Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

28 Φεβ 2016

  • - Ενώ κάποιες ευρωπαϊκές χώρες κάνουν σαφή διάκριση μεταξύ λαθρομεταναστών (π.χ. Αφγανών) και προσφύγων και αναθεωρούν τις πολιτικές τους όσον αφορά τον αριθμό των ατόμων που θα δέχονται στην επικράτειά τους, άλλες εξακολουθούν να αποφεύγουν την διάκριση και γενικά αποκαλούν όλους όσους καταφθάνουν στη χώρα “πρόσφυγες”.
  • - Ενώ κάποιες χώρες λαμβάνουν μέτρα με σκοπό την προστασία των δικών τους συνόρων και αναγγέλλουν την διεξαγωγή δημοψηφισμάτων για το θέμα, η ελληνική κυβέρνηση, για ανεξήγητους λόγους, όχι μόνο δεν έχει θέσει το ζήτημα σε δημοψήφισμα, αλλά έχει αυξήσει την άδεια παραμονής των λαθρομεταναστών στη χώρα της σε 6 μήνες.
  • - Ενώ οι αριθμοί των αφιχθέντων έχουν σπάσει κάθε προηγούμενο ρεκόρ, ειδικά μετά από την ανάληψη καθηκόντων φρούρησης των ελληνοτουρκικών συνόρων στο Αιγαίο από το ΝΑΤΟ, οι δηλώσεις από τις επίσημες αρχές παραμένουν ελλιπείς και αντιφατικές μεταξύ τους, προκαλώντας σύγχυση και απορία στους πολίτες, ως προς το τι και γιατί συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα και τι προτίθεται να κάνει για την αντιμετώπιση του θέματος το αρχηγείο της ΕΕ. 
  • Ενώ όλοι αναφέρονται σε επικείμενη ανθρωπιστική κρίση, κανένας δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται για την ποιότητα ζωής και την ασφάλεια των Ελλήνων πολιτών...
Με επικοινωνιακές πολιτικές και ψέματα μας οδηγούν στο χάος για να εξασφαλίσουν τις καρέκλες τους...
Κανένας δεν δηλώνει πόσοι λαθρομετανάστες - πρόσφυγες βρίσκονται σήμερα στην Ελλάδα!!!
Καταρρέει η ασφάλεια της χώρας!
Τι αποτέλεσμα θα έχει στην άμυνα της χώρας όταν την φύλαξη των στρατοπέδων συγκέντρωσης θα αναλάβει ο στρατός;

Γράφει ο Κωνσταντίνος Τερζής
Έρευνα: Sputnik News 
Απόδοση: "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"

Σύμφωνα με ρεπορτάζ ελληνικών μέσων ενημέρωσης την Κυριακή, στους 7.000 περίπου ανέρχεται ο αριθμός των λαθρομεταναστών και προσφύγων, οι οποίοι έχουν συσσωρευθεί στα κέντρα κράτησης της Ειδομένης, στην ελληνική πλευρά των συνόρων, και περιμένουν άδεια για να εισέλθουν σε ουδέτερη ζώνη και να συνεχίσουν την πορεία τους προς την ΠΓΔΜ.

Από την Παρασκευή, η ΠΓΔΜ έχει απαγορεύσει την είσοδο όλων ανεξαιρέτως των λαθρομεταναστών και προσφύγων. Η ΠΓΔΜ, η Κροατία, η Σερβία, η Σλοβενία και η Αυστρία αρνήθηκαν να επιτρέψουν σε Αφγανούς υπηκόους να περάσουν τα σύνορα των χωρών τους, ενώ έχουν περιορίσει τις προσωρινές άδειες παραμονής σε Σύριους και Ιρακινούς σε 580 άτομα την ημέρα.

Επίσης, στις 24/02, η Ουγγαρία ανακοίνωσε ότι θα διεξαγάγει δημοψήφισμα, προκειμένου να εκφράσει ο λαός της χώρας την άποψή του για το επιτρεπόμενο όριο στον αριθμό προσφύγων.

Σήμερα, 28/02, η Ελβετία ανακοίνωσε και εκείνη την πρόθεσή της για την διεξαγωγή δημοψηφίσματος που θα αφορά στην απέλαση ή μη λαθρομεταναστών που έχουν εισέλθει στη χώρα.

Σύμφωνα με χθεσινό δημοσίευμα του "Sputnik News", στην Ελλάδα, πριν από αρκετές ημέρες, η αστυνομία μετέφερε Αφγανούς λαθρομετανάστες και πρόσφυγες σε καταυλισμούς στο χωριό Διαβατά, στη βόρεια Ελλάδα. Στο χωριό αυτό, εκτιμάται ότι περίπου 2.000 άτομα θα στεγαστούν σε χώρους, όπου μετά βίας στεγάζονται 600 άτομα.

Πολλοί πρόσφυγες επιλέγουν να φτάσουν στην Ειδομένη από την Αθήνα με τα πόδια.

Σύμφωνα με Έλληνες αξιωματούχους, έχει περιοριστεί η μεταφορά προσφύγων από τα νησιά, όπου καταφθάνουν οι λαθρομετανάστες από την Τουρκία, με αποτέλεσμα να τιναχθεί στα ύψη ο αριθμός των αφιχθέντων σε διάφορα νησιά του Αιγαίου. Σύμφωνα πάντα με τις ελληνικές αρχές, μόνο 437 μετανάστες έφθασαν στο λιμάνι του Πειραιά το Σάββατο, σε σύγκριση με τον μέσο όρο περίπου 4.000 καθημερινών αφίξεων, που ίσχυε προηγουμένως.

Ωστόσο, η αναφορά του υπουργείου Εθνικής Άμυνας στην αύξηση κατά 5.000 των αφιχθέντων στην Ελλάδα από την Τετάρτη έως την Παρασκευή (βλέπε αναφορά παρακάτω), δείχνει ότι το φαινόμενο οξύνεται αντί να αντιμετωπίζεται. 

Στις 17 Φεβρουαρίου, η Αυστρία ανακοίνωσε ότι θα περιορίσει τον αριθμό των ατόμων που εισέρχονται στην επικράτειά της σε 3.200 την ημέρα και ότι θα θέσει όριο για την αποδοχή νέων αιτήσεων για άσυλο, σε 80 αιτήσεις ημερησίως.

Την επόμενη μέρα, 18/02, οι αρχηγοί της αστυνομίας της Αυστρίας, της Σλοβενίας, της Κροατίας, της Σερβίας και της ΠΓΔΜ ανακοίνωσαν μια κοινή συμφωνία, σύμφωνα με την οποία θα συνεργάζονται από κοινού για τον έλεγχο και την καταγραφή των προσφύγων και των αιτούντων άσυλο στα σύνορα μεταξύ της ΠΓΔΜ και της Ελλάδας.

“Δεν κατανοώ πλέον την πολιτική των Ελλήνων. Δεν είναι δυνατόν η Ελλάδα να δρα σαν γραφείο ταξιδίων και να στέλνει αλλού όλους τους πρόσφυγες. Η Ελλάδα χορήγησε άσυλο τον τελευταίο χρόνο 11.000 πρόσφυγες, ενώ εμείς 90.000. Αυτό δεν επιτρέπεται να επαναληφθεί”.

Αυτά τονίζει σε συνέντευξή του στο σημερινό (κυριακάτικο) φύλλο της αυστριακής εφημερίδας "Österreich",  ο ομοσπονδιακός καγκελάριος της Αυστρίας και αρχηγός των Σοσιαλδημοκρατών, Βέρνερ Φάιμαν, σημειώνοντας πως η χώρα του θα παραμείνει συνεπής στη γραμμή της και θα διατηρήσει στους 37.500 τον αριθμό των αιτούντων άσυλο που έχει αποφασιστεί ως ανώτερο όριο για εφέτος.

Στην ίδια αυτή τη συνέντευξή του, ο Φάιμαν χαρακτηρίζει "σκανδαλώδη" τη στάση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η οποία, σημειώνει, “έχει συνηθίσει να παρακολουθεί με θλίψη ότι η Ελλάδα στέλνει αλλού τους πρόσφυγες, ενώ συγχρόνως δηλώνει ευχαριστημένη που βρέθηκε κάποιος (εννοώντας την Ελλάδα), ο οποίος ανασκουμπώθηκε και βοήθησε ενεργά”. 

O Έλληνας υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής Γιάννης Μουζάλας, μιλώντας στην εκπομπή "MEGA Σαββατοκύριακο", αναφέρθηκε στην στάση της Αυστρίας και έκανε λόγο για στάση της χώρας κάτω από πανικό και με εκλογές ενόψει. “Έκανε μια πολύ εχθρική ενέργεια απέναντι στην χώρα μας”, είπε.

Εν τω μεταξύ, η επιχείρηση της ΝΑΤΟϊκής δύναμης στο Αιγαίο, η οποία σχεδιάστηκε υποτίθεται για την καταπολέμηση των δικτύων διακινητών, περιορίζεται μέχρι στιγμής στην ενημέρωση των τουρκικών ή ελληνικών αρχών για την τυχόν εμφάνιση λέμβων με μεταφερόμενους λαθρομετανάστες, όπως επιβεβαιώνεται από την ίδια την ηγεσία της συμμαχίας. Δεν υπήρξε καμία αναφορά σε λαθρομετανάστες ή πρόσφυγες που υποχρεώθηκαν να επιστρέψουν στα σημεία από τα οποία αναχώρησαν.

Τα τοπικά μέσα ενημέρωσης μετέδωσαν ότι, κατά έναν ειρωνικό τρόπο, την ίδια ημέρα που ξεκίνησε η αποστολή του ΝΑΤΟ, περίπου 7.000 λαθρομετανάστες και πρόσφυγες κατέφθασαν στο νησί της Λέσβου την Παρασκευή, αριθμός που υπερβαίνει κάθε προηγούμενο ρεκόρ αφίξεων.

Την Παρασκευή, το ελληνικό Υπουργείο Εθνικής Άμυνας προέβη σε δήλωση, στην οποία παραδέχθηκε ότι σημειώθηκε αύξηση κατά 5.000 άτομα στον αριθμό των αφιχθέντων λαθρομεταναστών κατά τη διάρκεια των τελευταίων 48 ωρών.

Και όμως, σε ό,τι αφορά την εφαρμογή του σχεδίου του ΝΑΤΟ, ο κ. Μουζάλας τόνισε: “Με το ΝΑΤΟ δεν θα είναι εύκολο να κάνουν τα στραβά μάτια οι Τούρκοι και να αφήνουν τις βάρκες να σκάνε”. Υπολόγισε, μάλιστα, ότι “δεν θα διέρχονται 5.000 πρόσφυγες την ημέρα από την Τουρκία, κι έτσι θα περιοριστούν οι ροες στο 70%”. 

Σε ερώτηση για την κατάσταση στην Ειδομένη, ο κ. Μουζάλας δήλωσε: “Ακόμα ο κόσμος δεν έχει πειστεί ότι έχει κλείσει ο διάδρομος. Ελπίζω ότι θα πειστούν σύντομα. Πιστεύω ότι θα μειωθεί η ροή και θα περάσει το μήνυμα ότι το σύνορο εκεί είναι κλειστό. Μάλιστα, ετοιμάζουμε με τον ΟΗΕ ένα σποτάκι, το οποίο θα κάνει γνωστό ότι το σύνορο είναι κλειστό”.

Ως αποτέλεσμα του κλεισίματος των βόρειων συνόρων, ο κ. Μουζάλας παραδέχθηκε ότι υπολογίζεται, βάσει των μελετών που υπάρχουν για αυτές τις περιπτώσεις, ότι θα εγκλωβιστούν 50.000 - 70.000 άτομα στη χώρα, μέσα στoν επόμενο μήνα.

Συγχρόνως, όμως, φάνηκε καθησυχαστικός: “Έχουμε σχέδιο έκτακτης ανάγκης, το οποίο δυστυχώς πρέπει να εφαρμοστεί και έχει ενημερωθεί σχετικά η ΕΕ. Οι ροές μειώνονται όσο υπάρχει το σχέδιο, όταν κλείνουν τα σύνορα. Σήμερα είμαστε στις 22.000 εγκλωβισμένων ανθρώπων στη χώρα μας. Φτιάχνουμε χώρους έκτακτης ανάγκης - ούτε καν φιλοξενίας - με αντίσκηνα σε γήπεδα κλπ”.

Επίσης, ο υπουργός, απαντώντας σε σχετικό ερώτημα, δεν είδε να υπάρχει κανένα πρόβλημα με το γεγονός ότι ενδεχομένως να κηρυχθεί ένα τμήμα της Αττικής σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, ως μέτρο θωράκισης της ασφάλειας των πολιτών.

Αλλά ενώ ο υπουργός κάνει ό,τι μπορεί για να καθησυχάσει τους πολίτες, σε ελληνικό διαδικτυακό ιστότοπο, σύμφωνα πάντα με το "Sputnik News", έχει δημοσιευθεί η είδηση, ότι σύμφωνα με ανώνυμες πηγές στις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις, Έλληνες αξιωματούχοι έχουν αποστείλει αίτημα για αντίσκηνα και κοντέινερ, προκειμένου να καλυφθούν οι ανάγκες στέγασης και φιλοξενίας  μισού εκατομμυρίου λαθρομεταναστών και προσφύγων στην Ελλάδα.

Και όλα αυτά χωρίς να συνυπολογισθεί ο αριθμός των λαθρομεταναστών που υπήρχαν και διέμεναν(!) στην Ελλάδα πριν το 2015. Σε αναφορά του το 2013 στο ΣΕΒ, ο τότε πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς αναφέρθηκε σε 1.500.000 λαθρομετανάστες που υπήρχαν στην Ελλάδα, χωρίς να διευκρινίζει εθνικότητες. Το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς, σε επίσκεψή του στις ΗΠΑ και σε δήλωσή του στους δημοσιογράφους αναφέρθηκε σε 2.500.000 λαθρομετανάστες που υπήρχαν στην Ελλάδα!!!
Να σημειώσουμε, επίσης, πως καμία κυβέρνηση δεν έχει προχωρήσει σε επίσημη ανακοίνωση για τον αριθμό των προ του 2015 λαθρομεταναστών στην Ελλάδα. Έναν άγνωστο αριθμό λαθρομεταναστών - προσφύγων, στον οποίο προστίθεται σήμερα ένας επίσης άγνωστος αριθμός, ο οποίος σύμφωνα με προβλέψεις αναμένεται να ξεπεράσει κατά πολύ τις 400.000 (πληροφορίες αναφέρουν προετοιμασίες για σκηνές στο αεροδρόμιο του Ελληνικού), οι οποίοι θα εγκλωβιστούν στην Ελλάδα, μετατρέποντάς την χώρα σε ένα τεράστιο στρατόπεδο συγκέντρωσης, με χώρους διαμονής που θα φυλάσσονται από τον Ελληνικό Στρατό, χωρίς να συγκαταριθμηθεί το αποτέλεσμα στην άμυνα της χώρας..., ενώ η εσωτερική ασφάλεια κατακρημνίζεται παταγωδώς από την αφελή και λίαν επικίνδυνη ιδεοληπτική πολιτική αγκύλωση, της συγκυβέρνησης Τσίπρα - Καμμένου, περί ανοικτών συνόρων.

Και μέσα στον ορυμαγδό των εξελίξεων, κανείς δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται για την ποιότητα ζωής και την ασφάλεια των γηγενών κατοίκων της χώρας. Και δεν γίνεται, φυσικά, καμία συζήτηση για την φύλαξη των συνόρων και την εξασφάλιση της εθνικής κυριαρχίας του Αιγαίου, αφού η κυβέρνηση των "πατριωτών" Τσίπρα - Καμμένου, φαίνεται πως έχει "πετάξει λευκή πετσέτα" από τη στιγμή που παρέδωσε την φύλαξη των θαλάσσιων συνόρων (πλην Καστελλόριζου) στο ΝΑΤΟ..., ευλπιστώντας πως η στρατιωτική μηχανή του ΝΑΤΟ θα προστατεύσει τα ελληνικά σύνορα και παραβλέποντας ταυτοχρόνως την ρητή θέση της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας περί μη εμπλοκής του σε διαφορές κρατών - μελών του...

Τέλος, ενώ ο ΟΗΕ και η Ευρωπαϊκή Ένωση, θα αναλάβουν την στέγαση, την σίτιση και την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη των λαθρομεταναστών - προσφύγων, την ίδια στιγμή οι Έλληνες πολίτες θα  είναι υποχρεωμένοι να πληρώνουν παράλογους φόρους, να είναι άνεργοι και να χάνουν τα σπίτια τους από πλειστηριασμούς του δημοσίου ή τραπεζών...
Τι λέει, άραγε, το Σύνταγμα για όλα αυτά;
Πώς μπορεί μία κυβέρνηση να αντιμετωπίζεται ως νόμιμη όταν παραβιάζει το σύνολο των νόμων του Συντάγματος της χώρας και των υποχρεώσεών της απέναντι στους πολίτες -γηγενείς κατοίκους- τους οποίους αντιμετωπίζει ως παρείσακτους και τους αντιμετωπίζει με τακτικές εξολόθρευσης;
Μήπως, ήρθε η ώρα, επιτέλους, να μιλήσει ο λαός;

ΥΓ: Μάλιστα, ο υπουργός Ναυτιλίας, κ. Δρίτσας, σύζυγος της κυρίας Χριστοδουλοπούλου που έβλεπε τους λαθρομετανάστες να "λιάζονται" και να "εξαφανίζονται", με σημερινές του δηλώσεις για την διαχείριση των εγκλωβισμένων λαθρομεταναστών - προσφύγων, είπε με απόλυτα ευκρίνεια: "αν χρειαστεί θα τους διαμοιράσουμε ισομερώς σε ολόκληρη τη χώρα", επιβεβαιώνοντας τις χειρότερες προβλέψεις όλων εκείνων που η παρέα του κ. Δρίτσα χαρακτήριζε ως "φασίστες" επειδή τολμούσαν να παρουσιάζουν την "φυσιολογική" και στον απόλυτο βαθμό καταστροφική για τη χώρα εξέλιξη της κυβερνητικής πολιτικής...




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η πτώση μπορεί να σταματήσει μόνο με σύσφιξη και ενίσχυση των ευρω- ατλαντικών δομών

Η Ευρώπη βιώνει μια βαθιά κρίση. Η κρίση αυτή εμφανίστηκε πρώτα στα αντανακλαστικά της. Οταν το 2008 η αμερικανική οικονομία επλήγη από την κρίση των μη εξυπηρετούμενων στεγαστικών δανείων χαμηλής εξασφάλισης, η Ευρώπη είχε όλο τον καιρό να σχεδιάσει και να εφαρμόσει μια στρατηγική. Αντ' αυτού, καθυστερήσεις και αναβλητικότητα έφεραν το ζήτημα στο εσωτερικό της ευρωζώνης, με πρώτο θύμα τον πιο αδύναμο κρίκο αυτής, την Ελλάδα.

Στη συνέχεια, ενώ θα μπορούσε να στηρίξει την Ελλάδα προκρίνοντας μια λογική εσωτερικής αναδιάρθρωσης των δομών που συγκροτούσαν και συνεχίζουν να συγκροτούν σοβαρές συστημικές παθογένειες, αποφάσισε να ακολουθήσει ένα κοκτέιλ μέτρων και εφαρμογών που όχι μόνο δεν βοηθάει την Ελλάδα να ξεπεράσει τις αδυναμίες της, αλλά κατέστησε το σύνολο του ευρωπαϊκού Νότου μέρος της κρίσης. Οταν συνειδητοποιήθηκε ότι η γαλλική και η ιταλική οικονομία βαδίζουν προς τον τοίχο, ήδη το ευρώ είχε δεχθεί ένα πολύ μεγάλο χτύπημα ως προς τη δυναμική του στις διεθνείς χρηματαγορές. Τέλος, η κρίση φαίνεται σήμερα στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζεται το προσφυγικό ζήτημα. Αντί της χάραξης μιας υψηλής στρατηγικής που θα είναι σε θέση να αντιμετωπίσει το τεράστιο ανθρωπιστικό και πολιτικό ζήτημα που προκύπτει από τις εκατοντάδες χιλιάδες των προσφυγικών και μεταναστευτικών ροών προς την Ελλάδα και την Ιταλία, έχουν ήδη ξεκινήσει οι διαλυτικές τάσεις.

Η Συνθήκη του Σένγκεν, θεμέλιος λίθος της Ευρωπαϊκής Ενωσης αλλά και σημειολογική επισήμανση αποδοχής στην αφετηρία του πολιτικού και οικονομικού φιλελευθερισμού «Laissez Faire / Laissez Passer», καταργείται και επαναφέρεται κατά το δοκούν, μια ομάδα κρατών στην κεντρική Ευρώπη συγκροτεί ξανά τη «λίστα Βίσεγκραντ» επιθυμώντας τη δημιουργία διευθυντηρίου που θα διαδραματίσει αυξημένο ρόλο στο εσωτερικό των ευρωπαϊκών υποθέσεων, ενώ, τέλος, η Ελλάδα αντιμετωπίζεται ως το «αποπαίδι», έχοντας βέβαια διαπράξει σωρεία πολιτικών λαθών και σφαλμάτων τους τελευταίους μήνες.

Η Ευρώπη καταρρέει και μοναδική περίπτωση η πτώση να σταματήσει είναι να ενισχυθεί η ενωσιακή λειτουργία της όχι στο πλαίσιο μιας ηπειρωτικής πολιτικής πρωτοβουλίας, αλλά στη σύσφιξη και την περαιτέρω ενίσχυση των ευρωατλαντικών δομών. Με άλλα λόγια, η Ευρώπη θα πρέπει να οικοδομήσει τις προϋποθέσεις ώστε οι σχέσεις της με τις ΗΠΑ πρωτίστως αλλά και τον Καναδά σε δεύτερο επίπεδο όχι μόνο να ενισχυθούν, αλλά να δημιουργήσουν ένα νέο ισχυρό δυτικό μέτωπο. Είναι η μοναδική περίπτωση για να καταφέρει η Ευρώπη να επιβιώσει. Και ασφαλώς σε αυτή την κατεύθυνση η Ελλάδα οφείλει να διαδραματίσει ρόλο, επιβεβαιώνοντας την παρουσία της στον πυρήνα της Ευρώπης αλλά και της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας με πρωτοβουλίες που θα έχουν στόχο την ανάληψη πρωτοβουλιών για το Προσφυγικό.

Σπύρος Ν. Λίτσας
Αναπληρωτής καθηγητής Διεθνών Σχέσεων Πανεπιστημίου Μακεδονίας
Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ποιοι ανησυχούν ότι ο Ερντογάν, που πιέζεται για παραχωρήσεις στους Κούρδους ανατολικά, θα διεκδικήσει ανταλλάγματα προς τη Δύση

Από τον Ανδρέα Καψαμπέλη

Οι εξελίξεις στο Αιγαίο βρίσκονται σε πρώτο πλάνο, αλλά την ίδια ώρα έχει αρχίσει να διαμορφώνεται προσεκτικά, σύμφωνα με πληροφορίες της «κυριακάτικης δημοκρατίας», κατάσταση επιφυλακής και για τη Θράκη.
Η έλευση του ΝΑΤΟ σηματοδοτεί την έναρξη μιας νέας περιόδου δοκιμασίας των σχέσεων με την Τουρκία, η οποία, όπως όλα δείχνουν, θα προσπαθήσει να προωθήσει τις παραδοσιακές επιδιώξεις της εις βάρος της χώρας μας.

Το Αιγαίο, η Κύπρος και η Θράκη αποτελούσαν ανέκαθεν τα τρία μέτωπα προκλήσεων και παράνομων διεκδικήσεων για την Αγκυρα, η οποία τώρα, λόγω των γεωπολιτικών ανακατατάξεων και του Προσφυγικού, επιχειρεί να επωφεληθεί με κινήσεις κατά της Ελλάδας. Στα δύο πρώτα μέτωπα έχει ήδη εκδηλώσει τις προθέσεις της με τον ένα ή τον άλλον τρόπο. Για το τρίτο θεωρείται κρίσιμο το προσεχές διάστημα, καθώς οι αποφάσεις για το συριακό πρόβλημα θα επηρεάσουν μια ολόκληρη αλυσίδα εξελίξεων.

Τα σύνορα

Οι παραχωρήσεις που πιέζεται, στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων Ηνωμένων Πολιτειών και Ρωσίας, να κάνει η Τουρκία στα ανατολικά της, κυρίως για καθεστώς αυτονομίας στους Κούρδους, δεν αναμένεται να συμφωνηθούν από πλευράς Ερντογάν δίχως ανταλλάγματα. Κι αυτά τα ανταλλάγματα θα επιχειρηθεί να προκύψουν στα δυτικά σύνορα της Τουρκίας, δηλαδή σε ό,τι αφορά τις σχέσεις και τις διεκδικήσεις απέναντι στη δική μας χώρα.

Εύλογες είναι οι ανησυχίες που αναπτύσσονται σε πολιτικούς και διπλωματικούς παράγοντες ότι η Αγκυρα θα επιδιώξει να δημιουργήσει τις συνθήκες για την ανακίνηση την κατάλληλη στιγμή μειονοτικών ζητημάτων, καθώς καλλιεργεί το έδαφος συστηματικά εδώ και δεκαετίες στην περιοχή της Θράκης. Δεν έχουν περάσει άλλωστε πολλοί μήνες από την άνοιξη του 2015, όταν ο ψευδομουφτής της Ξάνθης Αχμέτ Μέτε είχε ζητήσει προκλητικά να διεξαχθεί δημοψήφισμα «προκειμένου να αποδειχθεί ότι στη Δυτική Θράκη υπάρχουν 150.000 Τούρκοι», όπως είχε χαρακτηριστικά υποστηρίξει.

Αυτό ήταν το αποκορύφωμα διάφορων κινήσεων που τα τελευταία χρόνια μεθοδεύει στην περιοχή η Αγκυρα για τη διαμόρφωση ενός «παράλληλου κράτους» στην εκπαίδευση, την υγεία κ.α., με προφανείς στόχους, ανάλογα με τις συγκυρίες. Ακόμη και ο διαφαινόμενος εγκλωβισμός εκατοντάδων χιλιάδων προσφύγων και παράνομων μεταναστών από μουσουλμανικές χώρες στην Ελλάδα και δη στις βόρειες περιοχές, ως συνέπεια του επιχειρούμενου κλεισίματος των συνόρων, θεωρείται ότι μπορεί να αποδειχθεί μια πολύ εύφλεκτη παράμετρος των εξελίξεων. Ακόμη κι αν αυτά για ορισμένους παραπέμπουν σε θεωρίες συνωμοσίας, τα πραγματικά δεδομένα που προκύπτουν στον ευρωπαϊκό και διεθνή χάρτη με απίστευτους ρυθμούς και με ιστορικές ανατροπές πρωτοφανούς μεγέθους έχουν θέσει σε εγρήγορση τα πολιτικά και διπλωματικά επιτελεία.

Δεν είναι τυχαίο ότι την ίδια ώρα έχει παγώσει κάθε διεργασία γύρω από το Κυπριακό. Περίπου δύο χρόνια ύστερα από την επανέναρξη των συνομιλιών και την εικόνα περί προόδου που είχε διαμορφωθεί, η τελευταία ενημέρωση που υπάρχει στη Λευκωσία αναφέρει ότι επί της ουσίας η άλλη πλευρά έχει επανέλθει -όσον αφορά τα κρίσιμα ζητήματα και κυρίως τη «διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία»- στην αδιάλλακτη στάση. Αυτό δείχνει, όπως λέγεται, ότι η Τουρκία θεωρεί και το θέμα της λύσης στο Κυπριακό μια επιμέρους πτυχή του γενικότερου πακέτου για τη θέση που θα έχει υπό τα νέα γεωπολιτικά δεδομένα στην περιοχή.

Ενα καθοριστικό crash test θα αποτελέσει η παρουσία του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο, την οποία η Αγκυρα θα θελήσει να εκμεταλλευτεί για να προστατεύσει και τα σύνορά της με τη Συρία. Σε ό,τι αφορά τη χώρα μας, θα προσπαθήσει να μεταβληθεί σε ισότιμο εταίρο συμμετέχοντας στη συνδιαχείριση αρχικά του Αιγαίου. Τα θέματα των περιοχών ευθύνης και των επιχειρησιακού και τακτικού ελέγχου των δυνάμεων που θα ενεργούν στο Αιγαίο δεν έχουν διευκρινιστεί ακόμη και οι Τούρκοι ήδη αρνήθηκαν να περιπολούν οι ΝΑΤΟικές δυνάμεις στις περιοχές της Δωδεκανήσου, που τη θεωρούν αποστρατικοποιημένη ζώνη, αμφισβητώντας έτσι τα κυριαρχικά δικαιώματά μας. Κάτι τέτοιο κινδυνεύει να αποτελέσει το πρώτο βήμα για να θεωρηθούν «γκρίζες» μεγάλες περιοχές του Αιγαίου, διότι η Τουρκία θα ισχυρίζεται ότι εφόσον η Ελλάδα δεν αντιδρά, αυτές οι θαλάσσιες περιοχές και ο εναέριος χώρος τους δεν της ανήκουν.

Καθοριστικής σημασίας θα είναι επίσης το θέμα της έρευνας και της διάσωσης, με δεδομένο ότι η Τουρκία αμφισβητεί την αρμοδιότητα της Ελλάδας να ασκεί στο Αιγαίο το δικαίωμα αυτό. Συνεπώς, αν το ΝΑΤΟ ενημερώνει πρώτα την Τουρκία για την ύπαρξη ανθρώπων στη θάλασσα και τα τουρκικά μέσα τούς περισυλλέγουν, αποκτά αυτό το δικαίωμα, το οποίο θα επικαλεσθεί και στο μέλλον. Το ερώτημα που γεννάται είναι τι θα συμβεί αν κάποιο ελληνικό πλοίο κινηθεί και κινηθεί ταυτόχρονα και τουρκικό πλοίο.
Κατά το δόγμα Λουνς, η ΝΑΤΟική δύναμη ενδεχομένως να μην παρέμβει. Και αν μεν η διάσωση γίνει από την ελληνική δύναμη, οι διασωθέντες θα πρέπει να μεταφερθούν στην ελληνική ακτή.

Παραβιάσεις

Αν όμως ένα πλοιάριο με άτομα βρίσκεται στα ελληνικά χωρικά ύδατα και η ΝΑΤΟική δύναμη δώσει την πληροφορία στους Τούρκους και τους περισυλλέξει τουρκικό πλοίο, η Τουρκία αποκτά το δικαίωμα να παραβιάζει τα χωρικά μας ύδατα.

Και τι θα συμβεί, άραγε, στην περίπτωση κατά την οποία πλοιάριο με μετανάστες εντοπιστεί στην περιοχή των Ιμίων ή άλλης αμφισβητούμενης νησίδας και παρέμβει για έλεγχο τουρκικό σκάφος; Ανάλογο θέμα αμφισβήτησης της εθνικής κυριαρχίας μας μπορεί να προκύψει και στην περίπτωση της πτήσης εναέριων μέσων, δεδομένου ότι η χώρα μας για μεν τη θάλασσα αναγνωρίζει ως χωρικά ύδατα τα έξι ναυτικά μίλια για δε τον εναέριο χώρο τα 10, κάτι που όμως ούτε η Τουρκία ούτε το ΝΑΤΟ δέχονται...
Την ανησυχία για την εξέλιξη των σχέσεων της χώρας μας με την Τουρκία επιτείνει και ο υφιστάμενος συσχετισμός δυνάμεων στην ελληνική Βουλή.

Βουλή: Κρίσιμη η στάση των μουσουλμάνων

Η κυβερνητική πλειοψηφία των 153 βουλευτών μπορεί να θεωρείται συμπαγής, αλλά από τη στιγμή που η ψήφος των συνολικά τριών μουσουλμάνων βουλευτών ενδέχεται να κρίνει σε ένα λεπτό θέμα τις ισορροπίες, αυτό γεννά προβληματισμούς. Χωρίς μάλιστα να διατυμπανίζεται, αποτελεί, σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες μας, και μία από τις «αθόρυβες» αιτίες των διεργασιών για διεύρυνση της συμπολίτευσης, ώστε να μην υπάρχει ούτε σε θεωρητικό επίπεδο σχετικός κίνδυνος.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η "δημοκρατία" του "σουλτάνου" προφυλακίζει τώρα και δικηγόρους συνηγόρους υπεράσπισης!

Ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε πως δεν “σέβεται” την απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου το οποίο επέτρεψε την αποφυλάκιση δύο δημοσιογράφων.
“Δεν είμαι σε θέση να εγκρίνω αυτή την απόφαση. Το λέω πολύ καθαρά: δεν τη σέβομαι”, δήλωσε ο αρχηγός του κράτους σε συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε προτού αναχωρήσει για επίσκεψη σε χώρες της δυτικής Αφρικής.

Ο Τζαν Ντουντάρ, διευθυντής της εφημερίδας Cumhuriyet και ο Ερντέμ Γκιουλ, επικεφαλής του γραφείου της εφημερίδας στην Άγκυρα, αφέθηκαν ελεύθεροι την Παρασκευή (προχθές), μετά την προφυλάκισή τους για περισσότερες από 90 ημέρες. Το Συνταγματικό Δικαστήριο είχε αποφανθεί την προηγουμένη πως τα δικαιώματά τους “παραβιάστηκαν”. Η δίκη τους θα ξεκινήσει στις 25 Μαρτίου.

“Πιστεύω σθεναρά στην προάσπιση της ελευθερίας της έκφρασης. Αλλά δεν πιστεύω πως η ελευθερία της έκφρασης μπορεί να χρησιμοποιηθεί για μια καλυμμένη επίθεση στη χώρα. Και δεν πρόκειται εδώ για την ελευθερία της έκφρασης, αλλά για μια υπόθεση κατασκοπείας”, εκτίμησε ο τούρκος πρόεδρος.

“Δεν μπορεί να υπάρξει ελευθερία του Τύπου χωρίς όρια. Αυτό δεν ισχύει σε κανένα μέρος του κόσμου”. Σφοδροί αντίπαλοι της τουρκικής ισλαμοσυντηρητικής κυβέρνησης, οι Ντουντάρ και Γκιουλ κατηγορούνται για κατασκοπεία, για αποκάλυψη κρατικών απορρήτων και για απόπειρα πραξικοπήματος.

Κατηγορούνται συγκεκριμένα επειδή δημοσίευσαν τον Μάιο ένα άρθρο και δημοσιοποίησαν ένα βίντεο που δείχνει τούρκους χωροφύλακες να σταματούν και να ερευνούν, τον Ιανουάριο του 2014 στα συριακά σύνορα, φορτηγά που ανήκαν στις τουρκικές μυστικές υπηρεσίες (MIT) και μετέφεραν όπλα που προορίζονταν για ισλαμιστές αντάρτες στη Συρία.

Δημοσιευμένο μερικές ημέρες πριν από τις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου του 2015, το άρθρο προκάλεσε την οργή του τούρκου προέδρου, η κυβέρνηση του οποίου αρνείται κατηγορηματικά ότι παρέχει οποιαδήποτε υποστήριξη στις ένοπλες οργανώσεις που αντιτίθεται στον σύρο πρόεδρο Μπασάρ αλ Άσαντ, του οποίου ζητούν με επιμονή την αποχώρηση από την εξουσία αφότου ξέσπασε ο εμφύλιος πόλεμος στη Συρία.

Οι αρχές είχαν δηλώσει τότε πως η αυτοκινητοπομπή περιείχε “βοήθεια” που προοριζόταν για τους τουρκόφωνους στη Συρία.

Ο Tούρκος πρόεδρος, που κατέθεσε ο ίδιος αγωγή κατά των δύο δημοσιογράφων, είχε υποσχεθεί πως θα κατέβαλλαν “ακριβό τίμημα”. Η εισαγγελία ζήτησε την καταδίκη τους σε ισόβια, προκαλώντας σοκ.

Η φυλάκιση των δύο δημοσιογράφων είχε προκαλέσει κατακραυγή τόσο στην Τουρκία όσο και εκτός συνόρων. Η τουρκική κυβέρνηση που βρίσκεται στην εξουσία από το 2002 επικρίνεται συχνά από τις μη κυβερνητικές οργανώσεις προάσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του Τύπου για όλο και μεγαλύτερες πιέσεις στα ΜΜΕ και για φίμωση του ανεξάρτητου Τύπου.

Η Τουρκία κατέχει την 149η θέση στην κατάταξη 180 χωρών από όλο τον κόσμο με βάση την ελευθερία του Τύπου που δημοσιεύουν οι Δημοσιογράφοι χωρίς Σύνορα (RSF).

Προφυλακίζονται όλοι όσοι ενεπλάκησαν στην αποκάλυψη των φορτηγών της ΜΙΤ που μετέφεραν όπλα στους τζιχαντιστές!

Σύμφωνα με την τουρκική εφημερίδα Haber, με δικαστική απόφαση και στα πλαίσια της έρευνας σχετικά με το σταμάτημα-έλεγχο των φορτηγών TIR της ΜΙΤ προφυλακίστηκε ο δικηγόρος Σονμέζ Αλή που ήταν συνήγορος του ταξίαρχου Χαμζά Τζελέπογλου (επίσης προφυλακισμένου για την ίδια υπόθεση).

Το 8ο Πρωτοδικείο Κωνσταντινούπολης αποφάσισε την προφυλάκιση του Αλή κατηγορώντας τον για ¨μέλος της τρομοκρατικής οργάνωσης ‘FETÖ/PDY¨, ¨Παροχή πληροφοριών οι οποίες για λόγους είτε κρατικής ασφάλειας ή εξωτερικών συμφερόντων της χώρας θα έπρεπε να παραμείνουν απόρρητες¨, ¨Απόπειρα δια της βίας ανατροπής της κυβέρνησης της Τουρκικής Δημοκρατίας ή παρεμπόδισης συνολικά ή εν μέρει της άσκησης των καθηκόντων της¨.

Το δικαστήριο με χτεσινή του απόφαση προφυλάκισε στα πλαίσια της ίδιας έρευνας και τους δικηγόρους Μπεκίρ Μουσταφά Γιλμάζ και Αττίλα Ταρίκ Τσιλεκτσί.

Εισαγγελείς, ταξίαρχοι και αστυνομικοί διευθυντές, όλοι όσοι ενεπλάκησαν σε αυτή την ιστορία που αποκάλυψε την προστυχιά του Ερντογανικού καθεστώτος που από την μια μιλά για ειρήνη και από την άλλη μεταφέρει όπλα στα ανθρωποειδή της ISIS, όλοι εκδιώχτηκαν και κάποιοι προφυλακίστηκαν.
Τώρα προφυλακίζονται και οι δικηγόροι των "κατηγορουμένων"!
Η Τουρκία του Ερντογάν μεταβάλει το πολίτευμα σε στυγνή δικτατορία που καλύπτει ανενδίαστα τους τρομοκράτες του "Ισλαμικού Κράτους"...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Tου Άκη Κοσώνα

Η Ευρώπη είναι κοντά στην επιστροφή της δομής έθνος-κράτος. Ίσως όχι με τη μορφή που υπήρξε δύο αιώνες πριν, αλλά με δομικά στοιχεία ανάλογα, αφού οι εκδοχές του πολυεθνικού κράτους υποχωρούν μετά την ανάπτυξη παράλληλων και υπεβολικά μεγάλων προσφυγικών ρευμάτων.

Μπορεί να υπάρξει «μέτρο» σε ένα ρεύμα; Συνήθως, όταν ιστορικά παρουσιάζονται ανάλογα φαινόμενα, οι ροές είναι μεγάλες και ορμητικές και σε σημαντικό βαθμό καθορίζουν για μικρό ή μεγαλύτερο διάστημα την πορεία των κρατών. Ασφαλώς οι χώρες- μέλη της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης δεν μπορούν να εξοντώσουν τους πρόσφυγες για να αντιμετωπίσουν το ρεύμα, ούτε να κάνουν ότι δεν τους βλέπουν. Αρκετοί ευρωπαϊκοί λαοί διάκεινται εξ ορισμού δυσμενώς προς τις μετακινήσεις «ξένων» στα εδάφη τους, πολύ περισσότερο αν πρόκειται για ξένους όχι απλώς αλλοεθνείς, αλλά άλλης θρησκείας και πολιτισμικής καταγωγής.

Σε πολλές χώρες είναι κοινή η εμπειρία περιχαράκωσης των μεταναστών στα όρια των κοινοτήτων τους και η επιλογή τους να μην ενσωματωθούν στο γίγνεσθαι των κοινωνιών που βρίσκονται και εργάζονται αλλά να διατηρήσουν όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που έφεραν από τον τόπο μετακίνησης και καταγωγής τους. Σε ακραίες περιπτώσεις (που όμως όλο και εμφανίζονται συχνότερα) οικογένειες μεταναστών από ισλαμικές χώρες δεν στέλνουν καν τα παιδιά τους στο σχολείο «για να μην γίνουν Γερμανοί» ή Γάλλοι, Δανοί, Σουηδοί κ.λ.π., ανάλογα με τη χώρα που ζουν.

Οι πρόσφατες ροές προσφυγικών ρευμάτων συνδυάζονται άμεσα στο μυαλό των αυτοχθόνων με τις συμπεριφορές και τις αντιλήψεις των ήδη υπαρχόντων μεταναστών από τις ίδιες ή όμορες και ομόθρησκες χώρες. Οπότε υπάρχει εύφορο έδαφος για αρνητική στάση κοινωνιών ή μεγάλων πληθυσμιακών ομάδων χωρών, κυρίως στη βόρεια και κεντρική Ευρώπη. Η διαδεδομένη κοινή σκέψη των απλών ανθρώπων στις χώρες που επιλέγουν οι πρόσφυγες/μετανάστες περιέχει τη βεβαιότητα ότι η άφιξη νέων μεταναστών (για τη μεγάλη πλειοψηφία οι δύο έννοιες ταυτίζονται μιας και μετράει το αποτέλεσμα) αφενός θα δημιουργήσει μεγαλύτερα και πιο επικίνδυνα γκέτο αναπαραγωγής των πολιτισμικών χαρακτηριστικών των μελών τους, και αφετέρου θα οδηγήσει σε ισλαμοποίηση περιοχών, με ενδεχόμενη (αναγκαστική) μετακίνηση των ντόπιων σε άλλες γειτονιές ή και πόλεις.

Στους υπαρκτούς αυτούς φόβους που αυξάνονται μαζί με τα προσφυγικά ρεύματα δεν έχουν απαντήσει επαρκώς (ίσως και καθόλου) οι κυβερνήσεις των βιομηχανικών χωρών που συχνά αντιμετωπίζουν τους μετανάστες/πρόσφυγες/ξένους ως φτηνό εργατικό δυναμικό που θα επανδρώσει τα εργοστάσια και τις βάρδιες με χαμηλότερου κόστους εργασία.

Μια ξεχωριστή κατηγορία χωρών είναι οι πρώην σοσιαλιστικές, που αντιδρούν περισσότερο, ίσως λόγω ανεργίας και υποβαθμισμένης καθημερινότητας, αλλά και λόγω εγγενώς κλειστών κοινωνιών. Παρατηρούμε δηλαδή το φαινόμενο των σκληρότερων και βιαιότερων αντιδράσεων στις χώρες αυτές, αν και δεν προτιμώνται από τους πρόσφυγες ή μετανάστες, αφού οι μετακινούμενοι προτιμούν να καταλήξουν σε χώρα όπου έχουν συγγενείς οι οποίοι είναι κάπως αποκαταστημένοι, μιας και έχουν στέγη και εργασία. Όμως και μόνο η διέλευσή τους από χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ προκαλεί αντιδράσεις στις τοπικές κοινωνίες.

Έτσι κι αλλιώς, η Ευρώπη, σε Ανατολή και Δύση, είναι υποχρεωμένη να αντιμετωπίσει ένα ακόμα πρόβλημα που αφορά την υπόσταση και τα ενοποιητικά της στοιχεία. Η αντοχή, η ανοιχτοσύνη και τα προγράμματά της θα δοκιμαστούν όχι τόσο από τους ξένους και το προσφυγικό ρεύμα, αλλά αναδρομικά, από τη μαζική διεύρυνση που προκάλεσε η γερμανική επιρροή (και τα συμφέροντά της), τόσο που εδώ και καιρό μοιάζει με διόγκωση. Πάντως το υπάρχον σχήμα δεν θυμίζει πολύ ούτε ευρωπαϊκή ούτε ένωση.

* Ο Άκης Κοσώνας είναι δημοσιογράφος. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες στην Αθήνα και το Παρίσι. Εργάστηκε ως πολιτικός συντάκτης στο περιοδικό «Αντί» (1983-1987) και στις εφημερίδες Μεσημβρινή, Απογευματινή, Έθνος, Βήμα, Καθημερινή. Έκανε για πολλά χρόνια ραδιόφωνο στον Αθήνα 9.84, του οποίου ήταν ιδρυτικό στέλεχος. Διετέλεσε γενικός διευθυντής της ΕΡΤ και Γ.Γ. του ΕΟΤ. Εργάστηκε στο ΑΠΕ (1996-2015), έχοντας την ευθύνη των εκδόσεων του πρακτορείου. Αρθρογραφεί στην εφημερίδα «Αγορά».
Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς 

Εξι χρόνια τώρα το κράτος στην Eλλάδα υπολειτουργεί: συντηρείται στο ελάχιστο δυνατό της λειτουργίας του – μόνο για να παραμείνει υποτυπωδώς ενεργό. Oταν ο ετήσιος προϋπολογισμός ενός πανεπιστημίου το 2009 ήταν 74 εκατομμύρια ευρώ και σήμερα είναι 11, μπορούμε να καταλάβουμε τι σημαίνει υπολειτουργία. Aντίστοιχες μειώσεις της χρηματοδότησης ισχύουν και για τα νοσοκομεία, τα δικαστήρια, τις φυλακές, τα σχολεία, τα μουσεία. Oι κρατικοί λειτουργοί που συνταξιοδοτούνται, προφανώς οι εμπειρότεροι, δεν αναπληρώνονται με καινούργιες προσλήψεις, και είναι σε όλους μας σαφές τι σημαίνει αυτό για τη λειτουργία των θεσμών και για το επίπεδο των παρεχόμενων υπηρεσιών.

Eξι χρόνια είναι διάρκεια διπλάσια της γερμανικής κατοχής του 1941-1944. Kαι ο σημερινός βυθισμός στην οικονομική ύφεση έχει συνέπειες ανάλογες με αυτές που συνόδευαν πάντοτε μια ξενική κατάκτηση:

Kλείνουν πολλές, πάμπολλες μικρές και μεγάλες επιχειρήσεις, αυξάνεται δραματικά η ανεργία, γιγαντώνεται το ποσοστό του πληθυσμού που στερείται τα χρειώδη ή λιμοκτονεί, με επακόλουθο την ψυχολογική διάλυση των ανθρώπων και τον γενικευμένο απελπισμό. Kαταλύεται η κρατική ανεξαρτησία, οι υπηρεσίες του κράτους όχι μόνο υπολειτουργούν αλλά και επιτροπεύονται – η χωρίς προσχήματα, επιτόπια επιτρόπευση ταπεινώνει τον λαό, τον βυθίζει σε ανασφάλεια και πανικό, σε απώλεια του αυτοσεβασμού του. Eστω και μόνο τα ελάχιστα αυτά ενδεικτικά δεδομένα δικαιολογούν την αίσθηση ολικής καταστροφής, συγκροτούν την εικόνα μιας κοινωνίας σε «καταστολή», «διασωληνωμένης», ενός κράτους τεχνητά συντηρούμενου στην ιστορική επιβίωση.

H διαφορά από τη γερμανική κατοχή του 1941-44 είναι ότι σήμερα οι διαμορφωτές της κοινής συνείδησης (τα MME και το υποτελές σε αυτά πολιτικό προσωπικό της χώρας) λειτουργούν και συμπεριφέρονται ωσάν όλα στην Eλλάδα να παραμένουν όπως ήταν πριν από το 2009 – πριν από την κατάρρευση της οικονομίας, πριν από την επιτρόπευση της χώρας. Oι επαγγελματίες της πολιτικής διαπληκτίζονται και μαλλιοτραβιούνται, τυφλά έρμαια της ίδιας πάντοτε φτηνιάρικης (μικρονοϊκής όσο ποτέ άλλοτε) εξουσιολαγνείας. Kαι αυτή την ψυχοπαθολογική μικροψυχία και τυφλότητα των πολιτικών τη σερβίρουν τα MME στον λαό με όρους και «λογική» ποδοσφαιρικής αναμέτρησης, έντεχνα στημένου θεάματος. Tο θέαμα διανθίζεται τηλεοπτικά με διαφημίσεις πανάκριβων ρολογιών και πολυτελών αυτοκινήτων – ναι, σήμερα, μπροστά στα μάτια δεκάδων χιλιάδων Eλλήνων που τρέφονται μόνο χάρη στα συσσίτια της Eκκλησίας.

Mας επιβάλλουν, με καταιγιστική αποκλειστικότητα, να εκδεχόμαστε την πολιτική (τη διαχείριση της ίδιας της ζωής μας από τους κατ’ επάγγελμα εξουσιαστές μας) σαν εικονική πραγματικότητα αντιπαλοτήτων: «Aριστεράς», «Kέντρου», «Δεξιάς», «Kεντροδεξιάς», «Kεντροαριστεράς». Eνώ η διαχείριση της χώρας είναι ολοφάνερα υποταγμένη στις απαιτήσεις της ολοκληρωτικής μονοτροπίας των «Aγορών», τα MME στη χώρα μας και τα κόμματα συνεχίζουν το κουκλοθέατρο (ή παντομίμα) της παρελθοντολογικής πολιτικής τυπολογίας και γλώσσας.

Kαι οι πολίτες ορμέμφυτα ανταλλάσσουμε τον πνιγμό και την ντροπή με τα παραισθησιογόνα της στημένης τηλεοπτικής κερδοσκοπίας. Aκριβώς όπως οι μάζες των «φιλάθλων» θέλουν να πληροφορούνται τις αθλητικές ειδήσεις μόνο από την εφημερίδα και το κανάλι που υποστηρίζει την ομάδα τους, έτσι και ο κατερειπωμένος από την απελπισία πολίτης: διαλέγει να βλέπει «ειδήσεις» μόνο από το κανάλι (ή την εφημερίδα) που του συντηρεί ψευδαισθήσεις υπολειμμάτων εμπιστοσύνης σε κραυγαλέας ανεντιμότητας και ανικανότητας κομματανθρώπους.

Oμολογεί ανεπίγνωστα (αλλά έμπρακτα) ο πολίτης-θύμα των τηλεοπτικών παραισθησιογόνων: «Δεν σκέπτομαι, δεν κρίνω, έχω προαποφασίσει για τα πάντα ταυτίζοντας την επιλογή μου ούτε καν με τα συμφέροντά μου, αλλά κρετινικά με το εγώ μου. Δεν “ψηφίζω” N.Δ. ή ΣYPIZA ή KKE ή ΠAΣOK, “είμαι” N.Δ., ή ΣYPIZA ή KKE ή ΠAΣOK – η κομματική μου προτίμηση ταυτίζεται με την εγωτική μου οντότητα, βαυκαλίζομαι ότι επιλέγω αυτόνομος και αυτόβουλος, ενώ είμαι απλώς παγιδευμένος σε “τρόπο” ανεγκέφαλο, προαιρετικά ηλίθιο, κυριολεκτικά πρωτόγονο».

Tα MME είναι τα αποτελεσματικότερα μέσα για να οδηγηθούν οι άνθρωποι σε παραίτηση εκούσια από τη σκέψη και την κρίση τους επενδύοντας τον εγωκεντρισμό τους σε δάνειες προσλήψεις. Eτσι φτάνουν να ζουν και να ενεργούν με ολοκληρωτικά χαμένη την αίσθηση της πραγματικότητας: H χώρα επιτροπεύεται, το κράτος έχει διαλυθεί, η οικονομία έχει παταγωδώς χρεοκοπήσει, όμως όλοι οι κλάδοι συνεχίζουν να απεργούν, να διαδηλώνουν, να νεκρώνουν τον ήδη κωματώδη κοινωνικό βίο πολεμώντας η κάθε ομάδα συμφερόντων για τα δικά της επιμέρους συμφέροντα. Zούγκλα.

Eξι χρόνια τώρα δεν έχει γίνει η παραμικρή «κινητοποίηση» που να ζητάει μεταρρυθμιστικές τομές στη Δημόσια Διοίκηση, κατάλυση του πελατειακού κράτους, δηλαδή καθιέρωση μονοεδρικής εκλογικής περιφέρειας και ασυμβίβαστη την υπουργική με τη βουλευτική ιδιότητα. Ποτέ και πουθενά αίτημα για αξιοκρατία, για κοινωνική δικαιοσύνη, δηλαδή να λογαριάζεται στους «κατέχοντες» όχι ο βιοπαλαιστής επιχειρηματίας, αλλά ο πρόωρα συνταξιοδοτημένος των «ευγενών ρετιρέ», οι διατελέσαντες επισήμως αργόμισθοι «ειδικοί σύμβουλοι» στα υπουργεία, οι στρατιές των κομματικών τρωκτικών με αδιάντροπες προνομίες «υπαλλήλων της Bουλής» και άλλα εξωφρενικά ανάλογα.

Tα τρία διαδοχικά «μνημόνια», ο αυταρχισμός του βάναυσου ορθολογισμού των «δανειστών» μας, θα μπορούσαν να έχουν χρησιμοποιηθεί από τις κομματικές μας κυβερνήσεις σαν μοχλός για μιαν «επανίδρυση του κράτους». Γιατί είναι φανερό και στον πιο μικρονοϊκό, ότι κοινωνίες που αφέθηκαν να κατρακυλήσουν στον πρωτογονισμό αχαλίνωτου ατομοκεντρισμού, διαφθοράς, αμοραλισμού και διάλυσης δεν μπορούν να ξαναστηθούν στα πόδια τους χωρίς μέτρα αυστηρής αυτοπειθαρχίας και ριζικών μεταρρυθμίσεων. Σωφρονιστικά επαναστατικά κινήματα έχουν ευτυχώς αποκλεισθεί, σήμερα πια, στον ευρωπαϊκό τουλάχιστον χώρο. Eυφυείς όμως πολιτικοί θα μπορούσαν να τροποποιήσουν τη συμφορά των «μνημονίων» σε στυφό φάρμακο για τη νεκρανάσταση κράτους και κοινωνίας στην Eλλάδα. Για την επανασύσταση, εξυπαρχής, θεσμών και λειτουργιών.

Aλλά η σήψη αρχίζει από το κεφάλι.

Πηγή "Καθημερινή"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


“Ξεφόρτωμα ψυχών” και σκόπιμο “μποτιλιάρισμα”

Του Γιώργου Χαρβαλιά

Σε ένα είδος ιδιότυπου πολέμου έχει εμπλακεί τα τελευταία 24ωρα η χώρα, με τις ορδές των κατατρεγμένων να ορθώνονται ως «ανθρώπινη ασπίδα» ανάμεσα σε ορατούς και αόρατους εχθρούς.

Το σχέδιο αποκαλύφθηκε. Μαζί με την οικονομική εξουθένωση και την δανειακή ομηρία, η Ελλάδα καλείται να υποδεχθεί ένα κύμα εισβολής κατατρεγμένων που καμία άλλη ευρωπαική χώρα δεν θέλει να φιλοξενήσει. Η αντικειμενική αδυναμία φύλαξης της απέραντης ακτογραμμής του Αιγαίου, έχει καταστήσει την πατρίδα μας έρμαιο μεταξύ της τακτικής «ξεφορτώματος ψυχών» που ακολουθεί η Αγκυρα και του σκόπιμου «μποτιλιαρίσματος» στα βόρεια σύνορα μας που επιβάλει η «δασκαλεμένη» από την…ανασυσταθείσα Αυστροουγγαρία, ΠΓΔΜ.

Η κατάσταση επομένως είναι απρόβλεπτη ως προς την εξέλιξη της. Είναι αδύνατον να υπολογιστεί ο τελικός αριθμός προσφύγων και λαθρομεταναστών που θα εγκλωβιστούν σε ελληνικό έδαφος αν κλείσουν οριστικά τα σύνορα στα Σκόπια και το ΝΑΤΟ δεν καταφέρει να περιορίσει δραστικά την διακίνηση από τις απέναντι ακτές.

Σήμερα μετράμε 50 χιλιάδες που βρίσκονται παγιδευμένοι στην ελληνική επικράτεια. Αυριο μπορεί να μιλάμε για δεκαπλάσια νούμερα. Στα τουρκικά παράλια βρίσκονται στρατοπεδευμένα άλλα δύο εκατομμύρια επίδοξων μεταναστών που βιάζονται να φτάσουν στην Γερμανία. Αν στην ερχόμενη σύνοδο για το προσφυγικό η Τουρκία αρνηθεί να συνεργαστεί εμπράκτως, που είναι και το πιθανότερο, η Ελλάδα θα πρέπει μαζί με τα…βέτο να ετοιμάζεται και για ένα ασύλληπτο ανθρώπινο τσουνάμι.

Καπού εδώ, αγαπητοί φίλοι τελειώνει και το καλαμπούρι του ανθρωπισμού. Γιατί αν είναι να καταστρέψουμε την χώρα και να αλλοιώσουμε αμαχητί την ήδη προβληματική πληθυσμιακή της υπόσταση θα έχουμε προδώσει όχι μόνο τις εθνικές μας αξίες, αλλά και το μέλλον των επόμενων γενιών. Τέτοιου είδους προδοσίες γίνονται μόνο σε καιρό πολέμου ή ξένης κατοχής.

Χρειάζονται λοιπόν σκληρές αποφάσεις. Και μονομερείς, όπως ακριβώς κάνουν οι Αυστριακοί και τα τσιράκια τους για να προστατέψουν το τομάρι τους.

Είναι αλήθεια ότι σε αυτό τον πόλεμο η Ελλάδα δεν έχει πραγματικά πυρομαχικά. Ούτε μπορεί να πνίξει γυναίκες και παιδιά, ούτε να σταματήσει την εισβολή με τα όπλα. Μπορεί όμως και οφείλει, με οποιοδήποτε κόστος έχει αυτό, να καταστήσει την χώρα μας αντιδημοφιλή προορισμό για τους επίδοξους μετανάστες που νομίζουν ότι το ελληνικό έδαφος είναι μια ελεύθερη ζώνη τράνζιτ. Χωρίς περιορισμούς και χωρίς νόμους, με καλοκάγαθους λιμενικούς, αστυνομικούς θεατές, γιαγιάδες να τους προσφέρουν σοκολάτες και κανάλια να βιντεοσκοπούν το μακρύ ταξίδι τους.

Δυστυχώς τα δεδομένα άλλαξαν. Γιατί προέχει η επιβίωση των Ελλήνων. Κι αυτό το “we want go” που άναρθρα ακούγεται μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες, πρέπει να καταστεί σαφές ότι δεν εξασφαλίζεται μέσω Ελλάδος.

Ποια είναι λοιπόν η λύση; Μία και μοναδική: Σχολαστικά περιφραγμένα στρατόπεδα φιλοξενίας σε υποβαθμισμένες βιομηχανικές περιοχές εκτός αστικού ιστού που θα προσφέρουν τα στοιχειώδη (αξιοπρεπή διανυκτέρευση, υγιεινή και σίτιση) αλλά θα φρουρούνται από τον ελληνικό στρατό, χωρίς την άδεια του οποίου δεν θα περνάει κουνούπι..

Θα κινδυνεύσουμε με εξεγέρσεις, μπορεί να σκεφτείτε. Οι πρόσφυγες είναι αποφασισμένοι και θέλουν πάση θυσία να φτάσουν στα σύνορα.Υπάρχουν γυναικόπαιδα ανάμεσά τους. Όλα αυτά σωστά. Δεν αποκλείεται να έχουμε και ατύχημα. Μπορεί και να ανοίξουν κεφάλια. Ποιος εγγυάται όμως, ότι με τη σημερινή παθητική τακτική εξασφαλίζεται το αντίθετο; Είναι απολύτως αναγκαίο να συνειδητοποιήσουν οι επίδοξοι μετανάστες ότι όσο οι επάνω κρατούν τα σύνορα κλειστά, τόσο και εκείνοι θα παραμένουν υπό περιορισμό κυκλοφορίας.

Μόνο αν διαδοθεί στόμα με στόμα ότι η Ελλάδα κόβει την ελεύθερη διακίνηση μπορεί να ανασχεθεί η προσφυγική ροή. Κι ας αφήσουμε τα Νόμπελ της υποκρισίας για τίποτα ισουίτες φραγκολεβαντίνους.

Υπάρχει βεβαίως και μια δεύτερη λύση περισσότερο κυνική και απάνθρωπη. Να αραδιάσουμε καμιά πενηνταριά χιλιάδες πρόσφυγες στην ουδέτερη ζώνη με τα Σκόπια. Και άξαφνα να πούμε: Μισή-μισή η ευθύνη μάγκες για την τύχη τους. Εμείς θα τους ταΐζουμε μέχρι εσείς να ανοίξετε τα σύνορα…
Θα ήθελα τότε να ξέρω ποιά φυλάκια θα έτρεχαν να γκρεμίσουν οι ορδές των απελπισμένων;
Τα δικά μας ή τα δικά τους;
Και ποιος θα ερχόταν αντιμέτωπος με τα γυναικόπαιδα ως ανθρώπινη ασπίδα.
Εμείς ή αυτοί;…

Ας έχουν χάρη οι φίλοι μας οι κεντροευρωπαίοι που δεν είμαστε καθάρματα σαν και του λόγου τους…

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Θα θέσουμε ευθέως το ερώτημα που απασχολεί ολοένα και περισσότερους Έλληνες. Υπάρχει περίπτωση αυτός ο… εισαγόμενος δήθεν εμφύλιος πόλεμος στη Συρία ανάμεσα στον Άσαντ και τους τζιχαντιστές να μετεξελιχθεί σε γενικότερη πολεμική ανάφλεξη που θα συμπεριλάβει την Τουρκία, την Ρωσία και το ΝΑΤΟ; Όχι, είναι η κατηγορηματική απάντηση. Αποκλείεται. Όσο διακαώς κι αν επιθυμεί η Άγκυρα την πολεμική ανάμειξη του ΝΑΤΟ, προκειμένου να αποτραπεί η ίδρυση ημιαυτόνομου κουρδικού κράτους και στη Συρία, στα σύνορά της με την Τουρκία, αυτό δεν πρόκειται να συμβεί.

Ο λόγος είναι απλούστατος. Τι διακύβευμα αν η Ρωσία συνεχίσει να έχει κάποια επιρροή στα πράγματα της Μέσης Ανατολής μέσω της στήριξης του συριακού καθεστώτος του Άσαντ είναι σαφώς υποδεέστερο για τις ΗΠΑ από μία πολεμική ανάφλεξη παγκοσμίων διαστάσεων, με όλους τους κινδύνους που αυτή εμπεριέχει. Δεν είναι τρελοί οι αμερικανοί, οι οποίοι κυριαρχούν σχεδόν απόλυτα στη Μέση Ανατολή μετά την αποκατάσταση των σχέσεών τους με το Ιράν, να θέσουν σε σκληρή δοκιμασία την κυριαρχία τους στην πιο στρατηγική περιοχή του κόσμου μόνο και μόνο επειδή η Τουρκία θέλει να μην δημιουργηθεί ημιανεξάρτητο κουρδικό κρατίδιο στη Συρία.

Τα ατού του Ιράν

Τριάντα πέντε ολόκληρη χρόνια αναγκάστηκαν να περιμένουν οι αμερικανοί για να επαναπροσεγγίσουν το Ιράν, μετά την ισλαμική επανάσταση του Χομεϊνί. Συμπεριλαμβάνοντας τμήματα της πανάρχαιας Μεσοποταμίας και της αυτοκρατορίας της Περσίας, το Ιράν είναι εδώ και σχεδόν μιάμιση χιλιετία χώρα μουσουλμανική, μη αραβική, με τεράστια εθνική συνοχή και –το κυριότερο για τις ΗΠΑ- είναι χώρα που διακατέχεται από αυτοκρατορική νοοτροπία.

Τα πλεονεκτήματα αυτά καθιστούν το Ιράν εξαιρετικά χρήσιμο για την πολιτική των ΗΠΑ. Πρωτίστως, με αμερικανική βοήθεια, το Ιράν μπορεί να αποτελέσει ρεαλιστικό ανάχωμα στην πρόθεση του Ερντογάν να αναδείξει την Τουρκία ως ηγεμονική δύναμη του συνόλου του μουσουλμανικού κόσμου.

Με την Αίγυπτο να βρίσκεται σε μαύρα χάλια λόγω της στυγνής στρατιωτικής δικτατορίας που έχει επιβληθεί στη χώρα, με τον στρατηγό Αλ Σίσι να αποτελεί όργανο των ΗΠΑ και του Ισραήλ, μόνο το Ιράν έχει τον αναγκαίο πληθυσμό (80 εκατομμύρια κατοίκους) και τη στρατιωτική ισχύ ώστε να διεκδικήσει και αυτό τον ρόλο, του ηγέτη του μουσουλμανικού κόσμου.

Επειδή, μάλιστα, το Ιράν δεν είναι αραβική χώρα, μπορεί να ασκήσει πολύ αποτελεσματική πίεση στη Σαουδαραβία, στο Ιράν ή στα Εμιράτα του Κόλπου, αν κάποιο από τα κράτη αυτά δεν εναρμονίζεται πλήρως με τις εντολές των αμερικανών! Εννοείται, φυσικά ότι αυτό θα γίνεται στο βαθμό που δεν παραβλάπτονται καίρια συμφέροντα του ίδιου του Ιράν.

Σπασμωδικές κινήσεις της Άγκυρας

Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έχει πλήρη γνώση των συμφερόντων της αμερικανικής πολιτικής. Και να μην είχε, άλλωστε, οι ΗΠΑ του το κατέστησαν αυτό πεντακάθαρο, όταν του έδωσαν να αντιληφθεί ότι το ΝΑΤΟ θα τον άφηνε εντελώς μόνο του να αντιμετωπίσει τα ρωσικά αντίποινα, αν ο τούρκος πρόεδρος επιχειρούσε να «θυματοποιήσει» την Τουρκία, κάνοντας παράτολμες επιθετικές κινήσεις στη Συρία.

Αυτό αυξάνει τον εκνευρισμό του Ερντογάν, ο οποίος προβαίνει σε σπασμωδικές κινήσεις. Σε μία εβδομάδα, τρεις(!) φορές άλλαξε θέση η Άγκυρα. Στην αρχή, οι Τούρκοι έκαναν το… βαρύ πεπόνι: ανακοίνωσαν ότι θα εισβάλουν μόνοι τους στη Συρία.

Μεγαλύτερη πολιτική και πολεμική ανοησία από αυτή δεν υπάρχει. Ο τουρκικός στρατός που θα εισέβαλε στη Συρία και τα τουρκικά πολεμικά αεροπλάνα που θα έδιναν κάλυψη από αέρος στα τουρκικά στρατεύματα υπεριπτάμενα του συριακού εδάφους, θα βρισκόταν στο απόλυτο έλεος της ρωσικής πολεμικής αεροπορίας και των ρωσικών αντιαεροπορικών πυραύλων S-300 και S-400.

Οι ρώσοι θα έπαιρναν επιτέλους εκδίκηση για την κατάρριψη του ρωσικού πολεμικού αεροπλάνου Su-24, προκαλώντας χιλιάδες νεκρούς τούρκους στρατιώτες και καταρρίπτοντας δεκάδες τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη, με το ΝΑΤΟ να παραμένει θεατής των εξελίξεων και να βγάζει ανακοινώσεις καταδίκης της ρωσικής στάσης, αλλά με μηδενική πρακτική ανάμειξή του.

«Συμμαχική χερσαία εισβολή»

Ο Ερντογάν κατάλαβε ότι οι αμερικανοί δεν θα κουνούσαν ούτε το δαχτυλάκι τους για να βοηθήσουν την Τουρκία, οπότε σε δύο εικοσιτετράωρα άλλαξε γραμμή, εγκαταλείποντας τους παλικαρισμούς περί τουρκικής εισβολής στη Συρία.

Άρχισε, λοιπόν, να ζητάει από το ΝΑΤΟ την πραγματοποίηση «συμμαχικής χερσαίας εισβολής» στη Συρία. Και αυτή η τουρκική θέση είναι πλήρως ανεδαφική. Αποκλείεται να πραγματοποιηθεί. Από τη στιγμή που οι Τούρκοι διαπίστωσαν ότι οι ΗΠΑ δεν θα βοηθούσαν τη χώρα τους ακόμη κι αν η Ρωσία διεύρυνε τις πολεμικές επιχειρήσεις κατά της Τουρκίας, ως αποτέλεσμα τουρκικής εισβολής στη Συρία, ευνόητο είναι ότι ο Ερντογάν δεν είχε αυταπάτες για τη στάση της Ουάσιγκτον.

Είναι αποκαλυπτικές οι δηλώσεις του τούρκου υπουργού Εξωτερικών, Μεβλούτ Τσαβούσογλου, οι οποίες αφενός αποτυπώνουν την προαναφερθείσα πραγματικότητα και αφετέρου καθιστούν φανερά τα αδιέξοδα της τουρκικής πολιτικής στη Συρία.
«Κάποιες χώρες όπως εμείς, η Σαουδική Αραβία και ορισμένες της Δυτικής Ευρώπης, υποστηρίζουν ότι είναι απαραίτητη μία συμμαχική χερσαία επιχείρηση. Ωστόσο, το να περιμένει κανείς να γίνε αυτό μόνο από τη Σαουδική Αραβία, την Τουρκία και το Κατάρ δεν είναι ούτε σωστό ούτε ρεαλιστικό», υπογράμμισε ο Τσαβούσογλου.

«Ζώνη ασφαλείας στο συριακό έδαφος»

Εγκαταλείποντας και τη θέση της «συμμαχικής χερσαίας εισβολής», η Τουρκία ζήτησε στη συνέχεια τη δημιουργία «ζώνης ασφαλείας» μέσα στο συριακό έδαφος, έχοντας εξασφαλίσει αυτή τη φορά και τη σύμφωνη γνώμη της καγκελαρίου της Γερμανίας, της Άνγκελα Μέρκελ, η οποία «καίγεται» πολιτικά να εμφανίσει ότι κάνει κάτι για να εμποδίσει τη συνεχή ροή προσφύγων προς τη Γερμανία, ενόψει και των εκλογών που θα γίνουν σε τρία γερμανικά κρατίδια μέσα στον Μάρτιο.

Στο μεταξύ, οι τούρκοι στρατηγοί προσπαθούν να αξιοποιήσουν τη συμφωνία για έλευση του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο προκειμένου να υποσκάψουν το κύρος του Ερντογάν και να αναβαθμίσουν τον δικό τους ρόλο στα πολιτικά πράγματα της γειτονικής χώρας.

«Αν πλοία του ΝΑΤΟ εντοπίζουν στη θάλασσα ανθρώπους που κινδυνεύουν, θα τους διασώζουν όπως επιβάλλει το διεθνές δίκαιο. Αν οι άνθρωποι αυτοί έχουν αποπλεύσει από την Τουρκία, θα επιστρέφουν στις τουρκικές ακτές, όπως έχει συμφωνήσει το ΝΑΤΟ με την Τουρκία», ανέφερε σε δηλώσεις του ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ, ο νορβηγός τέως πρωθυπουργός Γενς Στόλτενμπεργκ, ξεκαθαρίζοντας τη θέση της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας.

Στη Στρατιωτική Επιτροπή του ΝΑΤΟ όμως οι τούρκοι στρατηγοί απορρίπτουν(!) την επιστροφή των διασωζόμενων προσφύγων και μεταναστών στην Τουρκία. Ακόμη χειρότερα, η Άγκυρα δηλώνει ότι η ίδια επιθυμεί το πεδίο δράσης του ΝΑΤΟ να είναι ανατολικά του 25ου μεσημβρινού, δηλαδή… δυτικότερα(!) των νησιών του ανατολικού Αιγαίου, ώστε να εξαιρούνται τα «αποστρατιωτικοποιημένα», κατά τις διεθνείς συνθήκες, Δωδεκάνησα. Σαφής, δηλαδή, η τουρκική προσπάθεια αποκομιδής πολιτικών κερδών.

Προκλητική η Αυστρία

Στο μεταξύ, έξω φρενών είναι η κυβέρνηση Τσίπρα με την εξαπάτηση που έγινε εις βάρος τους από τη Γερμανία. Στη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ την περασμένη εβδομάδα ο πρωθυπουργός δέχτηκε τη δέσμευση της Μέρκελ πως μέχρι τις 6 Μαρτίου, οπότε… θα γίνει η νέα Σύνοδος για το προσφυγικό πρόβλημα με τη συμμετοχή της Τουρκίας, δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα και όλα τα σύνορα θα παραμείνουν ανοιχτά.

Σε τρεις μέρες όμως –προφανώς κατόπιν γερμανικής υπόδειξης- η ΠΓΔΜ και η Σερβία έκλεισαν τα σύνορά τους, ενώ προχθές η Αυστρία οργάνωσε στη Βιέννη μία… «φραξιονιστική» διάσκεψη κρατών για να κλείσουν τα σύνορά τους! Πριν κλείσει καν μία εβδομάδα!!!

Από την αυστριακή σύσκεψη αποκλείστηκε η Ελλάδα, αλλά προσκλήθηκαν έξι Βαλκανικές χώρες που δεν είναι καν μέλη της ΕΕ (Αλβανία, Βοσνία, Σερβία, Κόσσοβο, Μαυροβούνιο, ΠΓΔΜ) και τρεις βαλκανικές χώρες που είναι μέλη της ΕΕ (Βουλγαρία, Κροατία, Σλοβενία). Με άλλα λόγια, η μοναδική χώρα των Βαλκανίων που αποκλείστηκε από τη διάσκεψη ήταν η Ελλάδα!

«Αστυνομικοί διευθυντές δεν μπορούν να ακυρώνουν αποφάσεις εκλεγμένων ευρωπαίων ηγετών», δήλωσε ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών, Νίκος Κοτζιάς. Δυστυχώς, όπως αποδεικνύεται στην πράξη, βεβαίως και μπορούν, ειδικά αν μία χώρα θεωρείται της… «φάπας», όπως είναι εδώ και χρόνια η Ελλάδα στην Ε.Ε.

Πηγή περιοδικό «Επίκαιρα», τεύχος 329



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γιατί οι ΗΠΑ δεν συνέτισαν τον Ερντογάν;

Του Μάριου Ευρυβιάδη

Είναι πασιφανές εδώ και καιρό πως η Νατοϊκή Τουρκία, στην προσπάθειά της να ανατρέψει με οιονδήποτε τρόπο το καθεστώς Άσαντ έχει εγκλωβιστεί σε μια αδιέξοδη πολιτική την οποία, όχι μόνο δεν μπορεί να διαχειριστεί ως ζήτημα εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας αλλά και το οποίο -λόγω κυρίως του κουρδικού ζητήματος- εγκυμονεί ορατούς κινδύνους για την εδαφική της υπόσταση.

Είναι επίσης πασιφανές πως η Άγκυρα επιδιώκει μια στρατιωτική εμπλοκή της Δύσης με αιχμή του δόρατος το ΝΑΤΟ. Θεωρεί πως αυτή η είναι η μόνη επιλογή που θα της επιτρέψει να επανακτήσει την πρωτοβουλία και, μέσα από τη συλλογική δράση, να περιορίσει τις αρνητικές συνέπειες των νεοθωμανικών της φαντασιώσεων -που την οδήγησαν στο σημερινό αδιέξοδο- και να καταστεί ηγεμόνας στη Μέση Ανατολή και στην Ανατολική Μεσόγειο.

Μπορεί το ΝΑΤΟ ν’ ανταποκριθεί στις τουρκικές προσδοκίες, να θεραπεύσει τις εμφανείς αδυναμίες της Άγκυρας και να την απεγκλωβίσει από τη Συριακή κρίση την οποία, σε μεγάλο βαθμό, η ίδια υποδαύλισε;

Η απάντηση σε ένα τέτοιο ερώτημα δόθηκε πριν μισό περίπου αιώνα, είναι αρνητική και καταγράφεται σε επιστολή ημερομηνίας 5 Ιουνίου 1964 από τον Αμερικανό Πρόεδρο Λύντον Τζόνσον προς τον Τούρκο Πρωθυπουργό Ισμέτ Ινονού.

Η επιστολή Τζόνσον στάλθηκε με στόχο την αποτροπή τουρκικής εισβολής στην Κύπρο. Υπάρχει εκτενές και άγνωστο παρασκήνιο ως προς τους λόγους για τους οποίους στάλθηκε η επιστολή και γιατί επιλέχθηκε η συγκεκριμένη ημερομηνία σε μια περίοδο που επικρατούσε σχετική ηρεμία στην Κύπρο. Είχαν προηγηθεί βέβαια, αποτυχημένες προσπάθειες στις αρχές του 1964 να καταλυθεί η Κυπριακή Δημοκρατία, πρώτο σκέλος των οποίων υπήρξε η καθοδηγούμενη από την Άγκυρα ανταρσία του 1963-64.

Συνοπτικά αναφέρω πως τότε υπήρχε συνεννόηση μεταξύ του Τουρκοκύπριου ηγέτη Φ. Κιουτσούκ και της Άγκυρας να προκληθούν επεισόδια στις αρχές Ιουνίου (με αφορμή τη ψήφιση νόμου για την Εθνοφρουρά) με τον Κιουτσούκ να ανακηρύττει “κράτος” στους ελεγχόμενους από τους Τούρκους θύλακες και να προσκαλεί την Τουρκία να επέμβει στρατιωτικά. Επειδή η Τουρκία δεν είχε τότε την στρατιωτική ικανότητα για οργανωμένη εισβολή, παρά μόνο για βομβαρδισμούς (ούτε και το 1967 είχε τέτοια ικανότητα κατά παραδοχή του τότε πρωθυπουργού Ντεμιρέλ), η όλη προσπάθεια αποσκοπούσε στην παραπλάνηση των αμερικανών ώστε να ενεργοποιηθούν πολιτικά υπέρ των Τούρκων. Οργανώθηκε δηλαδή και εφαρμόσθηκε μια προσπάθεια με κινητοποιήσεις του Τουρκικού στρατού με στόχο την παραπλάνηση των αμερικανικών υπηρεσιών ότι επέκειτο εισβολή.

Οι αμερικανοί είχαν τότε ως κύριο μέλημά τους την αποτροπή σύγκρουσης μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, αλλά και τον αποκλεισμό πιθανής εμπλοκής της Σοβιετικής Ένωσης υπέρ της Κύπρου. Θεωρούσαν πως μια πιθανή Σοβιετική εμπλοκή θα είχε απρόβλεπτες συνέπειες για τη διεθνή ειρήνη και ασφάλεια. Στην επιστολή Τζόνσον γίνεται συγκεκριμένη αναφορά στις υποχρεώσεις και τα δικαιώματα των μελών του ΝΑΤΟ και τη σημασία της αποφυγής χρήσης βίας, για τη διασφάλιση της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας.

Ξεχωρίζω και παρουσιάζω δύο συγκεκριμένα αποσπάσματα από την επιστολή -σε δική μου ελεύθερη μετάφραση- τα οποία μιλούν μόνα τους αναφορικά με το μείζον ζήτημα μιας πιθανής εμπλοκής του ΝΑΤΟ στη Συριακή κρίση σήμερα, λόγω τουρκικών επιλογών και κινήσεων.

Απευθυνόμενος προς τον Τούρκο ηγέτη ο αμερικανός Πρόεδρος, μεταξύ άλλων, του υπογραμμίζει:
“Σου εφιστώ επίσης την προσοχή, κύριε Πρωθυπουργέ, στις υποχρεώσεις (της Τουρκίας) σας προς το ΝΑΤΟ. Δεν μπορεί να υπάρχει ερώτημα στο μυαλό σου πως μια τουρκική επέμβαση στην Κύπρο θα οδηγήσει σε εχθροπραξίες ανάμεσα σε τουρκικές και ελληνικές δυνάμεις. Ο Υπουργός Εξωτερικών Ράσκ διακήρυξε στο πρόσφατο Υπουργικό Συμβούλιο του ΝΑΤΟ, στη Χάγη, πως ένας πόλεμος μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας πρέπει να θεωρείται, κυριολεκτικά, “αδιανόητος”…
Επιπλέον μια στρατιωτική επέμβαση στην Κύπρο από την Τουρκία θα μπορούσε να οδηγήσει σε άμεση εμπλοκή της Σοβιετικής Ένωσης. Ελπίζω να αντιλαμβάνεσαι πως οι Νατοϊκοί σας σύμμαχοι δεν είχαν την ευκαιρία να εξετάσουν κατά πόσον έχουν υποχρέωση να υπερασπιστούν την Τουρκία εναντίον στη Σοβιετική Ένωση εάν η Τουρκία κάνει κάποιο βήμα που θα προκαλέσει Σοβιετική επέμβαση, χωρίς την ξεκάθαρη συναίνεση και κατανόηση των Νατοϊκών της συμμάχων”.
Εξ’ ίσου σημαντική είναι και η προτελευταία παράγραφος της επιστολής:
“Τέλος, κ. Πρωθυπουργέ, πρέπει να σου υποδείξω πως έχεις δημιουργήσει επικίνδυνες καταστάσεις σε ζητήματα ειρήνης και πολέμου. Τα ζητήματα αυτά ξεπερνούν τις διμερείς σχέσεις ανάμεσα σε Τουρκία και Ηνωμένες Πολιτείες. Σίγουρα οι συνέπειές τους δεν θα περιοριστούν μόνο σε ένα πόλεμο ανάμεσα σε Τουρκία και Ελλάδα αλλά μπορούν να συμπεριλάβουν ευρύτερες εχθροπραξίες λόγω των απρόσμενων συνεπειών που θα προκληθούν από μια μονομερή επέμβαση στην Κύπρο. Έχεις τις ευθύνες σου ως αρχηγός της τουρκικής κυβέρνησης. Έχω και εγώ τις δικές μου ευθύνες ως Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών. Πρέπει, συνεπώς, να σου γνωστοποιήσω στο πλαίσιο βαθειάς φιλίας, πως, εκτός και αν έχω τη διαβεβαίωσή σου πως δεν θα αναλάβεις τέτοια δράση χωρίς πλήρη διαβούλευση, δεν μπορώ να αποδεχτώ το παράγγελμά σου προς τον Πρέσβη Χέαρ (στην Άγκυρα) για μυστικότητα και πρέπει να ζητήσω έκτακτες συναντήσεις του Συμβουλίου του ΝΑΤΟ και του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών”.
Νομίζω πως τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Η περίφημη ή πιο ορθά η περιβόητη “ρήτρα αλληλεγγύης” του ΝΑΤΟ (Άρθρο 5), ενεργοποιείται κατόπιν συλλογικής απόφασης του Συμβουλίου του ΝΑΤΟ και εφόσον κάποιο μέλος του ΝΑΤΟ υφίσταται επίθεση και όχι όταν αυτό είναι ο επιδρομέας.

Και παρά το γεγονός πως στη Συριακή κρίση το ΝΑΤΟ, ως οργανισμός και σε διμερές επίπεδο οι Νατοϊκοί σύμμαχοι της Άγκυρας, έχουν, από το 2012, εκφράσει απερίφραστα την υποστήριξή τους ως προς την εδαφική ακεραιότητα της Τουρκίας -με τελευταίο παράδειγμα τον Πρόεδρο Ομπάμα- αρκετοί υπογραμμίζουν πως δεν έχουν υποχρέωση να συνδράμουν και να βοηθήσουν την Τουρκία εάν αυτή, με δικές της πρωτοβουλίες, εμπλακεί σε πόλεμο με τρίτες χώρες στη Συρία. Η άμεση έγνοια όλων είναι, βέβαια, μια πιθανή σύγκρουση της Τουρκίας με τη Ρωσία, που είναι ακριβώς το ενδεχόμενο που θορύβησε τον Τζόνσον το 1964.

Υφίσταται, ωστόσο, και μια άλλη διάσταση, η οποία αφορά σε μια πολύ μεγάλη παρανόηση, αναφορικά με το ΝΑΤΟ και την ρήτρα αλληλεγγύης, που λαϊκά εκφράζεται “ένας για όλους και όλοι για ένα”. Η ρήτρα αυτή δεν ισχύει ως νομική δέσμευση. Κανένα μέλος του ΝΑΤΟ δεν δεσμεύεται από τη Συνθήκη του ΝΑΤΟ -τη Συνθήκη της Ουάσινγκτον του 1949- να συνδράμει στρατιωτικά άλλο μέλος , έστω και αν αυτό υποστεί επιδρομική επίθεση! Και όσα λέγονται περί του αντιθέτου είναι επιτηδευμένη και περίτεχνη προπαγάνδα που καλλιεργείται για πολλούς άλλους και ευνόητους λόγους.

Σε κάθε κρίση έμμεσης και άμεσης εμπλοκής του ΝΑΤΟ, κάθε μέλος κρίνει και αποφασίζει, στη βάση του δικού του εθνικού συμφέροντος, ποιά θα είναι η συνδρομή του. Αυτή μπορεί να είναι από μηδενική, μέχρι στρατιωτική. Και ο λόγος είναι πως το ΝΑΤΟ δεν είναι στρατιωτική συμμαχία- ποτέ δεν υπήρξε. Το κάθε του μέλος διαθέτει δικαίωμα βέτο στις αποφάσεις του οργανισμού, που είναι πολιτικός και όχι στρατιωτικός.

Το ΝΑΤΟ είναι ένας Διεθνής Οργανισμός (International Organization) ο οποίος αντλεί την διεθνή του νομιμότητα και υπόσταση στο πλαίσιο της Χάρτας του ΟΗΕ (Κεφάλαιο 8) ως Περιφερειακή Οργάνωση (Regional Organization). Καμία δράση του ΝΑΤΟ δεν νομιμοποιείται αν είναι ασύμβατη “με τους σκοπούς και τις αρχές της Χάρτας του ΟΗΕ” (Προοίμιο της Συνθήκης του ΝΑΤΟ και το Άρθρο 1) και όπως καθορίζεται από τις διατάξεις του ΟΗΕ και κυρίως από το Κεφάλαιο 7 (Ενέργειες σε περίπτωση απειλής εναντίον της Ειρήνης, Διαταράξεως της Ειρήνης και Επιθετικών Πράξεων).

Είναι γεγονός πως μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, το ΝΑΤΟ, ως εργαλείο ουσιαστικά της Ουάσιγκτον, προσπάθησε να λειτουργήσει ως “παράλληλος ΟΗΕ”. Προσπάθησε ακόμη και να υποκαταστήσει τον ΟΗΕ σε διάφορες κρίσεις αρχίζοντας από τα Βαλκάνια και τη Γιουγκοσλαβική κρίση. Όλες όμως οι μεταψυχροπολεμικές πράξεις του ΝΑΤΟ στις οποίες χρησιμοποιήθηκε βία χωρίς έγκριση από το Συμβούλιο Ασφαλείας (και σε αρκετές, όπως στη Λιβύη, για παράδειγμα, πολλά μέλη του ΝΑΤΟ δεν συμμετείχαν), παραβιάζουν την διεθνή έννομη τάξη, στερούνται νομιμότητας και ως εκ τούτου δεν μπορούν να παραγάγουν δίκαιο. Αυτό μπορεί κάποιοι να το θεωρούν “ψιλά γράμματα”, αλλά δεν είναι. Ας ρωτηθεί το πανίσχυρο Ισραήλ γιατί δεν μπορεί να νομιμοποιήσει τις συνέπειες του πολέμου του 1967, αλλά και η Τουρκία αναφορικά με τις “κατακτήσεις” της στην Κύπρο.

Στην περίπτωση της Συρίας βρισκόμαστε και στο τέλος της μεταψυχροπολεμικής εποχής, ένα γεγονός που προκύπτει και από την ενεργή και όχι παθητική πλέον στάση και συμπεριφορά των δύο μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας, της Κίνας και της Ρωσίας, ιδιαίτερα της δεύτερης. Ισχυρά μέλη του ΝΑΤΟ, όπως Γερμανία, Γαλλία και άλλα, στοιχίζονταν με τις ΗΠΑ σε διάφορες κρίσεις μέχρι πρόσφατα. Όμως στη Συρία, σήμερα και ειδικά μετά την δυναμική Ρωσική επέμβαση τα πράγματα έχουν διαφοροποιηθεί ριζικά. Η στοίχιση δεν είναι, πλέον, δεδομένη.

Η Ρωσία βρίσκεται στη Συρία νόμιμα κατόπιν πρόσκλησης της νόμιμης κυβέρνησης. Και έχει δώσει πολλαπλά δείγματα γραφής πως δεν θα καθίσει εκεί με σταυρωμένα χέρια σε περίπτωση επιδρομικής ενέργειας εκ μέρους της Τουρκίας. Και το ΝΑΤΟ όπως και το κάθε μέλος του -της Τουρκίας συμπεριλαμβανομένης- αντιλαμβάνονται την σοβαρότητα της κατάστασης όπως και τις συνέπειες αλόγιστων πράξεων. Τα πράγματα, όπως υπογραμμίζει και ο Πρόεδρος Τζόνσον στην επιστολή του για την κυπριακή κρίση του 1964, είναι πολύ επικίνδυνα, αφορούν στη διεθνή ειρήνη και ασφάλεια και ξεπερνούν τις διμερείς σχέσεις κρατών.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Με πολλά ανοιχτά μέτωπα, ξεμένει από φίλους

Του Γιάννη Συμεωνίδη

Θα ήταν ωφέλιμο για τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν να αφιέρωνε λίγο χρόνο για μία συνάντηση με τον παγκόσμιο πρωταθλητή στο σκάκι Γκάρι Κασπάροφ. Ο τελευταίος θα του εξηγούσε πως ένας καλός σκακιστής δεν ανοίγει πολλά μέτωπα ταυτοχρόνως, σε αντίθεση με ό,τι πράττει δηλαδή, ιδίως το τελευταίο διάστημα, ο πρόεδρος της Τουρκίας, ο οποίος με τις επιλογές του αρχίζει να ξεμένει από φίλους. Με τους Ρώσους είναι ήδη στα μαχαίρια, οι Ευρωπαίοι είναι ενοχλημένοι μαζί του γιατί δεν κάνει όσα υποσχέθηκε για τις προσφυγικές ροές, ενώ οι αμερικανοί δεν είναι διατεθειμένοι να τον υπερασπίζονται αιωνίως, εφόσον συνεχίσει να επιτίθεται στους συμμάχους τους Κούρδους. Κοντολογίς, πληρώνει την αλαζονεία του…

Ο «σουλτάνος» κέρδισε τις επαναληπτικές βουλευτικές εκλογές της 1ης Νοεμβρίου κλιμακώνοντας τη σύγκρουση με τον κουρδικό πληθυσμό, προκειμένου να προσεταιριστεί το συντηρητικό κομμάτι του αντίστοιχου τουρκικού, που βρίσκεται απέναντι στο ΡΚΚ και τους αυτονομιστές.
Παρατηρούμε, ωστόσο, ότι αυτή η ένταση έχει εξαπλωθεί πλέον σε όλη την τουρκική επικράτεια, την ίδια ώρα που μόνο βέβαιο δεν είναι ότι αυτοί που κατονομάζει ο κ. Ερντογάν ως υπαίτιους τρομοκρατικών ενεργειών είναι και οι πραγματικοί ένοχοι. Ούτε το Ισλαμικό Κράτος έχει αναλάβει, άλλωστε, την ευθύνη για την επίθεση στις 10 Οκτωβρίου στην Άγκυρα με τους 86 νεκρούς, ούτε και οι Κούρδοι της Συρίας για τη βομβιστική ενέργεια με τους 28 ανθρώπους που έχασαν τη ζωή τους την προηγούμενη εβδομάδα στην τουρκική πρωτεύουσα. Αντιθέτως, έχουν αρνηθεί την ανάμειξή τους. Οι ένοχοι έτσι κι αλλιώς για τον πρόεδρο της γείτονος είναι κάθε φορά αυτοί που βολεύει το καθεστώς του…

Όπως και να έχει, μέχρι πριν από λίγο καιρό το όραμα της μετατροπής της Τουρκίας στην ισχυρότερη περιφερειακή δύναμη, με την προσέλκυση όλου του μουσουλμανικού κόσμου, φάνταζε εφικτό. Σήμερα όμως, απέναντι στον Ταγίπ Ερντογάν δεν είναι μόνο οι ξένοι, αλλά τόσο η μεσαία τάξη όσο και η ελίτ της πατρίδας του, οι οποίες πλήττονται από την οικονομική κρίση που έχει επιστρέψει στη γείτονα χώρα. Ολοένα και αυξάνονται, μάλιστα, οι αναλυτές που ισχυρίζονται ότι ο «σουλτάνος» θα είχε ήδη εκθρονιστεί, αν είχε βρεθεί κάποιος σοβαρός αντικαταστάτης του. Είναι αμφίβολο επομένως κατά πόσο ο τούρκος πρόεδρος θα μπορέσει να συνεχίσει το αυταρχικό του μοντέλο με τόσα πολλά προβλήματα στο εσωτερικό του.

«Αντιδρά σπασμωδικά»

Η Ηλίας Τασσόπουλος, είναι διδάκτωρ Διεθνών Σχέσεων και ερευνητής του Κέντρου Μεσογειακών, Μεσανατολικών και Ισλαμικών Σπουδών (ΚΕΜΜΙΣ), του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου. Ο ίδιος τονίζει στα «Επίκαιρα» ότι οι επιλογές του ισχυρού άνδρα της Τουρκίας δεν υπηρετούν κάποιο μακροπρόθεσμο στόχο, αλλά αποτελούν συνέπειες των πρόσφατων σφαλμάτων του.
Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, αντιδρά σπασμωδικά σε προηγούμενες εσφαλμένες αποφάσεις του, ανοίγει νέα μέτωπα, όπως με τους αμερικανούς που δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα έχουν θετική κατάληξη για τον ίδιο, ενώ ταυτοχρόνως «του τελειώνουν» οι σύμμαχοι.

Κατά τον κ. Τασσόπουλο, ο Ταγίπ Ερντογάν δεν διαθέτει πια μεγάλη δεξαμενή φίλων, από την οποία να μπορεί να διαλέγει, όπως παλιά. Τώρα οι σύμμαχοί του είναι συγκεκριμένοι. Μετά την επέμβαση της Ρωσίας στη Συρία βρίσκεται σε πολύ δυσχερή θέση. Γίνεται αντιληπτό, άλλωστε, ότι και η Μόσχα κλιμακώνει με τη σειρά της την αντιπαράθεση, χτυπώντας την Τουρκία εκεί που πονάει, στο θέμα των Κούρδων δηλαδή. Διεξάγεται ένας διαφορετικός Ψυχρός Πόλεμος, ο οποίος σήμερα δεν αφορά αποκλειστικά σε ΗΠΑ και Ρωσία, αφού για τους αμερικανούς υπάρχουν πλέον πολλοί μικροί και μεσαίοι εχθροί.

«Το πρόβλημα της Ουάσιγκτον είναι πως δεν μπορεί να ελέγξει τη Μέση Ανατολή, κι αυτό το κατάλαβε με τον σκληρό τρόπο στο Αφγανιστάν και το Ιράκ. Οι αμερικανοί έχουν τον φόβο του αγνώστου, φοβούνται πως αν επέμβουν στρατιωτικά οι επιπτώσεις θα είναι ακόμα σοβαρότερες για τους ίδιους. Ναι μεν δεν ήθελαν, για παράδειγμα, το ISIS, αλλά ήταν η απόρροια της επέμβασής τους στο Ιράκ, όπου άλλαξαν έναν αδίστακτο εχθρό, τον Σαντάμ Χουσεΐν, με έναν ακόμα πιο αδίστακτο. Ο δε τούρκος πρόεδρος δεν φαίνεται ικανός να αποτρέψει το μεγάλο κύμα προσφύγων και μεταναστών, την ίδια ώρα που φοβάται τις αποσχιστικές τάσεις των Κούρδων, οι οποίοι ισχυρίζονται ότι ελέγχουν την νοτιοανατολική Τουρκία, έχουν αποτινάξει το καθεστώς Ερντογάν και σιγά-σιγά απελευθερώνουν περιοχές. Κλείνοντας την πόρτα στους ευρωπαίους και στους αμερικανούς και έχοντας απέναντί του τη Ρωσία, πως μπορεί, άλλωστε, να αποτρέψει έναν τέτοιο κίνδυνο; Οι πιθανότητες είναι εναντίον του», επισημαίνει με νόημα ο κ. Τασσόπουλος.

«Σύρραξη επί Θύραις!»

Του Χάρη Γρηγοριάδη

Η παρέμβαση της Ρωσίας στη Συρία άλλαξε τους κανόνες του παιχνιδιού. Μέχρι εκείνο το σημείο ο Ταγίπ Ερντογάν μπορούσε να παριστάνει με επιτυχία τον καλύτερο ατζέντη των δυτικών συμφερόντων στη Μέση Ανατολή και να επιχειρεί παραλλήλως την αποδυνάμωση και εξαφάνιση των περιφερειακών του αντιπάλων, όπως του καθεστώτος Άσαντ.
Ήθελε όμως και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο με το διπλό του παιχνίδι, και τώρα είναι παγιδευμένος και αναγκασμένος να επιλύσει μία εξίσωση, την οποία, ωστόσο, κανένας δεν είναι σε θέση να επιλύσει. Ιδίως από τη στιγμή που οι Κούρδοι αποδεικνύονται καλύτεροι σύμμαχοι της Δύσης, αφού δεν έχουν και σκοτεινές δοσοληψίες με τους τζιχαντιστές, σε αντίθεση με την Άγκυρα.
Σε αυτό το πλαίσιο, δεν αποκλείω καθόλου έναν ρωσοτουρκικό πόλεμο μέσα στον επόμενο μήνα, μια και η Μόσχα θέλει να αποσπάσει την προσοχή από την οικονομική κρίση που την πλήττει λόγω της σημαντικής πτώσης της τιμής του πετρελαίου».

Τα παραπάνω αναφέρει ο επίκουρος καθηγητής Οικονομικών και Ανατολικών Σπουδών στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου, Χάρης Γρηγοριάδης, ο οποίος υπογραμμίζει ότι τυχόν χερσαία εισβολή της Τουρκίας στη Συρία θα αποτελέσει την κατάλληλη αφορμή για μία τέτοια εξέλιξη.

Πηγή περιοδικό «Επίκαιρα», τεύχος 329



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ανάλυση: South Front Foreign Policy Diary

Απόδοση: "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"

Στις 22 Φεβρουαρίου, οι ΗΠΑ και η Ρωσία εξέδωσαν κοινή ανακοίνωση σχετικά με τους όρους της εκεχειρίας στη Συρία και όρισαν ως ώρα έναρξης της κατάπαυσης του πυρός τα μεσάνυχτα της 26ης προς 27η Φεβρουαρίου (ώρα Δαμασκού). Η εκεχειρία αυτή θα πρέπει να εφαρμοστεί από όσους εμπλεκόμενους έχουν δηλώσει ότι δεσμεύονται και αποδέχονται τους όρους της. Φυσικά, δεν ισχύει για το ISIS, το Τζαμπάτ-αλ-Νούσρα, το Αράρ-ας-Σαμ και άλλες τρομοκρατικές οργανώσεις, τις οποίες έχει καταγράψει το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ.

Οι πλευρές που εμπλέκονται στη σύγκρουση κλήθηκαν να δηλώσουν τη δέσμευσή τους για κατάπαυση του πυρός, το αργότερο έως τις 12:00 (μεσημέρι, ώρα Δαμασκού) της 26ης Φεβρουαρίου 2016. Εν συνεχεία, μετά την έναρξη της εκεχειρίας (χθες τα μεσάνυχτα), η Ρωσία και οι ΗΠΑ σε πρώτη φάση θα ανταλλάξουν σχετικές πληροφορίες και έπειτα θα προχωρήσουν στις διαδικασίες που απαιτούνται για την πρόληψη ενδεχόμενων συγκρούσεων μεταξύ των πλευρών οι οποίες έχουν δεσμευτεί για την εφαρμογή της εκεχειρίας.

Η Task Force για την εκεχειρία της Διεθνούς Ομάδας Στήριξης της Συρίας (ISSG) έχει επικεφαλής τις ΗΠΑ και τη Ρωσία, αλλά έχει επίσης συσταθεί υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών. Στην ειδική αυτή Task Force για την εκεχειρία συμμετέχουν Ρώσοι και Αμερικανοί πολιτικοί και στρατιωτικοί αξιωματούχοι, ενώ καθήκοντα γραμματείας έχει αναλάβει το Γραφείο των Ηνωμένων Εθνών του Ειδικού Απεσταλμένου για τη Συρία (ΟSΕ).

Τα κυρίως καθήκοντα της Task Force για την εκεχειρία είναι τα εξής:

Να χαρτογραφήσει το έδαφος που κατέχουν το ISIS, το Τζαμπάτ-αλ-Νούσρα και άλλες τρομοκρατικές ομάδες.
Να εξασφαλίσει ότι η επικοινωνία μεταξύ όλων των πλευρών θα είναι συνεχής και ομαλή, έτσι ώστε να διευκολυνθεί η τήρηση των όρων και η ταχεία αποκλιμάκωση των εντάσεων.
•  Να επιλύει τις οποιεσδήποτε διενέξεις, μετά από καταγγελίες για μη τήρηση των όρων της εκεχειρίας.
Να προβαίνει στην παραπομπή όσων από τους συμβαλλόμενους επιμένουν στη μη συμμόρφωση με τους όρους και να ορίζει τις κατάλληλες ενέργειες επιβολής ποινών.

Εδώ, ωστόσο, θα πρέπει να σταθούμε σε κάτι σημαντικό. Η επίσημη πλευρά της δήλωσης εγείρει ένα θέμα, το οποίο έχει αποσιωπηθεί από την ροή των μεγάλων μέσων ενημέρωσης: 
Εάν ο πυρήνας της Task Force και η συμφωνία κατάπαυσης του πυρός έχουν συσταθεί από τις ΗΠΑ και τη Ρωσία, τότε ποιος πολεμάει εναντίον ποιού στη Συρία;

Η ρωσική στρατιωτική αποστολή είναι η μόνη δύναμη που έφθασε στη Συρία μετά από επίσημο αίτημα της συριακής κυβέρνησης. Οπότε, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, οι ΗΠΑ είναι ένας επιτιθέμενος, ο οποίος προσπαθεί να αρπάξει τμήματα της επικράτειας της Συρίας, όχι με τα ίδιά της τα χέρια, αλλά με τα χέρια των περιφερειακών εταίρων της και των τρομοκρατικών ομάδων.

Παρένθεση: Θα πρέπει εδώ να σημειωθεί ότι η Τουρκία δεν παίζει κανένα σημαντικό ρόλο στη διευθέτηση της σύγκρουσης, διότι το καθεστώς Ερντογάν δεν είναι ανεξάρτητος διεθνής παράγοντας.

Η ταχύτητα με την οποία πάρθηκε η απόφαση των ΗΠΑ να συναινέσουν στην κατάπαυση του πυρός δείχνει ότι το μπλοκ υπό αμερικανική ηγεσία όντως βρέθηκε αντιμέτωπο με την απειλή μιας στρατιωτικής ήττας στη Συρία.

Είναι γεγονός ότι η συμμαχία υπό αμερικανική ηγεσία ούτε έχει το δικαίωμα ούτε είναι σε θέση να υπαγορεύει όρους στη Συρία και τη Ρωσία. Από την άλλη πλευρά, ο Συριακός Στρατός και οι συμμάχοι της Συρίας χρειάζονται χρόνο για να ανασυγκροτήσουν τις δυνάμεις και τις εγκαταστάσεις τους, προτού συνεχίσουν τον αγώνα τους εναντίον των τρομοκρατών.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ανεύθυνοι και ψεύτες. Οι ηγέτες των ισχυρών ευρωπαϊκών χωρών και αυτοί των “χωρών δορυφόρων” τους αποδεικνύονται για ακόμη μια φορά κατώτεροι των περιστάσεων. Το προσφυγικό πρόβλημα και η διαχείρισή του είναι το τελευταίο δείγμα της ανικανότητάς τους.

Όλα δείχνουν ότι οι ισχυροί της Γηραιάς ηπείρου μη έχοντας το σθένος να πάρουν αποφάσεις και κυρίως να δράσουν, αναλώνονται σε επικοινωνιακά τρυκ, όπως αυτό της Γερμανίδας υπουργού Άμυνας που την Τρίτη έρχεται στην Λέσβο. Όλα δείχνουν ότι οι Ευρωπαίοι έχουν αποφασίσει να μετατρέψουν την Ελλάδα σε τεράστιο hot spots με αντάλλαγμα μερικά εκατομμύρια ευρώ.

Ενδεικτικά τα όσα λέει ο ομοσπονδιακός καγκελάριος της Αυστρίας και αρχηγός των Σοσιαλδημοκρατών, Βέρνερ Φάιμαν σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Έστεραϊχ:

• “Δεν κατανοώ πλέον την πολιτική των Ελλήνων. Δεν είναι δυνατόν η Ελλάδα να δρα σαν γραφείο ταξιδίων και να στέλνει αλλού όλους τους πρόσφυγες. Η Ελλάδα υποδέχθηκε τον τελευταίο χρόνο 11.000 πρόσφυγες, ενώ εμείς 90.000. Αυτό δεν επιτρέπεται να επαναληφθεί”.

• “Δεν μπορούμε να υποδεχθούμε όλους τους πρόσφυγες και αυτό, ως επικεφαλής της κυβέρνησης, θα το πρεσβεύω με κάθε συνέπεια”.

•”Η μεμονωμένη δράση μας είναι καθαρή άμυνα, και επίσης μία κραυγή για βοήθεια. Θέλουμε μία ευρωπαϊκή λύση, όμως υπάρχουν τόσο πολλές ανεφάρμοστες αποφάσεις στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, που έχω πειστεί ότι πρέπει να δράσουμε οι ίδιοι”.

Δεν ξέρουμε σε ποια Ευρώπη ακριβώς ζει ο κ.Φάϊμαν ούτε ποιος του έχει δώσει αυτές τις πληροφορίες που παρουσιάζουν την Ελλάδα ως μια χώρα την οποία η προσφυγική κρίση την έχει αφήσει… ανέγγιχτη. Κάποιος ας τον προσκαλέσει στα νησιά του Αιγαίου για να δει τι συμβαίνει. Ας τον πάνε στα hotspots για να καταλάβει ότι αυτά που λέει είναι εκτός πραγματικότητας.

Προφανώς θα πείτε τα γνωρίζει. Κι αυτός και οι Γερμανοί για τους οποίους η άποψη που τους θέλει να “κρύβονται” πίσω από τις αυστριακές αντιδράσεις κερδίζει μέρα με τη μέρα έδαφος.

Το συμπέρασμα είναι ότι θα πρέπει η Ελλάδα να καταλάβει ότι απ΄ αυτούς τους “εταίρους” βοήθεια ουσιαστική δεν πρέπει να περιμένει. Θα ανοίξουν ίσως τα πορτοφόλια τους με πόνο ψυχής για να “επιδοτήσουν” την “αποθήκευση” ανθρώπων στην χώρα μας. Τίποτα άλλο. Αδιαφορώντας αν η Ελλάδα την οποία έχουν οδηγήσει σε οικονομική ανέχεια δεν μπορεί να σηκώσει το βάρος. Κάνοντας πως δεν καταλαβαίνουν πως με την “αποθήκευση” μετανανστών και προφύγων στο έδαφός της καταστρέφουν και τον τελευταίο τομέα της οικονομίας της που είναι ο τουρισμός. Δεν τους ενδιαφέρει τίποτα απολύτως εκτός από το να παρουσίασουν στους πολίτες ψηφοφόρους τους…έργο στο θέμα του προσφυγικού!

Δυστυχώς φοβόμαστε ότι τα χειρότερα στο θέμα του προσφυγικού είναι μπροστά μας. Θα πρέπει η πολιτική ηγεσια μας στο σύνολό της να σταματήσει τις …κοκορομαχίες και τις ανούσιες αντιπαραθέσεις για να βρεθεί ένα κοινό σχέδιο αντιμετώπισης του προβλήματος που μέρα με τη μέρα θα επιδεινώνεται. Θα πρέπει να είμαστε πάρα πολύ προσεκτικοί στις …οικονομικές παροχές των Ευρωπαίων με ανταλλάγματα στο προσφυγικό Θα πρέπει η χώρα να εμφανιστεί με ενιαίο, ισχυρό μέτωπο στη Σύνοδο Κορυφής και να είναι έτοιμη να πει όχι τα οποία θα τηρήσει, όπου κριθεί ότι τα εθνικά μας συμφέροντα θίγονται.

Η αυταπάτη ότι υπάρχει ακόμη …ενωμένη Ευρώπη θα πρέπει να σταματήσει να μας…καταδιώκει. Δεν υπάρχει! Ο καθένας κοιτάει μόνο τα συμφέροντά του. Ώρα να κοιτάξουμε όσο και όπως μπορούμε τα δικά μας.

Πηγή Militaire


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


ΝΑΤΟϊκή κοροϊδία! Περιπολίες μηδέν!!! 
Τηλεοπτικό σόου με τη Γερμανίδα ΥΠΑΜ στο Αιγαίο

Μας “δουλεύουν ψιλό γαζί”, ΝΑΤΟ και Ευρωπαίοι! Άνθρωποι πνίγονται στο Αιγαίο, απελπισμένες οικογένειες πέφτουν στα χέρια δουλεμπόρων και το ΝΑΤΟ δεν λέει να αναλάβει υπηρεσία στο Αιγαίο για να διαπιστώσουμε τι μπορεί να κάνει για την ανάσχεση των προσφυγικών ροών! Αντιθέτως φαίνεται ότι έχει πολύ χρόνο για να κάνει σόου στο Αιγαίο με πρωταγωνίστρια την Γερμανίδα υπουργό Άμυνας Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν!

Η επιχείρηση του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο ακόμη δεν έχει αρχίσει κι ας ανακοινώνουν ότι οι περιπολίες άρχισαν! Τα συμμαχικά πλοία… βολοδέρνουν δυτικά των νησιών του ανατολικού Αιγαίου.
Μέχρι την Τρίτη μην αναμένετε καμία απολύτως κίνηση της νατοϊκής δύναμης.
Μόλις την 1η Μαρτίου έχει προγραμματιστεί να πλεύσει μεταξύ Λέσβου και τουρκικών παραλίων το γερμανικό πλοίο Bonn. Όχι όμως για να ψάξει για δουλεμπορικά που μεταφέρουν μετανάστες και πρόσφυγες. Αλλά για να αποτελέσει την …σκηνή πάνω στην οποία θα γυριστεί το σόου με πρωταγωνίστρια την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν! Η Γερμανίδα υπουργός Άμυνας θα έρθει στο Αιγαίο συνοδευόμενη από πλήθος τηλεοπτικών συνεργείων και θα επιβιβαστεί στο γερμανικό πλοίο! Το απόλυτο επικοινωνιακό σόου για την κυρία υπουργό!

Τα γερμανικά και ευρωπαϊκά κανάλια θα δείξουν ότι η ηγέτιδα δύναμη της ΕΕ …κάτι κάνει στο Αιγαίο για τους πρόσφυγες και την καλύτερη φύλαξη των εξωτερικών συνόρων της Ευρώπης!

Στο μεταξύ άνθρωποι ταλαιπωρούνται. Ζωές καταστρέφονται. Οικογένειες περπατούν άσκοπα στους δρόμους της Ελλάδας για να φθάσουν στα σύνορα των Σκοπίων, όπου βρίσκουν τα σύνορα κλειστά!

Ποιος νοιαζεται πραγματικά για όλους αυτούς;
Πάντως σίγουρα όχι το ΝΑΤΟ και η υπουργός Άμυνας της Γερμανίας .

Για να μην κοροϊδευόμαστε: το ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό όταν πήρε εντολή πριν από περίπου τρία χρόνια να εμπλακεί σε περιπολίες κατά των δουλεμπόρων στο Αιγαίο, εκτέλεσε τη διαταγή μέσα σε λίγες ώρες.
Το ΝΑΤΟ …παλεύει κοντά 15 ημέρες τώρα και δεν μπορεί να ξεκινήσει την επιχείρηση! Αυτή είναι η πραγματικότητα. Δεν μπορεί να οφείλεται η καθυστέρηση στην έλλειψη μέσων και πείρας. Μάλλον η θέληση λείπει.

Τουλάχιστον ας σταματήσουν να μας “δουλεύουν”.

Πηγή Militaire


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Σύνοδος Κορυφής της Ε.Ε. Οικογενειακή φωτογραφία των ηγετών της Ε.Ε. - Για να δώσει λύσεις η σημερινή Ευρώπη στις απειλές που την αποσταθεροποιούν, πρέπει να κοιταχτεί στο εσωτερικό της, να αναθεωρήσει τη σκέψη της και να λειτουργήσει πολιτικά αντί τεχνοκρατικά

Του Βασίλη Κοψαχείλη

Η οικονομική και προσφυγική κρίση έφεραν στην επιφάνεια ένα πρόβλημα της Ευρώπης και της Δύσης συνολικότερα, που χαρακτηρίζει τις εξελίξεις από το 2008 ως σήμερα. Την αδυναμία θεσμών και ηγετών να παρακολουθήσουν αποτελεσματικά τις προκλήσεις του 21ου αιώνα, είτε από έλλειψη πολιτικής ικανότητας, είτε λόγω εξάρτησης τους από γραφειοκρατίες και μηχανισμούς με ιδιαίτερα συμφέροντα αυτοσυντήρησης.

Ευτυχώς για τον κόσμο και την παγκόσμια σταθερότητα, όταν το 1990 κατέρρευσε το οικοδόμημα της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, υπήρχαν στη Δύση ηγέτες ικανοί να λειτουργήσουν αυτόνομα και να πάρουν γενναίες αποφάσεις, οδηγώντας τους θεσμούς των οποίων ηγούνταν, να δράσουν ανάλογα. Έτσι, η παγκόσμια σταθερότητα εξασφαλίστηκε και γρήγορα οι χώρες που βρέθηκαν σε αδυναμία κατάφεραν να σταθεροποιηθούν και να ελπίζουν σε ένα καλύτερο αύριο. Διότι η ελπίδα που βρίσκει ανταπόκριση είναι και το στοιχείο που κρατάει τις κοινωνίες μακριά από ακρότητες και επικίνδυνους αναθεωρητισμούς.

Παρουσία εξορκισμών, απουσία ηγετών

Το 2008 το παγκόσμιο σκηνικό ξαναέγινε επικίνδυνο και έκτοτε βρισκόμαστε εκτεθειμένοι μπροστά σε νέες οικονομικές και γεωπολιτικές προκλήσεις. Δυστυχώς, ηγέτες και θεσμοί αντιμετωπίζουν αυτές τις προκλήσεις με τον ίδιο τρόπο που αντιμετωπιζόταν η επιδημία της βουβωνικής πανώλης κατά τον Μεσαίωνα. Με εξορκισμούς. Διότι λύσεις δεν δόθηκαν, παρότι είχαμε και τις εμπειρίες και τα μέσα για να δώσουμε λύσεις. Αυτό που απουσίαζε και εξακολουθεί να απουσιάζει είναι ο παράγοντας ηγεσία, σε συνδυασμό με τη γενναία και φρέσκια πολιτική σκέψη.

Η έλλειψη ικανών ηγετών και οι γερασμένοι θεσμοί καταδικάζουν σήμερα την Ευρώπη, τη Δύση και τον κόσμο σε μια πολύ περίεργη, τοξική και επικίνδυνη στασιμότητα. Ενώ οι κρίσεις θα βαθαίνουν τελματώνοντας κράτη και κοινωνίες, η τεχνολογία θα εξελίσσεται και θα αποκεντρώνεται με τέτοιους ρυθμούς και σε τέτοια επίπεδα που η έννοια του κεντρικού πολιτικού/γεωπολιτικού ελέγχου δεν θα έχει κανένα πρακτικό νόημα την επόμενη δεκαετία. Ο συνδυασμός των κρίσεων, παράλληλα με την αποκέντρωση και αύξηση της δύναμης της τεχνολογίας, θα οδηγήσει σε χαοτικές καταστάσεις συνολικής αποσταθεροποίησης του παγκόσμιου συστήματος.

Η Ευρώπη ως αδύναμος κρίκος...

Σε μια εποχή που ένας χάκερ μπορεί να μολύνει τα συστήματα ενός πυρηνικού υποβρυχίου, σε μια εποχή που ένας blogger μπορεί να κινητοποιεί ολόκληρες κοινωνικές μάζες και λαούς, σε μια εποχή που αρκεί η ενέργεια ενός ανόητου για να τιναχθούν τα πράγματα στον αέρα, η υπεύθυνη και αποτελεσματική ηγεσία είναι αυτή που μπορεί να κρατήσει καταστάσεις να μην εξελιχθούν σε Αρμαγεδδών. Και οι «γεωπολιτικές εξισώσεις» δείχνουν ως αδύναμο κρίκο την Ευρώπη και όχι τα πεδία των μαχών στη Μεσοποταμία.

Αντιμέτωπη με τη μεγαλύτερη πρόκληση της ιστορίας της

Ως εκ τούτου, η Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκεται αντιμέτωπη με τη μεγαλύτερη πρόκληση της ιστορίας της. Αυτήν τη στιγμή κρίνεται το μέλλον της. Από τη μία βρίσκεται αντιμέτωπη με τον πιο επικίνδυνο συνδυασμό προκλήσεων –αυτόν της ταυτόχρονης οικονομικής, πολιτικής και προσφυγικής/πολιτισμικής κρίσης– που ιστορικά έχει οδηγήσει σε διάλυση ολόκληρες αυτοκρατορίες. Από την άλλη βρίσκεται αντιμέτωπη με τις εγγενείς της αδυναμίες στη λήψη των αποφάσεων, την απουσία ευρωπαϊκού συμφέροντος και την έλλειψη αποφασιστικής πολιτικής ηγεσίας.

Στο παρελθόν, η Ε.Ε. ξεπερνούσε τις προκλήσεις, διότι, έστω και την τελευταία στιγμή, λειτουργούσε το ειδικό πολιτικό βάρος ορισμένων σημαντικών Ευρωπαίων ηγετών. Αυτό σήμερα απουσιάζει! Η όλη διαχείριση των θεμάτων γίνεται από μέτριες γραφειοκρατίες και μηχανισμούς που ενδιαφέρονται για τη συντήρηση των κρίσεων και την εξάρτηση των ηγετών από αυτούς, αντί της άμεσης λύσης των προβλημάτων πριν γίνουν ανεξέλεγκτα.

Τα βήματα που πρέπει άμεσα να ακολουθηθούν

Για να δώσει λύσεις η σημερινή Ευρώπη στις απειλές που την αποσταθεροποιούν, πρέπει να κοιταχτεί στο εσωτερικό της, να αναθεωρήσει τη σκέψη της και να λειτουργήσει πολιτικά αντί τεχνοκρατικά. Αν και είναι ήδη πολύ αργά, πάντα υπάρχει χρόνος διορθωτικών κινήσεων. Μόνο η ίδια η Ε.Ε. μπορεί να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά την προσφυγική/πολιτισμική κρίση που την απειλεί, φτάνει να λειτουργήσει επιτέλους ως ενιαία μεγάλη δύναμη και κάνοντας χρήση των δυνατοτήτων της, συνδυάζοντας οικονομικά και πολιτικά μέσα. Το ΝΑΤΟ είναι ένας καθαρά αμυντικός οργανισμός και είναι τουλάχιστο άστοχη η εμπλοκή του στο προσφυγικό ζήτημα, ακόμη και αν αυτή η εμπλοκή αφορά την ανταλλαγή πληροφοριών. Η Ε.Ε. είναι αυτή που κρατά τα κλειδιά της λύσης του προβλήματος. Και μπορεί να το κάνει με τρία βήματα:

Σε διεθνοπολιτικό επίπεδο πρέπει να εκφράσει δυναμικά, προς κάθε κατεύθυνση, το ευρωπαϊκό της συμφέρον. Ποια είναι η στρατηγική της, τι θέλει, και πώς θα προασπίσει τα γεωστρατηγικά της συμφέροντα. Αν αυτό σημαίνει ότι πρέπει να στεναχωρήσει την Τουρκία, το Πακιστάν, τη Σαουδική Αραβία ή τη Ρωσία, τότε να το κάνει.

Σε πολιτικό επίπεδο θα πρέπει να ωριμάσει, και η ηγεσία της Ε.Ε. να συμπεριφερθεί ως ηγεσία μεγάλης δύναμης και όχι σαν επικεφαλής φιλολογικού ομίλου. Αν οι χώρες του Visegrád ή όποιος άλλος θέλει να έχει εθνικές πολιτικές, μπορεί να μείνει σε αυτές και να ξεχάσει την κοινή Ευρώπη.
Σε οικονομικό - τεχνικό επίπεδο, η Ε.Ε. έχει ακόμη πολλούς πόρους για να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τις προσφυγικές ροές και να βοηθήσει αυτούς που πραγματικά έχουν ανάγκη προστασίας. Για τους υπόλοιπους πρέπει να δείξει αποφασιστικότητα και να χρηματοδοτήσει την επιστροφή τους στις πατρίδες τους, αφού πρώτα θα έχει φροντίσει ο αμυντικός/αστυνομικός της βραχίονας να επιβάλλει το αναγκαίο πλαίσιο σταθερότητας στις περιοχές από τις οποίες αυτοί οι άνθρωποι έρχονται.

Αυτός είναι ο μόνος τρόπος για την Ευρώπη να επιβιώσει. Αν όχι, θα παρασύρει γρήγορα ολόκληρο το δυτικό οικοδόμημα στην αναρχία που σταδιακά βλέπουμε να κλιμακώνεται στον υπόλοιπο κόσμο.

* Ο κ. Βασίλης Κοψαχείλης είναι Διεθνολόγος, Γεωστρατηγικός Αναλυτής (BA, MPhil). Εργάζεται ως σύμβουλος εκτίμησης πολιτικών/γεωπολιτικών κινδύνων και είναι συγγραφέας του βιβλίου The Geoentrepreneurs' Empire, ενώ άρθρα του φιλοξενούνται τακτικά στο Foreign Affairs (The Hellenic Edition)

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου