Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

29 Μαρ 2012

  • Αποκαλύπτουμε: Πώς το καθεστώς του Βενιζέλου "σήκωσε" κρυφά το 70% των τραπεζικών λογαριασμών μεγάλων κρατικών νοσοκομείων, δημόσιων οργανισμών κοινής ωφελείας και πανεπιστημίων για να πληρώσει ομολογιούχους.
  • Η Τράπεζα της Ελλάδος είναι συνεργός σε εγκληματικών διαστάσεων υπεξαίρεση, σύμφωνα με τις αποκαλύψεις έγκυρης ιατρικής ιστοσελίδας στην Αθήνα.
Βρετανικό ιστολόγιο Τhe Slog
26 Μαρτίου 2012

Η ελληνική χρεοκοπία, η οποία έχει συμβεί αλλά αποκρύπτεται παράνομα από όλους, έχει μπει σε νέα δραματική φάση σήμερα, με την αποκάλυψη της δημοφιλούς ιατρικής ιστοσελίδας "Yγεία", σύμφωνα με την οποία, λίγο πρίν από τα μεσάνυχτα της Πέμπτης, 8 Μαρτίου (της παραμονής της ολοκλήρωσης του PSI, πού είχε οριστεί για τις 9 του ίδιου μήνα) σχεδόν το 70% των κεφαλαίων κρατικών οργανισμών και ιδρυμάτων, που βρίσκονται σε διαφορετικούς μεγάλους τραπεζικούς λογαριασμούς στην Τράπεζα της Ελλάδος λεηλατήθηκαν. Ανάμεσα στα κεφάλαια αυτά περιλαμβάνονταν οι προϋπολογισμοί των περισσότερων από τα δημόσια νοσοκομεία της περιφέρειας, διαφόρων πανεπιστημίων και τουλάχιστον μίας δημόσιας επιχείρησης κοινής ωφελείας.

Οι τεράστιες απώλειες στους τραπεζικούς λογαριασμούς ήρθαν στο φως σταδιακά, από τα τέλη της περασμένης εβδομάδας έως και σήμερα το πρωί, καθώς άρχισαν να παρατηρούνται περίεργα απρόοπτα σε συναλλαγές με διάφορες επιταγές νοσοκομείων. Το συνολικό ποσό που έκανε φτερά εκτιμάται από μία πηγή ότι ανέρχεται συνολικά στα 1,4 δισ. ευρώ, και όλα δείχνουν ότι χρησιμοποιήθηκε για την εξόφληση μιας πολύ μικρής μειοψηφίας ιδιωτών πιστωτών, οι οποίοι, σύμφωνα με τους αρχικούς όρους της αγοράς ομολόγων τους, είχαν το δικαίωμα, χωρίς καμια απολύτως εξαίρεση, να απαιτήσουν την πλήρη εξόφληση του ποσού που τους οφείλεται.

Αφήνοντας κατά μέρος την ανηθικότητα και το θράσος αυτής της πράξης, για κάποιους το θέμα αυτό είναι άλλη μια απόδειξη της απελπιστικής κατάστασης στην οποία βρίσκεται αυτή τη στιγμή η Ελλάδα, η οποία μοιάζει να έχει τόση έλλειψη πραγματικών κεφαλαίων, που για να εξοφλήσει μια ελάχιστη μερίδα ομολογιούχων, αναγκάστηκε να καταφύγει σε μια πράξη παράνομη, που δείχνει την απελπισία της.

"Η ελληνική κυβέρνηση χρησιμοποίησε αυτά τα ποσά για να αγοράσει κρατικά ομόλογα από διάφορους ομολογιούχους, χωρίς να πάρει την άδεια των δικαιούχων των συγκεκριμένων τραπεζικών λογαριασμών", είπε στο ιστολόγιο The Slog μια έμπιστη πηγή στην Αθήνα, καθώς σχολίαζε την είδηση ότι "η κυβέρνηση έχει αρπάξει από τραπεζικούς λογαριασμούς νοσοκομείων και πανεπιστημίων εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ, ποσά απολύτως ζωτικής σημασίας για την βασική λειτουργικότητά τους".

Αμέσως μόλις πληροφορήθηκε το δημοσίευμα της ελληνικής ιστοσελίδας "Υγεία", το ιστολόγιο The Slog ήρθε σε επαφή με μια από τις πολλές πηγές που έχουμε στην Αθήνα, οι οποίες διαβάζουν τακτικά το ιστολόγιό μας τις τελευταίες εβδομάδες. Στη συνέχεια, ο πληροφοριοδότης αυτός μας έφερε σε επαφή με διοικητικό στέλεχος μεγάλου κρατικού νοσοκομείου, όπου λειτουργεί πανεπιστημιακή κλινική, με τμήμα εκπαίδευσης φοιτητών ιατρικής. Όταν τελικά επικοινώνησα με τον διοικητικό αυτό, εκείνος μου είπε: "Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία για το τι συνέβη. Δεν προσπάθησαν καν να το κάνουν διακριτικά. Όλα αυτά τα ποσά αντλήθηκαν από τους λογαριασμούς μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα, στις 8 Μαρτίου, μετά τις κανονικές ώρες λειτουργίας των τραπεζών. Το Σαββατοκύριακο συνομίλησα και με μέλη του προσωπικού μας που διδάσκουν στο πανεπιστήμιο, και μου επιβεβαίωσαν ότι και εκείνοι βρέθηκαν προ ανάλογης εκπλήξεως και ένιωσαν ντροπή για λογαριασμό αυτής της κυβέρνησης, όταν έμαθαν τι συνέβη στις καταθέσεις του πανεπιστημίου. Πρόκειται για εγκληματίες, οι οποίοι θα πρέπει να οδηγηθούν στη δικαιοσύνη. Αλλά στην Ελλάδα, όπως έχουν σήμερα τα πράγματα, αυτό δεν πρόκειται να συμβεί".

Τέλος, μια άλλη πηγή, με την οποία επικοινώνησα λίγη ώρα πριν κάνω αυτή την ανάρτηση, μου είπε: "Η Τράπεζα της Ελλάδος είναι εντελώς εκτεθειμένη όσον αφορά στο συγκεκριμένο θέμα. Ζητήσαμε από την τράπεζα να μας εξηγήσει τους λόγους για τους οποίους έγινε ό,τι έγινε, αλλά το μόνο που μας είπαν είναι ότι δεν γνωρίζουν τίποτε για το θέμα. Είναι γελοία η αντίδρασή τους. Αποκλείεται να έγιναν όλα αυτά χωρίς τη συμβολή της τράπεζας. Δεν υπάρχει κανένας και τίποτε σήμερα στην Ελλάδα που να μπορεί να εμπιστευθεί κανείς".

Επίσης, δεν πρέπει να αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι ανώτερα μέλη της πολιτικής τάξης και αξιωματούχοι της κυβέρνησης συνομώτησαν για να γίνει κάτι τέτοιο. Η κλίκα των "ελίτ" που περιβάλλει τον Βενιζέλο έχει αποδείξει ήδη με πολλούς τρόπους ότι στερείται ηθικής και της ικανότητας του να αισθάνεται ενοχή για ο,τιδήποτε. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, οι Βρυξέλλες, το ΔΝΤ, ακόμη και το Βερολίνο έχουν επίσης δείξει ότι είναι διατεθειμένοι να κάνουν τα στραβά μάτια ή απλώς να αγνοούν το νόμο, ανάλογα με το τι τους βολεύει. Είναι καιρός, ωστόσο, διάφοροι φορείς και οργανισμοί σε όλο τον κόσμο να κοιτάξουν τι συμβαίνει στο Νότο της Ευρώπης αυτή τη στιγμή και να αναρωτηθούν:

"Είναι αποδεκτά όλα αυτά που συμβαίνουν; Υπάρχει κάποιος σκοπός, οποιοσδήποτε σκοπός, που να δικαιολογεί ή και να αγιάζει αυτή την εξαχρείωση από την πλευρά των κυβερνώντων και αυτή την στέρηση εις βάρος του απλού λαού";

Ένα τελικό σημείωμα: Όσοι επισκέπτες αυτού του ιστολογίου διαθέτουν παρατηρητικότητα ίσως να πρόσεξαν ότι την περασμένη Παρασκευή, την περιβόητη 23η Μαρτίου, οι κυβερνώντες στην Ελλάδα ανέβαλαν για δεύτερη φορά να θέσουν χρονικό περιθώριο, μέχρι το οποίο οι ομολογιούχοι που υπάγονται στο Αγγλικό Δίκαιο θα πρέπει να συμμετάσχουν στο PSI. Ο λόγος; Δεν πρόκειται - προφανώς - να συμμετάσχουν, και η Αθήνα δεν έχει τα απαραίτητα διαθέσιμα ποσά για να τους πληρώσει, όπως έδειξαν οι πληροφορίες που συμπεριλάβαμε στην παρούσα ανάρτηση.

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Τραβούν τα μαλλιά τους οι πρυτάνεις των ελληνικών πανεπιστημίων, οι πρόεδροι των ΤΕΙ και οι διοικητές των δημόσιων νοσοκομείων. Ξαφνικά, ο ένας μετά τον άλλον ανακαλύπτουν ότι οι καταθέσεις που είχαν τα ιδρύματα των οποίων προΐστανται στην Τράπεζα της Ελλάδος... έχουν κάνει φτερά σχεδόν ολοσχερώς! Το κεντρικό τραπεζικό ίδρυμα της χώρας, χωρίς να τους ρωτήσει, κατ' εντολήν της κυβέρνησης είχε μετατρέψει εν κρυπτώ τα αποθεματικά των ΑΕΙ, των ΤΕΙ και των νοσοκομείων σε ομόλογα του ελληνικού Δημοσίου, τα οποία στη συνέχεια... «κούρεψε» με το περιβόητο PSI - δηλαδή καταλήστεψε τα λεφτά των ανώτατων και ανώτερων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και των δημόσιων νοσοκομείων!

Οσο πιο συνετή και συντηρητική διαχείριση έκανε το κάθε ίδρυμα τόσο μεγαλύτερη ζημιά υπέστη με το κόλπο αυτό.

Οσο πιο πολλές καταθέσεις είχε δηλαδή στα αποθεματικά του, τόσο πιο πολλά ομόλογα αγόρασε η Τράπεζα της Ελλάδος και επομένως τόσο πιο πολλά λεφτά έχασε το ίδρυμα που αντί να σκορπάει και να ξοδεύει τα λεφτά του, τα αποταμίευε. Καλά να πάθει!

Ακρως αποκαλυπτικό το πάθημα του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, το οποίο αναδείχθηκε σε «πρωταθλητή του κουρέματος με την ψιλή»: του έφαγε η κυβέρνηση... 31 εκατομμύρια ευρώ! Δεύτερο σε απώλειες το Πανεπιστήμιο της Αθήνας που έχασε 13 εκατομμύρια, ακολουθεί το Πάντειο με απώλειες 8 εκατομμυρίων και πάει λέγοντας.

Η λεηλασία δεν άφησε τίποτα όρθιο. Πάνω από 120 εκατομμύρια ευρώ είχαν 17 πανεπιστήμια της χώρας σε καταθέσεις τους στην Τράπεζα της Ελλάδος για τις λειτουργικές τους ανάγκες. Ε, από αυτά σχεδόν τα... εκατό «πάν' και τούρκεψαν»! Τους τα λεηλάτησε η κυβέρνηση με το κόλπο του PSI. Τους άφησε μόνο 33 εκατομμύρια ευρώ καταθέσεις - και μάλιστα σε έξι ΑΕΙ δεν άφησε ούτε ένα ευρώ! Τους άφησε 33, τους πήρε 87 εκατομμύρια - δηλαδή τους έφαγε το 72,5% των καταθέσεών τους! Γερή μπάζα.

Τα ΤΕΙ μπορεί να είναι πιο φτωχά, είναι όμως πιο πολλά - γι' αυτό και οι δικές τους καταθέσεις στην Τράπεζα της Ελλάδος «γδάρθηκαν» δεόντως. Οπως κατήγγειλαν οι αλλόφρονες πρόεδροί τους, από τα 150 εκατομμύρια ευρώ που είχαν καταθέσει, η κυβέρνηση τους έφαγε τα 100 και τους άφησε 50 εκατομμύρια.

Το «κούρεμα» μέσω PSI των δικών τους αποθεματικών ανήλθε στο ύψος του 68% των καταθέσεων που διατηρούσαν στην Τράπεζα της Ελλάδος, όπως ακριβώς κατήγγειλε η έκτακτη σύνοδος των προέδρων των ΤΕΙ.

Πρώτο θύμα μεταξύ τους το ΤΕΙ της Αθήνας, το οποίο είδε εν μια νυκτί τις καταθέσεις του να πέφτουν από τα 11 εκατομμύρια στο... 1,9 - μείωση δηλαδή 82,7%!

Το ΤΕΙ Θεσσαλονίκης μπορεί να έχασε κάπως λιγότερα σε απόλυτα νούμερα από τα 9,1 εκατομμύρια που έχασε της Αθήνας καθώς αυτό έχασε «μόνο» 8 εκατομμύρια ευρώ. Δημιούργησε όμως ένα κυριολεκτικά αχτύπητο ποσοστό λεηλασίας: από τα 8.200.000 που είχε σε καταθέσεις, η κυβέρνηση του έφαγε τα... 8.020.000 ευρώ και του άφησε μόνο 180.000! Πρόκειται για αρπαγή του... 97,8% (!!!) των καταθέσεών του στην Τράπεζα της Ελλάδος. Ασύλληπτο ποσοστό, ομολογουμένως.

Αγριο χέρι έβαλε η κυβέρνηση και στα αποθεματικά των νοσοκομείων, αν και εκεί μέχρι στιγμής αποκρύπτονται τα συγκεντρωτικά στοιχεία των απωλειών. Από όσα έχουν διαρρεύσει αποσπασματικά και με την επιφύλαξη ότι αυτά δεν είναι επίσημα στοιχεία από τους διοικητές των νοσοκομείων, στο Ιπποκράτειο νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης π.χ. λέγεται ότι τα ταμειακά του διαθέσιμα από 10 εκατομμύρια ευρώ που ήταν μειώθηκαν στο... 1 εκατομμύριο.

Εν ολίγοις, αλίμονο σε όποιον οργανισμό, ίδρυμα κ.λπ. διατηρούσε καταθέσεις στην Τράπεζα της Ελλάδος. Τώρα θρηνεί και οδύρεται. Οπως π.χ. το Τεχνικό Επιμελητήριο (ΤΕΕ), το οποίο στις 9 Μαρτίου είχε καταθέσεις ύψους 2.781.569 ευρώ και στις 12 Μαρτίου, τρεις μέρες αργότερα, είχαν καταποντιστεί σε 850.622 ευρώ - η κυβέρνηση δηλαδή του χρέωσε για το «σωτήριο κούρεμα» του PSI... 1.930.947 ευρώ, ήτοι το 70% το κεφαλαίου.

ΑΠΩΛΕΙΕΣ
Αφησε ερείπια το... «σωτήριο κούρεμα»

Εκτός από τα μέλη της κυβέρνησης, κανένας δεν δείχνει ενθουσιασμένος από την «ιστορική επιτυχία» του PSI. Μάλιστα, όσο περνάει ο καιρός τόσο περισσότεροι φορείς διαπιστώνουν ότι έχουν «κουρευτεί» κι αυτοί χωρίς ούτε να το ζητήσουν ούτε να το περιμένουν. Πανεπιστήμια και ΤΕΙ απειλούνται με κλείσιμο μετά τη λεηλασία των αποθεματικών τους. Στα νοσοκομεία δεν έχουν σε πολλές περιπτώσεις να πληρώσουν ούτε καν τους τρέχοντες λογαριασμούς, όσο και αν σιωπούν οι διορισμένοι διοικητές τους για την επερχόμενη καταβαράθρωση του δημόσιου συστήματος υγείας που σε λίγο θα προσλάβει καταστροφικές διαστάσεις. Μέχρι και τα αποθεματικά του Εθνικού Οργανισμού Φαρμάκου λεηλάτησε η κυβέρνηση - είχε 106 εκατομμύρια και του πήρε τα 74.

Μήπως δεν σωθήκαμε τόσο;
Η κρίση σπαράζει την Ελλάδα, την Ισπανία, την Ιταλία και την Πορτογαλία. Ολόκληρη η Νότιος Ευρώπη είναι γονατισμένη. Ολόκληρη; Όχι ακριβώς. Κάποιοι τυχεροί σε αυτά τα κράτη, βλέπουν να πραγματοποιούνται οι ευχές τους. Ένας απ αυτούς είναι και ο... Juan Rosell, επικεφαλής του ισπανικού συνδικαλιστικού οργάνου των εργοδοτών, που χρόνια επιδιώκει την χαλάρωση του προστατευτισμού που διέπει την εργασιακή νομοθεσία. Τώρα, για πρώτη φορά, η κυβέρνηση συμφωνεί μαζί του. Και όπως λέει γεμάτος χαρά: «θα ακολουθήσουν πολλές μεταρρυθμίσεις». Η κρίση αποτελεί μεγάλη ευκαιρία για τους εργοδότες.

Οι επιχειρήσεις της Ευρώπης έχουν πλέον το πάνω χέρι. Υπό την πίεση της ύφεσης, και του χρέους, οι διάφορες κυβερνήσεις αναδιπλώνουν τα κεκτημένα δικαιώματα των εργαζομένων, και πιέζουν προς τα κάτω τα εργατικά κόστη. Ο σκοπός είναι να μειωθούν τα έξοδα, προκειμένου να προσελκύσουν επενδύσεις.

Όπως λέει ο Απόστολος Καψάλης της ελληνικής ΓΣΕΕ. «η Ευρώπη μετατρέπεται σε παράδεισο για τους επιχειρηματίες».

Με δεδομένη την υψηλή ανεργία, και τις περικοπές που απαιτεί η ΕΕ, τα συνδικάτα βρίσκονται παντού σε υποχώρηση. Στην Ελλάδα, η κυβέρνηση μείωσε δραστικά τους βασικούς μισθούς, καθώς και τα επιδόματα ανεργίας. Και όπως προβλέπει η Michala Marcussen της γαλλικής Société Générale, η συνέπεια αυτών των μέτρων θα είναι ακόμη μεγαλύτερες περικοπές μισθών.

Το ηλικιακό όριο της συνταξιοδότησης επίσης ανέβηκε, κάτι που για το κράτος σημαίνει εξοικονόμηση χρημάτων από τις συντάξεις, αλλά αυξάνει ταυτόχρονα και τον αριθμό αυτών που ψάχνουν για εργασία. Κάτι που σημαίνει ακόμη περισσότερο ανταγωνισμό μεταξύ των ανέργων.

Αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα, αποτελεί για ένα πείραμα στο ζήτημα των εργασιακών μεταρρυθμίσεων, λέει ο Καψάλης. «Δοκιμάζουν επάνω μας το μέγεθος των οπισθοδρομήσεων…», και τα συνδικάτα προειδοποιούν πως σύντομα το ίδιο πείραμα θα διεξαχθεί και στις υπόλοιπες χώρες.

Για παράδειγμα, τον περασμένο Φεβρουάριο η ισπανική κυβέρνηση, χωρίς να συζητήσει με τα συνδικάτα, προχώρησε σε δραματικές μεταρρυθμίσεις της εργασιακής αγοράς, με ιδιαίτερα επιθετικό τρόπο, όπως παραδέχθηκε και ο υπουργός Οικονομικών Luis de Guindos. Οι νικητές είναι οι επιχειρήσεις.

Ο οικονομολόγος Patrick Artus, της γαλλικής τράπεζας Natixis, σημειώνει πως όλα αυτά γίνονται για να αυξηθούν τα περιθώρια κέρδους των επιχειρηματιών. Ο μόνος τρόπος για να το πετύχουν είναι η μείωση του εργατικού κόστους.

Το ίδιο κύμα μεταρρυθμίσεων παρουσιάζεται και σε μεγαλύτερες χώρες, όπως η Ιταλία, όπου ο πρωθυπουργός Mario Monti σχεδιάζει ακόμη περισσότερες ακυρώσεις των κεκτημένων δικαιωμάτων των εργαζομένων. Η ιταλική κυβέρνηση προσπάθησε να ξεφορτωθεί την νομοθετημένη εργασιακή ασφάλεια το 2002, αλλά αναγκάστηκε να υποχωρήσει μετά από τις σοβαρές αντιδράσεις που προέκυψαν. Σήμερα όμως είναι μια νέα εποχή, με νέες ευκαιρίες, και ο νέος πρωθυπουργός θέλει να τις εκμεταλλευτεί. Όπως λέει ο επικεφαλής του συνδέσμου των Ιταλών βιομηχάνων Confindustria, «στα ζητήματα οικονομικής πολιτικής, ο πρωθυπουργός συντάσσεται με εμάς».

Το μοντέλο για όλους τους Ευρωπαίους πολιτικούς είναι η Γερμανία, όπου οι μηδενικές αυξήσεις αποδείχθηκαν βάλσαμο για τους εργοδότες, και όπου η κρίση έχει προ πολλού ξεπεραστεί. Στο διεθνές περιβάλλον, αν η ΕΕ θέλει να παραμείνει στο παιχνίδι της ανταγωνιστικότητας, έχοντας αντιπάλους όπως την Κίνα, και την Βραζιλία, τότε θα πρέπει να μιμηθεί την Γερμανία. Αυτό υποστήριξε πρόσφατα και η Angela Merkel.

Τα γερμανικά μεροκάματα, και η γερμανική παραγωγικότητα αποτελούν το σημείο αναφοράς για την ευρωπαϊκή ανταγωνιστικότητα. Ακόμη και για τη Γαλλία, που έχει δει το μερίδιο της στην παγκόσμια αγορά να πηγαίνει αλλού, ενώ την ίδια ώρα αυτό της Γερμανίας συνεχώς αυξάνεται.

Με βάση τα στοιχεία της Commerzbank, η γαλλική και η ιταλική παραγωγή αυτοκινήτων έπεσε σχεδόν 30%, μεταξύ 2004-2011. Την ίδια περίοδο, αυτή της Γερμανίας αυξήθηκε κατά 22%.

Όπως γίνεται όλο και πιο φανερό, οι μεταρρυθμίσεις αυτές δεν είναι κάτι πρόσκαιρο, αλλά θα μείνουν για πάντα. Οι στρατηγικές περικοπής βάζουν το ένα κράτος αντιμέτωπο με το άλλο. Χώρες με χαμηλά μεροκάματα, όπως η Κροατία, και η Τσεχία, αναγκάζονται να κάνουν την εργασιακή τους αγορά ακόμη πιο ελαστική, και να μειώσουν κι άλλο τα εργατικά τους κόστη, προκειμένου να γίνουν πιο ανταγωνιστικές.

Αυτός ο διεθνής ανταγωνισμός αποτελεί επιθυμία της ΕΕ, η οποία έχει βάλει στόχο να καταστήσει την Ευρώπη την πιο ανταγωνιστική περιοχή του πλανήτη μέχρι το 2020. «Πρέπει να σχεδιάσουμε μια ατζέντα ανάπτυξης», λέει ο πρόεδρος της Κομισιόν Jose Manuel Barroso.

Αυτή όμως η αύξηση της ανταγωνιστικότητας, μέσω της μείωσης των μισθών, προκαλεί μείωση εισοδημάτων, και συνεπώς οδηγεί σε μείωση και της κατανάλωσης. Οι ειδικοί προειδοποιούν ότι τα μέτρα αυτά θα αποδειχθούν βαρίδια για την ανάπτυξη, αλλά και για την αγορά εργασίας για πάρα πολλά χρόνια.

Το βασικό ερώτημα που τίθεται είναι αν θα συμφωνήσουν όλοι αυτοί που θίγονται. Τα συνδικάτα της Πορτογαλίας κήρυξαν γενική απεργία, και σε λίγο θα ακολουθήσουν και αυτά της Ισπανίας. Στην Ελλάδα, η ΓΣΕΕ ζητάει την αλληλεγγύη των Γερμανών, ξεκινώντας εκστρατεία με κεντρικό σύνθημα «Σήμερα ξεζουμίζουν εμάς- Αύριο θα έλθει πάλι η δική σας σειρά».

Τούρκοι εισαγγελείς ζήτησαν να επιβληθούν ποινές κάθειρξης 15-20 ετών σε 364 εν ενεργεία και απόστρατους αξιωματικούς των ένοπλων δυνάμεων σήμερα -σε μια ακόμη αρνητική εξέλιξη για το στρατό ο οποίος ως πρόσφατα θεωρείτο πανίσχυρος, ενώ είχε ανατρέψει τέσσερις κυβερνήσεις από την δεκαετία του 1960.

Ο στρατηγός Τσετίν Ντογάν σηκώθηκε έξαλλος από το εδώλιο του κατηγορουμένου και μιμήθηκε τον πρώην αρχηγό του γενικού επιτελείου εθνικής άμυνας Ιλκέρ Μπάσμπουγ, ο οποίος χθες είχε βγει από την δικαστική αίθουσα μέσα στο κτιριακό συγκρότημα της φυλακής υψίστης ασφαλείας Σιλιβρί.

Τόσο ο Μπάσμπουγ όσο και ο Ντογάν κατηγορούνται ότι είχαν ηγετικούς ρόλους σε χωριστές συνωμοσίες με στόχο την πραξικοπηματική ανατροπή της κυβέρνησης, τις υποθέσεις Βαριοπούλα και Εργκενεκόν. Αρνούνται τις κατηγορίες και κάνουν λόγο περί απόπειρας κατασυκοφάντησης των ένοπλων δυνάμεων από την κυβέρνηση του πρωθυπουργού Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, μετά την άνοδο της οποίας στην εξουσία σταδιακά η δύναμη του στρατού άρχισε να υποχωρεί.

Κατά την επανέναρξη της δίκης του Μπάσμπουγ σήμερα ένας οικογενειακός του φίλος αρχικά κατέρρευσε μέσα στην δικαστική αίθουσα και όταν ανέκτησε τις αισθήσεις του άρχισε να φωνάζει «ο Πασάς πρέπει να ελευθερωθεί!», πεσμένος ακόμη στο πάτωμα. Ο οθωμανικός όρος συνεχίζει να χρησιμοποιείται για τους στρατηγούς, οι οποίοι θεωρούσαν εαυτούς θεματοφύλακες του κοσμικού κράτους του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ. «Πώς μπορεί να γίνεται αυτό σ' έναν αρχηγό ΓΕΕΘΑ; Αυτά τα δικαστήρια θα ζητήσουν συγγνώμη στο τέλος, θα 'πρεπε να ντρέπονται!», φώναξε, με αποτέλεσμα η σύζυγος του στρατηγού ε.α. να τον επιπλήξει για τη σκηνή.

Ο Μπάσμπουγ, φορώντας σκουρόχρωμο σακάκι με την τουρκική σημαία καρφιτσωμένη στο πέτο, φάνηκε να δακρύζει καθώς κοιτούσε όσα συνέβαιναν ενώ ένας γιατρός πρόσφερε τις πρώτες βοήθειες στο φίλο του, ο οποίος στη συνέχεια μεταφέρθηκε με φορείο σε ασθενοφόρο. Η δίκη ξανάρχισε μετά από σύντομη διακοπή.

Μερικές ώρες αργότερα, ο Ντογάν -πρώην διοικητής της Πρώτης Στρατιάς- βγήκε από την αίθουσα όταν ο εισαγγελέας ζήτησε ποινές 15-20 ετών για τους 365 κατηγορούμενους, όλους πλην ενός στρατιωτικούς. Οι 250 εξ αυτών είναι ήδη φυλακισμένοι εν όψει της απόφασης. Ο δικηγόρος του Ντογάν είπε πως θεωρεί ότι η διαδικασία «δεν είναι δίκαιη».

Ο Ερντογάν, το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AK) του οποίου συμπεριλαμβάνει εθνικιστές, κεντροδεξιούς αλλά και παραδοσιοκράτες ισλαμιστές, διαψεύδει ότι θέλει να εγκαθιδρύσει ισλαμικό κράτος, όπως συχνά το κατηγορούν οι αντίπαλοί του.

Ανάμεσα στους άλλους ανώτατους αξιωματικούς είναι ο Μπιλγκίν Μπαλανλί, διοικητής των στρατιωτικών σχολών, ο απόστρατος πρώην επικεφαλής του γενικού επιτελείου αεροπορίας Χαλίλ Ιμπραήμ Φιρτινά και ο απόστρατος πρώην επικεφαλής του γενικού επιτελείου ναυτικού Οζντέν Ορνέκ.

Γράφει ο Στάθης

Κεραυνός του Αλμούνια, αλλά στα ΜΜ"Ε" της Διαπλοκής το θέμα εξαερώθηκε ή πέρασε στα ψιλά, μόνον ο Real FM χθες, η «Αυριανή» και οι εφημερίδες της Αριστεράς του έδωσαν την προβολή που θα έπρεπε.

Απ’ όσα λοιπόν δήλωσε ο πρώην επίτροπος, οι χειρισμοί Παπακωνσταντίνου στην αριθμητική του ελλείμματος δεν έγιναν κάτω από κάποιον ευρωπαϊκό καταναγκασμό αλλά εξ ιδίας βουλήσεως του ανδρός-τόμπολα!

Εξ αυτού προκύπτουν δύο τινά:

α) Το «δίδυμο της συμφοράς», Γιωργάκης και Παπακωνσταντίνου, διόγκωσαν επίτηδες το έλλειμμα που τους παρέδωσε η Ν.Δ., ώστε στη συνέχεια να φανεί ότι οι ίδιοι θα μπορούσαν να το μειώσουν δραστικά, ή
β) το διόγκωσαν σκοπίμως, ώστε η κρίση χρέους να μετατραπεί σε κρίση δανεισμού, η χώρα να οδηγηθεί εκτός αγορών (κι εντός φρενοκομείου) σε καθεστώς Κατοχής και συνεπώς λεηλασίας.

Στην πρώτη περίπτωση η Ελλάδα πληρώνει την κουτοπονηριά δύο βλακών. Στη δεύτερη, η Ελλάδα πάλι πληρώνει την (κουτο)πονηριά δύο βαλτών.

Δεν ξέρω τι είναι χειρότερο! Πάντως ο Ταλεϋράνδος για τέτοιες περιπτώσεις έλεγε ότι «αυτό είναι χειρότερο από έγκλημα, είναι λάθος».

Σε μιαν ευνομούμενη χώρα το εν λόγω δίδυμο θα παραπεμπόταν στο Ειδικό Δικαστήριο. Αλλά όχι μόνον του. Θα το ακολουθούσαν στο ίδιο εδώλιο όλοι όσοι στη συνέχεια εξεβίασαν τους Έλληνες και τους τρομοκράτησαν τόσο, ώστε να περάσουν (μάλιστα στα όρια της νομιμότητας) το Μνημόνιο 1 και το Μνημόνιο 2, με όλα τα γνωστά αποτελέσματα που έχουν κάνει, ώς τώρα, την Ελλάδα Ζιμπάμπουε και την πάνε για Ανθυποτανζανία.

Λέει τώρα η κυρία Μέρκελ ότι η «Γερμανία δεν ξόδεψε ούτε ένα σέντσι για τη “διάσωση” (τα εισαγωγικά δικά μας) της Ελλάδας». Κι όχι μόνον αλλά ότι προσέτι έχει κερδίσει (πάντα η Γερμανία) γύρω στα 15 δισ. ευρώ, έως τώρα, απ’ την ίδια υπόθεση.

Θα έπρεπε να έχει γίνει σεισμός.

Κι όμως! Τα δύο εντολοδόχα κόμματα (αυτά που εκτελούν τις εντολές της Τρόικας) μην έχοντας καμίαν απολύτως διαφορά μεταξύ τους (καιρό τώρα, αλλά επ’ εσχάτοις νυμφεύθησαν κιόλας εις σάρκαν μιαν) - μην έχοντας λοιπόν ούτε διαφορές ούτε καν προεκλογικό πρόγραμμα προσανατολίζουν τη συζήτηση -σε προεκλογική περίοδο- σε μπαρούφες. Όπως η «απελευθέρωση» των ταξί απ’ τους ταξίτζηδες ή η δημιουργία «κλειστών εγκαταστάσεων» (ο ευφημισμός του Στρατοπέδου Συγκέντρωσης) καθ’ άπασαν την επικράτεια. Περί τα 30 σε 52 νομούς!

Μάλιστα, μετέρχονται τα ίδια μέσα για να εξαγοράσουν, να εκμαυλίσουν - τα λεφτά! Όπως έκαναν με τις αγροτικές επιδοτήσεις, τσάκισαν τη γεωργική παραγωγή κι απορφάνεψαν την ύπαιθρο. Το ίδιο και τώρα - με βρώμικα λεφτά επιχειρούν να εξαγοράσουν συνειδήσεις, να γεμίσουν τις επαρχίες με κρατούμενους, δεσμοφύλακες, οργανωμένο έγκλημα, απανθρωπιά, ρατσισμό, διάλυση του κοινωνικού ιστού.

Το σχέδιο Χρυσοχοΐδη -για μιαν ακόμα φορά ο μοιραίος αυτός άνθρωπος- εκτός από πρόχειρο, απλώς προεκλογικό και ανεφάρμοστο, δεν είναι παρά ένα ακόμα χτύπημα στη συλλογική συνείδηση μιας κοινωνίας που καθημερινώς πληγώνεται ο αυτοσεβασμός της, η αξιοπρέπειά της και κάθε προσπάθεια να ξανασηκώσει κεφάλι προς λύσεις έντιμες, παραγωγικές, ελπιδοφόρες.

Η μιζέρια της διαχείρισης της ανθρώπινης μιζέριας από δεσμοφύλακες (μέσα) και μαφιόζους (έξω) - αυτό είναι το σχέδιο Χρυσοχοΐδη.

Και κατά τούτο μοιάζει και ταιριάζει με όλες τις λογικές και τις πρακτικές που μας εξέφεραν ώς εδώ. Είτε από κουτοπόνηρους είτε από εκτελεστές «συμβολαίων θανάτου».

Βρώμικα λεφτά για μίζες και από μίζες.
Βρώμικα λεφτά από επιδοτήσεις.
Βρώμικα λεφτά για φοροφυγάδες.
Βρώμικα λεφτά για Διαπλεκόμενους.
Βρώμικα λεφτά για Στρατόπεδα Συγκέντρωσης.
Βρώμικα λεφτά από πετσοκομμένους μισθούς, διπλοπετσοκομμένες συντάξεις και από ειδεχθώς επαχθείς φορολογήσεις.
Βρώμικα λεφτά για ένα παράνομο κι ανήθικο χρέος.
Βρώμικα λεφτά από μια σκλαβωμένη, «ευέλικτη» κι ατιμασμένη εργασία.
Βρώμικα λεφτά απ’ το ξεπούλημα και τη λεηλασία της πατρίδας.

Πολλή βρώμα, ρε παιδιά! Ακόμα και ο Βεσπασιανός που δεν του μύριζαν τα χρήματα, θα πλάνταζε, θα πάθαινε ασφυξία.

Κυρίες και κύριοι, όλοι κατά βάθος γνωρίζουμε τι συμβαίνει (κι όχι μόνον τι έχει συμβεί) στη χώρα μας. Εν πρώτης Ειδικό Δικαστήριο ας γίνουν οι εκλογές.

Ύστερα, βλέπουμε...
Ιστορική θα μείνει, ασφαλώς, η εκ βαθέων ομολογία του κ. Δακρυοχοΐδη ότι δεν διάβασε το Μνημόνιο Ι πριν το ψηφίσει, επειδή ήταν απασχολημένος με πολύ σοβαρά ζητήματα που αντιμετώπιζε το Υπουργείο Προστασίας του Πολιτικού. Σοβαρότερα, προφανώς από την ανάγνωση του Μνημονίου, με το οποίο έστειλε και αυτός στα Τάρταρα τον ελληνικό λαό!
Υπολαμβάνω ότι ένα από αυτά τα σοβαρά ζητήματα ήταν η κατατρομοκράτηση του λαού που είχε κατακλύσει την Αθήνα την 06η Μαΐου 2010.
Τότε που οι νεκροί της Marfin άρχισαν να πλανιούνται σαν φαντάσματα πάνω από κάθε διαδήλωση και κάθε εκδήλωση διαμαρτυρίας καθηλώνοντας τον λαό στα σπίτια του.
Αυτή η ομολογία είναι εφάμιλλη της ομολογίας τού Σαχινίδη ότι έπεσαν έξω με τον προϋπολογισμό του 2011, πράγμα που ασφαλώς μέτρησε στα υπέρ του για να προαχθεί από Αναπληρωτής Υπουργός σε Υπουργό Οικονομικών.

Δεν θα μιλήσω, βέβαια, σήμερα για την άλλη παγκόσμιας εμβέλειας δήλωση Σαχινίδη ότι χάθηκε από το Υπουργείο του ο φάκελος για τις Γερμανικές αποζημιώσεις. Απλώς θα πω ότι έμεινα για μία ακόμη φορά Σαχινίδης επί τω ακούσματι της δηλώσεως.

Αφού στη συνέχεια δήλωσε ο κ. Δακρυοχοΐδης ότι η χώρα μας θα υποβιβαζόταν αυτομάτως σε επίπεδο αποικίας, εάν έθετε και πάλι υποψηφιότητα για την προεδρία τού ΠΑΣΟΚ ο Γιωργάκης, ο ολετήρας, και κατά τον Δακρυοχοΐδη, της χώρας, ανέλαβε εκ νέου Υπουργός Προστασίας του Πολιτικού για να ανακαλύψει ότι στην Αθήνα ζουν 1.000.000 λαθρομεταναστών. Έμεινε με το στόμα ανοιχτό με την ανικανότητα του προκατόχου του και ετοιμάζεται να προσλάβει 1000 αστυνομικούς για να τα βγάλει πέρα.

Ευλόγως, λοιπόν, διερωτώμαι: «Τί ήταν εκείνο το σημαντικό, με το οποίο ησχολείτο και αδυνατούσε να μελετήσει το Μνημόνιο εν έτει 2010; Δεν ήταν ένα από τα καθήκοντά του να φροντίζει να εφαρμόζεται ο νόμος και να προστατεύονται οι πολιτικοί, τουλάχιστον, από τη λάθρα είσοδο και διαβίωση στην Αθήνα μίας Λετονίας και μίας Εσθονίας μαζί;»

Μήπως Μιχαλάκη συνεχίζεις ακάθεκτος την παλαιομικροπολιτική των διορισμών; Ή μήπως έχεις πλέον ελεύθερο το πεδίο να δράσεις τώρα που δεν μετέχει στο Υπουργικό Συμβούλιο η υφυπουργός επί των λαθρομεταναστών; Ναι, εκείνη η πονόψυχη κυρία που μας απαγόρευσε να χρησιμοποιούμε τον βάρβαρο όρο «λαθρομετανάστες» και αντιθέτως μας έλεγε ότι ο ορθός όρος είναι «sans papiers», διότι αυτός ο όρος είναι comme il faut για τους σαλονάτους.

Να φαντασθώ τώρα ότι η κ. Νταλάρα είχε ισχυρότερες προσβάσεις στον Γιωργἀκη, εξ ου και δεν μπορούσες να εξαπολύσεις επιχείρηση-σκούπα για να μαζέψεις τους «sans papiers» της; Ίσως. Τότε, όμως, δεν κάνεις για πολιτικός. Προ πάντων στις δύσκολες τούτες ώρες που περνάει το Έθνος και εξ αιτίας σου.

Αν θέσεις υποψηφιότητα, εκεί που ασκώ το εκλογικό μου δικαίωμα, θα σε ψοφήσω Μιχαλάκη.
Μέχρι τώρα μιλούσαμε για πολιτικό «κανιβαλισμό».
Να όμως που από δω και πέρα, μπροστά στο μέγεθος της αγριότητάς τους, ακόμα και οι λέξεις έφτασαν να χάνουν το νόημά τους.
Ούτε η «αναλγησία»,
ούτε η «απανθρωπιά»,
ούτε ο «μισανθρωπισμός»,
τίποτα πια, κανένας όρος δεν μπορεί να «χωρέσει» τα «έργα» τους.
Δεν υπάρχει ορισμός για να περιγράψει την ταξική τους βαρβαρότητα.
Οι λέξεις δεν επαρκούν για να περιγραφούν τα πεπραγμένα τους.

Διαβάστε, λοιπόν, και φρίξτε:
Πριν δυο βδομάδες, στις 14 Μάρτη 2012, η συγκυβέρνηση των ΠΑΣΟΚ - ΝΔ, διά του υπουργείου Υγείας, το οποίο τελεί υπό την εποπτεία Λοβέρδου, εξέδωσε Απόφαση - όπως αποκάλυψε χτες ο «Ρ» - την οποία ανάρτησε στον ιστότοπο του υπουργείου.

Με τη συγκεκριμένη Απόφαση, η συγκυβέρνηση έρχεται να επικαιροποιήσει υπό τα νέα δεδομένα (σ.σ.: «κούρεμα», PSI κ.λπ.) την αντίστοιχη περσινή απόφαση της 27/3/2011.

Ιδού, λοιπόν, το «τεκμήριο του εγκλήματος», ιδού πώς μετασχηματίζονται στην πραγματική ζωή τα PSI, τα «κουρέματα» και τα νέα τους Μνημόνια, ιδού η νέα Απόφασή τους:

Από τούδε και στο εξής, με φιρμάνι που φέρει την υπογραφή του υφυπουργού Υγείας Μάρκου Μπόλαρη, δηλαδή
από τους χρονίως πάσχοντες ασθενείς,
από τους ανθρώπους που χρήζουν ειδικής και συνεχούς μέριμνας,
από τους ανθρώπους που φιλοξενούνται σε «Μονάδες Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης», όπου τους παρέχονται υπηρεσίες περίθαλψης
(όπως, για παράδειγμα, τα ψυχιατρεία, τα γηροκομεία, τα ιδρύματα και οι ξενώνες που φιλοξενούν αναπήρους κ.λπ.),
η συγκυβέρνηση
τους «βουτάει»,
τους αρπάζει,
τους περικόπτει,
τους παρακρατεί
μέχρι και το ...80% της σύνταξής τους!

Είναι ασύλληπτο, είναι αδιανόητο, είναι εξωπραγματικής αγριότητας, αλλά είναι πέρα για πέρα αληθινό.

Είναι η επίσημη πολιτική των «σωτήρων» του τόπου!

Η υπό τον κ. Παπαδήμο συγκυβέρνηση των Βενιζέλου - Σαμαρά, επικαλούμενη τη «βιωσιμότητα» των συγκεκριμένων υπηρεσιών - μια «βιωσιμότητα» που, όμως, σύμφωνα με την απόφαση των κυβερνώντων θα επιτευχθεί διά της «μείωσης της κρατικής επιχορήγησης»
και χρησιμοποιώντας για πρόσχημα - αυτό κι αν είναι ρεσιτάλ θράσους - «την αναβάθμιση των παρεχόμενων υπηρεσιών και φροντίδας στα άτομα αυτά» (!!!), διαπράττει το πέραν πάσης φαντασίας:

Εξέδωσε διαταγή, η οποία αφορά σε ανθρώπους ανήμπορους και άρρωστους, ανθρώπους που στη συντριπτική τους πλειοψηφία ακόμα κι όταν παίρνουν σύνταξη δεν πρόκειται παρά για ένα επίδομα πείνας, και με το φιρμάνι αυτό, υπό την ιαχή «Αποφασίζουμε», επιβάλλει κλιμακωτή παρακράτηση στις συντάξεις, ως ακολούθως:
  • Για σύνταξη μέχρι 500 ευρώ παρακράτηση 50%.
  • Για το τμήμα της σύνταξης από 500 μέχρι 700 ευρώ παρακράτηση 70%.
  • Για το τμήμα της σύνταξης από 700 ευρώ και πάνω παρακράτηση 80%.
Τα προηγούμενα σημαίνουν τα εξής:
Από μια σύνταξη μέχρι 500 ευρώ οι καλοί αυτοί άνθρωποι - που «σώζουν» τη χώρα - ληστεύουν τα 250!
Από μια σύνταξη μέχρι 700 ευρώ οι καλοί αυτοί άνθρωποι - που «σώζουν» τη χώρα - ληστεύουν τα 390!
Από μια σύνταξη μέχρι 1.000 ευρώ οι καλοί αυτοί άνθρωποι - που «σώζουν» τη χώρα - ληστεύουν τα 630!

Μέχρι εκεί έφτασαν...
Εφτασαν να βάζουν «χέρι» ακόμα και στις συντάξεις - κυρίως αναπηρικές - των ανθρώπων που έχουν βρει καταφύγιο μέχρι και στα γηροκομεία!
Το ταξικό τους αμόκ δεν σταματά ούτε στα ψυχιατρεία!
Εφτασαν να ληστεύουν, να χαρατσώνουν ανθρώπους που έχουν για απάγκιο τους από τα Θεραπευτήρια Χρονίων Παθήσεων μέχρι το Δρομοκαΐτειο!

Αυτή είναι η επίσημη πολιτική της συγκυβέρνησης των «σοσιαλιστών» και των «φιλελεύθερων».
Αυτή είναι η πολιτική της συγκυβέρνησης των γαλαζοπράσινων «πατριωτών» και των «σωτήρων».
Αυτοί είναι που ζητούν την ψήφο του ελληνικού λαού.

Και ζητούν ψήφο, για να λένε μετά - και θα το πουν για κάθε μια ψήφο που θα αποσπάσουν - ότι ισοδυναμεί με... έγκριση για συνέχιση
της απανθρωπιάς,
της βαρβαρότητας,
της αναλγησίας,
του κανιβαλισμού και
του δαρβινισμού τους!

Υστερόγραφο:
Αν έχουν φτάσει σε τέτοιο σημείο προεκλογικά,
δεν είναι καθόλου δύσκολο για τον καθένα να αντιληφθεί,
τι είναι έτοιμοι να διαπράξουν αμέσως μετά τις εκλογές!

Σε «Ελ Ντοράντο» για πάσης φύσεως τεχνοκράτες αναδεικνύεται η Ελλάδα που, ωσάν «πειραματόζωο», προσελκύει το ενδιαφέρον χιλιάδων στελεχών που υπηρετούν σε Βρυξέλλες, Ουάσιγκτον αλλά και από ολόκληρη την ΕΕ.

Πού οφείλεται αυτή η ξαφνική «αγάπη» των ξένων τεχνοκρατών που εγκαταλείπουν τις πατρικές εστίες τους και τις θέσεις όπου υπηρετούσαν, για να «μεταναστεύσουν» στην Ελλάδα –από λίγες ημέρες έως και για χρόνια ολόκληρα; Ελάχιστοι, προφανώς, ενδιαφέρονται για την «ευρωπαϊκή αλληλεγγύη» ή για την επαγγελματική τους καταξίωση.

Το μεγαλύτερο δέλεαρ, όπως επισημαίνουν σε συζητήσεις τους στελέχη του υπουργείου Οικονομικών, είναι το κονδύλι-μαμούθ που ξεπερνά τα 100 εκατομμύρια ευρώ που θα μοιραστεί η «πολυεθνική δύναμη» των τεχνοκρατών.

Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, μόνο η ΕΕ θα τους χρηματοδοτήσει με συνολικά 90 εκατομμύρια ευρώ, ενώ «χρυσές αμοιβές» εισπράττουν επίσης οι απεσταλμένοι και τα μόνιμα κλιμάκια του ΔΝΤ.

Όπως αποκάλυψε ο κ. Χορστ Ράιχενμπαχ, οργανώνει έναν ολόκληρο «στρατό» τεχνοκρατών που συγκροτείται, όχι μόνο από 160 γερμανούς εφοριακούς, αλλά από στελέχη από 12 κράτη-μέλη της Ε.Ε.

Τους τελευταίους 3 μήνες κατέφτασαν στην Ελλάδα αποστολές εμπειρογνωμόνων από το Βέλγιο και τη Γαλλία, που ειδικεύονται στο αντικείμενο της είσπραξης οφειλών και των φορολογικών ελέγχων.

Την ίδια στιγμή, άλλα στελέχη εκπαιδεύουν (αλλά και εκπαιδεύονται) στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, στο Κτηματολόγιο (σ.σ: για τους περισσότερους φαντάζει «εξωτικό» το οθωμανικό κατάλοιπο των υποθηκοφυλακείων που μόνο στη χώρα-"μουσείο" της Ευρώπης υφίσταται πλέον), στα εργασιακά κλπ.

Εκτός από Γερμανούς, Γάλλους, Δανούς. Αμερικανούς, στους αθηναϊκούς δρόμους συνωστίζονται επίσης «εθελοντές» από Αυστρία, Βέλγιο, Ιταλία, Ισπανία, Βουλγαρία, ακόμα όμως και από αφρικανικές χώρες –χωρίς αυτό να σημαίνει πάντως πως το επίπεδο κατάρτισής τους είναι χαμηλό αφού,αντιθέτως, είναι εφάμιλλο ή και καλύτερο ορισμένες φορές των Ελλήνων συνομιλητών τους.


Πριν από χρόνια, σε ανύποπτο όπως λένε χρόνο, είχα ακούσει κάποιον μεγαλοπαράγοντα των διεθνών αγορών στη Νέα Υόρκη, γνωστό «φίλο» της Ελλάδας και με εμπλοκή σε όλα τα μεγάλα χρηματοπιστωτικά σκάνδαλα των τελευταίων δύο δεκαετιών, να λέει για τον Λουκά Παπαδήμο: «Είναι πιστός σαν σκυλί και τελείως αστοιχείωτος για την θέση που κατέχει. Κι αυτό τον κάνει δυο φορές πιο πιστό».

Τότε ο κ. Παπαδήμος ήταν ακόμη αντιπρόεδρος της πανίσχυρης Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και επειδή συμμεριζόμουν απόλυτα αυτή την παρατήρηση, «πιστό σκυλί» και «αστοιχείωτος», από την πρώτη στιγμή που εμφανίστηκε ως διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος στη δεκαετία του ’90, δεν μου έκανε καμμιά ιδιαίτερη εντύπωση το σχόλιο αυτού του μεγαλοπαράγοντα. Για μένα τότε ο κ. Παπαδήμος ήταν ένας από τους πολλούς άχρωμους και άοσμους «τεχνοκράτες» που μπορούν να ξεχωρίσουν από τους γύρω τους μόνο από το χρώμα ή τα σχέδια της γραβάτας τους. Χωρίς να έχουν κανένα μα κανένα άλλο προσόν ευφυΐας, ή ιδιοσυγκρασίας, επιβιώνουν στις αυλές των ισχυρών ηγεμόνων της παγκόσμιας οικονομίας και πολιτικής σαν τυπικοί σφουγκοκολάριοι. Μόνη τους ικανοποίηση οι πλουσιοπάροχες ανταμοιβές. Δεν είναι δα και λίγο για κάποιον που δεν έχει τα πνευματικά προσόντα να γίνει ούτε καν ένας καλός ηλεκτρολόγος γειτονιάς.

Που να ήξερα ότι μετά από λίγα χρόνια θα τον είχαμε πρωθυπουργό στην Ελλάδα και μάλιστα δοτό. Κι έτσι κάθε φορά που ακούω δηλώσεις του κ. Παπαδήμου, κάθε φορά που διαβάζω τις συνεντεύξεις του, αυτό το «πιστό σκυλί, αλλά τελείως αστοιχείωτος» μου έρχεται αυθόρμητα στην μνήμη. Και πώς να μην μου έρθει, όταν τον ακούς να λέει: Είναι σημαντικό «να επισημανθεί κάτι που επισήμανα επίσης κατά τη διάρκεια του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, ότι τα τελευταία δύο έτη, δηλαδή το 2010 και το 2011, η ελληνική οικονομία ανέκτησε το 1/3 της ανταγωνιστικότητας που είχε χάσει μεταξύ του 2000 και του 2009, στη δεκαετία αυτή, έναντι όλων των εμπορικών της εταίρων, και ανέκτησε επίσης το 50% περίπου της ανταγωνιστικότητας που είχε χάσει κατά τη δεκαετία 2000-2009 έναντι των εταίρων της στην ευρωζώνη», είπε σε συνέντευξη τύπου στις 31/1 και μας άφησε άφωνους! Και ακάθεκτος συνέχισε: «Αυτό δείχνει ότι η προσαρμογή της οικονομίας είχε ως αποτέλεσμα τη σημαντική ανάκτηση της ανταγωνιστικότητας μέσα σε δύο χρόνια. Ωστόσο πρέπει να γίνουν πρόσθετα βήματα προκειμένου η ελληνική οικονομία να βελτιώσει την ανταγωνιστικότητά της σε ένα επίπεδο που θα ενισχύσει την οικονομική δραστηριότητα, την ανάπτυξη, και θα συμβάλει στη σταδιακή απορρόφηση της ανεργίας.»

Μα καλά, είναι καλά; Ξέρει τι λέει; Πώς είναι δυνατόν να μιλά κανείς για ανάκτηση ανταγωνιστικότητας σε μια οικονομία που βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση; Είναι σαν να μετρά κανείς το βάρος ενός που τον κατατρώει ο καρκίνος και του ανακοινώνει χαρούμενος, «στυλάκι μου έγινες, συνέχισε έτσι να αδυνατίζεις και θα γίνεις παιδαράς!» Τέτοιες ανοησίες δεν έχει τολμήσει να πει ούτε ο Γιώργος Παπανδρέου. Και να φανταστεί κανείς ότι μας τον πλασάρουν και ως «ειδικό». Τρομάρα μας!

Στην συνέντευξη που προαναφέραμε, ο κ. Παπαδήμος ισχυρίζεται ότι αυτή την μέγιστη ανοησία την είπε στους ξένους ηγέτες στην Σύνοδο Κορυφής. Προσωπικά αμφιβάλω, αλλά αν το έκανε φανταστείτε τα χάχανα των ξένων αποστολών. Είναι σίγουρο ότι θα αποτέλεσε την κωμική ατραξιόν της Συνόδου.

Ωστόσο, με την δήλωσή του αυτή ο κ. Παπαδήμος αποκάλυψε μια μεγάλη αλήθεια. Η δεκαετία του 2000-2009 ήταν μια πραγματική τραγωδία για την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας. Μα αυτή ακριβώς ήταν η δεκαετία του ευρώ! Μέσα στην δεκαετία του ευρώ, η ελληνική οικονομία έναντι των εταίρων της στην ΕΕ έχασε πάνω από το 60% της ανταγωνιστικότητας που διέθετε επί δραχμής. Να γιατί τα εξωτερικά ελλείμματα έσπασαν κάθε προηγούμενο ιστορικό ρεκόρ. Να γιατί οι επενδύσεις και η παραγωγή πιάσανε πάτο και η ανεργία εκτινάχθηκε στα ύψη. Με το ευρώ έγιναν όλα αυτά. Την περίοδο ακριβώς που ο Σημίτης παραληρούσε για την «ισχυρή Ελλάδα» εντός του ευρώ και ο ύστερος Καραμανλής παπαγάλιζε πόσο «θωρακισμένη» είναι η ελληνική οικονομία εντός της ευρωζώνης. Τώρα μας λένε ξεχάστε τα όλα αυτά και πάμε από την αρχή μπας και μέσα από την μαζική εξαθλίωση, ανεργία, ανέχεια και τον μαρασμό της ελληνικής κοινωνίας ανακτήσουμε μέρος από την ανταγωνιστικότητα που είχε η Ελλάδα με την δραχμή. Κι όλα αυτά για κάποιο περίεργο και παλαβό λόγο θα πρέπει να εκληφθούν ως επιχειρήματα υπέρ του ευρώ!

Ο κ. Παπαδήμος μπορεί να διορίστηκε ως «πιστό σκυλί» στην πρωθυπουργία της χώρας για να επιτελέσει την αποστολή που του έχουν αναθέσει πρωτίστως από το εξωτερικό, αλλά δεν σταματά να χαρίζει το γέλιο σε κάθε νοήμονα παράγοντα της διεθνούς σκηνής επιδεικνύοντας απλόχερα την άλλη πολύ χρήσιμη ιδιότητά του, δηλαδή το πόσο «αστοιχείωτος» είναι. Έτσι σε μια πρόσφατη συνέντευξή του στην Financial Times (18/3/2012) ο δημοσιογράφος του λέει: «Υπάρχει βέβαια ο φόβος ότι θα έχετε ένα καθοδικό σπιράλ δημοσιονομικής λιτότητας, ύφεσης, περισσότερης δημοσιονομικής λιτότητας και θα πρέπει να το σπάσετε.» Ο Παπαδήμος τον αποσβολώνει με την εξής απάντηση: «Ναι φυσικά, οπωσδήποτε. Πώς μπορούμε να το σπάσουμε αυτό; Με την πάροδο του χρόνου οι θετικές συνέπειες του προγράμματος πάνω στην οικονομική δραστηριότητα θα αρχίσουν σταδιακά να γίνονται ορατές. Ωστόσο, βραχυπρόθεσμα εξακολουθούμε να βιώνουμε αρνητικές παράπλευρες συνέπειες: η συνεχιζόμενη ύφεση και η αύξηση της ανεργίας σε πολύ υψηλά επίπεδα. Έτσι, αν το πρόγραμμα συμπληρωθεί με μερικά πρόσθετα μέτρα πολιτικής, θα πρέπει να είναι αρκετό – αν εφαρμοστεί αποτελεσματικά – να σπάσει αυτό που αποκαλείται ένα καθοδικό σπιράλ και να ξεκινήσει ένας ενάρετος κύκλος διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων, δημοσιονομικής εξυγίανσης και αυξημένης δραστηριότητας.»

Καταλαβαίνετε τι λέει ο άνθρωπος; Τον ρωτάνε τώρα που βρέχει καρεκλοπόδαρα πώς σκέφτεστε να προφυλαχθούν οι άνθρωποι σας και το βιος τους από την βροχή κι αυτός απαντά: μην ανησυχείτε κάποτε η βροχή θα σταματήσει! Κι αν ρε φίλε μέχρι τότε η βροχή μετατραπεί σε θύελλα και σαρώσει τα πάντα, τι γίνεται; Πολύ καλή η ερώτηση, προχωρήστε στην επομένη.

Ο άνθρωπος αυτός έχει προγραμματιστεί για να εκτελέσει μια μοναδική αποστολή: την επιβολή πάσει θυσία των ίδιων πολιτικών και προγραμμάτων που μας έχουν οδηγήσει στην σημερινή καταστροφή. Και ο τρόπος σκέψης του λειτουργεί όπως των πρωτόγονων θηρευτών στο ζωικό βασίλειο: κλειδώνει κάθε φορά μόνο σ’ αυτό που του έχουν αναθέσει. Είναι ανίκανος να παράγει μια σύνθετη σκέψη. Τώρα έχει κλειδώσει στο πώς θα αποτελειώσει έναν ολόκληρο λαό, μια ολόκληρη χώρα. Γι’ αυτό και λέει κυνικά ότι με την «πάροδο του χρόνου», με χρόνια, με καιρούς, «θα αρχίσουν σταδιακά να γίνονται ορατές» οι «θετικές συνέπειες». Και μέχρι τότε, πώς θα επιβιώσουν οι άνεργοι που ήδη έχουν φτάσει επίσημα στο ¼ της απασχόλησης; Πώς θα επιβιώσει το 40% του πληθυσμού που ήδη έχει πέσει κάτω από το επίσημο όριο της απόλυτης φτώχειας; Πόσο χρόνο τους δίνει ο ίδιος ο Παπαδήμος; Πόσο νομίζει ότι μπορούν να περιμένουν πριν δουν τα ραδίκια ανάποδα; Πρόκειται για σύνθετα ερωτήματα που ο Παπαδήμος αδυνατεί να αντιληφθεί.

Στην ίδια συνέντευξη κι ενώ ο Παπαδήμος στην αρχή της παραπέμπει τις όποιες «θετικές συνέπειες» στο αόριστο μέλλον, λίγο παρακάτω αλλάζει το βιολί και αναφέρεται πάλι στα «κέρδη της ανταγωνιστικότητας». Έτσι «κατά τα δύο έτη 2010 και 2011 - και πριν από τις εκτεταμένες μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας που έχουμε θεσπίσει τώρα στο πλαίσιο του δεύτερου προγράμματος - η χώρα κέρδισε σε ανταγωνιστικότητα ίση με περίπου το ήμισυ της χαμένης ανταγωνιστικότητας έναντι των εταίρων της ζώνης του ευρώ στα εννέα χρόνια πριν.»

Για να καταλάβετε πόσο μεγάλη ανοησία είναι αυτό που λέει, θα σας πω μόνο ότι οποιοδήποτε σοβαρό εγχειρίδιο πρωτοετούς κι αν πάρετε θα δείτε ότι η ανταγωνιστικότητα ορίζεται από το πόσο αποτελεσματική είναι η παραγωγική αξιοποίηση των ανθρώπινων, κεφαλαιακών και φυσικών πόρων μιας οικονομίας. Επομένως η αληθινή ανταγωνιστικότητα δεν μετράται με την συρρίκνωση του «εργατικού κόστους», αλλά με την παραγωγικότητα. Υψηλή παραγωγικότητα μιας οικονομίας σημαίνει ανθούσα παραγωγή, ραγδαία άνοδος των επενδύσεων, νέες θέσεις εργασίας, πιο αποτελεσματική και παραγωγική αξιοποίηση όλων των πόρων της. Συμβαίνει κάτι τέτοιο με την ελληνική οικονομία; Το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει.
Το 2011 η ύφεση αποδείχθηκε βαθύτερη από ό,τι είχε αρχικά προβλεφθεί για μια ακόμη φορά. Η μέση ετήσια μείωση του ΑΕΠ έφθασε το 6,9%. Η σωρευτική μείωση του ετήσιου ΑΕΠ την τετραετία 2008-2011 έφθασε το 13,2%, ενώ η μείωση μεταξύ του δ’ τριμήνου του 2007 και του δ’ τριμήνου του 2011 έφθασε το 17,2%.! Εκεί που πριν ένα δίμηνο εκτιμούσαν ότι η ύφεση για το 2012 θα περιοριστεί στο 2,5%, τώρα εκτιμούν ότι θα φτάσει στο 4,5% και εμφανίζονται ευχαριστημένοι. Θυμηθείτε ότι και το 2011 εκτιμούσαν την ύφεση ότι στο τέλος του έτους θα ήταν στο 5,5% και τελικά στο Δ΄ τρίμηνο έτρεχε με ρυθμό 7,5%. Φέτος οι περισσότεροι αναλυτές μιλάνε για ύφεση επιπέδου 8% για την ελληνική οικονομία που θα εκτοξεύσει την επίσημη ανεργία πάνω από το 25%.

Και παρόλα αυτά θα έχουμε τον Παπαδήμο να μας λέει ότι η ελληνική οικονομία έχει κερδίσει έδαφος με όρους ανταγωνιστικότητας. Αν δεν επρόκειτο για την τραγωδία μιας ολόκληρης χώρας, θα αρκούσε να γελάμε με αυτόν τον «αστοιχείωτο» που μας φόρτωσαν για πρωθυπουργό. Προς το παρόν γελάνε μαζί μας αυτοί που μας τον φόρτωσαν, όπως ακριβώς έκαναν και οι ηγεμόνες του μεσαίωνα όταν διόριζαν τους γελωτοποιούς τους ως άρχοντες των υπεξουσίων που ήθελαν να γελοιοποιήσουν και να εξευτελίσουν. Για τέτοιους θα μας έχουν στην Ουάσινγκτον, τις Βρυξέλλες και στο Βερολίνο μέχρι ότου τους δείξουμε τι μπορούμε να κάνουμε με τους παλιάτσους που μας φορτώνουν ως κυβερνήτες.

Δημοσιεύτηκε στο Χωνί, 25/3/2012



Ψυχρολουσία από ΗΠΑ
Βάζουν την Τουρκία συνεταίρο
Δεν υπογράφηκε η συμφωνία


Επιβεβαιώθηκε ότι η άφιξη του Ρίτσαρντ Μόρνινγκσταρ και των θέσεων που πρεσβεύει περί ελληνοτουρκικής προσέγγισης και των γενικότερων ενεργειακών ζητημάτων ήταν εξαιρετικά άσχημο προμήνυμα για τα ελληνικά συμφέροντα.

Σήμερα ο ειδικός απεσταλμένος του αμερικανικού ΥΠΕΞ μιλώντας για τα επενδυτικά προγράμματα για την εκμετάλλευση του αερίου της Αν. Μεσογείου και τους αγωγούς του Νότιου Διαδρόμου στο συνέδριο του Economist “έβαλε” την Τουρκία 100% μέσα στο παιχνίδι αναγνωρίζοντας της δικαιώματα ερευνών και εκμετάλλευσης στην κυπριακή ΑΟΖ, αλλά και στην ελληνική και πιθανότατα αυτή είναι η αιτία που δεν υπογράφηκε η συμφωνία Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ!

Το μόνο που έδειξε να τον απασχολεί και να τον ενδιαφέρει είναι η μείωση της ενεργειακής εξάρτησης από την Ρωσία. Εμμέσως πλην σαφώς, ο ίδιος κάλεσε τους εμπλεκόμενους και κυρίως την Κύπρο, να αποφύγει την είσοδο στα επιμέρους σχέδια ρωσικών συμφερόντων, καθώς έτσι αναιρούνται βασικές αρχές της Ευρωπαϊκής πολιτικής για διαφοροποίηση των πηγών, την οποία ενισχύουν και οι ΗΠΑ.

Σε ό,τι αφορά στους αγωγούς, σύμφωνα με τον Μόρνινγκσταρ θα πρέπει να διασφαλίσει τη μεταφορά μη ρωσικού αερίου στις χώρες της Βαλκανικής, να αποτελέσει εμπορικά βιώσιμη λύση και να προσφέρει δυνατότητες επέκτασης της δυναμικότητας του...

Σύμφωνα με τον Μόρνινγκσταρ οι πρόσφατες ανακαλύψεις φυσικού αερίου στις ΑΟΖ Κύπρου και Ισραήλ αποτελούν μία απόλυτα θετική εξέλιξη, καθώς προσφέρει νέες ποσότητες και μία νέα εναλλακτική πρόταση εφοδιασμού με φυσικό αέριο στις χώρες της περιοχής και της Ευρώπης.

Ωστόσο και αυτό αξίζει ιδιαίτερης προσοχής ο Αμερικανός αξιωματούχος παρατήρησε ότι “από τις ανακαλύψεις αυτές θα πρέπει να κερδίσουν όλοι. Οι ΗΠΑ αναγνωρίζουν το δικαίωμα της Κυπριακής Δημοκρατίας να πραγματοποιεί έρευνα και παραγωγή υδρογονανθράκων, όμως από τους πόρους που θα προκύψουν ο Μόρνινγκσταρ πιστεύει ότι θα πρέπει να ωφεληθούν και οι Τουρκοκύπριοι” δικαιώνοντας τις θέσεις της Τουρκίας και των Τουρκοκυπρίων.

Επεσήμανε δε ότι ”Οι ανακαλύψεις ενεργειακών πόρων στην Αν. Μεσόγειο υπερβαίνουν τις άμεσα εμπλεκόμενες χώρες όπως την Κύπρο, το Ισραήλ και ενδεχομένως αργότερα και την Ελλάδα”. Ουσιαστικά ο Αμερικανός αξιωματούχος στέλνει το μήνυμα ότι αυτό που οι τρείς χώρες διαθέτουν είναι πολύ πολύτιμο και σημαντικό για την παγκόσμια οικονομία για να το διαχειριστούν μόνοι τους!

Όπως δήλωσε υπάρχουν νομικά και πολιτικά ζητήματα που πρέπει να επιλυθούν αποδεχόμενος εμμέσως τις τουρκικές ενστάσεις όσον αφορά την περιοχή.

Επεσήμανε ότι ”θα είναι κρίμα οι χώρες της περιοχής να στερηθούν τα οφέλη των ανακαλύψεων”, στέλνοντας προειδοποιητικό μήνυμα προς όλες τις κατευθύνσεις για την πιθανή απώλεια αυτών των ενεργειακών πόρων λόγω προστριβών τονίζοντας όμως και την θέση των ΗΠΑ ως ισορροπιστή του γεωπολιτικού παιχνιδιού που εξελίσσεται στην περιοχή.
Σύμφωνα με τον Ρίτσαρντ Μόρνινγκσταρ οι λύσεις που θα επιλεγούν για την εκμετάλλευση των νέων πηγών στην Αν. Μεσόγειο, θα πρέπει να στηρίζονται στη λογική της γενικότερης ωφέλειας που θα προσφέρουν στις χώρες της περιοχής βάζοντας ουσιαστικά από την πίσω πόρτα και την Τουρκία στο ενεργειακό παιχνίδι της Αν. Μεσογείου.

Η τοποθέτηση αυτή του Αμερικανού αξιωματούχου αποτελεί το μήνυμα που η Τουρκία περίμενε αφού έμμεσα οι Αμερικανοί αναγνωρίζουν τα δικαιώματα της Τουρκίας στην περιοχή και φυσικά η Αν. Μεσόγειος τείνει να μετατραπεί σε μία νέα ζώνη ελληνοτουρκικών αντιπαραθέσεων για μία ακόμη φορά με την ανοχή των ΗΠΑ.

Με την αποδοχή ότι η Τουρκία έχει συμφέροντα στην περιοχή οι ΗΠΑ αποστερούν από την ΕΕ την δυνατότητα αποκλειστικής εκμετάλλευσης των ενεργειακών πόρων της Αν. Μεσογείου μέσω της Ελλάδας. Ουσιαστικά οι Αμερικανοί τοποθετούν την Τουρκία ως χωροφύλακα στα σημαντικότερα ίσως ενεργειακά αποθέματα που βρίσκονται κάτω από τον έλεγχο ευρωπαϊκών κρατών, της Κύπρου και της Ελλάδας.

Με τις δηλώσεις του αυτές επί ελληνικού εδάφους ο Μορνινγκστάρ επιβεβαιώνει όσα το defencenet είχε γράψει στις 26 Μαρτίου 2012 για τον εν λόγο αξιωματούχο και τις θέσεις τους όσον αφορά τα ελληνοτουρκικά.

Όπως σημείωνε το άρθρο, ”ο R. Morningstar υποστηρίζει ανοιχτά την εξάλειψη κάθε ιστορικής διαφοράς μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας σε σχέση με τη Κύπρο, αλλά και στο Αιγαίο, και άλλα καίρια ζητήματα, με μια σειρά ελληνικών υποχωρήσεων που θα αναδιατάξουν τον χάρτη των δικαιωμάτων των δύο κρατών στο Αιγαίο και την Α.Μεσόγειο. Έτσι ώστε να καταστεί δυνατή η μεταξύ τους συνεργασία ώστε να υπάρξει μια κερδοφόρα (για τις ΗΠΑ…) συνεκμετάλλευση του ενεργειακού πλούτου του Αιγαίου, αλλά και της Α.Μεσογείου”.

Όσον αφορά την τροφοδοσία των Βαλκανίων με φυσικό αέριο οι ΗΠΑ θα ευνοούσαν την αξιοποίηση των αζερικών αποθεμάτων και για αυτό το λόγο θα ευνοούσαν τη συνεργασία του ΤΑΡ με το ITGI, ώστε μέσω του Ελληνοβουλγαρικού αγωγού που εντάσσεται στο Ελληνικό σχέδιο, να τροφοδοτηθούν και οι χώρες βόρεια της Ελλάδας, που σήμερα τροφοδοτούνται αποκλειστικά με ρωσικό αέριο.

Σε κάθε περίπτωση η θέση Μόρνιγκσταρ συμποσούται στα εξής: Ελλάδα-Τουρκία-Κύπρος Ισραήλ με το “καπέλο” των ΗΠΑ, μαζί προκειμένου να βάλουν στη γωνία τη Ρωσία!

Η αλλαγή στην αμερικανική πολιτική είναι οβιδιακή και επιβεβαιώνονται όλοι όσοι υποστήριζαν ότι η συμμαχία είναι συγκυριακή και κανείς δεν μπορεί να έχει εμπιστοσύνη σε “λυκοφιλίες”. Κάτι που το 1922 πλήρωσε ακριβά η χώρα. Οι θέσεις Mόρνινγκσταρ προφανώς είναι η αιτία που οδήγησε στην ματαίωση της υπογραφής της τριμερούς συμφωνίας Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ.


Ενδιαφέρον για τις έρευνες υδρογονανθράκων στην Ελλάδα καθώς και τη βεβαιότητα για την ύπαρξη κοιτασμάτων φυσικού αερίου δήλωσε η ισραηλινή εταιρεία Dellek Drilling, που μαζί με την αμερικανική Noble Energy πραγματοποιούν έρευνες στα κυπριακά «οικόπεδα».

Αυτό προέκυψε από τη δημόσια τοποθέτηση του προέδρου της ισραηλινής εταιρείας Γκιντεόν Τάντμορ στο συνέδριο του «Economist» με θέμα τις ενεργειακές εξελίξεις σε Ελλάδα, Κύπρο και Ισραήλ.

Ο πρόεδρος της Dellek και διευθύνων σύμβουλος της Avner Oil Exploration είπε χαρακτηριστικά ότι

«το κοίτασμα της Λεβαντίνης επεκτείνεται και στην Ελλάδα» και συμπλήρωσε:
«Η Dellek θα είναι εδώ στις έρευνες για φυσικό αέριο», αναφερόμενος προφανώς στις περιοχές του Ιονίου και νότια της Κρήτης.
Στην ίδια εκδήλωση παραβρέθηκαν και μίλησαν οι αρμόδιοι υπουργοί των χωρών της Ελλάδας, του Ισραήλ και της Κύπρου, με κύριο θέμα την αξιοποίηση των κοιτασμάτων υδρογονανθράκων αλλά και τη μεταφορά των ποσοτήτων στην Ευρώπη".
(Ημερησία)

Ας θυμηθούμε τι έλεγε δυο χρόνια πριν ο ΓΑΠ…



Απ΄ ότι φαίνεται παρά τις χιλιάδες αναλύσεις που έχουν γίνει, παρα την τραγική επιβεβαίωση των αριστερών θέσεων για το χρέος και τα μνημόνια, παρά τα διαρκή αδιέξοδα και την καταστροφή που συμβαίνει από τη συνεχιση αυτών των πολιτικών, παρά το ξεμπρόστιασμα από την πραγματικότητα των λογικων που ενοχοποιούν το λαό, παρά την τόση καυτή αλήθεια που ρεει σα λάβα πλάι μας, μια πολύ μεγάλη και κρίσιμη μάζα ανθρώπων εξακολουθεί να κλείνει τα μάτια και να εμπιστεύεται μες την απελπισία της τις αναλύσεις και τις "αλήθειες" των καλοπληρωμένων μεταφραστών της πραγματικότητας των καναλιών. Να μη βλέπει δηλαδή οτι κάθε μέρα που με τη σιωπηλή συναίνεσή μας αφήνουμε να συνεχίζεται αυτό το δράμα, κάθε μέρα που ανεχόμαστε αυτοί που κατέστρεψαν τα πάντα να παριστάνουν συγχρόνως τους σωτήρες και τους "υπεύθυνους πολιτικούς", αυτό που κάνουμε είναι η συμμετοχή μας στην ίδια μας τη δολοφονία.

Επειδή τα πολλά και τα μπερδεμένα δεν δουλεύουν μάλλον όσο χρειάζεται θα το πω με πολύ απλά, με πάρα πολυ απλά λόγια. Σ' αυτές τις περιπτώσεις ένα χιλιοστό πέρα από την απλοικοτητα και το λαικισμό είναι ίσως η ιδανική θέση για να γίνεις κατανοητός.

Ειναι φανερό ότι όλα όσα μας έχουν πει ως τώρα οι σωτήρες -Ελληνες, ξένοι Τομσενοειδείς κ.α.- είναι ψέματα και γι αυτό και δεν βγαίνουν. Ειναι το ίδιο φανερό οτι προσπαθούν να κρύψουν αυτά που πραγματικά έχουν στο μυαλο τους και μας τα λένε λίγα-λίγα για να μη γυρίσει το μάτι μας.

Αυτό που έχουν λοιπόν στο βάθος της σκέψης του και μας σερβίρουν αργά σε δόσεις, για να συνηθίζουμε το χώμα ως μελλοθάνατοι, είναι το εξής απλό:

"Αγαπητοί Έλληνες, για την κρίση φταίτε μόνο εσείς. Τόσον καιρό δεν δουλεύατε όπως έπρεπε και δεν πληρώνατε και όσα έπρεπε. Αλλά κι αν δεν είναι κι ακριβως έτσι δε μας νοιάζει καθόλου γιατί το κράτος που ανεχόσασταν τα έκανε όλα λάθος αλλά εσείς κάνατε το κορόιδο. Το κορόιδο βέβαια κάναμε κι εμείς, αλλά εμείς είμαστε άλλο και δε σας πέφτει λόγος.
Παρ'όλα αυτά τα εγκλήματα λοιπόν αποκτήσατε περιουσίες και δικαιώματα που επομένως δεν είναι δικά σας. Ο,τι έχετε αποκτήσει δεν σας ανήκει γιατί το πήρατε με δανεικά που σας δώσαμε εμείς κι αυτά που λέτε οτι δουλέψατε εμείς τ'ακούμε βερεσέ.
Αρα ό,τι έχετε και δεν έχετε, από τα σπίτια σας μέχρι τη δουλειά σας, την εργατική σας δύναμη, τη ζωή σας και τη ζωή των παιδιών σας, ανήκει σε μας τους δανειστές.
Γι αυτό αποφασίσαμε χωρίς δισταγμό να σας τα πάρουμε όλα, να σας κατσχέσουμε ρε παιδί μου όλη σας την ύπαρξη μαζί με τη χώρα σας φυσικά, και απαιτούμε να υπακούσετε και να υποταχτείτε.
Απ'ότι καταλαβαίνετε οι Πρωθυπουργοί και οι υπουργοί σας και τα μεγάλα κόμματα που σας κυβερνησανε και ξέρουν, συμφωνούν και είναι μαζί μας και το ίδιο θα κάνετε κι εσείς θέλετε δε θέλετε! Αυτά και σκασμος".

Οι σεβαστοί δανειστές σας και επομένως με απλά λογια ιδιοκτήτες σας.

Ξεχασαν βεβαια να μας πουν που βρήκαν τα δανεικά που μας έδωσαν, γιατί δεν τα είχαν ακριβώς αλλά τα δανείστηκαν από το δικό μας μέλλον για όποιον καταλαβαίνει πως δουλεύει το σύστημα του Τραπεζικού δανεισμού. Δανειστηκαν δηλαδή από το μέλλον μας για να μας δανείσουν. Μύλος δηλαδή, βρώμικος μεν νόμιμος δε. Το πρόβλημα βλέπετε στον καπιταλισμό ποτέ δεν ήταν οι παρανομίες αλλά οι νομιμότητες. Αυτές στοίχιζαν πάντα συντριπτικά περισσότερο.

Οποιος τώρα συμφωνεί να παραχωρήσει τη ζωή του και ότι έχει μέσα της, από ζωές μέχρι σπίτι, δουλειά και περιουσίες ας περάσει στη γραμμή τη δική τους κι ας σωπάσει.
Οι άλλοι ας ετοιμαστούν για αγριο πόλεμο γιατί φυσικά δεν υπάρχει περίπτωση να μας λυπηθούν.

Μόνο να μας φοβηθούν υπάρχει περίπτωση και να σταματήσει το αίσχος.


Την Κυριακή 12 Φεβρουαρίου αυτού του έτους, την ημέρα που ο λαός της Αθήνας επιχειρούσε να συγκεντρωθεί στη πλατεία Συντάγματος στην πιο μαζική, ίσως, διαδήλωση από την εποχή της απελευθέρωσης, τα επιτελεία των σύγχρονων Γερμανοτσολιάδων είχαν άλλα σχέδια. Δεν τους έφτανε μόνο να αντιμετωπίσουν τις λαοθάλασσες με πρωτοφανή καταστολή, χημικά, τραμπουκισμούς και συνδυασμένη δράση πραιτοριανών και παρακράτους. Όχι, έπρεπε πάσει θυσία να καεί και το κέντρο της Αθήνας. Από την επομένη άρχισαν τα κροκοδείλια δάκρια των μέσων μαζικής εξαπάτησης. «Οι καταστροφές στην Αθήνα προκαλούν θλίψη και αγανάκτηση στον Ελληνικό λαό και αμαυρώνουν την εικόνα της Ελλάδος στο εξωτερικό», έλεγαν και ξανάλεγαν.

Όμως το κάψιμο του κέντρου της Αθήνας δεν ήταν μόνο μια καλά στημένη επιχείρηση αμαύρωσης των μαζικών διαδηλώσεων του λαού. Δεν έπρεπε μόνο να φοβηθεί ο απλός πολίτης για να μην διανοηθεί ξανά να διαδηλώσει στο κέντρο της Αθήνας, αλλά να κινητοποιηθούν και τα συντηρητικά αντανακλαστικά της κοινωνίας ώστε να περπατήσει η ιδέα περί αναστολής των δημοκρατικών ελευθεριών. Ποιων δημοκρατικών ελευθεριών; Όχι βέβαια εκείνων που επιτρέπουν στην κ. Παπαρήγα, ή στον κ. Τσίπρα να μας προσφέρουν άφθονη κοινοβουλευτική πρόζα και δήθεν αριστερή αντιπολίτευση με το αζημίωτο και εκ του ασφαλούς για τους κρατούντες. Άλλες δημοκρατικές ελευθερίες φοβάται το καθεστώς. Την ελευθερία του συνέρχεσθαι, την ελευθερία της διαδήλωσης, της απεργίας, της κινητοποίησης, της μαζικής λαϊκής ανυπακοής και διαμαρτυρίας που πάνω τους θεμελιώνεται η λαϊκή κυριαρχία, δηλαδή η δημοκρατία για τον λαό.

Τότε ελάχιστοι ήταν εκείνοι που φώναζαν ότι οι φωτιές στο κέντρο της Αθήνας δεν είχαν μόνο πολιτικά κίνητρα και στόχους. Ούτε ήταν απλά ένα καταστροφικό πάρεργο των γνωστών «μπαχαλάκηδων». Ήταν ταυτόχρονα μια θαυμάσια ευκαιρία για συγκεκριμένα επιχειρηματικά συμφέροντα που ορέγονται εδώ και δεκαετίες το ιστορικό κέντρο της Αθήνας για να το μετατρέψουν σ’ ένα τεράστιο τουριστικό περίπτερο, σ’ ένα εμπορικό κέντρο τύπου Attica, για στρατιές τουριστών-καταναλωτών. Μπορεί να φανταστεί κανείς καλύτερο συγκρότημα Mall στα πόδια της Ακρόπολης και των άλλων ιστορικών μνημείων; Έτσι κι αλλιώς όλα τους προορίζονται να δοθούν προς εμπορική εκμετάλλευση.

Έτσι κι έγινε. Συγκεκριμένες συμμορίες του υποκόσμου με την κάλυψη των μονάδων των ΜΑΤ εκτέλεσαν συγκεκριμένα συμβόλαια βάζοντας φωτιά σε ιστορικά κτίρια. Το σχέδιο ήταν οφθαλμοφανές σε οποιονδήποτε ήταν αυτόπτης μάρτυς. Όπου βρίσκονταν τα μαζικά μπλοκ των διαδηλωτών ούτε κτίρια έπαιρναν φωτιά, ούτε εκτεταμένες καταστροφές γίνονταν. Για να γίνει αυτό έπρεπε πρώτα να δοθεί εντολή στα ΜΑΤ, απρόκλητα και αναίτια να επιτεθούν στους διαδηλωτές ώστε να τους αναγκάσουν σε αναδίπλωση προς τα πίσω και έπειτα με την ησυχία τους οι συμμορίες να αναλάβουν το έργο τους. Να εκτελέσουν δηλαδή το συμβόλαιο που είχαν αναλάβει από τα ίδια επιχειρηματικά κυκλώματα που πατρονάρουν την συγκυβέρνηση.

Βγήκαμε και το καταγγείλαμε από την πρώτη στιγμή. Όχι γιατί είχαμε συγκεκριμένα στοιχεία, εκτός από το γνωστό σε όλους ιστορικό πιέσεων εδώ και χρόνια να αποχαρακτηριστούν προστατευμένες περιοχές και διατηρητέα κτιριακά συμπλέγματα του κέντρου της Αθήνας ώστε μεγαλοεργολάβοι και κυκλώματα να αναλάβουν δράση. Είδαμε με τα μάτια μας την συνδυασμένη δράση μονάδων καταστολής και συμμοριών του υποκόσμου ώστε να καεί το κέντρο της Αθήνας και να χρεωθεί στην καταστροφική μανία των «μπαχαλάκηδων». Η μόνη λογική εξήγηση, πέρα από τις εξόφθαλμες πολιτικές στοχεύσεις, ήταν ότι τα αρπακτικά της αγοράς βιάζονταν. Βιάζονταν να τελειώσουν την δουλειά την ίδια ακριβώς ώρα που η συγκυβέρνηση του δοσιλογισμού αποδεχόταν την γενικευμένη εκποίηση της χώρας με τις νέες συμφωνίες.

Βγήκαμε λοιπόν και το καταγγείλαμε από την πρώτη στιγμή, όχι μόνο για λόγους αρχής, αλλά με την πεποίθηση ότι αργά ή γρήγορα τα σκυλόψαρα που ορέγονταν το κέντρο της Αθήνας θα έβγαιναν στην επιφάνεια. Έτσι συμβαίνει πάντα. Όχι μόνο στην Αθήνα, αλλά σε όλα τα μητροπολιτικά αστικά κέντρα του κόσμου. Όταν ένα σύμπλεγμα εργολαβικών, επιχειρηματικών και πολιτικών συμφερόντων ορέγεται «αναπλάσεις», τι κάνει πάντα; Το πρώτο που κάνει είναι να υποβαθμίσει την περιοχή ενδιαφέροντος με κάθε δυνατό τρόπο. Η γκετοποίηση της περιοχής και η φωτιά είναι από τα πιο δοκιμασμένα εργαλεία. Μετά έρχονται οι άρπαγες ντυμένοι με την τήβεννο του σωτήρα, του αναμορφωτή και παρουσιάζουν τα φιλόδοξα σχέδιά τους που έχουν πάντα ως κύριο στόχο την κερδοσκοπία στο διεθνές χρηματιστήριο ακινήτων και την μετατροπή της υπό ανάπλαση περιοχής σε ένα νέου είδους γκέτο. Ένα γκέτο για το τζετ σετ του πλούτου, της χλιδάτης υπερκατανάλωσης και του τουρισμού για χοντρά πορτοφόλια. Όσο για τους ιθαγενείς, κατοίκους ή καταστηματάρχες; Αν δεν χρειάζονται για γκαρσόνια και υπάλληλοι ευκαιριακής απασχόλησης με μία και εξήντα, τότε δεν έχουν παρά να κόψουν τον λαιμό τους αφού πρώτα ξεκουμπιστούν άρον-άρον από την περιοχή.

Δεν χρειάστηκε να περιμένουμε πολύ. Βλέπετε, με τις νέες συμφωνίες ξεπουλήματος ολόκληρης της χώρας, τα φιλέτα της αγοράς ακινήτων συγκεντρώνουν πολύ ζωηρό ενδιαφέρον. Το παλιό αεροδρόμιο του Ελληνικού είναι από τα πρώτα. Όμως η πιο τρελή φαντασίωση των πιο αδηφάγων κερδοσκόπων ήταν και παραμένει το ιστορικό κέντρο της Αθήνας. Πού θα μπορούσαν να βρουν καλύτερο οικόπεδο για «ανάπτυξη»; Και μάλιστα σε μια πτωχευμένη χώρα, με σκόπιμα καταρρέουσα οικονομία και την πλειοψηφία του λαού σε πανικό για τον επιούσιο. Με μια δοτή κυβέρνηση η οποία ξέρει μόνο να εκτελεί εντολές και με απλές υπογραφές να ξεπουλά τα πάντα χωρίς να υπολογίζει τίποτε. Υπάρχουν ιδανικότερες συνθήκες για μια αρπαχτή ολκής πέρα από κάθε φαντασία;

Κι έτσι οι καρχαρίες αναδύθηκαν στον αφρό. Την Τετάρτη στις 21 του μηνός μάθαμε δια στόματος του δοτού πρωθυπουργού Παπαδήμου την αποφασιστικότητα της κυβέρνηση να ανακόψει άμεσα την πορεία απαξίωσης του ιστορικού και εμπορικού κέντρου της Αθήνας, απευθύνοντας χαιρετισμό κατά την παρουσίαση του έργου «Ξανα-σκέψου την Αθήνα». Το έργο είναι καλά σκηνοθετημένο. Βάζουμε ένα ευαγές ίδρυμα δήθεν καλής θέλησης, ας πούμε το Ίδρυμα Ωνάση, να δείξει το «ακαδημαϊκό» του ενδιαφέρον για το πρόβλημα. Στήνεται ένας δήθεν «αρχιτεκτονικός διαγωνισμός», όπως ο ευρωπαϊκός αρχιτεκτονικός διαγωνισμός «Re-think Athens» για την ανάπλαση του κέντρου της Αθήνας με χορηγό το Ίδρυμα Ωνάση, το οποίο χρηματοδοτεί τις δαπάνες για τον διαγωνισμό και για όλες τις μελέτες (περιβαλοντική, τοπογραφική, συγκοινωνιακή κ.ο.κ.) που θα πρέπει να εκπονηθούν μέχρις ότου το έργο δημοπρατηθεί. Μαζεύονται και διάφοροι επιφανείς επιστήμονες με πολλά διαπιστευτήρια, αλλά χωρίς καμιά κοινωνική συνείδηση και έτοιμη η πρόζα.

Το σκηνικό λιτό και ο χώρος απόλυτα ελεγχόμενος. Μακριά από τα αδιάκριτα μάτια των κυρίως ενδιαφερομένων, δηλαδή των κατοίκων της πόλης και των καθ’ ύλη αρμόδιων επιστημονικών φορέων. Δεν πρέπει να αντιληφθούν το μεγάλο φαγοπότι που ετοιμάζεται. Άλλωστε η δουλειά είναι καλά στημένη. Την πρωτοβουλία εμφανίζεται να την παίρνει ένας ιδιώτης, το Ίδρυμα Ωνάση και όχι το κράτος. Κι επομένως από την στιγμή που πρόκειται για «ιδιωτική πρωτοβουλία» δεν είναι καθόλου απαραίτητο να έχει λόγο η πλέμπα και το δημόσιο συμφέρον.

«Δεν εγγυώμαστε εμείς ότι ο διαγωνισμός δεν θα μείνει στα χαρτιά, όπως τόσες άλλες μελέτες» είπε ο πρόεδρος του Ιδρύματος Ωνάση Αντώνης Παπαδημητρίου. «Όμως πιστεύουμε ότι η δική μας και δική σας πίεση και παρουσία θα το εξασφαλίσει. Είναι απαραίτητη η σύμπραξη των θεσμών που έχουν ταχθεί να μας εκπροσωπούν, των εμπορικών και ξενοδοχειακών φορέων. Κυρίως όμως είναι απαραίτητη η σύμπραξη των ίδιων των ενεργών πολιτών, των αρχιτεκτόνων, πολεοδόμων και πολιτικών μηχανικών (που είναι σε πολλά συνυπεύθυνοι για όσα συμβαίνουν στην πόλη μας) των κατοίκων και όλων γενικώς των χρηστών της πόλης». Όλοι πρέπει να συμπράξουμε, ερήμην μας φυσικά, για να μπορέσει η παρέα του κ. Παπαδημητρίου να βάλει χέρι στην περιοχή χωρίς πολλά-πολλά και πιθανές αντιδράσεις.

Βέβαια, από πού κι ως πού η μελέτη που προκηρύσσει ένας ιδιωτικός απόλυτα κερδοσκοπικός φορέας, όπως το Ίδρυμα Ωνάση, με ιδιαίτερα συμφέροντα και στην αγορά ακινήτων, είναι ότι το καλύτερο και το πρέπον για την περιοχή; Γιατί; Επειδή μας το λέει ο πρόεδρός του; Κι επομένως από πού κι ως πού θα πρέπει, και μάλιστα εκ προοιμίου, το κράτος να δεσμευτεί για να μην μείνει στα χαρτιά η εν λόγω μελέτη; Τα ερωτήματα αυτά μπορεί να ταλαιπωρούν τον κοινό νου, αλλά ποτέ πρωθυπουργούς, υπουργούς, πολιτικούς αρχηγούς και κομματάρχες. Όλοι αυτοί δεν σκέφτονται παρά μόνο με όρους μεριδίου από την πίτα.

Η ανάπλαση του ιστορικού κέντρου της Αθήνας, στο οποίο «κυκλοφορεί» η ασχήμια, η παραίτηση, η εγκατάλειψη και η ερήμωση, είναι αναγκαία, θυμήθηκε, μιλώντας στην ίδια εκδήλωση, και ο έτερος Καππαδόκης της συγκυβέρνησης, ο πρόεδρος της ΝΔ Αντώνης Σαμαράς, προσθέτοντας ότι η πρόταση για την ανάπλαση του κέντρου της πρωτεύουσας αποτελεί ταυτόχρονα και πρόταση ανάπλασης της συνείδησής μας! «Θα δώσουμε τα πάντα, όλες οι πολιτικές δυνάμεις του τόπου» είπε. Φανταστείτε το τσιμπούσι που ετοιμάζεται για να είναι τόσο θερμός ο κ. Σαμαράς. Μύρισε ψητό και δεν κρατιέται. Παλιά συνήθεια, εκ του Χάρβαρντ…!

«Αν δεν λύσουμε το πρόβλημα της ασφάλειας στο κέντρο της Αθήνας, οποιαδήποτε προσπάθεια θα είναι υπονομευμένη» επισήμανε ο ανύπαρκτος δήμαρχος Αθηναίων Γιώργος Καμίνης, προσθέτοντας ότι «αν δεν λυθεί ταχέως το πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης, που επιβαρύνει την κατάσταση και τροφοδοτεί όλα τα εγκληματικά δίκτυα, δεν βλέπω λύση». Βέβαια, τα κυκλώματα που διακινούν αυτούς τους εξαθλιωμένους και ενισχύουν με προκλητικό τρόπο την εγκληματικότητα με μοναδικό σκοπό να υποβαθμίσουν δραστικά και να μετατρέψουν περιοχές της Αθήνας σε γκέτο, δεν τα γνωρίζει ο κ. Δήμαρχος. Δεν έχει ακούσει τίποτε. Έστω κι αν αυτά τα κυκλώματα συνδέονται οργανικά με τα ίδια επιχειρηματικά συμφέροντα που σήμερα κόπτονται τόσο πολύ για την ανάπλαση του ιστορικού κέντρου της Αθήνας, αλλά και με τα κόμματα που κυβερνάνε για δεκαετίες αυτόν τον δύσμοιρο τόπο.

Η ξαφνική κρίση Χρυσαυγιτισμού του κ. Καμίνη δεν είναι περίεργη, ούτε πρέπει να ξαφνιάζει. Προέρχεται από τα ίδια οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα που φρόντισαν να τον βγάλουν δήμαρχο.

Για συνθήκες ερήμωσης στο κέντρο της Αθήνας έκανε λόγο ο υπουργός Μεταφορών, Μάκης Βορίδης, τις οποίες απέδωσε, όπως ήταν φυσικό, στην παράνομη μετανάστευση, την εγκληματικότητα, τις συνεχείς διαδηλώσεις και την πολιτική βία που συνδέεται με καταστροφές. Τουλάχιστον τον κ. Βορίδη τον ξέραμε από παλιά. Φασιστοειδές από τα γεννοφάσκια του, αποτελεί σήμερα το σήμα κατατεθέν της κυρίαρχης πολιτικής ιδεολογίας της συγκυβέρνησης.

«Μαγικές λύσεις, δεν υπάρχουν, απαιτούνται σχέδιο και πρωτοβουλίες» ανέφερε ο υπουργός Περιβάλλοντος, Γιώργος Παπακωνσταντίνου, αναφερόμενος εν τάχει τόσο στις επιτόπιες παρεμβάσεις του υπουργείου, όσο και στις μεγάλες παρεμβάσεις, όπως η πρόταση για το Ρυθμιστικό της Αθήνας που θα παρουσιαστεί σύντομα. Ο κ. Παπακωνσταντίνου ενέταξε στις μεγάλες παρεμβάσεις το σχέδιο για το Κέντρο, μαζί με εκείνα για την αξιοποίηση του Ελληνικού και τις παρεμβάσεις στο Φαληρικό Δέλτα και ευχαρίστησε το Ίδρυμα Ωνάση, που αποδέχθηκε την πρόταση του υπουργείου για τον διαγωνισμό για το κέντρο.

Κι έτσι αποκάλυψε, χωρίς να το θέλει, ποιος κρύβεται πίσω απ’ όλα αυτά. Αν όλο αυτό ήταν πρόταση του Παπακωνσταντίνου, τότε μπορούμε να φανταστούμε τι αδίστακτα αρπαχτικά Fund τύπου Soros Real Estate και γνωστοί ημέτεροι διαπλεκόμενοι με ΔΝΤ, Ουάσινγκτον, Βρυξέλλες και Βερολίνο κρύβονται από πίσω. Οι ίδιοι λίγο ως πολύ που σχετίζονται με την άγρια κερδοσκοπία με το ελληνικό δημόσιο χρέος, με CDS και ομόλογα, όσο αυτός ήταν υπουργός οικονομικών του Τιτανικού, αλλά και κατόπιν.

Στην εκδήλωση, στο Κέντρο Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση, μπορεί να μην υπήρχε κανένας φορέας, ή εκπρόσωπος των φυσικών ενδιαφερομένων, αλλά δεν έλειψαν οι γνωστές γλάστρες. Παρευρέθηκαν, μεταξύ άλλων, οι υπουργοί Δημήτρης Αβραμόπουλος, Γιώργος Μπαμπινιώτης, Γιώργος Νικητιάδης, Παντελής Καψής, ο Πέτρος Ευθυμίου, αλλά και το μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Νίκος Σοφιανός! Αλήθεια ο Σοφιανός του ΚΚΕ τι ρόλο βαρούσε στην εκδήλωση; Είδε φως και μπήκε; Ή επειδή πήρε πρόσκληση το ΠΓ του ΚΚΕ είπε να μην πάει χαμένη; Φαίνεται ο μπουφές της εκδήλωσης ήταν ακαταμάχητος. Εκτός κι αν υπήρξε κάποιος μυστικός υπέρτατος ταξικός λόγος που τον έκανε θλιβερό μαϊντανό της όλης παράστασης. Προφανώς είχε την αποστολή να τους εξηγήσει ότι είτε έτσι, είτε γιουβέτσι όπως θέλουν να κάνουν το κέντρο της Αθήνας αυτοί, είναι το ίδιο και το αυτό, οπότε η ψήφος στο ΚΚΕ είναι η μόνη σωτήρια για την ψυχή λύσις.

Φυσικά δεν θα μπορούσε να λείπει και η πρόεδρος της «Δημοκρατικής Συμμαχίας», Ντόρα Μπακογιάννη, όπως και ο βουλευτής της ΝΔ, Κυριάκος Μητσοτάκης. Λουφές χωρίς Μητσοτάκηδες δεν μπορεί να υπάρξει σ’ αυτήν την χώρα από την εποχή της πρώτης ναζιστικής κατοχής.

Αυτό που ετοιμάζεται να γίνει στο κέντρο της Αθήνας, σύμφωνα με αναλυτές της διεθνούς αγοράς ακινήτων, είναι ένα από τα μεγαλύτερα κερδοσκοπικά παιχνίδια των τελευταίων χρόνων παγκόσμια. Οι χαμένοι θα είμαστε όλοι εμείς που θα χάσουμε την πρόσβαση στο «αναπλασμένο» ιστορικό κέντρο της Αθήνας, γιατί είτε θα χρειάζεται να πληρώνεις κάθε λογής διόδια, είτε θα ανήκει σε ιδιώτες παραχωρησιούχους και επενδυτές που θα το συντηρούν σαν ένα είδος Λούνα Παρκ, σαν ένα ιδιότυπο Θεματικό Πάρκο για ματσό κοσμοπολίτες, που αντιλαμβάνονται την ιστορία ενός τόπου σαν σκηνικό αμερικάνικης σαπουνόπερας.

Την εύθυμη νότα στην συγκεκριμένη εκδήλωση έδωσε ο κ. Παπαδημητρίου, όταν ανακοίνωσε ότι στην εκδήλωση επρόκειτο να παρευρεθεί και ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελος Βενιζέλος, αλλά, όπως είπε, «κόλλησε πίσω από μια διαδήλωση και δεν κατάφερε να φθάσει έγκαιρα». Κι όλοι χαμογέλασαν ειρωνικά με αυτό το «κόλλησε», αναλογιζόμενοι το εκτόπισμα… του πολιτικού ανδρός!

Δημοσιεύτηκε στο Χωνί, 25/3/2012

Σε ιστορικό χαμηλό η ανεργία στην Γερμανία! Έφτασε πλέον στο 6,7% τον Μάρτιο, με τους ανέργους να μειώνονται κατά 18.000 και όχι κατά 10.000 που εκτιμούσαν αρχικά.

Δεν θα γράψουμε περισσότερα, απλά θα παραθέσουμε τρία στοιχεία, ένα ερώτημα και ένα συμπέρασμα:

* Ανεργία Ελλάδας 22%
* Ανεργία Γερμανίας 6,7%
* Fitch: Οριακή ύφεση στην Ευρωζώνη το 2012.

Το ερώτημα:
Πως γίνεται η Ευρωζώνη να μπαίνει φέτος συνολικά σε τροχιά ύφεσης και μόνο μια χώρα να καταγράφει θετικά αποτελέσματα;

Το συμπέρασμα:
Όμως, από τα παραπάνω στοιχεία συνάγεται και ένα συμπέρασμα που ανατρέπει την εικόνα των φιλοεργατικών Γερμανών. Αφού, με προηγούμενη ανακοίνωση της Γερμανικής κυβέρνησης (δημοσιεύθηκε προ διμήνου στην εφημερίδα «Καθημερινή»), στην Γερμανία υπάρχουν 1.000.000 θέσεις εργασίας οι οποίες παραμένουν ακάλυπτες και με βάση το 6,7% των άνεργων Γερμανών (ποσοστό που αντιστοιχεί σε περίπου 5,5 εκατομμύρια ανέργους), τότε συμπεραίνουμε ότι 5,5 εκατομμύρια Γερμανοί είναι τεμπέληδες, αφού δεν καλύπτουν τις κενές θέσεις εργασίας.

Την ίδια στιγμή, κι ενώ στην Ελλάδα μειώνονται οι θέσεις εργασίας, η προπαγάνδα δαιμονοποίησης των Ευρωπαίων, θέλει τους Έλληνες τεμπέληδες, αλλά ταυτόχρονα απαιτεί από τους εργαζόμενους να μένουν ικανοποιημένοι με μισθούς Βουλγαρίας…

Του Σταύρου Χριστακόπουλου

Καθώς η Ελλάδα βαδίζει προς τις εκλογές χρεοκοπημένη, εξοργισμένη και μπερδεμένη, αλλά με ιλαροτραγικές επαγγελίες για ανάπτυξη, ένας απίστευτος ορυμαγδός εκβιασμών, ψευδών και επιχειρούμενων – πραγματικών ή όχι, αδιάφορο – υποσχέσεων για φθηνιάρικα ρουσφέτια πλημμυρίζει την επικαιρότητα. Στο επίκεντρο των εκβιασμών η απειλή εξόδου από το ευρώ, για την οποία η Wall Street Journal βλέπει ως πιθανό «αντιστάθμισμα» τη βεβαιότητα των Ελλήνων για την επόμενη χρεοκοπία.

Όμως τα πράγματα ποτέ δεν είναι άσπρο και μαύρο – ακόμη και όταν, στην περίπτωσή μας, η μεγάλη πλειονότητα, στις δημοσκοπήσεις, εξακολουθεί να επιθυμεί την παραμονή στην ευρωζώνη. Στην πολιτική οι εκβιασμοί, αν δεν πατάνε σε στέρεο έδαφος, είναι προβληματικοί.

Ως εκ τούτου δεν στερείται σημασίας το γεγονός ότι η ευρωζώνη δείχνει να μην πατάει καλά στα πόδια της. Ήδη στα διεθνή ΜΜΕ γίνεται λόγος για την επιστροφή της ευρωπαϊκής κρίσης χρέους σε πρώτο πλάνο, αφού η «ανακούφιση» και η «ευφορία» που διαφημίζεται στην Ελλάδα από τους υποτελείς της τρόικας ουδέποτε υπήρξε – ούτε στην ευρωζώνη ούτε στις αγορές.

Ο ισχυρισμός ότι «σώθηκε» η Ελλάδα είναι καταφανώς ψευδής. Ο ισχυρισμός ότι η ευρωζώνη πήρε ανάσα από το ελληνικό «κούρεμα» είναι επίσης ψευδής. Αντιθέτως μια προσωρινή και αμφισβητούμενης σημασίας αύξηση ρευστότητας από την ΕΚΤ στις ευρωτράπεζες έδωσε μια αίσθηση προσωρινής ανακωχής, η οποία ήδη επικρίνεται από διαφορετικές πλευρές και με διαφορετικά επιχειρήματα.

Η «κατσίκα» (οι αγορές) δεν μασάει ούτε τον... ταραμά της ελληνικής διάσωσης ούτε αυτόν της θωράκισης της ευρωζώνης. Αντιθέτως δύο μεγάλα μέτωπα αναζωπυρώνονται – το ένα συνεπεία του άλλου – και απειλούν ευθέως τη σταθερότητα του ευρωσυστήματος.

Ισπανική – και όχι μόνο – απειλή

Το πρώτο μέτωπο είναι η δραματική κατάσταση της Ισπανίας, η οποία προ ημερών αναγκάστηκε, ευρισκόμενη εκτός επίσημου «μνημονίου», να αναθεωρήσει κατά πολύ τον στόχο μείωσης του ελλείμματός της προκαλώντας πανικό, ο οποίος επιχειρείται να κρυφτεί πίσω από αμήχανες δηλώσεις.

Άλλωστε η κατάσταση της οικονομίας της Ισπανίας και του τραπεζικού της συστήματος, αλλά και η κοινωνική απόγνωση, σε συνδυασμό με την προοπτική ακόμη σκληρότερης λιτότητας, συνθέτουν ένα εκρηκτικό κοκτέιλ.

Πλέον οι αγορές πιέζουν σοβαρά τα ομόλογά της, τα οποία πάντα αποτελούσαν έναν από τους πιο αδύναμους κρίκους της ευρωζώνης, και συνεπώς τη Γερμανία, ώστε η ηγέτιδα της ευρωζώνης να δρομολογήσει ισχυρή στήριξη τόσο της Ισπανίας όσο και του συνόλου του ευρωπαϊκού συνεταιρισμού. Άλλωστε πληθαίνουν οι αναλύσεις μεγάλων οίκων και εντύπων οι οποίες προβλέπουν ότι πολύ σύντομα ο Ραχόι θα προσφύγει σε ένα μοντέλο... τρόικας.

Όμως η Γερμανία δεν δείχνει ότι είναι, προς το παρόν, διατεθειμένη να ικανοποιήσει το «αίτημα» των αγορών. Αντιθέτως, με εκτεταμένη χρήση της... αγαπημένης της «δημιουργικής λογιστικής», προσπαθεί να πείσει ότι προσεγγίζει τη διασφάλιση ενός τρισεκατομμυρίου ευρώ για τους ευρωμηχανισμούς δανειοδότησης των αδύναμων χωρών – του προσωρινού SFSF και του μόνιμου ESM – ως τείχους προστασίας της ευρωζώνης.

Όμως το παραμύθι δεν έχει δράκο, αφού όλοι αντιλαμβάνονται ότι το πραγματικό «τείχος» είναι περίπου το μισό, ότι η Ισπανία έχει ανάγκες που δεν καλύπτονται από τους μηχανισμούς της υποτιθέμενης «στήριξης» και ότι η αποκλιμάκωση της ιταλικής κρίσης είναι προσωρινή και... εικονική – άρα η επιστροφή του «διπλού εφιάλτη» Ισπανίας και Ιταλίας είναι σαφέστατα ορατή.

Ιδιαιτέρως όταν τόσο η κάθε χώρα χωριστά όσο και οι δυο μαζί αποτελούν τον κακό δράκο της ευρωζώνης ως εκ των πραγμάτων μη διαχειρίσιμα μεγέθη.

Άλλωστε και η κυβέρνηση Μόντι φαίνεται, μετά τα πρώτα χαριεντίσματα και την ανακούφιση από την εκπαραθύρωση του Μπερλουσκόνι, σε επίπεδο δημοτικότητας να παίρνει τον δρόμο της κυβέρνησης Παπαδήμου, ενώ και τα κόμματα που τη στηρίζουν χάνουν την κοινωνική τους βάση και πλέον δείχνουν σημάδια αποσυντονισμού, όπως η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ στην Ελλάδα.

Με την Πορτογαλία μάλιστα πρώτη και την Ιρλανδία δεύτερη να συζητούν και να διαπραγματεύονται ατύπως «κούρεμα» του χρέους τους – άρα και νέα δανειοδότηση, αν ακολουθηθεί το ελληνικό μοντέλο – είναι προφανές πως οι πονοκέφαλοι της ευρωζώνης πολλαπλασιάζονται και η προοπτική της αστάθειας επανεμφανίζεται απειλητική.

Λαός... κερδοσκόπος

Το χειρότερο για την Ελλάδα είναι ότι η ίδια όχι μόνο βρίσκεται στην άθλια κατάσταση που πολλές φορές έχουμε περιγράψει, αλλά κυρίως προσπαθεί να επιτύχει ανέφικτους στόχους, με βέβαιη πλέον για τον ελληνικό λαό – και παραδεδεγμένη από τον ίδιο τον Παπαδήμο στους Financial Times – την προσφυγή σε νέο – μεγάλο – δάνειο. Αλλά και σε νέο... «κούρεμα», το οποίο ήδη προεξοφλείται από τις αγορές πριν ακόμη ολοκληρωθεί τυπικά το πρώτο «κούρεμα» και πριν ακόμη συνειδητοποιηθούν οι συνέπειές του στην εσωτερική οικονομία.

Στο εσωτερικό εξ άλλου είναι χαρακτηριστικό ότι μια σειρά δημόσιοι φορείς και ιδρύματα, όπως π.χ. τα νοσοκομεία και τα πανεπιστήμια, που είχαν καταθέσεις στην Τράπεζα της Ελλάδος, ανακαλύπτουν τώρα με καθυστέρηση (!) ότι τα αποθεματικά τους, τα οποία δεν προέρχονταν αναγκαστικά από... κρατικό χρήμα, αλλά σε κάθε περίπτωση ήταν κρίσιμα για την ίδια τη βιωσιμότητά τους, μετατράπηκαν σε «αναγκαστικά δάνεια» προς το Ελληνικό Δημόσιο μέσω ομολόγων τα οποία «κουρεύτηκαν».

Τώρα λοιπόν οι φορείς αυτοί και τα ιδρύματα – μπροστά στην ορατή απειλή αφανισμού τους – απειλούν με αγωγές, προσφυγές και κάθε πρόσφορο ένδικο μέσο.

Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι διερευνούν πότε τα λεφτά τους μετατράπηκαν σε ομόλογα, σε ποια τιμή κτήσης, αλλά και... ποιον ξεφόρτωσαν, σαν κορόιδα, λίγο πριν αποφασιστεί – ή και αφού είχε αποφασιστεί; – το «κούρεμα» του χρέους. Το οποίο, σημειωτέον, προβλήθηκε από τη συγκυβέρνηση ως μείωση του χρέους έναντι των «ιδιωτών» και των... κερδοσκόπων! Προφανώς μεταξύ αυτών συμπεριλαμβανόμαστε όλοι εμείς, είτε ως γονείς, είτε ως παιδιά είτε ως ασθενείς.

Ανοιχτό στοίχημα

Ίσως το αποτέλεσμα αυτής της διερεύνησης να κάψει... γούνες στο μέλλον. Πάντως προς το παρόν έχει κάψει την ελληνική οικονομία και οδηγεί σε βέβαιη πτώχευση κάθε είδους οργανισμό δημόσιου χαρακτήρα. Ως προοίμιο της γενικής πτώχευσης των Ελλήνων, ανεξαρτήτως της επίσημης πτώχευσης του κράτους. Με ευθεία αντανάκλαση στην ποιότητα ζωής αλλά και στην ίδια τη ζωή του ελληνικού λαού. Τόσο ευθεία, ώστε η απόπειρα εξαπάτησής του να μοιάζει εντελώς ατελέσφορη.

Ανεξαρτήτως ακόμη και του εκλογικού αποτελέσματος, άλλωστε, η προεργασία της τρόικας, ώστε οι εκλογές να γίνουν με όλες τις μετέπειτα εξελίξεις και τα μέτρα συμφωνημένα εκ των προτέρων, μοιάζει με μια χυδαία επίδειξη δύναμης. Όχι μόνο προς το σύστημα εξουσίας, το οποίο αποδέχεται να εξευτελίζεται υπακούοντας σε κάθε απαίτηση, βίτσιο ή καπρίτσιο των δανειστών, αλλά και προς τον ελληνικό λαό.

Τι άλλο μπορεί να είναι το «ξεκαθάρισμα» των δανειστών ότι «αν δεν μας αρέσει το αποτέλεσμα των εκλογών, αναλαμβάνουμε εμείς την άσκηση της εξουσίας», όπως γράφει το σημερινό «Ποντίκι»;

Ο ελληνικός λαός έχει να αντισταθεί σε παρόμοιες προσβολές ενωμένος από τη δεκαετία του 1940. Όταν, τη δεκαετία του 1960, το επιχείρησε με αξιοσημείωτα καλούς όρους, μια αποστασία και μια χούντα τον έβαλαν στον γύψο.

Τώρα ο λαός αυτός είναι ένα διεθνές πειραματόζωο – το «καναρίνι» στο ορυχείο της ευρωπαϊκής κρίσης, όπως ξένα ΜΜΕ τον έχουν επιτυχημένα χαρακτηρίσει – και όλοι δοκιμάζουν τις αντοχές του χωρίς να είναι βέβαιοι για τα όριά του. Δεν ξέρω αν θα ήθελαν να τα γνωρίσουν. Δεν ξέρω επίσης αν θα ήθελε και ο ίδιος να τα αγγίξει. Το στοίχημα αυτό θα παραμένει ανοιχτό μέχρι τις «καθυστερήσεις»...
Η τελική λύση για να επικρατήσει η τρόικα: Χειροπέδες και στη φυλακή

Μια «τελική λύση» σε ότι αφορά την λαϊκή αντίδραση στην τρόϊκα και στις κυβερνήσεις- ανδρείκελα που γιγαντώνεται καθημερινά, απεργάζονται οι ξένοι και οι εγχώριοι συνεργάτες τους με την αλλαγή του Ποινικού Κώδικα μετά από 61 χρόνια, οι οποίες αλλαγές θα προβλέπουν κανονικό εγκλεισμό σε σωφρονιστικό ίδρυμα ακόμα και για ποινές ενός μηνός, αφού με το νέο ΠΚ καταργείται τελείως η μετατροπή της ποινής σε χρηματική!

Είναι πραγματικά τρελό, αν σκεφθεί κανείς ότι…μόλις πρόσφατα απελευθερώθηκαν εκατοντάδες κρατούμενοι καταδικασμένοι για βαριά ποινικά αδικήματα, επειδή δεν υπήρχε χώρος στις φυλακές, τώρα να ζητούν να φυλακίζονται άνθρωποι για ένα μήνα φυλακή!

Είναι απάνθρωπο, θα λειτουργήσει διαλυτικά για την κοινωνία και θα δημιουργήσει νέες γενιές εγκληματιών, αφού μέσα από τα κάγκελα τις φυλακής δημιουργούνται οι μεγαλύτεροι εγκληματίες ειδικά αν μπουν σε νεαρή ηλικία.

Βέβαια προϋπόθεση για κάτι τέτοιο είναι να κτιστούν νέες φυλακές (ήδη το υπουργείο Δικαιοσύνης αναζητά χώρους για την δημιουργία νέων φυλακών).

Οι υπάρχουσες σωφρονιστικές εγκαταστάσεις φυσικά δεν αρκούν για να φυλακίσουν το ένα τρίτο του ενεργού πληθυσμού της χώρας, ο οποίος θα μπαίνει φυλακή, ακόμα και για μια απλή εξύβριση ή τροχαία παράβαση.

Επίσης θα δημιουργηθεί ένα τεράστιο κύμα φυγόδικων παρανόμων:

Ποιος θα πηγαίνει να δικαστεί όταν θα ξέρει ότι μια καταδίκη του ακόμα και για με ένα μήνα φυλακή θα τον στείλει πίσω από τα κάγκελα;

Έτσι θα καταδικάζεται, αλλά δεν θα συλλαμβάνεται, θα φυγοδικεί και από εκεί και πέρα η τον κυνηγά η αστυνομία!

Οι δημοσιογράφοι που θα ασκούν κριτική, με μια απλή μήνυση την οποία θα κάνει άμεσα ο θιγόμενος πολιτικός θα κινδυνεύουν να βρεθούν πίσω από τα κάγκελα της φυλακής, αφού είναι γνωστές οι στενές και διαπλεκόμενες σχέσεις εξουσίας και δικαιοσύνης.

Το γιατί προσπαθούν να περάσουν αυτή τη ρύθμιση οι τροϊκανοί σε συνεργασία με τον υπουργό Δικαιοσύνης Μιλτιάδη Παπαϊωάννου είναι ευνόητο: Ενέργειες και πράξεις αντίδρασης κατά της τρόϊκας και των κυβερνήσεων της, όπως η λαϊκή εξέγερση της 28ης Οκτωβρίου, οι αποδοκιμασίες με διόλου κολακευτικά σχόλια, ακόμα και οι μούντζες, πλέον θα οδηγούν στην φυλακή, χωρίς καμία εξαίρεση.

Ένας τεράστιος κατασταλτικός μηχανισμός που στόχο θα έχει να φυλακιστεί και τυπικά μια ολόκληρη χώρα, τίθεται σε κίνηση.

Ακόμα και ο Άρειος Πάγος «επαναστάτησε» στην ρύθμιση που πάει να περάσει το υπουργείο Δικαιοσύνης.

Το σύνολο της ηγεσίας του Αρείου Πάγου αλλά και πολλοί δικαστές και δικηγόροι, που παραβρέθηκαν στην παρουσίαση του σχετικού σχεδίου νόμου, εξέφρασαν τις κάθετες αντιρρήσεις τους για τις αλλαγές που επέρχονται στον Ποινικό Κώδικα και οι οποίες θα οδηγήσουν σε ακρότητες αφού δε μπορούν να τύχουν εφαρμογής στην καθημερινή δικαστηριακή πρακτική.

Επίσης, έκρουσαν τον κώδωνα του κινδύνου για ατιμωρησία στην πραγματικότητα όσων έχουν καταδικαστεί σε πολυετείς καθείρξεις.

Και αυτό γιατί με το σχέδιο νόμου προβλέπονται τα 15 έτη ως ανώτατη ποινή! ένας δολοφόνος, θα μπορεί εκμεταλλευόμενος τα 3/5 της ποινής του και κάποια "καλή συμπεριφορά, σε 5-6 χρόνια να είναι πάλι έξω!

Δηλαδή θα αφήνουν ελεύθερους τους δολοφόνους, τους μπράβους, τους κλέφτες (τους κανονικούς όχι τους κλέφτες του δημοσίου…) και θα φυλακίζουν όποιον ακούσουν να βρίζει τις κυβερνήσεις ανδρείκελα της τρόϊκας!

Χωρίς καν να λαμβάνουν υπ’ όψιν ότι τέτοιου τύπου κινήσεις θα δημιουργήσουν ένα κοινωνικό καζάνι που βράζει και θα τιναχθεί μαζί με τους ίδιους τους εμπνευστές του στον αέρα.

Ποιος να το έλεγε ότι η περιπέτεια που άρχισε στη χώρα με την εκλογή του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία τον Οκτώβριο του 2009 θα κατέληγε στο να αποκτήσει ιδιαίτερο νόημα ο τελευταίος στίχος του Εθνικού Ύμνου μας:

«Άργειε να ‘λθει εκείνη η μέρα, κι ήταν όλα σιωπηλά, γιατί τά ‘σκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά»…


Τελικά, ζούμε σε μία εποχή η οποία –τουλάχιστον- δεν μας αφήνει χωρίς καθημερινές εκπλήξεις. Και οι εκπλήξεις αυτές, όλως τυχαίως, έχουν να κάνουν με την πολιτική και την οικονομική ζωή του χώρου που κάποτε ήταν χώρα.

Προσφάτως «έβγαλαν» στην επιφάνεια και το θέμα βουλγαροποίησης των μισθών στην Ελλάδα. Βέβαια, το συμπέρασμα είναι αρκούντως αυθαίρετο και αναιτιολόγητο*, αλλά αυτό μικρή σημασία έχει για όλους εκείνους που προσδοκούν να κάνουν την κρίση ευκαιρία με τα μέγιστα δυνατά οφέλη. Μήπως αν δοκιμάζαμε να μειώσουμε τους μισθούς των βουλευτών, των υπουργών, των γενικών γραμματέων, των διοικητών ΔΕΚΟ, των κομματικά τοποθετημένων σε οργανισμούς του δημόσιου τομέα, θα έχουμε μεγαλύτερη εξοικονόμηση χρημάτων (αφού εντέλει το πρόβλημα είναι δημοσιονομικό;).

Βέβαια, αυτά συμβαίνουν επειδή κυκλοφορούν ακόμη ατιμώρητοι όλοι εκείνοι που αντάλλαξαν ή (στην καλύτερη γι αυτούς περίπτωση) ξέχασαν το προσωπικό τους χρέος απέναντι στην πατρίδα (το οποίο ανέλαβαν οικειοθελώς) και κατόρθωσαν να χρεώσουν ολόκληρη την χώρα για να εξασφαλίσουν την «δόση εξουσίας» την οποία είναι αδύνατο να αποχωριστούν. Αυτό, φυσικά, είναι και η γενεσιουργός αιτία του σημερινού προβλήματος της χώρας. Άνθρωποι ανίκανοι να παράξουν οποιοδήποτε έργο, επαγγελματίες ανεπάγγελτοι ή επαγγελματίες συνδικαλιστές, νταβατζήδες της δημοκρατίας, κατέληξαν μεσίτες - πωλητές μίας ολόκληρης χώρας, προκειμένου να ικανοποιήσουν την εξουσιομανία τους.
Διαχειρίστηκαν το δημόσιο χρήμα με τον χειρότερο δυνατό τρόπο, κομμάτιασαν την εθνική αξιοπρέπεια αφού ποτέ δεν την κατανόησαν, διέλυσαν συστηματικά τον κοινωνικό ιστό από τον οποίο κρατούσαν αποστάσεις «ασφαλείας», ισοπέδωσαν την οικονομία και επιχαίρουν διαλαλώντας πως «έσωσαν» (πολλάκις) την χώρα…
Αγνώμονες προς τους πολίτες, βιαστές προς το Σύνταγμα, αλλά πάνω από όλα εγωμανείς που συνεχίζουν να λοιδωρούν την κοινή λογική και να απαιτούν ανήθικα αλλά νόμιμα (με νόμους που η ανηθικότητά τους δημιουργεί) τον σεβασμό και την παράταση της καταστροφικής τους παρουσίας!!!

Αφού, λοιπόν, εκπόρνευσαν ένα σημαντικό τμήμα του λαού με τις τακτικές και πρακτικές τους, επιζητούν σήμερα και την σωματική του εξαθλίωση και εκπόρνευση, προκειμένου να ικανοποιήσουν οι ίδιοι την προσωπική τους εξουσιο-λαγνεία που τους προσφέρουν οι νταβατζήδες των διεθνών τραπεζών. Οι άνθρωποι που εξίσωσαν την πολιτική με την πωλητική, ανερυθρύαστοι σήμερα προβάλουν ως λύση τους εαυτούς τους προτείνοντας την «βουλγαροποίηση» των μισθών των πολιτών. Και όχι απλά προτείνουν, αλλά θέλουν και να επιβάλουν την παράνοιά τους ως μοναδική και ενδεδειγμένη λύση στο πρόβλημα που οι ίδιοι δημιούργησαν!!!

Μήπως όμως θα έπρεπε να αντιστραφούν οι προτάσεις των πωλητικών; Μήπως θα έπρεπε να δημευθούν οι προσωπικές τους περιουσίες (σε κινητά, ακίνητα και τραπεζικούς ή άλλους λογαριασμούς), να καταδικαστούν οι ίδιοι και τα μέλη των οικογενειών τους σε μόνιμη φτώχεια, στην ανεργία, στην παύση κάθε κρατικής και κοινωνικής μέριμνας, σε «βουλγαροποίηση» των δικών τους μισθών και της δικής τους ζωής; Μήπως αυτό θα ήταν μία πρέπουσα λύση, η οποία θα ξεκινούσε και ένα ντόμινο παρόμοιων προσεγγίσεων προς την λεγόμενη «άρχουσα τάξη»; Αφού οι «εθνοπατέρες» θέλουν να μας πείσουν για την αγαθή τους διάθεση και την αγάπη τους προς τον λαό και την πατρίδα, μήπως θα έπρεπε να ξεκινήσουν από τους ίδιους και τις οικογένειές τους την επιβολή όλων όσων προτείνουν να υποστεί ο λαός;


* Αφού η μείωση των μισθών μπορεί να αυξήσει την ανταγωνιστικότητα στις εξαγωγές των προϊόντων, γιατί η Βουλγαρία (με τους μισθούς πείνας) συνεχίζει να έχει ελάχιστες εξαγωγές, αλλά και γιατί η Γερμανία (με τους μεγαλύτερους ευρωπαϊκούς μισθούς) αυξάνει συνεχώς τις εξαγωγές της; Λογική απορία, αλλά δεν είναι δυνατόν να απαντηθεί από τους (δια)κυβερνώντες, για ευνόητους λόγους

Όλα τα στοιχεία είναι από το ΔΝΤ για το 2011

ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ: ΑΕΠ/κάτοικο, τρέχουσες τιμές σε δολάρια 7,072.770
ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ: ΑΕΠ/κάτοικο, με βάση την αγοραστική δύναμη σε δολάρια 13,448.905

ΚΡΟΑΤΙΑ: ΑΕΠ/κάτοικο, τρέχουσες τιμές σε δολάρια 14,750.225
ΚΡΟΑΤΙΑ: ΑΕΠ/κάτοικο, με βάση την αγοραστική δύναμη σε δολάρια 18,103.275

ΡΟΥΜΑΝΙΑ: ΑΕΠ/κάτοικο, τρέχουσες τιμές σε δολάρια 8,156.768
ΡΟΥΜΑΝΙΑ: ΑΕΠ/κάτοικο, με βάση την αγοραστική δύναμη σε δολάρια 12,192.183

ΤΟΥΡΚΙΑ: ΑΕΠ/κάτοικο, τρέχουσες τιμές σε δολάρια 11,054.294
ΤΟΥΡΚΙΑ: ΑΕΠ/κάτοικο, με βάση την αγοραστική δύναμη σε δολάρια 14,076.926

ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ: ΑΕΠ/κάτοικο, τρέχουσες τιμές σε δολάρια 22,156.936
ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ: ΑΕΠ/κάτοικο, με βάση την αγοραστική δύναμη σε δολάρια 23,078.498

ΕΛΛΑΔΑ: ΑΕΠ/κάτοικο, τρέχουσες τιμές σε δολάρια 27,716.250
ΕΛΛΑΔΑ: ΑΕΠ/κάτοικο, με βάση την αγοραστική δύναμη σε δολάρια 27,843.943

Από τα προηγούμενα στοιχεία βλέπουμε ότι ο παραγόμενος ανά κάτοικο πλούτος στην Κροατία και Ρουμανία είναι σχεδόν μισός συγκρινόμενος με την Ελλάδα. Αυτό είναι ένα τελικό καθαρό αποτέλεσμα που καθρεφτίζει την όποια ανταγωνιστικότητα, την όποια παραγωγικότητα, την όποια δυνατότητα έχει αυτή η χώρα.