Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

14 Οκτ 2014

Η μάχη των ΗΠΑ κατά του ISIS και γιατί η καταστροφή των τζιχαντιστών δεν δείχνει επιτεύξιμος στόχος. Πώς διαμορφώνεται η σκακιέρα στη Μέση Ανατολή. Το «πλεονέκτημα» που αποκτά η Ρωσία στο ουκρανικό ζήτημα. Ποια είναι τα «αγκάθια» σε Γαλλία - Γερμανία.

Οι τελευταίοι τρεις μήνες του 2014 στήνουν το σκηνικό για μια νέα χρονιά, γεμάτη γεγονότα, σχολιάζει το Stratfor στις προβλέψεις του για το δ' τρίμηνο. Όπως επισημαίνει, πολλά από τα θέματα που είχαν εντοπιστεί στις ετήσιες προβλέψεις βρίσκονται πλέον σε πλήρη εξέλιξη.

Το πρώτο αφορά τις προσπάθειες της Ρωσίας να εξουδετερώσει την Ουκρανία. Το 2014 δεν ήταν εύκολη χρονιά για τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν, όμως, καθώς πλησιάζει ο χειμώνας, η Ρωσία αποκτά πολύ ισχυρότερη θέση στο ζήτημα. Εφόσον δεν έχουν βρει πού αλλού να στραφούν για να εξασφαλιστούν ενεργειακά για τον χειμώνα, οι ευρωπαϊκές χώρες, που έδωσαν στο Κίεβο το θάρρος να αντισταθεί στη Ρωσία, τώρα πιέζουν την ουκρανική ηγεσία να υποκύψει στις απαιτήσεις της Ρωσίας προκειμένου να διασφαλίσουν τη δική τους ενεργειακή ασφάλεια.

Το δ' τρίμηνο δεν αποκλείεται η Ρωσία να αρχίσει πάλι να ασχολείται με την προσπάθεια κατακερματισμού της ήδη διχασμένης Ευρώπης, ώστε να αρνηθεί στις ΗΠΑ έναν συνεκτικό εταίρο που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να περιορίσει τη Μόσχα.

Δεν θα χρειαστεί μεγάλη προσπάθεια για να το πετύχει αυτό, αφού η στασιμότητα στην ευρωζώνη βαθαίνει τις πολιτικές τριβές. Στο επίκεντρο βρίσκονται η Γαλλία και η Γερμανία, η σχέση των οποίων αποτελεί τον πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Καθώς η οικονομική κρίση της Γαλλίας κλιμακώνεται και οι πολιτικές διαφορές επιδεινώνονται, θα διαλυθεί γρήγορα η υπομονή που δείχνει το Παρίσι στις εντολές της Γερμανίας. Η κατάσταση αυτή θα τονίσει την αυξανόμενη συνταγματική κρίση στο εσωτερικό της Γερμανίας, ως προς το πόσο μακριά είναι διατεθειμένο να φτάσει το Βερολίνο σε ό,τι αφορά την τόνωση των λιγότερο συνετών οικονομιών της ευρωπεριφέρειας.

Στη Μέση Ανατολή, το ενδιαφέρον θα είναι στραμμένο το τρίμηνο αυτό στο Ιράν, εν όψει της εκπνοής της προθεσμίας της 24ης Νοεμβρίου για τα πυρηνικά. Η Ισλαμική Επαναστατική Φρουρά του Ιράν έχει κάνει προόδους το τελευταίο τρίμηνο σε ό,τι αφορά τον περιορισμό του περιθωρίου ελιγμών του Ιρανού προέδρου Χασάν Ρουχανί, στις διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑ. Ωστόσο, το μέλλον των σχέσεων ΗΠΑ - Ιράν δεν θα αποφασιστεί με την εκπνοή της προθεσμίας αυτής.

Δεν αναμένεται να υπάρξει κάποια περιεκτική συμφωνία μεταξύ των δύο πλευρών, η οποία θα οδηγήσει σε άρση των κυρώσεων μέχρι το τέλος του έτους. Το θέμα των πυρηνικών μπορεί να βρίσκεται στο επίκεντρο της προσοχής, όμως τα κοινά συμφέροντα της Ουάσιγκτον και της Τεχεράνης θα συνεχίσουν να είναι αυτά που θα τονίζουν την αναπτυσσόμενη σχέση των δύο πλευρών, ακόμα και αν η ρητορική τους συχνά θα δείχνει το αντίθετο.

Ένα τέτοιο κοινό συμφέρον έχει να κάνει με τη συνεχιζόμενη μάχη κατά του Ισλαμικού Κράτους. Χωρίς να μπορεί να βασιστεί ανοικτά ή πλήρως στο Ιράν και στην Τουρκία για να διαχειριστούν την απειλή, η απόφαση των ΗΠΑ να στραφεί εκ νέου στους συμμάχους του Αραβικού Κόλπου θα έχει συνέπειες. Η Σαουδική Αραβία και οι υπόλοιπες χώρες του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου θα ήθελαν πολύ να χρησιμοποιήσουν μια στρατιωτική εκστρατεία στη Συρία ως ευκαιρία για να παραλύσουν τους συμμάχους του Ιράν στην Ανατολική Μεσόγειο.

Οι ΗΠΑ, που θα εργάζονται για να διατηρήσουν τις διαπραγματεύσεις τους με το Ιράν και να παραμείνουν επικεντρωμένες στην αποστολή κατά του Ισλαμικού Κράτους, αναπόφευκτα θα συρθούν σε πολλές διαφορετικές κατευθύνσεις, γεγονός που θα κάνει ακόμα πιο εμφανή την πραγματικότητα ότι η καταστροφή του Ισλαμικού Κράτους δεν είναι επιτεύξιμος στόχος. Πάντως, αυτό το τρίμηνο, η στρατιωτική εκστρατεία θα είναι αποτελεσματική ως προς το να φέρει σε θέση άμυνας το Ισλαμικό Κράτος και να του στερήσει τις συμβατικές στρατιωτικές ικανότητές του.

Πηγή Euro2day

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Εάν η κρίση έχει κάνει τα εισοδήματα της οικογένειας σας να έχουν μειωθεί σημαντικά και ψάχνετε συνεχώς νέους τρόπους για να εξοικονομήσετε έστω και μερικά ευρώ ήρθε η ώρα να σκεφτείτε τη λύση του ηλεκτρονικού εμπορίου!

Τι ακριβώς είναι το ηλεκτρονικό εμπόριο; Πρόκειται για έναν τομέα της οικονομίας, όπου οι αγοροπωλησίες δεν πραγματοποιούνται με τον παραδοσιακό συμβατικό τρόπο, αλλά ηλεκτρονικά, μέσω του Διαδικτύου και άλλα δίκτυα υπολογιστών. Το όφελος είναι μεγάλο για τους καταναλωτές καθώς έτσι έχουν την ευκαιρία να συγκρίνουν δεκάδες προϊόντα με μόνο μερικά κλικ και να αγοράσουν αυτό που ταιριάζει στις ανάγκες τους στη χαμηλότερη τιμή της αγοράς. Οι καταναλωτές μπορούν να βρουν επίσης πολλές ευκαιρίες online χωρίς να χάνουν χρόνο, μετακινούμενοι από κατάστημα σε κατάστημα.

Τα ηλεκτρονικά καταστήματα φαίνεται πως κερδίζουν σιγά σιγά την εμπιστοσύνη των Ελλήνων καταναλωτών αφού σύμφωνα με την μελέτη που έδωσε στη δημοσιότητα ο Σύνδεσμος Επιχειρήσεων Πληροφορικής Ελλάδας (ΣΕΠΕ) για τη περίοδο 2012-2013 το ποσοστό των αγορών από το ίντερνετ έχει αυξηθεί κατακόρυφα. Ηλεκτρονικά καταστήματα της Ρωσίας, της Κίνας, των ΗΠΑ και της Γερμανίας δέχονται καθημερινά παραγγελίες από Έλληνες πελάτες επωφελούμενοι τις χαμηλές τιμές των προϊόντων τους. Έτσι, ένας ενδιαφερόμενος μπορεί να βρει ρούχα, καλλυντικά, ηλεκτρονικά είδη και παιχνίδια έως και 78% φθηνότερα σε κάποιο ηλεκτρονικό κατάστημα online σε σχέση με τις τιμές που υπάρχουν στα αντίστοιχα καταστήματα στη χώρα μας.

Η ΕΕ προωθεί ενεργά το ηλεκτρονικό εμπόριο καθώς έχει σημαντικά οφέλη για την ενιαία αγορά και για τους καταναλωτές. Υπολογίζεται μάλιστα ότι εάν το ηλεκτρονικό εμπόριο αγαθών αγγίξει το 15% των λιανικών πωλήσεων το συνολικό όφελος για τους καταναλωτές θα φτάσει τα 204 δισεκατομμύρια ευρώ!

Σίγουρα όμως για να γίνει κάτι τέτοιο θα πρέπει να εδραιωθεί η εμπιστοσύνη των καταναλωτών. Πρέπει να σημειωθεί ότι οι καταναλωτές θα πρέπει πάντα να είναι πάρα πολλοί προσεκτικοί όσον αφορά τις αγορές εξ' αποστάσεως, να είναι ενημερωμένοι για τυχόν πρόσθετους φόρους (πχ ΦΠΑ ή φόροι τελωνείου), να γνωρίζουν την πολική επιστροφών του ηλεκτρονικού καταστήματος και να χρησιμοποιούν κατά προτίμηση οnline υπηρεσίες ηλεκτρονικών πληρωμών όπως το PayPal για ασφαλείς συναλλαγές.

Δημ. Παπ.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Tην ώρα που ο Ελληνικός λαός αναζητά τους υπαίτιους της οικονομικής κρίσης την ώρα που αναζητά την απονομή δικαιοσύνης και αυτοί που διασπάθισαν δημόσιο χρήμα να διωχθούν ποινικά φαινόμενα διαφθοράς επικρατούν ακόμη σε όλη την Ελλάδα.
Το 2004 η Ελλάδα ζούσε τον παροξυσμό των ολυμπιακών αγώνων ολόκληρη η χώρα είχε στραμμένα τα βλέμματα της στις κατασκευές των ολυμπιακών έργων.

Εκείνη την εποχή όμως το αρμόδιο υπουργείο εργασίας και κοινωνικής ασφάλισης συνέτασσε το εθνικό στρατηγικό σχέδιο για την κοινωνική ένταξη των ευπαθών ομάδων όπως οι Ρομά.
Μέσα στα πλαίσια αυτού του σχεδιασμού αποφασίστηκε από τα αρμόδια υπουργεία η χρηματοδότηση με την εγγύηση του Ελληνικού δημοσίου και μέσω της Εθνικής τραπέζης ποσό 60.000 ευρώ ανά δικαιούχο για την αγορά και την κατασκευή κατοικίας οι οποίες θα στέγαζαν οικογένειες Ρομά.
Εκείνη την εποχή όμως εργολάβοι κατασκευών εκμεταλλευόμενοι την παρούσα απόφαση στήσανε ένα μηχανισμό κατασκευής και χρηματοδότησης εμπλέκοντας ακόμη και τους υποψηφίους δικαιούχους.

Μια εκ των περιπτώσεων αυτών είναι και ο καταυλισμός οικίσκων ο οποίος βρίσκεται στην περιοχή του Διδυμότειχου. Εργολάβος εκ Λαρίσης ορμώμενος ήρθε στην περιοχή με μέλη της κοινότητας των Ρομά από την χαλάστρα Χαλκιδικής και την περιοχή του βόλου σε συνεργασία με τοπικούς άρχοντες και δημοσίους λειτουργούς και με πρόσχημα την κατοίκηση αυτών κατασκεύασε περί των 40 κατοικιών με χρηματοδότηση και εγγύηση του Ελληνικού δημοσίου.

Το συγκεκριμένο έργο είχε ως σκοπό την στέγαση των εν λόγω οικογενειών οι οποίες δεν προέρχονταν καν από την περιοχή μας. Με πληρεξούσια που είχαν συντάξει και με υπογράφοντες τους δικαιούχους ο εργολάβος ξεκίνησε την αγορά της περιοχής την κατασκευή των οικίσκων και την εκταμίευση του ποσού μέσω της Εθνικής τράπεζας.
Τα εν λόγω κτήρια δεν κατοικήθηκαν ποτέ μια και δεν ολοκληρώθηκαν παρά οι δικαιούχοι λάβανε ένα συμβολικό ποσό για την υπογραφή της παράδοσης.
Στις εν λόγω κατασκευές υπήρξαν αυθαιρεσίες στην δόμηση καταπάτηση δημοσίων εκτάσεων δομήσεις ακόμη και μέσα σε ρέματα με μεταφορές ακόμη και συντελεστών δόμησης με την ανοχή και συνενοχή των δημοσίων λειτουργών.

Η εθνική τράπεζα απαιτεί από το Ελληνικό δημόσιο την κατάπτωση των εγγυήσεων μια και δεν έχει πληρωθεί κανένα δάνειο από τους δικαιούχους για προφανείς λόγου αλλά η αρμόδια υπηρεσία του υπουργείου οικονομικών το αρνείται μια και υπήρξε πλημμελείς έλεγχος κατά την κατασκευή και παράδοση του έργου.

Το θέμα ήρθε στην επιφάνεια μετά από καταγγελία ενός απλού πολίτη προς τον γενικό επιθεωρητή δημόσιας διοίκησης και μετά από ελέγχους οι οποίοι κράτησαν περί της διετίας ο φάκελος της υποθέσεως μεταβιβάστηκε προς τον αρμόδιο εισαγγελέα Κομοτηνής ο οποίος σε συνεργασία με τον ανακριτή Ορεστιάδας θα καλέσει όλους τους εμπλεκόμενους της υποθέσεως.

Αναρωτιέται ο κάθε νοήμων πολίτης αυτής της χώρας την ώρα που άνθρωποι οι οποίοι ζουν σε σπηλιές και στο όνομα αυτών κατασπαταλήθηκαν τρία εκατομμύρια ευρώ για την κατασκευή του εν λόγω οικισμού και την στέγαση τους εδώ και μια δεκαετία δεν υπήρξε καμία πολιτική παρέμβαση ούτε σε επίπεδο τοπικής αυτοδιοίκησης βουλευτών και αρμοδίων οργάνων αυτού του κράτους και έπρεπε ένας πολίτης να κινήσει αυτή την διαδικασία;
Ως πότε αυτός ο Λαός και αυτός ο νομός που καθημερινώς βάλλεται απαξιώνεται και καταστρέφεται παρακολουθεί ως θεατής κάποιους να λυμαίνονται το δημόσιο χρήμα.
Τα ξυπόλητα παιδιά στις γειτονιές του Έβρου αναζητούν δικαιοσύνη.
Ο ανένδοτος αγώνας κατά της διαφθοράς και την διασπάθισης δημοσίου χρήματος συνεχίζεται.


Λελιάτσος Παναγιώτης
Αναπληρωτής Τομεάρχης
Ενέργειας και Ανάπτυξης
Ανεξάρτητοι Έλληνες


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 


Μία ιδιαίτερα σημαντική και αξιόλογη ομάδα αποτελούμενη από πρώην Διπλωμάτες Πρέσβεις ε.τ., μέλη του "Διπλωματικού Κύκλου", θα μας ενημερώσει αύριο 15/10/2014 μέσα από μία πάρα πολύ ενδιαφέρουσα εκδήλωση - Ημερίδα, με θέμα «Οι επιταχυνόμενες διεθνείς μεταβολές και η Ελλάδα». Μία πρωτοβουλία πρώην στελεχών του Ελληνικού Διπλωματικού Σώματος που αποτελείται από αξιολογότατους πρώην πρέσβεις της χώρας μας σε χώρες κλειδιά πρώτης γραμμής για τα Εθνικά μας Θέματα.
 
Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί αύριο, Τετάρτη,15 Οκτωβρίου και ώρα 18:00, στο πανεπιστημιακό εντευκτήριο «Κωστής Παλαμάς», στη γωνία των οδών Ακαδημίας και Σίνα, στο κέντρο της Αθήνας. Δε χρειάζεται καν να αναφερθούμε, πως όσοι παραβρεθούν στην σημαντική αυτή εκδήλωση, μόνο χαμένοι δε θα βγουν, υπό την έννοια της ενημέρωσης και των γνώσεων που θα προσφέρουν οι πολύπειροι και διακεκριμένοι πρεσβευτές της χώρας μας!

Συντονιστής της εκδήλωσης είναι ο Πρέσβυς επί τιμή, Γιάννης Γεννηματάς και εισηγητές οι ακόλουθοι: Μάνος Μεγαλοκονόμος, Πρέσβυς επί τιμή, πρώην προϊστάμενος της υπηρεσίας σχεδιασμού πολιτικής του υπουργείου Εξωτερικών, του οποίου η εισήγηση θα έχει τίτλο «Το φαινόμενο της επιτάχυνσης στις διεθνείς εξελίξεις».

Ο πρώην πρεσβευτής της Ελλάδας στην Τουρκία και πρώην διοικητής της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΕΥΠ), Πρέσβυς επί τιμή Ιωάννης Κοραντής, του οποίου η εισήγηση θα έχει τίτλο «Ελληνοτουρκικές Σχέσεις – Ελληνική Θράκη».

Επίσης, ο πληρεξούσιος υπουργός επί τιμή και πρώην Πρέσβυς της Ελλάδας στην Ουκρανία, Χάρης Δημητρίου. Η εισήγησή του θα έχει τίτλο «Η ουκρανική κρίση».

Τέλος, «Η γενικότερη διεθνής θέση της Ελλάδος», θα είναι ο τίτλος της ομιλίας του Πρέσβυ επί τιμή Κωνσταντίνου Πολίτη.

Ένα περίπου χρόνο πριν, στις 13 Νοεμβρίου 2013, στην πρώτη δημόσια και απόλυτα επιτυχημένη εκδήλωση – Ημερίδα του «Διπλωματικού Κύκλου» (η αίθουσα ήταν υπερπλήρης), που έγινε επίσης στο πανεπιστημιακό εντευκτήριο «Κωστής Παλαμάς», έγιναν ενημερωτικές ομιλίες από:
  • τον Πρέσβυ ε.τ. κ. Ιωάννη Κοραντή (πρώην επί χρόνια πρεσβευτή μας στην Τουρκία και πρώην Διοικητή της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών) ο οποίος μίλησε για τα Ελληνοτουρκικά,
  • τον Ελευθέριο Καραγιάννη Πρέσβυ ε.τ. πρώην Πρέσβυς της Ελλάδος στο Βελιγράδι (πρώτος διαπραγματευτής επί διμερούς επιπέδου με την ΠΓΔΜ) ο οποίος είχε αναφερθεί στις Ελληνοσκοπιανές σχέσεις,
  • τον Κωνσταντίνο Πολίτη, Πρέσβυς ε.τ. πρώην Πρέσβυ της Ελλάδος στην Αλβανία, ο οποίος αναφέρθηκε στα προβλήματα και τις σχέσεις μεταξύ Ελλάδας και Αλβανίας
  • τον Ευθύμιο Στοφορόπουλο, πρώην Πρέσβυ της Ελλάδος στην Κύπρο, ο οποίος έκανε μία διεξοδική ομιλία για το Κυπριακό πρόβλημα.
Η θεματολογία των πρέσβεων ε.τ. και ομιλητών της νέας αυτής συνάντησης κρίνεται ιδιαίτερα αξιόλογη και η παρακολούθησή της θα δώσει τη δυνατότητα για μία εκτενή ενημέρωση των διαδραματιζόμενων επί των Ελληνικών εθνικών θεμάτων, αλλά και επί των γεωπολιτικών θεμάτων τα οποία επηρεάζουν και πρόκειται να επηρεάσουν σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό, άμεσα ή έμμεσα την Ελλάδα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Quadriga σημαίνει “τέθριππο”: ένα άρμα που το σέρνουν τέσσερα άλογα. Εκτός από τη γενική του έννοια, ο λατινικός αυτός όρος αναφέρεται συνήθως σε ένα συγκεκριμένο διάσημο τέθριππο: το τέθριππο της Νίκης, που κοσμεί την Πύλη του Βραδεμβούργου στο Βερολίνο. Φιλοτεχνήθηκε το 1793, επέζησε όλων των πολέμων και αποκαταστάθηκε στην αρχική μορφή του με τον Σιδηρού Σταυρό το 1990, υποδηλώνοντας και με αυτόν το συμβολικό τρόπο την αναβίωση της γερμανικής ισχύος.

Αυτό λοιπόν το τέθριππο επιλέχθηκε ως το βραβείο που, σε μικρογραφία, απονέμεται μέσω της εταιρίας «Δικτύου Quadriga» από τον πολιτικό σύλλογο «Εργαστήριο Γερμανία» (Werkstatt Deutschland eV). Ο σύλλογος αυτός, που ιδρύθηκε το 1993 και βασίζεται στις χορηγίες μεγάλων γερμανικών επιχειρήσεων, απονέμει τα βραβεία του κάθε χρόνο στις 3 Οκτωβρίου, επέτειο της γερμανικής επανένωσης.

Στις 3 Οκτωβρίου 2010 η Quadriga απονεμήθηκε στον τότε πρωθυπουργό της Ελλάδας, Γ.Α. Παπανδρέου, «για τη δύναμη της αλήθειας» που επέδειξε «αναδιαρθρώνοντας την οικονομία και αποτρέποντας μια κρατική χρεωκοπία». Το βραβείο απονεμήθηκε από τον τότε πρόεδρο της Deutsche Bank, Josef Ackermann, που εκφώνησε και εγκωμιαστικό λόγο για τον Γ.Α.Παπανδρέου. Καθόλου περίεργο, διότι η Deutsche Bank ήταν μία από τις γερμανικές τράπεζες που κινδύνεψαν το 2010 και τελικά σώθηκαν χάρη στις επιλογές του ΓΑΠ – σε βάρος της Ελλάδας.

Η συμπλήρωση τεσσάρων ετών από την απονομή εκείνη, αλλά και η διάλεξη του κ. Ακερμαν σε συνέδριο στη Σαμοθράκη το Σαββατοκύριακο που πέρασε, είναι  αφορμή να θυμηθούμε ορισμένα στοιχεία…

Η πραγματική Quadriga στην Πύλη του Βραδεμβούργου στο Βερολίνο
Η πραγματική Quadriga στην Πύλη του Βραδεμβούργου στο Βερολίνο

Όταν την άνοιξη του 2010 η κυβέρνηση Γ.Α.Παπανδρέου οδήγησε την Ελλάδα στον «Μηχανισμό Στήριξης», μεγάλο ποσοστό του ελληνικού χρέους βρισκόταν στα χέρια ευρωπαϊκών (και κυρίως γερμανικών και γαλλικών) τραπεζών με τη μορφή ομολόγων του ελληνικού Δημοσίου. Πολλοί οικονομολόγοι (μεταξύ των οποίων το ΔΝΤ) εκφράζονταν υπέρ του “κουρέματος” που θα ελάφρωνε το βάρος του χρέους. Μάλιστα το 2009 το “κούρεμα” μπορούσε να γίνει μονομερώς από την Ελλάδα με νομοθετική ρύθμιση, καθώς εκείνα τα ομόλογα διέπονταν από το ελληνικό δίκαιο. Αλλά ο τεράστιος κίνδυνος που θα απειλούσε τις ευρωπαϊκές τράπεζες στην περίπτωση αυτή, καθιστούσε αρκετά πιθανή την εύρεση μιας συμβιβαστικής λύσης.

Αντ’ αυτού ο Γ.Α.Παπανδρέου και το οικονομικό του επιτελείο επέμειναν στην πλήρη αποπληρωμή του χρέους, διακηρύσσοντας παντού ότι το “κούρεμα” θα ήταν καταστροφικό. Χρειάστηκε να περάσουν σχεδόν δύο χρόνια άκαρπης σκληρής λιτότητας για να γίνει τελικά το “κούρεμα” του ελληνικού χρέους, αφού προηγήθηκε αλλαγή πρωθυπουργού. Σήμερα γνωρίζουμε ότι στο διάστημα αυτό, οι γερμανικές τράπεζες διασφάλισαν τα συμφέροντά τους, “ξεφορτώνοντας” ελληνικά ομόλογα, τα οποία αγόραζαν ελληνικές και κυπριακές τράπεζες και οργανισμοί. Έτσι, όταν τελικά ήρθε η ώρα του “κουρέματος” (PSI), η συμμετοχή του γερμανικού τραπεζικού τομέα σε αυτό ήταν διαχειρίσιμη. Το κύριο βάρος έπεσε στις ελληνικές τράπεζες, τα ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία, αλλά και άλλα νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου, των οποίων τα αποθεματικά χρησιμοποίησε η Τράπεζα της Ελλάδος (καταχρώμενη τη θέση της ως θεματοφύλακάς τους) για να αγοράσει ομόλογα πριν το PSI το 2012, εν γνώσει ότι σε λίγες ημέρες τα ομόλογα αυτά θα “κουρεύονταν”.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με στοιχεία της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών (Bank for International Settlements – BIS), στα τέλη Δεκεμβρίου του 2010 η έκθεση των γερμανικών τραπεζών σε ομόλογα του ελληνικού Δημοσίου ήταν 22,6 δις δολάρια, ενώ η συνολική τους έκθεση στην ελληνική οικονομία (συμπεριλαμβάνοντας π.χ. και χορηγήσεις σε ιδιώτες κλπ) ήταν 33,9 δις δολάρια (πηγή: BIS Quarterly Review, June 2011). Τον Δεκέμβριο του 2011, δηλ. στις παραμονές του PSI η έκθεση των γερμανικών τραπεζών είχε μειωθεί σε μόλις 6,7 δις δολλάρια, ενώ η συνολική τους έκθεση στην ελληνική οικονομία σε 13,35 δις δολλάρια (πηγή BIS Quarterly Review, June 2012). Δηλαδή μέσα σε έναν μόλις χρόνο η έκθεση των γερμανικών τραπεζών σε ομόλογα ελληνικού Δημοσίου υποτριπλασιάστηκε.

Μάλιστα η σύγκριση δεν είναι πλήρης, γιατί αφετηρία της θα έπρεπε να είναι τα στοιχεία του Δεκεμβρίου 2009, ώστε να αποτυπωθεί ολόκληρη η κρίσιμη διετία. Δυστυχώς η αντίστοιχη έκθεση (BIS Quarterly Review, June 2010) δεν παρουσιάζει λεπτομερή στοιχεία κατοχής ομολόγων ανά εθνικότητα τραπεζών, αλλά αν κρίνουμε από την συνολική έκθεση των γερμανικών τραπεζών στην ελληνική οικονομία που ήταν 45 δις δολάρια στα τέλη Δεκεμβρίου 2009 (έναντι 33,9 το Δεκέμβριο 2010 και 13,35 το Δεκέμβριο 2011), είναι βέβαιο ότι και η αφετηρία για τα ομόλογα το 2009 είναι αρκετά ψηλότερα. Τα ίδια ισχύουν αναλογικά για το σύνολο των ευρωπαϊκών τραπεζών: η έκθεσή τους σε ελληνικά ομόλογα μειώθηκε από 52,2 δις δολλάρια το Δεκέμβριο του 2010 σε 21,9 δις δολλάρια το Δεκέμβριο του 2011, ενώ η συνολική έκθεσή τους στην ελληνική οικονομία μειώθηκε από 194 δις δολλάρια το Δεκέμβριο 2009 σε 136,3 δις δολλάρια το Δεκέμβριο 2010 και σε 90,4 δις δολλάρια το Δεκέμβριο του 2011.

Αντίστροφα, η έκθεση των ελληνικών τραπεζών στα ομόλογα του ελληνικού Δημοσίου υπερδιπλασιάστηκε στο ίδιο χρονικό διάστημα, δηλαδή αυξήθηκε από 20,1 δις Ευρώ το Δεκέμβριο του 2009 σε 49,6 δις Ευρώ το Δεκέμβριο του 2011 (πηγή: απάντηση του υπουργείου Οικονομικών σε αίτημα κατάθεσης εγγράφων, σε συνδυασμό με ερώτηση του βουλευτή Π. Παυλόπουλου). Στην ίδια μοιραία διετία αυξήθηκαν τα ομόλογα που κατείχε η Τράπεζα της Ελλάδος από 3,5 σε 7,5 δις Ευρώ, τα ομόλογα που κατείχαν Έλληνες ιδιώτες από 2,2 σε 4,5 δις Ευρώ και τα ομόλογα που κατείχαν τα ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία από 9,5 δις στα 24,5 δις Ευρώ. Συνολικά δηλαδή, τα ομόλογα ελληνικού Δημοσίου που βρίσκονταν σε ελληνικά χέρια αυξήθηκαν από 35,3 δις Ευρώ σε 86,1 δις Ευρώ, πριν έρθει η ώρα του «κουρέματος».

Κάπως έτσι, η απειλούμενη το 2010 καταστροφή του γερμανικού (και ευρωπαϊκού) τραπεζικού συστήματος αποσοβήθηκε, και μετατράπηκε σε καταστροφή της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας. Δόθηκαν δύο χρόνια περιθώριο στις ευρωπαϊκές τράπεζες να “ξεφορτωθούν” τα ελληνικά ομόλογα, φορτώνοντάς τα σε ελληνικές τράπεζες, ασφαλιστικά ταμεία και δημόσιους φορείς, και το “κούρεμα” έγινε όταν το ρίσκο του είχε μεταφερθεί κατά μεγάλο μέρος στην Ελλάδα. Τα παλιά ομόλογα αντικαταστάθηκαν από νέα, διεπόμενα από το αγγλικό δίκαιο, χωρίς δυνατότητα μονομερούς τροποποίησης των ρητρών αποπληρωμής. Οι κύριοι δανειστές της Ελλάδας δεν είναι πια οι ευρωπαϊκές τράπεζες, αλλά οι φορολογούμενοι των κρατών μελών της ΕΕ που έδωσαν τα νέα δάνεια. Και η Ελλάδα δέθηκε χειροπόδαρα, τόσο νομικά όσο και πολιτικά. Αυτή η ξεκάθαρη υπονόμευση των συμφερόντων της χώρας από τον υπεύθυνο πρωθυπουργό της βαφτίστηκε «Δύναμη της αλήθειας» και βραβεύθηκε από εκείνους που ωφελήθηκαν.

Ο Γιώργος Παπανδρέου παραλαμβάνει το βραβείο Quadriga από τον Josef Ackermann στις 3 Οκτωβρίου 2010 στο Βερολίνο
Ο Γ. A. Παπανδρέου παραλαμβάνει το βραβείο Quadriga από τον πρόεδρο της Deutsche Bank, Josef Ackermann στις 3 Οκτωβρίου 2010 στο Βερολίνο.

Είναι σφάλμα, όσο κι αν είναι δημοφιλές στην Ελλάδα, να κατηγορεί κανείς την ηγεσία της Γερμανίας για την εξέλιξη αυτή: αποστολή της γερμανικής ηγεσίας είναι να διαφυλάσσει τα συμφέροντα της Γερμανίας, όχι της Ελλάδας. Αυτός υπήρξε ο γνώμονάς της κατά τη διαχείριση της ελληνικής κρίσης, και είναι θεμιτός από τη δική της σκοπιά. Ως Έλληνες πρέπει να πάψουμε να αναζητούμε βολικούς “κακούς” που προκάλεσαν τα δεινά μας και να κοιτάξουμε επιτέλους τον καθρέφτη. Η διαφύλαξη των ελληνικών συμφερόντων είναι πάντοτε αποστολή της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας, και εκείνη ευθύνεται αποκλειστικά για την τραγική έκβαση της κρίσης δανεισμού του 2009.

Σήμερα, τέσσερα χρόνια μετά την απονομή της γερμανικής Quadriga στον Γ.Α.Παπανδρέου, το ελληνικό ΑΕΠ έχει μειωθεί συνολικά κατά 25% και η ανεργία βρίσκεται στο 27%. Η πρόσφατη βελτίωση των μεγεθών της οικονομίας βασίζεται κυρίως στην υπερφορολόγηση, που καταστρέφει τον εναπομείναντα παραγωγικό ιστό της χώρας και τσακίζει τη ραχοκοκαλιά της δημοκρατίας, που είναι η μεσαία τάξη. Είναι άγνωστο ακόμα αν η Ελλάδα θα επιβιώσει της κρίσης ως συντεταγμένο κράτος ή αν θα διολισθήσει στην κατηγορία των failed states. Αν καταφέρει να βγει από τη θανάσιμη περιδίνιση, αυτό θα οφείλεται αποκλειστικά στην καρτερία και την ωριμότητα του ελληνικού λαού.

Συμβουλές και διαλέξεις από όσους την έφεραν σε αυτή τη θέση, δε χρειάζεται η Ελλάδα. Ο κ. Ακερμαν διασφάλισε τα συμφέροντα της Deutsche Bank σε βάρος της Ελλάδας το 2010 – κατανοητό από πλευράς του, αλλά ως εκεί: να λείπουν οι διαλέξεις. Το ίδιο ισχύει, κατά μείζονα λόγο, για τον Γ.Α.Παπανδρέου που αρέσκεται στο ίδιο “σπορ”: ο πρωθυπουργός που έβαλε την Ελλάδα στη θανάσιμη περιδίνιση, δεν δικαιούται να έχει λόγο για το μέλλον της, ούτε να περιφέρεται ανά την υφήλιο πουλώντας το δράμα της ως αντικείμενο διαλέξεων.

Ας πάει στην τροπαιοθήκη του, ας κοιτάξει την Quadriga της ντροπής, και ας σωπάσει.

Πηγή e-amyna


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Μέχρι το 1918 η Μέση Ανατολή βρισκόταν υπό οθωμανικό έλεγχο. Τότε το βιλαέτι της Μοσούλης εκτεινόταν από την νοτιοανατολική Ανατολία, μέχρι το Αρμπίλ, το Κιρκούκ και την Σουλεϊμανίγια και τα όρη του Ζάγρου που αποτελούσαν και τα φυσικά σύνορα με το Ιράν.

ΠΗΓΗ: STRATFOR
ΤΙΤΛΟΣ: «Turkey, the Kurds and Iraq: The Prize and Peril of Kirkuk»
ΑΠΟΔΟΣΗ ΚΕΙΜΕΝΟΥ: Παντελής Καρύκας


Στην περιοχή αυτή η βία ήταν κανόνας πολύ πριν την εμφάνιση του Ισλαμικού Κράτους. Σε αυτή κατοικούσαν Κούρδοι, Άραβες, Τουρκομάνοι, Γιαζίντι, Ασσύριοι, Χαλδαίοι, Εβραίοι, Τούρκοι και Πέρσες.

Η Τουρκία, ακόμα και μετά την Συνθήκη της Λωζάνης, με την οποία αποκήρυσσε την οθωμανική της κληρονομιά, είχε διακηρύξει πως διατηρεί το δικαίωμα διεκδίκησης της περιοχής της Μοσούλης. Μόλις το 1925 οι Τούρκοι παραιτήθηκαν από κάθε διεκδίκηση επί της περιοχής, επίσημα.

Από την εποχή του Ναβουχοδονόσωρα και του Ηροδότου είναι γνωστό ότι στην περιοχή υπάρχει πετρέλαιο, ειδικά στην περιοχή του Κιρκούκ. Οι Βρετανοί πραγματοποίησαν έρευνες στην περιοχή το 1927 και ανακάλυψαν τα πρώτα μεγάλα κοιτάσματα.

Οι Βρετανοί προσέλαβαν σουνίτες Άραβες εργάτες να δουλέψουν στις πετρελαιοπηγές, σε μια υπολογισμένη κίνηση, αποδυνάμωσης της κουρδικής πλειοψηφίας της περιοχής και της τουρκομανικής μειονότητας.

Στα χνάρια των Βρετανών κινήθηκε και το κόμμα Μπάαθ, όταν κατέλαβε την εξουσία στο Ιράκ, το 1968. Η κατάσταση επιδεινώθηκε για τους Κούρδους, το 1988, όταν ο Σαντάμ Χουσεΐν χρησιμοποίησε ως και χημικά όπλα εναντίον τους, στην προσπάθεια «αραβοποίησης» της περιοχής. Μετά το 2003 οι Κούρδοι επανήλθαν, δυναμικά στην περιοχή, καταδιώκοντας τους Άραβες.


Αν και η περιοχή του Κιρκούκ, επισήμως, τελούσε υπό την άμεση διοίκηση της κεντρικής ιρακινής κυβέρνησης της Βαγδάτης, η κουρδική ηγεσία ήταν αποφασισμένη να επαναχαράξει τα σύνορα του ιρακινού Κουρδιστάν. Όταν, το 1991, οι Κούρδοι του Ιράκ κέρδισαν de facto την αυτονομία τους, αλλά κυρίως μετά την πτώση του Σαντάμ, οι Κούρδοι σταδιακά επεκτάθηκαν στις αμφισβητούμενες περιοχές. Οι Κούρδοι επίσημα διεκδίκησαν τον έλεγχο του Κιρκούκ και μέρους των επαρχιών της Νινευή και της Ντιγιαλά.

Ήταν δε τόσο μεγάλη η βεβαιότητα όλων ότι οι Κούρδοι θα εξασφάλιζαν απρόσκοπτα τον έλεγχο των περιοχών αυτών, ώστε μεγάλες πετρελαϊκές εταιρείες έσπευσαν να υπογράψουν συμβόλαια μαζί τους, παρά τις αντιρρήσεις της Βαγδάτης. 

Τότε συνέβη το αναπάντεχο. Ο ιρακινός Στρατός κατέρρευσε υπό τα πλήγματα του Ισλαμικού Κράτους και οι πετρελαιοπηγές του Κιρκούκ έμειναν ακάλυπτες. Οι Κούρδοι εκμεταλλεύτηκαν το κενό εξουσίας και κατέλαβαν την περιοχή, την οποία όμως οι Άραβες, η Βαγδάτη, οι Τουρκομάνοι, το ΙΚ και το Ιράν, εποφθαλμιούν.

Την ίδια ώρα οι διάφορες ένοπλες ομάδες προσπαθούν να απωθήσουν το ΙΚ από την περιοχή, επαναθέτοντας το ερώτημα της χάραξης των ορίων της κουρδικής αυτονομίας. Την σύγκρουση δε Κούρδων και σουνιτών σίγουρα θα σπεύσει να την εκμεταλλευτεί η Βαγδάτη.

Η σημερινή Τουρκία βλέπει τη Μέση Ανατολή όπως η προκάτοχός της Οθωμανική αυτοκρατορία. Από την οπτική της Άγκυρας η επέκταση της τουρκικής επιρροής στις γειτονικές μουσουλμανικές χώρες αποτελεί το αντίδοτο στην αποδυνάμωση των κρατών του Ιράκ και της Συρίας.

Αν και η Τουρκία, πλέον, δεν ασκεί άμεσο έλεγχο σε αυτές τις περιοχές, ελπίζει να τις ελέγξει εμμέσως, μέσω της μετριοπαθούς αντιπολίτευσης στην Συρία, των Τουρκομάνων και της περιφερειακής κουρδικής κυβέρνησης του Ιράκ. Οι ΗΠΑ, αυτή την στιγμή, επικεντρώνουν την προσοχή τους στον αγώνα κατά του ΙΚ, αλλά η Τουρκία ατενίζει στη μετά ΙΚ εποχή και στο χάος που θα παραμείνει.

Αυτός είναι ο λόγος που η Τουρκία θέτει όρους για την συμμετοχή της στον πόλεμο κατά του ΙΚ. Για αυτό προσπαθεί να πείσει τις ΗΠΑ και τους σουνίτες Άραβες ότι αυτή, αναπόφευκτα, θα είναι η δύναμη που ελέγχει την περιοχή στην μετά ΙΚ εποχή. Έτσι, σύμφωνα με το τουρκικό σκεπτικό, όλοι οι δρώντες στην περιοχή πρέπει να προσαρμοστούν στις τουρκικές προτεραιότητες, αρχίζοντας από την αντικατάσταση του αλεβιτικού καθεστώτος του Άσαντ στην Συρία, από ένα σουνιτικό, το οποίο θα ακολουθεί τις εντολές της Άγκυρας.


Ωστόσο, το τουρκικό σχέδιο για την περιοχή, απλώς δεν ταιριάζει με την σημερινή πραγματικότητα της περιοχής και η Άγκυρα, αντί επιρροής, κερδίζει τη δυσαρέσκεια των άλλων δρώντων. Οι Κούρδοι, ειδικά, θα εξακολουθήσουν να αποτελούν την αχίλλειο πτέρνα του τουρκικού πολιτικού σχεδιασμού.

Στη Συρία, όπου το ΙΚ έχει σχεδόν κυριεύσει την πόλη του Κομπάνι, στα σύνορα με την Τουρκία, η Άγκυρα βρίσκεται αντιμέτωπη με το δυσάρεστο ενδεχόμενο να συρθεί σε πολεμική αναμέτρηση με τους καλά εξοπλισμένους ισλαμιστές. Την ίδια ώρα η Τουρκία θα πρέπει να πολεμήσει στο πλευρό των διαφόρων κουρδικών ομάδων, περιλαμβανομένου του ΡΚΚ, το οποίο η Άγκυρα επιθυμεί να αδρανοποιήσει.

Η Τουρκία αντιμετωπίζει το αυτό δίλημμα στο Ιράκ, όπου, ακούσια, πρέπει να υποστηρίξει τους Κούρδους αποσχιστές, στον αγώνα τους κατά του ΙΚ. Κι όμως, η Τουρκία δεν μπορεί να ανεχτεί το Κιρκούκ να παραμείνει υπό κουρδικό έλεγχο, εκτός κι αν η Άγκυρα αποκτήσει τα αποκλειστικά δικαιώματα εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων της περιοχής, ώστε να αποτρέψει τη χρήση τους προς όφελος της κουρδικής ανεξαρτησίας. 

Όμως η Τουρκία έχει ένα βασικό ανταγωνιστή. Ο Κούρδος πρόεδρος του Ιράκ, Ταλαμπανί, δεν είναι πρόθυμος να καταστεί πιόνι της Τουρκίας, όπως και ο επικεφαλής του ιρακινού Κουρδιστάν Μπαρτζανί. Οι Κούρδοι του Ιράκ προτιμούν να στραφούν προς το Ιράν, προτιμώντας την Τεχεράνη από τη Βαγδάτη.

Την ίδια στιγμή οι Άραβες της περιοχής και οι Τουρκομάνοι αντιδρούν, ολοένα και ισχυρότερα, στον κουρδικό έλεγχο του Κιρκούκ. Την αντίδρασή τους αυτή, δε, χωρίς αμφιβολία, Βαγδάτη και Τεχεράνη θα επιχειρήσουν να εκμεταλλευτούν, καθώς είναι κατά της κουρδικής αυτονομίας.
Αυτό είναι το πεδίο που η Τουρκία γνωρίζει, ένα μακράς διάρκειας παιχνίδι αποτροπής θα παιχτεί ώστε να αποτραπεί ο κουρδικός έλεγχος στην πλούσια σε πετρέλαιο περιοχή του Κιρκούκ, την ώρα που ο ανταγωνισμός Τουρκίας – Ιράν καλά θα κρατεί.

Η Τουρκία, για να κερδίσει σε αυτό το παιχνίδι, θα πρέπει να συμβιβαστεί με την πραγματικότητα, δίνοντας λύση στο κουρδικό πρόβλημα, το οποίο δεν μπορεί πλέον να κρύβει, χαρακτηρίζοντάς το εσωτερικό της πρόβλημα. Δεν θα αποφύγει έτσι την ξένη εμπλοκή.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

  • Όσοι αφελώς πιστεύουν ότι μπορεί να υπάρξει οριστική ειρήνη στον ανεπτυγμένο κόσμο καλά θα κάνουν να εξετάσουν κάποιες πολύ καυτές πραγματικότητες με ιστορικό περιεχόμενο 
  • Η σημασία των λέξεων και η νέα μορφή δειλίας στη Δύση
Γράφει ο Αθανάσιος Χ. Παπανδρόπουλος 

Δεν θα ξεχάσω εύκολα τη συζήτηση που είχα πριν από μία δεκαετία με τον αείμνηστο Πολωνό ιστορικό, πολιτικό και ευρωβουλευτή Μπρόνισλαφ Γκέρεμεκ, που σκοτώθηκε σε αυτοκινητικό δυστύχημα. Συγγραφέας το 1980 του βιβλίου «Άθλιοι και Κακοποιοί» (εκδ. Grasset, Γαλλία), ο Πολωνός διανοούμενος πίστευε ότι μία μόνιμη αιτία πολέμου στον πλανήτη μας θα είναι οι διαφορετικές αντιλήψεις που έχουν οι άνθρωποι για την ειρήνη!

Πίστευε, επίσης, ότι ο δυτικός νεωτερικός κόσμος, χάρη στην εντυπωσιακή υλική ανάπτυξή του, έχει απομακρυνθεί από τις βασικές αιτίες που προκαλούν βία στις υποανάπτυκτες κοινωνίες -που είναι ο φανατισμός, η τιμή και η εκδίκηση. «Η κατάσταση αυτή», μας έλεγε ο Πολωνός ιστορικός και ευρωβουλευτής, «απομακρύνει από τις ανεπτυγμένες κοινωνίες την αίσθηση του θανάτου, με αποτέλεσμα οι τελευταίες να ατονούν μπροστά σε σοβαρούς κινδύνους και να μην είναι έτοιμες να προστατεύσουν τη ζωή τους. Αυτή είναι μία μορφή δειλίας που θα αποθρασύνει σε βάθος χρόνου τους εχθρούς της Δύσης και των ανοικτών κοινωνιών γενικά...».

Μελετητής των ολοκληρωτικών ιδεολογιών, ο Μπ. Γκέμερεκ πίστευε στον αρνητικό ρόλο που παίζουν οι λέξεις όταν χρησιμοποιούνται από ολοκληρωτικές ιδεολογίες και πώς, μέσα από αυτές, αδίστακτοι δημαγωγοί και συμπλεγματικοί πολιτικοί εξαπατούσαν λαούς. «Υπάρχει πιο κραυγαλέα απάτη από το να αυτοχαρακτηρίζονται λαϊκές δημοκρατίες καθεστώτα που μόνον δημοκρατικά δεν ήσαν;», τόνιζε ο Πολωνός διανοούμενος.

Στη δύναμη των λέξεων και στον ρόλο τους πιστεύει και ο Γάλλος στρατηγός Αλέξανδρος Λαλάν-Μπερτράν, πρώην επικεφαλής των ενδιάμεσων δυνάμεων του ΟΗΕ στον Λίβανο και σήμερα στέλεχος στο Γαλλικό Ινστιτούτο Ανωτάτων Μελετών Εθνικής Άμυνας. Μιλώντας σε εκδήλωση του Ινστιτούτου, επεσήμανε ότι οι λέξεις αποτελούν σοβαρό όπλο παραπλάνησης, μέσω δε αυτών επιχειρείται -ερήμην της πραγματικότητας– η ιδεολογικοποίηση της πραγματικότητας, η οποία, ανεξαρτήτως του χρώματός της, συνιστά μία πολύ σοβαρή, αν όχι θανάσιμη, ασθένεια του πνεύματος.

«Αν θέλουμε να είμαστε αποτελεσματικοί σε μια αντιπαράθεση, προέχει η υιοθέτηση της αρχής της πραγματικότητας, η οποία μας λέει ότι, ασχέτως αν μας αρέσει ή όχι, τα πράγματα είναι αυτά που είναι. Όσο πιο κοντά είμαστε στην αντίληψη αυτή, τόσο λιγότερες πιθανότητες έχουμε να κάνουμε σοβαρά λάθη», είπε ο Γάλλος στρατηγός. Για να επισημάνει στη συνέχεια ότι ένας άτυπος τρίτος παγκόσμιος πόλεμος βρίσκεται ήδη στα σκαριά.

«Ένας πόλεμος που θα έχει διάρκεια, διότι το ακραίο Ισλάμ θα εκμεταλλεύεται την κατάσταση παράνοιας που επικρατεί στον μουσουλμανικό κόσμο και θα επιχειρεί συνεχώς να αποκτά εξουσίες, ώστε κάποια στιγμή να χρησιμοποιήσει κατά της Δύσης τόσο τα οπλοστάσια συμβατικών όπλων, όσο και αυτά της μαζικής καταστροφής που θα έχει στη διάθεσή του. Συνεπώς, η σύγκρουση Δύσης - Ισλάμ είναι αναπόφευκτη και απομένει να δει κανείς τι θα προκύψει. Με βάση τα σημερινά δεδομένα, η Δύση θα έχει στο πλευρό της την Ιαπωνία και την Ινδία, πιθανότατα δε και τη Ρωσία - η οποία, όμως, απομακρυνόμενη σήμερα από τις δυτικές δυνάμεις, προφανώς επιδιώκει να ισχυροποιηθεί γεωπολιτικά για να μην είναι ένας φτωχός συγγενής στην περίπτωση της σύγκρουσης με το Ισλάμ.

Όσο για την Κίνα, η πιθανότερη εκδοχή είναι να βρεθεί στο πλευρό του ισλαμικού κόσμου, κυρίως από αντίθεση προς την Ιαπωνία και την Ινδία. Σε αυτήν τη νέα γεωπολιτική συγκυρία, το Ινστιτούτο εκτιμά ότι τρεις χώρες που θα παίξουν καθοριστικό ρόλο στην αντιπαράθεση Δύσης - Ισλάμ είναι το Ισραήλ, ως εργαστήριο, η Αίγυπτος, το Ιράν και η Τουρκία - με την τελευταία να παίζει τα χρόνια που έρχονται πολύ σημαντικό ρόλο για τη μερική ισλαμοποίηση των Βαλκανίων, αφενός, και ως ενεργειακός κόμβος, αφετέρου», τόνισε ο Γάλλος στρατηγός.

«Δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής μας ότι η Τουρκία δεν είναι μόνον 80 εκατομμύρια Τούρκοι εντός της χώρας. Υπάρχουν άλλα 150 εκατομμύρια τουρκόφωνοι πληθυσμοί, τους οποίους η σημερινή ισλαμική εξουσία θα επιδιώξει να θέσει υπό τον έλεγχό της. Το σημερινό δίδυμο εξουσίας στην Τουρκία μπορεί να έχει απέναντί του τον κεμαλισμό ως αντίπαλον δέος, όμως πολύ αμφιβάλλουμε αν έχει εγκαταλείψει την αντίληψη του παντουρκισμού, πιθανότατα δε και αυτήν του Μεγάλου Χαλιφάτου», τονίζει ένας ερευνητής του Γαλλικού Ινστιτούτου Ανώτατων Μελετών Εθνικής Άμυνας.

Έτσι, σε διάφορα σενάρια που εκπονούν μελετητές-αναλυτές του Ινστιτούτου ως προς την Ευρώπη, η Τουρκία έχει την πρώτη θέση όχι πλέον ως πιθανός εταίρος της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, αλλά ως δυνητικός της αντίπαλος, με διφορούμενους κάθε φορά ρόλους. Γι' αυτό, σήμερα η Ε.Ε. παρακολουθεί και αναλύει προσεκτικά τις ρωσοτουρκικές σχέσεις, με δεδομένη την επιρροή που θέλει να έχει η Τουρκία στους μουσουλμάνους της Κριμαίας, της Σιβηρίας και του Βόλγα.
Τζιχάντ και ιδεολογία

Στο παρελθόν, όταν ο κόσμος ήταν διπολικός με κυρίαρχες δυνάμεις τις ΗΠΑ και τη Σοβιετική Ένωση, η ιδεολογική αντιπαράθεση ήταν αυτή της αντιπαραβολής δύο πολιτικών οικονομικών συστημάτων -του κομμουνισμού και της φιλελεύθερης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας– με στόχο τη διαχείριση της κοινωνίας. Ο κομμουνισμός πίστευε ότι το κράτος-κόμμα, ως δήθεν εκπρόσωπος του προλεταριάτου, μπορούσε να διαχειριστεί καλύτερα την οικονομία και την κοινωνία, ενώ στην άλλη όχθη κυρίαρχο ήταν το μοντέλο της λιγότερης ή περισσότερης κοινωνικής οικονομίας της αγοράς, υπό συνθήκες εναλλαγής κομμάτων στην εξουσία. Τελικά, στην αντιπαράθεση αυτή -η οποία για πολλά χρόνια στηριζόταν στην αποκαλούμενη, λόγω πυρηνικών όπλων, ισορροπία του τρόμου– νικήτρια βγήκε η κοινοβουλευτική δημοκρατία και η συναφής με αυτήν οικονομία της αγοράς.

Έτσι, η τελευταία, με εξαίρεση δύο-τρεις περιπτώσεις, όπως για παράδειγμα της Κούβας και της Βορείου Κορέας, εφαρμόζεται παντού και αποτελεί πλανητικό οικονομικό σύστημα. Παράλληλα, μέσω του συστήματος αυτού, τα τριάντα τελευταία χρόνια επεκτάθηκε και το φαινόμενο της παγκοσμιοποίησης, με αποτέλεσμα, κατά την Παγκόσμια Τράπεζα, 900 εκατομμύρια άνθρωποι να βγουν από την παγίδα της φτώχειας, ιδιαίτερα σε χώρες όπως η Κίνα, η Ινδία, η Νότιος Αφρική, η Βραζιλία και το Βιετνάμ.

Από την άλλη πλευρά, όμως, η παγκοσμιοποίηση –η οποία έχει πλέον έντονες χρηματοοικονομικές διαστάσεις– δημιούργησε ένα πρωτόγνωρο φαινόμενο, που κάποιοι οικονομολόγοι, όπως ο Ρ. Μούσσα, σύμβουλος στρατηγικής της Deutsche Bank στην Ιαπωνία, αποκαλούν «συλλογική αυταπάτη».

Κατά τον Μούσσα, για μία οκταετία (1997-2004) η παγκόσμια οικονομία στηρίχθηκε στη χρηματιστηριακή και γενικότερα στη χρηματοοικονομική παραγωγή πλούτου, φαινόμενο που δεν απαιτεί ούτε προσπάθεια ούτε εργασία.

Εκατομμύρια άνθρωποι στον πλανήτη πίστεψαν ότι τα χρηματιστήρια και τα προϊόντα τους ήταν σπηλιές του Αλή Μπαμπά στις οποίες αρκούσε να μπει κανείς για να γίνει πλούσιος. Το ίδιο, όμως, πίστεψαν και πολλές κρατικές εξουσίες, οι οποίες άρχισαν να δανείζονται το εικονικό χρήμα που προέκυπτε από τις τραπεζικές μοχλεύσεις.

Έτσι, από τη μια πλευρά προέκυψαν κράτη πρόνοιας φούσκα και, από την άλλη, εκατομμύρια υπερδανεισμένοι πολίτες, που θεωρούσαν ότι το μοχλευμένο χρήμα ήταν εισόδημά τους! Όταν λοιπόν έσκασε στις ΗΠΑ η φούσκα των ακινήτων και των υψηλού κινδύνου ενυπόθηκων δανείων, δημιουργήθηκε μία πρωτόγνωρη κρίση, η οποία από μόνη της παράγει κραυγαλέες ανισότητες. Αυτές που προκαλούνται από τις πολιτικές λιτότητας τις οποίες πρέπει να εφαρμόζουν οι υπερχρεωμένες χώρες προκειμένου να αποφύγουν την άτακτη χρεοκοπία. Δυστυχώς δε, σε πολλές χώρες, για μία μακρά περίοδο το επιχειρείν και η ατομική δημιουργία ήσαν αντικείμενο χλευασμού, με αποτέλεσμα αυτοί που μπορούν να παράγουν πραγματικό πλούτο στην πραγματική οικονομία, δηλαδή οι επιχειρηματίες, σήμερα να είναι διστακτικοί και καχύποπτοι όταν τους προτείνεται να αναλάβουν κινδύνους.

Οι νοοτροπίες αυτές είναι βαθύτατα ριζωμένες και στον μουσουλμανικό κόσμο, όπου το ιδεολογικό κοκτέιλ θρησκευτικού ισλαμισμού και πρωτόγονου μαρξισμού οδηγεί σε πλήρη παραγωγική παράλυση κοινωνίες που περιμένουν τα πάντα από τον Αλλάχ, τον Μωάμεθ και τον Σουλεϊμάν τον Μεγαλοπρεπή. Όμως, στο μεταξύ, και όσο διαρκεί η αναμονή της θείας χάριτος, έρχονται ο τζιχαντιστές - οι οποίοι, με όπλο την καλλιέργεια της ιδεολογίας της αρπαγής του πλούτου των «απίστων» και τη βιολογική τους εξαφάνιση, αφιονίζουν αγράμματους και μοιρολάτρες νέους, τους οποίους στη συνέχεια στέλνουν στον θάνατο.

Όσοι παρακολουθούν τις διάφορες διαδικτυακές ανακοινώσεις των τζιχαντιστών θα έχουν διαπιστώσει ότι η Δύση παρουσιάζεται ως μία τεράστια υπόθεση λαφυραγωγίας. Κατά κανόνα, στη διαδικτυακή «φιλολογία» τους, οι τζιχαντιστές, επειδή γνωρίζουν ότι απευθύνονται σε νέους χωρίς καμία απολύτως θρησκευτική και ιστορική γνώση, αναφέρονται συνεχώς στην Oumma, δηλαδή στην παγκόσμια ισλαμική κοινότητα χωρίς να τη διαχωρίζουν στις επιμέρους θρησκευτικές της κατηγορίες (σουνίτες, σιίτες) - οι οποίες, ωστόσο, δεν παύουν να αλληλοσφάζονται.

Εντυπωσιακή είναι επίσης η διαδικτυακή ισλαμική προπαγάνδα και στο επίπεδο των νέων μουσουλμάνων που κατοικούν σε δυτικές χώρες και έχουν την εθνικότητα των χωρών διαμονής τους. Από τις υπηρεσίες ασφαλείας της Γαλλίας, του Βελγίου και του Ηνωμένου Βασιλείου εκτιμάται ότι μέχρι στιγμής έχουν στρατολογηθεί από τις χώρες αυτές περισσότεροι από 3.000 τζιχαντιστές, αρκετοί από τους οποίους είναι και πτυχιούχοι ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων.

Ωστόσο, στις δυτικές χώρες οι τζιχαντιστές δεν στρατολογούν μόνον «μαχητές» κατά των «απίστων». Εντάσσουν νέους μουσουλμάνους σε δίκτυα τρομοκρατίας, καθώς και σε οργανώσεις του οικονομικού εγκλήματος. Κύριο ιδεολογικό υπόβαθρο αυτών των στρατολογήσεων είναι η αντίληψη ότι «μπροστά στην πίστη, η ζωή έχει μικρή αξία», σε σύγκριση με τους αξιακούς κώδικες του δυτικού κόσμου, ο οποίος απαρτίζεται από τους «άπιστους» που «λεηλάτησαν» και εξευτέλισαν τις μεγάλες αρχές του Ισλάμ. Έτσι, οι «πιστοί» πρέπει να εκδικηθούν τους εχθρούς εξοντώνοντάς τους. Στο πλαίσιο δε αυτό, όλα επιτρέπονται – αρκεί να επιτυγχάνεται ο στόχος, που είναι η καταστροφή της Δύσης.

Σύμμαχος του Ισλάμ στην τακτική του για εσωτερική υπονόμευση των δυτικών κοινωνιών είναι η φθίνουσα δημογραφία στις ανεπτυγμένες χώρες, η σχετικά υψηλή ανεργία, ιδιαίτερα των νέων, και η μετανάστευση.
Τέλος, ένας άλλος σοβαρός κίνδυνος για τον κόσμο μας είναι αυτή η ίδια η πορεία των αναπτυσσόμενων χωρών προς την ευημερία – πορεία που εγκυμονεί συγκρούσεις. Πρόκειται για το φαινόμενο της «ευημερίας του κακού», το οποίο αναλύει πολύ εντυπωσιακά στο ομώνυμο βιβλίο του ο Γάλλος συγγραφέας Ντανιέλ Κοέν, που έχει μεταφράσει στα ελληνικά ο καθηγητής Οικονομίας και πρώην υπουργός Τάσος Γιαννίτσης.

Πολύ συνοπτικά, στο βιβλίο αυτό ο συγγραφέας τονίζει –όχι χωρίς επιχειρήματα– ότι ο δρόμος προς την ανάπτυξη και την ευμάρεια χωρών όπως η Κίνα και η Ινδία εμπεριέχει τους ίδιους γεωπολιτικούς κινδύνους που αναδύθηκαν όταν στη Δύση κάλπαζαν ο αποκαλούμενος βιομηχανικός πολιτισμός και οι συναφείς με αυτόν νέες πηγές παραγωγής πλούτου. Δημιουργήθηκε τότε μία νέα τάξη πραγμάτων στον διεθνή καταμερισμό της εργασίας, η οποία εμπεριείχε και τους συγκρουσιακούς κινδύνους που ενυπάρχουν σε κάθε φάση ριζικού ανασχηματισμού των όρων της παραγωγής.

Μπορεί, λοιπόν, η ίδια ιστορία να επαναληφθεί;
Μία δυνητική απάντηση θα ήταν: γιατί όχι;

Πηγή Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Διπλή προβοκάτσια και διαρροή ψευδών ειδήσεων από την πλευρά των Τούρκων για να ξεκινήσουν τον πόλεμο

Νέα τροπή στην Τουρκία, αφού πριν από λίγο έγινε γνωστό ότι τουρκικά βομβαρδιστικά ξεκίνησαν πόλεμο με το PKK στην Νταγκλίτσα (Dağlıca) της επαρχίας Χακαρί στην ανατολική Τουρκία.
Όπως σημειώνουν τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης με έκτακτη ενημέρωση πρόκειται για την πρώτη επιχείρηση του τουρκικού στρατού κατά των Κούρδων τα τελευταία δύο χρόνια.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση του Γενικού Επιτελείου του τουρκικού στρατού οι «τρομοκράτες (το όνομα PKK δεν το λένε ποτέ στις επίσημες ανακοινώσεις) σε συνεργασία με αυτονομιστές (Κούρδους πολίτες) άνοιξαν πυρ κατά του στρατού και η απάντηση (αεροπορικοί βομβαρδισμοί) ήταν άμεση».

Με την κίνηση αυτή η τουρκική κυβέρνηση ρίχνει λάδι στην φωτιά της εξέγερσης των Κούρδων που εδώ και ημέρες έχουν βγει στους δρόμους και διαδηλώνουν κατά του Ερντογάν και την βρώμικη στάση της Τουρκίας στο ζήτημα του Ισλαμικού Κράτους.

Ουσιαστικά η Τουρκία με την κίνηση αυτή κήρυξε τον πόλεμο στους Κούρδους, μία ημέρα πριν λήξει το τελεσίγραφο που είχαν στείλει οι Κούρδοι ηγέτες.

Όμως αυτό που γίνεται πιο ξεκάθαρο είναι το μήνυμα που στέλνει ο Ταγίπ Ερντογάν στην διεθνή κοινότητα, ότι όχι μόνο δεν πρόκειται να πολεμήσει ενάντια στο Ισλαμικό Κράτος αλλά ότι Τουρκία και Ισλαμικό Κράτος ενώνουν τις δυνάμεις τους στον κοινό σκοπό.
Την εξαφάνιση των Κούρδων.

Το Ισλαμικό Κράτος θα τους αφανίσει μέσα στην Συρία και στο Ιράκ και η Τουρκία στις επαρχίες τους που έχει καταλάβει και ακόμη τις έχει στην επικράτειά της.

Αν μας επιτρέπεται να κάνουμε μία πρόβλεψη, το μόνο που θα καταφέρει η Τουρκία, όσο προχωρά σε αυτό το μονοπάτι, είναι να δημιουργηθεί μια ώρα γρηγορότερο το πρώτο ανεξάρτητο κράτος των Κούρδων.

Η τουρκική προβοκάτσια
Για να κηρύξει τον πόλεμο στους Κούρδους η Τουρκία χρειαζόταν μια προβοκάτσια και την έστησε.
«Άγνωστοι» βανδαλιστές βεβήλωσαν τους τάφους των αγωνιστών Κούρδων στην πόλη Γκεβέρ (Gever), οι Τούρκοι την αποκαλούν Γιουκσέκοβα (Yüksekova).

Όπως ήταν φυσικό οι Κούρδοι κατέβηκαν στους δρόμους και διαδήλωσαν.
Στην συγκέντρωση που ήταν από τις πιο ήρεμες των τελευταίων ημερών οι Κούρδοι τοπικοί άρχοντες έκαναν έκκληση σε όλες τις πλευρές να μην απαντήσουν στις προβοκάτσιες.
Όπως δήλωσαν χαρακτηριστικά η ενότητα είναι το ζητούμενο αυτή την στιγμή γιατί ο εχθρός είναι κοινός και είναι το Ισλαμικό Κράτος.
Οι Κούρδοι φώναζαν «Ζήτω ο Οτσαλάν» και «Αθάνατοι» για τους μάρτυρες, τους τάφους των οποίων βανδάλισαν οι Τούρκοι παρακρατικοί.

Στην συνέχεια και αφού είχε λήξει η πορεία «άγνωστοι» και πάλι έβαλαν φωτιά στο σχολείο της πόλης πυροδοτώντας νέο γύρο επεισοδίων.
Τώρα επειδή και αυτή η ιστορία έμοιαζε λίγη έπρεπε να γίνει κάτι ακόμη.
Ο τουρκικός στρατός διερρέει, ότι το στρατόπεδο της περιοχής είχε βομβαρδιστεί από τους Κούρδους «τρομοκράτες» τις τελευταίες τρεις ημέρες για αυτό και απάντησε.
Γελοία σενάρια προβοκατόρικα βγαλμένα από την φαντασία τους αφού οι Κούρδοι όντως μπορεί να χτυπούσαν τις θέσεις του τουρκικού στρατού.

Αλλά αυτό θα γινόταν αύριο που έληγε το τελεσίγραφό του Οτσαλαν.
Οι Τούρκοι Σουλτάνοι απλά ήθελαν να κάνουν επίδειξη πυγμής. Και ξεκίνησαν τον πόλεμο.

Σήμερα η Τουρκία,λοιπόν, κήρυξε τον πόλεμο στους Κούρδους με βομβαρδισμούς θέσεών τους στο τουρκοκρατούμενο Κουρδιστάν.
Η ανακοίνωση του Γενικού Επιτελείου του τουρκικού στρατού δεν αφήνει καμιά αμφιβολία ότι η Τουρκία πλέον στέκεται απέναντι σε όλους τους συμμάχους στην Δύση, επισημοποιώντας αυτό που ο Αμερικανός Αντιπρόεδρος, Τζο Μπάιντεν, την κατηγορούσε.
Ότι στην ουσία, η Τουρκία είναι ο πάτρωνας και ο ιθύνων νους του Ισλαμικού Κράτους.

Δείτε τώρα όμως στους χάρτες πόσο ξεκάθαρο είναι το βρώμικο παιχνίδι του Ερντογάν με το Κράτος.
Στην κόκκινη βούλα είναι η Νταγκλίστα είναι η περιοχή που βομβάρδισαν οι Τούρκοι στο κίτρινο σημείο αριστερά μέσα στην Συρία είναι η Κομπάνι.
Το Ισλαμικό Κράτος «καθαρίζει» τους Κούρδους στην Συρία και το Ιράκ και η Τουρκία ξεκινά το «καθάρισμά¨τους μέσα στην επικράτειά της.
Τουρκία και Ισλαμικό Κράτος ενώνουν τις δυνάμεις τους σε έναν βρώμικο πόλεμο που έρχεται σε ευθεία αντιπαράθεση με ολόκληρη την Δύση που έχει ξεκινήσει τον πόλεμο στο Ισλαμικό Κράτος.
Και μην ξεχνάτε το πιο σημαντικό.
Για πρώτη φορά από την ίδρυση του ΝΑΤΟ μία χώρα μέλος πολεμά ενάντια του!

Δείτε στον δεύτερο χάρτη (δεξιά) όλες τις περιοχές που ζουν οι Κούρδοι και που σύντομα με την βρώμικη στάση του ο Ερντογάν θα την κάνει το νέο μεγάλο κράτος της Μέσης Ανατολής.
Εξάλλου το αξίζουν. Είναι 40 εκατομμύρια άνθρωποι χωρίς πατρίδα.
Και μην ξεχνάτε οι Κούρδοι ήταν κάτοικοι αυτής της περιοχής χιλιάδες χρόνια.
Οι ορδές των Μογγόλων – Τούρκων ήρθαν πολύ μετά και δεν μπόρεσαν ποτέ να τους καθυποτάξουν.

Πηγή Tribune

Σχόλιο ιστολογίου: Το βασικό ερώτημα είναι: "Γιατί η Τουρκία ξεκίνησε έναν πόλεμο ή έστω επέλεξε να ανεβάσει κατακόρυφα την ένταση με τους Κούρδους της Τουρκίας, γνωρίζοντας πως έτσι θα εμπλέξει το οργανωμένο και επικίνδυνο στρατιωτικά ΡΚΚ;

Η απάντηση βρίσκεται πρώτον στο ότι η Τουρκία θέλει ένα άλλοθι εσωτερικής αναστάτωσης και κινδύνου ασφαλείας της χώρας για να μην μετέχει σε στρατιωτικές επιχειρήσεις κατά των τζιχαντιστών του ISIS. Ο σουλτάνος Ερντογάν προφανώς θεωρεί ότι ο τουρκικός στρατός μπορεί να αντιμετωπίσει τους Κούρδους του ΡΚΚ.

Κατά δεύτερο λόγο, η συγκεκριμένη "ανάφλεξη" μεταξύ Τουρκίας και ΡΚΚ θα εξαναγκάσει το ΡΚΚ να μην μετακινήσει δυνάμεις του μέσα στη Βόρειο Συρία, είτε για βοήθεια των Κούρδων της Κομπάνι είτε για να πραγματοποιήσουν οι εκπαιδευμένοι και επαρκώς εξοπλισμένοι Κούρδοι του ΡΚΚ χτυπήματα κατά του ISIS. Ταυτόχρονα, με αφορμή την συγκεκριμένη "ανάφλεξη" ο Ερντογάν αιτιολογείται να κλείσει οριστικά τα σύνορα και να αποκλείσει τους Κούρδους της Καμπάνι οι οποίοι πολεμούν τους άρτια εξοπλισμένους τζιχαντιστές κάτω από τεράστιες αντιξοότητες, δηλαδή χωρίς κατάλληλο οπλισμό αλλά και -κυρίως- χωρίς ανεφοδιασμό.

Ο σουλτάνος Ερντογάν δεν διστάζει να βουτήξει τα χέρια του στο αίμα των Κούρδων, αλλά κερδίζοντας -συστηματικά- χρόνο, αποφεύγει να τοποθετηθεί εναντίον των τζιχαντιστών.
Άραγε, η Δύση θα του συγχωρέσει αυτή του την τακτική, η οποία εκθέτει τον "δυτικό ανθρωπισμό" ή θα του το "κρατήσει" για να ξεκαθαρίσει με τον αλλαζόνα τούρκο πρόεδρο την επομένη της κρίσης;

Και, για να σκεφτούμε πονηρά, μήπως αυτή ακριβώς η συμπεριφορά των "κωλυμάτων" που προβάλει ο Ερντογάν, είναι προσυμφωνημένη με τη Δύση, η οποία "παρέδωσε" τους Κούρδους της Βόρειας Συρίας, αλλά και -ενδεχομένως- τους Κούρδους της Τουρκίας στις ορέξεις του "ημιπαράφρονα" (χαρακτηρισμός δυτικών διπλωματών) Ταγίπ Ερντογάν, σαν "αντίδωρο" για την επικίνδυνη (για την Τουρκία) στάση που μέχρι στιγμής τηρεί ο τούρκος πρόεδρος; Άραγε, υπάρχει περίπτωση να έχουν δοθεί από τους Δυτικούς στην Τουρκία και άλλα "αντίδωρα" τα οποία έχουν σχέση με την Κύπρο και το Αιγαίο;


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

  • Στρατηγική θέση των τζιχαντιστών ανακατέλαβαν οι Κούρδοι στο Κομπάνι
Σύσκεψη υπό τον Ομπάμα με επικεφαλής Γενικών Επιτελείων 20 χωρών

Οι κούρδοι μαχητές που πολεμούν το Ισλαμικό Κράτος (IS) δηλώνουν ότι ανακατέλαβαν στρατηγικής σημασίας λόφο που δεσπόζει επάνω από την κουρδική πόλη στη συροτουρκική μεθόριο έπειτα από σειρά αεροπορικών βομβαρδισμών του υπό της ΗΠΑ συνασπισμού.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες την ίδια στιγμή ο Μπαράκ Ομπάμα πρόκειται να προεδρεύσει σύσκεψης με τους επικεφαλής των Γενικών Επιτελείων περισσότερων από 20 χωρών για τη χάραξη στρατηγικής απέναντι στους τζιχαντιστές στη Συρία και το Ισραήλ.

Πρόκειται για την πρώτη φορά που λαμβάνει χώρα συνάντηση κορυφής στρατιωτικών αξιωματούχων από τόσες πολλές χώρες μετά τη συγκρότηση του διεθνούς συνασπισμού.

Στο πεδίο της μάχης, πηγές της πολιτοφυλακής YPG των κούρδων δήλωσαν στο BBC ότι ανακατέλαβαν τον λόφο Ταλ Σάιρ, όπου δέκα ημέρες πριν οι τζιχαντιστές ύψωσαν τις μαύρες σημαίες του Ισλαμικού Κράτους προελαύνοντας στην τρίτη μεγαλύτερη κουρδική πόλη της Συρίας.

Ο στρατηγικής σημασίας λόφος βρίσκεται σε απόσταση τεσσάρων χιλιομέτρων δυτικά του Κομπάνι.

Την ίδια στιγμή, αξιωματούχος των κούρδων της Συρίας δήλωσε ότι η περιφερειακή κυβέρνηση του ιρακινού Κουρδιστάν έχει στείλει «συμβολική» στρατιωτική βοήθεια για το Κομπάνι, όμως η βοήθεια δεν μπορεί να φτάσει στον προορισμό της γιατί η Τουρκία δεν ανοίγει διακομετακομιστικό διάδρομο για τη μεταφορά των εφοδίων.

Η μάχη στο Κομπάνι έχει αναδειχθεί σε μεγάλη δοκιμασία για το κατά πόσο οι αεροπορικοί συνασπισμού που διεξάγουν οι ΗΠΑ και αραβικές χώρες μπορούν να ανακόψουν την προέλαση των σουνιτών ισλαμιστών.

Δύο εβδομάδες αεροπορικών επιδρομών κατά θέσεων του IS εντός και γύρω από το Κομπάνι έχουν επιτρέψει στις κουρδικές δυνάμεις να επιβραδύνουν την προέλαση των τζιχαντιστών, ωστόσο η πόλη εξακολουθεί να κινδυνεύει να πέσει στα χέρια τους.

Σφοδρές συγκρούσεις μαίνονταν στα ανατολικά και νότια του Κομπάνι τη Δευτέρα, ενώ το εδρεύων στη Βρετανία Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ανέφερε ότι οι τζιχαντιστές πραγματοποίησαν τρεις επιθέσεις αυτοκτονίας σε σημεία της πόλης.

Σύμφωνα με το Παρατηρητήριο οι τζιχαντιστές ελέγχουν αυτή τη στιγμή το ένα τρίτο του Κομπάνι.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

«Μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου του 2001, οι ΗΠΑ θυσίασαν τις αξίες τους και πρόδωσαν τα πολιτικά δικαιώματα. Με μια νέα ισλαμιστική απειλή να φουντώνει, η Γερμανία θα πρέπει να αποφύγει τα ίδια λάθη. Η δημοκρατία της είναι αρκετά ισχυρή για να αντέξει την απειλή», γράφει σε κύριο άρθρο το Spiegel. Ακολουθούν αποσπάσματα:

«Ο κόσμος του Ισλαμισμού έχει φτάσει προ πολλού στην Γερμανία. Σαλαφιστές μάχονται Κούρδους στα κέντρα των πόλεών μας, περπατάνε μαζί με τις συζύγους τους, ντυμένες με νικάμπ, στα πάρκα του Βερολίνου, συγκεντρώνουν χρήματα για τους ομοθρήσκους τους που πολεμάνε στη Συρία. Κακολογούν την χώρα που τους προσφέρει παροχές, αλλά η οποία δεν τους κάνει ευτυχισμένους. Ονειρεύονται έναν καλύτερο κόσμο: τον ισλαμικό παράδεισο. Τώρα ξέρουν και πού είναι. Ο Παράδεισος βρίσκεται ακριβώς πέρα από τα τουρκικά σύνορα. Αυτοαποκαλείται Ισλαμικό Κράτος.

Περίπου 500 Γερμανοί ισλαμιστές, μετανάστες και προσήλυτοι, έχουν ταξιδέψει μέχρι τώρα στη Συρία ή στο Ιράκ για να ενταχθούν στον τζιχάντ.

Συστηματικές προσπάθειες στρατολόγησης είναι σε εξέλιξη στη Γερμανία - σε τζαμιά, σε κοινωνικά δίκτυα, και μεταξύ φίλων. Η προοπτική αυτή δεν πρέπει να προκαλεί φόβο. Η Γερμανία μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό της, όσο το δυνατόν πιο ήσυχα και με όλα τα μέτρα που έχει στη διάθεσή της.

Μπορούμε να διδαχθούμε από την εμπειρία των ΗΠΑ μετά την 11η Σεπτεμβρίου. Οι Αμερικανοί πρόδωσαν τα πολιτικά τους δικαιώματα, βασάνισαν και κατέστρεψαν το αμερικανικό ιδεώδες της δικαιοσύνης, με την ίδρυση του εκτός νόμου στρατοπέδου κρατουμένων στο Γκουαντάναμο.

Αυτή ακριβώς είναι η παγίδα στην οποία έπεσαν ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζορτζ Μπους και η κυβέρνησή του. Η Αμερική του σήμερα δεν είναι ασφαλέστερη ως αποτέλεσμα. Η Αμερική, η οποία ήταν επί πολύ καιρό ένας φάρος για τις δημοκρατίες σε όλο τον κόσμο, δεν υπάρχει πια. Δεν είναι ένας δρόμος που πρέπει να τον ακολουθήσουμε.

Τί πρέπει να γίνει, λοιπόν; Προληπτική κράτηση υπόπτων; Σήμανση σε προσωπικά έγγραφα ταυτότητας; Απέλαση για τους εξτρεμιστές; Ολες αυτές οι ιδέες είναι ήδη υπό εξέταση. Αλλά οι περισσότερες δεν είναι απαραίτητες. Η γερμανική νομοθεσία δεν χρειάζεται να ενισχυθεί. Είναι αρκετά ισχυρή ως έχει.

Διαβατήρια έχουν κατασχεθεί για να αποτραπεί η έξοδος εξτρεμιστών από τη χώρα - περισσότερα από 30 μέχρι στιγμής. Επίσης, θα ήταν νόμιμο να ακυρωθούν τα γερμανικά διαβατήρια των ατόμων με διπλή υπηκοότητα που είπαν ψέματα στην αίτηση για την πολιτογράφησή τους. Το ίδιο ισχύει και για όσους εντάσσονται στον στρατό ξένων κρατών.

Τα υπόλοιπα είναι κοινωνική εργασία. Και πίεση. Μυστικές υπηρεσίες παρακολουθούν στενά την σκηνή για να δούν ποιός ταξιδεύει πού και με ποιούς συνδέεται. Σε καμμία περίπτωση δεν είναι απλώς θέμα τύχης ότι η Γερμανία δεν έχει γίνει ακόμη το θύμα μιας μεγάλης επίθεσης».

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Κωνσταντίνος Χολέβας
Πολιτικός Επιστήμων

Ορθώς ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς τόνισε στη Βουλή ότι, παρά τους δύσκολους χειρισμούς με την τρόικα, έχει σε πρώτη προτεραιότητα το Κυπριακό και τα άλλα εθνικά θέματα. Η Τουρκία στέλνει πολεμικό σκάφος στην ΑΟΖ της Κύπρου και γενικώς αμφισβητεί το δικαίωμα της Κυπριακής Δημοκρατίας να αξιοποιήσει τους φυσικούς πόρους της και τα δικαιώματα, τα οποία απορρέουν από το Διεθνές Δίκαιο της Θαλάσσης. Ακούω τη γνωστή και πολυχρησιμοποιημένη ερμηνεία ότι η Τουρκία κάνει εξαγωγή της κρίσης. Αυτό είναι μόνο εν μέρει σωστό. Κατά βάθος, όμως, μια τέτοια ερμηνεία δημιουργεί τον κίνδυνο ελληνικού εφησυχασμού: «Μην ανησυχούμε, απλώς δείχνουν επιθετικοί οι γείτονες για να κερδίσουν πόντους στο εσωτερικό». Προσωπικά, πιστεύω ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα. Ναι μεν η Τουρκία έχει σοβαρό δίλημμα εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας, αλλά επιθετική ήταν, είναι και θα είναι πάντα στο άμεσο μέλλον. Απειλεί, επειδή αυτή είναι η μόνιμη πολιτική της και όχι απλώς για να αποπροσανατολίσει τον λαό της ή για να «εξαγάγει την κρίση».

Οντως, τα προβλήματα της Αγκυρας είναι πολλά και ορατά. Θυμίζω: Η τουρκική κυβέρνηση πιέζεται από τις ΗΠΑ και την Ευρώπη να καταδιώξει και να καταστείλει τους τζιχαντιστές στη Συρία και στο Ιράκ, τους οποίους μέχρι τώρα οι Τούρκοι ενίσχυαν εναντίον του Ασαντ και των Κούρδων. Αν η Τουρκία στραφεί κατά του Ισλαμικού Κράτους, θα αναγκαστεί να συμμαχήσει με τους Κούρδους της Συρίας και του Ιράκ, με κίνδυνο να υλοποιηθεί το «μεγάλο Κουρδιστάν» με απώλεια τουρκικών εδαφών. Αν δεν συμμετάσχει η Αγκυρα στον αγώνα της Δύσης κατά των τζιχαντιστών, τότε αποκόπτεται από ισχυρούς συμμάχους και μένει μόνο με τη φιλία ορισμένων -όχι όλων- των μουσουλμανικών κρατών.

Στο εσωτερικό της χώρας, οι πολυπληθείς Κούρδοι διαδηλώνουν και καταστέλλονται βιαίως. Η αδράνεια του τουρκικού στρατού απέναντι στην πολιορκία κουρδικών οχυρών στη Συρία, όπως το Κομπάνι, καταργεί κάθε απόπειρα εκεχειρίας μεταξύ τουρκικών Αρχών και Κούρδων ενόπλων.

Σε ομιλία του στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, ο Αμερικανός αντιπρόεδρος Τζο Μπάιντεν δήλωσε ότι η Τουρκία πλέον μετεβλήθη σε αναξιόπιστο σύμμαχο. Η ρωσική κυβέρνηση και ο Φαν Ρομπάι, πρόεδρος του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, καταδικάζουν τις τουρκικές απειλές κατά της Κυπριακής ΑΟΖ. Η Αίγυπτος του στρατηγού Σίσι, ο οποίος ανέτρεψε τον ισλαμιστή Μόρσι, ζητεί από την Ισλαμική Διάσκεψη να αποβάλει το ψευδοκράτος των Τουρκοκυπρίων, άποψη την οποία συμμερίστηκαν τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και το Ιράν!

Τελικά, το «στρατηγικό βάθος» μετετράπη σε «στρατηγικό λάθος». Ο Νταβούτογλου, 10 χρόνια πριν από την ανάμειξή του στην πολιτική, είχε γράψει το βιβλίο με τον τίτλο «Στρατηγικό Βάθος», στο οποίο ανακοίνωνε σαφώς την επεκτατική πολιτική του «νέου οθωμανισμού». Στην Ελλάδα πολλοί τον θαύμασαν, άλλοι αδιαφόρησαν και λίγοι -μεταξύ των οποίων ο αείμνηστος τουρκολόγος Νεοκλής Σαρρής- μελέτησαν ψύχραιμα το βιβλίο, που μεταφράστηκε στα ελληνικά. Φαίνεται ότι η αρχική υποστήριξη των τζιχαντιστών από την κυβέρνηση των Ερντογάν - Νταβούτογλου ήταν το μεγάλο λάθος τους. Εξετέθησαν στα μάτια των Δυτικών συμμάχων, υπονόμευσαν την ειρηνευτική διαδικασία με τους Κούρδους, κατέστησαν ύποπτοι μεταξύ των αραβικών κυβερνήσεων και τελικά απέτυχαν να ανατρέψουν τον κυριότερο αντίπαλό τους: το καθεστώς Ασαντ στη Δαμασκό.

Ο «νέος οθωμανισμός» σήμερα απειλεί την Κύπρο και τον σύνολο Ελληνισμό, όχι απλώς για να εξισορροπήσει τα προβλήματα, αλλά γιατί διεκδικητική είναι η πολιτική όλων των τουρκικών κυβερνήσεων των τελευταίων δεκαετιών, είτε κυβερνούν οι στρατιωτικοί είτε οι κεμαλιστές είτε οι σημερινοί ισλαμοδημοκράτες. Η Αθήνα και η Λευκωσία ας μην παρασυρθούν από τις γνωστές κατευναστικές ερμηνείες και ας χαράξουν μακροπρόθεσμη πολιτική αποτροπής των νεοοθωμανών στην Κύπρο, στη Θράκη και στο Αιγαίο.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Φαήλος Μ. Κρανιδιώτης 

Σε αυτή τη χώρα, μόλις συμβεί κάτι, όλοι γίνονται ειδικοί. Τράκαρε νταλίκα; Ολοι μηχανολόγοι και νταλικέρηδες. Πέφτει αεροπλάνο; Ολοι πιλότοι. Εγκλημα; Ολοι δικηγόροι, δικαστές και ολίγον ντετέκτιβ. Ατύχημα με όλμο; Ολοι ολμιστές. Πριν καν συγκροτηθεί η επιτροπή που θα βγάλει το πόρισμα, πριν καλά καλά στεγνώσει το αίμα των πεζοναυτών, που χύθηκε στην εκπαίδευση, ένας απίθανος θίασος άσχετων, ενίοτε αστράτευτων, από πυροβολημένες γκόμενες, γραφείς, σιτιστές ωδικών πτηνών, καντηλανάφτες στον Λυκαβηττό και ντουβάρια «δημοσιογράφους», έως πάλιουρες, που υπηρέτησαν με μάνλιχερ, όταν ο Παπάγος ήταν εύελπις, άρχισαν τον χορό της γελοιότητας και της υστερίας. Ελάχιστοι είπαν το αυτονόητο: ότι πρέπει σε ένδειξη ελάχιστου σεβασμού να το βουλώσουν άπαντες και να περιμένουν το πόρισμα.

Υπηρέτησα για λίγους μήνες και στο 505 ΤΠΝ και ήμουν ολμιστής πριν από 24 χρόνια. Θα μπορούσα λοιπόν να κάνω κι εγώ το κομμάτι μου, χωρίς σεβασμό και αυτοσεβασμό. Το καθήκον μου όμως είναι να σεβαστώ τη μνήμη των συναδέλφων, τις οικογένειές τους, να σεβαστώ τους αξιωματικούς που κάνουν την έρευνα.

Αστοχία υλικού, ανθρώπινο λάθος; Θα το δείξει το πόρισμα και να είστε βέβαιοι ότι δεν θα κρυφτεί, δεν μπορεί να κρυφτεί τίποτα. Οχι μόνο γιατί είναι από πάνω ο πρόεδρος του Αναθεωρητικού με το κύρος του. Κυρίως γιατί τα στελέχη του Στρατού μας, από τον αρχηγό ΓΕΕΘΑ και τον αρχηγό ΓΕΣ ως τον τελευταίο δεκανέα, επείγονται να μάθουν την αλήθεια. Διότι ό,τι έφταιξε πρέπει να διορθωθεί, είτε αφορά υλικό είτε ανθρώπινο χειρισμό. Το υλικό, αν φταίει, να αποσυρθεί ή να διορθωθεί. Αν έφταιξε άνθρωπος, να υποδειχτούν στα στελέχη το τι και το πώς και να γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της εκπαίδευσης, ώστε να μην ξαναγίνει.
Διότι οι απέξω ξεχνούν ή αγνοούν αυτό που γνωρίζουμε όσοι περάσαμε ή είμαστε «μέσα»: ότι όλες οι μάχιμες μονάδες του Στρατού μας, του εγγυητή της ελευθερίας μας, έχουν διμοιρίες όλμων στους λόχους υποστήριξης· ότι σε λίγο οι όλμοι αυτοί θα πρέπει να βάλουν πάλι και θα βάλλουν κάθε χρόνο στις προβλεπόμενες ασκήσεις, στη διάρκεια των οποίων τα στελέχη είναι πάντα μαζί με τους άνδρες τους, μοιράζονται τους ίδιους κινδύνους.
Και κανείς διοικητής δεν θέλει να ζήσει το δυσάρεστο, το αβάστακτο καθήκον να φέρει σε έναν γονιό το χειρότερο μαντάτο, όπως ο διοικητής του 505 ΤΠΝ.
Το έχω ζήσει στη 2α Μοίρα Αλεξιπτωτιστών και ξέρω. Μη σου λάχει. Για να μην το ξαναζήσουμε λοιπόν, πρέπει να μάθουμε την αιτία και να τη διορθώσουμε.

 Το τραγικό γεγονός ας γίνει όμως η αφορμή να χωνέψουμε όλοι δύο πράγματα. Πρώτον, ότι αυτό που κάνουν οι Ενοπλες Δυνάμεις μας δεν είναι «επάγγελμα», τα στελέχη δεν είναι υπάλληλοι με στολή, που το πολύ πολύ να κινδυνεύουν από paper cut ή να σκοντάψουν.
Αυτοί λοιπόν που τους απαξιώνουν, αυτοί που τους θεωρούσαν... υπεραμειβόμενους κι έλεγαν αναμεταξύ τους «έλα μωρέ, τι κάνουν;», να ράψουν το στόμα τους και να σταθούν προσοχή.
Να τι κάνουν, υπουργέ μου, σύμβουλε και βουλευτή μου. Σκοτώνονται.
Οσο εσύ κινδυνεύεις το πολύ πολύ να πλευριτωθείς από τον δυνατό κλιματισμό του γραφείου ή του χλιδάτου υβριδικού σου, αυτοί κινδυνεύουν να ανατιναχτούν, να κοπεί η ερπύστρια και να τους λιώσει το άρμα, να συντριβούν με το αεροπλάνο στην αναχαίτιση, γιατί κάτι δεν δούλεψε σωστά, γιατί κάποιος συνάδελφος έκανε ένα τραγικό ανθρώπινο λάθος.
Κι αυτά συνέβαιναν, συμβαίνουν και θα συμβαίνουν πάντα και στον δικό μας και στους πλέον σύγχρονους στρατούς.
Εκτός από ιδρώτα, στην εκπαίδευση χύνεται καμιά φορά και αίμα.

Κι εδώ έρχεται η δεύτερη παραδοχή που πρέπει να κάνουμε όλοι.
Το άθλημα είναι αντρικό.
Στη θητεία μας οι στρατεύσιμοι και στην υπηρεσία τους οι μόνιμοι χειριζόμαστε όπλα, εκρηκτικά, ρίχνουμε με αληθινά πυρομαχικά, κάποιοι πηδάμε με αλεξίπτωτα νύχτα, άλλοι πηδάνε από ελικόπτερα στη θάλασσα και καταδύονται, άλλοι βάλλουν με πυροβόλα, πυραύλους, μέσα από άρματα, πλοία ή με βαρέα όπλα του Πυροβολικού μας.
Εμείς είμαστε ο Στρατός, ο λαός, τα παιδιά του.
Ολοι οι υγιείς άρρενες κατατασσόμαστε βάσει των Μητρώων Αρρένων και έχουμε ηγήτορες πάλι από τα σπλάχνα του λαού, που διάλεξαν αυτή τη σκληρή ζωή. Κι όλοι μαζί χειριζόμαστε μηχανές και μέσα που είναι φτιαγμένα να σκοτώνουν. Φονικά μέσα.
Να θυμάστε, οι Ε.Δ., ο Στρατός, έχουν έναν σκοπό: να εκπαιδεύουν για πόλεμο, να διεξάγουν, αν χρειαστεί, πόλεμο. Εσείς, κομματικοί μου νεολαίοι, που φρικιάτε στην ιδέα αύξησης της θητείας, να το χωνέψετε αυτό.

Δεν θα πάνε άλλοι, μόνο «επαγγελματίες», να σκοτωθούν για εσάς. Κι όσο πιο σκληρή, μακρά η εκπαίδευση τόσο λιγότερο αίμα στην ειρήνη κι ο μη γένοιτο στον πόλεμο.
Κι αν υπομειδιάτε, «σιγά μη γίνει», δείτε τον χάρτη, ακούστε τις ειδήσεις.
Πάντα όμως μπορεί κάτι να μη δουλέψει σωστά, ένα κύκλωμα, ένα ελατήριο, μια ασφάλεια να σπάσει, να καθυστερήσει, ο διπλανός μας να κάνει ένα μοιραίο λάθος.
Τα μηχανήματα χαλάνε, οι άνθρωποι σφάλλουν.
Εχει τίμημα η ελευθερία και δεν την υπερασπίζεσαι μέσω αντιπροσώπου ούτε άκοπα κι αναίμακτα.
Το άθλημα λοιπόν, ναι, είναι ζόρικο, αντρικό, ενίοτε θα χύνεται αίμα και γι' αυτό πάντα η πρώτη τιμή ανήκει στους προκινδυνεύοντες, όπως αυτή τη φορά στους τρεις πεζοναύτες...

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου