Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

23 Αυγ 2014


gala














.







 
Ρωσία-Εισαγωγή γαλακτοκομικών από τη Σερβία!

Η συγκυβέρνηση είναι πλεον απροκάλυπτα υποχείριο της Γερμανικής Πρεσβείας, πήρε μια απόφαση κατά των Ελληνικών Συμφερόντων, εν καιρό κρίσης, ΧΩΡΙΣ ΚΑΝΕΝΑ ΟΦΕΛΟΣ ΑΚΟΜΗ ΚΙ ΑΝ ΤΟ ΔΟΥΜΕ ΤΕΛΕΙΩΣ ΚΥΝΙΚΑ ΚΑΙ ΥΛΙΣΤΙΚΑ.
Κατέστρεψε την Αγροτική Παραγωγή που ήδη δέχεται την επίθεση των φόρων, διέλυσε την Τουριστική περίοδο από την Ρωσσία και τώρα έρχεται και τρίτη σφαλιάρα στην κτηνοτροφία και στο Ελληνικό Γάλα που θα μπορούσε να καλύψει το κενό της ζήτησης!
Προδότες ; Πουλημένοι ; Ανεπαρκεις ; Το εγκλημα είναι διαρκές!

Η Ρωσία ήρε το εμπάργκο στις εισαγωγές γαλακτοκομικών προϊόντων από δύο εταιρίες στη Σερβία, ανέφερε σήμερα η κυβερνητική υπηρεσία υγειονομικής ασφάλειας των τροφίμων, στην προσπάθεια προφανώς να προσεταιριστεί την υποψήφια για ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση χώρα εν μέσω της αντιπαράθεσης της Μόσχας με τη Δύση, σημειώνει το πρακτορείο ειδήσεων Ρόιτερς.
Νωρίτερα αυτό τον μήνα, η Ρωσία επέβαλε εμπάργκο ενός έτους στις εισαγωγές κρέατος, ψαριών, γαλακτοκομικών, φρούτων και λαχανικών από τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, την ΕΕ, τον Καναδά, την Αυστραλία και τη Νορβηγία σε αντίποινα για τις οικονομικές κυρώσεις που της επέβαλε η Δύση σχετικά με τον ρόλο της στην ουκρανική διένεξη.
Η Μόσχα αναζητεί νέους προμηθευτές και έχει ζητήσει από διάφορες χώρες, όπως η Βραζιλία, να αυξήσουν τις εξαγωγές τροφίμων στη Ρωσία ώστε να αντισταθμιστεί η επίπτωση των κυρώσεων.
Η υπηρεσία κτηνιατρικού και φυτοϋγειονομικού ελέγχου Rosselkhoznadzor ανέφερε σήμερα πως έχει συμπεριλάβει δύο σερβικές εταιρίες στον κατάλογο των εταιριών στις οποίες επιτρέπεται η πώληση γαλακτοκομικών προϊόντων στη Ρωσία και στην τελωνειακή ένωσή της με τη Λευκορωσία και το Καζακστάν.
Ανέφερε πως στις εταιρίες είχε απαγορευτεί να εξάγουν τα προϊόντα τους στη Ρωσία, λόγω αδιευκρίνιστων παραβιάσεων των κανονισμών για τα τρόφιμα, πρόσφατα, σε ημερομηνία που δεν διευκρινίζεται.
Η υπηρεσία ήρε το εμπάργκο ακριβώς τη στιγμή που η ΕΕ ζήτησε από τις υποψήφιες προς ένταξη χώρες, περιλαμβανομένης και της Σερβίας, να μην εκμεταλλευτούν την απαγόρευση που επιβάλλει το Κρεμλίνο στις εισαγωγές διατροφικών προϊόντων από τη Δύση, συνεχίζει το Ρόιτερς.
"Γιατί τώρα; Ίσως οι Σέρβοι θελήσουν να χρησιμοποιήσουν την παρούσα κατάσταση και να εισέλθουν στη (ρωσική) αγορά όσο περισσότερο γίνεται", δήλωσε εκπρόσωπος της υπηρεσίας τον οποίο επικαλείται το πρακτορείο.
Όπως αναφέρει το δημοσίευμα του ΑΠΕ-ΜΠΕ, ορισμένοι Σέρβοι παραγωγοί τροφίμων, ιδίως οι παραγωγοί φρούτων, έχουν καταγράψει μια ραγδαία αύξηση στη ζήτηση από τη Ρωσία, ωστόσο η παραγωγική ικανότητα είναι περιορισμένη. Το 2013, μόλις το 7,2% των συνολικών εξαγωγών της Σερβίας, αξίας περίπου 65 εκατομμυρίων δολαρίων, κατευθύνθηκε στη Ρωσία, καταλήγει το Ρόιτερς.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου 



Του Σταύρου Καλεντερίδη

Στη διεθνή πολιτική σκηνή και τις διεθνείς σχέσεις υπάρχει μια δύναμη που κάθε μικρός και μεγάλος παίκτης, διπλωμάτης, πολιτικός και επιχειρηματίας είναι αναγκασμένος να σέβεται ή έστω να υπολογίζει. Πρόκειται για τη «διεθνή κοινή γνώμη», η οποία στην εποχή της ραγδαίας ανάπτυξης στην επικοινωνία, τις μεταφορές και τις τεχνολογίες, απολαμβάνει τη δυνατότερη πιθανή επιρροή και ισχύ της. Αυτό αποδεικνύουν άλλωστε και οι συνεχείς προσπάθειες ελέγχου της κοινής γνώμης από διάφορα μέσα και κέντρα, από κρατικούς και ιδιωτικούς φορείς, κτλ.

Παρακολουθώντας λοιπόν τις πρόσφατες εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και συγκεκριμένα τα γεγονότα στην Παλαιστίνη, το Ιράκ και τη Συρία, η διεθνής κοινή γνώμη βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα ηθικό δίλημμα: από τη μία βρίσκονται οι ισλαμιστές τρομοκράτες, η βία και ο σκοταδισμός της αλ-Κάιντα και του Ισλαμικού Χαλιφάτου. Στον αντίποδα βρίσκονται οι «πολιτισμένες» πολιτικές ηγεσίες του Ισραήλ και των φιλοδυτικών δικτατόρων (Σαουδική Αραβία, Αίγυπτος, κτλ). Εδώ παρατηρείται ένα αδιέξοδο δίλημμα μιας και η διεθνής κοινή γνώμη δεν θα μπορούσε να υποστηρίξει ούτε την άκρατη βία και τρομοκρατία από τη μία, αλλά ούτε και την εκμετάλλευση και την ασυδοσία από την άλλη. Απότοκος του εν λόγω αδιεξόδου είναι ο συχνός διχασμός της διεθνούς κοινής γνώμης για τα ζητήματα της περιοχής. Η μια άποψη προσπαθεί να επικρατήσει της άλλης, ενώ χιλιάδες εκατομμύρια δολάρια ξοδεύονται σε εκστρατείες ενημέρωσης και υποστήριξης των δύο πλευρών. Το δίλημμα αυτό άλλωστε παρατηρείται και στη χώρα μας όπου η ελληνική κοινή γνώμη φαίνεται πολλές φορές αδύναμη να διαλέξει ανάμεσα σε τρομοκράτη και δικτάτορα.

Αυτό όμως που δεν προβάλλεται σχεδόν πουθενά είναι πως το όλο δίλημμα είναι στην πραγματικότητα πλαστό. Οι δύο αυτές πλευρές και εικόνες της καθημαγμένης Μ. Ανατολής δεν είναι ούτε οι μόνες, ενώ σίγουρα δεν είναι και οι καλύτερες δυνατές για την περιοχή. Επιπλέον, το κίβδηλο αυτό δίλημμα δεν έχει δημιουργηθεί από τους απλούς κατοίκους της Μ. Ανατολής (οι οποίοι άλλωστε το απεχθάνονται καθώς καθίστανται θύματα αυτού), αλλά είναι ένα αποκλειστικό προϊόν της εξωτερικής πολιτικής και βούλησης της «Δύσης». Η Δύση είναι αυτή που από το τέλος του Β’Παγκοσμίου και ύστερα ενθρόνισε τους ανά την περιοχή ανελεύθερους μονάρχες (Ιορδανία, Σ. Αραβία, Ιράκ, κτλ.). Η Δύση είναι επίσης αυτή που αποφάσισε να εγκαθιδρύσει νέα Ισραηλινή ηγεσία στην Παλαιστινιακή επικράτεια, την οποία και υπερασπίζεται μέχρι σήμερα. Ταυτόχρονα, η Δύση είναι αυτή που χρηματοδότησε και εξόπλισε τις τρομοκρατικές Σουνιτικές οργανώσεις (Ταλιμπάν, φύλαρχοι της Λιβύης, κτλ). Ακόμα και το νεοσυσταθέν Ισλαμικό Χαλιφάτο δημιουργήθηκε με χρήματα των φιλοδυτικών μοναρχών της περιοχής (Σ. Αραβία, Κατάρ, κτλ.) και τη σιωπηλή συμπεφωνημένη άδεια της Δύσης, η οποία επιδιώκει μέσω των αργυραμοιβών - τρομοκρατών, να περιορίσει τη Σιιτική - Ιρανική απειλή.

Προφανώς, όταν προβάλλονται δύο επιλογές, οι οποίες έχουν δημιουργηθεί και οι δύο από τη Δύση, ό,τι και να υποστηρίξεις, υποστηρίζεις εν τέλει τη δυτική πολιτική. Τοιουτοτρόπως λοιπόν ελέγχεται η διεθνής κοινή γνώμη. Επιπλέον, οι δύο δυτικογενείς πιθανές όψεις της περιοχής, δεν παρέχουν ούτε πραγματική δυνατότητα επιλογής , ούτε εκφράζουν κάποια διαφορετική πολιτική ή αντίληψη. Συνεπώς, το επίπλαστο αυτό δίλημμα, και οι διαστρεβλώσεις που προκαλεί, είναι κάτι το οποίο η ιστορία οφείλει να χρεώσει στη Δύση.

Καταλήγοντας, η Δύση θα μπορούσε πράγματι να παρουσιάσει εναλλακτικές και θετικές επιλογές για την περιοχή και τους κατοίκους της οι οποίοι χειμάζονται ασταμάτητα για δεκαετίες. Κάτι τέτοιο θα μπορούσε να συμβεί με την υποστήριξη πραγματικά δημοκρατικών ηγεσιών και πολιτευμάτων στη Μ. Ανατολή. Ένας τέτοιος «τρίτος δρόμος» με την πλήρη και ειλικρινή υποστήριξη της Δύσης, θα διέλυε το φτιαχτό ηθικό δίλημμα, θα αφαιρούσε το επιχείρημα της «αντίστασης στον κατακτητή» των ακραίων ισλαμιστών, ενώ θα διέλυε ταυτόχρονα την όποια νομιμοποίηση για αυταρχισμό και ασυδοσία απολαμβάνουν οι δικτάτορες επικαλούμενοι ζητήματα εθνικής ασφάλειας και τρομοκρατίας. Εύλογα λοιπόν, τα αίτια των μεσανατολικών προβλημάτων και οι όποιες δυνατότητες αλλαγής δεν θα πρέπει να αναζητούνται στους απλούς κατοίκους, αλλά στις προς δυσμάς συμμαχίες και χώρες.

Ο Σταύρος Καλεντερίδης είναι Πολιτικός επιστήμονας, Διεθνολόγος - επικοινωνιολόγος

Εφημ. "Δημοκρατία"
Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Τα θαλάσσια οικόπεδα – φιλέτα και ο κίνδυνος ξεπουλήματος

Η Ελλάδα δεν είναι μόνο χώρα με στρατηγική σημασία, λόγω θέσης και status, για τη διέλευση των ενεργειακών δικτύων. Μαζί με την Κύπρο, αποτελούν μία τεράστια «ενεργειακή αποθήκη», με πολύ πλούσια κοιτάσματα υδρογονανθράκων, που έχουν ήδη προκαλέσει το ενδιαφέρον κυβερνήσεων, με πρώτη εκείνη των ΗΠΑ, αλλά και εταιρειών – παγκόσμιων κολοσσών της πετρελαϊκής αγοράς.

Το πλεονέκτημα των ελληνικών υδρογονανθράκων, όμως, κινδυνεύει «να καεί», αν η κυβέρνηση δεν το αξιοποιήσει όπως πρέπει, στην πραγματική αξία δηλαδή που έχουν τα θαλάσσια οικόπεδα – φιλέτα της ευρύτερης περιοχής μας και τα οποία ήδη ορέγονται οι «σύμμαχοί» μας.

Ο μεγαλύτερος κίνδυνος εδώ προκύπτει από τι κατά πόσο οι ελληνικές κυβερνήσεις είναι διατεθειμένες να διεκδικήσουν στην πράξη την αποσύνδεση των υποθέσεων της οικονομικής στήριξης της χώρας από τους δανειστές της από τη μία και της εκμετάλλευσης του ενεργειακού πλούτου της, όπως η ίδια επιθυμεί, από την άλλη.
Τα πράγματα όμως δεν είναι καθόλου απλά. Η απειλή του ξεπουλήματος του εθνικού πλούτου έναντι «πινακίου φακής», με πρόσχημα τη βοήθεια στη χώρα μας για την οικονομική κρίση, προβάλλει έντονα και σε διάφορα επίπεδα.

Πρώτος κίνδυνος τον οποίον επισείουν οι «σύμμαχοι», προκειμένου να υφαρπάξουν τα ελληνικά πετρέλαια, ο τουρκικός. Ήδη, τα περί ελληνικής ΑΟΖ, τμήμα της ευρωπαϊκής, (που ο κ. Σαμαράς τα έχει επικαλεστεί πριν από πολλούς μήνες) ακούγονται όλο και λιγότερο.
Παράλληλα, οι πληροφορίες αναφέρουν ότι ο αμερικανός αντιπρόεδρος Μπάιντεν, διαμήνυσε ήδη στον έλληνα «πρωθυπουργό» ότι οι λύσεις στο θέμα της εκμετάλλευσης των ελληνικών υδρογονανθράκων του Αιγαίου και των Κυπριακών, πάνε πακέτο με το Κυπριακό και όλες οι πλευρές πρέπει να βιαστούν πριν προλάβουν οι εξελίξεις να τις ξεπεράσουν.
Πιο ολοφάνερη απειλή δεν έχει εκτοξευτεί.

Και το ερώτημα για την Ελλάδα παραμένει τόσο απλό, όσο και δύσκολο να απαντηθεί, καθώς είναι καθοριστικό για το μέλλον της.
Θα συνεχίσει στη λογική που συνήθισε τα τελευταία χρόνια του ξεπουλήματος όσο – όσο του εθνικού της πλούτου και των «ασημικών» της, για να εξασφαλίσει «ενέσεις διάσωσης» ή θα αποφασίσει να παίξει επιτέλους το «μεγάλο χαρτί» της «χρυσοφόρας ενεργειακής αποθήκης», που μπορεί, εφόσον αξιοποιηθεί σωστά και αποτελεσματικά, να της αλλάξει για πάντα τη μοίρα;

Πηγή εφημ. PressTime


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Του Γιώργου Παυλόπουλου 

Το Κίεβο κατηγόρησε χθες επισήμως τη Μόσχα για «εισβολή», μετά την είσοδο στο ουκρανικό έδαφος μεγάλου μέρους του ρωσικού κομβόι που (θεωρητικά, τουλάχιστον) μεταφέρει ανθρωπιστική βοήθεια στους πολιορκημένους κατοίκους του Λουγκάνσκ, όπου οι μάχες ανάμεσα σε κυβερνητικά στρατεύματα και φιλορώσους μαίνονται εδώ και πολλές ημέρες.

Η ουκρανική κυβέρνηση, αν και δεσμεύτηκε ότι δεν θα επιτεθεί εναντίον των φορτηγών για να μην υπάρξει «προβοκάτσια», ισχυρίζεται ότι οι Ρώσοι μεταφέρουν οπλικά συστήματα και ενισχύσεις προς τους αυτονομιστές, οι οποίοι το τελευταίο διάστημα βρίσκονται σε δύσκολη θέση -με το Κρεμλίνο να απαντά ότι αποφάσισε να αναλάβει δράση μετά την πολυήμερη κωλυσιεργία που είχε ως αποτέλεσμα τα φορτηγά να μένουν ακινητοποιημένα στα σύνορα.

Σε αυτό το κλίμα έντασης, η οποία δεν αποκλείεται να οδηγήσει σε επικίνδυνα «επεισόδια», η Αγκελα Μέρκελ φτάνει σήμερα στην πρωτεύουσα της Ουκρανίας, για συναντήσεις με τον πρόεδρο Πέτρο Ποροσένκο και τον πρωθυπουργό Αρσένι Γιάτσενιουκ, στην πρώτη της επίσκεψη μετά την έναρξη της κρίσης. Αναμφίβολα, η πρώτη εικόνα που δημιουργείται είναι ότι πρόκειται για μια πολιτική κίνηση, προκειμένου να στηρίξει το Κίεβο και τον Ποροσένκο στην αντιπαράθεση με τη Ρωσία. Ωστόσο, η αλήθεια είναι ότι, ειδικά μετά τις κυρώσεις της Ε.Ε., κανείς δεν αμφιβάλλει αναφορικά με το ποια πλευρά στηρίζει η καγκελάριος της Γερμανίας -κάτι που, πρακτικά, σημαίνει ότι η επιδίωξή της είναι άλλη.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις αρκετών αναλυτών, το Βερολίνο μπορεί να έχει «συρθεί» στην υιοθέτηση σκληρής στάσης έναντι της Μόσχας (ειδικά μετά την κατάρριψη του μαλαισιανού Boeing), ωστόσο εξακολουθεί να μην επιθυμεί ένα γενικευμένο οικονομικό και εμπορικό «πόλεμο» με τους Ρώσους. Άλλωστε, αυτό είναι και το μήνυμα που στέλνουν, εμμέσως ή αμέσως, οι περισσότερες από τις 7.000 περίπου γερμανικές επιχειρήσεις που έχουν επενδύσεις στη ρωσική αγορά και κινδυνεύουν να υποστούν σοβαρές επιπτώσεις.

Έτσι, όπως «διέρρευσε» ανώτατος Γερμανός διπλωμάτης στο Reuters και άλλα ΜΜΕ, η Μέρκελ θα επιχειρήσει να πείσει τον Ποροσένκο να βάλει γρήγορα τέλος στις στρατιωτικές επιχειρήσεις κατά των αυτονομιστών. Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ο ίδιος, δεδομένης της υπεροπλίας που έχουν διασφαλίσει οι κυβερνητικές δυνάμεις, διαγράφεται πλέον το σενάριο όχι απλώς της ήττας, αλλά της ταπεινωτικής συντριβής των φιλορώσων -κι αυτό, όπως πρόσθεσε, ενέχει τον κίνδυνο μιας οργισμένης και μη λελογισμένης αντίδρασης από την πλευρά του Πούτιν, ο οποίος ασφαλώς και δεν θέλει να χάσει τη δημοφιλία του στο εσωτερικό της χώρας, την οποία οφείλει σε μεγάλο βαθμό στην αποφασιστική του στάση και την προσάρτηση της Κριμαίας.

Σύμφωνα δε με δημοσιογραφικές πληροφορίες, ο Ουκρανός πρόεδρος είναι διατεθειμένος να δεχθεί ένα τέτοιο συμβιβασμό. Μάλιστα, δεν αποκλείεται να δώσει διέξοδο διαφυγής στους ενόπλους προς τη Ρωσία, μέσω ενός σχεδίου που θα παρουσιάσει ενόψει της συνάντησης που έχει προγραμματίσει με τον Πούτιν στο Μινσκ, την ερχόμενη Τρίτη 26 Αυγούστου.

Ωστόσο, τα πράγματα δεν είναι απλά, για δύο κυρίως λόγους. Ο πρώτος έχει να κάνει με την πιθανότητα διάλυσης της Βουλής (ίσως και την Κυριακή) και προκήρυξης πρόωρων εκλογών για το φθινόπωρο -σε αυτή την περίπτωση, ο Ποροσένκο θέλει να συντηρήσει την εικόνα του σκληρού και του «ρωσοφάγου», έτσι ώστε να διασφαλίσει τη νίκη των δικών του ανθρώπων. Ο δεύτερος λόγος είναι η παρουσία της Ακροδεξιάς και ο ρόλος της στην Ουκρανία. Με χιλιάδες εθελοντές του νεοναζιστικού «Εθνικού Τομέα» να πολεμούν ως εθελοντές στην ανατολική Ουκρανία, οι ηγέτες της δεν έχουν καμία πρόθεση να έρθουν σε συμβιβασμό με τις «Λαϊκές Δημοκρατίες» της περιοχής.

Εάν θέλει να μακροημερεύσει, ο Ποροσένκο πρέπει κάποτε να τολμήσει την «εκκαθάριση» αυτού του αποστήματος...

Πηγή



Κύκλοι του ακραίου Ισλάμ έχουν πάρει υπό τον έλεγχό τους τουλάχιστον δύο τζαμιά στην περιοχή των Σκοπίων, με την κυβέρνηση να αυστηροποιεί το νομικό πλαίσιο την ώρα που τα Βαλκάνια «φοβούνται» τι θα συμβεί όταν οι τζιχαντιστές που ταξίδεψαν στους «ιερούς πολέμους» σε Συρία, Ιράκ και αλλού επιστρέψουν στις πατρίδες τους.

Ο επικεφαλής της Ισλαμικής Θρησκευτικής Κοινότητας της ΠΓΔΜ Σουλεϊμάν Ρετζέπι δήλωσε ότι η συμμετοχή μουσουλμάνων της χώρας σε ξένους πολέμους είναι αντίθετη με τις αξίες του παραδοσιακού Ισλάμ που καλλιεργείται στην ΠΓΔΜ και στην περιοχή.
«Είναι λάθος να πιστεύεται ότι οι Αλβανοί που σκοτώνονται σ' αυτούς τους πολέμους θα θεωρούνται μάρτυρες επειδή έχασαν τη ζωή τους στο όνομα του ισλάμ και του Αλλάχ. Η συμμετοχή των Αλβανών σ' αυτούς τους πολέμους δεν μπορεί να δικαιολογηθεί. Οι περισσότεροι από αυτούς που μάχονται με τους τζιχαντιστές είναι μισθοφόροι που προέρχονται από φτωχές οικογένειες», 
δήλωσε ο επικεφαλής της Ισλαμικής Θρησκευτικής Κοινότητας της ΠΓΔΜ, ο οποίος πρόσθεσε ότι η δράση αυτών που ενθαρρύνουν τους Αλβανούς να πολεμήσουν στην Συρία και στο Ιράκ δεν αποκλείεται να εντοπίζεται και σε τζαμιά της ΠΓΔΜ.

Ο Σουλεϊμάν Ρετζέπι σημείωσε ότι δύο τζαμιά στα Σκόπια δεν ελέγχονται πλέον από την Ισλαμική Θρησκευτική Κοινότητα της ΠΓΔΜ και πως σε αυτά έχουν προσχωρήσει κύκλοι του ακραίου Ισλάμ.
Σημειώνεται ότι μόνο τους τελευταίους μήνες, επτά αλβανικής καταγωγής πολίτες της ΠΓΔΜ σκοτώθηκαν πολεμώντας στις τάξεις ακραίων ισλαμιστών στη Συρία και στο Ιράκ.

Πέντε χρόνια φυλακή
Την ίδια ώρα, προκειμένου να αντιμετωπίσει το φαινόμενο η κυβέρνηση της χώρας προχώρησε στην ποινοκοποίηση της συμμετοχής πολιτών της ΠΓΔΜ σε ξένους πολέμους.
Η υπουργός Εσωτερικών της ΠΓΔΜ Γκορντάνα Γιανκούλοφσκα δήλωσε ότι θα υπάρξουν σχετικές τροποποιήσεις του Ποινικού Κώδικα οι οποίες θα αποσταλούν στη Βουλή προς συζήτηση και ψήφιση με τη διαδικασία του επείγοντος.

Όπως δήλωσε η κ.Γιανκούλοφκσα, η ελάχιστη ποινή φυλάκισης για όσους πολίτες της χώρας συμμετέχουν σε ξένους πολέμους και για όσους στρατολογούν πολίτες της χώρας για να συμμετάσχουν σε τέτοιες δράσεις θα είναι πέντε χρόνια.

Η υπουργός Εσωτερικών της ΠΓΔΜ υπογράμμισε ότι οι προταθείσες αυτές αλλαγές θα παράσχουν στη χώρα ισχυρότερα και πιο κατάλληλα εργαλεία για την μάχη κατά των παγκόσμιων απειλών της ασφάλειας και κυρίως κατά της τρομοκρατίας.

Πηγή

Νεαρή ιταλίδα νοσηλεύεται με συμπτώματα του ιού Έμπολα

Σε καραντίνα σε νοσοκομείο της Κωνσταντινούπολης νοσηλεύεται μία γυναίκα 23 ετών από την Ιταλία, καθώς παρουσίασε συμπτώματα ανάλογα της ασθένειας Έμπολα.
Σύμφωνα με τηλεγράφημα του ιταλικού πρακτορείου Ansa, η 23χρονη είχε φτάσει στην Τουρκία με πτήση των τουρκικών αερογραμμών από την Κένυα όπου βρισκόταν.
Η γυναίκα υποβάλλεται σε εξετάσει για να διαπιστωθεί κατά πόσο πάσχει από τον θανατηφόρο ιό.

Όπως αναφέρει το δημοσίευμα που επικαλείται πληροφορίες από την τουρκική Zaman, η νεαρή πριν την αναχώρησή της από την Κένυα είχε διαγνωστεί με ελεονοσία για την οποία ακολουθούσε θεραπεία.

Οι γιατροί της επέτρεψαν να ταξιδέψει αεροπορικώς παρά την ασθένεια, ωστόσο όταν επιβιβάστηκε στο αεροσκάφος παρουσίασε έντονα συμπτώματα που συχνά συγχέονται με τον ιό Έμπολα.

Ο κυβερνήτης του αεροπλάνου, ειδοποίησε τον πύργο ελέγχου του αεροδρομίου Ατατούρκ ζητώντας την παρουσία ειδικής ομάδας γιατρών κατά την προσγείωση.




Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ

Η Τουρκία του νεο-οθωμανού Ταγίπ Ερντογάν, προκαλεί και πάλι τον Ελληνισμό. Χωρίς καμία επιφύλαξη, πλέον, γιορτάζει τα 40 χρόνια κατάκτησης της Βόρειας Κύπρου, διαλύοντας τις ίδιες τις αιτιάσεις της στον ΟΗΕ περί εισόδου στην Κύπρο, ως εγγυήτριας δύναμης, για την προστασία των Τουρκοκυπρίων.

Σήμερα, για την Τουρκία είναι ημέρα γιορτής της κατάκτησης της Βόρειας Κύπρου. Μάλιστα, αδιάψευστη απόδειξη αποτελούν πανό που εμφανίστηκαν στην Κωνσταντινούπολη σήμερα, συγκεκριμένα στην πλατεία Μπεγιαζίτ και στην είσοδο του Καπαλί Τσαρσί, γράφοντας «Η τελευταία κατάκτηση, Κύπρος»!!!

Δηλαδή, χωρίς να τηρούνται ούτε τα προσχήματα, πλέον, η Τουρκία ομολογεί πως η εισβολή των τουρκικών στρατευμάτων στην Βόρεια Κύπρο έγινε με κατακτητικό σκοπό και δεν εμπεριείχε ούτε ελάχιστο ψήγμα «αλληλεγγύης» προς τους τουρκοκύπριους (οι περισσότεροι έχουν εγκαταλείψει την κατεχόμενη Κύπρο επειδή δεν άντεχαν την «αγάπη» και την «εφαρμογή της δημοκρατίας» από την πλευρά της «μητέρας πατρίδας»).

Για κάποιους που θα προστρέξουν να αναθέσουν την ευθύνη των δύο πανομοιότυπων πανό σε τούρκους ακροδεξιούς εξτρεμιστές, θα πρέπει να τους θυμίσουμε πως στην Τουρκία δεν μπορεί να υπάρξει κανενός είδους δημόσια παράσταση και φυσικά ΚΑΝΕΝΑ πανό δεν παραμένει σε δημόσια θέα εάν δεν συμφωνεί το τουρκικό κράτος και η τουρκική αστυνομία αναλαμβάνει να εξαφανίζει ιδιωτικές πρωτοβουλίες που ενδεχομένως μπορεί να εκθέσουν την τουρκική πολιτική.

Άραγε, θα διαμαρτυρηθεί το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών με κάποιο έντονο διάβημα στην Άγκυρα;
Άραγε, θα υπάρξει κάποια καταγγελία από την Ελληνική πλευρά στον ΟΗΕ;
Άραγε θα υπάρξει κάποια αντίδραση από την πλευρά του «πατριώτη» Κύπριου προέδρου Ανα(ν)στασιάδη;

Μήπως θα πρέπει να περιμένουμε την επιστροφή του Βαγγέλη Βενιζέλου (σύμφωνα με τη CIA, Τούρκογλου) από τις διακοπές, προκειμένου να υπάρξει κάποια ρηματική διακοίνωση κατά της Άγκυρας;
Ή, μήπως, θα πρέπει να αποσιωπήσουμε το γεγονός, εξαιτίας της ελληνοτουρκικής φιλίας, η οποία (όπως πιστεύουν οι κυβερνώντες την Ελλάδα) δεν πρέπει να διαταραχθεί με οποιοδήποτε τρόπο και με οποιαδήποτε αιτία;

Στην προκειμένη περίπτωση, πάντως, υπάρχει κυνική ομολογία κατακτητικού πολέμου από την πλευρά της Τουρκίας η οποία δεν πρέπει να μείνει ανεκμετάλλευτη από την Ελληνική πλευρά. Εξάλλου, ο «πατριώτης» Σαμαράς, ως «πρωθυπουργός», οφείλει να σταθεί –έστω και για μία φορά- μπροστά στις ευθύνες του και να καταβάλλει μία προσπάθεια για να κερδίσει η Ελλάδα και η Κύπρος κάποιον «πόντο» απέναντι στην Τουρκία του Ερντογάν, που γιορτάζει ξεδιάντροπα την κατάκτηση της Κύπρου…

Πηγή «Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!»



Γράφει ο Μελέτης Μελετόπουλος

Η παγκοσμια κρίση έχει ήδη δείξει τα δόντια της: το μεν Ουκρανικό, εάν δεν επιλυθεί σύντομα, τον ερχόμενο χειμώνα θα οδηγήσει σε έλλειψη ή αύξηση της τιμής του φυσικού αερίου, το δε Μεσανατολικό, που δεν θα επιλυθεί, σε αύξηση της τιμής του πετρελαίου. Το πετρέλαιο όμως συνδέεται, εκτός από την θέρμανση, και με μία σειρά άλλων κατηγοριών, όπως οι μεταφορές, η βιομηχανία, η βιοτεχνία, ακόμα και η γεωργία και η κτηνοτροφία.

Επειδή η προοπτική μοιάζει μάλλον να είναι η επιδείνωση παρά η εκτόνωση, προκύπτει το πολύ σημαντικό ζήτημα της Διατροφικής Ασφάλειας (Food Security), που οι αρμόδιες υπηρεσίες μας εδώ περιφρονούν ή και αγνοούν παντελώς.

Πριν τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, που υπήρχε ακόμα Ελληνικό κράτος, το υπουργείο Γεωργίας, προβλέποντας τι επερχόταν, είχε κάνει εκστρατεία διαφώτισης του κόσμου γιά να εξασφαλιστεί κάποια στοιχειώδης γιά τα δεδομένα της εποχής εκείνης διατροφική ασφάλεια. Προέτρεψε και καθοδήγησε τους παππούδες μας να φυτέψουν τους κήπους τους (που τότε δεν έμοιαζαν όπως σήμερα με....την Ινδονησία και την Ταϋλάνδη με τσίκας, γιούκας κλπ., αλλά είχαν αμυγδαλιές και ελιές) με λαχανικά και να βάλουν κότες και κουνέλια, πηγή πρωτεϊνών χαμηλού κόστους. Κάθε τετραγωνικό εδάφους έπρεπε να αξιοποιηθεί, και αξιοποιήθηκε, από έναν λαό που ήξερε να ξεχωρίζει την κατσίκα από τον σκύλο, κάτι που δεν είναι βέβαιο ότι συμβαίνει σήμερα. Η αυτοκατανάλωση υπήρξε έτσι επί Κατοχής πηγή, καθόλου αμελητέα, κάλυψης μέρους έστω των αναγκών, ιδίως στις αστικές περιοχές και στα προάστια, διότι στα χωριά υπήρχε γεωργική υποδομή και οι περισσότεροι τα έβγαζαν πέρα.

Ασφαλώς την εποχή εκείνη οι πόλεις ήταν πολύ μικρότερες, η Αθήνα είχε λιγότερο από ένα εκατομμύριο και είχε πίσω της και τα Μεσόγεια, που δεν υπάρχουν σήμερα, γιατί τα κατάπιε το αεροδρόμιο. Σήμερα η Αθήνα έχει επισήμως τέσσερα αλλά στην πραγματικότητα (με τους επαρχιώτες που απογράφονται γιά διάφορους λόγους στην πατρίδα τους αλλά ζουν στην Αθήνα, και τους μετανάστες) τουλάχιστον πέντε ή και παραπάνω εκατομμύρια. Το ίδιο αυξήθηκε ιλιγγιωδώς και ο πληθυσμός της Θεσσαλονίκης και των άλλων μεγαλουπόλεων. Αντιλαμβάνεται κανείς τα τεράστια προβλήματα διατροφικής ασφάλειας που θα προκύψουν σε περίπτωση παγκόσμιας κρίσης γιά τόσο μεγάλες μάζες πληθυσμού. Εδώ δεν θα μιλάμε γιά νεκρούς από πείνα και κρύο, όπως τον πρώτο χειμώνα της Κατοχής που ο κόσμος δεν είχε ακόμα προσαρμοστεί, αλλά γιά νεκρούς από αιματηρές συγκρούσεις.

Σήμερα, επομένως, η διατροφική ασφάλεια δεν μπορεί να εξασφαλιστεί με ατομικά κοτέτσια και ντοματιές στα μπαλκόνια (αν και δυό-τρεις κοττούλες στην πίσω αυλή δεν θα έβλαπταν κανέναν). Απαιτείται σύγχρονος και συνολικός σχεδιασμός από το κράτος, απαιτείται δημιουργία αποθεματικών ενέργειας, κονσερβών, σίτου, φαρμάκων και ειδών πρώτης ανάγκης. Απαιτείται ταυτοχρόνως ανασυγκρότηση της γεωργίας με στόχο την μερική αυτάρκεια του πληθυσμού της υπαίθρου και τον μερικό εφοδιασμό της Αθήνας. Απαιτείται δημιουργία μηχανισμού διανομής αγαθών σε έκτακτες περιστάσεις, πρόβλεψη δελτίου καυσίμων και οργάνωσης διανομής γάλακτος στα σχολεία.

Ας καλέσει ο υπουργός Γεωργίας (υπάρχει σήμερα υπουργείο Γεωργίας; ή χάθηκε στην μετάφραση;) τους αρμοδίους, επιστήμονες, γεωπόνους, γεωργο-οικονομολόγους κλπ., σε σύσκεψη, να καταρτίσουν αρχικά, έστω επί χάρτου, ένα σχέδιο διατροφικής ασφάλειας, και ας αρχίσουν να δημιουργούν κάποιες υποδομές. Η πολιτική εστί προβλέπειν, και ο ουρανός της υφηλίου είναι συννεφιασμένος και προαναγγέλλεται θύελλα.

Πηγή KontraNews


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Τις «ευλογίες» του, αν και δεν εμπίπτει στην αρμοδιότητά του, έδωσε ο υπουργός Παιδείας Ανδρέας Λοβέρδος για τη δημιουργία κατεύθυνσης Μουσουλμανικών Σπουδών στη Θεολογική Σχολή του ΑΠΘ. Στη χθεσινή συνάντησή του στην Αθήνα με τον δήμαρχο Θεσσαλονίκης Γιάννη Μπουτάρη, ο υπουργός είπε ότι «στεκόμαστε δίπλα στην προσπάθεια αυτήν, που με την ψήφιση από τη Βουλή του νόμου περί θρησκευτικών κοινοτήτων ολοκληρώνει τη δικαιοκρατική κατάσταση σχετικά με τη θρησκευτική ελευθερία». Το θέμα έχει προκαλέσει την έντονη αντίδραση του μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Ανθιμου, ωστόσο, όπως υποστήριξε ο κ. Λοβέρδος, «το επιδοκίμασαν οι τέσσερις μητροπολίτες της Θράκης, το επιδοκιμάζουμε και εμείς». Ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης εμφανίστηκε ικανοποιημένος, εκφράζοντας τη στήριξή του στο εγχείρημα της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ.

Την ίδια ώρα, ο Ανδρέας Λοβέρδος μάλλον… ξέχασε ότι κάποτε απέκλειε την επιστροφή του στο ΠΑΣΟΚ και με… αντίδωρο την υπουργοποίησή του κατά τον πρόσφατο ανασχηματισμό έκανε στροφή 180 μοιρών. Λησμονώντας τις κατηγορίες που εξαπέλυε για την ηγεσία του κόμματος, πλέον δηλώνει ξανά ενεργό στέλεχος της παράταξης με την οποία πάντως «φρόντισε» προηγουμένως και κατέστρεψε τη χώρα… Χθες, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελος Βενιζέλος, με επιστολή του προς τον πρόεδρο της Βουλής Βαγγέλη Μεϊμαράκη, ανακοίνωσε και επισήμως την επιστροφή του Ανδρέα Λοβέρδου στην Κ.Ο. του κόμματός του, ενώ ανάλογη ανακοίνωση απέστειλε στο προεδρείο του Κοινοβουλίου και ο ίδιος ο υπουργός Παιδείας.

Ο κ. Λοβέρδος είχε διαγραφεί από την κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ τον Δεκέμβριο του 2012, όταν είχε ανακοινώσει τη συγκρότηση νέου πολιτικού φορέα υπό την επωνυμία «Ριζοσπαστική Κίνηση Σοσιαλδημοκρατικής Συμμαχίας», για να προχωρήσει λίγους μήνες αργότερα στην ίδρυση της Συμφωνίας για τη Νέα Ελλάδα. Στις πρόσφατες ευρωεκλογές συνεργάστηκε με το ΠΑΣΟΚ στο σχήμα Ελιά – Δημοκρατική Παράταξη. Προς το παρόν, δεν επιστρέφει στην Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ ο άλλος ανεξάρτητος βουλευτής Χρήστος Αηδόνης, στενός πολιτικός φίλος του κ. Λοβέρδου, ο οποίος παραμένει στη Συμφωνία για τη Νέα Ελλάδα. Δεν αποκλείεται, όμως, η επιστροφή του να λάβει χώρα γύρω στον Οκτώβριο, κατά το συνέδριο της Δημοκρατικής Παράταξης.

Πηγή Δημοκρατία


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου 



Ο ρόλος της στη Μεσόγειο και τα τρία σενάρια για τις εξελίξεις εντός…

Η ιστορική εκλογή του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν σηματοδοτεί αναμφίβολα το άνοιγμα ενός νέου κεφαλαίου στην Τουρκία, τον ρόλο της στην ευρύτερη περιοχή, αλλά και τις σχέσεις της με την Ελλάδα και την Κύπρο.
Για τις εξελίξεις στο εσωτερικό της Τουρκίας, ο επίκουρος καθηγητής του Πανεπιστημίου Μπορντό, Νικολά Μονσό, σε άρθρο του στην Liberation «βλέπει» τρία βασικά σενάρια:

Το τουρκικό πολιτικό σύστημα γίνεται «προεδροκεντρικό» και το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) του Ερντογάν αποκτά ηγεμονία. Ο νέος πρόεδρος σχεδιάζει μάλιστα να κάνει συνταγματική αλλαγή για την «προεδροποίηση» του πολιτικού συστήματος της Τουρκίας. Για να συμβεί αυτό, απαιτούνται τα 2/3 των βουλευτών, ήτοι 367 στους 550 συνολικά. Ωστόσο, το ΑΚΡ δεν διαθέτει αυτή την πλειοψηφία σήμερα. Επομένως, το κεντρικό στοίχημα του Ερντογάν είναι οι προσεχείς βουλευτικές εκλογές, που θα κρίνουν τη δυνατότητα του ΑΚΡ να αλλάξει το Σύνταγμα.

Το δεύτερο σενάριο αφορά την εξέλιξη του ΑΚΡ και την επιλογή του πρωθυπουργού. Η προεδροποίηση του τουρκικού πολιτικού συστήματος δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς έναν πρωθυπουργό συνεργάσιμο με τον νεοεκλεγέντα πρόεδρο της χώρας. Έτσι, η επιλογή του νέου αρχηγού του ΑΚΡ και επόμενου πρωθυπουργού, που στην προκειμένη περίπτωση είναι ο υπουργός Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου, θα επιδράσει καταλυτικά στην εξέλιξη του ΑΚΡ.

Το τρίτο ζήτημα είναι η εκλογική νομιμοποίηση του φιλοκουρδικού κόμματος BDP. Το καλό εκλογικό αποτέλεσμα στις προεδρικές θεωρείται βαρόμετρο για τις προσεχείς βουλευτικές εκλογές του 2015.

Με τον Ερντογάν ουσιαστικά να παραμένει «πρώτος καπετάνιος» στο τιμόνι της χώρας, οι σχέσεις με ΗΠΑ, Ε..Ε και Ισραήλ δεν αναμένεται να βελτιωθούν σημαντικά.
Το ερώτημα που τίθεται τώρα είναι ποιες θα είναι οι πιθανές συνέπειες για την Ελλάδα από την εξελισσόμενη ισλαμοποίηση της Τουρκίας και της προσπάθειας αναβίωσης του ένοδξου οθωμανισμού.
Το άλλο ερώτημα είναι ποιες θα είναι οι επόμενες κινήσεις της Τουρκίας στις αναδυόμενες προοπτικές του νέου ενεργειακού τοπίου, όπως αυτό διαμορφώνεται στην ανατολική λεκάνη της Μεσογείου, γεγονός που αφορά πρωτίστως την Κύπρο αλλά και την Ελλάδα.

Τέλος, όπως έγινε γνωστό χθες το απόγευμα, ο Ερντογάν την 1η Σεπτεμβρίου θα πραγματοποιήσει την πρώτη του επίσημη επίσκεψη ως πρόεδρος της Τουρκίας στα κατεχόμενα, ενώ η πρώτη του εμφάνιση σε διεθνές φόρουμ θα γίνει το διήμερο 4-5 Σεπτεμβρίου, στο πλαίσιο της Συνόδου του ΝΑΤΟ, που θα λάβει χώρα στην Ουαλία.

Πηγή εφημ. «Δημοκρατία»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Χοντρό γεωπολιτικό και στρατιωτικό παιχνίδι παίζεται, όχι μόνον στην Ουκρανία, αλλά και πίσω από σημαντικές αμερικανο-ρωσικές συμφωνίες για οπλικά συστήματα. Η Ρωσία επιβάλλεται να κινηθεί έξυπνα η Ρωσία σε αυτό τον τομέα, και να δώσει στρατηγικό προβάδισμα στην Ουάσιγκτον. 

Γράφει ο Αλεξέι Αρμπάτοφ

Ο Βλαντίμιρ Πούτιν δήλωσε ότι η Μόσχα είναι πιθανό να αποχωρήσει μονομερώς από διεθνείς συμφωνίες, όπως είχαν κάνει κάποτε οι Ηνωμένες Πολιτείες. «Οι ΗΠΑ -ανέφερε σε συνάντησή του με ρώσους βουλευτές- βγήκαν μονομερώς από τη Συνθήκη για τον περιορισμό των στρατηγικών επιθετικών όπλων, και τέρμα. Το έπραξαν, όπως υποστηρίζουν, για λόγους εθνικής ασφάλειας. Θα κάνουμε κι εμείς το ίδιο όταν το θεωρήσουμε συμφέρον και απαραίτητο για τη διασφάλιση των συμφερόντων μας».

Προφανώς ο ρώσος πρόεδρος αναφερόταν στην έξοδο των ΗΠΑ το 2002 από τη Συνθήκη για τον περιορισμό των συστημάτων αντιβαλλιστικών πυραύλων, που είχε υπογραφεί το 1972. Η συγκεκριμένη κίνηση των ΗΠΑ ήταν ένα τεράστιο λάθος, το οποίο παραδέχονται σήμερα πολλοί στην Ουάσιγκτον. Πόσο μάλλον, αφού τα τα μεγαλεπήβολα σχέδια δημιουργίας αντιπυραυλικής ομπρέλας τελικά δεν ευοδώθηκαν. Να σημειωθεί πως, σύμφωνα με τους σχεδιασμούς, οι ΗΠΑ έπρεπε να αναπτύξουν 100 στρατηγικούς αντιβαλλιστικούς πυραύλους, αλλά τελικά θα έχουν έως το 2020 μόνο 40 χερσαίους πυραύλους αναχαίτισης. Όσον αφορά τα περιβόητα συστήματα Standart-3 στην Ευρώπη, στην Ασία, και σε πλοία, από τεχνικής απόψεως, οι δυνατότητές τους να καταρρίπτουν στρατηγικούς βαλλιστικούς πυραύλους είναι εξαιρετικά περιορισμένες, ειδικά δε, μετά την εγκατάλειψη, το 2013, της προηγμένης τροποποίησης, SM-Block 2B. 

Ρωσικό λάθος
Κατά το πρακτική των ΗΠΑ, και παραθέτοντας τα δικά της -όχι απόλυτα πειστικά- επιχειρήματα, η Ρωσία έπαψε να τηρεί τη Συνθήκη για τον περιορισμό των συμβατικών ενόπλων δυνάμεων στην Ευρώπη (CFE), το 2007. Τι κέρδισε από αυτό; Μέχρι τώρα δεν έχει υπερβεί κανένα ανώτατο όριο της συμφωνίας. Το αντίθετο μάλιστα. Τα ποσοστά στα οποία κυμαίνεται είναι 30%-40%.

Αυτή η καθαρά πολιτική κίνηση οδήγησε στην απώλεια της δυνατότητας να ελέγχει αυστηρά, μέσω των ορίων που προέβλεπε η Συνθήκη, όλες τις χώρες του ΝΑΤΟ, στο θέμα της ανάπτυξης και αναδιάταξης των στρατευμάτων και βαρέων όπλων στην Ευρώπη. Τώρα, στη Ρωσία απέμεινε μόνο να ελπίζει ότι στις χώρες της Βαλτικής, στην Πολωνία, στη Ρουμανία και στη Βουλγαρία δεν θα εμφανιστούν νέες στρατιωτικές δυνάμεις της Συμμαχίας με πρόφαση την ουκρανική κρίση, κάτι το οποίο μπορούν να πράξουν απόλυτα ελεύθερα, χωρίς τη Συνθήκη.

Ο Πούτιν, λοιπόν, μιλώντας για αντίστοιχη -με την αμερικανική- κίνηση της Μόσχας, πολύ πιθανώς να εννοούσε το ενδεχόμενο αποχώρησης της Ρωσίας από τη Συνθήκη για την καταστροφή των πυραύλων μέσου και μικρού βεληνεκούς (INF - 1987). Οι συζητήσεις πάνω στο θέμα αυτό είχαν ξεκινήσει από την προηγούμενη δεκαετία, και στη σημερινή πολιτική συγκυρία φούντωσαν ξανά. 

Αμερικανική “παγίδα”
Στην ομιλία του στο Μόναχο, τον Φεβρουάριο του 2007, ο Πούτιν παρατήρησε ότι αρκετές χώρες φτιάχνουν ή αποκτούν πυραύλους μέσου βεληνεκούς, τη στιγμή που μόνο η Ρωσία και οι ΗΠΑ επιτρέπεται να έχουν συστήματα αυτής της κατηγορίας. Το ίδιο έτος, ο αρχηγός του ρωσικού ΓΕΣ εκείνη την εποχή, στρατηγός Γιούρι Μπαλουέβσκι, συνέδεε την ενδεχόμενη έξοδο της Ρωσίας από την INF, με τα σχέδια των ΗΠΑ να αναπτύξουν ως το 2012 εγκαταστάσεις αντιπυραυλικής άμυνας στην Πολωνία και την Τσεχία. Αν λάβουμε υπόψιν αυτή την ερμηνεία, οι πύραυλοι μέσου βεληνεκούς ήταν αναγκαίοι για τη Ρωσία, όχι ως παράγοντας αποτροπής απέναντι σε τρίτες χώρες, αλλά συγκεκριμένα ενάντια στο ΝΑΤΟ. Μετά εμφανίστηκε η κυβέρνηση Μπαράκ Ομπάμα, η οποία το 2009 ανέστειλε το πρόγραμμα των Ρεπουμπλικάνων προκατόχων της, αντικαθιστώντας το με ένα σταδιακό προσαρμόσιμο πρόγραμμα ανάπτυξης της αντιπυραυλικής άμυνας. Το 2013, ο Ομπάμα ακύρωσε την τέταρτη φάση του προγράμματος, το οποίο προκαλούσε τις περισσότερες ανησυχίες στη Ρωσία.

Ωστόσο, στη Μόσχα αυτό δεν το θεώρησαν αρκετό. Η αντιμετώπιση της αμερικανικής αντιπυραυλικής άμυνας, προωθείται σήμερα ως ένα επιχείρημα υπέρ της δημιουργίας ρωσικών πυραύλων μέσου βεληνεκούς και παραίτησης από την εν λόγω Συνθήκη. Κατά τους αναλυτές, κάτι τέτοιο δικαιολογείται από την ανάγκη αντιμετώπισης των αμερικανικών αεροπορικών και ναυτικών πυραύλων Cruise. Τέλος, στην έξοδο από τη Συνθήκη ως απαντητική κίνηση, ωθούν οι παραβιάσεις της INF από πλευράς ΗΠΑ, οι οποίες αναπτύσσουν πυραύλους ανάλογης κατηγορίας ως στόχους για τις δοκιμές των συστημάτων τους αντιβαλλιστικής άμυνας. 

Κι' όλα αυτά, εν μέσω της αυξανόμενης έντασης γύρω από την Ουκρανία, την αγανάκτηση για τις κινήσεις των ΗΠΑ στην εξωτερική πολιτική τους, και τις διογκούμενες αντιαμερικανικές διαθέσεις στο εσωτερικό της Ρωσίας. Υπό αυτό το πρίσμα, οι φωνές υπέρ της εξόδου από την INF, έχουν κίνητρο περισσότερο την παρούσα πολιτική συγκυρία, παρά κάποια σοβαρή στρατηγική ανάλυση για το ουσιαστικό βάθος των στρατιωτικοπολιτικών συνεπειών για τη Ρωσία στη διεθνή σκηνή. 

Απαιτείται σύνεση
Όσον αφορά τους χερσαίους πυραύλους μέσου βεληνεκούς άλλων χωρών, όπως Ισραήλ, Ιράν, Σαουδικής Αραβίας, Κίνας, Βόρειας Κορέας,  αυτές τους έχουν στρέψει η μια εναντίον της άλλης, ή κατά των ΗΠΑ και των συμμάχων τους, αλλά όχι εναντίον της Ρωσίας. Σε κάθε περίπτωση, οι πυρηνικές δυνάμεις της Ρωσίας όλων των κατηγοριών υπερέχουν 4-5 φορές σε αριθμό (δεν μιλάμε καν από ποιοτική άποψη) έναντι όλων μαζί των πυρηνικών όπλων των τρίτων χωρών. Τα μέσα αποτροπής που διαθέτει η Ρωσία απέναντι στις ΗΠΑ, είναι υπεραρκετά για την αντιμετώπιση των αναδυόμενων πυρηνικών δυνάμεων, είτε όλων μαζί, είτε ξεχωριστά. Επιπρόσθετοι πύραυλοι μεσαίου βεληνεκούς δεν είναι απαραίτητοι γι’ αυτό. 

Η έξοδος της Ρωσίας από τη Συνθήκη INF μπορεί να οδηγήσει στην επιδείνωση των σχέσεων με τους συμμάχους των ΗΠΑ στην Ευρώπη, αφού θα αποκτήσουν έναν σοβαρό λόγο ανησυχίας αναφορικά με τους ρωσικούς βαλλιστικούς και πυραύλους Cruise μέσου βεληνεκούς. Ένα τέτοιο βήμα μπορεί να οδηγήσει στη διεύρυνση του συστήματος της ευρωπαϊκής αντιβαλλιστικής άμυνας, μιας και αυτή θα αναπτύσσεται και θα βελτιώνεται συνεχώς, προκαλώντας ακόμη μεγαλύτερη ανησυχία στη Μόσχα. Ας μην λησμονείται εξάλλου, ότι οι χώρες του ΝΑΤΟ είναι ικανές να επιχειρήσουν, όχι μόνο με αμυντικά, αλλά και με επιθετικά συστήματα. 

Ατού για την Ουάσιγκτον
Η έξοδος από τη Συνθήκη για τους πυραύλους μέσου και μικρού βεληνεκούς θα δώσει στη Ρωσία τη δυνατότητα να αναπτύξει πυραύλους μέσου βεληνεκούς, κατάλληλους για χρήση εναντίον τρίτων χωρών. Αυτοί όμως, δεν επηρεάζουν καθόλου τη στρατηγική ισορροπία με τις ΗΠΑ. Αλλωστε, η Ρωσία γι' αυτό διαθέτει διηπειρωτικούς βαλλιστικούς πυραύλους και όχι όπλα τα οποία αναφέρονται στη Συνθήκη του 1987, και φτάνουν μόνο μέχρι την περιοχή της Αλάσκας. Αντίθετα, η Ουάσιγκτον στην περίπτωση αυτή θα αποκτήσει τη δυνατότητα ανάπτυξης νέων επιθετικών πυραύλων μέσου βεληνεκούς στο έδαφος των συμμάχων της στην Ευρώπη, μερικοί από τους οποίους θα χαιρετίσουν αναμφίβολα το βήμα αυτό των ΗΠΑ.

Παράλληλα, σε αντίθεση με τις αρχές της δεκαετίας του ΄80, οι πύραυλοι αυτοί -λόγω της διεύρυνσης του ΝΑΤΟ προς Ανατολάς- θα έχουν τη δυνατότητα σε συντομότατο χρόνο να πλήξουν ολόκληρο το έδαφος της Ρωσίας, από τα Ουράλια και πέρα, ενώ θα αποτελέσουν ένα σημαντικό και ιδιαίτερα αποσταθεροποιητικό συμπλήρωμα στο στρατηγικό δυναμικό των ΗΠΑ. Θα προκύψει μια σημαντική στρατηγική ανισορροπία, για να μην αναφέρουμε καν το ξεκίνημα μιας εντελώς νέας πλέον -φαινομενικά «ξεχασμένης» μέχρι πρότινος- φάσης, στην αντιπαράθεση με τη Δύση.

Πηγή RBTH 

Ο Αλεξέι Αρμπάτοφ είναι διευθυντής του Κέντρου Διεθνούς Ασφάλειας του Ινστιτούτου Παγκόσμιας Οικονομίας και Διεθνών Σχέσεων της ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών, ακαδημαϊκός της ΡΑΕ.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Η εξάπλωση των τζιχαντιστών στη Συρία, στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν και μέχρι στιγμής δεν ξέρουμε που αλλού, σε συνδυασμό με το ψυχροπολεμικό μέτωπο που ορθώνεται μεταξύ Αμερικανο-Ευρωπαίων και Ρώσων, κάνει τον κόσμο πιο ανασφαλή και το αύριο της ανθρωπότητας αβέβαιο και σκοτεινό. Η Ελλάδα αυτή την ώρα, παρά τα οξύτατα οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά προβλήματά της, είναι η μοναδική νησίδα ειρήνης και ασφάλειας μέσα στη φλεγόμενη γειτονιά μας.

Η Μέση Ανατολή φλέγεται. Οι δυτικοί τώρα θέλουν να τα βρουν με τον Άσαντ για να αντιμετωπίσουν τη μεγάλη απειλή της Τζιχάντ. Στο Ιράκ απέτυχε η δημοκρατία που γεννήθηκε μέσα από την επιχείρηση «Σοκ και Δέος» του Τζορτζ Μπους. Οι οπαδοί του Σαντάμ Χουσεΐν αποτελούν μέρος της ηγεσίας των τζιχαντιστών. Το ίδιο συμβαίνει και στο Αφγανιστάν, όπου οι ομάδες της Τζιχάντ είναι η μετεξέλιξη της Αλ Κάιντα. Στη Βόρεια Αφρική, καίγεται η Λιβύη, όπου είναι θέμα χρόνου να σταθεροποιηθεί στην εξουσία μια ομάδα τζιχαντιστών, οπαδών του καθεστώτος του Μουαμάρ Καντάφι. Η παγκόσμια πολιτισμική σύγκρουση βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη στη γειτονιά μας.

Η Τουρκία, με Ερντογάν και Νταβούτογλου πλέον στο τιμόνι της, στηρίζει τους Παλαιστίνιους της φλεγόμενης από τους βομβαρδισμούς Γάζας και κοντράρει στα ίσια τους Αμερικανούς και τους Ισραηλινούς.

Εμείς ανήκουμε και υπακούμε στον πολιτικο – στρατιωτικό άξονα Ουάσιγκτον-Τελ Αβίβ. Εδώ και καιρό, έχουμε παραχωρήσει τον εναέριο χώρο μας για ασκήσεις στην ισραηλινή αεροπορία. Συγχρόνως, υλοποιούμε όλες τις οδηγίες που μας δίνουν, είτε σε στρατιωτικό είτε σε πολιτικό επίπεδο.

Ποια θα είναι η εξέλιξη στις ελληνοτουρκικές σχέσεις αν βαθύνει περισσότερο το χάσμα Άγκυρας – Τελ Αβίβ και αν υπάρξει μεγαλύτερη σύγκρουση με τον μουσουλμανικό κόσμο;

Η πολιτική ρευστότητα που επικρατεί στην Ελλάδα εν όψει προεδρικής εκλογής και η εμφανής έλλειψη ψυχραιμίας μεταξύ των αντιμαχομένων πολιτικών πλευρών, δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να βοηθήσει διπλωματικά και ουσιαστικά στους ελιγμούς για την αντιμετώπιση της όλης κατάστασης. Είμαστε στην Ευρώπη, αλλά η κ. Μέρκελ έχει αποδείξει ότι υπολογίζει παραπάνω από εμάς την τουρκική αγορά και τις σχέσεις της με τον Ερντογάν.
Μήπως θα πρέπει, κεκλεισμένων των θυρών, από τώρα η πολιτική ηγεσία μας να συνεργαστεί για το ενδεχόμενο εξάπλωσης της φωτιάς στη Μέση Ανατολή και στα σύνορά μας;
Μήπως θα πρέπει να συμφωνήσουν οι πολιτικές δυνάμεις μας τουλάχιστον για ένα διάστημα σε μια κοινή πορεία επί των εθνικών και εξωτερικών θεμάτων πριν βρεθούμε προ εκπλήξεων και μιας γενικευμένης πολεμικής σύγκρουσης μεταξύ δυτικών και μουσουλμανικών δυνάμεων στην περιοχή της Μέσης Ανατολής;

Πιστεύω ότι είναι θέμα χρόνου η επέμβαση στρατιωτικών δυτικών δυνάμεων στις περιοχές που ελέγχουν οι τζιχαντιστές. Εκτός αν κάποιοι θέλουν να τους αφήσουν να γίνουν πολύ-πολύ μεγάλη υπαρκτή απειλή για τη Δύση.

Παρατηρώ πάντως ότι η Τεχεράνη δεν λέει κουβέντα τηρώντας μια ουδέτερη και απόμακρη στάση στα συμβαίνοντα. Το ίδιο και ο συντηρητικός αραβικός κόσμος. Είναι ακριβώς η ίδια στάση που κρατάνε εδώ και καιρό για τα γεγονότα στη Γάζα.

Όπως και να έχει, οι ηγεσίες των πολιτικών κομμάτων μας πρέπει να χαμηλώσουν τους τόνους και να αρχίσουν έναν διάλογο κεκλεισμένων των θυρών για την αντιμετώπιση διαφόρων θερμών «σεναρίων» στις εξελίξεις που φαίνεται ότι έρχονται στην περιοχή μας.

Σκεφθείτε μόνο ότι αν γενικευτεί το κακό και υπάρξουν πολεμικά γεγονότα, εκτός της δικής μας εμπλοκής, πόσο πελώρια θα είναι τα κύματα προσφύγων που θα έρθουν προς την πλευρά μας.

Πηγή CrashOnLine


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Το «ολοκαύτωμα της συνείδησης της ανθρωπότητας» και ο αντισημιτισμός

Γράφει ο Γεώργιος Εμ. Δημητράκης

Η ανθρωπότητα βιώνει μία νέα περίοδο συρράξεων, απίστευτης φρίκης, εξόντωσης, αποτροπιασμού, παραλογισμού, αγωνίας και απαισιοδοξίας. Αφγανιστάν, Πακιστάν, Ιράκ, Ιράν, Συρία, Νιγηρία, Σουδάν, Σομαλία, Ουκρανία, Λιβύη κ.α. είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα εστιών παγκόσμιας αποσταθεροποίησης. Η σφοδρότατη σύγκρουση μεταξύ του Ισραήλ και των Παλαιστινίων της Γάζας φέρνει εις την μνήμη όλων τις φρικαλεότητες, τις συστηματικές διώξεις, τα πογκρόμ με την υποκίνηση του κράτους, και την ολοκληρωτική εξόντωση των Εβραίων της Ευρώπης από την Ναζιστική Γερμανία, ως το πλέον ακραίο ιστορικό παράδειγμα αντισημιτισμού. Το 1879, ο Γερμανός δημοσιογράφος Wilhelm Marr επινόησε τον όρο αντισημιτισμός, προκειμένου να δηλώσει το μίσος κατά των Εβραίων και συμφωνεί ότι ο αντισημιτισμός δεν οφείλεται εις την θρησκευτική διαφοροποίηση, αλλά εις το μίσος το εμπνεόμενο από τον Ιουδαϊκό Νόμο για κάθε μη Εβραίο. Άρα οι Εβραίοι προκαλούν τον αντισημιτισμό. Εκεί όπου ο Marr δεν έχει δίκιο, είναι ότι ο Ιουδαϊσμός εμπνέει εις τους Εβραίους το μίσος κατά των άλλων. Εις την πραγματικότητα η θρησκεία είναι παράγωγος της φυλετικής ψυχής. Ο Ιουδαϊσμός πλάσθηκε κατ’ εικόνα και ομοίωση της εβραϊκής ψυχής.

Το ιδιαίτερο μίσος εναντίον των Εβραίων, ωστόσο, προηγήθηκε της σύγχρονης εποχής και της επινόησης του όρου αντισημιτισμός. Ο αντισημιτισμός απαντάται από τους αρχαιοτάτους χρόνους μέχρι σήμερα. Αντισημιτισμός χαρακτηρίζεται η οποιαδήποτε συστηματική αντίθεση προς την Εβραϊκή φυλή, καθώς και οποιαδήποτε προσπάθεια περιορισμού της όποιας έκφρασής της, φθάνοντας πολύ συχνά εις την εχθρότητα, αλλά και σε προσπάθειες ακόμη μέχρι και την εξόντωσή της. Κατά την αρχαιότητα, σύμφωνα με τους υποστηρικτές αυτής της θεωρίας, φαίνεται πως είχε πολιτισμική και θρησκευτική βάση. Οι συνεχείς έριδες των φυλών της περιοχής με τους Εβραίους είχε π.χ. ως συνέπεια την εξορία αυτών εις την Αίγυπτο, όπου παρέμειναν 400 χρόνια. Αργότερα η υποταγή και η απελευθέρωση αυτών από την 48χρόνη βαβυλώνια αιχμαλωσία το έτος 539 π.χ. με την νίκη του Πέρση Κύρου. Σφοδρότατες ήταν οι συγκρούσεις με τους Φιλισταίους, τους μακρινούς προγόνους των Παλαιστινίων. Κατάφεραν όμως να ιδρύσουν νέο ανεξάρτητο κράτος με πρωτεύουσα την Ιερουσαλήμ. Όμως οι ήττες εις τους Ιουδαίο-Ρωμαϊκούς πολέμους του 70 και 135 μ.Χ. είχε ως επακόλουθο τη διασπορά των Εβραίων σε όλο τον κόσμο.

Με άλλα λόγια, ως προαναφέρθηκε μάλλον ο αντισημιτισμός γέννησε την θρησκευτική αντίθεση παρά το αντίθετο. Ο Lazare γράφει: «Η Εκκλησία είναι η κόρη της Συναγωγής. Μεγάλωσε εις την σκιά του Ναού και, μόλις περπάτησε, αντιτάχθηκε εις την μητέρα της». Ο Χριστιανισμός ήταν βεβαίως εις την αρχή πολύ εβραϊκός, ακόμη και την Δευτέρα Παρουσία οραματιζόταν σαν εθνική αποκατάσταση του Εβραϊσμού έναντι των «εθνών». Οι Εβραίοι όμως τον απώθησαν, αφού δεν δέχθηκαν πως ένας ήδη εσταυρωμένος μπορούσε να ήταν ο Μεσσίας, που θα έφερνε την εθνική τους ανάσταση. Έτσι ο Χριστιανισμός μοιραία στράφηκε προς τον Ελληνισμό, ο οποίος τον μετασχημάτισε από διεθνιστικό σε εθνικιστικό («Σώσον, Κύριε, τον λαόν σου …» κ.λπ.). Ο Ελληνισμός έδωσε εις τον Χριστιανισμό Πατρίδα.

Μετά την εξάπλωση του Χριστιανισμού και το Μεγάλο Σχίσμα το 1054 διαπιστώνεται ένας συστηματικός αντισημιτισμός εις την Καθολική Ευρώπη (Δύση), λίγο αργότερα και από τον Λούθηρο, τον εμπνευστή της Προτεσταντικής Μεταρρύθμισης, ο οποίος διατύπωσε τις αντισημιτικές του απόψεις εις το βιβλίο «Οι Εβραίοι και τα ψέματά τους». Εκεί εκφράζεται για τους Εβραίους με πολύ σκληρά λόγια και διατυπώνει συγκεκριμένες προτάσεις για πογκρόμ εναντίον τους και για διαρκή καταπίεση και αποκλεισμό τους. Σύμφωνα με το δημοσιογράφο Paul Johnson, «μπορεί να χαρακτηριστεί το πρώτο βιβλίο του σύγχρονου αντισημιτισμού και ένα γιγάντιο βήμα εις τον δρόμο προς το Ολοκαύτωμα».

Επακόλουθο της εχθρικής συμπεριφοράς της Καθολικής και Προτεσταντικής Εκκλησίας ήταν ο αποκλεισμός των Εβραίων από την Δημόσια Διοίκηση, τον Στρατό και μερικά επαγγέλματα, η απαγόρευση κτήσης γης, ως «υπαίτιοι για την σταύρωση του Ιησού» και της συλλογικής ευθύνης τους. Οι συνεχείς διωγμοί σε όλη την Ευρώπη είχε ως συνέπεια την αλλαγή του φρονήματος και την στροφή αυτών σε άλλα επαγγέλματα. Ως μία διέξοδο για να επιζήσουν, η ενασχόλησή τους με την ιατρική, νομική, τεχνική, το εμπόριο και κυρίως με το εμπόριο του χρήματος και τον τοκισμό. Οι 15ος – 16ος – 17ος ήταν οι αιώνες του «εμπορικού καπιταλισμού» με μεγάλη διακίνηση χρήματος, όταν ακόμη δεν είχε διαμορφωθεί το τραπεζικό σύστημα όπως το ξέρουμε σήμερα. Άρα σε αυτή την εποχή του «εμπορικού καπιταλισμού» η θέση των Εβραίων, που συσσώρευαν πολύ χρήμα, ήταν πολύ σημαντική. Ο τοκισμός και το εμπόριο χρήματος ήταν πολύ διαδεδομένο φαινόμενο εκείνη την περίοδο. Όμως εις την Δύση ο τοκισμός απαγορευόταν σε όλους τους χριστιανούς, άρα το εμπόριο χρήματος το ανέλαβαν μόνο οι Εβραίοι. Μία από τις κύριες αιτίες του αντισημιτισμού ήταν ακριβώς αυτή η κυριαρχία, την οποία επέβαλλαν ή έτειναν να επιβάλλουν πάντοτε οι Εβραίοι εις την πολιτική και οικονομική ζωή των χωρών. Ως εκ τούτου εις την σύγχρονη εποχή οι αντισημίτες πρόσθεσαν μία φυλετική και πολιτική διάσταση σε αυτή την ιδεολογία του μίσους, διαμορφώνοντας μια κοινή αντίληψη ότι οι Εβραίοι είναι ξένοι εις τις τοπικές κοινωνίες, στηριζόμενη επάνω εις την ζηλοτυπία και σε ψευδοεπιστημονικά στοιχεία.

Ο Εβραϊσμός παρουσιάζει έτσι έντονο το «σοβινιστικό» πνεύμα, ο εκλεκτός λαός του Θεού. Ο εθνοκεντρισμός των Εβραίων είναι φοβερά προπετής. Αναμφισβήτητα δε η βαθύτερη ρίζα της εκρήξεως του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου ήταν η βίαιη σύγκρουση των εθνοκεντρισμών των Εβραίων και των Γερμανών, η οποία παρέσυρε τότε εις τον όλεθρο όλον τον κόσμο, αλλά και εις το Ολοκαύτωμα αυτών. Δεν είναι αναλήθεια ή πρόκληση ο ισχυρισμός ότι οι τότε κυριαρχούσες Μεγάλες Δυνάμεις, ενώ γνώριζαν τις προθέσεις και τα εφιαλτικά σχέδια των Γερμανών Εθνικοσοσιαλιστών για την γενοκτονία των Εβραίων, σκόπιμα δεν έκαναν το παραμικρό για να την αποτρέψουν.

Η απόφαση 181 του ΟΗΕ το 1947 για την ίδρυση του Κράτους του Ισραήλ εις τα εδάφη των Παλαιστινίων, προσδίδει μία νέα, αλλά άκρως επικίνδυνη δυναμική εις τον αντισημιτισμό. Ο πνευματικός ηγέτης των Ιουδαϊστών (Τσατμάρων) Joel Teitelbaum στο πολύκροτο βιβλίο του κατηγορεί ευθέως τους Σιωνιστές ότι δια μηχανορραφιών προκάλεσαν οι ίδιοι τις γερμανικές διώξεις και το Άουσβιτς, με σκοπό να εκβιάσουν την ίδρυση του Κράτους του Ισραήλ. H οξύτατη διαμάχη μεταξύ Ορθόδοξων Ιουδαϊστών (Νεομεσσιανιστών) οι οποίοι εναντιώθηκαν βίαια εις την ίδρυση οποιουδήποτε εβραϊκού Κράτους: «δεν επιτρέπεται η ίδρυση ιδιαίτερου εβραϊκού κράτος παρά όταν έλθει ο Μεσσίας», και των αντιπάλων των Σιωνιστών (π.χ. Theodore Herzl), οι οποίοι επί λέξει: εκθειάζουν την «διασπορά, η οποία μας καθιστά μία διεθνή δύναμη, είμαστε άτρωτοι. Διότι απλούστατα, και αν ακόμη μας επιτεθούν σε ένα κράτος, σε άλλα βρίσκομε πάντα συνηγόρους και υπερασπιστές. Ο Θεός χάρισε σ’ εμάς, τον εκλεκτό του λαό, το δώρο της Διασποράς. Και αυτό που φαίνεται σ’ όλα τα μάτια ότι είναι η αδυναμία μας, αυτό ακριβώς απέβη η μεγάλη μας δύναμη και μας οδήγησε εις το κατώφλι της παγκόσμιας κυριαρχίας».

Η σκόπιμη λοιπόν υποβολιμαία, υστερόβουλη επιλογή της Παλαιστίνης, με το τόσο βεβαρυμμένο ιστορικό παρελθόν, για την ίδρυση του Κράτους του Ισραήλ, με τον βίαιο εκτοπισμό και στραγγαλισμό των Παλαιστινίων, αποτέλεσε την απαρχή μίας νέας μετωπικής σύγκρουσης μεταξύ των Σιωνιστών και Αντισημιτικών. Την οποία πληρώνει δυστυχώς, με πολύ βαρύ τίμημα, ο Παλαιστινιακός Λαός. Με αποκορύφωμα την γενοκτονία των απροστάτευτων Παλαιστινίων, μία νέα παραλλαγή του «Ολοκαυτώματος της συνείδησης της ανθρωπότητας», την οποία παρακολουθεί ανίκανη και άβουλη η διεθνής κοινότητα, όπως συνέβη αυτό επί κυριαρχίας του 3ου Reich εις βάρος των Εβραίων. Με απρόβλεπτες όμως συνέπειες για την παγκόσμια ειρήνη και το μέλλον της ανθρωπότητας.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Γράφει ο Γρηγόρης Σταματιάδης 

Το άγριο φιλελεύθερο κράτος που θέλει να πληρώνεται αλλά να μην πληρώνει, που θέλει να φυλακίζει για χρέη αλλά να μην φυλακίζεται, που θέλει να αυθαιρετεί κατά βούληση αλλά μην αμφισβητείται, βρίσκει το μάστορά του στους ένστολους.

Αποφάσεις των δικαστηρίων και ειδικότερα του Συμβουλίου της Επικρατείας δεν εφαρμόζονται. Δεν είναι η πρώτη φορά. Επεισοδιακή αρχή επι κυβερνητικής προεδρίας Σαμαρά, είχε γίνει, όταν έπεσε το μαύρο στην ΕΡΤ. Τότε το Μαξίμου και ειδικά το πρωθυπουργικό επιτελείο που είχε εισηγηθεί αυτή τη «δημοκρατική ανωμαλία» δεν εισάκουσε τις αποφάσεις της δικαιοσύνης, επαναφέροντας το σήμα στους δικούς του ρυθμούς και χρόνους. Ακόμη είχε χαρακτηρίσει ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ που είχαν αντιδράσει σφόδρα, ως παράγοντες αποσταθεροποίησης.

Σήμερα οι αποφάσεις της Δικαιοσύνης για αποκατάσταση των μισθών σε συγκεκριμένες επαγγελματικές ομάδες, δεν εφαρμόζονται. Ο φρέσκος αλλά προκλητικός νέος υπουργός Οικονομικών αποδεικνύεται «γεράκι» των οικονομικών δεικτών, όταν δηλώνει πως τα δικαστήρια δεν ασκούν πολιτική..

Άρα για την αποκατάσταση της νομιμότητας ποια είναι υπεύθυνη και αρμόδια, μήπως η Τρόικα;; Οι Τράπεζες;; Τα λόμπυ;; Τα κτηματομεσιτικά funds;; Ποιος;

Επι της ουσίας αποδεικνύεται πως επι πρωθυπουργίας Αντώνη Σαμαρά ακόμη και οι παραδοσιακές «δεξιές» κοινωνικές ομάδες, όπως οι ένστολοι, αντιμετωπίστηκαν με φωτιά και τσεκούρι. Αντιμετωπίστηκαν με περίσσια προχειρότητα και αλαζονεία, αφού οι κόλακες της αυλής Μαξίμου, είναι πεπεισμένοι πως όσο και αν βασανίζεις τους παραδοσιακούς σου ψηφοφόρους αυτοί θα τρέχουν πίσω από τον Μέγα ηγέτη..

Λανθασμένος o συλλογισμός τύπου Κολομβίας. Αφού κάποια στιγμή, με κάποιο τρόπο ακόμη και στις πιο παρηκμασμένες αποικίες εφαρμόζεται κάποιος νόμος..

Αυτό ήρθε να θυμίσει η μήνυση των ενστόλων κατά Χαρδούβελη και Σταϊκούρα.
Αν ακολουθήσουν κι άλλες μηνύσεις, ίσως οι ακραίοι σύμβουλοι του Μαξίμου, να υποχρεωθούν να ακούσουν τις κεντρώες φωνές της συγκυβέρνησης. Αν δεν συμμορφωθούν προς αυτό, τότε οι εκλογές φαντάζουν μονόδρομος.

Υ.Γ. Μιλάμε για τους ένστολους που αναχαιτίζουν στο Αιγαίο και σκοτώνονται για 1.000 ευρώ και για τους αστυνομικούς που τρώνε τη σφαίρα του κάθε διεστραμμένου Μαζιώτη και ανώμαλης Ρούπα για 800 ευρώ..

Πηγή www.tokentro.gr 


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Γράφει ο Τάκης Φωτόπουλος 

Η Υπερεθνική Ελίτ (Υ/Ε) ―βασικά οι ελίτ που ορμώνται από τις χώρες της «Ομάδας των 7», δηλ. ΗΠΑ, ΕΕ κ.λπ. και τα όργανά τους στη φασιστική Χούντα που εγκατέστησαν στο Κίεβο― από τη μια μεριά, και οι Σιωνιστές από την άλλη, αυτή τη στιγμή διεξάγουν νέες σφαγές στην Ουκρανία και τη Παλαιστίνη αντίστοιχα, οι οποίες χαρακτηρίζονται από πολλές σημαντικές ομοιότητες.

Η πρώτη ομοιότητα είναι ότι και οι δύο αυτές σφαγές στρέφονται βασικά ενάντια σε λαούς και όχι εμπόλεμους, όπως ασύστολα ψεύδονται οι σφαγείς. 

Δηλαδή, τον λαό της Ανατολικής Ουκρανίας που τόλμησε να μην αναγνωρίσει τη φασιστική Χούντα που τους επέβαλε η Υ/Ε, μέσα από ένα «πραξικόπημα από τα κάτω», το οποίο στη συνέχεια «νομιμοποίησε» με τις ψήφους των δυτικόφιλων Ουκρανών της Δυτικής Ουκρανίας (γνωστών για τη στήριξη των ναζιστών στον πόλεμο) που εξέλεξαν πρόεδρο ένα γνωστό κλεπτοκράτη πολυεκατομμυριούχο. 
Αντίθετα, οι πολίτες της Ανατολικής Ουκρανίας, η οποία αποτελεί τη βιομηχανική βάση της χώρας και του προλεταριάτου της, που μένει πιστό στα ιδεώδη και τις αξίες ης Σοβιετικής επανάστασης, απείχαν από την εκλογική παρωδία και ξεκίνησαν αντάρτικο με ελάχιστη βοήθεια από την Ρωσία που μέχρι σήμερα τηρεί βασικά παθητική στάση μπροστά στη σφαγή τους. Η αναπόφευκτη συνέπεια είναι εκατοντάδες θύματα που, ακόμη και με επίσημα στοιχεία, είναι στη μεγάλη πλειοψηφία τους άμαχοι πολίτες και γυναικόπαιδα. 
Αντίστοιχα, οι Σιωνιστές σφαγείς της Παλαιστίνης έχουν σκοτώσει μέσα σε τρεις μέρες 90 πολίτες, από τους οποίους σχεδόν οι μισοί είναι γυναικόπαιδα. Παρόλα αυτά συνεχίζουν την αμείλικτη σφαγή για να στηρίξουν το ρατσιστικό κράτος τους (που, από τη γένεσή του, θεμελιώθηκε στην εθνοκάθαρση ενός άλλου λαού) με δηλωμένο στόχο να αντιμετωπίσουν τον «θανάσιμο» κίνδυνο που διατρέχουν από τις ...στρακαστρούκες των Παλαιστινίων που μέχρι τώρα δεν έχουν ανοίξει ούτε μύτη Ισραηλινού!

H δεύτερη σημαντική ομοιότητα είναι ότι και οι δύο σφαγές έχουν, τουλάχιστον ως έμμεσο στόχο, την εθνοκάθαρση των δύο λαών (Ρωσσόφωνων στην Ουκρανία και Παλαιστινίων), μολονότι ο άμεσος στόχος είναι η ενσωμάτωση της Ουκρανίας στην ΝΔΤ της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και η παγίωση του Ισραηλινού απαρτχάιντ αντίστοιχα.

Η συστηματική προσπάθεια εθνοκάθαρσης προκύπτει όχι μόνο από το γεγονός ότι η σφαγή και στις δύο περιπτώσεις στρέφεται βασικά ενάντια σε λαούς, και όχι τους αντάρτες, αλλά και από το γεγονός ότι οι λαοί αυτοί χαρακτηρίζονται συλλήβδην ‘τρομοκράτες’ ή ‘υπάνθρωποι’. Και αυτό επειδή αγωνίζονται για το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης που το κατοχυρώνει ως πρωταρχικό δικαίωμα ακόμη και ο Καταστατικός Χάρτης του ΟΗΕ. 
Δεν είναι λοιπόν περίεργο ότι, όπως δήλωσε ανώτατο στέλεχος της Χούντας, οι μαζικά συλλαμβανόμενοι πολίτες στις ανακαταλαμβανόμενες περιοχές θα «φιλτράρονται» σε στρατόπεδα συγκέντρωσης για τις πεποιθήσεις τους και συνακόλουθη ανάλογη μεταχείριση. 
Είναι, όμως, ιστορικά δεδομένο ότι προϋπόθεση της επιτυχίας μιας εθνοκάθαρσης είναι η προηγούμενη τρομοκράτηση του λαού, η οποία τον εξαναγκάζει να εγκαταλείψει τις προγονικές εστίες του, όπως συνέβη με τους Παλαιστινίους από το 1948 μέχρι σήμερα, και όπως συμβαίνει τώρα στην Ουκρανία, με τους εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες από την Ανατολική Ουκρανία προς τη Ρωσία.
 
H τρίτη σημαντική ομοιότητα είναι η τρομερή ανισότητα στρατιωτικής δύναμης μεταξύ των αντιπάλων. Στην Ουκρανία μερικές εκατοντάδες ελαφρά εξοπλισμένων ανταρτών (εκτός από ...3 τανκς και κάποια φορητά βαρύτερα όπλα) μάχονται ενάντια σε έναν ολόκληρο στρατό από τουλάχιστον 15 χιλιάδες ειδικά εκπαιδευμένες δυνάμεις, υποστηριζόμενες από σύγχρονα πολεμικά αεροπλάνα, ελικόπτερα και βαρύ πυροβολικό που μετέτρεψε σε σκόνη περιοχές του Σλαβιάνσκ ―πέρα από τον ολοκληρωτικό αποκλεισμό και τη διακοπή νερού, ηλεκτρικού και τηλεφωνικών επικοινωνιών που επέβαλαν. 
Η Γάζα είναι η ίδια ένα τεράστιο στρατόπεδο συγκέντρωσης αποκλεισμένο από στεριά, θάλασσα και αέρα, με τους Σιωνιστές να χρησιμοποιούν τα πιο σύγχρονα μέσα εξόντωσης απέναντι στις ...σφεντόνες και τις στρακαστρούκες των Παλαιστινίων. Αυτό εξηγεί το πως, μετά από κάθε σύγκρουση, υπάρχουν συνήθως 100πλάσια θύματα μεταξύ των Παλαιστινίων σε σχέση με τους Ισραηλινούς ―και όχι, βέβαια, λόγω της καλύτερης οργάνωσής τους, ή της...γενναιότητας τους, που αποκάλυψε και πρόσφατο βίντεο ξυλοδαρμού μέχρις αναισθησίας καθηλωμένου στο έδαφος εφήβου!
 
Η τέταρτη βασική ομοιότητα είναι ότι τόσο η σφαγή στην Ουκρανία, όσο και αυτή στην Παλαιστίνη παρουσιάζονται από τους διεθνείς οργανισμούς και οργανώσεις που ελέγχει η Υ/Ε και οι Σιωνιστές (ΟΗΕ, ΕΕ, διεθνείς ΜΚΟ π.χ. Διεθνής Αμνηστία, Human Rights Watch κ.λπ.) αλλά και τα ελεγχόμενα από τους ίδιους διεθνή μίντια (CNN, BBC, μεγάλες διεθνείς εφημερίδες σε ΗΠΑ, ΕΕ κ.λπ.) ως περιπτώσεις μαχών μεταξύ δύο ισοδύναμων στρατοπέδων, αν όχι ως περιπτώσεις όπου το θύμα είναι το Ισραήλ ή η... Χούντα του Κιέβου που απολαύουν και οι δυο της αμέριστης υποστήριξης (οικονομικής, πολιτικής, στρατιωτικής) της Υ/Ε. 
Όλοι αυτοί βλέπουν εγκλήματα μόνο στους αντιστεκόμενους στην ΝΔΤ, ποτέ στην Υ/Ε και τους Σιωνιστές!
 
«Προειδοποιώντας» μάλιστα τους επικριτές εγκλημάτων των τελευταίων η «αριστερή» Γκάρντιαν φιλοξενούσε πολύ πρόσφατα άρθρο για την άνοδο του αντισημιτισμού στον κόσμο, από τον οποίο, όπως τόνιζε, πάσχει όχι μόνο η ακροδεξιά, αλλά και η ακροαριστερά (ο υπογράφων έχει βέβαια από καιρό καταταχθεί από τους ίδιους, και τα κουκουλοφόρα όργανά τους στο διαδίκτυο ως αντισημίτης, με τη τιμητική συντροφιά πολλών σημαντικών ανθρώπων των Γραμμάτων και των Τεχνών...). 
Περιττό να αναφερθεί ότι πολλοί «αριστεροί» μας εξαγιάζουν ΜΚΟ σαν τη Διεθνή Αμνηστεία, που ακόμη και τ. στελέχη της έχουν δημόσια καταγγείλει για ξεδιάντροπες μεροληψίες υπέρ της Υ/Ε και των Σιωνιστών!
 
Τέλος μια εξίσου σημαντική ομοιότητα είναι ο άθλιος ρόλος της εκφυλισμένης «Αριστεράς» που επίσης τηρεί μια στάση ίσων αποστάσεων μεταξύ σφαγέων και θυμάτων, μη έχοντας οργανώσει ούτε μια μαζική διαδήλωση για τη στήριξη του αγώνα των Ουκρανών εργατών, ή κατά των Σιωνιστών. 
Προφανώς δεν θα πρέπει να δυσαρεστηθούν τα «αφεντικά», από τα οποία θα εξαρτηθεί τελικά η άνοδος στην εξουσία της «Αριστεράς» τύπου ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα, και Podemos στην Ισπανία ...​

Πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου 


Οι ΗΠΑ είναι έτοιμες να “δράσουν” σε περίπτωση οποιασδήποτε απειλής κατά της Αμερικής, σύμφωνα με τον Λευκό Οίκο που δηλώνει ότι εξετάζει σοβαρά το ενδεχόμενο να πραγματοποιήσει στρατιωτικές επιδρομές κατά των τζιχαντιστών του Ισλαμικού Κράτους στη Συρία, γράφει σήμερα η Wall Street Journal. 

Προειδοποιώντας για τους κινδύνους του Ισλαμικού Κράτους, το Πεντάγωνο θεωρεί ότι η διεξαγωγή επιχειρήσεων στη Συρία πιθανόν να είναι απαραίτητη, μετά τις αεροπορικές επιδρομές τις τελευταίες εβδομάδες που σταμάτησαν την προέλαση της σουνιτικής εξτρεμιστικής οργάνωσης στο Ιράκ κι ενώ η Δύση είναι συγκλονισμένη από την ωμή εκτέλεση του αμερικανού δημοσιογράφου Τζέιμς Φόλεϊ.
Χθες, ο Λευκός Οίκος είχε ανακοινώσει επίσης ότι πιθανόν να χρειαστεί να πραγματοποιηθούν αεροπορικές επιδρομές στη Συρία.

“Αν δούμε μια συνωμοσία κατά των Αμερικανών, μια απειλή για τις ΗΠΑ απ’ οπουδήποτε, είμαστε έτοιμοι να λάβουμε μέτρα κατά της απειλής αυτής”, δήλωσε ο Μπεν Ροντς, ο αναπληρωτής σύμβουλος εθνικής ασφάλειας του αμερικανού προέδρου, τον οποίο επικαλείται η εφημερίδα.
“Το έχουμε επαναλάβει αρκετές φορές: αν επιτίθεστε στους Αμερικανούς, θα σας αναζητήσουμε όπου κι αν βρίσκεστε, και αυτός θα είναι ο στόχος του σχεδιασμού μας τις προσεχείς ημέρες”.

Αμερικανός στρατιωτικός αξιωματούχος δήλωσε στην ίδια εφημερίδα ότι η προετοιμασία επιθέσεων εναντίον “πολύ σημαντικών στόχων”, όπως ηγετικά στελέχη της τζιχαντιστικής οργάνωσης μπορεί να διαρκέσει από “μία ώρα έως μια εβδομάδα. Αν πρόκειται για στρατόπεδα εκπαίδευσης, θα μπορούσαμε να πραγματοποιήσουμε επίθεση πολύ σύντομα”, τόνισε.

Μετά την ίδρυση ενός χαλιφάτου στα τέλη Ιουνίου, το Ισλαμικό Κράτος προέλασε σε περιοχές και πρόσθεσε μια λωρίδα του βορείου Ιράκ στα εδάφη που έχει καταλάβει στην ανατολική Συρία.
Απέναντι στην προέλαση αυτή, ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα αποφάσισε την έναρξη αεροπορικών επιδρομών για να βοηθήσει τις ιρακινές και τις κουρδικές δυνάμεις να πολεμήσουν τους τζιχαντιστές στο βορρά της χώρας. Ωστόσο αν η Ουάσινγκτον χρειαστεί να αρχίσει στρατιωτικές επιθέσεις στη Συρία, αυτό θα σημάνει αλλαγή στην επιφυλακτική στάση που τηρεί στη συριακή σύγκρουση.

Ο απολογισμός του εμφυλίου πολέμου στη Συρία, ο οποίος μαίνεται εδώ και περισσότερο από τρία χρόνια, διπλασιάστηκε μέσα σε ένα χρόνο για να ξεπεράσει τους 191.000 νεκρούς, σύμφωνα με τον ΟΗΕ.

Η  Ουάσινγκτον επέβαλε κυρώσεις σε υποστηρικτές των τζιχαντιστών στη Συρία
Η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής επέβαλε κυρώσεις σε δύο πρόσωπα τα οποία όπως ανέφερε συγκαταλέγονται στους βασικούς χρηματοδότες του Μετώπου αλ Νόσρα, του βραχίονα της αλ Κάιντα στη Συρία.

Σύμφωνα με το υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ, ο Άμπντουλ Μόχσεν Αμπντάλα Ιμπραχίμ αλ Σάριχ, 29 ετών, είναι ένα από σημαντικότερα πρόσωπα όσον αφορά τη «διαμόρφωση της στρατηγικής» του Μετώπου αλ Νόσρα. Η Ουάσινγκτον υποστηρίζει ότι στο παρελθόν, ο ίδιος ηγείτο ενός δικτύου χρηματοδότησης της αλ Κάιντα που έδρευε στο Ιράν.

Το υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ κατονόμασε επίσης τον Χαμίντ Χαμάντ Χαμίντ αλ Άλι, 53 ετών, που όπως ανέφερε έχει συγκεντρώσει δεκάδες χιλιάδες δολάρια για να αγοραστούν όπλα και προμήθειες και ότι συντόνιζε δωρεές για το Μέτωπο αλ Νόσρα στο Κουβέιτ. Ο Άλι φέρεται επίσης ότι οργάνωνε τα ταξίδια νεοσύλλεκτων τζιχαντιστών στη Συρία.

Οι κυρώσεις αυτές προστίθενται σε εκείνες που επέβαλε το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ την 15η Αυγούστου σε υποστηρικτές του Ισλαμικού Κράτους και του Ισλαμικού Μετώπου.

Ασύλληπτο το τίμημα αίματος στη Συρία
Σε δυσθεώρητα ύψη φτάνει ο αριθμός όσων έχουν σκοτωθεί στον εμφύλιο που έχει ρημάξει τη Συρία: Ο ΟΗΕ αναφέρει ότι οι επιβεβαιωμένοι νεκροί του πολέμου των τρεισήμιση χρόνων έφτασαν τον Απρίλιο τους 191.369.

Θεωρείται μάλιστα πιθανότερο πως ο πραγματικός αριθμός είναι ακόμη υψηλότερος.

Η υπηρεσία του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα δημοσίευσε την έκθεσή της για τα στοιχεία που υπάρχουν μέχρι και τον Απρίλιο. Από τον αριθμό έχουν εξαιρεθεί επιπλέον 51.953 θάνατοι για τους οποίους δεν υπήχαν αρκετά στοιχεία.

Σημειώνεται ότι σχεδόν οι μισοί από τους επιβεβαιωμένους θάνατους καταγράφηκαν στο τελευταίο δωδεκάμηνο που εξετάστηκε -κάτι που δημιουργεί ανησυχίες πως, εάν διατηρήθηκε η «τάση», οι νεκροί μετά τον Απρίλιο φουσκώνουν περισσότερο τον συνολικό αριθμό.

«Σχηματίζεται μία εικόνα σκοτωμών και βασανιστηρίων σε έναν πόλεμο που έχει εξαφανιστεί από το ραντάρ της διεθνούς κοινότητας» σχολίασε η Ναβί Πιλάι, επικεφαλής της σχετικής υπηρεσίας των Ηνωμένων Εθνών.

Οι περισσότεροι θάνατοι καταγράφονται κατά σειρά στην ευρύτερη αγροτική περιοχή γύρω από τη Δαμασκό (39.393), το Χαλέπι (31.932), τη Χομς (28.186), την Ιντλίμπ (20.040), την Νταραά (18.539) και τη Χαμά (14.690).

Συγκλονιστικός ο αριθμός των παιδιών
Οι θάνατοι 8.803 ανηλίκων, εκ των οποίων 2.165 παιδιά μικρότερα των δέκα ετών, έχουν καταγραφεί αλλά ο πραγματικός αριθμός τους είναι πιθανόν μεγαλύτερος, δεδομένου ότι η ηλικία των θυμάτων δεν έχει τεκμηριωθεί στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων.

Η τρίτη αυτή μελέτη της Ύπατης Αρμοστείας διεξήχθη με τη χρήση ενός συνδυασμένου καταλόγου 318.910 θανάτων που έχουν τεκμηριωθεί και αναγνωριστεί πλήρως, με τα ονόματα των θυμάτων, την ημερομηνία και τον τόπο θανάτου τους.

Όλες οι δολοφονίες για τις οποίες υπήρχαν αναφορές που όμως δεν περιελάμβαναν τουλάχιστον τα τρία αυτά στοιχεία —συνολικά 51.953— αποκλείστηκαν από τον κατάλογο, ο οποίος καταρτίστηκε βάσει δεδομένων από πέντε διαφορετικές πηγές: τη συριακή κυβέρνηση (έως τα τέλη Μαρτίου του 2012), του Συριακού Παρατηρητηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (μέχρι τα τέλη Απριλίου του 2013), του Συριακού Κέντρου Στατιστικής και Έρευνας, του συριακού Δικτύου ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του Κέντρου Τεκμηρίωσης των Παραβιάσεων.
Η Πιλάι επανέλαβε ότι υπάρχουν "σοβαροί ισχυρισμοί σύμφωνα με τους οποίους εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας διαπράχθηκαν επανειλημμένα εν πλήρη ατιμωρησία" και εξέφρασε λύπη που το Συμβούλιο Ασφαλείας δεν προσφεύγει στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο.

"Το γεγονός ότι όχι μόνο αυτή η κατάσταση μπορεί να διαρκεί τόσο πολύ καιρό, χωρίς προοπτική να τερματιστεί, αλλά ότι σήμερα έχει τόσο φοβερές συνέπειες για εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους και πέρα από τα σύνορα, στο βόρειο Ιράκ, και ότι οι βιαιότητες επεκτείνονται επίσης στον Λίβανο, συνιστά ένα πραγματικό κατηγορητήριο κατά της εποχής που ζούμε".

"Είναι σημαντικό οι κυβερνήσεις να λάβουν σοβαρά μέτρα για την παύση των μαχών και την αποτροπή των εγκλημάτων, πρωτίστως σταματώντας να τροφοδοτούν με όπλα και άλλο στρατιωτικό εξοπλισμό αυτή τη μνημειώδη ανθρώπινη καταστροφή που θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί εντελώς", τόνισε η Πιλάι.

Πηγές REUTERS, ANA-MPA-AFP - Geopolitics & Daily News

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου 



Το Συμβούλιο Ασφαλείας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών καταδίκασε τον αποκεφαλισμό του Αμερικανού δημοσιογράφου Τζέιμς Φόλεϊ από τους εξτρεμιστές της οργάνωσης Ισλαμικό Κράτος, τονίζοντας ότι τόσο οι ίδιοι, όσο και η ιδεολογία της μισαλλοδοξίας την οποία πρεσβεύουν πρέπει να ηττηθούν.

«Το Συμβούλιο Ασφαλείας καταδίκασε σθεναρά την ειδεχθή και άνανδρη δολοφονία του Τζέιμς Φόλεϊ», ανέφερε το 15μελές συμβούλιο σε ανακοίνωσή του.

«Το συμβάν αυτό υπενθυμίζει με τραγικό τρόπο τους αυξανόμενους κινδύνους με τους οποίους έρχονται αντιμέτωποι καθημερινά οι δημοσιογράφοι στη Συρία», ανέφερε το ΣΑ του ΟΗΕ. «Επίσης δείχνει για άλλη μια φορά τη βαρβαρότητα του Ισλαμικού Κράτους, το οποίο ευθύνεται για χιλιάδες ακρότητες εναντίον του συριακού και του ιρακινού λαού».

Οι εξτρεμιστές του ΙΚ ανήρτησαν στο Διαδίκτυο αυτήν την εβδομάδα ένα βίντεο στο οποίο απεικονίζεται ένας από τους μαχητές της οργάνωσης να αποκεφαλίζει τον Φόλεϊ και να απειλεί ότι θα σκοτώσει έναν δεύτερο Αμερικανό δημοσιογράφο, τον Στιβ Σότλοφ, που κρατείται όμηρος.

Το ΣΑ απαίτησε ακόμη οι τζιχαντιστές του ΙΚ, του Μετώπου αλ Νόσρα και άλλων «οργανώσεων ή οντοτήτων που συνδέονται με την αλ Κάιντα» να απελευθερώσουν τους άλλους ομήρους που κρατούν, «άμεσα και χωρίς όρους», ενώ πρόσθεσε πως είναι αναγκαίο «να προσαχθούν στη δικαιοσύνη οι δράστες αυτών των καταδικαστέων τρομοκρατικών ενεργειών».

«Τα (κράτη -) μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας τόνισαν ότι το ΙΚ πρέπει να ηττηθεί και ότι η μισαλλοδοξία, η βία και το μίσος που πρεσβεύει πρέπει να ξεριζωθούν», ανέφερε ακόμη η ανακοίνωση, η οποία όπως σημειώνεται εγκρίθηκε ομόφωνα.

Το ΣΑ επιπλέον «υπογράμμισε ότι πρέπει να υπάρξει μια κοινή προσπάθεια κυβερνήσεων και θεσμών, περιλαμβανομένων κυρίως αυτών της περιοχής που πλήττεται περισσότερο, για να αντιμετωπιστούν το ΙΚ, το Μέτωπο αλ Νόσρα και πρόσωπα, οργανώσεις, εγχειρήματα και οντότητες που συνδέονται με την αλ Κάιντα».

Ο Τζιμ Φόλεϊ, 40 ετών, είχε εξαφανιστεί στη Συρία τον Νοέμβριο του 2012 και η τύχη του αγνοείτο έκτοτε.

120000 οι ξένοι τζιχαντιστές από 50 διαφορετικές χώρες
Περίπου 12.000 ξένοι μαχητές τζιχαντιστές από 50 διαφορετικές χώρες έχουν επισκεφθεί τη Συρία από την αρχή της εμφύλιας σύγκρουσης εδώ εκεί περισσότερο από τρία χρόνια, μεταξύ των οποίων βρίσκεται και ένας «μικρός αριθμός αμερικανών», ανακοίνωσε την Πέμπτη το Στέιτ Ντιπάρτμεντ.
Η αμερικανική κυβέρνηση εκτιμά δε ότι ο αριθμός των αμερικανών πολιτών που μετέβησαν ή προσπάθησαν να πάνε στη Συρία για να πολεμήσουν είναι περίπου 100 τζιχαντιστές.

«Πιστεύουμε ότι υπάρχουν περίπου 12.000 μαχητές στη Συρία από τουλάχιστον 50 χώρες συμπεριλαμβανομένων μερικών αμερικανών που επισκέφτηκαν τη Συρία από την αρχή της σύγκρουσης το Μάρτιο του 2011», δήλωσε η εκπρόσωπος του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών Μαρί Χάρφ. «Δεν μπορούν να είναι όλοι εκεί», είπε η Χάρφ χωρίς να θέλει να δώσει μια ακριβή εικόνα για τον αριθμό των αμερικανών πολιτών που συνεργάζονται μαζί με τους τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους (ΕΙ) ή άλλες υπερ-ριζοσπαστικές ομάδες στη Συρία.

Εντός της αμερικανικής κυβέρνησης πιστεύεται ότι περισσότεροι από 100 αμερικανοί έχουν ταξιδέψει, ή προσπάθησαν να κάνουν το ταξίδι στη Συρία τα τελευταία τρία και πλέον χρόνια. Η Ουάσιγκτον ωστόσο, δεν εντοπίζει οποιοδήποτε οργανωμένο κίνημα για μια πιθανή αμερικανική τζιχάντ, όπως συμβαίνει στις ευρωπαϊκές χώρες. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν εκφράσει δημοσίως στο υψηλότερο επίπεδο τις ανησυχίες τους σχετικά με τους κινδύνους από τους δυτικούς τζιχαντιστές, ειδικά όταν αυτοί θα επιστρέψουν στις χώρες τους.


ΠΗΓΗ: AFP, ANA-MPA, REUTERS

Διαβάστε επίσης:  Πως έγινε η στρατιωτική επιχείρηση για την διάσωση του Φόλεϊ

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου