Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

11 Απρ 2011

Μόλις μια βδομάδα πριν από τη σύναξη στη Ουάσιγκτον για την εαρινή σύνοδο του ΔΝΤ, με την παρουσία των υπουργών Οικονομικών των μελών του Οργανισμού, μια από τις πιο γνωστές Δεξαμενές Σκέψης (Think Tanks ), το Κέντρο Στρατηγικών και Διεθνών Σπουδών (CSIS ) οργάνωσε μια ενδιαφέρουσα συζήτηση υπό μορφή Σεμιναρίου για την ελληνική οικονομική κρίση στο πλαίσιο σειράς παρόμοιων σεμιναρίων του Κέντρου για την ευρύτερη Ευρωπαϊκή Οικονομική Κρίση.

Τα όσα ακούστηκαν στη συζήτηση ήταν λίγο- πολύ γνωστά, αλλά εκείνο που προκάλεσε το μεγαλύτερο ενδιαφέρον είναι το γεγονός ότι σε αυτή τη συζήτηση ήταν κεντρικός ομιλητής ο πρωθυπουργικός σύμβουλος Λουκάς Παπαδήμος και αρκετοί των παρευρεθέντων – μεταξύ των οποίων ήταν και ανώτερα στελέχη της αμερικάνικης κυβέρνησης -αναρωτήθηκαν “ψιθυριστά” μήπως η παρουσία Παπαδήμου στην Ουάσιγκτον τις ήμερες αυτές της συνόδου του ΔΝΤ σημαίνει κάτι παραπάνω από όσα φαίνονται διά γυμνού οφθαλμού.

Η “απορία” αυτή ενισχύθηκε από το γεγονός ότι αρωγός στην εκδήλωση ήταν η ελληνική κυβέρνηση και, κατά τους Αμερικανούς, που αντιλαμβάνονται όπως είναι φυσικό τη σημειολογία του ΓΑΠ και παρακολουθούν την εσωτερική ανταρσία του ΠΑΣΟΚ, οι οποιεσδήποτε εικασίες έγιναν εκ μέρους τους ήταν απολύτως φυσιολογικές.

Και ποιες ήταν αυτές οι εικασίες; Μήπως προετοιμάζεται “τράμπα” μεταξύ Παπαδήμου και Παπακωνσταντίνου στο Υπουργείο Οικονομικών;

Καθόλου παράλογο, σύμφωνα με κάποιον εκ των παρευρεθέντων, δεδομένου ότι διακινούνται αυτή τη στιγμή σενάρια ανασχηματισμού και επί πλέον φαίνεται να υπάρχουν παραινέσεις της τρόικα προς τον ΓΑΠ για ένα ολιγομελές – ίσως 15μελες- κυβερνητικό σχήμα, χωρίς υφυπουργούς για τις “ανάγκες των καιρών” και την αποφυγή των προ ημερών φαινόμενων. Θα το πράξει ο ΓΑΠ ; Θα φανεί σύντομα.

Αλλά ιδού και το βασικό απόφθεγμα Παπαδήμου στην ομιλία του, για το οποίο, μάλιστα, ήταν και κατηγορηματικός: ” Η αναδιάρθρωση ούτε επιθυμητή είναι ούτε αναγκαία“.

Όταν το είπε αυτό ο Παπαδήμος, κατά παρευρεθέντες εκεί, φάνηκε να υπομειδιά ο Juergen Kroeger, διευθυντής της Κομισιόν και αντικαταστάτης του παραιτηθέντος Σερβάς Ντερούζ.

Αλλά και από την πλευρά του ο Κρέγκερ που συμμετείχε μετέπειτα στο πάνελ της συζήτησης φάνηκε καθησυχαστικός για την πορεία της ελληνικής υπόθεσης, αλλά αυτό βέβαια έγινε για ευνόητους λόγους μιας και επρόκειτο περί δημοσίας συζήτησης.

Κατά τους γνωρίζοντες, ο Κρέγκερ ανησυχεί σοβαρά για τα όσα βλέπει στην Ελλάδα και, κάτω από τις παρούσες συνθήκες, δεν θεωρεί ικανό τον ΓΑΠ να τα “βγάζει πέρα” με τους εσωτερικούς τριγμούς στο κόμμα του. Αυτός πιστεύει –όπως λένε οι γνωρίζονται- πως μόνο ευρωπαϊκοί πολιτικοί λόγοι σώζουν αυτή τη στιγμή την Ελλάδα.

Λίγο πιο πέρα οι Αμερικανοί του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας (NSC) κάτι σιγοψιθύριζαν εν είδει, “εν αναμονή τελούμεν”…

Πηγή



Δωρεά του αδερφού του προέδρου της ΝΔ, κ.Α.Σαμαρά είναι σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες του politicsnews.gr η αρχιτεκτονική μελέτη και επίβλεψη της πεζογέφυρας που χτίζεται στην Κηφισίας στο ύψους του Αρσακείου και του Κολλεγίου.

Το έργο, εδώ και πολλά χρόνια είχε μείνει στα χαρτιά με αποτέλεσμα να λάβουν την πρωτοβουλία απόφοιτοι του Κολλεγίου προκειμένου να χτίσουν την πεζογέφυρα.

Αξίζει να υπενθυμίσουμε, πόσα παιδάκια έχουν χάσει τη ζωή τους στην προσπάθειά τους να περάσουν την Κηφισίας, εξαιτίας της μεγάλης ταχύτητας με την οποία διασχίζουν τον δρόμο διερχόμενα αυτοκίνητα.

Σχόλιο ιστολογίου: Η οικογένεια Σαμαρά κάνει κοινωνικές δωρεές προσπαθώντας να να συνεισφέρει και να χτίσει γέφυρες στην κοινωνία, ενώ η οικογένεια Παπανδρέου κάνει δωρεές σε ΜΚΟ της οικογένειας για να χτίσουν ένα νέο Καστρί στο δικό τους το πατρίντα...
Σήμανε η ώρα να γίνουμε ένα...

Σήμερα η χώρα βρίσκεται σε ένα ιστορικό σταυροδρόμι. Μέσα σε έναν πλανήτη που βιώνει τεράστιες γεωπολιτικές και οικονομικές ανακατατάξεις, η Ελλάδα έχει βρεθεί εγκλωβισμένη, με μία κυβέρνηση που μάλλον δεν έχει συναίσθηση ούτε των ευθυνών της, αλλά ούτε και της κρισιμότητας στην οποία πρέπει να ανταπεξέλθει.

Το μεγάλο δυστύχημα, όμως, για την χώρα, δεν είναι η ανικανότητα (ή η δολιότητα κατ’ άλλους) της παρεούλας που (δια)κυβερνά την χώρα. Το μεγάλο πρόβλημα δεν είναι η δύσκολη οικονομική θέση της Ελλάδας, που απειλείται έως και με γεωγραφική συρρίκνωση. Εξάλλου, τα προβλήματα υπάρχουν για να λύνονται, ακόμη και με την μέθοδο του Μ. Αλεξάνδρου όταν συνάντησε τον Γόρδιο Δεσμό...

Το ζητούμενο, αλλά μη ευρισκόμενο, το ποθούμενο είναι η συνειδητοποίηση του προβλήματος και η ενότητα των πολιτών. Αυτό μας λείπει… δυστυχώς.

Ιστορικά, είμαστε ένας λαός, ο οποίος είχε πάντα μεγάλες διαφωνίες. Ενίοτε αυτές οι διαφωνίες υπήρξαν και καταστροφικές. Όμως, αυτό το μειονέκτημά μας είναι συνάμα και όπλο δημιουργίας. Γιατί μέσα από την διαφωνία, μέσα από την διαφορετική άποψη είναι δυνατόν να γεννηθεί κάτι νέο, να δημιουργηθεί κάτι πρωτότυπο και μοναδικά υπέροχο. Αυτή η ανησυχία του ελληνικού πνεύματος, υπήρξε άλλωστε και η γενεσιουργός δύναμη σε όλα όσα κατόρθωσε ο Ελληνισμός.

Σήμερα, όμως, οι πολίτες της χώρας βρίσκονται σε ένα παράξενο καθεστώς συναισθηματικής φόρτισης, λογικής συντριβής και πλήρους απραξίας…! Είναι γεγονός πως αυτό το «κράμα» ενέχει τεράστιους κινδύνους πρώτα για τον ίδιο τον λαό κι έπειτα για όλους τους άλλους. Διαπιστώνοντας πως ενώ έχουμε συνειδητοποιήσει την ρίζα του προβλήματος που γιγαντώνεται σε καθημερινή βάση και απειλεί την ίδια μας την ύπαρξη, παρατηρώ πως δεν είμαστε σε θέση να αφήσουμε στην άκρη όλα εκείνα (τα μικρά ή τα μεγάλα) που μας χωρίζουν, προκειμένου να σταθούμε απεγκλωβισμένοι απέναντι στο κοινής διαπίστωσης πρόβλημά μας. Συνεχίζουμε να αναμασάμε ο ένας τα λάθη του άλλου, αλλά δεν βρίσκουμε τη δύναμη της ψυχής που απαιτείται για να πιαστούμε χέρι-χέρι και να σταθούμε απέναντι σε όσα μας απειλούν.

Έντεχνα, το σύστημα διαρρέει τις «φωνές» που το διατηρούν στην εξουσία, τις «φωνές» του «διαίρει και βασίλευε». Και όλοι εμείς, «μοιραίοι και άβουλοι αντάμα» πιανόμαστε με τα μικρά δικά μας λάθη, αντί να πιέσουμε και να σπάσουμε το απόστημα που δηλητηριάζει την κοινωνία και τον πολιτικό βίο.

Αδέρφια είμαστε, σε τούτη τη χώρα που ποτέ δεν δίστασε να τα βάλει με τους μεγάλους του πλανήτη. Ακόμη και όταν ήξερε ο Έλληνας πως έδινε αγώνες που τις είχε χαμένες, έπεφτε αγωνιζόμενος επειδή η ψυχή του δεν σήκωνε το να ζήσει ατιμασμένος. Μεγάλη κατάρα η διχόνοια και κόστισε πολύ αίμα σε τούτη τη γη. Διχόνοια και μικροψυχία πάνε μαζί. Αυτό μας αξίζει; Χωρίς καμιά προσπάθεια, δίχως να δώσουμε κανέναν αγώνα, γραφόμαστε στα βιβλία των υποτακτικών της άρχουσας ανίκανης τάξης…;

Σήμερα, αυτοί οι «άρχοντες» και οι δούλοι τους, φροντίζουν να μας βομβαρδίζουν με κάθε μέσο, με κάθε τρόπο και σε κάθε ώρα της ημέρας. Χρησιμοποιούν όλα τους τα όπλα. Και ξέρετε γιατί; Επειδή φοβούνται… Επειδή τρέμουν την δύναμη που έχουμε όλοι μας όταν γινόμαστε ένα...

Ελάτε λοιπόν αδέρφια. Ας παραμερίσουμε αυτά που μας χωρίζουν. Ελάτε να κάνουμε ένα βήμα μπρος, για να γίνουμε ένα απέναντι σε αυτά που μας απειλούν. Μετά, όταν όλα θα έχουν τελειώσει, μαζί θα γεννήσουμε κάτι νέο, μαζί θα χτίσουμε μέσα από τα παθήματά μας, μέσα από τα λάθη μας, αλλά και μέσα από τον κοινό μας αγώνα. Κι αν θέλετε, αν έτσι το προτιμάτε, όταν θα έρθει εκείνη η στιγμή να μαλώσουμε και πάλι, να πιαστούμε και πάλι με τα μικρά που φαντάζουν μεγάλα. Και ξέρετε γιατί θα το κάνουμε; Θα το κάνουμε επειδή θα μπορούμε!!! Αν όμως δεν βαδίσουμε σήμερα ο ένας πλάι στον άλλο, τότε αύριο δεν θα μπορούμε να μαλώσουμε ούτε για τα μικρά και ασήμαντα, επειδή θα έχουμε χάσει τα μεγάλα, τα σπουδαία… τα ιδανικά!

Μην αναρωτιέστε αν μπορούμε. Ρωτήστε μόνο τους εαυτούς σας αν θέλετε να σηκώσετε το ανάστημά σας απέναντι στους εργολάβους που καταστρέφουν τις ζωές μας για να μας στριμώξουν στην φυλακή τους...

Κωνσταντίνος Μιχαήλ

Η φωτοσύνθεση είναι από το "Γρέκι"



Θα ήθελα πολύ να καταλάβω το πώς λειτουργούμε εμείς οι Έλληνες! Σε όλη την Ευρώπη προσπάθησαν να περάσουν αλλαγές που θα υποβίβαζε το βοιωτικό επίπεδο των πολιτών και βγήκαν στους δρόμους! Αποτέλεσμα; Δεν πέρασαν όσα ήθελαν κάποιοι, ή έστω δεν τόλμησαν να τα περάσουν όλα! Στην Ελλάδα κάθε μέρα ακούμε νέα μέτρα, ακούμε νέα σκάνδαλα και καθόμαστε να παίρνουμε εμείς την ευθύνη για τα πάντα αβίαστα και χωρίς να βλέπουμε το μεθαύριο!

...αυτό το μεθαύριο δεν είναι πολύ μακριά, δεν είναι το δικό μας αύριο, είναι των παιδιών μας! Η Ελλάδα δεν είναι κτήμα μας, είναι δανεικό από τα παιδιά μας! Η σιωπή μας είναι συμμετοχή μας σε όποιο κακό αφήνουμε να συμβαίνει γύρω μας, και θα έχει αντίκτυπο στα παιδιά μας! Αφήσαμε κάθε νομοσχέδιο να περάσει, να μας κατευθύνουν το μυαλό μας τα παπαγαλάκια και να μη τολμούμε να λέμε αυτά που πιστεύουμε, απλά να κουνάμε το κεφάλι μας και να προσπερνάμε τα σκάνδαλα και τα νομοσχέδια περιμένοντας τα επόμενα!

...θέλεις, δεν θέλεις να το πιστέψεις, τρωγόμαστε μεταξύ μας, σκεφτόμαστε λύσεις που μας σερβίρουν άλλοι και κινούμαστε σαν καλοφτιαγμένες μαριονέτες στα χέρια κάποιων! Εχω ξαναγράψει στις Λίγες Σκέψεις για τον έλεγχο του Νου, έχω ξαναγράψει πως λειτουργούμε σαν όχλος, πως λίγοι σκέφτονται αυτόβουλα και συνήθως είναι και στο περιθώριο γιατί όλοι προσπαθούν απλά να επιβιώσουν τρέχοντας και όχι αναλύοντας τις καταστάσεις γύρω τους! Πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα στην Ελλάδα όταν εμείς θα είχαμε βγει στους δρόμους και θα είχαμε απαιτήσει να μη περάσουν τα νομοσχέδια που πέρασαν αυτό το καιρό; Πόσο διαφορετικά θα ήταν η Ελλάδα και οι Έλληνες αν ήμασταν λίγο πιο ενωμένοι;

...η Ελληνική Ιστορία απέδειξε πως όταν οι Έλληνες ενώθηκαν έκαναν το απίθανο δυνατόν και το είδαμε σε πολέμους, σε μάχες, σε καταστάσεις που νιώσαμε πως απειλούμαστε! Καλά, τώρα δεν υπάρχει κόσμος που βλέπει πως απειλούμαστε από παντού; Δεν βλέπουμε πως μας χτυπούν σε όλους τους τομείς; Δεν πιστεύω πως είμαι Ελληναράς, ούτε πως είμαστε κάτι διαφορετικό από τους άλλους, απλά από όσα βλέπω, με κάνει να αναρωτιέμαι μπας και είμαστε, γιατί τέτοιο πόλεμο που δεχόμαστε σε όλους τους τομείς δεν είναι τυχαίο! Με βάζει σε σκέψεις, που όπως πάει το πράγμα στο μυαλό μου, οι απαντήσεις που δίνουν οι διάφοροι συνωμοσιολόγοι αρχίζουν και με βρίσκουν σύμφωνο! Γιατί καταφέρνουν τόσο εύκολα να μας χωρίζουν σε ομάδες; Γιατί δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε σε κάτι παρά μόνο πως διαφωνούμε όλοι με όλους; Τί παιχνίδι παίζεται;

...άκουγα κάποιους που έλεγαν πως πρέπει να πιαστεί ο Τσοχατζόπουλος και ο Λιάπης για τα χρήματα που βρέθηκαν (ή φαίνονται πως έχουν στη κατοχή τους) και έτσι κάτι θα αλλάξει! Μισό λεπτό: Μόνο αυτοί είναι; Κάθε μέρα ακούμε και νέους τέτοιους τύπους που έχουν φάει, το να πιάσω δύο, δεν αλλάζει κάτι, απλά θα δοθεί λίγο κρέας στο πανηγύρι με θέμα "άρτος και θέαμα" και τα πράγματα θα πάνε όπως πάντα! Δεν μου φτάνουν δύο, δεν μου φτάνει να πιαστούν 3, ούτε 4! Το πιο απλό είναι να γίνει ότι και στον υπόλοιπο κόσμο, ότι προβλέπει και το ίδιο το Σύνταγμα: "Να έχει ισχύ η υπογραφή του όποιου υπογράφει και να υποστεί τις αντίστοιχες κυρώσεις"! Τότε πολλά θα αλλάξουν ξαφνικά!...

...είναι ακριβώς ότι μας λένε σε εμάς, όταν πηγαίνουμε και υπογράφουμε ένα χαρτί, πχ δάνειο, που μας λένε αφού υπογράψαμε έχουμε ευθύνες! Αν τότε υποστούν τις ευθύνες όσοι υπογράφουν πόση διαφορετική θα είναι η ζωή μας στην Ελλάδα; Αν ο Υπουργός ξέρει πως με μία υπογραφή μπαίνει στα σίδερα δεν θα υπογράφει τα πάντα για τις προμήθειες, ούτε για να βάλει συμβασιούχους εκεί που δεν χρειάζονται για λίγους ψήφους! Το ίδιο για το δντη Δημόσιας Επιχείρησης, το ίδιο για το δντη Δημόσιας Κλινικής, για το προϊστάμενο, για το κάθε υπεύθυνο θέσης, όπως κάνουμε και εμείς στην εργασία μας! Πόσο διαφορετικά θα ήταν αν πήγαινες σε μία Δημόσια Επιχείρηση και όποιος υπόγραφε θα είχε κυρώσεις ανάλογα το παράπτωμα; Δεν φταίει ο εργαζόμενος, φταίει όποιος υπογράφει και τότε θα έλεγχε τί υπογράφει! Μη μπερδεύεστε με όσα θέλουν να μας περάσουν! Θέλουν -και το πέτυχαν- να έχουμε εμείς ευθύνες και κάποιοι μόνο δικαιώματα! Θέλουν εμείς να σκύβουμε το κεφάλι και κάποιοι να ζουν χωρίς να το αξίζουν! Δείτε το κόσμο σαν μικρό παιδί, σβήνοντας τις χαζές πληροφορίες και θα δείτε πολύ διαφορετικά τα πράγματα και τις απαντήσεις που μας δίνουν έμμεσα ή άμεσα για να βγούμε από το "κακό"...

...πόσο μυαλό θέλει κάποιος να καταλάβει πως ο εργαζόμενος δεν φταίει για την επιχείρηση; Αν φταίει αυτός, γιατί υπάρχουν οι δντες, οι προϊστάμενοι; Ξεχνάμε τόσο εύκολα πως πριν από λίγα χρόνια ο υπάλληλος δεν μοιράζονταν τα κέρδη με τη κερδοφόρα επιχείρηση αλλά τώρα μοιραζόμαστε τη χασούρα! Ξεχνάμε (με τη βοήθεια των εργατοπατέρων) πως η εργασία δεν έχει σχέση με τη λέξη δουλειά! Πως δεν είναι δικαίωμα η εργασία, η εργασία δεν ήταν ποτέ δικαίωμα, ήταν η απάντηση για να φάει ο φτωχός που έδινε ο τσιφλικάς! Σιγά-σιγά το μυαλό μας γίνεται πουρές για να κερδίζουν κάποιοι και εμείς να επιστρέφουμε σιγά-σιγά στα τσιφλίκια και τις τότε συνθήκες! Η εργασία ελευθερώνει, ήταν γραμμένη έξω από κρεματόρια και τώρα έντεχνα μας έπεισαν!

...Ευτυχώς που για τέσσερις ημέρες δεν είχαμε τα ΜΜΕ να μας πιπιλούν το μυαλό, ευτυχώς που ο καιρός ήταν καλός και βρήκαμε πάλι το χαμόγελό μας! Ήταν μία τζούρα χαράς για να μας κάνουν πάλι μαριονέτες, να μας κάνουν να ξεχάσουμε λίγο τη τρομολαγνία που μας σερβίρουν και να μη βλέπουμε μπροστά μας με τα μάτια μας αλλά με τις λέξεις τους που μας δείχνουν το δέντρο και χάνουμε το δάσος! Λίγες στιγμές γαλήνης πριν να ξαναρχίσουν, να πάρουμε λίγη δύναμη για να συνεχίσουν να παίζουν με το μυαλό μας! Δεν μου έλειψαν οι δημοσιογράφοι, δεν μου έλειψαν οι ειδήσεις τους, είχα χρόνο να ρωτήσω τους γύρω μου πώς ζουν και πώς είναι...

...όσο για τις λύσεις που μου δίνουν, ας τις κρατήσουν! Βάζω το μυαλό μου να σκέφτεται όσο μπορώ να βρω τις δικές μου και νομίζω πως είναι πιο λογικές και πιο αποτελεσματικές οι δικές μου! Είμαι σίγουρος πως δεν μας θέλουν ενεργούς πολίτες, ούτε σκεπτόμενους αλλά απλά μας θέλουν σαν αγελάδες που βόσκουν για να μας έχουν για το γάλα ή το κρέας μας, ήρεμους να βόσκουμε όσο μας επιτρέπουν και να μας βάζουν όταν δεν έχουμε χορτάρι να τρώμε τις άρρωστες αγελάδες! Μας είπαν τώρα πως κόβουν σχολεία, σήμερα έκλεισαν δύο νοσοκομεία, αύριο να δούμε! Ας αντιδράσουμε όσο έχουμε ακόμα φωνή...

"Σκέψου πως εκατομμύρια σπερματοζωάρια βγήκαν αλλά το δυνατότερο και γρηγορότερο, ίσως και ικανότερο ήταν αυτό που γονιμοποίησε το ωάριο που εμείς δημιουργηθήκαμε! Δεν είναι τυχαίο, έτσι πράττει η φύση για να αντέχουμε τα πάντα, να βρίσκουμε λύσεις και να επιβιώνουμε!" Ωραίο πράγμα είναι να ξέρεις τη θέση σου στο κόσμο και να μπορείς να δείχνεις πως πράγματι είσαι το δυνατότερο και το γρηγορότερο σπερματοζωάριο που ξέρει να επιβιώνει και τί του γίνεται γύρω του..."




Του Στέλιου Παπαθεμελή,
Προέδρου Δημοκρατικής Αναγέννησης

Ζοφερή η περιρρέουσα οικονομική ατμόσφαιρα. Παραπαίει το πολιτικό σύστημα. Μακροημερεύουν η αδράνεια και η αναξιότητα. Οι κυβερνώντες πνίγονται σε μια κουταλιά νερό: λιμνάζουν 280 εκ. € κοινοτικοί πόροι με τους οποίους μπορεί να απασχοληθούν προσωρινά για ένα εξάμηνο 50.000 άνεργοι άνω των 55 ετών με 625 € μηνιαίως + ασφάλιστρα και οι σοφοί της εξουσίας δεν βρίσκουν φορέα πρόσληψης! Στο μεταξύ η ανεργία είναι ... στο 15% και τραβάει την ανηφόρα. Άλλης διαστάσεως η πρόβλεψη του ΙΝΕ για 1.200.000 ανέργους ως το τέλος του χρόνου=22%. Αυτό βέβαια, πέρα από τα οικογενειακά δράματα (ενδεικτικός ο διπλασιασμός των αυτοκτονιών) είναι η ραγδαία κατάρρευση του κοινωνικοασφαλιστικού συστήματος το οποίο όσο αυξάνονται οι άνεργοι τόσο απομειώνονται οι πόροι του. Δυστυχώς ο φοροεισπρακτικός και ο εισφοροεισπρακτικός μηχανισμός βρίσκεται σε κατάσταση αποσύνθεσης. Εκεί δεν γνωρίζει η δεξιά τους, τι ποιεί η αριστερά τους. Χάος! Είχε δίκαιο να ψέξει προχθές την Ευρώπη και εμάς ο Πέδρο Παέζ του Εκουαντόρ ότι ακολουθούμε χωρίς τον παραμικρό κριτικό έλεγχο τις χρεοκοπημένες συνταγές λιτότητος της Λατινικής Αμερικής. Κάνουμε ό,τι απέτυχε οικτρά στη Λατινική Αμερική. Η Κυβέρνηση ούτε είχε όταν παρέλαβε την εξουσία σχέδιο αντιμετώπισης της κρίσης. Μόνος «άσσος στο μανίκι» του ΓΑΠ ήταν να σπρώξει τη χώρα του-στο στόμα του λύκου ΔΝΤ. Ούτε δυστυχώς μετά 18 μήνες κατάφερε να διαμορφώσει ΣΧΕΔΙΟ. Βολοδέρνει στα κύματα. Ο έμπειρος Λούλα φώναζε προχθές: Πορτογαλία μην μπαίνεις στο ΔΝΤ. Ο παθός μαθός! Βομβάρδιζαν το λαό με καταιγίδες ψεύδους. Αράδιασαν ψέμματα με ουρά. Δεν διαπραγματεύθηκαν με τους τοκογλύφους, παραδόθηκαν αμαχητί. Με τη δανειακή σύμβαση παρητήθησαν από κάθε δικαίωμα που διεθνώς επιφυλάσσεται στους δανειολήπτες. Σε ολόκληρη τη χώρα από άποψη ανάπτυξης βασιλεύει άκρα του τάφου σιωπή. Νέκρωσαν τα πάντα: αγορές, δουλειές, οικοδομές, δημόσια έργα. Άφαντοι οι εθνικοί εργολάβοι. Στον άξονα Ε65 οι δύο στους τρεις κατασκευαστές «την έκαναν» και από τους 1000 εργαζόμενους απολύθηκαν οι 700. Στο μεταξύ η στρατηγική απόσπασης της προσοχής του κόσμου, δηλαδή εκτροπής της από τα σοβαρά και σημαντικά στα δευτερεύοντα και ασήμαντα, παίρνει τρομακτικές διαστάσεις. Ο γνωστός ιστότοπος Twitter δέχεται 1 δισεκατομμύριο μηνύματα την εβδομάδα από τα οποία το 40% είναι «άσκοπες κουβέντες», δηλαδή βλακείες! Εθίζουν τον κόσμο στην εξηλιθίωση. «Προωθείστε στο κοινό την ιδέα ότι είναι της μόδας να είσαι ηλίθιος, χυδαίος αμόρφωτος»! (Τσόμσκυ). Νέο πακέτο «μέτρων» 22 δισ. € για την περίοδο 2012-14 υπαγορεύει η Τρόϊκα. Ο χάρος (ξανά) βγήκε παγανιά… Και ακόμα δεν ξεκίνησε η «αξιοποίηση» (=εκποίηση) της δημόσιας περιουσίας. Πόσο εύστοχος στις αναλύσεις του αποδεικνύεται ο Νόαμ Τσόμσκυ: «Για να γίνουν αποδεκτά τα διάφορα απαράδεκτα μέτρα αρκεί η σταδιακή εφαρμογή τους». Αυτό (δια) πράττουν οι ημέτεροι. Η προπαγάνδα καλλιεργεί το αίσθημα της αυτοενοχής. «Μαζί τα φάγαμε»! Οπότε αντί να εξεγείρονται εναντίον του συστήματος και των σταυρωτών τους, «υποτιμούν εαυτούς και νιώθουν ενοχές». Η αυτοενοχή προκαλεί κατάθλιψη και η κατάθλιψη συμπνίγει κάθε διάθεση δράσης. Άρα απενεργοποιεί τους πολίτες. Η εξουσία έχει προσώρας πετύχει τον στόχο της, μέχρις ότου οι λίγοι εξεγερμένοι γίνουν πολλοί! Πρέπει να γίνουν πολλοί. Μπορούν να γίνουν πολλοί να επιβάλουν τη ρήξη με την φαυλότητα, την πλεονάζουσα αναξιοκρατία και την εκχειλίζουσα διαφθορά. Στην τελευταία αυτή η Ελλάς το 2010 τερμάτισε πρώτη ανάμεσα στα 15 παλαιότερα μέλη της Ε.Ε. και τελευταία στους δείκτες ευημερίας ανάμεσα σε 110 κράτη… Ο λαός πρέπει επιτέλους να καταλάβει ότι η σημερινή πολιτική τάξη πρέπει να σταλεί στο σπίτι της… Αναγκαία η γρηγορότερη αλλαγή του πολιτικοοικονομικού παραδείγματος.

Γιατί ψάχνει για καινούργιος ένδοξους προγόνους ο πρωθυπουργεύων; Μήπως γιατί αν και νωρίς, η ιστορία καταγράφει τα καμώματα του παππού και του μπαμπά; Ή μήπως γιατί κι αυτός όπως ο κάθε πικραμένος ψάχνει για ένδοξο παρελθόν καλύπτοντας με αυτόν τον τρόπο την μηδαμινότητα της παρούσης ύπαρξής του; Θα μου πεις: «γιατί δεν τον πιστεύεις;»Μα πολύ απλά, διότι από τα κύτταρα που τουλάχιστον γνωρίζουμε τους καιρούς που ζούμε, δηλαδή του παππού και του μπαμπά, δεν ακούσαμε και καμιά αλήθεια.

«…έχω συγγενικούς δεσμούς με την Πολωνία, καθώς ο προπάππος μου καταγόταν από την περιοχή του Μπιάουιστοκ. Ήταν πατριώτης και επαναστάτης Πολωνός, που έφυγε πρόσφυγας στην Ελλάδα και πάλεψε και εκεί, για την απελευθέρωση της Ηπείρου τότε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, συνεχίζοντας την επαναστατική του δραστηριότητα.

Μάλιστα, συνέβαλε και στην ανακάλυψη του αρχαιολογικού χώρου της Δωδώνης κι έτσι έγινε και πολύ ένθερμος πατριώτης Έλληνας, κάνοντας την Ελλάδα δεύτερή του πατρίδα»(εδώ καμαρώστε τον), είπε ο πρωθυπουργεύων στην συνάντησή του με τον Πολωνό ομόλογό του και ρίγησα… «ανυπερθέτως».

Έχουμε και λέμε δύο παππούδες. Ο ένας αγωνιστής αντάρτης στην Πολωνία και ο άλλος πιστολέρο στο Τέξας. Πώς να μην είναι ο πρωθυπουργεύων «αντιεξουσιαστής» κάνοντας την «επανάσταση του αυτονόητου»;

Ο προπάππους του λοιπόν, (προσφυγάκι κι αυτός από την Πολωνία) αφού πολέμησε λυσσαλέα για τα «δίκαια» του Πολωνικού λαού, για κάποιο λόγο Πολωνός ων όπως παραδέχεται ο πρωθυπουγεύων κατηφόρισε στην Ελλάδα. Κυνήγησε αβυσσαλέα τον Αλή Πασά ελευθερώνοντας την Ήπειρο, ανακάλυψε την Δωδώνη γιατί ήταν και επιστήμονας και γεννοβόλησε τον παππού που αποκαλείται και «Γέρος της Δημοπρασίας». Εκείνο που δεν ξέρετε είναι πως ο παππούς του προπάππου κυκλοφορούσε με το ψευδώνυμο «Μεγάλος Κωνσταντίνος».

Ο παππούς του προπάππου του προπάππου ήταν ο Σπάρτακος. Ο προπάππος του προπάππου του προπάππου του παππού ήταν ο Ιούλιος Καίσαρας. Ο προπάππος του προπάππου του προπάππου του προπάππου του παππού ήταν ο Μιλτιάδης-Λεωνίδας-Πλάτωνας γιατί εκτός από πολεμιστής ήταν και επιστήμονας. Ο προπάππος του προπάππου του προπάππου του προπάππου του προπάππου του προπάππου του παππού ήταν ο Μίνωας.

Σύμφωνα με τον Δαρβίνο, ο οποίος ήταν συνάδελφος των επιστημόνων προπαππούδων, ο προπάππος του προπάππου του προπάππου του προπάππου του προπάππου (και πάει λέγοντας) του πρωθυπουργεύοντος ήταν ο «πίθηκΑς».

Βγάζουμε το συμπέρασμα λοιπόν, ότι από την εξέλιξη των Ειδών ξέφυγε μόνο ένα άτομο: Ο ένδοξος απόγονος του προπάππου.
Φαίνεται ότι τη νεοταξική πολιτική στην Ελλάδα έχει αναλάβει εργολαβικά κυρίως το συγκρότημα Αλαφούζου. Πριν ήταν το συγκρότημα Λαμπράκη.
Γνωστός είναι ήδη ο ρόλος του Χρήστου Λαμπράκη στο πραξικόπημα κατά του Μακαρίου. (έγγραφο του φάκελου της Κύπρου, στην Κυπριακή Βουλή)
Τώρα φαίνεται ότι ο ρόλος κάποιων εξωθεσμικών κέντρων που εργάζονται εναντίον των συμφερόντων του τόπου έχει ανατεθεί στο συγκρότημα Αλαφούζου, μιας και τον ρόλο αυτό, μετά τον θάνατο του Χρήστου Λαμπράκη, δεν μπορεί να παίξει πια το συγκρότημα του εκλιπόντος.
Πρωτοστατεί απ’ ότι φαίνεται το συγκρότημα Αλαφούζου με τον ραδιοτηλεοπτικό σταθμό Σκάι και την εφημερίδα «Καθημερινή». Η περίπτωση της εκπομπής: «1821, η γένεση ενός έθνους» είναι ενδεικτική.
Στην αρχή της εκπομπής παρουσιάζεται ο τίτλος: «1821». Κατόπιν ένα απόφθεγμα του εθνικού μας ποιητή Διονυσίου Σολωμού: «Αληθινό είναι ό,τι είναι εθνικό». Ακολουθεί μετά ο τίτλος: «Ο εθνικός μύθος». Αμέσως γίνεται ο συνειρμός ανάμεσα στη ρήση του Σολωμού και τη λέξη μύθος, με την έννοια ότι κάθε μύθος δεν είναι ιστορική αλήθεια. Μπορεί δηλαδή να είναι και ψέμα. Εφόσον λοιπόν ο εθνικός μύθος μπορεί να είναι ψέμα, οπότε μπορεί να μην είναι αληθινός, άρα, σύμφωνα με την εκπομπή του Σκάι, προκύπτει το δίλημμα, αν ο εθνικός μύθος είναι αληθινός ή όχι.
Τι ήθελε άραγε να πετύχει με την εκπομπή αυτή ο Σκάι με τη συμπαράσταση του κ. Βερέμη και των διαφόρων άλλων κυρίων;
Είναι ένα ερώτημα που χρήζει απάντησης. Οι απαντήσεις έως τώρα δεν ήταν ικανοποιητικές και δεν αφορούσαν την ουσία.
Ποιο στόχο επιδίωκε άραγε το συγκρότημα Αλαφούζου;
Ήθελε πράγματι να αποκαταστήσει την ιστορική αλήθεια για το 1821;
Δηλαδή: Ήταν ή δεν ήταν οι Έλληνες ραγιάδες ευχαριστημένοι με τη Νέο –Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ήταν οι ήρωες του 21 κάποιοι αγροίκοι εγκληματίες ή ήταν πραγματικοί ήρωες. Ήταν οι κλέφτες και αρματολοί κατσαπλιάδες ή δεν ήταν. Ήθελαν οι εξεγερμένοι να πάρουν τα χωράφια των Τούρκων και των προυχόντων ή αγωνίζονταν για την ελευθερία του γένους. Έγινε η επανάσταση στις 23 ή 24 ή 25 Μαρτίου ή μήπως μας παραμυθιάζουν οι διάφοροι εθνικιστές; Υπήρχε ελληνικό έθνος πριν από την επανάσταση ή όχι; Ήταν η 25 Μαρτίου 1821 παλιγγενεσία του ελληνικού έθνους ή τυχοδιωκτική επιχείρηση; Δημιούργησε το κράτος το έθνος ή το έθνος το κράτος;
Τι είναι αλήθεια, τι είναι ψέμα;
Υπήρχε το κρυφό σχολειό ή ήταν μια απάτη; Ζούσαν τόσο ειρηνικά χριστιανοί και μουσουλμάνοι, ώστε να θάβονται στα ίδια νεκροταφεία.
Υπήρχε ή δεν υπήρχε μια αρμονική συμβίωση ανάμεσά τους;
Τέτοια και παρόμοια ερωτήματα, πολλά.
Βγαίνουν λοιπόν «περισπούδαστοι» ιστορικοί και επαΐοντες ηλίθιοι,1 για να μας διαφωτίσουν, εμάς τους άσχετους ενδεχομένως, ποια είναι η ιστορική αλήθεια και ποια όχι. Το ενδιαφέρον του συγκροτήματος «γνήσιο»: Τάχα να μην τρώει ο Έλληνας κουτόχορτο από κάποιους ανώνυμους και επώνυμους εθνικιστές. Επιτέλους μέσω Σκάι και των συνεργατών του να λάμψει η αλήθεια, που έμενε στο σκοτάδι!
Παρέλασαν λοιπόν ουκ ολίγοι «επαΐοντες και πεφωτισμένοι ιστορικοί» και κάποιοι άλλοι ενδιαφερόμενοι (υπάρχουν πάντοτε και οι εξαιρέσεις), οι οποίοι πραγματικά με μεγάλη «αντικειμενικότητα» προσπάθησαν να μας διαφωτίσουν, αποκαθιστώντας την αλήθεια, που κάποια «σκοτεινά»μυαλά ήθελαν να μας αποκρύψουν.
Και το ερώτημα είναι : Ήταν πραγματικό το ενδιαφέρον του Σκάι και εκόπτετο ο συνεργάτης της εκπομπής κ. Βερέμης να μας βοηθήσει να ξεστραβωθούμε; Ή υπήρχε άλλη σκοπιμότητα; Από πότε το συγκρότημα δείχνει τόσο εθνοσωτήριο έργο και από πότε μας νοιάζεται τόσο πολύ, ώστε να μας «επιβάλει» τη σωτηρία μας, αυτόκλητα;
Ποια είναι η πραγματική αλήθεια για την εκπομπή;
Οι περισσότεροι «πεφωτισμένοι ιστορικοί» έπεσαν στην παγίδα, εάν δεν συνέργησαν συνειδητά, στον αποκλειστικό στόχο που είχε η εκπομπή.
Ποιον δηλαδή. Απλούστατα:
Σε πρώτη φάση να σκορπίσει αμφιβολία. Αυτός ήταν ο στόχος και ουδείς άλλος. Είναι το πρώτο στάδιο αποδόμησης της εθνικής συνείδησης: Η αμφιβολία.
Θα ακολουθήσουν φυσικά και άλλα στάδια,.2
Μήπως κάποια στιγμή πρέπει να αφυπνιστούμε και να συνειδητοποιήσουμε ότι υπάρχει σύστημα και μεθοδικότητα, που επεξεργάζονται εναντίον μας επιτελεία των «άσπονδων φίλων και συμμάχων μας» και των ντόπιων συνεργατών τους; Τι επιδιώκουν τα τουρκικά σήριαλ στα διαπλεκόμενα κανάλια;
Μήπως θέλουν να μας συνηθίσουν στην ιδέα, ότι τελικά δεν ήταν και άσχημα στην Οθωμανική αυτοκρατορία, βλέποντας τα σημερινά χάλια της χώρα μας;
Τίποτε δε γίνεται τυχαία!
Υπήρχε ή δεν υπήρχε κρυφό σχολειό και λοιπά και λοιπά, όπως απαρίθμησα μερικά τέτοια ερωτήματα και διλήμματα πιο πάνω;
Αυτός ήταν ο στόχος. Όποιος γνωρίζει από ψυχολογικό πόλεμο και από την ψυχολογία της μάζας μπορεί να καταλάβει ότι βασικά με όσα πράττει το συγκρότημα του Σκάι και της «Καθημερινής» και όχι μόνο, σταδιακά και μεθοδευμένα, θέλει να αποδομήσει την εθνική συλλογική συνείδηση των Ελλήνων και να κάμψει το εθνικό τους φρόνημα, για να μπορεί η παγκοσμιοποίηση και η Νέα Τάξη, να επιτελέσει μέσω της τρόϊκας το έργο της, δηλαδή τον αφανισμό της Ελλάδας.
Όποιος δεν το κατάλαβε αυτό είναι πραγματικά βαθιά νυχτωμένος. Εκτός βέβαια από αυτούς που ξέρουν πολύ καλά τι πράττουν και ότι αυτό που πράττουν υπηρετεί αλλότρια συμφέροντα.
Για όλους αυτούς και τους ομοίους τους ισχύει η φράση του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη: «Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους»!

1 Στα γερμανικά υπάρχει ο όρος «fachidiot» που σημαίνει ότι υπάρχει μια κατηγορία εξειδικευμένων επιστημόνων, που γνωρίζουν καλά έως άριστα τον ειδικό τομέα της επιστήμης τους, όμως έχουν άγνοια ,για οτιδήποτε άλλο. Έτσι γίνονται εύκολα έρμαια εκμετάλλευσης από επιτήδειους., γιατί δεν γνωρίζουν άλλες διαστάσεις και συνέπειες του προβλήματος που ερευνούν, που είναι οι καθαυτό σημαντικές.

2
Ήδη μαθαίνω ότι επιτίθεται και στον στρατό, προσπαθώντας να τον διασύρει. Και φυσικά δε θα σταματήσει ούτε εκεί.

Το ρολόι της ιστορίας έχει κινήσει για να καταγράψει τα πιο αποφασιστικά επεισόδια στο δρόμο για την δημιουργία νέων γεωπολιτικών ισορροπιών. Η ώρα ανάληψης της εθνικής ευθύνης έρχεται για όσους έχουν τα κότσια να την αναλάβουν προκειμένου να ανέλθει η Ελλάς στο φως της ανάκαμψης και της αναγέννησης.

Σχέδια φανερώνονται, προθέσεις ξεσκεπάζονται, εγκατάλειψη εθνικών θέσεων ερμηνεύεται και ο καθένας λαμβάνει την θέση που του αναλογεί και έχει επιλέξει. Θέση που βρίσκεται είτε στο πλευρό του Ελληνικού Έθνους είτε απέναντι από αυτό στην εχθρική παράταξη. Οι διπλοί ρόλοι τελειώνουν.

Στην Κύπρο την στιγμή που κορυφώνεται το ζήτημα του ελέγχου ενεργειακών πόρων και γεωστρατηγικού ελέγχου, μαθαίνουμε ότι η γνωστή ιστοσελίδα Wikileaks παρουσιάζει έγγραφο που αναφέρεται στη σύγκρουση του ΑΚΕΛ με τον αείμνηστο ελληνόψυχο πρόεδρο Τάσο Παπαδόπουλο, γεγονός που μάταια προσπαθεί να διαψεύσει ο σημερινός επικεφαλής του κομμουνιστικού κυβερνητικού κόμματος Άντρος Κυπριανού. Επιπλέον αποκαλύπτονται στην πράξη οι επικίνδυνες προθέσεις της ελλαδικής και της κυπριακής ηγεσίας στο ζήτημα του γνωστού Ενιαίου Αμυντικού Χώρου, ενός δόγματος του οποίου η διατήρηση επιβάλλεται και για λόγους εθνικούς και για λόγους οικονομικούς. Με Χριστόφια και Δρούτσα όμως να ακυρώνουν με δηλώσεις τους την έννοια της Μητέρας Πατρίδος.

Ακούσαμε τώρα τον υπουργό Εθνικής Άμυνας Βενιζέλο σε ερώτηση για τον Ενιαίο Εθνικό Χώρο να τον ακυρώνει επί της ουσίας όταν απάντησε πως «αυτό που ισχύει είναι η μόνιμη διαρθρωμένη συνεργασία δύο κρατών – μελών της ΕΕ που συνδέονται με εθνικούς και ιστορικούς δεσμούς και μοιράζονται το ενδιαφέρον για την ίδια περιοχή της Μεσογείου»! Δύο κράτη λοιπόν Ελλάδα και Κύπρος, ακριβώς αυτό που επιδιώκει τόσα χρόνια να παγιώσει ο Διεθνιστικός Νεοταξισμός. Δικαιολογημένα λοιπόν στην τελευταία σύσκεψη στην Κύπρο των δύο κοινοβουλευτικών επιτροπών άμυνας ο Σωκράτης Χάσικος είπε ότι το ενιαίο αμυντικό δόγμα είναι νεκρό, ο Ζαχαρίας Κουλίας μίλησε για τον κίνδυνο αποδοχής «δώρων» που θα καταστρέψουν τον κυπριακό Ελληνισμό και ο Σωτήρης Σαμψών ζήτησε την ελληνική στήριξη της Κύπρου και την κυπριακή στήριξη της ελληνικότητάς της.

Την ώρα που ο κ. Βενιζέλος δηλώνει ότι όλα τα συμμαχικά αεροσκάφη υποβάλλουν σχέδια πτήσεων πλην των τουρκικών όπως ξέρουμε, πηγή του πενταγώνου έδινε να καταλάβουμε ότι αυτό συμβαίνει μόνον όταν τα συμμαχικά αεροσκάφη απογειώνονται από ελληνικά αεροδρόμια. Όσα απογειώνονται από άλλα αεροδρόμια περνώντας νότια της Κρήτης δεν υποβάλλουν σχέδια πτήσεως! Για να έρθει ο Τούρκος αντιπρόεδρος Αρίντς να μας πει πως «οι Έλληνες σε λίγο θα ανοίξουν μαντήλι να ζητιανεύσουν», με τα καθεστωτικά κόμματα εξουσίας να μιλάνε για ασόβαρες δηλώσεις που τάχα δεν εκπροσωπούν την τουρκική κυβέρνηση και για μη απεμπόληση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων όταν χαρίζονται προσβάσεις στα πολεμικά πλοία και αεροσκάφη της Τουρκίας εντός συνόρων ως νατοϊκή υποχρέωση ή για λόγους τουρκικών στρατιωτικών ασκήσεων.

Στο μεταξύ αλλάζει με νέο νομοσχέδιο ο τρόπος ανάδειξης των μουφτήδων στην Ελεύθερη Θράκη Μας και όχι τάχα εκλογής (!) αυτών μέσα από μια λίστα που θα τη διαχειρίζεται ένα εκλεκτορικό σώμα θεολόγων που θα απαρτίζεται από 30 – 50 μέλη. Η θητεία των νέων μουφτήδων που θα αναδεικνύουν πλέον τα όργανα του τουρκικού προξενείου θα είναι πενταετής. Κι όλα αυτά συμβαίνουν όταν γραφίδες σαν αυτή του κ. Ζούλα στην Καθημερινή γράφουν τα γνωστά ανθελληνικά παραμύθια για τον Ελληνικό Στρατό ως το πιο αντιπαραγωγικό τμήμα του δημοσίου και ο «παραγωγικός» Πάγκαλος ανέφερε σε συνέντευξη στον Γ. Τράγκα για την «επιτυχία» της «ελληνικής» κυβέρνησης το 1996 στα Ίμια να μην έχει νεκρούς στρατιώτες διαπράττοντας ύβρη μέγιστη με προσβολή νεκρών.

Παράλληλα και ενώ ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ελληνικών Σωματείων Τσεκερίδης αποκάλυψε στην Νέα Υόρκη τους λεχθέντες φόβους Ελλήνων διπλωματών για τουρκική επιθετικότητα εφόσον προχωρήσουμε στην ανακήρυξη AOZ στο Καστελόριζο, υπάρχουν διεθνείς χάρτες που το εμφανίζουν όντως δίχως ΑΟΖ. Επιβεβαιώνεται έτσι ότι ο λόγος που δεν γίνεται η διαβόητη ανακήρυξη είναι η επικείμενη προδοτική συγκυριαρχία στο Αιγαίο. Η δε Τουρκία ετοιμάζεται να σηκώσει έναν τρίτο πυρηνικό σταθμό που τον θέλει οπωσδήποτε δίπλα μας, στην κατεχόμενη πρωτεύουσά μας Κωνσταντινούπολη με την πολιτική «μας» ηγεσία κοιμώμενη.

Στο μεταξύ η προσκυνημένη κυβέρνηση ελληνόφωνων πολιτικάντηδων ανέχεται την δεύτερη δολοφονία που διαπράττει το αλβανικό μόρφωμα σε βάρος της μνήμης του βορειοηπειρώτη εθνομάρτυρα Αριστοτέλη Γκούμα. Αυτό συμβαίνει όταν ο θάνατος του Αριστοτέλη αποδίδεται στον ίδιο λόγω αυτοκινητιστικού δυστυχήματος. Τα διαβήματα και οι ανησυχίες των Αθηνών δεν πείθουν.

Όλα αυτά συμβαίνουν όταν οι ΗΠΑ και οι νατοϊκοί της σύμμαχοι ετοιμάζουν στρατιωτική άσκηση στην Μαύρη Θάλασσα με προφανή σκοπό την πρόκληση σε βάρος της Ρωσίας. Άσκηση που πιθανότατα θα εξαναγκάσει τη Ρωσία να κατηφορίσει υπερασπιζόμενη τα εθνικά της συμφέροντα.

Είναι φύσιν αδύνατο να πορευτούμε με δουλικές κυβερνήσεις και παραδομένο καθεστώς. Η Ελλάς χρειάζεται πολιτική ηγεσία ικανή να απαιτεί τα δικαιώματά της κι όχι να λειτουργεί ως επαίτης του Διεθνιστικού Νεοταξισμού. Η Πατρίδα μας οφείλει να είναι έτοιμη να συμμετάσχει σε μια διαδικασία ανακατανομής γεωπολιτικών ρόλων και γεωγραφίας ζωτικών χώρων. Αυτό μπορεί να το πράξει μόνο η Μεγάλη Ελλάδα του Ελληνικού Εθνικοκοινωνισμού.

ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΚΑΡΑΧΑΛΙΟΣ
Σήκω να χορέψεις ένα ζεϊμπέκικο σαν εκείνα τα παλιά που χόρευαν κάποτε πάνω σε μωσαϊκά λεκιασμένα με ρετσίνα. Απέκτησε πάλι αφορμή να υψώσεις τα χέρια ψηλά και να μιλήσεις κρυφά με τους θεούς που κρύφτηκαν σαν τα ξωτικά πίσω από την κορυφή του Ολύμπου μην αντέχοντας πια τα λόγια των θνητών κινούμενων πεθαμένων. Επάνω στην πρώτη στροφή να ανοίξεις πάλι τα χέρια σαν φτερά , έτσι για να θυμηθείς ότι κάποτε μπορούσες να πετάξεις ως Αετός . Στο μαγαζί αυτό που στριμωχτήκαμε όλοι, ο ένας δίπλα στον άλλον, με τα φθαρμένα μας ρούχα και την αξιοπρέπεια διπλωμένο χαρτάκι στην τσέπη του πουκαμίσου, ας το γλεντήσουμε πριν το ξημέρωμα έρθει.

Πριν αρχίσουν οι τοκογλύφοι να μπαίνουν στο χωριό ρίχνοντας μπετόν στα χωράφια που κάναμε κόντρες καβάλα σε ασέλωτα άλογα. Πριν αρχίσουν να κόβουν τα δέντρα που σαν παιδιά χαράζαμε τον έρωτα μας στον κορμό τους και την άλλη μέρα μέσα στα κλάματα τούς βάζαμε γάζα ζητώντας συγνώμη για την αλαζονεία της στιγμής. Στον καφενέ που βρέθηκες απόψε κάψε την Μνήμη πριν την ποδοπατήσουν εις το όνομα της αξιοποίησής σου ατσαλάκωτα ανδρείκελα. Κοίτα ψηλά στον κιτρινισμένο τοίχο τον εαυτό σου να καμαρώνει με το πρώτο κουστουμάκι σου, δίπλα στους δικούς σου, σε μια φωτογραφία “εβδομαδιαία”. Αυτό το κουστουμάκι που κόστισε μισό ιδρωμένο μηνιάτικο του πατέρα σου και συ έκανες μούτρα για το παπιγιόν, παρά του ότι πια είχες γίνει άντρας. Πάρε την στροφή αργά σε αυτό το ζεϊμπέκικο γιατί μέσα σου όλα είναι εύθραυστα. Μην σπάσει η καρδιά. Οι στροφές που έδωσες για να μείνεις άνθρωπος την έχουν ήδη ραγίσει. Σταθμοί αναχωρήσεως, γράμματα του πατέρα από την ξενητειά και μια φωτογραφία να γελά με το δάκρυ πνιγμένο στην παλάμη. Επαναπατρισμός. Μια αγκαλιά και μετά πάλι “καλή αντάμωση” . Κράτα τα πόδια κολλημένα στο πάτωμα γιατί τώρα αρχίζει το ταξίμι να ξύνει πληγές σαν λάμα ακονισμένη με το δικό σου χέρι. Ήταν να φύγεις κάποτε, να μην κυλιστείς σε αυτό που έβλεπες ότι έρχεται. Σαν στρατιώτης με το σάκο στην πλάτη θα είχες φθάσει στο φεγγάρι αν αυτόν τον τόπο δεν λάτρευες. “Γιατί πατρίδα σαν αυτή δεν έχει”, έλεγες. Και δεν εννοούσες τα σύνορα, τις λέξεις, την ιστορία, τον ήλιο. Η Μνήμη ήταν. Εκατομμύρια σταγόνες Μνήμης που κυλάνε στα χιλιόμετρα φλεβών σου. Που σου δόθηκαν με την σύλληψή σου μέσα σε ένα κορμί και που σε κράτησαν όρθιο όταν έπρεπε να θάψεις κομμάτια ψυχής ολόκληρα δικά σου, παιδιά σου, αδέλφια σου, για να συνεχίσεις αυτό τον αέναο κύκλο που σου χαρίστηκε απλόχερα χωρίς να το ζητήσεις.

Κλείσε τα μάτια τώρα που το ζεϊμπέκικο αρχίζει να τελειώνει. Άσε να αστράψει το μαχαίρι που χρόνια έχεις κρυφά τυλιγμένο στο πανί μιας γυναίκας που σε αυτό τύλιγε το ζυμωμένο με τα χέρια της ψωμί να πάρεις για το δρόμο. Σε λίγο θα μπουν στο χωριό. Σε λίγο θα αρχίσουν να ξηλώνουν τις φλέβες σου. Θυμήσου τι είσαι. Ξημερώνει.

Πηγή




Εκπαιδευτικά θαύματα έχουν γίνει στη Θράκη με το Πρόγραμμα Εκπαίδευσης Μουσουλμανοπαίδων των πρώην και νυν (και αεί;) καθηγητριών του Πανεπιστημίου Αθηνών Φραγκουδάκη και Δραγώνα, που από το 1997 μέχρι σήμερα είναι εναλλάξ υπεύθυνες για τις παρεμβάσεις του υπουργείου Παιδείας στην εκπαίδευση της μειονότητας.

Αυτό μαθαίνουμε από συνέντευξη της κ. Φραγκουδάκη στο «Βήμα της Κυριακής» της 27/3/2011 (αλήθεια, μετά την παραίτηση της Δραγώνα από το υπουργείο, ποια από τις δύο είναι τώρα υπεύθυνη για το πρόγραμμα, αυτή που έκανε την αίτηση για να το πάρει ή αυτή που το ενέκρινε... αξιοκρατικά για να εργάζεται μετά σ' αυτό;).

Μάλλον έχει δίκιο η κ. Άννα Φραγκουδάκη, αφού όλες οι διοικήσεις, από τότε μέχρι σήμερα, παρουσιάζουν προς τα έξω τη «φούσκα» του Προγράμματος Μουσουλμανοπαίδων ως εκπαιδευτικό επίτευγμα, όχι μόνο για να δικαιολογήσουν τις κοινοτικές χρηματοδοτήσεις, αλλά και για να αναχαιτίσουν την τουρκική πολεμική ότι οι... «ομογενείς» στη Θράκη καταπιέζονται από την Ελλάδα, είναι θύματα αφομοίωσης και άνισης μεταχείρισης. Και τίποτε να μην κάνει κανείς, η πολιτεία ευλόγως θα διαφημίζει τα «επιτεύγματά» της.

Η Δραγώνα και η Φραγκουδάκη –το άλλοθι της εκπαιδευτικής αποτυχίας στη Θράκη απέναντι στην Τουρκία– βρήκαν τη μαγική συνταγή της εικονικής επιτυχίας. Τέσσερα είναι τα κύρια συστατικά της νεοπατριωτικής συνταγής:

(α) Ακολουθούμε σχολαστικά τους ρυθμούς του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής στα περί τουρκικής ταυτότητας, και κυρίως δεν το εκνευρίζουμε με πομφόλυγες για πολυπολιτισμούς, για Τσιγγάνους και Πομάκους στη Θράκη – ένας είναι ο πολιτισμός της μειονότητας, ο τουρκικός.

(β) Φουσκώνουμε τους βαθμούς των μουσουλμάνων μαθητών για να καταπολεμηθεί η διαρροή και για να δείχνουμε δήθεν πρόοδο στη... μάθηση.

(γ) Κάνουμε εκπτώσεις στις εισαγωγικές εξετάσεις για να μπορούν να περνούν στα πανεπιστήμια (και μετά στον... ΑΣΕΠ) οι μουσουλμάνοι υποψήφιοι με ποσοστώσεις, ανεξάρτητα από το αν έχουν ή όχι τα ουσιαστικά προσόντα.

(δ) Κάνουμε προβολή και δημόσιες –αλλά όχι μόνο– σχέσεις με γνωστά εκδοτικά συγκροτήματα για να εμπεδωθεί στο κοινό η θαυματουργική ικανότητα των νέων μάγων του Τμήματος Νηπιαγωγών του Πανεπιστημίου Αθηνών που «προσθέτουν», «αφαιρούν», «πολλαπλασιάζουν» και «διαιρούν» διαρκώς προϋπολογισμούς δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ – φυσικά με το αζημίωτο, όπως αρμόζει στους «μεταρρυθμιστές» της νέας εποχής. Ο σύγχρονος «πατριωτισμός» κοστίζει, ασφαλώς, κάτι παραπάνω...

Μόνο ένα θαύμα εκκρεμεί στη Θράκη, επειδή η υλοποίησή του σκοντάφτει ακόμη στους «εθνικιστές» και τους «πατριδοκάπηλους» που δεν έχουν τις «σωστές πολιτικές θέσεις»: η κατάργηση των παρελάσεων στις εθνικές εορτές.

Αλλά πού θα πάει, έρχεται οσονούπω και αυτό, με τη βοήθεια των μετανεωτερικών νεοοθωμανών διανοουμένων Νταβούτογλου και Ερντογάν, που έχουν πάρει σβάρνα την Ευρώπη για να προστατεύσουν τους... «ομογενείς» από τον εθνικισμό των πατρίδων τους – σαν να είχαν περάσει και οι δύο από τα επιμορφωτικά σεμινάρια της Δραγώνα.

Ή μήπως τα ενέπνευσαν;

Γιατί όταν η Φραγκουδάκη αυτοαναγορεύεται δημόσια και χωρίς ίχνος συστολής σε ύπατο κριτή της ορθότητας των πολιτικών θέσεων ενός πολιτισμικού ογκόλιθου, όπως ο Μίκης Θεοδωράκης, κανένα θαύμα πλέον δεν αποκλείεται στη διαλυμένη εκπαίδευση μιας ταλαίπωρης χώρας, της οποίας η θλιβερή πολιτική (δήθεν) ελίτ εμπιστεύεται (μάλλον με ανακούφιση...) σε εντελώς περιθωριακές φιγούρες την εκπαιδευτική της πολιτική. Όλα είναι πιθανά.

Αλλά καλό είναι να έχει κανείς κατά νου ότι μέσα σε αυτά ίσως το πιο πιθανό είναι το σπάσιμο της «φούσκας» που λέγαμε παραπάνω... Άρα, μπορεί να χρειαστεί στο μέλλον καλύτερη «περιφρούρησή» της από τη συμμαχία των προθύμων κονδυλοφόρων.

Πάλι έξοδα για το Πρόγραμμα, πάλι προσθαφαιρέσεις... Όμως αυτά έχουν οι μύθοι: μπελάδες. Μήπως ήρθε η στιγμή οι επαγγελματίες εθνοαποδομητές να αρχίσουν να διαλύουν τους δικούς τους μύθους; Γνωρίζουν την τέχνη.

— Η «Σχολή Δημοκρατίας» που θα άνοιγε κάπου στην Κρήτη ο κ. Δρούτσας για να δουν το φως το αληθινό οι ηγέτες των φυλών, των κομμάτων και των παρατάξεων της Βόρειας Αφρικής και της Μέσης Ανατολής, τι απέγινε άραγε;

— Η αμερικανικής προέλευσης ιδέα δεν ήταν κακή, αλλά έλα που οι εν δυνάμει «μαθητές» της Σχολής προτιμούν να λύσουν τις διαφορές τους με Καλάσνικοφ, όλμους και πυροβολικό…

— Η πλάκα σε σχέση με τη Βόρειο Αφρική είναι ότι από εβδομάδων ο πρώτος όροφος της Βασ. Σοφίας έχει δεχθεί εισηγήσεις να αποκαταστήσει επαφή με τους εξεγερμένους της Λιβύης, αλλά πώς να μας δεχθούν που έχουν πρόσφατες τις φωτογραφίες με τις αντιπροσωπείες από την Αθήνα και τις ελληνικές σημαίες στο τσαντίρι του «συνταγματάρχη»…

— Με τις επαφές που έχει πετύχει στην περιοχή ο φον Δημήτριος Α’, μας βλέπω για διαμεσολαβητή μεταξύ του Καντάφι και του υιού του, του δεύτερου υιού του, και της θυγατέρας του…

— Το πιο ωραίο που ακούσαμε στο αποκορύφωμα της εργώδους έξαψης της ελληνικής διπλωματίας, είναι ότι ο φον έδωσε εντολή για αναστολή λειτουργίας της πρεσβείας μας στην Τρίπολη.

— Δεν θα πιστέψουμε τους κακόβουλους, ότι ισχυρό κυβερνητικό στέλεχος, του Σημίτη παλαιότερα και του ΓΑΠ τώρα, δεν μπορούσε να μη βλέπει άλλο τον ξάδερφό του (που τυγχάνει πρέσβης στην Τρίπολη) κι έτσι επελέγη το κλείσιμο της πρεσβείας.

— Πάλι καλά που αποφασίστηκε τα ελληνικά συμφέροντα στη Λιβύη να εκπροσωπούνται όχι από την τούρκικη πρεσβεία (που έχει την εκπροσώπηση και των Αμερικανών), αλλά από την ουγγρική.

— Συγγνώμη, παραλείψαμε κι άλλον συνταξιούχο και ζητούμε και πάλι συγγνώμη, αλλά δεν τους προλαβαίνουμε πια. Ο Γ. Μπεβεράτος έχει επανέλθει στην υπηρεσία, αυτήν τη φορά ως πρόεδρος του Υπηρεσιακού και του Πειθαρχικού (οπότε θα έχει την ευκαιρία να κρίνει και την υπόθεση του συνδικαλιστή Γ. Αϋφαντή).

— Εξάλλου η «συμπάθειά» του προς την ευρύτερη Αριστερά αποτυπώθηκε πριν από μερικές εβδομάδες, που ενώ είχε διορισθεί στη θέση αυτή, με άρθρο στην «Καθημερινή» λίγο έλειψε να προτείνει την απαγόρευση του ΚΚΕ, καθώς όπως καταθέτει στην αρχή της επιστολής του, «είμεθα μάρτυρες μιας προσπάθειας του ΚΚΕ να καταλύσει το κράτος». Κάλεσε μάλιστα την κυβέρνηση (η οποία τον επανάφερε σε δράση) να «αντιμετωπίσει αποφασιστικά και αποτελεσματικά την τακτική του Κομμουνιστικού Κόμματος».

— (Άσχετο αλλά πάντοτε επίκαιρο: Πώς πέρασαν τα χρόνια από την άνοιξη του 1967…)

— Μια και αναφερθήκαμε στην υπόθεση: Ας ρίξετε στην πυρά τον κ. Αϋφαντή, αλλά τουλάχιστον θα δώσετε στη δημοσιότητα ή έστω στα κόμματα ή έστω στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ένα απόρρητο σημείωμα με τον απολογισμό της διάθεσης των δεκαοκτώ, είκοσι ή τριάντα εκατ. ευρώ μυστικών κονδυλίων; Γιατί αρχίζουμε να πιστεύουμε ότι ο συνδικαλιστής διπλωμάτης δεν διώκεται τόσο γι’ αυτά που είπε σχετικά με το Ερζερούμ και τα ελληνοτουρκικά, όσο για την επιμονή του να σκαλίζει την υπόθεση των απορρήτων δαπανών. Λέτε κάποιοι «διώκτες» του να έχουν κι αυτοί πρόσβαση στο βάζο με το μέλι;

— Συμπληρωματικώς, και χωρίς να θέλουμε να υπονοήσουμε τίποτα διαφορετικό, τέσσερις πολιτικοί εμπλεκόμενοι με το υπουργείο Εξωτερικών και τη διαχείριση απορρήτων δαπανών τα τελευταία είκοσι χρόνια, ηγήθηκαν πολιτικών κομμάτων, σπορ το οποίο είναι γνωστό ότι είναι πολυέξοδο…
Γι’ αυτό όφειλαν να είναι οι ίδιοι που θα πρωτοστατούσαν στη διαφανή διαχείριση των απορρήτων δαπανών, για να μην ακούγονται μισόλογα και να μην απλώνονται σκιές.

— Όλο αισιοδοξία τα δημοσιεύματα για τη δικαστική διαδικασία στη Χάγη σχετικά με την προσφυγή της ΠΓΔΜ εναντίον της Ελλάδας για το βέτο στο Βουκουρέστι. Θέλουμε κι εμείς να συμμεριστούμε την αισιοδοξία αυτή, αλλά όπως σε όλες τις διαστάσεις της ζωής, μένει να δούμε ποιος θα δικαιωθεί στο τέλος.

— Να θυμίσουμε ότι μια πρώτη διαφωνία για την υπερασπιστική τακτική της χώρας μας είχε οδηγήσει σε απομάκρυνση από τη θέση του κορυφαίο στέλεχος της Διπλωματικής Υπηρεσίας που είχε συγκρουστεί με την κ. Τελαλιάν της Ειδικής Νομικής Υπηρεσίας, η οποία είχε και το πάνω χέρι στη διαδικασία.

— Ο δε πρώην πρέσβης μας στην Ουάσινγκτον και πιο πριν στα Σκόπια, Αλέξανδρος Μαλλιάς, με συνέντευξή του υποστηρίζει τώρα ότι από το 2007 είχε προτείνει την προσφυγή της Ελλάδας στη Χάγη για τις παραβιάσεις της Ενδιάμεσης Συμφωνίας. Γνωρίζει πολλά ο κ. Μαλλιάς για το Σκοπιανό και θα μοιραστούμε τα μυστικά του μόλις κυκλοφορήσει το βιβλίο του, το οποίο έχει σχεδόν τελειώσει κι έτσι κάθε δημοσιότητα είναι για καλό (των πωλήσεων).

— Πάντως ο κ. Μαλλιάς έχει έναν λόγο παραπάνω να τα πει με το νι και με το σίγμα, όχι επειδή είναι πια στέλεχος του ΕΛΙΑΜΕΠ, αλλά επειδή δεν του προτάθηκε να παραμείνει στη Διπλωματική Υπηρεσία, όπου θα μπορούσε να χειριστεί υποθέσεις όπως το Σκοπιανό και τα βαλκανικά.

— Η παρακάτω δήλωση είναι ο ορισμός του «σε φτύνουν κι εσύ κοιτάς στον ουρανό βλέποντας τις ροχάλες σαν βαριές σταγόνες»: «Η άποψη του κ. Αρίντς (σ.σ.: ότι η Ελλάδα έχει βγει με το σκουφί και ζητιανεύει) εικάζουμε ότι δεν αποτελεί θέση της τουρκικής κυβέρνησης, γιατί στερείται αλήθειας και σοβαρότητας».

— Δεν του έφθαναν όλες οι ταλαιπωρίες του κ. Πεταλωτή, υποχρεώθηκε να εκδίδει και τέτοιου είδους ανακοινώσεις από την περιοχή του Νείλου. Δηλαδή, για να καταλάβουμε, δεν καταδικάζεται η τουρκική κυβέρνηση για τις προσβολές εναντίον της Ελλάδας, γιατί ακόμη κι αν τα είπε όλα αυτά ο Αρίντς, αποκλείεται να τα συμμερίζεται η κυβέρνησή του, η οποία σύμφωνα με τον έλληνα υπουργό διακρίνεται για τη φιλαλήθεια και τη σοβαρότητά της;

— Όλος ο κόσμος -και εννοούμε ξένοι παράγοντες- σπεύδει στο Κάιρο για να αποκαταστήσει επαφές με το μετα-Μουμπάρακ καθεστώς, κι εμείς ακολουθήσαμε και πάλι τον δικό μας δρόμο. Ο Γ. Πεταλωτής αποβιβάσθηκε στη χώρα του Νείλου εκπροσωπώντας την κυβέρνηση στον εορτασμό της 25ης Μαρτίου!

— Ο Γ. Πεταλωτής έφθασε στην Αίγυπτο, η οποία εκτός από ωραίες εκδρομές και κρουαζιέρες στον Νείλο φιλοξενεί την τελευταία κατοικία του εθνικού ευεργέτη Νέστορα Τσανακλή.

— Θα μου πείτε, πώς και θυμηθήκαμε τον Νέστορα Τσανακλή: Μα ο ευεργέτης καταγόταν από την «Γκιουμουλτζίνη της Θράκης», όπως αναφέρει το τηλεγράφημα του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων την Κομοτηνή, φροντίζοντας να χρησιμοποιήσει την τουρκική ονομασία της ελληνικής πόλης…

— Δεν ξέρω πόσους συγγενείς και απογόνους έχει ο εθνικός ευεργέτης που έχουν ακόμη τα εκλογικά τους δικαιώματα στη Ροδόπη, αλλά κάθε άλλο παρά θα είναι περήφανοι να διαβάζουν στο ΑΠΕ, την ευθύνη του οποίου έχει μάλιστα ο κ. Πεταλωτής, ότι ο εθνικός ευεργέτης είναι γνήσιο τέκνο της «Γκιουμουλτζίνης»…

Παρόν της Κυριακής



Ο χειρισμός της εξωτερικής πολιτικής και των οικονομικών συμφερόντων της χώρας σε εποχή παγκόσμιων αλλαγών απαιτεί αναλύσεις, διατυπώσεις και πολιτικές που υπερβαίνουν, δυστυχώς, τόσο τις ικανότητες, όσο και τις δυνατότητες του πολιτικού προσωπικού, όπως, επίσης, και τις υφιστάμενες ελλιπείς χωρητικότητες του ελληνικού κράτους. Συχνά δε, η κυβέρνηση δείχνει ως μια παρέα που δεν επιθυμεί να τις δώσουν επιπλέον αρμοδιότητες, διότι τότε θα αυξάνονται οι υποχρεώσεις της. Πιο ειδικά, η κυβέρνηση δεν αντιμετωπίζει τα νέα δικαιώματα της Ελλάδας που απορρέουν από το διεθνές δίκαιο, ιδιαίτερα της ΑΟΖ, ως μια καινούργια δυνατότητα, αλλά ως πρόβλημα.

Οι Ελληνικές κύριες θάλασσες, πέραν του Αιγαίου, συγκροτούν τρεις περιοχές ΑΟΖ. Και στις τρεις η ελληνική κυβέρνηση δείχνει υποχωρητικότητα. Αφήνει δε, τρίτες χώρες να παγώσουν τα δικαιώματά μας. Δείχνει κατανόηση για τις διεκδικήσεις και απαιτήσεις των άλλων, αλλά τα δικά μας δίκαια, σύμφωνα και με το διεθνές δίκαιο δεν έχει καμιά αντίρρηση να τα παγώσει.


Η στήλη αυτή πρώτη έθεσε πριν ένα χρόνο τα ζητήματα της ΑΟΖ καθώς και την υποχωρητικότητα που έδειχνε η κυβέρνηση έναντι της αλβανικής πολιτικής σκηνής. Τότε που η γείτονας αθέτησε τις δεσμεύσεις της ως προς την υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ ανάμεσα σε Ελλάδα και Αλβανία. Περιοχές από τις οποίες θα περάσουν σημαντικοί διεθνείς αγωγοί πετρελαίου και φυσικού αερίου, ιδιαίτερα βορείως της Κέρκυρας.

Η υποχωρητικότητα αυτή είχε και συνέχεια.


Η στήλη ανέδειξε, επίσης, το γεγονός ότι η Ελληνική Κυβέρνηση είχε αποδεχτεί στις διαπραγματεύσεις της με την Τουρκία να εξαιρεθεί το Καστελόριζο από αυτές. Κατήγγειλα το γεγονός. Η αποδοχή στις διαπραγματεύσεις των απαιτήσεων της Τουρκίας αποτελεί όχι απλό πάγωμα δικαιώματος αλλά εκχώρηση στην Τουρκία της δυνατότητας να «καταλάβει» τα ελληνικά δικαιώματα που απορρέουν από την ιδιαίτερα σημαντική γεωγραφική θέση του ελληνικού αυτού νησιού και των νησίδων που το περιβάλλουν.

Δυστυχώς οι εξελίξεις επιβεβαίωσαν τα πλέον απαισιόδοξα σενάρια.
Υποκριτικά η κυβέρνηση διέψευσε τα σενάρια διαπραγμάτευσης που είχαν δει το φως της δημοσιότητας, ψευδόμενη με απρέπεια. Δεν υπολόγισε δε, ότι ο συνομιλητής της από την Τουρκία θα την εξέθετε. Πλοία της πέρασαν, πλέον, από την πολιτική παγιοποίησης των ελληνικών δικαιωμάτων στην πολιτική εμφάνισής της ελληνικής ΑΟΖ ως τουρκικά.

Η πρόσφατη εκδίωξη Ιταλικού Πλοίου από την ελληνική ΑΟΖ που στη συνέχεια ζήτησε άδεια από την Τουρκία, αποτελεί ράπισμα στα ψέματα, στις αποσιωπήσεις, στην υποκρισία όσων δεν ξαγρυπνούν πάνω στο αύριο της χώρας.
Όσων δεν αντιλαμβάνονται ότι η Τουρκία μετακινεί την αντιπαράθεση της με την Ελλάδα από τους ουρανούς στις θάλασσες, τόσο διότι αυτή είναι η ιστορική τάση κάθε δύναμης που θέλει να ηγεμονεύει σε μια περιοχή, όσο πολύ περισσότερο διότι εκεί βρίσκονται σήμερα οι μελλοντικοί πόροι πλούτου της Ελλάδας που θέλει να οικειοποιηθεί η γείτονας.

Αλλά και ως προς την νότια ΑΟΖ η ελληνική κυβέρνηση έδειξε αδιαφορία. Ενώ διέθεσε στις δυνάμεις υποστήριξης των ανταρτών στη Λυβιή και της κυβέρνησής τους, ελληνικά εδάφη, εναέρια και θαλάσσιο χώρο, δεν ζήτησε την δέσμευση της τελευταίας ότι θα αναγνωρίσει την Ελληνική ΑΟΖ με αφετηρία την Γαύδο. Δίκαιο που αρνιόταν να αναγνωρίσει ο Καντάφι.


Πρόκειται για την νότια ΑΟΖ της Ελλάδας η οποία όλα δείχνουν ότι περιλαμβάνει μεγάλο φυσικό πλούτο όπως και η αντίστοιχη στα νότια του Καστελόριζο.


Συνολικά, σε τρεις θάλασσες, η κυβέρνηση δείχνει να μην κατανοεί την μακρόχρονη σημασία της ΑΟΖ για την γεωστρατηγική, αλλά και την οικονομική ανάπτυξη της χώρας. Χωρίς τις –αναγκαστικά- δημόσιες πιέσεις πολλών μας δεν θα έφερνε καν τη λέξη στο στόμα της.


Αυτό σημαίνει ότι ενώ δείχνει σκληρότητα απέναντι στους απλούς Έλληνες στο όνομα των οικονομικών αναγκαιοτήτων, παραδίδει αμαχητί πλούσιους πόρους που μπορούν να διασφαλίσουν σε σημαντικό βαθμό το οικονομικό μέλλον της Ελλάδας.





Γράφει ο Περικλής Νεάρχου
Πρέσβης ε.τ.

Η δημοσίευση απορρήτων αμερικανικών εγγράφων, μέσω της γνωστής ιστοσελίδας Wikileaks, έριξε ένα απροσδόκητο φως στα τεκταινόμενα στο διπλωματικό παρασκήνιο. Σε τηλεγράφημα που αφορά ειδικά τη συνάντηση συμβούλου του πρωθυπουργού και υπεύθυνης διεθνών σχέσεων του ΠΑΣΟΚ, ομολογείται ευθέως ότι βρίσκεται σε εξέλιξη για το Αιγαίο «πολλή μυστική διπλωματία», με πολύ ελλιπή μάλιστα γνώση των υπηρεσιακά αρμοδίων διπλωματών του υπουργείου Εξωτερικών. Μεταφέρεται επίσης ένα κλίμα συνένοχης σχεδόν προσεγγίσεως του θέματος της Κύπρου, που καθιστά σαφές ότι το πνεύμα του Σχεδίου Ανάν παραμένει ακόμη ζωντανό στο κυβερνητικό παρασκήνιο.
Ανεξάρτητα από την ουσία των θεμάτων εξωτερικής πολιτικής που θίγονται, το έγγραφο είναι επίσης πολύ ενδεικτικό και αποκαλυπτικό για τον τρόπο που λειτουργούν σήμερα οι διεθνείς σχέσεις του ΠΑΣΟΚ, εκεί που άλλοτε προήδρευε ο σημερινός Πρόεδρος της Δημοκρατίας, για το έλλειμμα εσωκομματικής δημοκρατικής και αξιοκρατικής λειτουργίας και για τον τρόπο με τον οποίο χαράσσεται και ασκείται η εξωτερική πολιτική της χώρας.

Σ' ένα άλλο έγγραφο, με ημερομηνία 14 Οκτωβρίου 2009, γίνεται αναφορά στη συνάντηση που είχε ο σημερινός πρωθυπουργός με τον τούρκο ομόλογό του, στις 9 Οκτωβρίου 2009, λίγες δηλαδή ημέρες μετά την εκλογή του. Το έγγραφο υπογράφεται από τον αμερικανό πρέσβη Ντάνιελ Σπέκχαρντ και συντάχθηκε έπειτα από συνάντηση του τελευταίου με τον πρωθυπουργό στις 12 Οκτωβρίου.

«Ο Γιώργος Παπανδρέου τόνισε στον τούρκο πρωθυπουργό και στον τούρκο υπουργό Εξωτερικών», αναφέρεται στο έγγραφο, «τη θέλησή του να λύσει τα περισσότερα ζητήματα του Αιγαίου στη Χάγη, λέγοντας μάλιστα ότι Ελλάδα και Τουρκία θα χειρίζονταν γρήγορα τα άλλα ζητήματα, όπως το Οικουμενικό Πατριαρχείο και η Κύπρος, καθώς συντόμως τα οικονομικά προβλήματα της Ελλάδος θα του έδεναν πολιτικά τα χέρια».

«Εάν θέλετε τα νησιά μας», φέρεται να είπε ο πρωθυπουγός στους τούρκους συνομιλητές του, σύμφωνα πάντα με το έγγραφο, «δεν θα λύσουμε ποτέ το ζήτημα. Εάν το ενδιαφέορν της Τουρκίας είναι να αποκτήσει πρόσβαση στα διεθνή ύδατα, στον εναέριο χώρο, στην υφαλοκρηπίδα και τους οικονομικούς πόρους, αυτά τα θέματα μπορούν να λυθούν».

To αμερικανικό έγγραφο σημειώνει ότι ο έλληνας πρωθυπουργός απέρριψε την τουρκική θεωρία περί «γκρίζων ζωνών» και, επιφυλασσόμενος μόνο για τα θέματα εθνικής κυριαρχίας, δέχθηκε την παραπομπή όλων των άλλων «θεμάτων» στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. «Πρόκειται για σημαντική μετακίνηση, εάν ισχύει», σημειώνει ο αμερικανός πρέσβης. «Στο παρελθόν, ενώ οι Έλληνες ήταν ανοικτοί σε προσφυγή στη Χάγη για τις οικονομικές ζώνες, εμφανίζονταν απρόθυμοι να προσθέσουν όλο το φάσμα των θεμάτων του Αιγαίου, από φόβο ότι οι Τούρκοι θα επιχειρούσαν να τους υποχρεώσουν, μέσα από ένα τουρκικού τύπου παζάρι, σε εγκατάλειψη των διεθνών νομικών δικαιωμάτων που πιστεύουν ότι έχουν από τη Σύμβαση για το Θαλάσσιο Δίκαιο και από άλλες συνθήκες».

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ «ΟΛΑ ΣΤΗ ΧΑΓΗ» ΠΕΡΙΚΛΕΙΕΙ ΤΕΡΑΣΤΙΟΥΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥΣ ΓΙΑΤΙ ΑΝΤΙΦΑΣΚΕΙ ΜΕ ΤΗ ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΛΕΥΡΑΣ ΟΤΙ ΜΟΝΟ ΘΕΜΑ ΠΡΟΣ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΚΑΙ ΡΥΘΜΙΣΗ ΕΙΝΑΙ Η ΥΦΑΛΟΚΡΗΠΙΔΑ ΚΑΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΣΥΖΗΤΑ ΘΕΜΑΤΑ ΕΘΝΙΚΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ
Για όσους έχουν παρακολουθήσει από τη γένεσή τους τις τουρκικές αμφισβητήσεις και διεκδικήσεις στο Αιγαίο, είναι προφανής η μεθοδολογία την οποία ακολούθησε από την αρχή η τουρκική πλευρά. Δεν έθεσε και δεν μπορούσε να θέσει ευθέως θέμα ελληνικών νησιών και εδαφικών διεκδικήσεων. Γνώριζε ότι, υπό τις σημερινές διεθνείς συνθήκες, η αμφισβήτηση του καθεστώτος του Αιγαίου θα έπρεπε να γίνει με έμμεσο τρόπο και με σύγχρονους επιτήδειους όρους, που θα συγκάλυπταν τους πραγματικούς στρατηγικούς στόχους.

Άρχισαν έτσι οι ισχυρισμοί ότι τα ελληνικά νησιά του Ανατολικού Αιγαίου επικάθηνται στην υφαλοκρηπίδα της Μικράς Ασίας. Η Άγκυρα εξακολουθεί να υποστηρίζει τα ίδια και όταν ακόμη η Διεθνής Σύμβαση Θαλασσίου Δικαίου, στον νέο ορισμό της υφαλοκρηπίδος, κατέστησε σαφές ότι αυτή δεν πρέπει να υπολαμβάνεται με οποιαδήποτε γεωλογική έννοια. Όλη η δέσμη των τουρκικών αμφισβητήσεων και διεκδικήσεων, περιλαμβανομένης της θεωρίας περί γκρίζων ζωνών και περί δήθεν αποστρατιωτικοποιημένων νήσων, όπως η Λήμνος και ο Άγιος Ευστράτιος, συνθέτει από τα επί μέρους έναν κεντρικό στόχο: την ανατροπή του καθεστώτος του Αιγαίου.


Αυτό τεκμηριώνεται καθημερινά από τις συστηματικές τουρκικές παραβάσεις, παραβιάσεις και προκλήσεις στον αέρα, στη θάλασσα και στην ελληνική υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ. Διατυπώνεται όμως και απροκάλυπτα από τον σημερινό υπουργό Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου, στο γνωστό βιβλίο του «Στρατηγικό Βάθος», υπό τη μορφή της επισημάνσεως μιας μεγάλης αντιφάσεως στο Αιγαίο μεταξύ αφενός της γεωγραφίας και της γεωπολιτικής πραγματικότητας και αφετέρου του νομικού καθεστώτος του Αιγαίου. Προφανώς, ο τούρκος υπουργός θεωρεί ανωμαλία το ισχύον νομικό καθεστώς του Αιγαίου, που κατ' αυτόν δεν είναι εναρμονισμένο με τη γεωγραφία και τη γεωπολιτική, που είναι υπέρ της Τουρκίας.

Ο καθένας αντιλαμβάνεται τι σημαίνει αυτό και τι ακριβώς επιδιώκει η τουρκική πλευρά στο Αιγαίο. Η διολίσθηση επομένως της ελληνικής πλευράς στη θέση «Όλα στη Χάγη» από τη θέση «το μόνο θέμα προς συζήτηση με την Τουρκία και για ενδεχόμενη παραπομπή στη Χάγη είναι η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδος» σε τι εξυπηρετεί και πού αποβλέπει;


Είναι γνωστό ότι για οποιαδήποτε παραπομπή στη Χάγη χρειάζεται η υπογραφή προηγουμένως συνυποσχετικού, το οποίο περιγράφει τη «διαφορά» και προδικάζει μ' αυτό, σ' ένα βαθμό, την ουσία της «διαφοράς». Υπενθυμίζεται σχετικά ότι πάνω σ' αυτό ακριβώς σκόνταψε και ναυάγησε η προσφυγή στη Χάγη για την υφαλοκρηπίδα, που είχε, κατ' αρχάς, συμφωνηθεί μεταξύ Κων/νου Καραμανλή και Μπουλέντ Ετσεβίτ, λίγο μετά τη Μεταπολίτευση.

Η διεύρυνση σήμερα της ενδεχόμενης προσφυγής σε όλα τα «θέματα», που θέτει η τουρκική πλευρά, σε ποιο συνυποσχετικό θα καταλήξει και πώς δεν θα θίξει και δεν θα φαλκιδεύσει εκ των προτέρων δικαιώματα εθνικής κυριαρχίας; Δικαιώματα που αφορούν το εύρος των χωρικών υδάτων και του εναερίου χώρου, σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο. Δικαιώματα που αφορούν τη διακήρυξη ΑΟΖ. Τίθεται επίσης το ερώτημα πώς δεν θα επηρεασθεί, στο πλαίσιο αυτό, το ελληνικό FIR και πώς θ' αντιμετωπισθούν οι τουρκικές διεκδικήσεις και αμφισβητήσεις για τις λεγόμενες «γκρίζες ζώνες», αλλά και για την ελληνική ΑΟΖ; Είναι γνωστές και απροκάλυπτες οι τουρκικές θέσεις για το Καστελλόριζο, σε σχέση με την υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ, όπως και γενικότερα η θεωρία τους σχετικά με το δικαίωμα υφαλοκρηπίδος και ΑΟΖ των νησιών.


Είναι προφανές ότι μια προκαταρκτική συζήτηση για το συνυποσχετικό και μια ενδεχόμενη παραπομπή όλων των «θεμάτων» που εγείρει η Άγκυρα, θα άνοιγε τον δρόμο, με επίφαση τη Χάγη, για την υποκατάσταση του Διεθνούς Δικαίου, ως βάσεως αναφοράς, με διμερή ελληνοτουρκικό διάλογο και τουρκικού τύπου παζάρι πάνω σε όλα τα «θέματα» που θέτει η τουρκική πλευρά.

Θα παρέπεμπε ουσιαστικά σε διεθνή επιδιαιτησία, του είδους που είδαμε στην Κύπρο με το Σχέδιο Ανάν.

ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ
ΤΕΤΕΛΕΣΜΕΝΩΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΟΖ ΣΤΟ ΚΑΣΤΕΛΛΟΡΙΖΟ
Η Άγκυρα, προχωρώντας από τη θεωρία στην πράξη, επιχειρεί να επιβάλει «ειρηνικά», διά της στρατιωτικής ισχύος, τις θέσεις της για την ΑΟΖ, με τη δημιουργία τετελεσμένων γεγονότων. Είχαμε το προηγούμενο των Υμίων, που εντάσσεται στη θεωρία των «γκρίζων ζωνών» και η δημιουργία του οποίου συνοδεύθηκε από μεγάλη κρίση.


Το νέο τετελεσμένο που επιχειρείται στην ελληνική υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ στο Καστελλόριζο, εξελίχθηκε «ειρηνικά», χωρίς καμιά αντιπαράθεση ένοπλης ισχύος και κρίση. Μια τουρκική κορβέτα έδιωξε ανενόχλητη, μεταξύ Καρπάθου και Καστελλορίζου, ιταλικό ερευνητικό σκάφος, που εκτελούσε έρευνες με άδεια της ελληνικής κυβερνήσεως, για την πόντιση καλωδίου οπτικών ινών, που θα συνδέει το Ισραήλ με την Ιταλία. Η τουρκική πλευρά απαίτησε από το ιταλικό πλοίο να ζητήσει άδεια από την Τουρκία, υποδηλώνοντας ότι η υπό έρευνα περιοχή είναι τουρκική υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ. Το ιταλικό πλοίο «συνεμορφώθη προς τας υποδείξεις» και γύρισε αργότερα να συνεχίσει τις έρευνες, έχοντας ζητήσει, ερήμην της ελληνικής κυβερνήσεως, άδεια και από τις τουρκικές αρχές. Ορθώς η ελληνική κυβέρνηση ανεκάλεσε την άδεια προς το πλοίο και δεν του επέτρεψε να συνεχίσει τις έρευνές του στον άλλο ελληνικό θαλάσσιο χώρο.

Αυτό όμως δεν αναιρεί το τουρκικό τετελεσμένο. Η ελληνική πλευρά, μετά τη μεγάλη ανατροπή στην εξωτερική πολιτική της εποχής Σημίτη, ακολουθεί τη γνωστή πολιτική της υποτιθέμενης ελληνοτουρκικής φιλίας και της ευρωπαϊκής προοπτικής της Τουρκίας. Η τουρκική όμως πολιτική τετελεσμένων δεν αφήνει πια στην ελληνική πλευρά άλλα περιθώρια αναβλητικότητας, αδράνειας και ανοχής.

Πώς προτίθεται να αντιμετωπίσει η ελληνική πλευρά τη νέα κατάφωρη τουρκική πρόσκληση και να προασπίσει την ελληνική ΑΟΖ; Η επιλογή του Καστελλόριζου, το οποίο η τουρκική πλευρά απομονώνει σκοπίμως από κάθε συζήτηση και διαπραγμάτευση για το Αιγαίο, είναι εξόχως στρατηγική. Είναι γνωστό ότι αποτελεί κομβικό σημείο για τη σύνδεση της ελληνικής ΑΟΖ με εκείνη της Κύπρου και της Αιγύπτου. Επέχει από την άποψη αυτή τεράστια γεωστρατηγική σημασία, σε σχέση με τις επικοινωνίες και την παρουσία στην Ανατολική Μεσόγειο και σε σχέση με τα μεγάλα ενεργειακά αποθέματα στην περιοχή.

Οι νέες ισορροπίες που δημιουργούνται, με τη ρήξη στις σχέσεις Τουρκίας και Ισραήλ και με τις δραματικές ανακατατάξεις σε ολόκληρο τον αραβικό κόσμο, ιδιαίτερα στη Μεσόγειο, στην οποία ευρωπαϊκές δυνάμεις αναζητούν έναν νέο δυναμικό ρόλο, θέτουν την Ελλάδα ενώπιον κρίσιμων περιστάσεων. Καλείται να προασπίσει τον ζωτικό εθνικό της χώρο, όπως διευρύνεται σήμερα με τη διάσταση της ΑΟΖ, και ταυτοχρόνως την ενεργό παρουσία και τον ρόλο της στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου.

Οι αμφισβητήσεις της Τουρκίας για το Καστελλόριζο ενέχουν και τακτική σημασία, γιατί είναι, διπλωματικά και προπαγανδιστικά, πολύ ευχερέστρο γι' αυτήν ν' αμφισβητήσει για το πολύ μικρό Καστελλόριζο την υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ, που αμφισβητεί γενικά για όλα τα νησιά, ακόμη και για την Κρήτη. Υπενθυμίζεται παρεμπιπτόντως ότι για τη Γαύδο, που είναι νότια της Κρήτης, η Άγκυρα κάνει λόγο για νήσο «ακαθορίστου κυριαρχίας», περιλαμβάνοντας κι αυτήν στην ομιχλώδη θεωρία των «γκρίζων ζωνών».


ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ ΙΣΧΥΟΣ
ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ
Οι διαπιστώσεις και τα ερωτήματα αυτά φέρνουν στο προσκήνιο το κρίσιμο θέμα της αεροναυτικής ισορροπίας στο Αιγαίο και τη σχέση της με τη δεινή οικονομική κρίση που συνταράσσει τη χώρα. Η Άγκυρα έχει θέσει από χρόνια ως μακροπρόθεσμο στόχο την κατάκτηση αναμφισβήτητης αεροναυτικής υπεροχής ώστε να εκβιάσει «ειρηνικά», από θέση ισχύος, την ανατροπή του καθεστώτος του Αιγαίου και την προώθηση των βλέψεών της.


Εκμεταλλεύεται επίσης γι' αυτό συστηματικά τη θέση της στο ΝΑΤΟ. Ασκεί συνεχώς πιέσεις, προβάλλοντας τον υποτιθέμενο πολύ σημαντικό ρόλο της για το ΝΑΤΟ, και επιδιώκει να προωθεί, βήμα με βήμα, τις θέσεις της, αξιοποιώντας λάθη, παραλείψεις και απαράδεκτες υποχωρήσεις, υπό αμερικανική πίεση, της ελληνικής πλευράς, με την ευκαιρία ιδίως αλλαγών και αναδιαρθρώσεων στο ΝΑΤΟ. Είναι φυσικό, κάτω από έκτακτες οικονομικές συνθήκες, να επηρεάζεται και ο αμυντικός προϋπολογισμός της χώρας. Πολύ περισσότερο, που οι αμυντικές δαπάνες στο πρόσφατο παρελθόν έδωσαν αφορμή για καταγγελλόμενα μεγάλα σκάνδαλα.

Οποιαδήποτε όμως κατάχρηση ή διαφθορά στον τομέα των αμυντικών συστημάτων δεν αναιρεί την ανάγκη εξοπλισμών για την εθνική άμυνα, όπως οποιοδήποτε σκάνδαλο στην υγεία ή στις δημόσιες κατασκευές δεν αναιρεί την ανάγκη του νοσοκομείου ή της εθνικής οδού. Το πρόβλημα ανάγεται στη λειτουργία του πολιτικού συστήματος και στη φερεγγυότητα και αποτελεσματικότητα των θεσπισμένων ελέγχων.

Η Ελλάδα, παρ' όλες τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει, δεν έχει περιθώριο για μείωση του αμυντικού της προϋπολογισμού στο μέσο ευρωπαϊκό επίπεδο, όπως υποβάλλεται από διάφορες πλευρές. Η Ελλάδα έχει μεγάλο οικονομικό πρόβλημα. Έχει όμως επίσης μεγάλο πρόβλημα εθνικής άμυνας και ασφάλειας. Δεν είναι Βέλγιο, Ολλανδία, Δανία ή Πορτογαλία. Η τουρκική πρόκληση στο Καστελλόριζο δείχνει σαφώς πώς εννοεί η Άγκυρα τη διακηρυσσόμενη «ειρήνη» και «φιλία» μεταξύ των δύο χωρών. Η Ελλάδα πρέπει να είναι σε θέση να προασπίσει τον ζωτικό εθνικό της χώρο, περιλαμβανομένης της διαστάσεως της ΑΟΖ.

Για τον σκοπό αυτό, είναι απαραίτητο να επανεξετασθεί το όλο αμυντικό σύστημα της χώρας ώστε να καλυφθούν τα υπάρχοντα κενά, ν' αναζητηθούν νέοι τρόποι, νέα όπλα και τακτικές για τη φθηνότερη και αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση της απειλής και για την εξύψωση του αγωνιστικού φρονήματος του στρατού και του λαού.

Η πολιτική αυτή είναι αλληλένδετη με την πολιτική για την έξοδο από την οικονομική κρίση και την ανασυγκρότηση της ελληνικής οικονομίας. Η πολιτική της φυγής προς τα εμπρός, προς μεγαλύτερη ακόμη παγκοσμιοποίηση και νεοφιλελευθεροποίηση της ελληνικής οικονομίας, καθιστά δυσχερέστερη ακόμη την αντιμετώπιση των εθνικών θεμάτων και μεγαλώνει το αμυντικό πρόβλημα της χώρας, που υπό τις συνθήκες των τουρκικών αμφισβητήσεων, δεν είναι θεωρητικό αλλά πολύ πρακτικό.

ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΔΡΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΑΣΠΙΣΗ
ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ ΑΟΖ
Η Ελλάδα διατρέχει τον κίνδυνο, υπό την επίφαση της ελληνοτουρκικής «φιλίας» και υπό την επήρεια του φοβικού συνδρόμου, να υποστεί «ειρηνικά» δεινή ήττα στο μέτωπο της ΑΟΖ. Είναι επείγον ν' αναλάβει εντατική διπλωματική δράση προς διάφορες κατευθύνσεις, με στόχο να προετοιμάσει γρήγορα την ανακήρυξη της ΑΟΖ και ν' αφήσει ανοικτή προς διαπραγμάτευση την οριοθέτησή της.

Πρέπει πρώτα απ' όλα να δραστηριοποιηθεί στο ευρωπαϊκό επίπεδο και να διασφαλίσει την ευρωπαϊκή υποστήριξη, με αναφορά τη Διεθνή Σύμβαση Θαλασσίου Δικαίου, που αποτελεί μέρος πια του ευρωπαϊκού κεκτημένου. Πρέπει, κατά δεύτερο λόγο, να εντείνει τις προσπάθειές της προς τις ΗΠΑ, η πολιτική των οποίων στο Αιγαίο ενθαρρύνει εκ των πραγμάτων τις τουρκικές διεκδικήσεις. Προς την κατεύθυνση αυτή, θα μπορούσε ενδεχομένως να βοηθήσει η ρήξη των σχέσεων μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ και ο φόβος του τελευταίου για παρεμβολή της Τουρκίας στις επικοινωνίες του με την Ευρώπη.

Υπάρχει, επίσης, η Ρωσία, όπου η Άγκυρα έχει προκαταλάβει την Ελλάδα, αναπτύσσοντας στρατηγικές οικονομικές, αλλά και πολιτικές σχέσεις. Η στασιμότητα στις ελληνορωσικές σχέσεις στερεί από την Ελλάδα έναν στρατηγικό σύμμαχο και ένα διπλωματικό αντίβαρο, το οποίο έχει τόσο ανάγκη.

Από την πλευρά της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, είναι προφανές ότι καταλυτικός είναι ο ρόλος της Γαλλίας, την οποία ανταγωνίζεται έντονα η Τουρκία στη μεσογειακή πολιτική. Το σκηνικό αυτό μπορεί να γίνει ακόμη πιο έντονο, με τις εξελίξεις και τις ενδεχόμενες αλλαγές στη Συρία, χώρα κομβικής στρατηγικής σημασίας για ολόκληρη την περιοχή. Η Ελλάδα πρέπει να καταστήσει πιο στενές ακόμη τις σχέσεις της με τη Γαλλία, διευρύνοντας τη συνεργασία σε στρατηγικούς τομείς και διανοίγοντας νέες προοπτικές.

Η οικονομική κρίση θέτει εξ αντικειμένου σε πολύ αδύνατη θέση την Ελλάδα. Ο αγώνας όμως είναι πολυμέτωπος και το εθνικό μέτωπο δεν είναι καθόλου λιγότερο σημαντικό από το οικονομικό.
  • Χρήματα για να φιλοξενήσουν λαθρομετανάστες βρίσκουν οι επιτελείς της κυβέρνησης, όμως για να μην κλείσουν σχολεία, για να μην κλείσουν νοσοκομεία ή για να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας, δεν είναι δυνατόν να εξευρεθούν!!!
  • Πόσο θέλει αυτή η κυβέρνηση την συνέχιση παραμονής των Ελλήνων στην Ελλάδα;
  • Ήδη έχουν εγκριθεί οι πιστώσεις κατασκευής κέντρων υποδοχής λαθρομεταναστών

«Το ερώτημα αν θα κατασκευασθεί ΚΕΠΥ στην Πάτρα, παραμένει επτασφράγιστο μυστικό. Ο Υπουργός κρύβει τις προθέσεις της Κυβέρνησης ενώ την ίδια ώρα προβάλλει αστείους και αντιφατικούς ισχυρισμούς για το πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης στην Πάτρα.

Το αστείο, παρατράβηξε και δεν είναι αστείο. Είναι φαρσοκωμωδία που η Κυβέρνηση έκανε τραγωδία».

Στην τελική ευθεία για την κατασκευή των περιβόητων και ανεπιθύμητων Κέντρων Πρώτης Υποδοχής Μεταναστών (ΚΕ.Π.Υ) βρίσκεται η Κυβέρνηση, όπως αποκαλύπτεται σε απάντηση του Υπουργού Προστασίας του Πολίτη Χρήστου Παπουτσή σε Ερώτηση του Βουλευτή Αχαΐας Νίκου Ι. Νικολόπουλου.

Όπως απάντησε ο Υπουργός, προχωρά η υλοποίηση των ετήσιων προγραμμάτων και ήδη έχουν εγγραφεί πιστώσεις τεσσάρων εκατομμυρίων ευρώ για την έναρξη κατασκευής Κέντρων Πρώτης Υποδοχής, με χρήματα από το Ταμείο Εξωτερικών Συνόρων σε ποσοστό συγχρηματοδότησης κατά 75% από την Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ η συνολική ευρωπαϊκή χρηματοδότηση θα υπερβεί τα 200 εκατομμύρια ευρώ!!!

«Το πού θα κατασκευασθούν, ή καλύτερα το ερώτημα αν θα κατασκευασθεί ΚΕΠΥ στην Πάτρα, παραμένει επτασφράγιστο μυστικό. Ο Υπουργός κρύβει τις προθέσεις της Κυβέρνησης ενώ την ίδια ώρα προβάλλει αστείους και αντιφατικούς ισχυρισμούς για το πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης στην Πάτρα.

Στις 16 Μαρτίου, μού απαντούσε με φειδώ ότι η λιμενική Αρχή καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια αντιμετώπισης του προβλήματος με τη διενέργεια ενδελεχών ελέγχων, την ανάληψη δράσεων για τη διασφάλιση της έννομης τάξης και τη συλλογή, ανταλλαγή και ανάλυση πληροφοριών», είπε ο κ. Νικολόπουλος και συνέχισε: «Ε, σας πληροφορώ ότι τρεις μέρες αργότερα, στις 19 Μαρτίου, ο Υπουργός ήταν πιο… large.

«Πλειοδότησε» στα μέτρα και μου απάντησε σε άλλη, σχετική Αναφορά μου, ότι καθημερινά λαμβάνονται από τις αστυνομικές Αρχές σε συνεργασία και με τις λιμενικές μέτρα όπως η συγκρότηση αστυνομικών κλιμακίων σε σταθερές εγκαταστάσεις που βρίσκονται στις εισόδους τουλιμανιού, συγκροτούνται δύο κινητά κλιμάκια αστυνομικών ελέγχων, τα οποία περιπολούν, διατίθενται τρεις εποχούμενες περιπολίες καιαστυνομικοί σε επιλεγμένα σταθερά σημεία κατά μήκος της παραλιακής οδούκαι διατίθενται και οι Ομάδες Πρόληψης και Καταστολής Εγκληματικότητας (Ο.Π,Κ,Ε.) κατάμήκος της παραλιακής ζώνης σε επιλεγμένα σημεία, όπου παρατηρείται συγκέντρωση παράνομων μεταναστών και τακτικά η Διμοιρία Υποστήριξης προς αποτροπή προσέγγισης στην περίφραξη του λιμανιού. Διότι, λέει ο κ. Υπουργός, ότι οι δράσεις που αναπτύσσονται«στο πλαίσιο της νέας μεταναστευτικής πολιτικής, θα συμβάλουν στην αποτελεσματική αντιμετώπιση των προβλημάτων»!

Και ερωτώ: Πού είναι όλοι αυτοί;

Αν είναι όσοι λέει, εκεί που λέει ο κ. Υπουργός, τότε ποια είναι τα αποτελέσματα; Μας κοροϊδεύουν. Και μας κοροϊδεύουν χωρίς ντροπή», είπε ο κ. Νικολόπουλος και κατέληξε:

«Και άραγε, τι εννοούν μιλώντας για μεταναστευτική πολιτική;
Έχουμε ζήτημα μετανάστευσης εδώ ή λαθρομετανάστευσης;
Το αστείο, παρατράβηξε και δεν είναι αστείο.
Είναι φαρσοκωμωδία που η Κυβέρνηση έκανε τραγωδία».
  • Επαναφέρουν παλιότερη προσπάθεια εξαγοράς από την Ziraat Bank προσπαθώντας να δημιουργήσουν πρόβλημα στην Καπνοβιομηχανία
Άθλιες μεθοδεύσεις κατά της καπνοβιομηχανίας ΣΕΚΑΠ. Μόνο έτσι μπορεί να χαρακτηριστεί η προσπάθεια κάποιων να «περάσουν» ως σημερινή εξέλιξη ένα θέμα που έχει προ καιρού κλείσει οριστικά και αμετάκλητα, όπως μας αναφέρει στέλεχος της Ελληνικής Συνεταιριστικής Καπνοβιομηχανίας. Και μία τέτοιου είδους εξέλιξη θα πλήξει τις πωλήσεις της ΣΕΚΑΠ, θα μειώσει τα έσοδά της και την εν γένει αξία της και θα «αναγκάσει» την Αγροτική Τράπεζα να την… πουλήσει.

Μεθόδευση ολκής, λοιπόν, που σχεδιάστηκε από την άμεσα ενδιαφερόμενη τράπεζα τουρκικών συμφερόντων Ziraat Bank και που δυστυχώς εκτελείται από τοπικούς παράγοντες προσκείμενους στην κυβέρνηση Παπανδρέου. Δυστυχώς, επαληθεύεται για μία ακόμη φορά πως η κρίση γίνεται ευκαιρία για τους επιτήδειους (που βρίσκονται πάντα σε φιλοκυβερνητικό στρατόπεδο), οι οποίοι χωρίς ενδοιασμούς μεθοδεύουν κινήσεις προκειμένου να οδηγήσουν την γνωστή Ελληνική Καπνοβιομηχανία σε κλείσιμο και μετέπειτα με το κατάλληλο deal (φυσικά και προμήθεια) πώληση σε τούρκους επιχειρηματίες!!!

Είναι γεγονός πως πριν από καιρό είχε γίνει προσπάθεια πώλησης της ΣΕΚΑΠ, η οποία όμως δεν τελεσφόρησε λόγω της σθεναρής αντίστασης που προέβαλλε η διοίκηση της Καπνοβιομηχανίας, τα μέλη της οποίας έχουν συνειδητοποιήσει την σημαντικότητα (για την περιοχή της Θράκης και όχι μόνο) διατήρησης της ΣΕΚΑΠ σε ελληνικά χέρια. Οι επιτήδειοι δεν μπόρεσαν να κάμψουν τις αιτιάσεις και την γενικότερη αντίδραση που συνάντησαν, παρά τις πολύ καλές προσφορές που έκανε η Ziraat Bank.

Το ότι, εκείνοι που επιθυμούν να αγοράσουν την ΣΕΚΑΠ επαναφέρουν σήμερα το ζήτημα πώλησής της, αποδεικνύει όχι μόνο το μέγεθος της επιθυμίας τους να εξαγοράσουν την Θρακιώτικη Καπνοβιομηχανία, αλλά αποδεικνύει πως οι τούρκοι επιχειρηματίες (γιατί αυτοί ενδιαφέρονται) μέσω της Ziraat Bank στοχεύουν και σε «ηθικό» χτύπημα κατά της καπνοβιομηχανίας με απώτερο σκοπό την μείωση της αγοραστικής αξίας της εταιρείας.

Παρακολουθώντας το όλο ζήτημα πολύ στενά, σε περίπτωση που οι «κύκλοι» -που επιθυμούν την πώληση της ΣΕΚΑΠ- επιχειρήσουν να επαναλάβουν το όλο εγχείρημα, δεν θα διστάσουμε να καταγγείλουμε επωνύμως όλους τους εμπλεκόμενους (υπέρ των τουρκικών συμφερόντων) στο συγκεκριμένο θέμα…

Κωνσταντίνος Μιχαήλ
Την αύξηση των εσόδων μέσω της πώλησης γης και δημόσιας περιουσίας προτείνει ο Economist ως τη μόνη λύση για την Ελλάδα. Σκληρή κριτική για το μνημόνιο, που "οδηγεί στην καταστροφή". Ο φαύλος κύκλος και η χαμένη εμπιστοσύνη των αγορών.

Στο συμπέρασμα ότι η Ελλάδα θα σωθεί μόνο αν εκποιήσει κρατική περιουσία καταλήγει μακροσκελές άρθρο που δημοσιεύτηκε στον Economist.

Η κατάσταση της ελληνικής οικονομίας περιγράφεται με μελανά χρώματα και οι ...
διαπιστώσεις για τις πιθανότητες διάσωσης μέσω της συνταγής (της τρόικας) που ακολουθείται, προκαλούν ανησυχία.

Στο άρθρο του, ο Economist αναφέρει πως δεν υπάρχει ιδιαίτερη διέξοδος μέσω του σχεδίου διάσωσης της Ελλάδας.

Υποστηρίζει δε πως η προσκόλληση στο σχέδιο αυτό, ενδεχομένως να αποτελέσει και την καταστροφή της, καθώς μετά από σχεδόν 1,5 χρόνο από την εκπόνηση του, ούτε το έλλειμμα κατάφερε να μειωθεί, αλλά ούτε και να προοιωνίσει το οποιοδήποτε θετικό για την έξοδο της Ελλάδας από την κρίση.

“Οι δημοσιονομικές αποτυχίες έχουν κάνει ακόμα πιο επιφυλακτικές τις αγορές απέναντι στο ελληνικό χρέος. Το επιτόκιο των δεκαετών κρατικών ομολόγων έχει σκαρφαλώσει στο 13%. Οι διεθνείς οίκοι υποβάθμισαν κι άλλο την πιστοληπτική ικανότητα της Ελλάδας. Αυτό δεν επηρεάζει την κυβέρνηση για την ώρα, καθώς μπορεί να καλύψει τις ταμειακές της ανάγκες από τα κεφάλαια διάσωσης.

Όμως, το σχέδιο του περασμένου Μαΐου υπολόγιζε να εκταμιεύσει χρήματα που ανέρχονται σε πάνω από τα μισά από αυτά που απαιτούνται για να βγει το 2012 στις αγορές. Δεδομένου ότι κάτι τέτοιο μοιάζει τελείως ανεδαφικό, θα χρειαστεί περισσότερη εξωτερική βοήθεια από τα 110 δισεκατομμύρια ευρώ που έχουν ήδη δεσμευτεί”.

Η ελληνική οικονομία, λέει ο Economist, έχει μπει σε ένα φαύλο κύκλο.

“Αν παραμείνει αδύναμη, αυτό θα υπονομεύσει την ικανότητα της κυβέρνησης να επιβάλει πρόσθετες φορολογικές περικοπές, πράγμα που με τη σειρά του θα προκαλέσει κι άλλη απώλεια της εμπιστοσύνης των αγορών, που θα κλείσουν τη στρόφιγγα της χρηματοδότησης στις τράπεζες. Άραγε υπάρχει κάποια διέξοδος από αυτήν την παγίδα;”.

Στο παραπάνω ερώτημα, ο Economist υποστηρίζει πως η διέξοδος αυτή δεν βρίσκεται στην αναδιάρθρωση του χρέους, αλλά στην πώληση της Γης και της κρατικής περιουσίας.

“Το μεγαλύτερο μέρος των εσόδων θα πρέπει να προέλθει από τις πωλήσεις γης, όμως για να γίνει αυτό, θα πρέπει να υπάρξει μεταρρύθμιση στο Εθνικό Κτηματολόγιο. Η έλλειψη μητρώου για τις ακριβείς συμμετοχές του κράτους στα ακίνητα και τη γη αποτελεί ακόμα ένα μεγάλο ζήτημα. Η θέσπιση του, θα ήταν ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να ξεκινήσει η ανάπτυξη σε όλη την Ελλάδα”.



Το ψέμα, λένε, έχει κοντά ποδάρια. Αυτό επιβεβαιώνεται τώρα, ακόμη μια φορά, στην περίπτωση της Ελλάδας και της κυβέρνησής της. Άλλωστε πλέον η κυβέρνηση, είτε το θέλει είτε όχι, είναι υποχρεωμένη να αναμετρηθεί όχι μόνον με τα ψεύδη που σωρηδόν ξεστόμιζε ήδη πριν από τις εκλογές του 2009, αλλά και σε όλη τη διάρκεια της θητείας της. Κυρίως όμως έχει να αναμετρηθεί με τη σκληρή πραγματικότητα. Χωρίς περιθώριο διαφυγής από αυτήν.

Το ένα επίπεδο αυτής της πραγματικότητας είναι ότι η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους δεν αποτελεί μόνο παγκόσμια βεβαιότητα, αλλά και πεδίο ενδοευρωπαϊκής δημόσιας αντιπαράθεσης. Δεν αποτελεί δηλαδή υπόθεση αναλύσεων, προβλέψεων και...
χειρομαντείας, αλλά και τρέχουσα πολιτική ευρωπαϊκή ατζέντα.

Δεν μιλάμε μόνον για τη σαφή πρόβλεψη του μελλοντικού (από το 2013) μόνιμου μηχανισμού «διάσωσης» (ESM), ο οποίος προβλέπει ρητώς ως προϋπόθεση υπαγωγής σε αυτόν την αναδιάρθρωση του χρέους των χωρών που δεν μπορούν να το εξυπηρετήσουν. Αλλά και για τη δημόσια διαφωνία μεταξύ των παραγόντων της ευρωζώνης στο πλαίσιο των συνεδριάσεων των Ευρωπαίων υπουργών Οικονομικών (Eurogroup και Ecofin) στη Βουδαπέστη στο τέλος της περασμένης εβδομάδας.

Μετά τη συνεδρίαση του Ecofin (υπ. Οικονομικών της Ε.Ε.) το Σάββατο, ο επίτροπος Όλι Ρεν δήλωσε πως η Ευρωπαϊκή Ένωση αποκλείει την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους. Στο ίδιο μήκος κύματος ο επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Ζαν Κλοντ Τρισέ είπε πως «η Ε.Ε. έχει πρόγραμμα για την Ελλάδα, το οποίο εφαρμόζεται και έχει την έγκριση από τα θεσμικά όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης».

Δεν είναι όμως όλοι σύμφωνοι στην Ευρώπη με αυτές τις τοποθετήσεις. Και πρώτοι απ’ όλους οι Γερμανοί, των οποίων ο αρμόδιος υπουργός Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, απαντώντας, δήλωσε πως η επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής και η μείωση του επιτοκίου της 11ης Μαρτίου – μέτρα τα οποία, ως γνωστόν, δεν έχουν ακόμη αποφασιστεί επισήμως – ίσως δεν είναι αρκετά για να επανέλθει η Ελλάδα στον... «ίσιο δρόμο»:

«Αν όλα αυτά είναι αρκετά θα πρέπει να το παρακολουθήσουμε στενά και να αποφασίσουμε στην πορεία».

Η δημόσια αυτή αντιπαράθεση μόνον τυχαία δεν ήταν, αφού, στο πλαίσιο των ευρωσυζητήσεων για την οικονομία, υπό τη βαριά σκιά της προσφυγής της Πορτογαλίας στον προσωρινό μηχανισμό «στήριξης», πολλοί αξιωματούχοι εξέφρασαν αμφιβολίες για το αν η Ελλάδα είναι σε θέση να βαδίσει με ασφάλεια στο ναρκοπέδιο που συνθέτουν η ευρωπαϊκή κρίση χρέους και η κατάσταση της ελληνικής οικονομίας.
Υπ’ αυτές τις συνθήκες η κυβέρνηση δεν μπορεί πια να κρύβεται με την άνεση που το έκανε προηγουμένως. Ήδη αντιμετωπίζει, εκτός από τη σαφή αποτυχία της στον περιορισμό των ελλειμμάτων και τον έλεγχο του χρέους, τον φόβο σοβαρού εσωκομματικού προβλήματος, όπως αυτό διεφάνη από την επίθεση βουλευτών του ΠΑΣΟΚ στον υπουργό Οικονομικών για το νομοσχέδιο περί τζόγου.

Οι δύο επόμενες εβδομάδες ανήκουν στην ολοκλήρωση της λίστας του ξεπουλήματος της εθνικής περιουσίας και των νέων ογκωδέστατων πακέτων εισπρακτικών και περιοριστικών μέτρων τόσο για την άμεση κάλυψη των ανεξέλεγκτων ελλειμμάτων όσο και στο πλαίσιο της δημοσιονομικής προσαρμογής με ορίζοντα το 2015.

Με την εξαπάτηση του «λεφτά υπάρχουν» και την κοροϊδία του «σώζουμε την Ελλάδα» κύλησε ενάμισης χρόνος και πλέον. Τώρα η κυβέρνηση είναι αναγκασμένη να αντιμετωπίσει τον εαυτό της, το κόμμα που την ανέδειξε, τα δραματικά αποτελέσματα των επιλογών της, αλλά, κυρίως, την πραγματικότητα.

Τα κρυφά χαρτιά που απέμειναν είναι λίγα και τα περιθώρια για μια νέα πομπώδη εξαπάτηση στενεύουν απελπιστικά.






Η ευρωπαϊκή κρίση χρέους έχει φέρει στην επιφάνεια όλα τα λάθη, τα ψέματα, και τα νομικίστικα παραθυράκια, που εφαρμόσθηκαν κατά την καθιέρωσή του πριν από χρόνια. Ένας λόγος που το νόμισμα ακόμη υποφέρει, είναι η κακή πίστη που συνόδευσε τη δημιουργία του.

Για να πλασάρουν την ιδέα του ευρώ στη δεκαετία του `90, οι δημιουργοί του έδωσαν πολλές υποσχέσεις. Στους Γερμανούς υποσχέθηκαν ένα ισχυρό (σαν το μάρκο) νόμισμα. Στους Γάλλους υποσχέθηκαν ένα παγκόσμιο εργαλείο βελτίωσης της εσωτερικής ανταγωνιστικότητας. Στους Ιταλούς και στους Ισπανούς υποσχέθηκαν νομισματική σταθερότητα και αέναα χαμηλά επιτόκια.

Παρά τις καλοπροαίρετες αυτές υποσχέσεις, η ευρωζώνη αποδείχθηκε ευάλωτη σε κρίσεις. Μέσα όμως σε ένα κλίμα άρνησης, οι Ευρωπαίοι ποτέ δεν σκέφτηκαν να φτιάξουν έναν μηχανισμό αντιμετώπισης μιας τυχόν κρίσης. Αντ` αυτού, επέμεναν σε κάποιες άστατες αρχές, όπως την απαγόρευση εξόδου από τη ζώνη, την απαγόρευση πτώχευσης, και την απαγόρευση της οικονομικής διάσωσης.

Η τρέχουσα κρίση ξεκίνησε όταν οι μακροοικονομικές ανισορροπίες της ΕΕ συγκρούστηκαν με το άσχημα ελεγχόμενο, και ελλιπώς χρηματοδοτούμενο τραπεζικό σύστημα. Οι Γερμανοί που είχαν μεγάλες αποταμιεύσεις, επένδυσαν στην Ισπανία και στην Ιρλανδία. Με αυτή τη μεγάλη εισροή κεφαλαίων, οι χώρες αυτές είδαν την αγορά ακινήτων τους να εκρήγνυται, και τελικά να οδηγεί σε φούσκες.

Στην αρχή, το πρόβλημα ήταν του ιδιωτικού και όχι του δημόσιου τομέα. Δεν ήταν κρίση χρέους. Μάλιστα, η Ισπανία και η Ιρλανδία είχαν πλεόνασμα στους προϋπολογισμούς τους, και δημοσιονομικά ήταν μια χαρά. Η Πορτογαλία ήταν σχεδόν στην ίδια κατάσταση με τη Γαλλία και τη Γερμανία. Μόνο η Ελλάδα είχε να αντιμετωπίσει μια κλασική δημοσιονομική κρίση, με ένα έλλειμμα της τάξης του 15% του ΑΕΠ το 2009.

Αυτό που μεγέθυνε τη κρίση ήταν οι πολιτικές αποφάσεις των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων. Το μεγαλύτερο σφάλμα ήταν η απόφαση τον Οκτώβριο του 2008, μετά τη κατάρρευση της Lehman Brothers, να ακολουθηθεί μια πολιτική chacun-pour-soi (ο καθένας για πάρτη του), απέναντι στη τραπεζική κρίση. Η κάθε χώρα εγγυήθηκε για τις τράπεζές της. Έτσι όμως, η κρίση μετατράπηκε σε δημοσιονομική και εθνική. Αν είχε επιλεγεί η λύση μιας ενιαίας πανευρωπαϊκής διάσωσης των τραπεζών, η κρίση θα παρέμενε ιδιωτική και περιορισμένη. Έτσι θα ήταν πολύ πιο εύκολη η αντιμετώπιση της μοναδικής τότε δημοσιονομικής κρίσης, αυτής της Ελλάδας.

Στη συνέχεια, τα προβλήματα μεγεθύνθηκαν, αφού οι ηγέτες εστίασαν στα συμπτώματα, και όχι στις αιτίες που προκάλεσαν το πρόβλημα. Αναγνώρισαν τα εθνικά χρέη, και όχι τις τράπεζες ως τη ρίζα του προβλήματος, και ως την απειλή για το ευρώ. Η συνταγή της λιτότητας που επέλεξαν δεν βοηθά καθόλου στο αληθινό πρόβλημα. Όλοι οι μηχανισμοί διάσωσης που έστησαν από τότε, έχουν να κάνουν με περικοπές και μειώσεις δημοσίων δαπανών, παρά με τον εξορθολογισμό του τραπεζικού συστήματος. Και έτσι το πρόβλημα παραμένει. Στην Αμερική, το πρόγραμμα Troubled Asset Relief Program (TARP) κατάφερε να καταπραΰνει τη τραπεζική κρίση, αναγκάζοντας τις τράπεζες να δεχτούν κρατικά χρήματα. Στην Ευρώπη, το σύστημα τραπεζών παραμένει εύθραυστο. Και πιο εύθραυστο παραμένει το γερμανικό τραπεζικό σύστημα. Οι συνολικές ανάγκες κεφαλαιοποίησης των τραπεζών της ευρωζώνης, αγγίζει τα €500 δισ. Μια ευρωπαϊκή πολιτική στα πρότυπα της TARP θα μπορούσε να απαλύνει τη κρίση, και γιατί όχι να την τερματίσει. Δυστυχώς όμως, υπάρχουν πολιτικά εμπόδια. Κάποιες ελίτ της ΕΕ δεν συνειδητοποιούν τη φύση του προβλήματος. Η παραδοσιακή ευρωπαϊκή μέθοδος αντιμετώπισης μιας τραπεζικής κρίσης είναι να μη γίνεται τίποτα, και να περιμένουμε για την ανάκαμψη. Και αν έχεις και κάποιες υπεραισιόδοξες εκτιμήσεις οικονομολόγων σε σχέση με τις αξίες ακινήτων, τα εθνικά χρέη, και την ανάπτυξη, τότε μπορείς να ισχυριστείς ακόμη κι ότι το τραπεζικό σύστημα δεν κινδυνεύει. Δυστυχώς όμως δεν είναι έτσι.

Φταίνε και οι πολύ στενές σχέσεις με τις τράπεζες και τις αντίστοιχες εθνικές τους κυβερνήσεις. Στη Γερμανία, οι 6 τράπεζες με τη μεγαλύτερη ανάγκη κεφαλαίων, είναι κολλητές με τις τοπικές κυβερνήσεις. Στην Ισπανία, οι τράπεζες ελέγχονται από ισχυρά συμφέροντα με δεσμούς στα δυο μεγάλα κόμματα. Το ίδιο ισχύει για τις τράπεζες της Ιρλανδίας και τη προηγούμενη κυβέρνηση του κόμματος Fianna Fail.

Η ύπαρξη αυτών των στενών πολιτικών σχέσεων μεταξύ τραπεζών και κυβερνήσεων, είναι ο βασικός λόγος που τον Οκτώβριο του 2008, οι ηγέτες της ευρωζώνης αποφάσισαν τη διάσωση των τραπεζών σε εθνικό επίπεδο, καθώς κανένας δεν ήθελε να «ντροπιάσει» τις τράπεζες της χώρας του, εκθέτοντάς τις σε μια αντικειμενική αξιολόγηση. Ο πρώην υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας Peer Steinbrück ήταν σαφής όταν δήλωνε πως η χώρα του αντιτίθεται στο να δοθούν εξουσίες ελέγχου στην ΕΕ, αφού έτσι η κυβέρνηση θα έχανε τον έλεγχο των τραπεζών.

Και ενώ η Γερμανία είναι απρόθυμη, η Ιρλανδία είναι ανήμπορη να διορθώσει το τραπεζικό της σύστημα. Μάλιστα, οι Γερμανοί παραδέχονται πως δεν μπορούν να ζητήσουν απ το κοινοβούλιο να διασώσει τις ασθενείς οικονομίες της ευρωπαϊκής περιφέρειας, συγχρόνως με το τραπεζικό σύστημα.

Όσο όμως δεν παρουσιάζεται μια λύση στο τραπεζικό πρόβλημα, που να διαχωρίζει τα εθνικά χρέη από τα χρηματοπιστωτικά προβλήματα, η κρίση θα παραμένει, και μια πλημμύρα πτωχεύσεων θα είναι αναπόφευκτη. Το ξεκαθάρισμα του τραπεζικού τομέα μπορεί να είναι πανάκριβο και καθόλου δημοφιλές, είναι όμως απαραίτητο. Ακόμη και το συνολικό ποσό των €500 δισ. που χρειάζονται για διάσωση των τραπεζών, είναι λιγότερο από το 10% του συνολικού ΑΕΠ της ευρωζώνης. Η κάθε χώρα δεν μπορεί να το κάνει από μόνη της. Χρειάζεται μια πανευρωπαϊκή προσπάθεια, από πλευράς των χωρών που είναι στο ευρώ.

Προς το παρόν, η αναζήτηση λύσεων σε εθνικό επίπεδο, αποτρέπει την κοινή και οριστική επίλυση της κρίσης. Οι περισσότερες χώρες δεν αντιλαμβάνονται το μέγεθος του εγχειρήματος που ανέλαβαν κάποτε, εισάγοντας το ενιαίο νόμισμα. Και έτσι επανερχόμαστε στις αδυναμίες, στα λάθη, και στα ψέματα που υπήρχαν από την εποχή της εισαγωγής του. Αν οι Ευρωπαίοι δεν τα αντιληφθούν, θα συνεχίσουν να βασανίζονται. Το ευρώ δεν κινδυνεύει με κατάρρευση, ούτε η ευρωζώνη με διάλυση. Αυτό από το οποίο κινδυνεύει η ΕΕ είναι μια μόνιμη δυσλειτουργία, και διαίρεση της νομισματικής της ένωσης. Και αυτό είναι χειρότερο από την κατάργηση του ευρώ.

S.A. από Foreign