάκτησή του, με ερώτημα καταλυτικό:
«Αφού το Μνημόνιο σας απαγορεύει να διορίσετε δασκάλους και ρημάζουν τα σχολειά, γιατί δεν μειώνετε τον αριθμό των συμβούλων του κάθε υπουργού διορίζοντας (ισοδύναμα) με το κόστος κάθε συμβούλου τρεις, το λιγότερο, δασκάλους;».
Η απάντηση στο ερώτημα είναι προφανέστατη, γι’ αυτό και δεν δόθηκε – ο κώδικας «πολιτικής ορθότητας» στην παντομίμα του δημοκρατικού παιγνίου την απαγορεύει. Τον κ. Τσίπρα δεν τον ενδιαφέρουν τα σχολειά που ρημάζουν χωρίς δάσκαλο, τον ενδιαφέρει να μη ρημάξει το κόμμα του χωρίς βολεμένους κομματανθρώπους. Ιδια στάση, πανομοιότυπη, με αυτήν του Αντ. Σαμαρά, του Γ. Παπανδρέου (τουπίκλην ολίγιστου), Κ. Καραμανλή του βραχέος, Κ. Σημίτη και πάει λέγοντας (οπισθοβατικώς). Αν και νέος, φρέσκος και ριζοσπάστης, ο Αλ. Τσίπρας είναι πειθήνια υποταγμένος στην απαρέγκλιτη αρχή του εν Ελλάδι συνταγματικού πολιτεύματος, της αχαλίνωτης κομματοκρατίας: «Πρώτα το κόμμα και ύστερα η κοινωνία» – δεν λέμε «η πατρίδα», γιατί τη λέξη την αχρηστεύει η χρήση της από τον κ. Καμμένο, τον εκλεκτό του «προοδευτικού» εθνομηδενισμού.

Αν ο κ. Τσίπρας ενδιαφερόταν για την κοινωνία (και ο κ. Καμμένος για την πατρίδα), υπουργός Παιδείας δεν θα ήταν ο πανάσχετος κ. Φίλης, ούτε θα είχε προηγηθεί ο κ. Μπαλτάς (που λογάριαζε την αριστεία για «ρετσινιά» στοχεύοντας στο Νόμπελ του σκοταδισμού). Στο συνονθυλευματικό (τέως και νυν) κόμμα του κ. Τσίπρα δεν περιλαμβάνονται μόνο αφελείς του μηδενιστικού πρωτογονισμού, υπάρχει και μερίδα σοβαρών ανθρώπων, με επίπονα δουλεμένες απόψεις «πατριωτικής Αριστεράς». Ο κ. Τσίπρας έχει (εκών-άκων;) περιθωριοποιήσει αυτήν την ποιότητα και δυναμική – επαναλαμβάνει και εδώ τη στάση των προκατόχων του πρωθυπουργών (ωσάν η πρωθυπουργία εν Ελλάδι να παρέχεται υπό όρους, ένας από τους οποίους είναι η εσκεμμένη πριμοδότηση, στερητικώς, του φασιστοειδούς εθνικισμού).

Πρώτο, λοιπόν, συμπέρασμα από την παγερή πρωθυπουργική αδιαφορία για την αγανάκτηση - πρόκληση που συνόψιζε το ερώτημα προς τον κ. Φίλη: Μην περιμένουμε την παραμικρή διαφορά στην πολιτική συμπεριφορά, νοοτροπία, στρατηγική του κ. Τσίπρα όσον αφορά τα «ουσιώδη». Το ενδιαφέρον του για τα όσα συγκροτούν την ποιότητα της ζωής και το νόημα της συλλογικότητας (γλώσσα, ιστορική συνείδηση, παιδευτική καλλιέργεια, αίσθηση δημοσίου συμφέροντος, κράτος δικαίου, ενεργός πολιτισμική ιδιοπροσωπία) αποδείχνεται τόσο λυμφατικό όσο και των κυβερνήσεων που με ντροπή αναπολούμε: Σαμαρά - Μπαλτάκου, Γ. Παπανδρέου - Β. Βενιζέλου, Καραμανλή του βραχέος.

Συμπέρασμα δεύτερο: Κανένας κομματικός αρχηγός στην Ελλάδα δεν δείχνει να διδάσκεται από το παρελθόν το κοντινό, όχι το απώτερο. Κανένας δεν μπορεί να δει τα αίτια της παραλυτικής ανημπόριας να λειτουργήσει κράτος, κράτος στην υπηρεσία του πολίτη, των αναγκών της κοινωνίας των πολιτών. Τα αίτια είναι εξόφθαλμα, αλλά αδιόρατα για τους πολιτευόμενους. Πού οφείλεται αυτή η τυφλότητα; Στον αυτονόητο χαρακτήρα που έχει προσλάβει η διαστροφή – και αυτός είναι ο ορισμός της παρακμής. Η παρακμή λαών και η ιστορική τους εξαφάνιση είναι σαφώς το αποτέλεσμα μεταλλαγής της παθολογίας σε φυσιολογία.

Εχουμε χρόνιους εθισμούς οι σήμερα Ελληνώνυμοι σε αυτή τη διαστροφική μεταλλαγή. Κάθε κυβέρνηση επιδιώκει, πριν από κάθε τι άλλο, την επανεκλογή της, όχι την πραγματοποίηση των επαγγελιών της, όχι να αντιμετωπίσει τις κραυγάζουσες κοινωνικές ανάγκες. Πρώτιστος στόχος η ψηφοθηρία, δηλαδή η οικοδόμηση πελατειακού κράτους. Το ρουσφέτι αποκλείει αυτονόητα την αξιοκρατία, οι κοινές ανάγκες πρέπει να εξυπηρετηθούν όχι από τον ικανό και δημιουργικό, αλλά από τον ευνοοημένο: πιθανότατα ηλίθιο ή κακοήθη, Η πείρα βεβαιώνει ότι ο αυθαίρετα ευνοημένος είναι πάντοτε ανασφαλής, άρα απαιτητικός και άπληστος. Γι’ αυτό και ο συνδικαλισμός των «λειτουργών του κράτους» είναι κατά κανόνα αντικοινωνικός: εκβιάζει, αυθαιρετεί, καθιστά το κράτος αντίπαλο του πολίτη, απειλή για τον πολίτη, μισητό στον πολίτη.

Ετσι η παθολογία γενικεύεται, παίρνει τις διαστάσεις λοιμικής. Η κυβέρνηση ή το κόμμα υπηρετεί πρωταρχικά την ιδιοτέλεια της επανεκλογής, ο πολίτης αμύνεται απέναντι στην ιδιοτέλεια της εξουσίας αντιτάσσοντας τη δική του ατομοκεντρική ιδιοτέλεια – φοροδιαφυγή, ιδιοποίηση του κοινωνικού χρήματος (υπερκοστολογήσεις δημοσίων έργων, πλαστές συντάξεις, αργομισθίες κ.τ.ο.). Η «κοινωνία» παύει να κοινωνεί τις ανάγκες, παλινδρομεί στη λογική της ζούγκλας: της επιβίωσης και επιβολής του ισχυροτέρου, της ανεξέλεγκτης προτεραιότητες των εγωτικών τυφλών ενορμήσεων και ενστίκτων. Ο τρόπος που παρκάρουμε, που οδηγούμε, που πολιτικολογούμε, που λιμπιζόμαστε τα καταναλωτικά αγαθά, που υπερασπιζόμαστε τις επιλογές μας στο ποδόσφαιρο ή στην πολιτική, ο εγωκεντρικός τρόπος που ακυρώνει τη χαρά της σχέσης, υποβιβάζει τη γλώσσα, θυσιάζει τη δημιουργία στο βωμό του εντυπωσιασμού, αυτός ο πρωτόγονος, της ζούγκλας τρόπος είναι η αυτονόητη, «φυσιολογική» καθημερινότητά μας σήμερα.

Είναι αφορμή πανικού και τρέλας, κυριολεκτικά, να πιστοποιεί ο Έλληνας ότι τον κυβερνάει μια αυτοδιαφημιζόμενη στην «αριστερή» κυβέρνηση, που ο ένας υπουργός της έχει καταθέσεις εκατομμυρίων (και ξεχνάει το νούμερο), ο άλλος επέδειχνε νεοπλουτίστικη αφροντισιά στο ντύσιμό του και στο σπιτικό του, διεκδικώντας θέση στο διεθνές jet set, ο τρίτος βάλλεται πανταχόθεν για τις εξωφρενικές απολαβές του από τη δικηγορική – και πάει λέγοντας. Δεν είναι πουριτανικά τα κριτήρια που δημιουργούν την έκπληξη, είναι ορθολογικότατα τα ερείσματα του φόβου και της απόγνωσης, όταν εκατομμυριούχοι επαγγέλλονται την πολιτική εκπροσώπηση της φτωχολογιάς, των ανέργων, των κατεξευτελισμένων και ατιμασμένων συνταξιούχων.

Ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας δεν είναι ο ίδιος, ύστερα από κάποιους μήνες πρωθυπουργίας. Η διαφορά γίνεται εξόφθαλμη, έστω κι αν δεν μπορεί να συγκεκριμενοποιηθεί σε λέξεις. Εχασε το λεξιλόγιο του αγωνιστή, μιλάει πια τη γλώσσα της αυτάρκειας. Δεν αναμετριέται με στόχους, φλυαρεί απολογητικά εξωραΐζοντας την αυτοάμυνα – στα αχνάρια των σπιθαμιαίων προκατόχων του. Αν οι προκλητικές ανεπάρκειες (ή επιπολαιότητες) υπουργών δεν επιφέρουν ακαριαία την απαλλαγή από τα καθήκοντά τους, πώς να εμπιστευθεί ο πολίτης ότι θα ξαναλειτουργήσει κράτος, θα καταξιωθεί η ποιότητα, θα αποκατασταθεί συνέπεια και κοινωνική δικαιοσύνη;

Η βιτρίνα της κυβέρνησης, τα κρατικά ΜΜΕ, είναι η πιο αποκαρδιωτική εικόνα διάψευσης των ελπίδων που διέβλεπαν οι αισιόδοξοι στο πρόσωπο του Αλέξη Τσίπρα. Η ποιότητα σε διωγμό, τα προγράμματα, σχεδόν όλα, παραχωρημένα στις κομματικές βδέλλες, στους ατάλαντους και ανατριχιαστικά αγράμματους αλλά έγκαιρα εφοδιασμένους με κομματική ταυτότητα.

Για μία ακόμα φορά, η μικρόνοια αποδείχνεται επιλογή, όχι κουσούρι.


Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο κ. Τσίπρας δήλωσε ότι: «Η Ελλάδα υπέγραψε συμφωνία και όχι σύμφωνο παράδοσης της κυριαρχίας».
Ας του δείξει επιτέλους κάποιος τι ακριβώς υπέγραψε, όχι τίποτε άλλο, αλλά για να ξέρει ο άνθρωπος.

Νόμος 4336/14-8-2015 (ΦΕΚ 94). Στο άρθρο 3 ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΣ Γ, περιλαμβάνεται το κείμενο του Μνημονίου Συνεννόησης και στον αριθμό 1 παρ. β (σελίδα 1014), γράφει κατά λέξη:
«Η κυβέρνηση δεσμεύεται να διαβουλεύεται και να ΣΥΜΦΩΝΕΙ με την ΕΕ, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ για όλες τις ενέργειες που αφορούν την επίτευξη των στόχων του Μνημονίου Συνεννόησης, πριν από την οριστικοποίηση και τη νομική έγκρισή τους».
Δηλαδή, αν η τρόϊκα δεν συμφωνεί η Ελλάδα δεν μπορεί να νομοθετήσει το παραμικρό.

Που είναι η εθνική κυριαρχία οέο;

Πέτρος Χασάπης


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Στάθη

Φάτα μοργκάνα. Μέσα στο ταραγμένο πέλαγος, με τα στοιχειά και τα δαιμόνια να λυσσομανάνε, κι εσύ, πάνω στα μαύρα σύννεφα βλέπεις τον κήπο του σπιτιού σου να ορθώνει τα δένδρα του, ενώ απ’ την καμινάδα στη στέγη βλέπεις να ορθώνεται γλυκός ο καπνός απ’ τη μαγειρική της μάνας σου.
Παράδοξο, λένε, οπτικό φαινόμενο η φάτα μοργκάνα ταξιδεύει τόπους σε άλλους τόπους και παίζει το παιχνίδι του χρόνου με τους τρόπους των ψυχών, από ένα μαύρο σύννεφο κρέμεται η Ελλάδα, μετεωρίζεται και κοιτάζει την άβυσσο. Της μιλούν και της λένε ότι είναι ορφανή από λαό - και χωρίς τον λαό της η χώρα χάνει το σχήμα της, ούτε με εκκλησάκι κρεμασμένο απ’ τα σύννεφα μοιάζει, ούτε και κάτω απ’ τα πόδια της, πάνω απ’ τις θάλασσες, φτερουγίζει σύντροφος άγγελος η άλλη ψυχή ζώσα...

Κι εμείς, το 98,5 % εμείς, είμαστε αιχμάλωτοι της τραγωδίας και της γελοιότητος. Τα δεδομένα:

To AΕΠ της χώρας είναι τώρα στα 175 δισ. Πριν από την κρίση-εργαλείο-για-την-άλωσή μας, οι εργάτες, οι εργαζόμενοι, οι γεωργοί, οι επαγγελματίες και οι τίμιοι επιχειρηματίες παρήγαγαν εθνικό πλούτο αξίας 232 δισ.
Σήμερα το δημόσιο χρέος της χώρας ανέρχεται στα 319 δισ., στο 178% του ΑΕΠ.
Ταυτοχρόνως το ιδιωτικό χρέος των Ελλήνων ανέρχεται στα 210 δισ.

Το ιδιωτικό χρέος προς το ελληνικό Δημόσιο ανέρχεται στα 120 δισ. περίπου (80 δισ. στην εφορία, 20 δισ. στα ασφαλιστικά ταμεία και γύρω στα 4 δισ. στις ΔΕΚΟ). Το δημόσιο χρέος προς τους ιδιώτες αγγίζει τα 11 δισ.

Τα «κόκκινα» δάνεια, επιχειρηματικά, στεγαστικά, καταναλωτικά, συμποσούνται στα 106 δισ.

Οι καταθέσεις των Ελλήνων στο εξωτερικό (του 2-3% του πληθυσμού, που μετά την κρίση μπορεί να αυξήθηκε μια-δυο μονάδες ακόμα) υπολογίζονται γύρω στα 150 δισ. Οι καταθέσεις των Ελλήνων στο εσωτερικό, μικρές, μεσαίες και ρέουσες επιχειρηματικές, υπολογίζονται στα 140 δισ.

Η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών κόστισε στους φορολογούμενος 45 δισ., με τις τράπεζες να εξακολουθούν να εισπράττουν εξοφλητικά απ’ τους οφειλέτες με επιτόκια έως και 16-18%! Η επόμενη ανακεφαλαιοποίηση μένει ακόμα «ανοιχτή», ως προς το ύψος της.

Το κόστος λειτουργίας του κράτους ετησίως ανέρχεται στα 55 δισ. (απ’ τα οποία οι μισθοί και οι συντάξεις απορροφούν τα 16-17 δισ.).

Κατά τη διάρκεια της κρίσης οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι υπέστησαν μείωση εισοδήματος κατά 42%, πλην εκείνων που το απώλεσαν καθ’ ολοκληρίαν μένοντας άνεργοι. Επίσης, πλήθος εξ όσων φτώχυναν κατά 42%, πληρώνονται ατάκτως ή καθόλου κι εργάζονται σε συνθήκες γαλέρας.

Κατά το ίδιο διάστημα οι ίδιοι πολίτες κι ακόμα περισσότεροι (επαγγελματίες, μικροεπιχειρηματίες κ.ά.) επιβαρύνθηκαν φορολογικώς κατά 25-30% μέσω άμεσων και έμμεσων φόρων.

Ενδεικτικώς: κατά το εν λόγω διάστημα η φορολόγηση των ακινήτων αυξήθηκε πάνω από 6.000 μονάδες της αρχικής (2008). Ενώ έχουν κλείσει πάνω από 600.000 μαγαζιά κι έχουν μεταναστεύσει πάνω από 300.000 πρόσωπα.

Τέλος, το τελευταίο κούρεμα των ασφαλιστικών ταμείων ανήλθε στα 26 δισ. Ειρήσθω εν παρόδω ότι τα ασφαλιστικά ταμεία λεηλατούνται ανηλεώς ήδη απ’ το 1953. Εως το 1980 τα ταμεία ήταν υποχρεωμένα να διαθέτουν άτοκα τα κεφάλαιά τους στις τράπεζες. Επί Σημίτη υποχρεώθηκαν να «επενδύσουν», με αποτέλεσμα μεγάλες απώλειες, ώσπου εν τέλει να ληστευθούν αγρίως μέσω των ομολόγων και να ληστευθούν τελείως με το PSI.

Απ’ τον παραπάνω κατάλογο πλείστα όσα δεινά παραλείπονται και πλείστες όσες παράπλευρες απώλειες δεν αναφέρονται - παρενέργειες που οι ίδιες ξεχωριστά ή ο συνδυασμός τους έχουν πλήξει κάθε τάξη, κάθε πολίτη και κάθε πρόσωπο σ’ αυτήν τη χώρα, πλην ολίγων που εξακολουθούν να πλουτίζουν ακόμα (και από τα βάσανά μας)...

Τα αποτελέσματα αυτής της κατάστασης είναι γνωστά, από τη διαρκώς αυξανόμενη φτώχεια έως τις αυτοκτονίες - να μην τα απαριθμήσω, θα χρειασθούμε περισσότερες σελίδες από τον αριθμό των κλειστών μαγαζιών, των πεινασμένων παιδιών, των άνεργων κι όλων των άλλων πληγών του Φαραώ που μας ταλανίζουν. Σημασία έχει ότι η υπόσταση της χώρας έχει τεθεί υπό το ερώτημα της παρακμής κι ενδεχομένως της κατάρρευσης.

Η αποτυχία να βγάλουν την Ελλάδα απ’ το σπιράλ του θανάτου εκείνοι που την έβαλαν σε αυτό ήταν δεδομένη. Οι κυβερνήσεις από τον κ. Παπανδρέου έως τον κ. Σαμαρά βάθυναν την υποτέλεια της χώρας, καταρράκωσαν το πολίτευμα, απαξίωσαν την πολιτική, ξεζούμισαν τον λαό, αποσάθρωσαν την κοινωνία, ξεχαρβάλωσαν το όποιο κράτος και οι πολίτες τούς έστειλαν στον αγύριστο (εκτός κι αν τους γυρίσει πίσω η Αριστερά που αυτομόλησε στην πολιτική τους, τα έργα τους, τις πράξεις τους, ενίοτε και στη ρητορική τους). Διότι αυτό είναι το πρόβλημά μας σήμερα. Η Αριστερά υποσχέθηκε την έξοδο της χώρας απ’ την παγίδα που της στήθηκε και από την παθολογία που η ίδια παράγει και υφίσταται.

Όταν όμως η Αριστερά υιοθετεί ή παγιδεύεται στη νεοφιλελεύθερη κι ακροδεξιά πολιτική που ασκούσε η Δεξιά, τότε η εντροπία της χώρας είναι εξασφαλισμένη.

Απόδειξη, η καθημερινότητά μας. Η οποία χαρακτηρίζεται από μια τραγικότητα που περιέχει τη γελοιότητα όπως τα «γεμιστά» τα «μακαρόνια» τους. Γελοιότης βροντώδης όπως εκείνη του κ. Φίλη όταν έλεγε ότι «όποιος πηγαίνει το παιδί του στο ιδιωτικό σχολείο αναλαμβάνει και το κόστος της επιλογής», όπως και ο κ. Πρωθυπουργός όταν πήγε τα δικά του παιδάκια σε πανάκριβα σχολεία. Εύγε της ανοησίας (του κ. Φίλη), εύγε και του λαϊκισμού (του κ. Φίλη).
Όσο για την αναβάθμιση της δημόσιας εκπαίδευσης, αυτή δεν γίνεται με ευχέλαια για το μάθημα των θρησκευτικών κι άλλες ισοϋψείς γελοιότητες. Οπως αυτές που καθημερινώς πλέον ξεστομίζει ο κ. Κατρούγκαλος, ο οποίος πλέον δεν εγγυάται ούτε το «όριο» των 1.000 ευρώ στην απομείωση των συντάξεων, ξεπερνώντας τον εαυτόν του σε έναν φρενήρη παροξυσμό εξίσωσης προς τα κάτω, που ατιμάζει την Αριστερά όπως ο εκ των Τριάκοντα Τυράννων Κριτίας ατίμασε τον δάσκαλό του Πλάτωνα.

Μια πολιτική με σπαράγματα, άλλοτε σπαρακτικά και άλλοτε θρασύτατα, που συνδέει συχνά το τραγικό με το γελοίο, χωρίς να μπορεί πάντα να ξεχωρίσει κανείς με σιγουριά ποιο είναι απότοκο ποιου και ποιο προϋπόθεση του άλλου. Είναι τραγικό ή γελοίο να βαφτίζεις εκατομμύρια φτωχούς σε πλούσιους και να τους αλλάζεις τον αδόξαστο στη φορολογία; Είτε τραγικό, είτε γελοίο, είναι πάντως μάταιο, είναι σαν να βαφτίζεις το κρέας σε ψάρι και να σου βγαίνουν ραπανάκια για την όρεξη, καθ’ ότι ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος. Είναι τραγικό για την Αριστερά να εφαρμόζει μια ακροδεξιά πολιτική και ταυτοχρόνως γελοίο όταν γνωρίζει ότι αυτή η πολιτική είναι ατελέσφορη.

Τζάμπα εξευτελίζεται η κυβέρνηση, όπως τώρα με τον Ολάντ. Αίφνης ξανά Ελλάς-Γαλλία-Συμμαχία (μιας και το λέει η Γερμανία), διότι και η Γαλλία έχει λαμβάνειν απ’ το προτεκτοράτο - «τεράστιες» γαρ «οι επενδυτικές ευκαιρίες στην Ελλάδα» καθώς διαπιστώνει (και διακηρύσσει) η υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, κυρία Νούλαντ.

Ομως, καμιά συμμαχία δεν είναι συμμαχία όταν ο ένας εκ των συμβαλλομένων είναι ανίσχυρος και επιπλέον πάει και για ραγιάς, ξεπουλώντας ό,τι έχει και δεν έχει. Ραγιάς (και ως εκ τούτου) και πονηρός. Πτωχοπρόδρομος, καλύτερα σου λέει να ’χω δυο αφεντικά παρά ένα, θα ελίσσομαι. Αφρων. Ο κ. Ολάντ είναι το ισοδύναμο της κ. Μέρκελ. Αλλά ακόμα κι αν τυχόν βρεθεί κάποτε το Βερολίνο σε αποδρομή, Μέρκελ θα γίνει ο Ολάντ και ο ραγιάς ραγιάς θα μείνει. Κι όμως με επικοινωνιακά μεγαλεία και προπαγανδιστικά ταρατατζούμ παρουσιάζεται η επίσκεψη Ολάντ - «εβδομήντα επενδυτές τον συνοδεύουν» (για καλό;), που ήταν δέκα, οι εξής τέσσερις, αναλόγως των φιλέτων που τους ενδιαφέρουν.
Αυτή είναι η αξιοποίηση της γεωπολιτικής θέσης της χώρας, που έλεγε ότι θα καταφέρει ο κ. Τσίπρας: «οι Ελληνες μετανάστες που τρελαίνονται στη Γερμανία», όπως έγραφε χθες το «Εθνος» σε ένα συγκλονιστικό ρεπορτάζ της συναδέλφου κυρίας Κατερίνας Ροββά. «Γεμίζουν οι Ελληνες μετανάστες τα ψυχιατρεία του Βερολίνου. Εμφανίζουν προβλήματα όμοια με αυτά των προσφύγων πολέμου» - - αχ, Ελλάδα μου, πόλεμο χάνεις.

Και σαν ένα άθροισμα σκιών πάνω στα σύννεφα στέκεις να κοιτάζεις στην άβυσσο που χάσκει κάτω απ’ την ανάσα σου πιο μαύρη απ’ τις μαύρες θάλασσες του Αδη...

ΥΓ.: Προς τον Θανάση Καρτερό, παλιό μου διευθυντή στον «Ριζοσπάστη» κι αγαπημένο σύντροφο: Θανάση, αυτά που έγραψες σε μένα, να πας να τα πεις σε μιαν ανάπηρη γυναίκα που της κόβεις τη σύνταξη με τα χεράκια σου.

Πηγή enikos


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Κώστα Ράπτη

Το ερώτημα "Ποιός κυβερνά αυτή την Ένωση;” επανήλθε επιτακτικά στο προσκήνιο, μετά την πρωτοβουλία του προέδρου της Κομισιόν να συγκαλέσει, εισακούοντας την Βιέννη και το Βερολίνο, αλλά παρακάμπτοντας τον πρόεδρο του Συμβουλίου Ντόναλντ Τουσκ, έκτακτη άτυπη μίνι Σύνοδο Κορυφής για αύριο, με αντικείμενο την κατάσταση στον "βαλκανικό διάδρομο” των προσφυγικών ροών και με τη συμμετοχή Αυστρίας, Βουλγαρίας, Γερμανίας, Ελλάδας, Κροατίας, Ουγγαρίας, Ρουμανίας, Σλοβενίας, αλλά και της Σερβίας και της ΠΓΔΜ που δεν ανήκουν στην Ε.Ε.

Την άμεση αφορμή δίνει η νέα εστία κρίσης που προέκυψε στην Σλοβενία, μετά το σφράγισμα των ουγγροκροατικών συνόρων, αλλά και τα πενιχρά αποτελέσματα του φλερτ των "28” προς την Άγκυρα, που επισφραγίστηκε από την αμφιλεγόμενη επίσκεψη της καγκελαρίου Μέρκελ στη γείτονα την Κυριακή, μόλις δύο εβδομάδες πριν από τις τουρκικές εκλογές.

Τέλος στις κοινές περιπολίες

Η λογική της απώθησης των προσφυγικών ροών είναι και πάλι κυρίαρχη – και η πίεση των εταίρων μετακυλίεται στην Αθήνα, ως αδυνατούσα να επιβάλλει μια "συντεταγμένη κατάσταση” στα θαλάσσια σύνορά της με την Τουρκία. Ο Γερμανός κυβερνητικός εκπρόσωπος Στέφεν Ζάιμπερτ επανήλθε για άλλη φορά την Τετάρτη στο ζήτημα, διερωτώμενος γιατί δύο χώρες σύμμαχοι στο ΝΑΤΟ δεν καταφέρνουν να συνεργασθούν. Τουλάχιστον, όμως, για πρώτη φορά διέκρινε τον αναγκαίο συντονισμό από το σενάριο των κοινών ελληνοτουρκικών ναυτικλών περιπολιών – που ως υπόρρητη απειλή πλανώνταν πάνω από τις ευαίσθητες ισορροπίες του Αιγαίου.

Την ίδια ώρα, η Frankfurter Allgemeine κατονόμαζε το κοινό μυστικό: η Τουρκία διευκολύνει τη διέλευση των προσφύγων από τη Συρία στην ευρωπαϊκή επικράτεια, χρησιμοποιώντας το θέμα ως μοχλό πίεσης προς τους 28. Παράλληλα, το Politico με εκτενές δημοσίευμά του εικονογραφούσε το "ανθρώπινο παζάρι των πολλών εκατομμυρίων” που έχει στηθεί στα τουρκικά παράλια.

Η "λίστα απαιτήσεων”

Πράγματι, η αίσθηση ότι είναι αναντικατάστατη για να διαχειριστεί η πελαγωμένη Ε.Ε. την προσφυγική κρίση έχει δημιουργήσει στην Άγκυρα την πεποίθηση ότι μπορεί να διευρύνει τη "λίστα απαιτήσεών” της κατά το δοκούν. Τα τρία δισ. ευρώ που υποσχέθηκαν στην τελευταία Σύνοδο Κορυφής οι "28” θα πρέπει να είναι "νέα κονδύλια” και όχι τμήμα της προβλεπόμενης ούτως ή άλλως προενταξιακής βοήθειας, ενώ το ύψος των αναγκών θα πρέπει να επανεκτιμάται ετησίως – διαμήνυσε ο Αχμέτ Νταβούτογλου. Επιπλέον, κατά τον Τούρκο πρωθυπουργό, η χαλάρωση των απαιτήσεων βίζας για τους Τούρκους πολίτες στην Ε.Ε. από την ερχόμενη άνοιξη, δεν θα αποτελέσει την επιβράβευση, αλλά την προϋπόθεση της συνεργασίας της Άγκυρας στο προσφυγικό, ενώ η αναθέρμανση των ευρωτουρκικών ενταξιακών διαπραγματεύσεων μεταφράζεται σε άνοιγμα τουλάχιστον πέντε διαπραγματευτικών κεφαλαίων.

Από το Κυπριακό στο Κουρδικό

Προσκρούουν βέβαια αυτές οι απαιτήσεις στο βέτο της Κυπριακής Δημοκρατίας, το οποίο, όπως κατέστησε σαφές ο Κύπριος υπουργός Ιωάννης Κασουλίδης με την ευκαιρία της παρουσίας του στο Διαθρησκειακό Φόρουμ των Αθηνών, δεν υποστέλλεται. Όμως η συγκυρία ενθαρρύνει την τουρκική πλευρά να εγείρει και καθαρά πολιτικές απαιτήσεις. Δημοσίευμα της εφημερίδας Χουριέτ υποστηρίζει ότι στη συνάντηση Μέρκελ-Ερντογάν συμφωνήθηκε "κλείσιμο” του Κυπριακού μέχρι τον Μάρτιο. Το τελεσίγραφο προς την ελληνοκυπριακή πλευρά είναι να εγκρίνει μέχρι τότε με δημοψήφισμα την όποια συμφωνία προκύψει από τις δικοινοτικές συνομιλίες, ειδάλλως η διεθνής κοινότητα θα αποδεχθεί ως λύση την υφιστάμενη διχοτόμηση. Ίσως για αυτό ο μεσολαβητής του ΟΗΕ στις συνομιλίες Έσπεν Μπαρτ Άιντα να επισήμανε ότι προέχει μια "καλή” παρά μια "βιαστική λύση”.

Ακόμη και στο κουρδικό ζήτημα, η γείτων αισθάνεται ότι είναι σε θέση να ζητά, όπως το έπραξε στην τελευταία του συνεδρίαση του Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας της Τουρκίας, από τη διεθνή κοινότητα να καταγράψει ως τρομοκρατική οργάνωση, καθότι "προέκταση του ΡΚΚ”, το PYD των Κούρδων της Συρίας, στο οποίο επενδύουν και ΗΠΑ και Ρωσία για την καταπολέμηση του Ισλαμικού Κράτους.

Πηγή Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Τουλάχιστον 40 άνθρωποι σκοτώθηκαν - ανάμεσα τους αρκετοί ψαράδες - όταν πολεμικά ελικόπτερα της συμμαχίας κυρίως αραβικών κρατών υπό την ηγεσία του βασιλείου της Σαουδικής Αραβίας, βομβάρδισαν δύο νησιά της Υεμένης στην Ερυθρά Θάλασσα κατά τη διάρκεια της νύχτας της Παρασκευής, ανέφεραν χθες κάτοικοι της περιοχής.

Όπως τόνισαν οι ψαράδες στο πρακτορείο ειδήσεων Ρόιτερς ελικόπτερα και πολεμικά πλοία της συμμαχίας βομβάρδισαν αρκετές στρατιωτικές θέσεις που ανήκουν στις δυνάμεις των σιιτών ανταρτών Χούτι και σε δυνάμεις πιστών στον πρώην πρόεδρο Άλι Αμπντάλα Σάλεχ, στα νησιά Ακμπάν και Καντμάν την νύχτα της Παρασκευής. Οι αεροπορικές επιθέσεις σκότωσαν αρκετούς ψαράδες που ζουν στα νησιά και κατέστρεψαν αρκετά αλιευτικά σκάφη.

Το Ρόιτερς δεν μπόρεσε να επιβεβαιώσει τον απολογισμό των νεκρών και ένας εκπρόσωπος της σαουδαραβικής συμμαχίας δεν ήταν διαθέσιμος για σχόλιο.

Την Πέμπτη, ένας κάτοικος στην βόρεια επαρχία Χατζάχ ανέφερε πως πολεμικά αεροσκάφη της συμμαχίας βομβάρδισαν ένα μικρό νησί στην Ερυθρά Θάλασσα, που βρίσκεται κοντά στο λιμάνι Μίντι, σκοτώνοντας 10 ψαράδες.

Τις πρόσφατες εβδομάδες οι αεροπορικές επιδρομές της συμμαχίας έχουν στοχοθετήσει άμαχο πληθυσμό τουλάχιστον τέσσερις φορές, ανάμεσα τους και μια γαμήλια δεξίωση που σκότωσε στις 28 Σεπτεμβρίου 131 ανθρώπους.

Τουλάχιστον 5.400 άνθρωποι έχουν σκοτωθεί από την έναρξη του πολέμου τον Μάρτιο.

Πηγή ΑΠΕ-ΜΠΕ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


  • Στελέχη του «FSA» ζητούν από τη Μόσχα να σταματήσει τους βομβαρδισμούς και απορρίπτουν την πρόταση για διεξαγωγή εκλογών
Ο ορισμόςν του παραλόγου ή η αποκάλυψη των ξένων συμφερόντων που υπό "πολιτική κάλυψη" του ένοπλου τμήματος της συριακής αντιπολίτευσης (βλ. Αλ Κάιντα) επιθυμούν τον διαμελισμό και την πλήρη καταστροφή της Συρίας, προκειμένου ν ικανοποιηθούν οι σχεδιασμοί των ΗΠΑ που με την βοήθεια της Τουρκίας, του Κατάρ και της Σαουδικής Αραβίας θέλουν να επιβάλουν τους δικούς τους σχεδιασμούς για την ανάδειξη ισχυρών χωρών και τον έλεγχο παραγωγής και ροής της ενέργειας;

Οι εξελίξεις δικαιώνουν τις μέχρι σήμερα πληροφορίες που αναφερόταν στην ύπαρξη μίας βρώμικης σχέσης μεταξύ των ΗΠΑ και ενός αριθμού ένοπλων ισλαμιστικών ομάδων, παρακρατικών, φονταμενταλιστικών και τρομοκρατικών, αλλά και της ένοπλης συριακής αντιπολίτευσης. Σύμφωνα με τις αποκαλυπτικές εξελίξεις σε πολιτικό επίπεδο, λοιπόν, ο «Ελεύθερος Συριακός Στρατός» απορρίπτει την πρόταση για διεξαγωγή εκλογών στη Συρία, που αποσκοπούν στη διατήρηση της κυβέρνησης Άσαντ και καλεί τη Ρωσία να σταματήσει τους βομβαρδισμούς των θέσεων του

Οι Σύροι αντάρτες που μάχονται υπό τον «Ελεύθερο Συριακό Στρατό (FSA)» τόνισαν πως η Ρωσία πρέπει πρώτα να σταματήσει να βομβαρδίζει τις θέσεις του, προτού προσφέρει την υποστήριξη της και απέρριψαν την πρόταση της Μόσχας για διεξαγωγή εκλογών στη Συρία, οι οποίες – όπως υποστηρίζουν – έχουν ως στόχο την διατήρηση στην εξουσία του Σύρου προέδρου Μπασάρ αλ Άσαντ.

Σε μία ριζική αλλαγή της ρωσικής στάσης έπειτα από τη συνάντηση της Παρασκευής στη Βιέννη με τις ΗΠΑ, την Τουρκία και τη Σαουδική Αραβία με θέμα την συριακή κρίση, ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ δήλωσε χθες η Ρωσία είναι έτοιμη να υποστηρίξει την «πατριωτική» συριακή αντιπολίτευση.

Παράλληλα τόνισε ότι το Κρεμλίνο επιθυμεί την προετοιμασία για διεξαγωγή βουλευτικών και προεδρικών εκλογών στη Συρία στο πλαίσιο μίας πολιτικής διευθέτησης της κρίσης. Μια ιδέα όμως που ηγετικό στέλεχος του Ελεύθερου Συριακού Στρατού χαρακτήρισε «παράλογη και μη ρεαλιστική», καθώς μεγάλο μέρος του συριακού λαού έχει οδηγηθεί σε φυγή εκτός Συρίας, βρίσκεται στη φυλακή, ή διώκεται από την κυβέρνηση.

«Η Ρωσία πρέπει αρχικά να σταματήσει να βομβαρδίζει τις κεντρικές εγκαταστάσεις του Ελεύθερου Συριακού Στρατού, προτού προσφέρει αεροπορική υποστήριξη, την οποία δεν ζητήσαμε», δήλωσε ο Φαρές Μπαγιούς, αρχηγός της ομάδας Φουρσάν αλ Χακ (Ιππότες της Δικαιοσύνης), που συνεργάζεται με τον FSA.

Παράλληλα χαρακτήρισε υποκριτικό το κάλεσμα της Ρωσίας για διεξαγωγή εκλογών, σημειώνοντας πως: «Αυτό σημαίνει πως ζητάνε να παραμείνει ο Άσαντ στην εξουσία για ένα προσωρινό διάστημα».

Ομάδες που συνεργάζονται με τον Ελεύθερο Συριακό Στρατό έχουν αποδυναμωμένη παρουσία σε πολλές περιοχές της Συρίας, εξαιτίας των μαχών τους με μαχητές του Μετώπου αλ Νόσρα, παρακλάδι της Αλ Κάιντα στην Συρία και της οργάνωσης Ισλαμικό Κράτος (ΙΚ), τον στόχο – σύμφωνα με το Κρεμλίνο – της ρωσικής επέμβασης στη Συρία.

Αλλά ένας αριθμός των ομάδων του FSA ακόμη πολεμά, με καθοδήγηση κυρίως πρώην αξιωματικών του συριακού στρατού που αυτομόλησαν. Πολλές ομάδες εξ αυτών έχουν λάβει στρατιωτική στήριξη από ξένες χώρες, όπως εκπαίδευση από τη CIA, την υπηρεσία κατασκοπείας των ΗΠΑ.

Νωρίτερα αυτό το μήνα, μια αεροπορική επίθεση της ρωσικής Πολεμικής Αεροπορίας κατέστρεψε το μεγαλύτερο μέρος οπλισμού μιας τέτοιας οργάνωσης ανταρτών, της Λίουα Σουκούρ αλ Τζάμπαλ, που πολεμά από κοινού ενάντια στο Ισλαμικό Κράτος και στις κυβερνητικές δυνάμεις κοντά στο Χαλέπι.

«Δεν θα συνομιλήσω με αυτόν που με δολοφονεί», δήλωσε ο Χασάν Χαζ Αλί, αρχηγός της οργάνωσης στο πρακτορείο ειδήσεων Ρόιτερς, σχετικά με την ρωσική πρόταση.

Ο Φαντί Αχμάντ, εκπρόσωπος της οργάνωσης «Πρώτη Παράκτια Μεραρχία», που έχει δεχτεί τουλάχιστον τρεις φορές πλήγματα από ρωσικές αεροπορικές επιδρομές, δήλωσε πως η Ρωσία πρέπει να σταματήσει να παρέχει υποστήριξη στον Άσαντ. «Μετά από αυτό, θα εξετάσουμε μια συνεργασία», επισήμανε.

Ένα ηγετικό στέλεχος των ανταρτών ο Μπασάρ αλ Ζούμπι σημείωσε πως η Ρωσία πρέπει να αναγκάσει τον Άσαντ σε παραίτηση, εάν πραγματικά επιθυμεί την επίτευξη μιας λύσης για τον τερματισμό του πολέμου. «Η διεξαγωγή εκλογών είναι παράλογη και μη ρεαλιστική, επειδή ο συριακός λαός είναι είτε εκτοπισμένος, είτε εξαφανισμένος, κρατούμενος σε φυλακές, είτε διωκόμενος από το καθεστώς», τόνισε.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ελλάδα, έτος 2015. Η χώρα διανύει την έκτη συνεχόμενη χρονιά στον ατέρμονο κύκλο των μνημονίων. Το τρίτο μνημόνιο έχει υπογραφεί και η πολιτική «ηγεσία» έχει αναλάβει το εκτελεστικό του μέρος. Κανείς δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται για το ότι πρόκειται για εκτέλεση της χώρας και του συνόλου σχεδόν των πολιτών.

Γράφει ο Κωνσταντίνος Τερζής 

Σε μία πρωτοφανή ολομέτωπη επίθεση που διαλύει την οικονομία, την παιδεία, την υγεία, την ίδια την κοινωνία, καθημερινά προστίθενται νέα «χαρακτηριστικά». Η αποδιοργάνωση της χώρας γίνεται πλέον συντεταγμένα, με νόμους της Βουλής των αβούλων, που υπογράφουν οτιδήποτε, με αντάλλαγμα την «έδρα» (σημ. η έδρα δεν αφορά απαραίτητα την καρέκλα) που κατέκτησαν εξαπατώντας (για μία ακόμη φορά) τους πανικόβλητους Έλληνες ψηφοφόρους…

Μέσα στην γενική κατάπτωση, με «πολιτικούς ηγέτες» που λειτουργούν ως μαριονέτες και εξυπηρετητές ξένων συμφερόντων, η Ελλάδα κατακρημνίζεται και οδεύει με μαθηματική ακρίβεια σε μία πρωτοφανή ολική καταστροφή. Χωρίς, επιπλέον, θαρραλέους ακαδημαϊκούς, χωρίς γενναίες προσωπικότητες της τέχνης και των γραμμάτων, με υποταγμένη ακόμη και την ηγεσία της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ελλάδας, ο λαός ανυπεράσπιστος πλέον, γίνεται δέκτης μίας συνεχόμενης ψυχολογικής και οικονομικής επίθεσης και υπό το καθεστώς ενός σοκ που έντεχνα διατηρείται από «ειδικούς», γίνεται θύτης αλλά και θύμα της απόλυτης καλοσχεδιασμένης καταστροφής.

Έκτος μνημονιακός χρόνος και στην Ελλάδα κυκλοφορεί ένα πλήθος πρακτόρων ξένων μυστικών υπηρεσιών και τεράστια διεθνή και εγχώρια συμφέροντα αποφασίζουν και διατάσσουν τον διαμελισμό και τον διαμοιρασμό του πλούτου της χώρας.
Όμως, δυστυχώς, μέσα σε όλα όσα συμβαίνουν, κάποιοι, ελέω κυρίως της ηγεσίας της Εκκλησίας της Ελλάδας, αποφάσισαν να αποδομήσουν και τα δημογραφικά χαρακτηριστικά της χώρας, εισάγοντας τεράστιους αριθμούς «λαθρομεταναστών – προσφύγων» που ως κοινό τους χαρακτηριστικό έχουν το… Ισλάμ.
Κανείς «κυβερνητικός αρμόδιος» δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται για το «τι μέλλει γενέσθαι» με έναν πολύ σημαντικό αριθμό ισλαμιστών (φανατικών και μη) που θα μετατραπούν σε μονίμους κατοίκους της χώρας.
Κανείς δεν ενδιαφέρεται για τους κινδύνους που εισάγονται (ελέω της παγκοσμιοποίησης και του ανθρωπισμού των επαγγελματιών του είδους, βλ. ΜΚΟ) και που απειλούν τόσο τους πολίτες όσο και τα γενικότερα ειδικά χαρακτηριστικά της Ελλάδας.

Η απόφαση, φαίνεται, πως έχει ληφθεί. Είτε η Ελλάδα θα δεχθεί (επίσημα ή ανεπίσημα, δεν ενδιαφέρει εκείνους που αποφασίζουν) εκατοντάδες χιλιάδες ισλαμιστές είτε θα εξαναγκαστεί να μετατραπεί σε ανοιχτή φυλακή και σε χώρο πειραματισμού της νέας τάξης πραγμάτων που επιθυμεί την δημιουργία μίας παγκόσμιας σύγχρονης Βαβέλ, δηλαδή την πολτοποίηση – εξαφάνιση των ειδικών – εθνικών χαρακτηριστικών και επί της ουσίας την κατάπτωση της (με βάση κοινά εθνικά χαρακτηριστικά) συγκέντρωσης πληθυσμιακών ομάδων με σκοπό την ουσιαστική αντίδραση – αντίσταση στους σχεδιασμούς των σκοτεινών – κλειστών γραφείων όπου «συναγελάζονται» εκείνοι που αποφασίζουν για τις τύχες χωρών και λαών.

Άραγε, πόσο «ελληνικό» μπορεί να χαρακτηρισθεί το «έθιμο» αυτομαστίγωσης των σιιτών, το οποίο διεξάγεται δημοσίως σε δρόμους του Πειραιά τα τελευταία (κυρίως) μνημονιακά χρόνια;
Γιατί, άραγε, δεν αποφασίζεται – επιβάλλεται η εκτέλεση του εθίμου σε κάποιον κλειστό χώρο, αλλά επιτρέπεται να γίνεται δημοσίως, δημιουργώντας ένα πλήθος φοβικών (και όχι μόνο) συνδρόμων, σε όποιους γίνονται άμεσα ή έμμεσα μάρτυρες του… «εθίμου» αυτού;
Ποιοι και γιατί θέλουν ή επιτρέπουν αυτή την έμμεση άσκηση ψυχολογικής πίεσης και τρομοκράτησης των Ελλήνων πολιτών;
Ποιο ακριβώς είναι το «μήνυμα» του εθίμου, προς τους «άπιστους»;
Τελικά, αν αυτοί οι άνθρωποι έχουν "χάσει" την πατρίδα τους και προσπαθούν να δημιουργήσουν μία νέα πατρίδα διατηρώντας τα ήθη, τα έθιμα και τα ειδικά χαρακτηριστικά του τόπου γέννησής τους, δεν πρέπει να αναρωτηθούμε τι κάνουμε εμείς γι αυτό;
Είμαστε, άραγε,  διατεθειμένοι να χάσουμε τη δική μας πατρίδα;
Είμαστε διατεθειμένοι να γίνουμε άβουλοι θύτες και θύματα της απραξίας μας και της μη αντίδρασής μας προς τους "άρχοντες" της χώρας;

Δυστυχώς, τα ανωτέρω ερωτήματα (και πολλά περισσότερα) θα μείνουν αναπάντητα, ελέω ανύπαρκτης πολιτικής και θρησκευτικής ηγεσίας, αλλά και εξαιτίας της υποτονικής λειτουργίας των θεσμών (π.χ. Δικαιοσύνη). Είναι πασιφανές πως είναι παντελώς αδιάφοροι (επιεικής χαρακτηρισμός) όλοι εκείνοι που είναι θεσμικά υπεύθυνοι για την προστασία της χώρας και των πολιτών. Δυστυχώς, βαδίζουμε στην άκρη του Καιάδα ευελπιστώντας πως κάτι θα συμβεί και τελικά θα σωθούμε από την ολική καταστροφή.
Δυστυχώς, δεν έχουμε επαρκώς κατανοήσει πως εκείνοι που μας επιβάλουν την καταστροφή, προφασιζόμενοι το Δίκαιο, αδιαφορούν για το Δίκαιο, όταν αυτό είναι ενάντιο στα συμφέροντά τους. Κρατώντας ως υποσημείωση ότι το «Δίκαιο» δημιουργείται από εκείνους που τελικά το επιβάλουν και ενίοτε δεν διστάζουν να το καταπατούν, ίσως θα πρέπει τελικά να κατανοήσουμε πως η αναμονή της δικαίωσής μας δεν σχετίζεται με το «Δίκαιο» που «χτίζεται» με υποδείξεις συμφερόντων, αλλά με δημιουργία και ανάδειξη προσωπικοτήτων που δεν θα διστάσουν να συγκρουστούν με μία διεθνή συμμορία και με τις εν Ελλάδι μαριονέτες που υπογράφουν και εκτελούν συμβόλαιο καταστροφής εις βάρος της χώρας και υπέρ της «έδρας» τους…

Τελικά, η ευθύνη ολικής επαναφοράς της χώρας, είναι των πολιτών. Είναι δική μας η χώρα. Οι "διαχειριστές" τυγχάνουν της πλήρους απαξίωσης και διόλου απίθανο στο μέλλον να τύχουν και ειδικής μεταχείρισης από την Δικαιοσύνη. Κι αυτό, γιατί όσα πράττουν χαρακτηρίζονται ως "εσχάτη προδοσία"...

Πηγή "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"

 


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Τα τελευταία χρόνια ως κάτοικοι αυτής της ευλογημένης χώρας, έχουμε βρεθεί προ μιας πρωτοφανούς εκστρατείας εξόντωσης αφ’ ενός της υλικής μας υπόστασης και αφ' ετέρου και το κυριότερο, της πνευματικής μας ταυτότητας.

Δυο σημαντικά γεγονότα - εξελίξεις συνέβαλαν σε αυτή την «βιομηχανία» απελπισίας και στην συνέχεια εξοντώσεως μας. Από την μια η πολιτική προδοσία, δηλαδή η απαξίωση του πολιτικού συστήματος το οποίο επί χρόνια λειτουργούσε με ένα ρουσφετολογικό σύστημα. Έδινε δηλαδή κάποια "ψίχουλα" στους «ευτυχισμένους» πολίτες ψηφοφόρους του και αυτό ανενόχλητο λεηλατούσε συστηματικά τον κρατικό κορβανά.

Και από την άλλη η θρησκευτική αποστασία. Ποιμένες και πνευματικοί μας Πατέρες, όλο και περισσότεροι (ευτυχώς υπάρχουν και θύλακες αντιστάσεως), ταυτίζονται με την οικουμενιστική παναίρεση, αναγορεύουν τον Πάπα της Ρώμης σαν Άγιο συνομιλητή και ακόμα χειρότερα, ανοίγουν «πόρτες» εισόδου σε όλες τις ανίερες θρησκευτικές δοξασίες που είναι πλήρεις ψυχοφθοροποιών στοιχείων.

Πέραν όλων τούτων έχουμε τελευταία και την λεγομένη «τρομοκρατία της… γελοιότητας». Καθημερινά μας βομβαρδίζουν ότι έρχεται το τέλος του κόσμου, ότι έρχεται ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος, ότι θα μας επιτεθούν οι Τούρκοι, ότι θα γίνουν φοβερές καταστροφές στην πατρίδα μας, ότι ο Αρμαγεδδών είναι προ των πυλών και ότι… τρέξτε να αποθηκεύσετε προμήθειες λες και θα μπορούμε να επιβιώσουμε όταν οι άλλοι γύρω μας θα λιμοκτονούν.

Όλα αυτά που προβάλλονται με τον πιο έντεχνο και πονηρό τρόπο από τα νεοταξικά ΜΜΕ και τα καθημερινά άκρως τοξικά κεντρικά δελτία ειδήσεων, έχουν ένα και κύριο σκοπό: Να εξοντώσουν την εθνοθρησκευτική μας ταυτότητα και να μας καταστήσουν άβουλα πρόβατα. Να πάψουμε να υπάρχουμε σαν Έλληνες Ορθόδοξοι και αυτή η χώρα να είναι μόνο αντικείμενο ιστορικής μελέτης, ένα μουσείο παλιών και «αναχρονιστικών» δοξασιών.

Αλήθεια σε όλα αυτά ποια είναι η ορθή απάντηση;
Ποιος αλήθεια μπορεί να "σπάσει" το φρόνημα ενός πραγματικού πιστού Ορθόδοξου;
Ο Κύριος μας άφησε ιερή παρακαταθήκη την εκκλησία Του και ούτε πύλαι του Άδου θα μπορέσουν να την διαλύσουν.

Έχουμε τον μεγαλύτερο θησαυρό σε όλο αυτό τον φθαρτό κόσμο. Τον δέκατο ένατο αιώνα όταν πήγαιναν Έλληνες παπάδες στην Ρωσία τους υποδέχονταν σαν αγίους και τους προσκυνούσαν με μεγάλη ευλάβεια. Σήμερα όμως; Η Κωνσταντινούπολη έπεσε από δυο παράγοντες. Από την υπονόμευση της Δύσης και από την εσωτερική φιλοπαπική προδοσία. Και όμως η Ελληνική εκκλησία όχι μόνο δεν πέθανε, αλλά επέζησε και μεγαλούργησε για να τρωθεί στην συνέχεια ανεπανάληπτα μετά την ανεξαρτησία του ελληνικού κράτους.

Στον Ελληνορθόδοξο δεν αρμόζει η απελπισία, δεν αρμόζει η απογοήτευση, δεν αρμόζουν σκέψεις απόγνωσης. Δέκα χιλιάδες αυτοκτονίες είναι το φοβερό επίτευγμα της νεοταξικής σάρωσης της πατρίδας μας. Και όμως δεν έχουν κατορθώσει να απαλείψουν το ορθόδοξο φρόνημα παρά τις συνεχείς λυσσαλέες τους επιθέσεις.

Η ευλογημένη αυτή χώρα με το ανεκτίμητο γεωστρατηγικό της πλεονέκτημα, είναι η μοναδική που γεννά Αγίους και η Αγιοσύνη είναι ασύλληπτα ανώτερη από την πληροφορική και την τεχνολογία των γονιδίων. Γιατί η αγιοσύνη "ίπταται" σε άγνωστα για την επιστήμη ανώτερα ευλογημένα πεδία. Αυτό είναι το ατομικό μας οπλοστάσιο!

Φτάνει πια η μεμψιμοιρία και η απόγνωση. Ο μεγαλύτερος πλούτος μας που "αυτοί" τον υπολογίζουν πολύ περισσότερο από ότι εμείς οι ίδιοι, είναι ακριβώς αυτή η Ελληνορθόδοξη ταυτότητα μας.

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Με ποινές που φθάνουν τα 11 χρόνια φυλάκισης, δικαστήριο της Κωνσταντινούπολης καταδίκασε 244 άτομα για τη συμμετοχή στις διαδηλώσεις του 2013. Οι διαδηλώσεις έγιναν με αφορμή την ανάπλαση ενός πάρκου στην Κωνσταντινούπολη και εξελίχθηκαν σε πολιτικές αναταραχές σε πολλές πόλεις της χώρας. Οι διαμαρτυρίες εναντίον της ισλαμοσυντηρητικής κυβέρνησης του προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, τότε πρωθυπουργού, δεν είχαν αντίστοιχο προηγούμενο.

Τέσσερις γιατροί καταδικάστηκαν σε δέκα μήνες φυλάκισης επειδή λέρωσαν ένα τέμενος, που χρησιμοποίησαν για να παράσχουν πρώτες βοήθειες σε διαδηλωτές που είχαν τραυματιστεί έπειτα από συγκρούσεις με αστυνομικές δυνάμεις κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων.

Ανάμεσα στις κατηγορίες που απαγγέλθηκαν σε 255 άτομα ήταν φθορές δημόσιας περιουσίας και η συμμετοχή σε παράνομες διαδηλώσεις, ενώ σύμφωνα με την εφημερίδα, οι δικαστικές αρχές πρότειναν ποινές ως και 11 χρόνια φυλάκισης.
Το ποινικό δικαστήριο καταδίκασε 244 άτομα σε ποινές φυλάκισης από 2 έως 14 μήνες. Μόλις τέσσερα άτομα αθωώθηκαν,ενώ οι κατηγορίες που βάραιναν άλλους κατηγορούμενους εντάχθηκαν σε ξεχωριστό φάκελο.

Ο πρόεδρος Ερντογάν, που είχε χαρακτηρίσει τους διαδηλωτές τρομοκράτες, είχε δηλώσει ότι κάποιοι από τους διαδηλωτές είχαν καταναλώσει αλκοόλ μέσα στο τέμενος.

Δεν υπήρχε κάποιο σχόλιο από τις δικαστικές αρχές.

Πηγή NewsBomb


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ποιοι είναι οι βασικοί λόγοι για τους οποίους οι Αμερικανοί θέλουν την περιθωριοποίηση της Ρωσίας (ανάλυση του Νικολά Μποννάλ)

Ένα ενδιαφέρον άρθρο δημοσιεύθηκε στην Pravda, γραμμένο όχι από Ρώσο αλλά από τον γαλλικής καταγωγής αναλυτή κ. Νικολά Μποννάλ, στο οποίο αναφέρονται οι λόγοι για τους οποίους οι Αμερικανοί -συμφώνως προς δηλώσεις πολλών πολιτικών τους- θέλουν την περιθωριοποίηση της Ρωσίας. Βεβαίως, η ανάλυση γίνεται από την ρωσική σκοπιά.

Στο άρθρο, που μετέφερε ο τουρκολόγος Ν. Χειλαδάκης, γίνεται αναφορά σε πέντε λόγους. Ο πρώτος, είναι ο «πνευματικός», όπως χαρακτηριστικά ονομάζεται. Η Ρωσία χαρακτηρίζεται ως μια ανερχόμενη πνευματική χώρα εξ αιτίας της αναδυόμενης Ορθοδοξίας και τον κυρίαρχο ρόλο στον χριστιανικό κόσμο που έχει αρχίσει να παίζει η ρωσική ορθόδοξη εκκλησία.

Ο κ. Μποννάλ υποστηρίζει ότι είναι σχεδόν αδύνατο η σημερινή Δύση να αποδεχτεί μια ανερχόμενη ορθόδοξη υπερδύναμη που δεν μπορεί να ελεγχτεί. Είναι αδύνατο η σημερινή άθεη Δύση να συνδιαλλαχτεί με μια σημερινή Ρωσία που της θυμίζει τουλάχιστον την ορθόδοξη Ρωσία των Τσάρων, σε μια εποχή που επιδιώκεται να επιβληθεί με κάθε μέσο ένα ανεξίθρησκο και άθεο κοινωνικό πρότυπο για όλη την υφήλιο.

Ο δεύτερος λόγος είναι ο...σεξουαλικός. Αν και αυτό ακούγεται εκ πρώτης παράδοξο, όμως ο μεγάλος αρχιτέκτονας της Νέας Τάξης, ο γνωστός κ. Μπρεζίνσκι, έχει επιμείνει σε αυτό το θέμα. Αντιλαμβάνεται κανείς την αντίθεση στην πολιτική του κ. Πούτιν τον οποίο έχουν καταγγείλει ότι προωθεί την ομοφοβία.

Ο τρίτος λόγος είναι ο «μεσσιανικός». Οι ΗΠΑ σήμερα, ουσιαστικώς και παρά την αμφισημία της Γερμανίας, κυβερνά την Ευρώπη, αλλά δεν κυριαρχεί ένεκα της Ρωσίας στην Ευρασία και αυτό την έχει εξοργίσει. Παλαιοτέρα είχε προσπαθήσει να στρέψει την Κίνα, (βλέπε γεωστρατηγικές αναλύσεις του καθηγητή Mearsheimer), κατά της Ρωσίας αλλά τα δεδομένα έχουν αλλάξει σε βάρος των ΗΠΑ, καθώς η Κίνα διάκειται φιλικά προς την Ρωσία.

Εδώ και μερικά χρόνια, αναφέρει ο κ. Μποννάλ, άρχισε να προπαγανδίζεται και να προωθείται από τις διάφορες προτεσταντικές σέκτες και τα δορυφορικά τηλεοπτικά θρησκευτικά κανάλια, ο μεσσιανικός ρόλος της Αμερικής, που προϋποθέτει την απόλυτη κυριαρχία της και στην περιοχή της Ευρασίας για το καλό της ανθρωπότητας. Άλλωστε, αυτός ο λόγος προβλήθηκε για τις εκστρατείες στην Γιουγκοσλαβία, Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύη, Συρία και αλλού στην Αφρική.

Ο Ατλαντικός παράγοντας είναι ο πέμπτος λόγος. Η Ευρώπη από το 1945 μέσω του βορειοατλαντικού συμφώνου είναι στρατηγικά μια αμερικανική αποικία. Η υπεροχή των ΗΠΑ στους εξοπλισμούς είναι αναμφισβήτητη. Η κατάρρευση της ανατολικής Ευρώπης έδωσε την ευκαιρία στο ΝΑΤΟ να επεκταθεί στις βαλτικές χώρες και στην ανατολική Ευρώπη στις παρυφές της Μόσχας.

Παρ’ όλο που ο σκοπός του ΝΑΤΟ ήταν να καταπολεμηθεί ο κομουνισμός, σήμερα αντί να καταργηθεί αφού εξέλειπε αυτός ο λόγος ύπαρξης, επεκτείνεται και η αμερικανική προπαγάνδα το παρουσιάζει σαν τον κύριο προστάτη της «δημοκρατίας» και των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» που καταπατώνται στην Ρωσία.

Έτσι το ΝΑΤΟ προβάλλεται ως ο προστάτης των ανθρωπίνων ελευθεριών. Αυτό όμως έχει προκαλέσει κάποιες πολιτικές αντιδράσεις σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες που βλέπουν πως η Ευρώπη έχει καταντήσει ένα στρατηγικό προτεκτοράτο του ΝΑΤΟ και ένα υποχείριο μιας αδίστακτης τοκογλυφικής ομάδας που κυβερνά την Ε.Ε..

Απόρροια αυτών των αντιδράσεων είναι το Εθνικό Μέτωπο της Μαρί Λεπέν στην Γαλλία, ο Πέπε Γκρίλο στην Ιταλία, οι Ποντέμος στην Ισπανία, το UKIP στην Αγγλία. Το ΝΑΤΟ για να δικαιολογεί την συνέχιση της ύπαρξης του πρέπει να προβάλλει τον ρωσικό «κίνδυνο» μέχρι πλήρους εξασθένησης της Ρωσίας.

Τέλος, υπάρχει και ο γεωστρατηγικος παράγων. Η Αμερική φαντάζει πως είναι το κέντρο του κόσμου, όπως είχαν περιγράψει κάποτε την Αγγλία οι συγγραφείς, McKinder και Spykman. Ο κόσμος όλος γύρω από τον κεντρικό αμερικανικό άξονα θα πρέπει να ελέγχεται απόλυτα και με οποιοδήποτε κόστος. Έτσι η Ουκρανία έπρεπε να καταστραφεί αντί να πέσει στα χέρια της Ρωσίας.

Εν συνεχεία, ο κ. Μποννάλ, αναφέρεται στην πολιτική Ομπάμα, ο οποίος χρησιμοποιεί την Ιαπωνία εναντίον της Κίνας για να ελέγξει όσο μπορεί την ανερχόμενη κινεζική υπερδύναμη. Μια διάσπαση της Ρωσίας σήμερα είναι κάτι παραπάνω από απαραίτητο για το Αμερικανικό Κέντρο του κόσμου, όπως και μια μελλοντική σε δεύτερη φάση διάσπαση της Κίνας, σύμφωνα πάντα με τα σχέδια του μεγάλου διδασκάλου του κ. Ομπάμα, του Zbigniew Brzezinski.
Ως κατακλείδα παρατηρώ, ότι τα αναφερόμενα ανωτέρω αποσπάσματα, από το κείμενο του Γάλλου αναλυτή, έχουν κατά κόρο αναλυθεί, αλλά μάλλον πρόκειται για μελέτη που δεν εμβαθύνει. Τα παρέθεσα όμως, προς γνώση των απόψεων που έχουν ξένοι αναλυτές.

Μακεδών
Πηγή Voria


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου