Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

4 Δεκ 2014

Ο προϋπολογισμός του υπουργείου Ενόπλων Δυνάμεων για το 2015 έχει υποστεί σημαντικές περικοπές που φθάνουν το 46% (σχεδόν 2,9 δισ. σε σχέση με το 2010) και οι πιστώσεις των εξοπλιστικών προγραμμάτων έχουν αντίστοιχα μειωθεί κατά 65%. Παρά ταύτα, το αξιόμαχο των Ενόπλων Δυνάμεων δεν έχει πληγεί, ανέφερε στην ομιλία του ο υπουργός Εθνικής Άμυνας, Νίκος Δένδιας.

Ο κ. Δένδιας ξεκίνησε την ομιλία του επισημαίνοντας πως «αιτία της κρίσης δεν είναι τα Μνημόνια, αλλά το μοντέλο του κρατισμού, της δαιμονοποίησης της επιχειρηματικότητας και της ήσσονος προσπάθειας που κυριάρχησε τα τελευταία χρόνια». «Σήμερα, μετά το 2009, ο λαός είναι αρκετά νοήμων για να μην επαναλάβει τα ίδια σφάλματα: Η Ελλάδα χρειάζεται 100.000 νέες επιχειρήσεις και πάνω από 100 δισ. νέες επενδύσεις. Αυτά δεν μπορούν να προκύψουν μέσα από ένα κρατικίστικο μοντέλο, ούτε απ' τη διαχείριση οιουδήποτε κρατικού προϋπολογισμού στο μέλλον» επισήμανε ο υπουργός Άμυνας, διαβεβαιώνοντας πως «έχουμε τον τρόπο να μετατρέψουμε την Ελλάδα σε ένα χώρο όπου η επιχειρηματικότητα δεν θα διώκεται αλλά θα ενθαρρύνεται».

Αναφερόμενος στον τομέα ευθύνης του, ο κ. Δένδιας διαβεβαίωσε πως οι Ένοπλες Δυνάμεις, παρά την κρίση, επιτελούν στο ακέραιο το καθήκον τους να υπερασπίζονται την ελληνική Δημοκρατία και κοινωνία. Από κει και πέρα, σημείωσε, «η χώρα μπορεί να δει και με διαφορετικό τρόπο τις Ένοπλες Δυνάμεις: Πέραν της δεδομένης εθνικής αποστολής τους, μπορούν να κινηθούν και πέρα απ' τον παραδοσιακό τους ρόλο, και να διευρύνουν τα όρια του παραδείγματος που δίνουν στην κοινωνία, λειτουργώντας ως κύτταρο παραγωγής τεχνολογίας και καινοτομίας».

«Οι Ένοπλες Δυνάμεις έχουν έναν Ενιαίο Φορέα Αμυντικής Έρευνας και Τεχνολογίας, που δεν έχει ακόμα υλοποιηθεί. Μέσα απ' αυτόν τον φορέα, μπορεί να γίνουν κύτταρο παραγωγής καινοτομίας και τεχνογνωσίας: Θα ήταν εξαιρετικά σημαντικό για τη χώρα, αν αυτό που καταναλώνει μπορεί να το παράγει, και αυτό μπορεί να γίνει και απολύτως εξαγώγιμο προϊόν, αποτελώντας τεράστιο πλεονέκτημα και για την εξωτερική πολιτική. Το παράδειγμα του Ισραήλ μπορεί να μας δείξει τι μπορεί να παράσχει μια προηγμένη τεχνολογία και βιομηχανία» ανέφερε ο κ. Δένδιας. «Μπορεί να αλλάξει ο τρόπος διαχείρισης και αξιοποίησης της περιουσίας των Ενόπλων Δυνάμεων, μπορούμε να αναδιαρθρώσουμε συνολικά το μοντέλο διαχείρισης των λίγων πόρων που τους δίνονται, και να πετύχουμε καλύτερη εκμετάλλευση, οικονομίες κλίμακας και τελικά, ένα ουσιαστικά αναβαθμισμένο αποτέλεσμα» συμπλήρωσε.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Του Ιωάννη Μιχαλέτου
Πηγή RIMSE


Οι Βόσνιοι τζιχαντιστές και τα πολυπλόκαμα δίκτυα εξτρεμιστών από αυτή τη χώρα που εδρεύουν και ενεδρεύουν στην Αυστρία, δέχθηκαν ισχυρό πλήγμα μετά από μια σειρά συλλήψεων που συνδέεται ευθέως με το γενικότερο κλίμα κινητοποίησης των δiεθνών αρχών ενάντια στις πιθανές επιθέσεις τρομοκρατών σε διάφορες χώρες κατά το προσεχές διάστημα.

Ο Βόσνιος Mirsad Omerovic (γνωστός και ως Abu Tejma) συνελήφθη στη Βιέννη με κατηγορίες χρηματοδότησης των Σύριων τρομοκρατών του Ισλαμικού κράτους όπως και της στρατολόγησης τζιχαντιστών από την Ευρώπη για αποστολή στις ζώνες του πολέμου. Μαζί του τέθηκε σε κράτηση και ένας εκ των κύριων συντονιστών εξτρεμιστικής δράσης στα Βαλκάνια ο Muhammad Porča που κατάγεται από το Σεράγεβο, αλλά διαμένει στη Βιέννη.

Οι Αυστριακές Αρχές με επιχείρηση με τη κωδική ονομασία "Παλμύρα" (εκ της Συριακής πόλεως), έχουν στοιχεία ότι και οι δύο ετοιμάζονταν για μεγάλη αποστολή "εθελοντών" και όπλων στη Συρία, όπως και να μεταβούν και οι ίδιοι εκεί.

Ο Omerovic, διατηρούσε προσωπική σχέση με τον ηγέτη των Τζιχαντιστών Abu Bakr al-Baghdadi και θεωρείτε ότι σχεδίασε και συντόνισε τα τελευταία 2 έτη την αποστολή 350 ατόμων στη Συρία.

Περαιτέρω ο ίδιος διατηρούσε στενές σχέσεις με τον εξτρεμιστή προσήλυτο Γερμανό Pierre Fogle, ο οποίος τα τελευταία έτη είχε επιχειρήσει μέσω Ελλήνων προσήλυτων να επεκτείνει την επιρροή του και στην Ελλάδα, ενώ διατηρεί πυρήνες ήδη στο Σεράγεβο με σκοπό τον προσηλυτισμό και εν συνεχεία την ριζοσπαστικοποίηση των νέων μελών.
Η απόπειρα του στην Ελλάδα στέφθηκε με παταγώδη αποτυχία.

Αξίζει να σημειωθεί ότι το κέντρο βάρους των επιτυχημένων Αυστριακών αστυνομικών ερευνών, έλαβε χώρα στο τέμενος Altun Alem της Βιέννης, το οποίο ήταν η βιτρίνα για το συντονισμό των Τζιχαντιστών. Ο ιμάμης τους τεμένους ονόματι Αντέμ, χρησιμοποιούσε τους χώρους για την πραγματοποίηση συναντήσεων και διαμεσολαβήσεων μεταξύ όλων των "παιχτών" τρομοκρατικής δράσης και προετοιμασίας.

Τόσο ο Αντέμ όσο και Ομέροβιτς διατηρούν στενούς δεσμούς με έτερο Βόσνιο εξτρεμιστή τον Nusret Imamovic, ο οποίος έχει πλειστάκις τεθεί υπό κράτηση στη Βοσνία, αλλά διαθέτει ισχυρότατο δίκτυο υποστήριξης εντός και εκτός της χώρας.

Στη δε Συρία υποστήριζε την Αλ Νούσρα,ενώ πρέπει να σημειωθεί ότι όλοι οι ανωτέρω συνδέονται και με τον Ιορδανό εξτρεμιστή Abu Muhammad Asem al-Maqdisi και μέσω αυτού με την Αλ Κάιντα στην Αραβική χερσόνησο.

Οι Αυστριακές αρχές εκτιμούν ότι υπάρχει "δεξαμενή"νέων εθελοντών στην ευρύτερη περιοχή "Τούτιν" στο Σάντζακ της Σερβίας και πλησίον των συνόρων με το τριεθνές Κόσοβο-Μαυροβούνιο-Βοσνία. Από εκεί προέρχεται και ένας ακόμη "Βιεννέζος" εξτρεμιστής ο Νεντάντ, γνωστός και ως Αμπού Μοχαμάντ.

Η χρησιμότητα της Βιέννης είναι ως κόμβος για συναντήσεις, πληρωμές, διακανονισμούς Χαβάλα, μεταξύ Βαλκανίων και της υπόλοιπης Ευρώπης. Μετά τις τελευταίες εξελίξεις οι Αυστριακοί και οι Βόσνιοι πλέον συνεργάζονται στενότερα για την ανταλλαγή πληροφοριών και αυτό μπορεί να οδηγήσει σε αλλαγή έδρας ορισμένων εκ των δικτύων που προαναφέρθηκαν. Ως πιθανότεροι προορισμοί εάν υπάρξει τέτοια εξέλιξη,είναι το Κόσοβο, Μιλάνο, Σεράγεβο και λοιπές πόλεις της Βοσνίας όπως και τα Σκόπια.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Πολιτική σκοπιμότητα της κυβέρνησης των Σκοπίων ή κάποια προσπάθεια διαφοροποίησης μέρους του πληθυσμού από τον ψευδομακεδονισμό; 

Αυτό το μέρος της ανάλυσης καλύπτει το τι είναι, ήδη εδώ και τρεις μέρες, ένα πολύ τεκτονικό μοτίβο, δηλαδή η Αλβανική Ορθόδοξη Εκκλησία, που αποσχίστηκε από την «Μακεδονική» Ορθόδοξη Εκκλησία, η οποία δεν έχει μόνον θρησκευτικές αλλά επιπλέον, πολύ σημαντικές εθνο-πολιτισμικές συνέπειες.

Του Vladislav Perunović
Αποκλειστικού Ανταποκριτή μας στα Σκόπια


Κατά την διάρκεια των τελευταίων ημερών, στην πρώτη γραμμή του δημοσίου πολιτικού και πολιτισμικού διαλόγου στην FYROM, είναι η προτεινόμενη δημιουργία της Αλβανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στην FYROM, μια ιδέα που δομήθηκε από τον καθηγητή Branislav Sinadinovski (αλβανικής εθνικότητος). Λόγω του γεγονότος ότι η ιδέα ήταν σε θεωρητικό επίπεδο, πριν να τραβήξει την προσοχή των media, η ιεραρχία του κλήρου από την σχισματική (αποσχίστηκε από το κομμουνιστικό μέρος της Γιουγκοσλαβίας από την Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία το 1967) «Μακεδονική» Ορθόδοξη Εκκλησία, ανακοίνωσε, (ελπίζοντας να την κρατήσει μονοπωλιακά) «την σύσταση υπηρεσιών στην αλβανική γλώσσα, οπουδήποτε εκδηλώνεται ενδιαφέρον γι’ αυτό».

Ωστόσο, η ιδέα του καθηγητή Sinadinovski έγινε αποδεκτή από την μείζονα πολιτική και πολιτισμική ένωση των Αλβανών στην FYROM. Αυτό είναι ακατανόητο –όταν οι εθνογραφικές πραγματικότητες είναι δυσνόητες με την πρώτη ματιά (αλλά αποκαλύπτονται μετά από μια σοβαρή έρευνα)– το γιατί η λεγόμενη Μακεδονική Ορθόδοξη Εκκλησία θέλει να διατηρήσει ένα μονοπώλιο, αφού, πέρα από το αυστηρά θρησκευτικό λειτούργημα, είναι ένα σχολείο «Μακεδονικού» εθνοκεντρισμού. Αργότερα, και στον λαϊκό κομμουνιστικό χώρο (1944-1991) και στον θρησκευτικό (1967-μέχρι σήμερα) επιφανειακό Σλαβισμό, και στον κοινωνικο-πολιτισμικό σε κάποιο βαθμό, σε έναν μεγάλο και δύσκολο να τον εκτιμήσεις αριθμό από Γύφτους (Ρομά), Αλβανούς, ΕλληνόΒλαχους, Έλληνες και μικρότερο αριθμό από άλλες κοινότητες.

Στο εσωτερικό του Σλαβικού πληθυσμού, ευσεβείς Σέρβοι είχαν ημι-αφομοιωθεί από εθνοκεντρικές πρακτικές της Μακεδονικής Ορθόδοξης Εκκλησίας (sic), που ήταν, σε σημαντικό βαθμό, ρεβανσιστικές, προς την σερβική γλωσσική και πολιτιστική κληρονομιά στην FYROM. Ακριβώς γι’ αυτό, οι Σέρβοι, καθοδηγούμενοι από τον επίσκοπο Jovan (Ιωάννη) μερικά χρόνια πριν, αποσχίστηκαν από την λεγόμενη Μακεδονική Ορθόδοξη Εκκλησία, και εισήλθαν σε Κανονική και εκκλησιαστική ένωση με την Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία, και ως εκ τούτου με ολόκληρη της οικουμένη.

Οι πρόσφατα εμφανιζόμενες Αλβανικές Χριστιανικές απαιτήσεις για ξεχωριστή εκκλησία, και η πολύ πικρή, ριζικά αρνητική απάντηση απ’ αυτούς που θα ήθελαν να διατηρήσουν το status quo (την υπεροχή του ψευτομακεδονικού εθνοκεντρισμού) μπορεί να παράξουν μια αποκρυστάλλωση των ημι-αφομοιωμένων Χριστιανικών ομάδων, που αναγκάζονται να εξέλθουν από τον Σλαβισμό, σε πολύ συγκεκριμένες και χειραφετημένες ομάδες, όπου θα αποδειχθεί ότι 1.200.000 ισχυροί «Μακεδόνες», στην πραγματικότητα είναι μία σύνθεση από Έλληνες, Σέρβους, Ρομά, Αλβανούς, Βούλγαρους, που υπάρχει υπό τον όρο «Μακεδόνες», που γεννήθηκε από τα αριστερά βουλγαρικά, σοβιετικά και γιουγκοσλαβικά κομμουνιστικά σχέδια, για την δημιουργία ενός έθνους που θα παίξει τον ρόλο του αρπακτικού ενάντια στην βόρεια ιστορική περιοχή της Μακεδονίας.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Έρχεται, λοιπόν, και ο Νταβούτογλου στην Αθήνα, με όλο το τουρκικό υπουργικό συμβούλιο, προκειμένου να γίνει κοινή ανώτατη συνεδρίαση με την ελληνική κυβέρνηση. Μία συνάντηση, η οποία θα μπορούσε να ήταν και εποικοδομητική, εάν η Ελλάδα δεν είχε ένα πλήθος σοβαρότατων άλλων θεμάτων και, φυσικά, η Τουρκία δεν ήταν προκλητική και με βλέψεις "κλοπής" μέρους της ελληνικής κυριαρχίας. Αξίζει, επίσης, να τονισθεί πως κανένα από τα θέματα που είχαν συμφωνηθεί στην τελευταία κοινή συνεδρίαση των υπουργικών συμβουλίων, δεν έχει προχωρήσει, πλην της από την πλευρά της Τουρκίας εξαγοράς ελληνικών επιχειρήσεων (ιδιαίτερα στα ελληνικά νησιά του Ανατολικού Αιγαίου) και ως εκ τούτου, δικαιολογημένη είναι η οποιαδήποτε απορία για το ποιο θα είναι το περιεχόμενο της ατζέντας της επικείμενης κοινής συνεδρίασης.

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ

Ο τούρκος πρωθυπουργός, όμως, θέλοντας να προϊδεάσει επαρκώς (αλλά και για να κερδίσει τις εντυπώσεις πριν την έλευσή του στην Ελλάδα), έθεσε θέμα επίσκεψής του στην Ελληνική Θράκη, αίτημα που όμως δεν έγινε δεκτό από την ελληνική κυβέρνηση, ενώ αίολο έμεινε το μετέπειτα αίτημα του κ. Νταβούτογλου, ο οποίος ενημέρωσε πως θα έρθει στην Αθήνα αεροπορικώς αλλά θα επιστρέψει στην Τουρκία οδικώς, δηλαδή επιθυμία του είναι να περάσει από την Θράκη.

Εν πάσει περιπτώσει, με δεδομένα τα δύο αιτήματα του τούρκου πρωθυπουργού ήταν αναμενόμενα σχεδόν από όλους, εκτός από την συγκυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου που έδειξε να αιφνιδιάζεται.

Στο σημείο αυτό, όμως δημιουργούνται και ένα πλήθος από ερωτήματα, σχετικά με το τι άλλο θα ζητήσει ο μεγαλομανής νεο-οθωμανιστής τούρκος πρωθυπουργός, κατά τη διάρκεια των συζητήσεων με τον Αντώνη Σαμαρά, αλλά και ποια θέματα θα επιχειρήσει να εισάγει στην κοινή αυτή συνεδρίαση των υπουργικών συμβουλίων των δύο χωρών.

Εάν λάβουμε υπόψη τις ήδη τεταμένες σχέσεις είτε λόγω του “Barbaros” και τις θέσεις της Τουρκίας απέναντι στην Κύπρο, είτε λόγω της διακηρυγμένης από την πλευρά της Τουρκίας αμφισβήτησης της ελληνικής ΑΟΖ, υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίο, την ελληνικότητα νησιών του Αιγαίου, τις προκλήσεις από το τουρκικό πολεμικό ναυτικό και την τουρκική αεροπορία, αλλά και την ανάμιξη της Τουρκίας σε θέματα της Θράκης και της μουσουλμανικής μειονότητας την οποία χαρακτηρίζει ως τουρκική, δύσκολα μπορούμε να φανταστούμε κάποια ομαλή εξέλιξη στη συγκεκριμένη κοινή συνεδρίαση των υπουργικών συμβουλίων Ελλάδας και Τουρκίας, αφού επιπλέον, τις ημέρες των ελληνοτουρκικών συναντήσεων ο τουρκικός στόλος θα πραγματοποιεί μεγάλη αεροναυτική άσκηση στο Αιγαίο, στέλνοντας πλήθος μηνυμάτων προς την ελληνική πλευρά...

Παρά τα όσα κάποιοι –ελαφρά τη καρδία και παραγνωρίζοντας την επιθετική στάση της τουρκικής πολιτικής απέναντι στην Ελλάδα- διαμηνύουν περί «μεγάλης ευκαιρίας που υλοποιεί η κυβέρνηση Σαμαρά προκειμένου να μειώσει την υπάρχουσα ένταση που έχει τα χαρακτηριστικά δημιουργίας περαιτέρω κρίσης μεταξύ των δύο χωρών, εμείς διερωτόμαστε:

- Τι θα πράξει η ελληνική κυβέρνηση εάν τεθεί ευθεία θέμα συνεκμετάλλευσης των Ελληνικών υδρογονανθράκων στο Αιγαίο ή στην περιοχή νότια και νοτιοανατολικά του Καστελλόριζου;
- Πώς θα αντιδράσει η συγκυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου, εάν τεθεί θέμα σχετικά με την Ελληνική Θράκη;
- Ποια θέση θα πάρει η ελληνική κυβέρνηση εάν της ζητηθεί να πιέσει την Κυπριακή Δημοκρατία για να δεχθεί όλα ή και μέρος των απαιτήσεων της Τουρκίας προς την Κύπρο;

Φυσικά, αν και δεν περιμένουμε να δημοσιευθεί οτιδήποτε αληθινό σχετικά με τα όσα θα συζητηθούν στη διήμερη συνάντηση των δύο κυβερνήσεων, έχει αναρωτηθεί πως θα αντιδράσει ο κ. Σαμαράς και τι θα συμβεί αμέσως μετά εάν ο κ. Νταβούτογλου δεν σεβασθεί την φιλοξενία και δεν τηρήσει τα ελάχιστα της διπλωματικής ευγένειας και θέσει «σε ζωντανή μετάδοση» κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου, μία σειρά από τις τουρκικές θέσεις – απαιτήσεις προς την Ελλάδα;

Είναι προφανές πως η επιλογή για τη συγκεκριμένη συνάντηση των δύο κυβερνήσεων έχει προϋπολογίσει όλα τα ρίσκα, αφού ο κ. Νταβούτογλου θα θελήσει να δώσει παράσταση τουρκικής ισχύος μέσα στην Αθήνα και θα φέρει σε δύσκολη θέση τον Έλληνα ομόλογό του, κ. Αντώνη Σαμαρά. Ο οποίος από την πλευρά του ή θα σωπάσει (και θα αποδεχθεί και επισήμως την αδυναμία χειρισμού της τουρκικής επιθετικότητας) ή θα απαντήσει στο ίδιο ύφος, διαταράσσοντας άμεσα (και στον απόλυτο βαθμό) τις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών, ενώ σε περίπτωση που θα απαντήσει υπενθυμίζοντας το Διεθνές Δίκαιο, απλά θα θέσει εαυτόν –οριστικά και αμετάκλητα- εκτός της πολιτικής σκηνής, επισπεύδοντας με αυτόν τον τρόπο και τις εκλογές στην Ελλάδα.

Φυσιολογικά κι ενώ η χώρα βρίσκεται και πάλι σε μία πάρα πολύ δύσκολη καμπή (τόσο λόγω του μνημονίου και των όσων συμβαίνουν με την τρόικα, αλλά και λόγω της εμφανούς κυβερνητικής αδυναμίας και απαξίωσης από τον ελληνικό λαό), δεν θα έπρεπε να επιχειρηθεί αυτή η επίσκεψη και ελληνοτουρκική συνάντηση, επειδή προσθέτει βάρη στην ήδη ασθμαίνουσα από τα προβλήματα συγκυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου, αλλά κι επειδή χαρακτηρίζεται ως λίαν επικίνδυνη για «έκρηξη» των ελληνοτουρκικών σχέσεων.

Τι συμβαίνει λοιπόν; Ο Αντώνης Σαμαράς αποφάσισε να αυτοκτονήσει πολιτικά ή μήπως αποφάσισε να παίξει το τελευταίο και ισχυρότερο χαρτί του, επενδύοντας σε μία κατακόρυφη όξυνση των ελληνοτουρκικών σχέσεων και εξαναγκάζοντας ουσιαστικά σύσσωμη την αντιπολίτευση (αλλά και το σύνολο σχεδόν των ελλήνων πολιτών) να στηρίξουν την κυβέρνησή του, απέναντι στον εξωτερικό κίνδυνο…;

Βέβαια, με δεδομένο το «γόητρο» της Τουρκίας, οποιαδήποτε σκληρή απάντηση του Αντώνη Σαμαρά προς τον Αχμέτ Νταβούτογλου, θα θεωρηθεί από την Τουρκία ως «επίθεση της Ελλάδας» και πιθανότατα θα εκκινήσει μία σειρά αναβαθμισμένων (στον απόλυτο βαθμό, τόσο ποιοτικά όσο και ποσοτικά) προκλήσεων της Άγκυρας προς την Αθήνα, η οποία θα ενισχύσει και θα διατηρήσει την ελληνική κυβέρνηση, αλλά θα θέσει σε κατάσταση κόκκινου συναγερμού την ελληνική πλευρά για την πιθανότητα πρόκλησης κάποιου θερμού (ελεγχόμενου χρονικά) επεισοδίου στο Αιγαίο, προβοκάτσιας στην Ελληνική Θράκη ή και υψηλότατης έντασης σε κρίσιμα νησιά όπως είναι το Καστελλόριζο, το Αγαθονήσι κ.α.

Σε κάθε περίπτωση, ο Αντώνης Σαμαράς γνωρίζει πως έχει τελειώσει ως πρωθυπουργός, αλλά και ως πολιτικός. Ενδεχομένως αυτή η γνώση να τον καθιστά επικίνδυνο για τις αποφάσεις του οι οποίες χαρακτηρίζονται από ιδιαίτερη αστάθεια (κυρίως λόγω των πιέσεων που δέχεται από τους «δανειστές»), τις οποίες ενδέχεται να πληρώσει τελικά η Ελλάδα…, αφού σε περίπτωση που υπάρξει κάποια ελληνοτουρκική κρίση, η απομάκρυνση της τρόικας θεωρείται δεδομένη, όπως δεδομένη θεωρείται και η σε άγνωστο χρόνο μεταβίβαση της ό,ποιας οικονομικής βοήθειας προς την Ελλάδα…

Εν κατακλείδι, οι επόμενες δυο ημέρες, της επίσκεψης της τουρκικής αντιπροσωπείας στην Αθήνα, αναμένεται να είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες και δεικτικές των ό,ποιων εξελίξεων (τόσο στις ελληνοτουρκικές σχέσεις όσο και στην εσωτερική πολιτική σκηνή στην Ελλάδα) για το διάστημα του πρώτου εξαμήνου του νέου έτους…

Πηγή "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου

Στην «επάρατη» Μεταπολίτευση βασίλεψε και εξακολουθεί να βασιλεύει, η διαφθορά, η φαυλότητα, η απατεωνιά, η κλεπτομανία, η ατιμωρησία. Αυτές τις βλαβερές παθογένειες, για την κοινωνία μας, τις «μεγαλούργησαν» τα φαύλα πολιτικά κόμματα που δεν ήθελαν το ελληνικό κράτος να είναι ένα αξιοκρατικό κράτος όπου θα λειτουργούν οι θεσμοί και θα εφαρμόζονται οι νόμοι χωρίς φεγγίτες και παραθυράκια, αλλά ήθελαν να είναι ένα κράτος διεφθαρμένο και διαπλεκόμενο προς όφελος όλων των εμπλεκομένων!
Αυτοί λοιπόν, οι διαβρωμένοι πολιτικοί προύχοντες, κυρίως οι συμμετέχοντες στα δυο κόμματα της σημερινής συγκυβέρνησης (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ) αλλά και τα διαπλεκόμενα τηλεοπτικά κανάλια των μεγαλοεργολάβων των δημοσίων έργων με μπροστάρηδες τους υποταγμένους στα διαπλεκόμενα συμφέροντά τους, κατ΄ ευφημισμό «μεγαλοδημοσιογράφους», εξακολουθούν να το παίζουν αδαείς και προσπαθούν ακόμη και σήμερα να μας πείσουν πως τα Μνημόνια θα θεραπεύσουν την κρίση στην οποία έχει περιέλθει η Πατρίδα μας.
Ξεχνούν όμως, να μας θυμίσουν πως η αιτία της κρίσεως η οποία έχει εξαθλιώσει την Πατρίδα μας και την κοινωνία μας είναι το ίδιο το πολιτικό σύστημα που προκάλεσε την κρίση και αποτέλεσμα αυτής της κρίσης είναι τα Μνημόνια και οι Δανειακές Συμβάσεις. Αυτό το πολιτικό σύστημα είναι το μόνο υπεύθυνο για το διαχρονικό εκμαυλισμό των θεσμών και του κρατικού μηχανισμού. Αυτό το πολιτικό προσωπικό και οι παράνομες δυνάμεις της διαμεσολάβησης και της διαπλοκής. Αυτό το σαθρό πολιτικό σύστημα, έχει βαθιές ριζωμένες παθογένειες και στρεβλώσεις που αντανακλούν στην εύρυθμη λειτουργία του νεοελληνικού κράτους.

Όμως, έστω και αργά ο Ελληνικός λαός βουτηγμένος στην φτώχια του και τη δυστυχία του, δείχνει να αποστρέφεται αυτό το σαθρό και διαβρωμένο πολιτικό συρφετό. Αλλ΄ όμως, αυτό το πολιτικό σύστημα είναι πολύ δύσκολο για να πεθάνει!! Προσπάθησε και θα προσπαθεί να γεννήσει νέα πολιτικά σχήματα με έναν και μόνο σκοπό! Τον αποπροσανατολισμό του ψηφοφόρου με αποτέλεσμα την υφαρπαγή της ψήφου του, προκειμένου να συνεχίζει να τον “ποδοπατά” και να τον συνθλίβει.
Σ΄ αυτήν την προσπάθεια εντάχθηκε η δημιουργία της “Ελιάς” των Σημιτικών και του “Ποταμιού” του Συστημικού δημοσιογράφου του Mega, Σταύρου Θεοδωράκη, δυο περίπου μήνες πριν από τις ευρωεκλογές. Δηλαδή, μιας προσπάθειας συσπείρωσης του κεντροαριστερού χώρου, για κάτι δήθεν “νέο” και “φρέσκο”, το οποίο χρησιμοποιείται ως ανάχωμα για την αποτροπή της αυτοδύναμης αναρριχήσεως του ΣΥΡΙΖΑ στην Εξουσία ή στην χειρότερη περίπτωση, την σύμπραξη με τον ΣΥΡΙΖΑ ανάλογα με τις προϋποθέσεις που θα δημιουργηθούν, με βάση τα εκλογικά ποσοστά των επικείμενων εκλογών, προκειμένου να τον ελέγχουν. Επί της ουσίας, να παίξουν τον πρόστυχο πολιτικό ρόλο που έπαιξαν στην κυβέρνηση Παπαδήμου, ο ΛΑΟΣ του Καρατζαφέρη και στην κυβέρνηση Σαμαρά, η ΔΗΜΑΡ του Κουβέλη.

Ήταν λοιπόν, σίγουρο πως την εργολαβία προώθησής τους στην Ελληνική κοινωνία θα αναλάμβαναν να παίξουν, ως συνήθως, τα υποταγμένα στους νταβατζήδες του μεγάλου κεφαλαίου και της διαπλοκής, Mega και Alpha, δηλαδή εκείνα τα ΜΜΕ της προπαγάνδας και της ευνουχισμένης ενημέρωσης του Ελληνικού λαού. Αυτά ανέλαβαν καθώς και άλλα Συστημικά ΜΜΕ, την εργολαβία της ανασύνταξης του σάπιου πολιτικού κατεστημένου-συστήματος με άλλα ονόματα, αλλά με τους ίδιους ανακυκλωμένους υπηρέτες του Συστήματος. Μπροστάρηδες λοιπόν, αυτής της εργολαβίας, όλοι οι μεγαλοσχήμονες δημοσιογράφοι που υπηρετούν ως μισθοφόροι, τα κατά καιρούς προστάγματα και συμφέροντα των αφεντάδων του Συστήματος. Πρωταγωνιστές αυτής της εργολαβίας, οι “μεγαλοδημοσιογράφοι”, “τρομοκράτες” της κοινής Γνώμης, Γιάννης Πρετεντέρης και Αντώνης Σρόιτερ. Σε όλες τις εκπομπές τους, προσκεκλημένοι τους είναι όλοι εκείνοι οι πολιτικοί - εκλεκτοί του Συστήματος.

Ωστόσο, μετά την κάλυψη του κεντροαριστερού χώρου, έπρεπε να καλύψουν και το μεγάλο κενό που δημιουργείται στον κεντροδεξιό χώρο. Που όπως φαίνεται μένει “ορφανός” μετά την “σφαγή” των Βουλευτών και των στελεχών του κόμματος των “Ανεξαρτήτων Ελλήνων” και που έχει ως αποτέλεσμα σε όλες τις δημοσκοπήσεις να επιτυγχάνει οριακά την είσοδό του στην επόμενη Βουλή, αλλά και την επερχόμενη διάλυση του ΛΑΟΣ, ως αποτέλεσμα της δικαστικής “περιπέτειας” που εμπλέκεται ο Πρόεδρός του Γιώργος Καρατζαφέρης, λόγω της συμμετοχής του ή της κατοχής του offshore εταιρειών, αλλά και της κατηγορίας αποδοχής μίζας από τα εξοπλιστικά προγράμματα της χώρας.

Έτσι, την 1η μηνός Δεκεμβρίου, ο αλήστου μνήμης Παναγιώτης Μπαλτάκος, πρώην Γενικός Γραμματέας της κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου, από τον Συστημικό τηλεοπτικό δίαυλο Star της οικογένειας Βαρδινογιάννη, που ποτέ δεν έκρυψε τη φιλία της με τον Σαμαρά, ανακοίνωσε την ίδρυση νέου πολιτικού κόμματος που θα βρίσκεται ανάμεσα στην “κεντρώα” ΝΔ και την ακροδεξιά “Χρυσή Αυγή”. Που θα “αναδεικνύει” τις παραδοσιακές αρχές της “δεξιάς”, δηλαδή το δόγμα “Πατρίδα, Θρησκεία, Οικογένεια” και για τον λόγο αυτό ενδεχομένως να ηγηθεί του νέου πολιτικού σχήματος “Ρίζες”, ανώτατος πρώην στρατιωτικός προκειμένου να υπάρξει μεγαλύτερη συσπείρωση. Που ας μην γελιόμαστε, η νέα προσπάθεια γίνεται για να “ξεπουπουλιάσει” εκλογικά την “Χρυσή Αυγή”. Αυτό τo νέο εγχείρημα εξαπάτησης του ελληνικού λαού θα ακολουθήσει και ο ανεξάρτητος Βουλευτής, Βασίλης Καπερνάρος.

Αλλ΄ όμως, από τη στιγμή που είμαστε κάτοικοι μιας χώρας που έχει την ασθενέστερη μνήμη, οφείλουμε να πούμε ποιος είναι ο “πατριώτης” Μπαλτάκος που βάλθηκε ξαφνικά να μας σώσει!! Είναι ο άνθρωπος που τύλιξε σε μια κόλλα χαρτί τον Ηλία Κασιδιάρη με μια στημένη ομιλία τους στο γραφείο του, στη Βουλή και στην πορεία ακολούθησε η δήθεν αποπομπή του από την θέση του εξ απορρήτων συμβούλου του Σαμαρά! Άλλωστε, ο ίδιος ο κ. Μπαλτάκος δήλωσε σε ερώτηση περί της σχέσεώς του με τον Πρωθυπουργό: “ξέρω τι κάνει, ξέρει τι κάνω”.
Ακόμη ο Παναγιώτης Μπαλτάκος, είναι ο επί δεκαετίες «κολλητός» του Αντώνη Σαμαρά. Είναι ένας εκ των ολίγων που τον στήριξε στα χρόνια της πολιτικής του ερήμου. Είναι ο άσπονδος φίλος, που συνδεόταν με όλο το οικογενειακό περιβάλλον Σαμαρά και ως εκ τούτου ήταν “τρόφιμος” του κλειστού περίγυρού του. Ο Τάκης Μπαλτάκος γνωρίζει πάρα πολλά για τον Αντώνη Σαμαρά.
Ο Τάκης Μπαλτάκος, γνωρίζει πως μεθοδεύτηκε η πτώση της κυβέρνησης Μητσοτάκη το «βρώμικο» ΄93, από το Σαμαρά!
Γνωρίζει τις πολύχρονες κλειστού τύπου σχέσεις του Σαμαρά με τη Siemens. Γνωρίζει πως και από ποιους χρηματοδοτήθηκε η Πολιτική Άνοιξη (ΠΟΛ.ΑΝ). Ο Τάκης Μπαλτάκος, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη σύνταξη του εξωδικαστικού συμβιβασμού Δημοσίου-Siemens που ζημίωσε το Ελληνικό Δημόσιο 2 δις ευρώ, καταστρατηγώντας την μοναδική ομόφωνη απόφαση Εξεταστικής Επιτροπής της Βουλής, στα χρονικά.
Γνωρίζουν συνεπώς, όλοι πως ο Τάκης Μπαλτάκος δεν είναι τυχαίο πρόσωπο. Δεν επελέγη ετούτη τη χρονική στιγμή να παίξει τον δεξιό ρόλο της “Ελιάς” και του “Ποταμιού”. Οι σπόνσορες και οι χορηγοί είναι οι ίδιοι. Το μεγάλο διαπλεκόμενο κεφάλαιο!! Θα τους δώσουμε πνοή και χώρο να αναπτυχθούν; Ή θα τους τελειώσουμε πριν ακόμη δημιουργηθούν;

Υ.Γ.: Εύχομαι o Χρήστος Ζώης να μην “αυτοκτονήσει” πολιτικά για δεύτερη φορά. Η πρώτη ήταν όταν συμπορεύτηκε στις ευρωεκλογές 2014 με τους αναζητούντες εναγωνίως πολιτική στέγη, Μαντούβαλο, Νικολόπουλο και Πολύδωρα!! Ας κρατήσει τουλάχιστον την αξιοπρέπειά του και ως πολιτικός και ως άνθρωπος!

Επικεφαλής κόμματος “Ελλήνων Πολιτεία”
egerssi@otenet.gr



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Σε συνέχεια των δημοσιεύσεων από τις ομιλίες του «Διπλωματικού Κύκλου» (ημερίδα 15/10/2014) και μετά από τις δύο πρώτες παρουσιάσεις, του κ. Μάνου Μεγαλοκονόμου (πρέσβυ ε.τ., πρώην Προϊσταμένου της Υπηρεσίας Σχεδιασμού Πολιτικής του ΥΠΕΞ) με θέμα «Το φαινόμενο της επιτάχυνσης στις διεθνείς εξελίξεις» και του κ. Ιωάννη Κοραντή (πρέσβυ ε.τ., πρώην πρέσβης της Ελλάδας στην Τουρκία και πρώην διοικητής της ΕΥΠ) με θέμα «Ελληνοτουρκικές σχέσεις – Ελληνική Θράκη», σήμερα δημοσιεύουμε την τρίτη κατά σειρά ομιλία, του κ. Χάρη Δημητρίου, πρέσβυ ε.τ. και πρώην πρέσβυ της Ελλάδας στην Ουκρανία, με θέμα «Η Ουκρανική κρίση».

Η Ουκρανική κρίση

Χάρης Δημητρίου 
Πρέσβυς ε.τ., πρώην Πρέσβυς της Ελλάδος στην Ουκρανία

Μέσα στα 15 λεπτά που διαθέτω θα σας αναπτύξω κάποιες απόψεις και σκέψεις μου σχετικά με την πρόσφατη κρίση στην Ουκρανία, παραλείποντας σχεδόν τελείως τα γεγονότα που οδήγησαν στην κρίση, αλλά και όσα διαδραματίσθηκαν στο Κίεβο μέχρι τις 21/2, αφού είμαι βέβαιος ότι σας είναι γνωστά. Σκοπός μου είναι να προκαλέσω προβληματισμό και τη συνακόλουθη ανταλλαγή απόψεων που πιστεύω ότι είναι το ζητούμενο σε συγκεντρώσεις του είδους αυτού.

Οι περισσότεροι θεωρούν ότι η κρίση άρχισε το προηγούμενο φθινόπωρο με την απόφαση του τότε προέδρου Yanukovytch να μην υπογράψει τη συμφωνία σύνδεσης με την ΕΕ. Στην πραγματικότητα η κρίση είχε αρχίσει πολύ νωρίτερα, ήδη από το 2004, όταν τα φιλοδυτικά κόμματα κατάφεραν να ανατρέψουν τον εκλεγμένο πρόεδρο Yannukovitch με την ’πορτοκαλί επανάσταση’. Είναι γνωστό τοις πάσι ότι η «επανάσταση» πέτυχε διότι οι «επαναστάτες» αμείβονταν καλά για να μένουν στην Πλατεία της Ανεξαρτησίας. Είχαμε έτσι την πρώτη (συγκεκαλυμμένη) παρέμβαση του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία που αποτελεί για την Ρωσία το στρατηγικό της «προαύλιο».

Κατάφεραν τότε οι δυτικοί να εκλεγεί Πρόεδρος ο Yushchenko με Πρωθυπουργό την Tymosenko (*). Και οι δύο, κυρίως όμως ο Πρόεδρος, έθεσαν ευθύς εξαρχής ως στόχο να εντάξουν την Ουκρανία στις «ευρωατλαντικές δομές», με τρόπο όμως εξαιρετικά «άγαρμπο». Την προετοιμασία που γινόταν σε συνεργασία με τις νατοϊκές χώρες συνόδευαν με επανειλημμένες αντιρωσικές δηλώσεις και ενέργειες ενώ παράλληλα ο Πρόεδρος Bush είχε κάνει «cheval de bataille» την ένταξη της Ουκρανίας και της Γεωργίας στο ΝΑΤΟ το ταχύτερο, το οποίο δεν επετεύχθη χάρις στην όψιμη «συνετή» στάση της Γερμανίας και της Γαλλίας στο Βουκουρέστι το 2008. Στην εχθρική αυτή πολιτική της ουκρανικής ηγεσίας η Μόσχα απάντησε με τα δύο πετρελαϊκά «embargo” και διάφορες άλλες διπλωματικές κινήσεις πετυχαίνοντας οι σχέσεις να βελτιωθούν, ιδίως αφότου ο Yushchenko συνετρίβη στις εκλογές του 2009 και επανήλθε ο Yanukovytch.

Η δεύτερη (αιματηρή αυτή τη φορά) ανατροπή του Yanukovytch τον περασμένο Φεβρουάριο σε συνδυασμό με την επικράτηση ακραίων εθνικιστικών και αντιρωσικών στοιχείων, ήταν επομένως μοιραίο να οδηγήσει πλέον τις σχέσεις Ρωσίας-Δύσης στα άκρα. Τόσο μάλλον που βάσει της απόφασης της συνόδου κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι το 2008, η Ουκρανία μπορούσε να ενταχθεί «ανά πάσα στιγμή» με απλή απόφαση των Πρέσβεων. Κατόπιν αυτών η προσάρτηση της Κριμαίας και οι αποσχιστικές ενέργειες τμημάτων της Ανατ. Ουκρανίας θα έπρεπε να αναμένονται και θα έλεγα ότι ήταν αναπόφευκτες, χωρίς να εννοώ ότι ήταν και σύμφωνες με το Διεθνές Δίκαιο.

Ένα ερώτημα που προκύπτει και που πιστεύω αξίζει να συζητηθεί εδώ, είναι αν η εξέλιξη αυτή ήταν μοιραία και αν ναι, ποιός της προκάλεσε και για ποιούς λόγους.

Η δική μου άποψη είναι ότι ναι, ήταν αναπόφευκτη και ότι την προκάλεσαν (ή την επέσπευσαν) οι ΗΠΑ. Αναπόφευκτη διότι η Ουκρανία ήταν (και είναι) μια βαθειά διχασμένη χώρα. Ο λεγόμενος "ουκρανικός λαός" είναι στην πραγματικότητα δύο εθνοτικές ομάδες που περισσότερα τις χωρίζουν παρά τις ενώνουν. Η στανική ενότητα που διατηρήθηκε επί σοβιετικού καθεστώτος είχε αρχίσει να θρυμματίζεται μετά το 1989 και να δίνει τη θέση της στον σαφή διαχωρισμό μεταξύ αντι- και φιλο- ρώσων και στη λυσσώδη προσπάθεια της νέας ουκρανικής ηγεσίας να κόψει το ταχύτερο κάθε σχέση με τη Ρωσία. Έτσι στις πληγές του απώτερο και του πρόσφατου παρελθόντος των Ουκρανών και στη γλωσσική διένεξη (**) , στο υπόβαθρο της οποίας υπάρχει βέβαια και μια κρίση ταυτότητας, προστέθηκε η πλήρης και απότομη ανατροπή της εξωτερικής πολιτικής που ενθουσίαζε τους Δυτικούς αλλά τρόμαζε τους Ανατολικούς.

Μακροπρόθεσμα οι δύο αυτές εθνοτικές ομάδες θα έρχονταν, ούτως ή άλλως πιστεύω, σε σύγκρουση. Εκτός και αν (από θαύμα) επικρατούσαν στην πολιτική σκηνή για πολλές δεκαετίες ηγέτες σώφρονες που θα φρόντιζαν να αμβλύνουν τα υποβόσκοντα πάθη και τις ιστορικές και γλωσσικές διαφορές, μέχρις ότου επιτευχθεί ομοιογένεια και ανέλθει το πολιτικό και πολιτιστικό επίπεδο, ώστε οι δύο εθνότητες να λύνουν τις διαφορές τους μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες.

Θαύματα όμως ως γνωστόν δεν γίνονται και εξ αιτίας της εγκληματικά ανεύθυνης πολιτικής του Yushchenko με την πλήρη υποστήριξη των ΗΠΑ,, που επιδίωξαν να φτάσουν τα σύνορα του ΝΑΤΟ λίγα χιλιόμετρα έξω από τη Μόσχα η κρίση ξέσπασε νωρίτερα.

Ένα άλλο ερώτημα είναι για ποιούς λόγους η Ουκρανία οδηγήθηκε στο σημείο αυτό. Είναι μια απορία που με βασάνιζε καιρό, αν δηλαδή οι ΗΠΑ προκάλεσαν την (ή έστω συνέπραξαν στην) παρούσα κρίση εξ αιτίας λανθασμένων εκτιμήσεων ή ενσυνειδήτως για να σταματήσει η προσέγγιση της ΕΕ με τη Μόσχα.

Στο σημείο αυτό θα ήθελα να πω ότι όταν υπηρετούσα στο Κίεβο με είχε εκπλήξει η επιμονή κυρίως των ΗΠΑ να εντάξουν την Ουκρανία το ταχύτερο στο ΝΑΤΟ. Χωρίς να είμαι ειδικός στα νατοϊκά θέματα ούτε στις γενικότερες σχέσεις Ρωσίας –Δύσης, ήξερα πάντως πόσο ζωτικής σημασίας είναι για τη Ρωσία η διατήρηση ‘φιλικού’ προς αυτήν καθεστώτος στην Ουκρανία. Όταν όμως εγώ και μερικοί άλλοι συνάδελφοι τους επισημαίναμε ότι το ποσοστό των Ουκρανών που ήταν εχθρικό απέναντι στο ΝΑΤΟ έφτανε το 60% σε πανουκρανική βάση και στο 98% στην Κριμαία και ορισμένες περιοχές της Ανατ. Ουκρανίας και επομένως τυχόν εσπευσμένη ένταξη της Ουκρανίας θα άνοιγε τους ασκούς του Αιόλου, ήταν σαν να μιλούσαμε σε κωφούς.

Παρ’ όλα αυτά στην αρχή, όπως και πολλοί αναλυτές, πίστευα ότι η αμερικανική παρέμβαση στην Ουκρανία έγινε χωρίς πολλή σκέψη, παραγνωρίζοντας (για μια ακόμη φορά) τα ιστορικά δεδομένα. Ύστερα όμως από πολλή σκέψη και διαβάζοντας όλες τις απόψεις γύρω από το θέμα τείνω πλέον να πιστέψω ειδικά στην περίπτωση της Ουκρανίας οι ΗΠΑ ήξεραν πολύ καλά τι έκαναν. Η στέρεη απόφαση της Μόσχας να μην επιτρέψει τη «νατοποίηση» της Ουκρανίας ήταν γνωστή (εγκατάσταση πυραύλων στην Πολωνία, πόλεμος Ρωσίας – Γεωργίας του 2008), όπως ήταν γνωστή και η ρωσική ικανότητα να προκαλέσει ακαριαία απόσχιση της Κριμαίας ήδη από το 2004. Χωρίς να είμαι ειδικός στο θέμα της λήψης αποφάσεων των ΗΠΑ, δεν μπορώ να δεχθώ ότι δεν ήξεραν ή δεν υπολόγισαν τον κίνδυνο του εμφυλίου και της βίαιης ρωσικής αντίδρασης, εάν ο Yanukovitch εξεδιώκετο για δεύτερη φορά. Πιστεύω αντίθετα ότι γνώριζαν πολύ καλά τι θα επακολουθούσε και ώθησαν σκοπίμως τα πράγματα στην κρίση διότι εκείνες (οι ΗΠΑ) έχουν μόνο να κερδίσουν: παγώνουν οι οικονομικές σχέσεις της ΕΕ με τη Ρωσία, ανατρέπονται οι ενεργειακοί σχεδιασμοί της Μόσχας, η Ουκρανία στρέφεται στην Ουάσιγκτον για δάνεια, εμπορικές συναλλαγές και βέβαια... όπλα.

Τι ακριβώς συνέβη θα φανεί (ίσως) μετά από χρόνια. Ως τότε είμαστε ελεύθεροι να κάνουμε υποθέσεις. Όπως μπορούμε να κάνουμε υποθέσεις για το μέλλον της κρίσης, που όμως εγώ θα αποφύγω ελλείψει χρόνου, αλλά και διότι είναι ακόμη νωρίς για να κάνει κάποιος προβλέψεις . Θα ήταν όμως ένα ενδιαφέρον θέμα για συζήτηση.

(*) Ο σύζυγος της οποίας υπήρξε υπάλληλος του State Department.
(**) Οι δυτικοί Ουκρανοί αν και μιλούν σχεδόν όλοι την ρωσική, την περιφρονούν, ενώ οι ανατολικοί αγνοούν σε μεγάλο ποσοστό την ουκρανική.

Πηγή "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Η πρεσβεία των ΗΠΑ στην Άγκυρα προειδοποίησε σήμερα πως έχει λάβει πληροφορίες σύμφωνα με τις οποίες «εξτρεμιστικές οργανώσεις» ενδέχεται να σχεδιάζουν να διαπράξουν μια επίθεση εναντίον μιας οργάνωσης της συριακής αντιπολίτευσης στην πόλη Γκαζιαντέπ της νοτιοανατολικής Τουρκίας μετέδωσε το Πρακρορείο REUTERS.

Δεν διευκρίνισε ποια οργάνωση μπορεί να έχει στοχοθετήσει την οργάνωση αυτή της συριακής αντιπολίτευσης, που θεωρεί τον εαυτό της εξόριστη κυβέρνηση μεν, αλλά έχει πολύ μικρή επιρροή στους αντάρτες οι οποίοι πολεμούν για να ανατρέψουν την κυβέρνηση του προέδρου Μπασάρ αλ Άσαντ, εν μέσω μιας σύρραξης την οποία περιπλέκουν οι επιτυχίες αντιμαχόμενων ακραίων οργανώσεων τζιχαντιστών.

Η πρεσβεία των ΗΠΑ ανέφερε πως «έχει λάβει αναφορές ότι εξτρεμιστικές οργανώσεις μπορεί να σχεδιάζουν μια επίθεση εναντίον του κτιρίου της Συριακής Μεταβατικής Κυβέρνησης», ανέφερε στην ανακοίνωσή της.

«Υπενθυμίζουμε στους υπηκόους των ΗΠΑ ότι η κατάσταση στη νοτιοανατολική Τουρκία, αν και συνήθως είναι ήρεμη, μπορεί να αλλάξει χωρίς προειδοποίηση και ότι (…) πρέπει να αποφεύγουν τις μετακινήσεις κοντά στα σύνορα με τη Συρία», προστίθεται στην ίδια ανακοίνωση.

Το σώμα αυτό σχηματίστηκε από τον υποστηριζόμενο από τη Δύση Εθνικό Συνασπισμό των Συριακών Επαναστατικών και Αντιπολιτευόμενων Δυνάμεων τον Νοέμβριο του 2013. Στις αρχές του 2014 εγκατέστησε την έδρα του στη Γκαζιαντέπ, μια τουρκική επαρχία που συνορεύει με τη Συρία.

Προσπαθεί να προσφέρει υπηρεσίες και υποστήριξη σε περιοχές που ελέγχουν οι αντάρτες στη Συρία αλλά οι συνεχιζόμενες συγκρούσεις, οι πολιτικές έριδες και οι δισταγμοί των διεθνών δωρητών να υποστηρίξουν αυτή την «μεταβατική κυβέρνηση» είναι παράγοντες που περιορίζουν ακόμη περισσότερο την όποια επιρροή μπορεί να έχει.

Πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Πάλι στην Κομοτηνή ο Νταβούτογλου; 

Να λοιπόν που ο Αχμέτ Νταβούτογλου επιμένει να έρθει με την δεκαμελή κουστωδία του στη Θράκη!

Και τι να πουν τώρα οι καημένοι οι δικοί μας, που τον κάλεσαν στην Αθήνα μόνο για σαμπάνιες, φωτογραφίες και αδολεσχίες; Ψέλλισαν κάτι στα ΜΜΕ σαν άρνηση αλλά πώς να του το πουν κατάμουτρα;

Αλήθεια, μήπως θυμάται ο Ευριπίδης Στυλιανίδης πριν εννέα χρόνια εκείνη την «ανώδυνη» και «ιδιωτική» επίσκεψη Ερντογάν στη Θράκη, που υποτίθεται ότι πέρασε και δεν συνέβη τίποτε;

Και γιατί δεν ακούσαμε τις θέσεις του Σύριζα για το θέμα, τον εκφράζει άραγε η γνωστή χριστοπουλική έκφραση για το «ενιαίο τουρκικό πράγμα» που δικαιώνει και την σχεδιαζόμενη βίζιτα του Νταβούτογλου;

Αναρωτιόμαστε, ποιος θα υπερασπίσει την κοινωνική (κι όχι μόνο…) ειρήνη από την προβοκατόρικη επίσκεψη του Τούρκου πρωθυπουργού;
Ποιος θα του πει αυτά που πρέπει να ακούσει για τον 3ο Αττίλα που εξαπέλυσε στην κυπριακή ΑΟΖ με το «Βάρβαρος»;

Πάντως όταν μας είχε έρθει – πάλι «ιδιωτικά»! – πριν τέσσερα περίπου χρόνια (10 Μαρτίου 2011), ήμασταν σχεδόν μόνοι σε μια διαμαρτυρία κάπου τριάντα ανθρώπων απέναντι από την Περιφέρεια ΑΜ-Θ.
Εκεί λοιπόν άκουσε όσα δεν είχε ακούσει ΠΟΤΕ στη ζωή του, στα ελληνικά και στα τουρκικά, με αποκορύφωμα τη φράση που του είχαν πετάξει στα μούτρα οι Τουρκοκύπριοι διαδηλωτές σε πανώ: «Κατοχική δύναμη της Κύπρου, η ελληνική Θράκη σου λέει: Άι σι…τίρ!»

Θα τον περιμένουμε και πάλι.


«ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ», Παράταξη Πολιτών


Ανεπιθύμητος ο Νταβούτογλου – Παρασκευή 5 Δεκεμβρίου συγκέντρωση διαμαρτυρίας στα Προπύλαια

Στις 5 Δεκεμβρίου 2014 καταφθάνει στην Ελλάδα ο πρωθυπουργός της Τουρκίας και αρχιτέκτονας του νεο-οθωμανισμού, Αχμέτ Νταβούτογλου, για να συμμετάσχει στο κοινό, ελληνοτουρκικό υπουργικό συμβούλιο. Την ίδια στιγμή που πραγματοποιείται μια νέα επέκταση της εισβολής στην Κύπρο, με την έμπρακτη αμφισβήτηση της κυπριακής ΑΟΖ· την ίδια στιγμή που η Τουρκία βρίσκεται στο αποκορύφωμα της επεκτατικής της δραστηριότητας, προωθώντας τα σχέδιά της στην Συρία, και ευρύτερα στην Μέση Ανατολή και έρχεται σε ευθεία αντίθεση με τον κουρδικό λαό· την ίδια στιγμή που βρίσκεται σε απομόνωση σε ολόκληρη την περιοχή, τότε η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου επιλέγει να συμμετάσχει σ’ ένα ακόμη στιγμιότυπο «ελληνοτουρκικής φιλίας». Μόνο που, πλέον, και μετά τα τελευταία γεγονότα στην Κύπρο, οι ελληνοτουρκικές σχέσεις έχουν εισέλθει για μια ακόμα φορά σ’ ένα νέο στάδιο: Πλέον, η τουρκική κυβέρνηση δεν επιδιώκει να επιβάλει τα συμφέροντά της δια της «φιλίας» αλλά δια των εκβιασμών και της ανοιχτής επιβολής. Γι’ αυτό και αυτό το κοινό ελληνοτουρκικό συμβούλιο δεν είναι απλώς μόνον ένα ακόμη πυροτέχνημα «φιλίας», αλλά επί της ουσίας η πρώτη συνάντηση του νεο-οθωμανού περιφερειακού δυνάστη, που αμφισβητεί ανοικτά το καθεστώς του Αιγαίου και απειλεί τη Θράκη, με την ελληνική «διοίκηση». Αποτελεί σκάνδαλο η συνάντηση των υπουργικών συμβουλίων των δύο χωρών ,τη στιγμή που η Ελλάδα όχι μόνο έχει εγκαταλείψει το ενιαίο αμυντικό δόγμα Ελλάδας-Κύπρου και δεν διεξάγονται κοινές συναντήσεις των υπουργικών συμβουλίων Ελλάδας-Κύπρου, όπως θα έπρεπε!
Οι εξελίξεις έχουν προχωρήσει πάρα πολύ για να κάνουμε ότι δεν καταλαβαίνουμε. Πλέον, στην ευρύτερη περιοχή, από την μία πλευρά, υπάρχουν όλοι εκείνοι που επιδιώκουν το χάος, και την αποσταθεροποίηση, τον «πόλεμο των πολιτισμών» και την ενίσχυση του Ισλαμικού Χαλιφάτου, για να τους χρησιμοποιήσουν μετέπειτα ως «εργαλείο» για να στήσουν την νέα αποικιακή φυσιογνωμία της Μέσης Ανατολής. Από την άλλη, είναι το στρατόπεδο των απειλούμενων, που κινδυνεύουν να γνωρίσουν μια νέα μακρά περίοδο υποδούλωσης. Σ’ αυτήν την μοίρα βρίσκονται οι Κούρδοι, οι Παλαιστίνιοι, και βέβαια εμείς, οι Έλληνες στην Ελλάδα και την Κύπρο –καθώς οι νέο-οθωμανοί θεωρούν την μνημονιακή καταβύθιση της χώρας μας, και την μεταβολή της σε αποικία χρέους, την μεγάλη ευκαιρία για να ολοκληρώσουν την δορυφοροποίηση της στη σφαίρα επιρροής τους.
Ο ελληνικός λαός ή θα αγωνιστεί για την αυτοδιάθεσή του ενάντια στην διπλή επιβολή που ασκούν Δύση –Αμερικάνοι και Γερμανοί– και Νεο-οθωμανική Τουρκία ή θα βρεθεί μπροστά στο φάσμα μιας τελεσίδικης ιστορικής συρρίκνωσης. Τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο.

Γι’ αυτό και καλούμε όλους να διαδηλώσουμε ανοικτά ενάντια σε αυτή τη σκανδαλώδη «επίσκεψη», ιδιαίτερα τη στιγμή που πραγματοποιείται.
ΕΞΩ Ο ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ
ΕΞΩ Ο ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΣΤΟΛΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΑΟΖ
ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟΝ ΚΙΥΡΔΙΚΟ ΛΑΟ ΚΑΙ ΣΤΟ ΚΟΜΠΑΝΙ
ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ ΚΑΙ ΤΗ ΘΡΑΚΗ
ΟΛΟΙ ΣΤΑ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 5 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ ΣΤΙΣ 5:30 μμ.
ΑΡΔΗΝ
ΔΗΚΚΙ
Χριστιανική Δημοκρατία
Πολιτιστικό Κέντρο Κουρδιστάν
Επιτροπή Αλληλεγγύης στο Κουρδιστάν
Πατριωτικό Κοινωνικό Κίνημα

Απαγόρευση διαδηλώσεων κατά της επίσκεψης Νταβούτογλου

Πριν από λίγο επισκέφτηκαν τα γραφεία του Άρδην, της Χριστιανικής, του ΔΗΚΚΙ και του Πολιτιστικού Κέντρου Κουρδιστάν εκπρόσωποι της ΕΛ.ΑΣ. και μας παρέδωσαν απαγόρευση της αυριανής πορείας που διοργανώνουμε από κοινού, μαζί με την Επιτροπή Αλληλεγγύης Κουρδιστάν, το Πατριωτικό Κοινωνικό Κίνημα, την Επιτροπή Αλληλεγγύης στο Κουρδιστάν –στην οποία συμμετέχουν και άλλοι φορείς, πολιτικές οργανώσεις και κόμματα όπως οι Ανεξάρτητοι Έλλληνες.
Το έγγραφο, υπογεγραμμένο από τον Γενικό Αστυνομικό Διευθυντή Αττικής, Κ. Μιχαιρίνα, επικαλείται την «ανάγκη προστασίας της ζωής και της σωματικής ακεραιότητας των ανωτέρω ξένων επισήμων και των μελών συνοδείας τους και την εξασφάλιση σε αυτούς του αισθήματος ασφαλείας κατά το χρόνο παραμονής τους στη Χώρα μας». Κάπως έτσι λοιπόν, ο Νταβούτογλου και η κουστωδία του επιβάλουν την απαγόρευση του αναφαίρετου δικαιώματος των Ελλήνων Πολιτών στην διαδήλωση και την διαμαρτυρία, σε μια τεράστια έκταση της πόλης, από την πλατεία Κολοκοτρώνη μέχρι… την Αττική οδό και το Αεροδρόμιο!
Δεν δικαιούμαστε, επομένως, να διαδηλώσουμε ελεύθερα απέναντι σε μια τουρκική κυβέρνηση η οποία τα τελευταία τρία χρόνια έχει διαπράξει εγκλήματα εναντίον τόσο των περισσότερων γειτονικών λαών –από την Συρία μέχρι την Κύπρο και το Ιράκ– όσο και εναντίον όσων τολμούν και αμφισβητούν την μονολιθική της εξουσία στ’ όνομα του αυτοπροσδιορισμού των καταπιεζόμενων εθνοτικών, πολιτιστικών και κοινωνικών ομάδων της τουρκικής κοινωνίας –Κίνημα της πλατείας Ταξίμ, Κούρδοι, Αλεβίτες, αντικεμαλική Αριστερά.
Η ελληνική κυβέρνηση, σπεύδει να εξυπηρετήσει προθύμως τις απαιτήσεις των Τούρκων “επισκεπτών”, και θα εξαπολύσει, όπως από το πρωΐ διαλαλούν όλοι οι μεγάλοι τηλεοπτικοί και ραδιοφωνικοί σταθμοί, τους κρανοφόρους των ΜΑΤ για να επιβάλουν σιωπή νεκροταφείου στο κέντρο, μιας Αθήνας που πρέπει να σκύψει με το ζόρι μπροστά στον νέο επικυρίαρχο της ευρύτερης περιοχής.
Αυτό είναι το πραγματικό περιεχόμενο της “ελληνοτουρκικής φιλίας” και των κοινών υπουργικών συμβουλίων, να μεταβληθεί η ελληνική κυβέρνηση σε παράρτημα διοίκησης του αστυνομικού κράτους του Ταγίπ Ερντογάν –στηρίζοντας βέβαια όλα της τα σχέδια για την εγκαθίδρυση μιας νέας περιφερειακής ηγεμονίας.
Εμείς, παρά τις φετφάδες των παραβιάσεων και του κλίματος αστυνομοκρατίας που προσπαθεί να επιβάλλει η ελληνική διοίκηση της νεο-οθωμανικής επικράτειας, επιμένουμε και καλούμε όλον τον κόσμο να στηρίξει μαζικά την αυριανή συγκέντρωσή διαμαρτυρίας στα Προπύλαια, τα οποία ούτως ή άλλως δεν τόλμησαν να συμπεριλάβουν στην “απαγορευμένη ζώνη”.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Μενέλαος Τασιόπουλος


Σε πολύ δύσκολη θέση βρέθηκε η κυβέρνηση συνασπισμού Σαμαρά - Βενιζέλου, και κατ' επέκταση η χώρα, όταν αναγκάστηκε να υποχωρήσει σε όλες τις απαιτήσεις της τρόικας για τα όρια συνταξιοδότησης, το Ασφαλιστικό, τα έκτακτα φορολογικά μέτρα.

Το κλίμα με την τρόικα είναι απολύτως αρνητικό και είναι εμφανείς οι εντολές που έχουν λάβει οι υπάλληλοί της να κάνουν μια διαπραγμάτευση με την ελληνική πλευρά, σαν να μην υπάρχει αύριο και χωρίς κανέναν σεβασμό στη μικροκομματική αντίληψη που κατατρέχει την Αθήνα για το πότε θα γίνουν εκλογές ή αν θα συγκεντρωθούν 180 βουλευτές για να ψηφίσουν νέο Πρόεδρο της Δημοκρατίας στην παρούσα Βουλή. Και πράγματι οι διαπραγματεύσεις αυτές είναι και οι τελευταίες ή, τουλάχιστον, θα ήταν οι τελευταίες, αν δεν υπάρξουν παρατάσεις στην ισχύ του παρόντος Μνημονίου, που τυπικά και ημερολογιακά λήγει την 1/1/2015. Στο σημείο αυτό άλλωστε βασίζεται η σφοδρότητα της διαπραγμάτευσης από την πλευρά της τρόικας, Ευρωπαίων και ΔΝΤ, αφού πράγματι η συζήτηση δεν έχει αύριο.

Οι κύκλοι των Αθηνών, μετά τις τελευταίες εξελίξεις, μιλούν για κυβερνητικό βατερλό και, ενώ η αξιωματική αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ δείχνει αρκετά προβληματισμένη και προσεκτική, μια και υπάρχει ισχυρό ενδεχόμενο να βρεθεί αυτή στη διακυβέρνηση της χώρας τους αμέσως προσεχείς μήνες, για να ολοκληρώσει τις διαπραγματεύσεις όχι μόνον αυτές για την πιστωτική γραμμή και τις συμφωνηθείσες υποχρεώσεις, αλλά και τις ευρύτερες για την τελική αναδιάρθρωση του υπέρογκου χρέους, στις ξένες πρωτεύουσες ισχυρή είναι η αποφασιστικότητα να μην επιτραπεί στην Ελλάδα να έχει μεγαλύτερο εύρος εθνικής αρμοδιότητας στη διακυβέρνησή της, αλλά να παραμείνει τουλάχιστον ως το 2016 υπό πλήρη επιτροπεία και μάλιστα στη βάση δεσμεύσεων που θα έχει υπογράψει η κυβέρνησή της και θα έχει ψηφίσει το Κοινοβούλιο της πριν από την αφετηρία του 2015.

Ο τρόπος που αντιμετωπίζεται από τους διεθνείς και φυσικά τους Ευρωπαίους το ελληνικό πολιτικό σύστημα ή η επιχειρηματική ολιγαρχία που ελέγχει τη χώρα είναι στην καλύτερη περίπτωση απαξιωτικός. Αυτό γίνεται λογικό αν αναλογιστούμε ότι το μόνο που απασχολεί τους πολιτικούς είναι να παραμένουν ή να βρεθούν στην εξουσία, έστω κι αν δεν έχουν ιδέα τι θα κάνουν την επόμενη μέρα, ενώ πολλούς και ισχυρούς επιχειρηματίες του κατεστημένου, ειδικά αυτούς που τα προηγούμενα χρόνια χαρακτηρίστηκαν διαπλοκή, ενδιαφέρει πώς θα μεγιστοποιήσουν το ιδιωτικό όφελός τους και πλούτο σε βάρος του δημόσιου συμφέροντος, παρακάμπτοντας τη νομοθεσία και τη Δικαιοσύνη. Οι πολιτικοί επανειλημμένως έγιναν απολύτως υποτελείς στα ξένα κέντρα ισχύος και ειδικά στο Βερολίνο και στις Βρυξέλλες, ευελπιστώντας ότι, αν κάνουν όλα όσα τους υπαγορεύουν ή «διατάσσουν», οι ξένοι θα τους επιτρέψουν να συνεχίσουν για μεγάλο διάστημα να διαχειρίζονται τη διακυβέρνηση στην Ελλάδα. Από τη άλλη πλευρά, μέρος των Ελλήνων επιχειρηματιών βρίσκεται πίσω από τα πλέον σκληρά μέτρα, όπως χαρακτηρίστηκαν σε σχέση με εργασιακά, μισθούς, συντάξεις, απολύσεις, ευρωπαϊκή εποπτεία που επέβαλε η τρόικα, προκειμένου αυτοί να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους από τις επιχειρήσεις τους, σε βάρος των εργαζομένων και του μέσου νοικοκυριού.

Αν όλα στην Ελλάδα καταλήγουν σε ένα μεγαλόπρεπο βατερλό, πολύ λίγο ενδιαφέρει τα ισχυρά διεθνή κέντρα, ένθεν και ένθεν του Ατλαντικού, αφού ελάχιστα υπολήπτονται την κατ’ ευφημισμόν ελληνική ελίτ, που στα μάτια τους στις περισσότερες περιπτώσεις φαίνεται σαν μια πολύ καλά οργανωμένη κλεπτοκρατία. Το ζητούμενο για τις ξένες κυβερνήσεις που έχουν εμπλοκή στα ελληνικά ζητήματα είναι η μικρή Ελλάδα να παραμείνει υπό επιτροπεία και έλεγχο, ούτως ώστε να ανταποκρίνεται με κάθε κόστος για τον μέσο πολίτη της και την εσωτερική οικονομία της στις υποχρεώσεις της προς τους δανειστές της ή να κάνει τις κινήσεις που πρέπει στην παγκόσμια γεωπολιτική σκακιέρα ως πιόνι και τίποτα παραπάνω. Αν οι Ελληνες θέλουμε μια άλλη καλύτερη μέρα, ας βρούμε πολιτικούς, λειτουργία κράτους και στρατηγική ανάπτυξης.

Πηγή 


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Παναγής Γαλιατσάτος

Τεταμένο θα είναι το κλίμα στο Αιγαίο κατά τη διάρκεια του Ανωτάτου Συμβουλίου Συνεργασίας Ελλάδας - Τουρκίας, το οποίο θα διεξαχθεί στην Αθήνα αύριο και μεθαύριο με κοινή συνεδρίαση των υπουργικών συμβουλίων των δύο χωρών στην οποία θα συμπροεδρεύσουν ο πρωθυπουργός Α. Σαμαράς και ο Τούρκος ομόλογός του Α. Νταβούτογλου. Ο λόγος είναι ότι από τις αρχές της εβδομάδας το τουρκικό ναυτικό διεξάγει μεγάλης κλίμακας ασκήσεις στο Βόρειο και το Νοτιοανατολικό Αιγαίο, σε περιοχές που έχουν δεσμευτεί ώς τις 6 Δεκεμβρίου. Πρόκειται για την επιχειρησιακή αξιολόγηση του τουρκικού ναυτικού του τελευταίου τριμήνου, η οποία ήταν προγραμματισμένη.

Σύμφωνα με ελληνικές στρατιωτικές πηγές, ωστόσο, οι NAVTEX μέσω των οποίων δεσμεύτηκαν οι εν λόγω περιοχές, εκδόθηκαν μόλις την τελευταία εβδομάδα. Αυτό σημαίνει ότι η άσκηση μπορούσε να μετακυλιστεί χρονικά ώστε να μη συμπέσει με το Συμβούλιο, κάτι που δεν έχει συμβεί ποτέ στο παρελθόν.

Αρνητικό συμβολισμό έχουν και οι περιοχές που έχουν δεσμευτεί, στον Βορρά στον Κόλπο Ξηρού, βορείως της Λήμνου και κοντά στα παράλια της Θράκης, κυρίως όμως στον Νότο γύρω από το Καστελλόριζο και το σύμπλεγμα της Μεγίστης (Καστελλόριζο, Ρω, Στρογγύλη), περιοχές δηλαδή ιδιαίτερης ευαισθησίας στις διμερείς μας σχέσεις. Ιδιαίτερα στην περιοχή του Καστελλόριζου οι Τούρκοι κάνουν με εμφατικό τρόπο αισθητή την παρουσία τους. Σύμφωνα με πηγές του Πολεμικού Ναυτικού, έχουν αναπτύξει εκεί διψήφιο αριθμό μονάδων επιφανείας και υποβρύχια, ενώ ελλιμενίζονται στο Κας, ακριβώς απέναντι από το ελληνικό ακριτικό νησί. Συνεπακόλουθο της ισχυρής ναυτικής και αεροναυτικής δραστηριότητας στις περιοχές αυτές ήταν και η αύξηση του καθημερινού αριθμού των παραβιάσεων του εναέριου χώρου. Από τις αρχές της εβδομάδας σημειώθηκαν συνολικά 23.

Η τουρκική ναυτική παρουσία έχει θέσει σε εγρήγορση τις Ε.Δ. Πέραν των ασκήσεων, πάντως, το σεισμογραφικό σκάφος «Μπαρμπαρός» συνεχίζει την παράνομη δραστηριότητά του εντός της κυπριακής ΑΟΖ συνοδευόμενο από δύο πολεμικά σκάφη και πιθανότατα ένα υποβρύχιο. Αυτό σημαίνει ότι κατά τη διάρκεια του Ανωτάτου Συμβουλίου Συνεργασίας, το τουρκικό ναυτικό θα βρίσκεται σε πλήρη ανάπτυξη στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, υπογραμμίζοντας μ’ ένα συμβολικό τρόπο τη διαβεβαίωση του κ. Νταβούτογλου στην Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων της τουρκικής Εθνοσυνέλευσης, ότι «κανείς δεν μπορεί να διώξει την Τουρκία από την Ανατολική Μεσόγειο». Ο συμβολισμός δεν είναι καθόλου τυχαίος, με δεδομένο ότι η Αθήνα έχει ανακοινώσει ότι θέλει να συζητήσει για τα θέματα υψηλής πολιτικής και σ’ αυτά ανήκουν οι ελληνοτουρκικές διαφορές σε ό,τι αφορά τη χάραξη θαλασσίων συνόρων και ζωνών, αλλά και αυτά που συμβαίνουν στην κυπριακή ΑΟΖ.

Η Αγκυρα δείχνει με επιδεικτικό τρόπο ότι δεν κινείται στην κατεύθυνση της αποκλιμάκωσης. Εντελώς αντίθετη είναι η τακτική της ελληνικής κυβέρνησης, που όχι μόνον δεν αναβάθμισε τη ναυτική παρουσία της στην Ανατολική Μεσόγειο με φρεγάτα, όπως είχε ανακοινωθεί, αλλά απέσυρε από εκεί και το υποβρύχιο που είχε στείλει.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Αναπόφευκτος ο πόλεμος στην Ανατολική Μεσόγειο;
  • Η ένταση μεταξύ Ελλάδας – Κύπρου και Τουρκίας τείνει να πάρει απρόβλεπτες διαστάσεις και να προκαλέσει επικίνδυνη αποσταθεροποίηση σε ολόκληρο το ευρασιατικό γεωπολιτικό οικοδόμημα
  • Η Τουρκία μπορεί να οδηγηθεί σε πολεμική δράση μόνο και μόνο για λόγους γοήτρου
  • Ένας παράγοντας που μπορεί να την τιθασεύσει είναι πιθανώς η κάθοδος της Ρωσίας στην Ανατολική Μεσόγειο…
Γράφει ο δρ. Κωνσταντίνος Γρίβας

Η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στο ελληνοτουρκικό σύστημα τον τελευταίο καιρό είναι μοναδική στη σύγχρονη ελληνική ιστορία. Η ιδιαιτερότητά τα έγκειται στο ότι η ελληνοτουρκική αντιπαράθεση καθίσταται εξαιρετικά πολύπλοκη και περιλαμβάνει πλέον πολλούς δρώντες, επηρεάζοντας σημαντικά το διεθνές σύστημα.

Κατ’ αρχάς, μία ενδοΝΑΤΟϊκή σύγκρουση, όσο περιορισμένη κι αν είναι, θα προκαλούσε τρομακτικούς κραδασμούς στη συνοχή της Συμμαχίας κα ουσιαστικά θα την έθετε σε καθεστώς ανυπαρξίας, έστω και για ένα εξαιρετικά μικρό χρονικό διάστημα.

Συγκεκριμένα, μία σύγκρουση μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, για το διάστημα που θα βρισκόταν εν εξελίξει, θα περιόριζε μέχρι εξαλείψεως τη δυνατότητα του ΝΑΤΟ να παίρνει συλλογικές αποφάσεις και, κατά συνέπεια, θα μείωνε δραστικά την αποτρεπτική του ικανότητα. Δεδομένης της οξυμμένης κατάστασης που υπάρχει μεταξύ Δύσης και Ρωσίας, η οποία φαίνεται πως θα επιδεινωθεί στο άμεσο μέλλον, το γεγονός αυτό θα μπορούσε να έχει απρόσμενα μεγάλες συνέπειες.

Μεταξύ άλλων, αυτό το κενό στη δομή και λειτουργία του ΝΑΤΟ θα μπορούσε να προσφέρει στη Μόσχα ένα παράθυρο ευκαιρίας, έτσι ώστε να επέμβει στρατιωτικά στην Ανατολική Ουκρανία και να επιλύσει τη διαμάχη εκεί προς το συμφέρον των Ρώσων, φέρνοντας τη Δύση προ τετελεσμένων γεγονότων.

Και αν θα θέλαμε να αφήσουμε ελεύθερη τη σκέψη μας, παρόμοια επέμβαση θα μπορούσε να συμβεί στα πιο αδύνατα σημεία ακόμη και του ίδιου του ΝΑΤΟ, με προεξάρχουσες φυσικά τις Βαλτικές Δημοκρατίες, τη Λετονία, την Εσθονία και τη Λιθουανία. Φυσικά, το παράθυρο αυτό μπορεί να είναι εξαιρετικά μικρό. Μπορεί να μην ξεπερνά τις δύο ημέρες ή και λιγότερο. Όμως, ας αναρωτηθεί κανείς πόσες ώρες χρειάζεται ο ρωσικός στρατός ώστε να ξεκαθαρίσει τα πράγματα στην Ανατολική Ουκρανία ή να καταλάβει τις μικροσκοπικές Βαλτικές Δημοκρατίες. Ώρες και όχι μέρες…

Ακόμη κι αν κάτι τέτοιο δεν συμβεί και οι ρώσοι αγνοήσουν ή δεν προλάβουν να αξιοποιήσουν αυτό το παράθυρο ευκαιρίας, η μακροπρόθεσμη ζημιά που θα γίνει στο ΝΑΤΟ θα είναι επίσης σημαντική, μειώνοντας ακόμη περισσότερο την ήδη επικίνδυνα μειωμένη του αξιοπιστία και συνεπακόλουθη αποτρεπτική του ικανότητα. Πολύ απλά, πόσο σοβαρά θα μπορεί να παίρνει κανείς μία ήδη αποδυναμωμένη συμμαχία, της οποίας τα μέλη εμπλέκονται σε πολεμική αναμέτρηση μεταξύ τους;

Αδυναμία των ΗΠΑ να παρέμβουν
Εδώ, βέβαια, κάποιος τοπικός εκπρόσωπος του λατρευτικού αντι-αμερικανισμού, που κυριαρχεί στην ελληνική κοινωνία, θα έχει μάλλον ήδη έτοιμη την απάντηση ότι «δεν θα επιτρέψουν οι αμερικανοί μία ελληνοτουρκική αντιπαράθεση». Όμως, όσοι επιμένουν σε παρόμοιους αφορισμούς, ας μπουν στον κόπο να αναρωτηθούν τι ακριβώς θα μπορούσαν να πράξουν οι Ηνωμένες Πολιτείες για να αποτρέψουν παρόμοια εξέλιξη.

Ο γράφων έχει ακούσει κατά καιρούς διάφορες απόψεις και θεωρίες που υποστηρίζουν ότι οι αμερικανοί θα μπορούσαν ακόμη και να επιτεθούν στην Ελλάδα με στρατιωτικά μέσα αν δεν πειθαρχήσει στις εντολές τους. Δηλαδή, σύμφωνα με την άποψη αυτή, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα επιτεθούν στρατιωτικά σε μία συμμαχική χώρα και μέλος της Ε.Ε. και, κατά συνέπεια, θα τινάξουν ολοκληρωτικά στον αέρα τις δομές ασφάλειας του Δυτικού Κόσμου, του ίδιου του ΝΑΤΟ συμπεριλαμβανομένου, αφήνοντας απόλυτα πλέον ελεύθερους τους Ρώσους να αλωνίσουν στην Ευρώπη…

Ακόμη και ο γράφων, που δεν έχει και την καλύτερη αντίληψη όσον αφορά την αμερικανική στρατηγική σκέψη κα πιστεύει ακράδαντα ότι οι ΗΠΑ πάσχουν διαχρονικά από ένα είδος γεωπολιτικού κρετινισμού, δεν τους θεωρεί τόσο, μα τόσο, ανόητους.

Επίθεση στη Κύπρο σημαίνει και επίθεση εναντίον του Ισραήλ και της Αιγύπτου
Η κατάσταση στο ελληνοτουρκικό ζήτημα καθίσταται ακόμη πιο επικίνδυνη και ανεξέλεγκτη, ακριβώς γιατί στη δυναμική που έχει δημιουργηθεί εμπλέκονται και άλλα κράτη, εκτός ΝΑΤΟ, αλλά σημαντικά για την αρχιτεκτονική ασφάλειας της Δύσης. Το πρώτο από αυτά είναι, φυσικά, η Κυπριακή Δημοκρατία. Η τελευταία είναι μικρή, αλλά ιδιαίτερα σημαντική για την ενεργειακή ασφάλεια της Ευρώπης στο μέλλον, για λόγους που ξεφεύγουν από το περιορισμένο πλαίσιο αυτού του κειμένου. Ας περιοριστούμε στο ότι είναι μια χώρα της Ε.Ε., η οποία ΕΕ έστω και με μεγάλη απροθυμία, θα αναγκαστεί να κάνει κάτι για να την καλύψει. Αν μη τι άλλο, θα εκδώσει κάποιο ψήφισμα και κάποια διαμαρτυρία. Όμως, οι περισσότερες σημαντικές ευρωπαϊκές χώρες είναι και μέλη του ΝΑΤΟ, άρα η περιορισμένη και ανώδυνη ευρωτουρκική σύγκρουση που θα προκύψει ώστε να «στηριχθεί» η Κύπρος, περνώντας στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, μπορεί να μεταλλαχθεί σε έναν επικίνδυνο παράγοντα επιβράδυνσης της λειτουργίας της Συμμαχίας και, κατά συνέπεια, και μείωσης της αποτρεπτικής δράσης έναντι των Ρώσων στην Ουκρανία ή και αλλού.

Μετά είναι το ζήτημα του Ισραήλ. Το τελευταίο, σε αντίθεση με διάφορες υπεραισιόδοξες απόψεις στην Ελλάδα, δεν φαίνεται να επιζητεί μία όξυνση της αντιπαλότητάς του με την Τουρκία. Αντιθέτως, θα ήταν ευτυχές αν μπορούσε να επιστρέψει στις χρυσές ημέρες των τουρκο-ισραηλινών σχέσεων και, κατά την άποψη του γράφοντος, αν έβλεπε ότι υπάρχει πιθανότητα να συμβεί κάτι τέτοιο, δεν θα είχε τον παραμικρό δισταγμό να πετάξει στα σκουπίδια αυτό που με μεγάλη δόση υπερβολής αναφέρεται ως «ελληνο-ισραηλινή συμμαχία».

Από την άλλη, η Τουρκία του Ερντογάν φαίνεται πώς επιδιώκει να διατηρήσει μία αντιπαλότητα με το Ισραήλ ως οργανικό στοιχείο της εσωτερικής, αλλά και της εξωτερικής της πολιτικής. Επιπροσθέτως, το Ισραήλ έχει δημιουργήσει μία σύνθετη σχέση με την Κύπρο και δεν μπορεί να την αφήσει ακάλυπτη. Φυσικά, δεν μπορεί να κάνει και σπουδαία πράγματα για να την προστατεύσει, ακόμη και αν ήθελε. Όσοι επιμένουν να διατηρούν στο μυαλό τους την εικόνα του πανίσχυρου στρατιωτικά Ισραήλ, που μπορεί να εξαλείψει τις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις περίπου για πλάκα, καλά θα κάνουν να αναθεωρήσουν τις απόψεις τους.

Κατ’ αρχάς, οι ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις δεν είναι αυτές που ήταν. Έχουν μετατραπεί σε ένα έντονα γραφειοκρατικό καιν προσεκτικό οργανισμό, έχοντας χάσει το πνεύμα του πρωτοπόρου και την τολμηρότητα των πρώτων δεκαετιών, που οδήγησαν στις μεγάλες νίκες στους αραβοϊσραηλινούς πολέμους. Το πιο πιθανόν είναι ότι σήμερα θα δίσταζαν πάρα πολύ να εμπλακούν σε πολεμική αντιπαράθεση με την Τουρκία. Το σημαντικότερο είναι, όμως, ότι η Τουρκία με το Ισραήλ δεν γειτνιάζουν γεωγραφικά. Το μικροσκοπικό ισραηλινό Ναυτικό ελάχιστα πράγματα μπορεί να κάνει για να προσφέρει κάλυψη στην Κύπρο, αλλά και η ισχυρή Ισραηλινή Αεροπορία θα επιχειρούσε με επιχειρησιακό μειονέκτημα εκεί, σε σύγκριση με την τουρκική, λόγω των αποστάσεων. Ο δε Ισραηλινός Στρατός Ξηράς απλά δεν μπορεί να συμμετάσχει.

Από την άλλη, το Τελ Αβίβ δεν μπορεί να αφήσει και ακάλυπτη την Κύπρο. Αφ’ ενός μεν, έχει δημιουργήσει μαζί της έναν ενιαίο γεωενεργειακό χώρο, η προσβολή του οποίου θα έθιγε ζωτικά Ισραηλινά συμφέροντα. Αφ’ ετέρου δε, είναι και το ζήτημα του γοήτρου. Το Ισραήλ δεν μπορεί να αφεθεί να ταπεινωθεί από κανέναν, ιδιαίτερα από μία χώρα σαν την Τουρκία, γιατί, σε αυτή την περίπτωση, πολλές άλλες χώρες της περιοχής, που σήμερα διατηρούν ένα δέος έναντι των Ισραηλινών πολεμικών ικανοτήτων, θα έμπαιναν σε πειρασμό να υιοθετήσουν και αυτές επιθετική πολιτική εναντίον του. Με άλλα λόγια, το γόητρο είναι σημαντικό μέρος της αποτρεπτικής στρατηγικής του Ισραήλ, και αυτό σημαίνει ότι κάτι θα πρέπει να κάνει ώστε να στηρίξει την Κύπρο σε περίπτωση τουρκικής πολεμικής δράσης εναντίον της.

Ακόμη, όμως, και αν η στήριξη αυτή περιοριζόταν σε συμβολικό επίπεδο, θα προκαλούσε μία εμπλοκή της ΝΑΤΟΪκής Τουρκίας με μία μη ΝΑΤΟϊκή χώρα, που έχει όμως ιδιαίτερη θέση στη δυτική γεωστρατηγική, ιδιαίτερα δε, σε αυτή των ΗΠΑ. Και τι θα έκανε τότε το ΝΑΤΟ; Η σκέψη ότι μπορεί το ΝΑΤΟ γενικώς και οι Ηνωμένες Πολιτείες ειδικότερα, να στραφούν εναντίον του Ισραήλ για χάρη της Τουρκίας, είναι πολύ τολμηρή για να έχει σχέση με την πραγματικότητα. Στην πραγματικότητα θα είχαμε μάλλον μία αμήχανη αδράνεια. Αυτό σημαίνει ότι, σε παρόμοια περίπτωση, η δομή του ΝΑΤΟ θα υφίστατο ένα ακόμη πλήγμα, χωρίς πλέον να είμαστε σίγουροι ότι αυτό θα μπορούσε να περιοριστεί χρονικά και δεν θα οδηγούσε σε παρατεταμένη δυσλειτουργία της αποτρεπτικής του ικανότητας έναντι της Ρωσίας. Και αυτό, τη στιγμή που η ένταση μεταξύ Δύσης και Ρωσίας αυξάνει συνεχώς.

Και, φυσικά, δεν είναι μόνο το Ισραήλ. Είναι και η Αίγυπτος. Και για την ακρίβεια, η Αίγυπτος του στρατηγού Σίσι. Το στρατιωτικό καθεστώς της Αιγύπτου, που κατέλαβε δια της ισχύος, αλλά και με τεράστια λαϊκή στήριξη, την εξουσία από τους Αδελφούς Μουσουλμάνους, είναι έντονα αντιτουρκικό, στηρίζεται από τη Ρωσία, αλλά και τις ΗΠΑ, ενώ είναι και η προτιμητέα επιλογή και για το Ισραήλ. Εκτός από το αντιτουρκικό μένος του καθεστώτος, η Αίγυπτος έχει επιλέξει να συμμετάσχει σε ένα πρόγραμμα συμμαχίας που περιλαμβάνει το Ισραήλ, την Κυπριακή Δημοκρατία και την Ελλάδα. Η εκκολαπτόμενη αυτή συμμαχία στοχεύει στην υπεράσπιση κοινών ενεργειακών συμφερόντων και έχει αντιτουρκικό χαρακτήρα.

Εν κατακλείδι, η αντιπαλότητα Ελλάδας και Κύπρου με την Τουρκία, έχει διεθνοποιηθεί και αυτό σημαίνει ότι, αν ξεσπάσει πολεμική αντιπαράθεση, έστω και περιορισμένη, ενδέχεται να επεκταθεί και να διαιωνιστεί. Δεδομένης της συμμετοχής της Ελλάδας και της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ, της παράλληλης αποδόμησης της ισχύος της Συμμαχίας και της έντασης στις σχέσεις της Δύσης με τη Ρωσία, η διαιώνιση αυτή μπορεί να προκαλέσει καταστρεπτικό πλήγμα στην αρχιτεκτονική ασφάλειας ολόκληρης της Ευρασίας και να οδηγηθούμε σε μία κατάσταση που όμοια δεν έχει υπάρξει από το 1914, με τη διαφορά ότι τότε δεν υπήρχαν πυρηνικά όπλα.

Η Τουρκία πιθανόν να ολισθήσει σε πολεμική αντιπαράθεση για λόγους γοήτρου
Μπορεί να σώσει την κατάσταση η Ρωσία;

Βέβαια, έχουν ακουστεί απόψεις ότι η Τουρκία δεν θέλει και δεν πρόκειται να κλιμακώσει την ένταση, ώστε να πάμε σε πολεμική αντιπαράθεση, ακριβώς γιατί φοβάται και η ίδια τις πιθανές συνέπειες λόγω της πολυπλοκότητας της κατάστασης που έχει δημιουργηθεί. Οι εκτιμήσεις αυτές, όμως, δεν λαμβάνουν υπόψιν τους το θέμα του γοήτρου του τουρκικού καθεστώτος. Το γόητρο είναι βασικό κομμάτι της υπαρξιακής ταυτότητας του καθεστώτος Ερντογάν και τείνει να μετατραπεί σε βασικό κομμάτι της ίδιας της Τουρκίας ως χώρας. Έτσι, αν θεωρήσει ότι μπορεί να ταπεινωθεί στο ζήτημα της ΑΟΖ από την Ελλάδα, την Κύπρο και πολύ περισσότερο από το Ισραήλ, είναι πιθανόν να επιλέξει την κλιμάκωση, κρίνοντας ότι η ζημία στο γόητρό της είναι μη ανεκτή, αψηφώντας τους κινδύνους. Άρα, μπορεί να οδηγηθούμε σε ακραίες καταστάσεις, οι οποίες δεν συμφέρουν κανέναν και ιδιαίτερα τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Δυτική Ευρώπη.

Για τον λόγο αυτόν, άποψη της γράφοντος είναι ότι ένα σημαντικό κομμάτι της αμερικανικής εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής, αλλά και των ευρωπαϊκών χωρών, θα καλόβλεπαν την είσοδο της Ρωσίας σε αυτό το πρόπλασμα συμμαχίας που έχουν δημιουργήσει η Αίγυπτος, το Ισραήλ, η Κύπρος και η Ελλάδα, έτσι ώστε να αποκτήσει σοβαρή ικανότητα αποτροπής έναντι της Τουρκίας. Σε αυτή την περίπτωση, δεδομένου ότι η Τουρκία αν φοβάται μία δύναμη στον κόσμο αυτή είναι η Ρωσία, θα σκεφτόταν πολύ περισσότερο ένα «απονενοημένο διάβημα». Άρα, θα εξασφαλιζόταν η σταθερότητα του ΝΑΤΟ και, κατά σχιζοφρενικά φαινομενικά τρόπο, θα εξασφαλιζόταν και η αποτροπή έναντι της Ρωσίας στην Ουκρανία και τον Βορρά της Ευρώπης δια της ρωσικής στρατιωτικής ισχύος στην Ανατολική Μεσόγειο. Σε ευρύτερο γεωπολιτικό πλαίσιο, η ενίσχυση της ρωσικής επιρροής στην Ανατολική Μεσόγειο θα μπορούσε να αποτελέσει ένα είδος δικλείδας ασφαλείας, έτσι ώστε να μειωθεί η ένταση στην Κεντρική Ευρώπη.

Όλα τα παραπάνω είναι δεδομένο ότι σε κάποιους θα φαντάζουν παραλογισμοί. Όμως θα πρέπει να κατανοήσουμε πως βρισκόμαστε σε μία καινοφανή κατάσταση έντονη πολυπλοκότητας στο διεθνές σύστημα. Η δε Ελλάδα, η Κύπρος και η Τουρκία λειτουργούν μέσα σε ένα παγκοσμιοποιημένο γεωστρατηγικό μηχανισμό, οι δομές και λειτουργίες του οποίου υπερβαίνουν τα επιμέρους ελληνικά και τουρκικά μεγέθη.
Μέσα σε αυτή την σύνθετη παγκοσμιοποιημένη γεωπολιτική πραγματικότητα, αναπτύσσονται ταυτοχρόνως αντιπαλότητες αλλά και συνέργειες μεταξύ των ισχυρών δρώντων και, εν προκειμένω, μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας. Και για χώρες όπως η Ελλάδα είναι κρίσιμης σημασίας να εντοπίσει τις συνέργειες και να επενδύσει σε αυτές, ώστε να υπερασπίσει τα ζωτικά της συμφέροντα.

Πηγή Hellenic Nexus


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Ενα διθέσιο αεροσκάφος F-16,  το οποίο βρισκόταν σε εκπαιδευτική αποστολή, κατέπεσε νοτίως της Κρήτης το μεσημέρι της Πέμπτης.

Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, οι δύο χειριστές εγκατέλειψαν το αεροσκάφος με επιτυχία και είναι σώοι. Για την περισυλλογή τους από θαλάσσια περιοχή έχουν κινητοποιηθεί δύο ελικόπτερα Super Puma, ένα από τη Ρόδο και ένα από την Κρήτη, και ένα C-130.

Οι πρώτες πληροφορίες αναφέρουν ότι η πτώση του αεροσκάφους οφείλεται σε μηχανική βλάβη.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Γιάννης Λαζάρου

Τα τομάρια τους αρχίζουν και γίνονται γούνες πολυτελείας. Θα έρθουν χειμώνες στην Ελλάδα που αυτές τις γούνες θα τις χρησιμοποιούν οι Έλληνες, που καταδικάζονται σε θάνατο καθημερινά, για προφύλαξη από το κρύο. Το τομάρια, που ακόμα τρώνε με κουτάλες αυξάνοντας το τρίχωμα του κορμιού τους ψηφίζοντας και υποστηρίζοντας τις λαιμητόμους που κόβουν τις ζωές Ελλήνων, θα έρθει η ώρα που θα φτιάξουν την κατάλληλη γούνα.

Φύτρωσε τρίχα στο τομάρι σου, φιλοτομαριστή νοικοκύρη, που κάνεις ότι δεν καταλαβαίνεις όταν η σαμαροβενιζελοκυβέρνησή σου δίνει εντολή να στέλνονται ειδοποιητήρια ακόμα και σε αυτούς που είναι σε εντατική νοσοκομείου, στην φυλακή αλλά και στο εξωτερικό. Κάνεις ότι δεν καταλαβαίνεις όταν η οδηγία λέει ότι θα κοινοποιούνται τα χρέη σου σε αυτό το μπουρδελοκράτος στον διοικητή του νοσοκομείου που παλεύεις για την ζωή σου, στον διοικητή της φυλακής που υπομένεις με τον εγκλεισμό σου και στον δήμαρχο της πόλης που τελευταία κατοικούσες ενώ μπορεί εσύ να κάνεις μεροκάματο στο εξωτερικό για να ξεχρεώσεις το μπουρδελοδημόσιο. Αυτά είναι τα ωραία που στηρίζεις γλύφωντας πολιτικάντηδες προδοταραίους που σκοτώνουν Έλληνες.

Φτιάχνεις γούνα, σοσιαληστοδημοκράτη μου, όταν συνωστίζεσαι στα καφενεία να στηρίξεις το Κέντρο Βενιζελοπαπανρέιδων ψάχνοντας την χαραμάδα να χωθείς στο παιχνίδι ξανά, ακόμα και αν η χώρα που σε ανέχθηκε έχει σβηστεί από τον χάρτη εξαιτίας των καθικιών που υποστηρίζεις πάππου προς πάππου. Κοίτα τώρα που τα Σκόπια οι σύμμαχοί σου Αμερικάνοι τα χαρακτήρισαν στην Συνταγματική Χάρτα τους ως «Μακεδονία» να φορέσεις τον λαχανί Πασοκομπερέ σου που θα σε διαχωρίζει από Έλληνα σε Μακεδονοσκλάβο. Ο πρόεδρός σου, Βενιζέλος, την έκανε την μαλακία. Υποστηρίζοντας την αμερικανοδουλοσύνη του ΠΑΣΟΚ απλά κράτησε μούτρα και δεν πήγε στην σύναξη των χωρών για το Ισλαμικό Κράτος στέλνοντας έναν υπάλληλο του ΝΑΤΟ να εκπροσωπήσει την πατρίδα. Έλα όμως που ο πασόκος είναι και υπουργός Εξωτερικών όλων των Ελλήνων. Και με την χθεσινή του στάση πούλησε όλους τους Έλληνες. Δεν θα την πληρώσει όμως αυτός. Θα την πληρώσεις εσύ και η γούνα σου, που αν και λαχανί χρώμα, την δουλειά της θα την κάνει στους δύσκολους χειμώνες του μέλλοντος.

Φτιάχνεις γούνα, συριζαίε, που θέλεις να ακούς αυτά που σε συμφέρουν και κωφεύεις για αυτά που γίνονται στα μουλωχτά την ώρα που η παράταξή σου ετοιμάζει σόου στην Βουλή για τον προϋπολογισμό και τις πολυπόθητες εκλογές-πυροσβεστήρα. Οι κολλητοί σου Ευρωπαίοι στο έστειλαν το μήνυμα από το Γιουρογουρουνορογκρούπ εργασίας μόλις χθες. «Δεν μας ενδιαφέρουν οι εκλογές, ούτε η αντιπολίτευση. Το χρέος και οι εντολές δεν είναι θέμα των κομμάτων αλλά των μελών της κυβέρνησης». Ο εταίρος σου διέγραψε με μία την Δημοκρατία και εσύ σκίζεις την κιλότα σου μη και δεν έχεις εταίρο. Επέλεξες πλευρά: Ψηφίζεις Σύριζα σημαίνει πως πολεμάς για τα συμφέροντα της ΕΕ. Τα συμφέροντα της ΕΕ είναι κόντρα στα συμφέροντα των Ελλήνων.

Μπορεί εσένα, «αριστερέ», να σε καίει ο μισθουλάκος σου αλλά αυτούς που σε ανέχονται τους καίει ότι ο συνομιλητής των οικονομολόγων του Σύριζα, Capital που έχει το 6% της Ελλάκτωρ, πήρε τζάμπα τα λιγνιτωρυχεία της Βεύης στην Φλώρινα με την υπογραφή Μανιάτη ανοίγοντας τον δρόμο για τις ιδιωτικοποιήσεις και των ορυχείων της ΔΕΗ στις όμορες περιοχές. Φτιάξε γούνα οικολογική και επαναστατική με ευρωπαϊκά πρότυπα και στήριξη αμερικανικών funts. Το θέμα των Ελλήνων στους σκληρούς χειμώνες που έπονται είναι ότι θα τους ζεσταίνει.

Φτιάξτε γούνα, δημόσιοι λειτουργοί και τραπεζικοί υπάλληλοι, βάζοντας σφραγίδες κατάσχεσης, φυλάκισης, έξωσης και εξευτελισμού του λαού. Η γούνα η δικιά σας που μεγαλώνει στο τομάρι σας με κάθε μπόνους που παίρνετε για τις υπηρεσίες σας στο κατοχικό κράτος θα είναι οι πρώτες που θα κρεμαστούν στα βεστιάρια των Ελλήνων, που θα αντέξουν, ή των απογόνων αυτών.
Δεν θέλετε να καταλάβετε ότι το «εκτελώ εντολές» σημαίνει ότι συμμετέχω στο έγκλημα άνευ ελέους. Θέλετε να υπερασπιστείτε το δικαίωμα στην εργασία-ντροπή που κάνετε έναντι του δικαιώματος του διπλανού να ζήσει.
Δεν θέλετε να καταλάβετε ότι η υπογραφή σε κάθε χαρτί που στέλνετε ελαφρά τη καρδία, είναι η κλήση για εκτελεστικό απόσπασμα του μέχρι πριν 6 χρόνια συμπολίτη σας.
Δεν περνάει στιγμή από το μυαλό σας ότι ο κατεστραμμένος αδύναμος πολίτης τον εντολέα σας δεν μπορεί να τον φθάσει αλλά την γούνα σας την έχει βάλει στο μάτι με το που βλέπει την υπογραφή σας στο κάτω μέρος της κλήτευσης, της έξωσης, της κατάσχεσης.

Φτιάξτε γούνες γυαλιστερές με πολλά στρώματα ανθελληνικού λίπους, με πολύ πουτανιλίκι αστραφτερό και πολύ φρου φρου στα τελειώματα. Μην πιστεύετε ούτε μια στιγμή πως το παρακράτος που σας έθρεψε και σας φύλαγε 70 χρόνια θα συνεχίσει να το κάνει. Έχει να κοιτάξει την δική του γούνα στους καιρούς που έρχονται. Έτσι, θα απομείνουν στο χιονισμένο τοπίο οι γυμνοί Έλληνες έναντι των δικών σας γουνοφορεμένων τομαριών.

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Ο αγωγός μεταφοράς ρωσικού φυσικού αερίου, South Stream, ματαιώθηκε, με τυπική υπαιτιότητα της Βουλγαρίας, αλλά με ουσιαστική των Βρυξελλών - Ουάσιγκτον. Οι νέες εξελίξεις μετά το ταξίδι Πούτιν στην Τουρκία, αποτελούν μεγάλη ευκαιρία για την Ελλάδα, εφόσον βέβαια αλλάξει πολιτικές.

Γράφει ο Δημήτρης Λιάτσος

Ισχυρό στρατηγικό παίκτη στην παγκόσμια γεωπολιτική σκακιέρα, χαρακτηρίζει τον Βλαντίμιρ Πούτιν ο ειδικός σε θέματα παγκόσμιας πολιτικής Πέδρο Μοουρίνιου, μετά την απόφασή του να σταματήσει την κατασκευή του αγωγού μεταφοράς φυσικού αερίου, "South Stream" (Νότιο ρεύμα).

Σύξυλοι απέμειναν οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών, λες και έπαθαν εγκεφαλικό, ενώ οι "Τάιμς της Νέας Υόρκης" με τη "βαθυστόχαστη" ανάλυση περί "συντριπτικής ήττας του Πούτιν και πλήρους νίκης του Ομπάμα και της Ε.Ε", ως συνήθως, ...μπλοφάρουν ή όπως λένε οι Ρώσοι, επιδεικνύουν "хорошую мину при плохой игре".

Ξαναμοιράζεται η τράπουλα

Οι Πούτιν - Μίλλερ, πράγματι "ανακάτεψαν" την τράπουλα, ευρισκόμενοι για μερικές μόνο ώρες στην Τουρκία, ενώ εξέπεμψαν μήνυμα που αλλάζει τα δεδομένα συνολικά στα τεκταινόμενα στην Ε.Ε. Στο εξής, η Ιταλία θα χαράξει τις σχέσεις της με τη Ρωσία σύμφωνα με τα εθνικά της συμφέροντα, δήλωσε απερίφραστα ο ΥΠΕΞ της χώρας, Πάολο Τζεντιλόνι. Κάτι που πρακτικά σημαίνει ότι, από τη στιγμή που ο κόσμος έπαψε να είναι διπολικός αλλά και μονοδιάστατος, έτσι και οι χώρες της Ευρώπης βρέθηκαν σε κατάσταση "επικίνδυνης αστάθειας", με αποτέλεσμα η κάθε μια να χαράζει τις πολιτικές της αποκλειστικά με γνώμωνα τα στενά εθνικά συμφέροντά της. Οποία αναγνώριση! Το σημαντικό είναι ότι τα παραπάνω λόγια ακούγονται από τα χείλη του ΥΠΕΞ της τρίτης μεγαλύτερης οικονομίας της Ε.Ε. Χώρας με ισχυρούς οικονομικούς και ενεργειακούς δεσμούς με τη Ρωσία.

Για την Ευρώπη, η απόφαση να σταματήσει το σχέδιο του αγωγού, αποτελεί κακή εξέλιξη, αφού χωρίς το ρωσικό φυσικό αέριο, δεν μπορούμε να λειτουργήσουμε. Εκτιμώ πως η Ευρώπη θα υποφέρει σκληρά από την απώλεια αυτή, εκτιμά ο επικεφαλής του αυστριακού ενεργειακού Ομίλου ΟΜW, Χέρχαρντ Ρόις. Και ο Διευθυντής του τσέχικου Ομίλου "VEMEX", Χούνγκο Κισέλκα, λέει παραστατικά πως "Βουλγαρία και Ε.Ε." καταποντίζοντας το "Νότιο ρεύμα" έκαναν γιγάντιο λάθος και επέφεραν έτσι ισχυρό πλήγμα κατά της ενεργειακής της ασφάλειας".

Μετρούν ζημιές

Ανάλογες, ή και πιο σκληρές, είναι οι αντιδράσεις εκπροσώπων όλων των χωρών που ενέχονται στο έργο, Σέρβων, Σερβοβόσνιων, Κροατών, Ούγγρων, αλλά και της πλειοψηφίας των πολιτικών αναλυτών της Βουλγαρίας. Η Βουλγαρία είχε μοναδική δυνατότητα να πετύχει ενεργειακή ασφάλεια υλοποιώντας τρία γιγάντια έργα: Το "Νότιο ρεύμα", τον αγωγό μεταφοράς πετρελαίου Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολη, και τον πυρηνικό σταθμό παραγωγής ηλεκτρενέργειας στο Μπέλενε. Δυστυχώς αφήσαμε την ευκαιρία να πάει χαμένη. Τώρα εναλλακτικές λύσεις δεν υπάρχουν, εκτιμά ο πρώην υπουργός Ενέργειας της χώρας, Ρομάν Οφτσάροφ .

Από τον ... υπερατλαντικό του λήθαργο φαίνεται πως βγήκε και ο αμφιλεγόμενος πρωθυπουργός της γείτονος, Μπόικο Μπορίσοφ, ο οποίος, άκουσον- άκουσον, καλεί τώρα τη Μόσχα να μην σταματήσει τον αγωγό. Προφανώς, θα διάβασε το άρθρο με τίτλο "Η Ρωσία ξεκίνησε ενεργειακό πόλεμο στην Ευρώπη".

Μεγάλη ευκαιρία και για την Ελλάδα

Το σταμάτημα του αγωγού ήταν το πρώτο σκέλος της δήλωσης Πούτιν στην Αγκυρα. Το δεύτερο σκέλος ήταν επίσης ιδιαίτερα σημαντικό και, εν δυνάμει, περικλείει ενδιαφέροντα στοιχεία για την Ελλάδα. Την πρόθεση να στηθεί ένας άλλος υποθαλάσσιος αγωγός στη Μαύρη Θάλασσα -ο ίδιος θα λέγαμε, με κάποια λοξοδρόμηση- που θα βγαίνει στην Τουρκία, κάποιοι έσπευσαν να τον ονομάσουν Blue Stream 2 (Κυανό ρεύμα - 2).

Ενας τέτοιος αγωγός, o Blue Stream, ρέει ήδη προς την Τουρκία μεταφέροντας αέριο για τις συνεχώς αυξανόμενες ανάγκες της χώρας (γύρω στα 15 - 16 δις κυβικά/ χρόνο). Ο προτεινόμενος, και με ενθουσιασμό αποδεκτός από την τουρκική ηγεσία, θα έχει δυνατότητα μεταφοράς τέσσερις φορές περισσότερο από τον υπάρχοντα ( 64 δις κυβικά/χρόνο). Τα 15 δις θα πάνε για εσωτερική κατανάλωση και 50 δις μπορούν να κατευθυνθούν προς Βαλκάνια - Ευρώπη. Σε μια τέτοια περίπτωση, η σχέση Μόσχας - Αγκυρας αποκτά στρατηγικό χαρακτήρα (ας πρόσεχαν όλοι εκείνοι που κινούν τα αντιρωσικά νήματα στη Βουλγαρία, την Ουκρανία και αλλού), στοιχείο κάθε άλλο παρά θετικό για τη Δύση.

Τα 50 δις, λοιπόν, θα συσσωρεύονται σε ένα τεράστιο χώρο στα σύνορα της Τουρκίας με την Ελλάδα, τόνισε χαρακτηριστικά ο Βλαντίνιρ Πούτιν. Οχι στα σύνορα με τη Βουλγαρία, αλλά με την Ελλάδα. Και αυτό έχει σημασία εξηγούσε Ρώσος πολιτικός αναλυτής. Πράγματι, έχει. Οχι μόνο γιατί η Βουλγαρία, την οποία το Κρεμλίνο επί μήνες ολόκληρους τη "θώπευε" κάνοντας σωρεία δελεαστικών προτάσεων, αποδείχτηκε αφερέγγυος συνομιλητής. Εχει σημασία, λοιπόν, για μια εν δυνάμει επαναφορά της Ελλάδας στο ενεργειακό παιγνίδι, ως εν πολλοίς αντικαταστάτρια της Βουλγαρίας στον τράνζιτ δρόμο των 50 δις κυβικών προς τα Βαλκάνια και τη Νότια Ευρώπη.

Ανάγκη αλλαγής πολιτικής στάσης

Με την έως τώρα ακολουθούμενη πολιτική της Αθήνας, κάτι τέτοιο δεν φαίνεται ρεαλιστικό. Αν όμως αλλάξουν τα πράγματα, αν αλλάξει και η σαφώς αντιρωσική πολιτική που δεν συνάδει με τις διαθέσεις και τη θέληση της μεγάλης πλειοψηφίας της ελληνικής κοινωνίας η οποία έχει σαφώς φιλορωσικές προσεγγίσεις, τότε τα κίνητρα που θα μπορούσαν να υπάρξουν στον ενεργειακό τομέα θα μπορούσαν να είναι πρακτικά ωφέλιμα για την δοκιμαζόμενη ελληνική οικονομία.

Οι εξελίξεις τρέχουν με μεγάλη ταχύτητα. Είναι σημαντικό να το αντιλαμβάνονται οι πολιτικοί, κυρίως οι νέοι, που βρίσκονται σε εγρήγορση, και να είναι "μέσα στο παιχνίδι"! Οι αγκυλώσεις δεν φέρουν το καινούργιο, αλλά αντίθετα διαιωνίζουν το παλιό. Το XAB που προβλέπεται να γίνει στα τουρκοελληνικά σύνορα, αλλά μέσα στο τουρκικό έδαφος, γιατί να μη δημιουργηθούν οι συνθήκες ώστε να επιτευχθεί συμφωνία για να "μοιραστεί" στα δύο, ένθεν κακείθεν; Και στην Τουρκία, αλλά και στο έδαφος της Ελλάδας, στη Θράκη; Είναι τόσο απλό, αλλά δυστυχώς και δύσκολο. Δύσκολο, διότι, όταν δεν ακολουθείς της αρχή της πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής στη βάση των εθνικών συμφερόντων, τότε βρίσκεσαι εγκλωβισμένος και απολύτως εξαρτημένος από τη μια πλευρά, την οποία θεωρείς “συμμαχό” σου. Προσέξατε όμως, τι λέει παραπάνω ο Ιταλός υπουργός Εξωτερικών; Μάλλον, έχει έρθει η ώρα να ακολουθήσει επιτέλους και η Ελλάδα τέτοιες πρακτικές και να μην δεσμεύεται μονομερώς.

Πηγή RBTH


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Μα, ΜΑΤ εναντίον των Ατόμων Με Ειδικές Ανάγκες, ώ υπάνθρωποι;!!!
Ωρέ παλιοκάφροι, βασιβουζούκοι, βησιγότθοι, καννίβαλοι;

Αυτό ήταν το όνειρό σου;
Έτσι να κυβερνήσεις ήθελες παλιανθρωπόπουλε;
Με τα ΜΑΤ και τα μέτρα καταστολής;
Τόσο πολύ παλιοχαρακτήρας είσαι τελικά;
Τόσο ανάλγητος;
Τόσο απάνθρωπος;

Ή, η εξουσία είναι τόσο γλυκιά, που καταντάει τον άνθρωπο ζώο προκειμένου να την διατηρήσει;

Αν είναι έτσι, δεν την θέλουμε ρε τέτοια εξουσία. Χάρισμά σου!
Αν είναι να γίνουμε σαν και σένα, να μας λείπει!
 
Δεν ξεπουλάμε ρε το χαμόγελό μας και την ανθρωπιά μας, για να γίνουμε σαν τα μούτρα σου! Έστω και κυβερνήτες, έστω και ισχυροί.
    
Και να ξέρεις: αυτή η εξουσία και η τάχα δύναμη, είναι ντεμέκ.

Πρόσωπο με πρόσωπο δεν φτουράς απέναντι σε κανέναν τίμιο έλληνα εργαζόμενο.

Ένα άχρηστο κουφάρι είσαι, ανίκανος να δουλέψεις και να ζήσεις την οικογένειά σου τίμια και με αξιοπρέπεια.

Ανίκανος να κάνεις αληθινούς φίλους, γιατί είσαι άφιλος και μισάνθρωπος.

Σκέψου μόνον, όταν θα έρθει η ώρα να απαλλάξεις τον κόσμο απ' την κούφια παρουσία σου, πόσοι θα βρεθούν να κλάψουν και να θρηνήσουν για σένα και πόσοι είναι αυτοί που κλαίνε και ολοφύρονται καθημερινά απ' τον χαμό ενός ''τυχαίου'', φτωχού, καλού ανθρώπου, με οικογένεια και αληθινούς φίλους.

Έχασες και εσύ, και οι όμοιοί σου, το μεγαλύτερο δώρο, την μεγαλύτερη αξία που δόθηκε στον Άνθρωπο: την ψυχή!

Την ξεπουλήσατε στον διάολο αντί πινακίου εξουσίας, και στον βωμό του κλεμμένου και ματωμένου χρήματος.

Να ξέρετε όμως πως όταν φτάσει η καλή εκείνη ώρα που το καπάκι της λαϊκής οργής θα εκσφενδονιστεί στα ουράνια, ούτε τα ΜΑΤ, ούτε η εξουσία, ούτε το χρήμα θα σας είναι αρκετά!

Δεν το λέμε εμείς.
Το λέει η Ιστορία!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"
 

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Στην πιο άσχημη συγκυρία από πολιτικής και όχι μόνο απόψεως, έρχεται στην Αθήνα ο νεο-οθωμανιστής πρωθυπουργός της Τουρκίας, Αχμέτ Νταβούτογλου, επικεφαλής μίνι τουρκικού υπουργικού συμβούλου για να συζητήσει με την ελληνική πλευρά, αλήθεια τι;
Προφανώς και άνευ ελληνικών ψευδαισθήσεων όπως αυτές καλλιεργήθηκαν και συνεχίζονται να καλλιεργούνται όλα τα τελευταία χρόνια, πέραν των οικονομικών θεμάτων, τις τουρκικές επιδιώξεις, διεκδικήσεις και απαιτήσεις.

Κατ’ αρχήν, η Τουρκία αυτή την περίοδο βγαίνει σημαντικά στρατηγικά και κυρίως οικονομικά αναβαθμισμένη, καθώς καθίσταται και με την συμβολή της Ρωσίας ο μεγαλύτερος διεθνής ενεργειακός κόμβος με ότι αυτό συνεπάγεται στην διεθνή πραγματικότητα.
Η Ρωσία, όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά σε ενδεικτικό άρθρο της εφημερίδας Sabah με τον τίτλο, «BULGARLAR PUTİN’İ BIKTIRDI», δηλαδή «Οι Βούλγαροι Μπούχτισαν τον Πούτιν», δηλαδή οι Ρώσοι έχουν βαρεθεί τις βουλγαρικές παλινωδίες υπό τις εντολές της Ευρωπαϊκής Ένωσης (αλλά και τις ελληνικές παλινωδίες από τις μειοδοτικές ελληνικές κυβερνήσεις), για τον περίφημο αγωγό South Stream και με μια μονοκονδυλιά σουρπράιζ για όλη την Ευρώπη, τον διέγραψαν και προτείνουν τώρα τον αγωγό «Mavı Akım 2», προωθώντας έτσι το πολύτιμο ρωσικό φυσικό αέριο στην Ευρώπη μέσω Τουρκίας.
Άλλο που δεν ήθελε ο Ερντογάν σε μια δύσκολη συγκυρία για την χώρα του καθώς τελευταία έχει δημιουργήσει πολλούς αντιπάλους στα ανατολικά της.

Βέβαια, ίσως «ψίχουλα» από αυτή την εξέλιξη να επωφεληθεί και η χώρα μας, αν και κυρίως πως, (δηλαδή με ποιες οικονομικές προϋποθέσεις), θα περάσει αυτός ο αγωγός από το ελληνικό έδαφος. Αντίθετα με την Τουρκία η Ελλάδα βρίσκεται σε μια πολύ δύσκολη περίοδο καθώς όλο το μνημονιακό «καρναβάλι» των τελευταίων ετών που οδήγησε τον ελληνικό λαό στην αυτοκτονία, καταρρέει βαρύγδουπα και οι τώρα κυβερνώντες ενδιαφέρονται περισσότερο πως θα σωθούν οι ίδιοι παρά να σώσουν ότι ακόμα μπορεί να σωθεί. Τα «ποντίκια» εγκαταλείπουν το καράβι πριν βουλιάξει.

Αλά ας δούμε κατάματα τις τουρκικές απόψεις όπως αυτές θα προβληθούν, (και προβάλλονται συνεχώς στην γειτονική χώρα), στην συνάντηση κορυφής της Αθήνας. Και πρώτο και καλύτερο το θέμα της μειονότητας της Θράκης.
Αν και αποτράπηκε η τουρκική «φιέστα» με την άνοδο του Νταβούτογλου στην δυτική Θράκη, εν τούτοις είναι σίγουρο πως για άλλη μια φορά οι Τούρκοι θα θέσουν το αίτημα να αναγνωριστεί και επίσημα η μειονότητα ως τουρκική, παρά την σαφή αναφορά της συνθήκης της Λοζάνης ότι η μειονότητα είναι μουσουλμανική και μάλιστα τριπλής προέλευσης, δηλαδή Τουρκογενείς, Πομάκοι και Αθίγγανοι.
Σε αυτό το παράνομο αίτημα δυστυχώς οι Τούρκοι έχουν σαν σύμμαχο τους και την «προοδευτική» αριστερά που έχει… μεγάλη μυωπία όσον αφορά τα εθνικά θέματα. Δεύτερο μεγάλο θέμα είναι η κυπριακή ΑΟΖ.
Η τουρκική θέση είναι σαφής όσο και να κάνουμε πως την αγνοούμε. Η Τουρκία επιμένει πως δεν πρέπει να προχωρήσει από κυπριακής πλευράς καμία κίνηση εκμετάλλευσης των ενεργειακών κοιτασμάτων της κυπριακής ΑΟΖ, αν πρώτα δεν λυθεί το Κυπριακό «αλλά Ανάν», δηλαδή αν πρώτα δεν καταλυθεί η Κυπριακή Δημοκρατία και η τουρκοκυπριακή μειονότητα αποκτήσει τα ίσα δικαιώματα σε ένα κράτος φάντασμα υπό την άμεση τουρκική επικυριαρχία.
Τρίτο και πιο λεπτό ζήτημα είναι το θέμα του Καστελόριζου. Οι Τούρκοι εδώ με την θρασύτητα που τους διακρίνει, δεν αναγνωρίζουν πως το Καστελόριζο υπάγεται στο καθεστώς των νησιών του Αιγαίου παρά του ότι ανήκει στα Δωδεκάνησα, όπως όρισαν και οι διεθνείς συνθήκες, (συγκεκριμένα σύμφωνα με το άρθρο 15 της συνθήκης της Λοζάνης η Τουρκία παραχωρεί στην Ιταλία τα 13 Δωδεκάνησα που κατονομάζονται ένα-ένα, καθώς και τις παρακείμενες νησίδες και στο τέλος του άρθρου αναφέρεται ονομαστικά και με σαφήνεια και η νήσος Καστελόριζο. Στη συνέχεια όλα τα νησιά αυτά μεταβιβάστηκαν από την Ιταλία στην Ελλάδα με το άρθρο 14 της Συνθήκη των Παρισίων του 1947). Παρ’ όλα αυτά σύμφωνα πάντα με τους Τούρκους, εδώ ισχύει «εδικό καθεστώς» μη αναγνώρισης ελληνικής υφαλοκρηπίδας και πολύ περισσότερο ελληνικής ΑΟΖ. Για όλα τα «άλλα» βλέπουμε!

Αυτά τα πολύ «ωραία» εκτός των πολλών άλλων, θα τα βρει μπροστά της η ελληνική πλευρά που ακόμα θα αγωνιά αν θα έρθει η Τρόικα η όχι, για να σωθεί από την κατάρρευση των καταστροφικών μνημονιακών επιλογών της.
Όσον αφορά τα οικονομικά, οι Τούρκοι ποτέ δεν δίνουν αν δεν πάρουν περισσότερα και παρά του ότι τα επίσημα στοιχεία μας λένε πως οι ελληνικές εξαγωγές είναι μεγαλύτερες από τις εισαγωγές τουρκικών προϊόντων, εν τούτοις αν κάνει κάνεις μια γύρα στην αγορά, θα δει από τουρκικά λεμόνια μέχρι και τουρκικά… εσώρουχα ακόμα και στρατιωτικές μπότες, made in Turkey.

Γιασασίν Γιουνανιστάν!


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου