Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

9 Ιουν 2015

Μη χαιρόσαστε...

Ο αγώνας του Καπιταλισμού..., των αφεντικών σας δικαιώνεται... Ελέω των «δασκάλων» της ψευδεπίγραφης αριστεράς που πούλησαν ιδέες άλλων ως δικές τους συμβάλλοντας έτσι σε μια ακόμα νίκη του οίκου σας, της δική σας Πατρίδας της ΕΕ, και κατ' επέκταση των πέρα του ατλαντικού ορατών και αοράτων...

Έχει όμως ανάγκη να αγωνιστεί ο καπιταλισμός αφού όλα στην υπηρεσία του είναι; Ναι, όσο υπάρχουν άνθρωποι με μνήμη. Ναι όσο υπάρχουν αξιοπρεπείς. Όσο υπάρχουν φωνές που μπορεί να παρασύρουν κι άλλους.

Ο Φλαμπουράρης αυτός ο φάρος της αριστεροσύνης αναφέρθηκε στους πολιτικούς αντιπάλους της κυβέρνησης του προτρέποντάς τους να μιλήσουν και να τοποθετηθούν ξεκάθαρα για τις πιέσεις και απαιτήσεις των εταίρων του... Χωρίς ο ίδιος να πεί ξεκάθαρα ποιοι είναι οι πολιτικοί του αντίπαλοι, ξεχνώντας ίσως πως τις δηλώσεις του τις ακούν κι άλλοι παρ όλο που αυτός απευθύνεται στους ψηφοφόρους του κόμματός του δίνοντας συγχρόνως πάσα στον συρφετό που στηρίζει την κυβέρνηση κλείνοντας του το μάτι να κάνει παιχνίδι...

Και λέω συρφετό γιατί αυτοί πουν την στηρίζουν δεν έχουν καμιά σχέση με τους αγνούς (…) ψηφοφόρους της... Και ως συρφετός δεν θα την στήριζε ποτέ με την έννοια της στήριξης που έχει ο κάθε καλοπροαίρετος πολίτης στο μυαλό του… εκτός αν ξεχνάει πως στην υπηρεσία του καπιταλισμού μπήκαν και οι λέξεις.. και οι έννοιες που πρέπει να αλλάξουν (αν σου θυμίζει τίποτα αυτό)...

Ξεχάσαμε πως την μεγαλύτερη προπαγάνδα υπέρ του Σύριζα προεκλογικά την έκαναν οι δεξιοί και οι Πασόκοι κατηγορώντας τον, μεν... ξεσηκώνοντας τον λαό δε, ο οποίος θα αντιδρούσε και θα έκανε τα αντίθετα απ ότι του έλεγαν...
Μόνο αυτοί θα μπορούσαν να το πετύχουν αυτό ως έμπειροι στο μαύλισμα, στο σκύψιμο, στο γλείψιμο και στο ξεπούλημα, πράγμα που είχε εξαγριώσει τον λαό... Μέθοδος επιτυχής που είχε πρωτοδοκιμασθεί το 81…

Δεν μπορεί…, όλο και κάποιος από μας θα ψήφισε Πασόκ το 81 χωρίς καμιά σκέψη... από πείσμα και μόνο, για να φύγει η δεξιά...
Και συνεχίζαμε χρόνια για να μην έρθει η δεξιά…
Μέχρι που το Πασόκ έγινε η δεξιά, αλλά καλή… πασοκική... δεξιά…
Έως ότου ξεχαστούν τα αμαρτήματα της Δεξιάς και βγει μετά βαΐων και κλάδων από το χρονοντούλαπο της Ιστορίας και από τα τάρταρα που την είχαν ρίξει οι Πασόκοι, για να αρχίσει πάλι το πολιτικό αναμεταξύ τους παρα φύση σέξ... με παρατηρητές (ενεργούς εννοείται) τα υπόλοιπα κόμματα..

Ο Μπάμπης λοιπόν του ΣΚΑΙ ανήκει στον συρφετό που είπαμε παραπάνω…
Μη σας ξεγελάνε οι Συριζαίοι… Έχουν καλό υλικό στις γραμμές τους με σαράντα χρόνων εμπειρία ξέρουν πως να φέρνουν βόλτα ένα λαό στα πρόθυρα νευρικής κρίσης...

Εξάλλου, μερικά άρθρα που διάβασα για τον κακό Μπάμπη παλιοί Πασόκοι του κερατά τα έχουν γράψει... και άλλα ζούδια τα οποία φώναζαν προεκλογικά πως ο Καπιταλισμός πνέει τα λοίσθια. (αλήθεια που εξαφανίστηκαν όλα αυτά;)

Βέβαια δεν έχω το δικαίωμα να σας πω μη μασάτε...
Μεγάλοι είσαστε, παιδιά έχετε... Κάπως πρέπει να τα βολέψετε για να ζήσουν αξιοπρεπώς με την αξιοπρέπεια που εσείς γνωρίζετε…

Όσο γι αυτούς που δεινοπαθούν... Ελάτε μωρέ!
Και τι έγινε…; Πάντα υπήρχαν...
Άσε που είναι και ένα άλλοθι για να αλλάζει η εξουσία κάθε τόσο...

Πηγή Μαϊστρα


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


«Ας σώσουμε την Ελλάδα με τη δημοκρατία» είναι ο τίτλος - σύνθημα που συνυπογράφουν μέσω της εφημερίδας «Λε Μοντ», τρεις αναγνωρισμένες προσωπικότητες στη Γαλλία. Υποστηρίζουν ότι η λύση θα μπορούσε να βρεθεί «με τη δημιουργία μιας Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης στην Ευρωζώνη, στην οποία να ανατεθεί η διευθέτηση του προβλήματος».

Οι τρεις συνυπογράφοντες το εν λόγω άρθρο γνώμης, είναι ο Μαξίμ Παροντί κοινωνιολόγος στο Παρατηρητήριο Οικονομικών Αλλαγών στην μεγάλη Σχολή των Πολιτικών Σπουδών στο Παρίσι (Sciences Po), o γνωστός οικονομολόγος Τομά Πικετί και ο Ξαβιέ Τιμπώ, διευθυντής σπουδών στην Ανώτατη Σχολή Κοινωνικών Σπουδών.

« Για να τελειώνουμε με το μπλοκάρισμα και τα μαστορέματα (μπαλώματα), θα πρέπει να αναθέσουμε σε μια πραγματική Κοινοβουλευτική Συνέλευση της Ευρωζώνης την επίλυση του προβλήματος του ελληνικού χρέους» υπογραμμίζουν. «Η θεσμική ατέλεια της ευρωζώνης έχει διαγνωσθεί και προτείνουν την ενίσχυση της ανοικοδόμησής της. Αυτό όμως που διαφαίνεται, δεν είναι στο ύψος της ευρωπαϊκής ιδέας» συμπληρώνουν οι τρεις επιστήμονες και συνεχίζουν:«Ας πάρουμε το πρόβλημα από άλλη κατεύθυνση, δίνοντας την ευκαιρία στην ευρωπαϊκή δημοκρατία να αναδειχθεί. Ας αναθέσουμε σε ένα αντιπροσωπευτικό όργανο των εθνικών Κοινοβουλίων των χωρών της ευρωζώνης, δηλαδή στην εμβρυακή μορφή μιας πραγματικής Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης της ευρωζώνης, τη λύση για το ελληνικό χρέος.

Η Συνέλευση αυτή θα μπορούσε να παίξει διαιτητικό ρόλο στη σύγκρουση ανάμεσα στους πιστωτές και την ελληνική κυβέρνηση, μεταθέτοντας τις συζητήσεις και τις αποφάσεις γύρω από τα σημαντικά ερωτήματα:
Ποιά είναι η ευθύνη των νέων γενεών για τα χρέη των πρεσβύτερων;
Τι γίνεται με το δικαίωμα των πιστωτών; Π
ως μειώθηκαν άλλα σημαντικά χρέη στην ιστορία στο παρελθόν και ποια διδάγματα αντλούμε για το μέλλον;»

«Με τη νομιμοποίηση από μια επίσημη Συνέλευση –σημειώνουν οι αρθρογράφοι– η οποία θα είναι και θα παίξει το ρόλο του θεματοφύλακα, η συμφωνία δεν θα κινδυνεύει πλέον να καταγγελθεί για ακόμα μια φορά. Εφ’ όσον θέλουμε να λύσουμε ένα πρόβλημα χρέους και να αποφύγουμε να επιβάλουμε δια της βίας μια συμφωνία, θα πρέπει να αναστείλουμε τις οφειλές της Ελλάδας το χρόνο που απαιτείται. Αυτή η διαδικασία κοινής λογικής, εφαρμόζεται για όλες τις περιπτώσεις ιδιωτικού χρέους, σε όλες σχεδόν τις χώρες του κόσμου» τονίζουν οι συνυπογράφοντες.

Κατά την άποψή τους, μια τέτοια λύση, προϋποθέτει απομόνωση του ΔΝΤ, άρα και αποπληρωμή του.
Την ίδια στιγμή, η πιθανότητα εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ θα αποκλεισθεί, εφόσον Ευρώπη και Ελλάδα συμφωνούν σε διαπραγμάτευση και στην αποδοχή της συμφωνίας που θα επιτευχθεί. Η συνέλευση θα μπορεί να εξετάζει περιοδικά την εφαρμογή της συμφωνίας, ώστε η τελευταία να ανταποκρίνεται στις πραγματικές συνθήκες της οικονομίας. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και η ΕΚΤ θα δρουν συμβουλευτικά και θα είναι υπόλογες ενώπιόν της.

Πέρα από τη διαχείριση του ελληνικού χρέους, η συνέλευση αυτή θα ασχολείται με τη διαχείριση κρίσεων και θα δημιουργήσει κοινό ταμείο χρεών της Ευρωζώνης, συνολικής αναδιάρθρωσης του χρέους και θα θέσει όρια για κοινό επίπεδο ελλείμματος και δημοσίων επενδύσεων, καταλήγει το άρθρο γνώμης των τριών που δημοσιεύει η «Λε Μοντ».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Του Γιώργου Καραμπελιά
Από την αρχή της κρίσης, το 2009, και την είσοδο στο μνημόνιο, ο ελληνικός λαός και η Ελλάδα αντιμετωπίζουν μια μετωπική και καθολική επίθεση από τις δυνάμεις του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου και τους ηγεμόνες μιας Ευρώπης των αγορών, με στόχο να προσαρμοστεί βίαια στο νεοφιλελεύθερο κοινωνικό μοντέλο που συρρικνώνει το κοινωνικό κράτος και διευρύνει τις κοινωνικές ανισότητες, έτσι ώστε η Ελλάδα –και η Ευρώπη– να γίνουν «ανταγωνιστικές», σε μια παγκοσμιοποιημένη οικονομία. Γι’ αυτό, χώρες όπως η δική μας, που θεωρούντο εξαίρεση σε αυτό το μοντέλο, θα έπρεπε να υποταχθούν και να προσαρμοστούν βίαια. Είναι προφανές πως μια τέτοια επίθεση σε ολόκληρη την κοινωνική και οικονομική δομή της χώρας, που την οδηγεί στην εκπτώχευση και τη μεταβολή της σε γεωπολιτικό και τουριστικό αποικιακό εξάρτημα της γερμανικής Ευρώπης, μπορούσε να αντιμετωπισθεί αποτελεσματικά μόνο με μια μεγάλη λαϊκή κοινωνική και εθνική κινητοποίηση, απαραίτητο όρο για την όσο το δυνατό μεγαλύτερη κοινωνική αντίσταση. Ωστόσο, αυτό το κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο δεν κατέστη δυνατό να συγκροτηθεί, εξαιτίας του γεγονότος ότι συνεργοί σε αυτή τη μετωπική επίθεση στον λαό μας ήταν και εσωτερικές κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις, κατ’ εξοχήν το ΠΑΣΟΚ του ΓΑΠ, και ένα μεγάλο μέρος των επιχειρηματιών, των τραπεζών, των ΜΜΕ που συντάσσονταν με αυτό το σχέδιο. Εξάλλου, ήδη από πολύ παλαιότερα οι λεγόμενες εκσυγχρονιστικές δυνάμεις της κεντροαριστεράς γύρω από τον Σημίτη, και της κεντροδεξιάς γύρω από τον Μητσοτάκη, προωθούσαν μια ανάλογη στρατηγική. Οι ίδιες αυτές δυνάμεις, μέσω του δολίου βλακός, θεώρησαν πως ήρθε η ώρα, στα πλαίσια μιας παγκόσμιας κρίσης, να εξαλείψουν την ελληνική «ιδιαιτερότητα» που οι ίδιοι είχαν εκθρέψει στα 35 χρόνια της μεταπολίτευσης. Χωρίς βέβαια να μπορούν φανταστούν πως η σφοδρότητα της κρίσης θα σάρωνε εν πολλοίς και τα δικά τους προνόμια και κέρδη.
Έτσι, ενώ στις πλατείες και στους δρόμους των πόλεων συγκροτήθηκε, για πρώτη φορά και τόσο μαζικά, ένα τεράστιο κοινωνικό μέτωπο, αυτό δεν κατόρθωσε ποτέ να μεταβληθεί και σε ένα αντίστοιχο πολιτικό μέτωπο. Μέχρι τον Νοέμβριο του 2011, όσο η Ν.Δ. του Σαμαρά αρνούνταν να συμπαραταχθεί με τις μνημονιακές δυνάμεις –που περιορίζονταν στο ταχέως συρρικνούμενο ΠΑΣΟΚ του ΓΑΠ–, υπήρχε η δυνατότητα και για ένα έστω άτυπο πλειοψηφικό πολιτικό μέτωπο. Ωστόσο, η προσχώρηση, τον Νοέμβριο του 2011, του Σαμαρά και της Ν.Δ. στον μνημονιακό χώρο κατέστρεψε τη δυνατότητα ενός ευρέως κοινωνικού και πολιτικού μετώπου. Οι Έλληνες, παρότι αντιμνημονιακοί στην πλειοψηφία τους, διαιρέθηκαν με βάση την πολιτική τους καταγωγή και, όπως φάνηκε στις εκλογές του 2012, μοιράστηκαν περίπου στη μέση, σε δύο αντιμαχόμενα και αλληλομισούμενα στρατόπεδα.
Η διαλεκτική της αντιπαράθεσης έσπρωχνε τους μνημονιακούς σε όλο και μεγαλύτερη υποταγή στους ξένους και εμάς, τους αντιμνημονιακούς, σε μια φυγή προς ένα εμφυλιοπολεμικό κλίμα χωρίς στρατηγική και σχέδιο. Έτσι, για μια ακόμα φορά, επαναλαμβανόταν το σενάριο που τόσες φορές έχουμε ζήσει στη νεότερη ιστορία μας και μας έχει οδηγήσει σε αναρίθμητες καταστροφές. Η εξωτερική επίθεση και πανουργία πυροδοτεί και τρέφει τον εσωτερικό εμφύλιο. Έτσι έγινε με τους Εγγλέζους στην Επανάσταση του’21, με τους Γερμανούς και τους Εγγλέζους στον διχασμό Βενιζελικών-Λαϊκών, το 1915-1922, και πάλι με τους Εγγλέζους και τους Αμερικανούς στον πρόσφατο εμφύλιο. Η διαίρεση των εσωτερικών κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων αποτελεί τον όρο και την προϋπόθεση για τις εθνικές καταστροφές που έχουμε εισπράξει σε όλη την ιστορική διαδρομήμας.
Οι αντιμνημονιακοί στην εξουσία
Εν τέλει, με τις εκλογές του 2015, το μεγάλο κοινωνικό κύμα της αντιμνημονιακής διαμαρτυρίας κατόρθωσε να εκφραστεί και στο πολιτικό πεδίο και μια νέα αντιμνημονιακή κυβέρνηση, με κορμό την αριστερά και ένα μέρος της αντιμνημονιακής δεξιάς, ανήλθε στην εξουσία. Τώρα πια, οι «αντίπαλοι» των δανειστών και όχι οι «υποτακτικοί» τους ήλθαν να διαχειριστούν την κρίση. Αναρίθμητες φορές ως σήμερα, έχουμε τονίσει πως η επιλογή των εκλογών της 25ης Ιανουαρίου –επειδή εξαρτιόνταν, λόγω της προεδρικής εκλογής, από τις αντιμνημονιακές δυνάμεις– ήταν από άποψη τακτικής μιακαταστροφική επιλογή, διότι γινόταν τη χειρότερη δυνατή στιγμή και με τις πιο αντίξοες προϋποθέσεις. Και γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, εμείς τουλάχιστον, αρνηθήκαμε να συμπράξουμε σε αυτή. Οι τεσσεράμισι μήνες που πέρασαν κατέδειξαν αδιαμφισβήτητα πως αυτή η εκτίμηση ήταν, δυστυχώς, απολύτως ρεαλιστική: η αντιμνημονιακή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ υποχρεώθηκε να συρθεί, μέσα από αλλεπάλληλες ταπεινωτικές υποχωρήσεις, σε αναίρεση κατά το μεγαλύτερο μέρος των στόχων και των «κόκκινων» γραμμών της – και όχι μόνο των δικών της αλλά ολόκληρου του αντιμνημονιακού κινήματος.
Η κυβέρνηση βρίσκεται σήμερα σε ηγεμονική θέση και ταυτόχρονα σε αδιέξοδο! Σε ηγεμονική θέση, διότι η αντιπολίτευση έχει αποσυντεθεί όχι μόνο πολιτικά αλλά και κοινωνικά, διότι πλέον η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού δεν μπορεί να αντέξει την περαιτέρω συρρίκνωση των εισοδημάτων και την επιδείνωση της οικονομικής του κατάστασης, ενώ ακόμα και οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες διαλύονται. Ταυτόχρονα, βιώνει ένα προφανές πολιτικό αδιέξοδο. Είτε να επιμείνει στην αντιμνημονιακή ρητορική της και να οδηγηθεί σε μία ανεξέλεγκτη ρήξη με την ευρωζώνη –με καταστρεπτικές συνέπειες για τη χώρα, τις οποίες δεν μπορεί να επωμισθεί– είτε να υποταχθεί στις εξωπραγματικές και τιμωρητικές διαθέσεις και προτάσεις των δανειστών.
Μπροστά σε αυτό το αδιέξοδο, πολλοί συνιστούν μια προσφυγή στις κάλπες ή σε δημοψήφισμα, για να ξεφύγουν με αυτόν τον τρόπο από τα αδήριταδιλήμματατα οποία αντιμετωπίζουν. Όμως και αυτή η επιλογή δεν έχει νόημα διότι το μεγάλο πρόβλημα που έχει η κυβέρνηση είναι πως δεν μπορεί να κυβερνήσει. Είναι αδύνατο εξάλλου να καλέσει τους Έλληνες πολίτες να πληρώσουν υποχρεώσεις και να υποβληθούν και σε νέες θυσίες, όταν η ίδια έχει εκλεγεί με το σύνθημα «δεν πληρώνω, δεν πληρώνω». Ακόμα και στην υποθετική περίπτωση που θα υπογράψει μία συμφωνία με τους δανειστές, δεν θα μπορέσει να διαχειριστεί αυτή τη συμφωνία και θα υποχρεωθεί είτε να εγκαταλείψει την εξουσία (πράγμα δύσκολο λόγω εξουσιολαγνείας) είτε να προχωρήσει σε νέες κυβερνητικές συνθέσεις.
Εκλογές αυτή τη στιγμή δεν θα έλυναν τίποτε. Όχι μόνο διότι θα αναπαρήγαν ένα παρόμοιο –λίγο πιο πάνω, λίγο πιο κάτω– με το σημερινό πολιτικό σκηνικό, αλλά και διότι θα αναπαρήγαν το ίδιο πολιτικό αδιέξοδο. Αν γίνουν εκλογές πριναπό τη «συμφωνία», δεν θα μπορεί να πραγματοποιηθεί κάποια μείζων ρήξη στο εσωτερικό της κυβέρνησης μεταξύ των «συναινετικών» και των «απορριπτικών» και ο Τσίπρας δεν θα μπορεί να εκκαθαρίσει την κοινοβουλευτική ομάδα από τους αντιφρονούντες! Για να κάνει κάτι τέτοιο, θα έπρεπε πρώτα να φέρει τη συμφωνία, να την καταψηφίσουν οι αντιφρονούντες και έτσι να μπορεί να τους αποκλείσει από τις εκλογικές λίστες. Επομένως, εκλογές πριν από συμφωνίαείναι αδιανόητες, διότι δεν οδηγούν πουθενά. Εάν πραγματοποιηθούν μετά από συμφωνία και ρήξη στο εσωτερικό του κυβερνητικού σχήματος, τότε ο Τσίπρας και οι συναινετικοί θα χαρακτηρισθούν ως προδότες και μνημονιακοί και θα υποχρεωθούν σε συγκυβέρνηση με ανοικτά μνημονιακό πρόσημο. Όπερ άτοπο, διότι δεν θέλουν να αναλάβουν το ρίσκο μιας τέτοιας επιλογής. Υπάρχει βέβαια και μια «λύση Λαφαζάνη–Νταβανέλου», δηλαδή μια επιλογή εκλογών που θα επέτρεπε στον ΣΥΡΙΖΑ «να χάσει», προβάλλοντας μαξιμαλιστικές προτάσεις ρήξης, έτσι ώστε να αποφύγει να πληρώσει για τις καταστροφές που προκάλεσε επί πέντε μήνες στη χώρα και να περάσει και πάλι τον λογαριασμό του νέου μνημονίου που έφερε η πολιτική του στα παλιά «μνημονιακά κόμματα»! Θα ήταν μια κάποια λύση για τον Νταβανέλο, όχι όμως και για τον Τσίπρα, διότι στη συνέχεια ο ΣΥΡΙΖΑ θα συρρικνωνόταν.
Κατά συνέπεια, η μόνη εφικτή λύση για τον Αλέξη Τσίπρα είναι μια τρίτη επιλογή, η λύση μιας κυβέρνησης «εθνικής σωτηρίας» εδώ και τώρα, ίσως και με εξωκομματικούς υπουργούς, μετά από πρωτοβουλία του προέδρου της Δημοκρατίας, ώστε να αντιτάξει ένα ενιαίο μέτωπο απέναντι στους δανειστές, γεγονός που θα πολλαπλασίαζε την διαπραγματευτική ισχύ του – μια και η Ελλάδα κατηγορείται διαρκώς ότι, αντί να αντιμετωπίζει από κοινού την κρίση, ασχολείται συνέχεια με τις εσωτερικές πολιτικές διαμάχες. Μια τέτοια λύση θα του επέτρεπε ταυτόχρονα να ξεπεράσει την ομολογημένη αδυναμία διακυβέρνησης που έχει το κόμμα του. Έτσι θα μπορεί ο Τσίπρας να εμφανιστεί ως ο «εθνικός» πολιτικός ηγέτης ο οποίος, αντί να κατηγορηθεί ότι οδηγεί τη χώρα σε μία νέα πολιτική αντιπαράθεση, με προσφυγή στις κάλπες που θα διχάσουν και πάλι τον ελληνικό λαό και τις πολιτικές δυνάμεις, χωρίς δυνατότητα ουσιαστικού αποτελέσματος, θα δοκιμάσει να μεταφράσει την κοινωνική πλειοψηφία σε πολιτική. Δηλαδή, να καλέσει για μια κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας (ή «εθνικού σκοπού»), με κορμό βεβαίως τα ίδια τα κυβερνητικά κόμματα που διαθέτουν την πλειοψηφία, αλλά και με τη συμμετοχή του μεγαλύτερου μέρους των υπόλοιπων κοινωνικών δυνάμεων, είτε με τον ίδιον ή άλλον υπερκομματικό πρωθυπουργό. Με έναν και μοναδικό ομολογημένο στόχο, την ενιαία αντιμετώπιση της πίεσης που ασκείται πάνω στη χώρα.
Είναι βέβαιο πως μια τέτοια κίνηση συμπαράταξης της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, μέσω των κομμάτων που –καλώς ή κακώς– τον εκφράζουν, θα του έδινε μεγαλύτερες δυνατότητες απέναντι στους εταίρους/αντιπάλους μας. Και προφανώς κάτι τέτοιο μπορεί να το κάνει μόνο η σημερινή κυβέρνηση, διότι στο παρελθόν οι εκκλήσεις για ενότητα, είτε του ΓΑΠ είτε του Σαμαρά, δεν μπορούσαν να γίνουν αποδεκτές μια και απευθύνονταν από τους «μνημονιακούς» προς τους αντιπάλους του μνημονίου. Και άρα οποιαδήποτε συναίνεση θα καταγραφόταν ως προδοσία. Σήμερα συμβαίνει το ακριβώς αντίστροφο. Είναι οι αντιμνημονιακές δυνάμεις που θα καλούν σε ένα ενιαίο μέτωπο «εθνικής σωτηρίας» τα ηττημένα μνημονιακά κόμματα, σε μια συναίνεση πάνω στη γραμμή των μικρότερων δυνατών υποχωρήσεων. Ήδη, η κίνηση του Τσίπρα να προκαλέσει την προ ημερησίας διάταξης συζήτηση στη Βουλή, την Παρασκευή 5 Ιουνίου, ενείχε έναν τέτοιο χαρακτήρα: Ο Τσίπρας κάλεσε τα κόμματα της αντιπολίτευσης να τοποθετηθούν υπέρ του σχεδίου της ελληνικής κυβέρνησης και να απορρίψουν εκείνο των δανειστών. Το πρώτο αυτό βήμα πιθανότατα θατο ακολουθήσουν και άλλα. Χρησιμοποιώντας και τη δυνατότητα που προσφέρει ένας πρόεδρος της Δημοκρατίας ο οποίος προέρχεται από αντιπολιτευόμενο μνημονιακό κόμμα αλλά έχει εκλεγεί (άραγε κατά τύχη;) από την αντιμνημονιακή πλειοψηφία (!) να προχωρήσει στη συγκρότηση μιας κυβέρνησης εθνικής σωτηρίας, παραδόξως πιο δυνατής και εφικτής από ποτέ άλλοτε.
Αυτή είναι η τελευταία ευκαιρία την οποία διαθέτει το πολιτικό σύστημα πριν εκδηλωθούν νέα ακραία διαλυτικά φαινόμενα. Το ίδιο έκαναν οι αντιμαχόμενες μερίδες το 1826 όταν, μπροστά στην επαπειλούμενη οριστική καταστροφή της Επανάστασης, αποφάσισαν, οπαδοί και αντίπαλοί του, να επιλέξουν τη λύση Καποδίστρια ως τη μόνη λύση για να αποφευχθεί η καταστροφή (και αφού αυτή αποφεύχθηκε, ξανάρχισαν να σφάζονται και φορτώθηκαν τον Όθωνα!). Ή, όταν το ΚΚΕ και ο Ζαχαριάδης, κάτω από άλλες συνθήκες, κάλεσε σε συστράτευση πίσω από τον Μεταξά. Σήμερα, οΠαυλόπουλος, μέσα από τον θεσμικό του ρόλο, ο Καραμανλής, μέσα από τον ρόλο γέφυρας που διαδραματίζει μεταξύ Ν.Δ. και ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, και προπαντός ο ίδιος ο Τσίπρας είναι πολύ κοντά σε μια τέτοια επιλογή, στην πραγματικότητα τη μόνη που διαθέτουν. Ο Βενιζέλος και ΓΑΠ, που ήταν εμπόδιο σε μια τέτοια εξέλιξη, έφυγαν από το κάδρο, άραγε θα χρειαστεί να φύγει και ο Σαμαράς;
Αυτό βεβαίως δεν σημαίνει ότι εμείς οι υπόλοιποι, ο ελληνικός λαός καθώς και όσοι βρεθήκαμε και συνεχίζουμε να είμαστε έξω από τους μηχανισμούς της εξουσίας, θα εγκαταλείψουμε τη δική μας διακριτή θέση. Απλώς γνωρίζουμε πως το ζήτημα της ανασυγκρότησης της χώρας και της εξόδου από την παρακμή είναι ένα ζήτημα μακράς πνοής. Και εάν το παλαιό πολιτικό σύστημα (μέρος του οποίου είναι και ο ΣΥΡΙΖΑ) εγκαταλείψει το προσκήνιο έχοντας προκαλέσει τη μικρότερη δυνατή ζημιά, τόσο ευνοϊκότεροι θα είναι οι όροι γι’ αυτές τις δυνατότητες ανασυγκρότησης. Τα πολιτικά κόμματα, ο πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο πρωθυπουργός και οι πολιτικοί αρχηγοί, υπό τη θεσμική τους ιδιότητα, είναι υποχρεωμένοι να κινηθούν, προς μια οποιαδήποτε κατεύθυνση και να εγκαταλείψουν την θανάσιμη ακινησία που τους χαρακτηρίζει. Αν προσπαθήσουν, με τα γνωστά τερτίπια του πολιτικαντισμού, απλώς να σώσουν το τομάρι τους, το κόμμα τους, την υστεροφημία τους, αδιαφορώντας για τις τύχες του λαού και της χώρας, ας είναι βέβαιοι πως ούτε το τομάρι τους θα σώσουν εν τέλει, προπαντός δε το όνομά τους θα συνδεθεί εσαεί με αρές και κατάρες, όπως έχει συνδεθεί εκείνο του Γεωργίου Ανδρέα Παπανδρέου. Δυστυχώς, οι αντιμνημονιακοί του ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, με τις εκλογές της 25ηςΙανουαρίου, επέλεξαν να «μπλέξουν» με τη διαχείριση του μνημονίου και δεν μπορούν να ξεμπλέξουν χωρίς κανένα κόστος. Εμείς, ως ελληνικός λαός, τους ζητάμε απλώς να μας παραδώσουν μια χώρα με τις λιγότερες δυνατές καταστροφές και όχι ένα απολύτως «διαλυμένο μαγαζί».

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Η ελληνική «υπόθεση» θα είναι φέτος ένα από τα κύρια θέματα των συζητήσεων στην φετινή συνεδρίαση της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ, η οποία θα πραγματοποιηθεί από τις 11 μέχρι τις 14 Ιουνίου στο ορεινό θέρετρο Telfs Buchen της Αυστρίας. Το έντονο ενδιαφέρον που υπάρχει για την ελληνική οικονομική κρίση, δείχνει πόση σπουδαιότητα έχει για τις παγκόσμιες εξελίξεις το ελληνικό θέμα και πόσο έχουμε γίνει παγκόσμιο επίκεντρο καθώς από την απόληξη της ελληνικής κρίσης θα κριθούν πολλά οικονομικά, αλλά και γεωπολιτικής φύσεως κρίσιμα θέματα παγκοσμίου ενδιαφέροντος.

Στην φετινή συνάντηση των μελών της Λέσχης Μπίλντεμπργκ θα πάρουν μέρος 140 «επίλεκτα» μελη από 22 χώρες, ενώ δρακόντεια μέτρα ασφαλείας έχουν ληφθεί στην γύρω περιοχή έτσι ώστε να μην μπορεί να πλησιάσει κάποιος «ανεπιθύμητος» στον χώρο των συνεδριάσεων της πιο κρυφής, της πιο συνωμοτικής, της πιο σατανικής όπως έχει χαρακτηριστεί και πιο νεοταξικής λέσχης στον κόσμο. Όπως έχει γραφεί από πολλούς ερευνητές που έχουν ασχοληθεί με την Λέσχη, εκεί μέσα σχεδιάζονται οι μεγαλύτερες συνομωσίες της νεώτερης παγκόσμιας ιστορίας.

Από ελληνικής πλευράς έχουν κληθεί να παραστούν και να πάρουν μέρος στις φετινές συνωμοτικές συνεδριάσεις της Λέσχης, ο Παπαλεξόπουλος Δημήτριος, πρόεδρος της Titan Cement CO, ο γνωστός μνημονιακός πρώην πρωθυπουργός, Παναγιώτης Πικραμένος, επίτιμος πρόεδρος του «The Hellenic Council of State» αυτός που επί προεδρίας του στο Ανώτατο Δικαστήριο έδωσε νομική υπόσταση στα προδοτικά μνημόνια που κατέλυσαν την εθνική μας κυριαρχία και ο Λουκάς Τσούκαλης, πρόεδρος του Hellenic Foundation for European and Foreign Policy.

Από τουρκικής πλευράς ο γνωστός μεγιστάνας, Mustafa Koç, ο Mert Nuray, καθηγητής πολιτικών επιστημών στο πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης, ο Üzümcü Ahmet, Διευθυντής του «Οργανισμού Απαγόρευσης Χρήσεως Χημικών Όπλων» (εδώ…γελάμε), ο Kesici, Ilhan, εθνικιστής βουλευτής του τουρκικού κοινοβουλίου και ο Sayek Böke, αντιπρόεδρος του Λιακού Κόμματος της Τουρκίας.

Αλλά γνωστά ονόματα που συναντάμε στον κατάλογο των συμμετασχόντων είναι ο πρώην πρόεδρος της Κομισιόν, Ζοζέ Μπαρόζο, ο αιωνόβιος, Χένρυ Κίσινγκερ, ο Stoltenberg Jens, Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ, ο Stubb, Alexander πρωθυπουργός της Φιλανδίας, η Leyen, Ursula von der, υπουργός Άμυνας της Γερμανίας επίδοξος διάδοχος της Μέρκελ και γνωστή για τις ανθελληνικές της θέσεις, η Markus Lassen, Christina, υπουργός Εξωτερικών της Δανίας, ο Rutte, Mark πρωθυπουργός της Ολλανδίας, ο Michel, Charles πρωθυπουργός του Βελγίου, η γνωστή πριγκίπισσα Βεατρίκη της Ολλανδίας και πολλοί άλλοι οικονομικοί και πολιτικοί παράγοντες.

Εκτός από το ελληνικό θέμα που απασχολεί έντονα τις διεθνείς εξελίξεις, θα συζητηθούν και μια άλλη σειρά επίκαιρων θεμάτων με πρώτο και κυρίαρχο τις ερχόμενες εκλογές στις ΗΠΑ με την στήριξη της «εκλεκτού» της παγκοσμίας συνομωσίας, της υποψήφιας των Δημοκρατικών για τη προεδρία κ. Χίλαρυ, την προώθηση της Παγκοσμιοποίησης, η Ρωσία, η μετεξέλιξη του ΝΑΤΟ σε παγκόσμιο εφαρμοστή των αρχών της Νέας Τάξης, οι εξελίξεις στην Μέση Ανατολή, η «τρομοκρατία» κ. α..

Άραγε ποιος θα μας σώσει από όλους αυτούς τους παγκόσμιους «σωτήρες»;



Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Γιάννη Λαζάρου

Δεν θα αργήσει ο καιρός που οι γέφυρες του Γιούνκερ και των "ελληνικών" διορισμένων κυβερνητών της Ελλάδας θα τιναχτούν στον αέρα. Θα έρθει ο καιρός που οι δυναμίτες θα γκρεμίσουν όσα έφτιαξαν με τόση μεγάλη ευκολία. Η ευκολία που τους παρείχε η Σιωπή των ανθρώπων αυτής της χώρας θα γίνει φιτίλι όσο κι αν θέλει η βολεμένη πλειοψηφία να το κόβει πριν την γέννησή του. Τον ομφάλιο λώρο που τρέφει τους ανθρώπους που χωρίς Ελλάδα δεν ζουν με την μήτρα του Δικαίου δεν μπορούν να τον κόψουν.

Φτιάξτε λοιπόν γέφυρες με τους Συμμάχους, να είναι ψηλές και γερές σαν τα τείχη της Νυρεμβέργης που σχεδίαζε σε μακέτες ο πρόγονος των Συμμάχων σας, Χίτλερ. Όσο πιο γερές τόσο καλύτερα πυροτεχνήματα θα γίνουν όταν τα φιτίλια πάρουν φωτιά.

Πληρώστε όσο πολιτικό στρατό θέλετε. Διορίστε άλλον τόσο. Φέρτε στρατούς ευρωπαϊκούς, χτίστε και ιδιωτικές φυλακές να στριμώξουν τους ανυπότακτους, ζορίστε κι άλλο την κατάσταση και οι εντόπιοι ευρωαμερικανοτσολιάδες και οι Σύμμαχοι. Στοιβάξτε τους μέσα σε υπηρεσίες διορίζοντας όσο στρατό υπανθρώπων θέλετε, τέτοιων που πουλάνε και το παιδί τους για μια σιγουριά κάτω από την ομπρέλα του ολοκληρωτισμού σας. Τα προδοτικά επανδρωμένα με καθίκια κτίρια, απελευθερωτικά επανδρωμένα πέφτουν.

Τραβήξτε το σχοινί κι άλλο παίζοντας το θεατράκι με τους "αριστερούς" και με τους "θεσμούς". Αριστερά που όχι μόνο δέχεται θεσμούς αλλά τους επιβάλλει κιόλας, παύει να είναι αριστερά, είναι φασισμός του κερατά. Για κάτι θεσμούς που δεν προσκύνησαν γέμισαν τα ξερονήσια ανθρώπους της Ελλάδας. Καθημερινώς μια προσωπική Συμφωνία με τους τότε Θεσμούς τους έφερναν για υπογραφή και αυτοί κοιτούσαν πόσο πιο ελεύθεροι θα είναι με την γάτα στο τσουβάλι. Δεν γεννά η επίκυψη και η διαπραγμάτευση Έλληνες: Τα αδιαπραγμάτευτα τους γεννούν.

Ακόμη δεν μάς έχετε φοβίσει πολύ. Μόνο τόσο μικρή αισχρή φαντασία έχετε για τον βασανισμό λαού και χώρας; Κρίμα και φαινόσαστε από την φάτσα σας πιο αποδοτικοί στην ψυχική φάλαγγα που κάνετε καθημερινώς σε εκατομμύρια ανθρώπων.
Τι, μόνο εκεί φτάνει ο οικονομικό σας εκφοβισμός; Κρίμα και είχατε κάνει τηλεοπτική καριέρα μηνών πριν σας διορίσουν οι Σύμμαχοι σαν σωτήρες!
Μόνο στις ασυναρτησίες του Βαρουφάκη θα μείνετε; Μη μας το κάνετε αυτό! Βάλτε κι άλλες φάτσες τύπου Βαλαβάνη να μας πιάσει "κόψιμο" και να μην μάς δίνει την άδεια η Κωνσταντοπούλου να "χέσουμε".

Πότε θα πάρετε άραγε εντολή για εκλογές από τους Συμμάχους να σώσετε την κατάσταση ομαδικώς με Ποτάμι, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, ΑΝΕΛ; Δεν τρομοκρατηθήκαμε αρκετά, ξαναβάλτε τον Θεοχάρη, το τσιράκι του Σόιμπλε στο υπουργείο Οικονομικών να μας ξανατρομοκρατήσει ότι θα μάς πάρει τα σπίτια! Βάλτε και υπουργό Υγείας ξανά τον Λοβέρδο να μάς απειλήσει πάλι ότι αν δεν πλερώσουμε θα πεθάνουμε στην είσοδο νοσοκομείων. Φτιάξτε νέα αναχώματα με "αριστερές" πλατφόρμες, με φασιστικούς γκαζοτενεκέδες και με οτι άλλο σχέδιο ψυγείου δεν χρησιμοποιήσατε ακόμη. Όποιος μπεί ανάμεσα στους ανθρώπους που ζουν στην Ελλάδα και στην γκεσταπίτικη υπηρεσία που ονομάζεται Ελληνική Δημοκρατία θα ποδοπατηθεί μέχρι εξαϋλώσεως. Τα αναχώματά σας θα έχουν την ίδια τύχη με τις γέφυρες Γιούνκερ.

Ρε έχετε πάρει χαμπάρι ότι όλη η μέθοδος τρομοκράτησης με εντολείς τους Συμμάχους έχει εξαντληθεί και πρέπει να αλλάξετε το παραμύθι σύντομα διότι η Σιωπή αρχίζει να τρίζει τα θεμέλια των ανθρώπινων υπάρξεων;

Δεν κόβεται το παραμύθι ότι οι Θεσμοί θέλουν να κάνουν ως παράδειγμα την Ελλάδα για τις υπόλοιπες χώρες; Γιατί τι παραπάνω απ' ό,τι έκαναν στους Ρουμάνους, στους Βούλγαρους, στους Λετονούς θα κάνουν; Ή μήπως θα χάσουν τα σπίτια τους οι Ισπανοί; Η μισή Μαδρίτη κοιμάται ήδη στον δρόμο από τις κατασχέσεις Τραπεζών. Άντε να ρίξετε και το θέμα των μεταναστών που θα μάς φάνε ζωντανούς από την πείνα. Το σκεφτήκατε όμως ότι εξαιτίας της Πείνας για Δίκαιο μπορεί εμείς και οι μετανάστες που η Δύση δημιούργησε να αρχίζουμε να δαγκώνουμε τα λαρύγγια σας;

Πόσος Ευρωπαϊκός Στρατός του Γιούνκερ να μάς κάνει καλά και πόσο θα αντέξουν οι Γέφυρες Γιούνκερ και πόσο θα χρηματοδοτείται με μία λίρα μέσω Πακέτων Γιούνκερ την ξεφτίλα σας;

Έπεφταν εδώ οι λίρες πριν 70 χρόνια με τα τσουβάλια από αέρος.
Ε, και; Αν έλυναν τα προβλήματα οι λίρες τότε προς τι τα ξερονήσια ή η αναγκαστική μετανάστευση του ΄50 και του ΄60;

Γεννάτε εκ νέου την Ιστορία από εκεί που έμεινε μισοτελειωμένη. Από εκεί που ο Μπάτσης έγραψε για την περιβόητη "Βαριά Βιομηχανία της Ελλάδας" την ώρα που όμοιοί σας έφερναν Σχέδια Μάρσαλ. Στον τοίχο τον στήσατε για την Αλήθεια αλλά τελείωσε και εκείνο το Σχέδιο.

Τώρα έρχεται το Σχέδιο Μέρκελ με όχημα τον υποτακτικό Johann Barufaken (με δυο ν) να πάρει και τα υπόλοιπα που δεν είχαν πάρει οι Αμερικανοί και Σύμμαχοι με Συμφωνίες Κούπερ.

'Αντε, ντε. Ξαναπάρτε το από την αρχή να το χορέψουμε. Αλλά αυτή την φορά τα πράγματα για σας θα εξελιχθούν άσχημα. Διότι ο νεοΈλλην έχει δεκαετίες να μυρίσει αίμα, έχει δύο αιώνες να νιώσει πραγματικά ο μαλάκας των Συμμάχων και άλλο τόσο να νιώσει σκλάβος Αυτοκρατορίας.

Συντομεύετε για να προλάβουν το γλέντι κι όσοι δεν τους έλαχε να είναι αυτή την εποχή στα 18 τους.



Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η περίπτωση της Ελλάδας αλλά και της Βρετανίας

«Αν η Ευρώπη δεν μπορεί να δείξει ευελιξία, θα διασπασθεί», είναι ο τίτλος άρθρου του Γκίντεον Ράχμαν στην εφημερίδα Financial Times, το οποίο αναφέρεται στην ακαμψία που επιδεικνύει η ΕΕ έναντι των αιτημάτων της Ελλάδας και της Βρετανίας.

«Ο Έλληνας και ο Βρετανός πρωθυπουργός λένε ότι έχουν μία δημοκρατική εντολή στην πατρίδα τους να ζητήσουν αλλαγές στη σχέση των χωρών τους με την ΕΕ. Και οι δύο ηγέτες έχουν υπολογίσει ότι οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι θα προτιμήσουν να ικανοποιήσουν τα αιτήματά τους παρά να διακινδυνεύσουν να δουν την Ελλάδα να φεύγει από το ευρώ ή τη Βρετανία να φεύγει από την ΕΕ. Αλλά, και ο κ. Τσίπρας και ο κ. Κάμερον πέφτουν σε έναν τοίχο αντίθεσης στην Ευρώπη που θα μπορούσε να τους οδηγήσει σε προορισμούς που θέλουν να αποφύγουν - το Grexit και το Brexit», σημειώνει ο Ράχμαν.

Ο αρθρογράφος εξηγεί τα αίτια αυτής της αντίθεσης, σημειώνοντας: «Είναι σημαντικό να αντιληφθούμε ότι αυτή η αποστροφή στην αλλαγή είναι σε μεγάλο βαθμό ανεξάρτητη από τα πλεονεκτήματα των μεταρρυθμίσεων που ζητούνται. Διαφορετικές κυβερνήσεις της ΕΕ έχουν διαφορετικές απόψεις για το αν τα ελληνικά ή βρετανικά αιτήματα είναι εύλογα. Υπάρχει κάποια συμπάθεια στη Γαλλία και την Ιταλία για τα ελληνικά επιχειρήματα, ότι τα χρέη της χώρας δεν μπορούν να αποπληρωθούν και ότι η περαιτέρω λιτότητα θα ήταν αναποτελεσματική. Υπάρχει κάποια συμπάθεια στη Βόρεια Ευρώπη για τα βρετανικά επιχειρήματα σχετικά με την κοινωνική πρόνοια και την ενίσχυση του ρόλου των εθνικών κοινοβουλίων. Αλλά, ανεξάρτητα από τα πλεονεκτήματα των ελληνικών και βρετανικών επιχειρημάτων, υπάρχει μία βαθειά απροθυμία να ανοίξει το κουτί της Πανδώρας μίας βαθιάς μεταρρύθμισης».

Παράλληλα, σημειώνει ο Ράχμαν, υπάρχουν τα πολιτικά αίτια: «Τα προβλήματα που προκύπτουν δεν είναι απλά νομικά, είναι και πολιτικά. Η ανησυχία είναι ότι οι παραχωρήσεις που θα γίνουν στους Έλληνες ή τους Βρετανούς θα προκαλούσαν μία αρνητική αντίδραση, με τους Γερμανούς ή Ολλανδούς ψηφοφόρους να αρνούνται μία διαγραφή ελληνικού χρέους, ή τους Πολωνούς ψηφοφόρους να εξοργίζονται από την επιβολή περιορισμών στα δικαιώματα των μεταναστών από χώρες της ΕΕ. Αλλού, η θέα ενός ριζοσπαστικού αριστερού κόμματος, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, ή των ευρωσκεπτικιστών συντηρητικών, όπως οι Tories της Βρετανίας, να αποσπά παραχωρήσεις από την υπόλοιπη Ευρώπη θα μπορούσε να ενισχύσει παρόμοια κόμματα στην Ευρώπη, κάνοντας ακόμη δυσκολότερη τη διαχείριση της ΕΕ».

«Η γερμανική κυβέρνηση λέει εδώ και καιρό ότι η Ευρωζώνη μπορεί να αντέξει μία έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ. Ενώ η 'Αγκελα Μέρκελ, η γερμανίδα καγκελάριος, εξακολουθεί να φαίνεται ότι θέλει πολύ να διατηρήσει την Ελλάδα στο ευρώ για γεωπολιτικούς λόγους, το γερμανικό υπουργείο Οικονομικών, υπό τον Βόλφγκανγκ Σόϊμπλε, φαίνεται τώρα να κλίνει στο να αφήσει την Ελλάδα να φύγει, πιστεύοντας ότι αυτό θα μπορούσε να έχει θετική επίδραση στις άλλες χώρες - μέλη της Ευρωζώνης. Ανεξάρτητα από το αν θα συμβεί το Grexit, η γερμανική συναίνεση είναι πως το μάθημα από όλη την ελληνική κρίση είναι ότι η Ευρώπη πρέπει να είναι ακόμη λιγότερο ευέλικτη, με την Ευρωζώνη να χρειάζεται αυστηρότερους κανόνες και πιο ισχυρή επιβολή τους, περιλαμβανομένης της αυστηρότερης εποπτείας των εθνικών προϋπολογισμών από τις Βρυξέλλες».

Ο Ράχμαν καταλήγει: «Η σκληρή γερμανική προσέγγιση βασίζεται σε μία ρεαλιστική εκτίμηση του πόσο δύσκολο θα είναι να περάσουν μεταρρυθμίσεις από την ΕΕ των 28 χωρών - μελών - καθώς και σε μία βαθιά αποστροφή στην οπισθοχώρηση της διαδικασίας ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Αλλά, είναι επίσης και μία ανησυχητική περιγραφή της αδυναμίας της Ευρώπης να ανταποκριθεί σε μεταβαλλόμενες συνθήκες, είτε πρόκειται για τη συρρίκνωση κατά 25% της ελληνικής οικονομίας ή για τη μη αναμενόμενη μετανάστευση εκατομμυρίων ανθρώπων στην ΕΕ. Αυτή η αδυναμία ευελιξίας στις αλλαγές, είναι επικίνδυνη. Μία Ευρώπη που δεν μπορεί να είναι ευέλικτη, είναι πολύ πιθανότερο να διασπασθεί».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Πως η Γερμανία πολεμάει την Ελλάδα για τις πολεμικές αποζημιώσεις

German – Foreign - Policy
Μετάφραση – Απόδοση Τριανταφυλλία Κωστοπούλου


Η επίμονη άμυνα της κυβέρνησης της Αθήνας θέτει τα γερμανικά σχέδια για τη ανασυγκρότηση της οικονομίας και της διαχείρισης του ελληνικού κράτους σε κίνδυνο. Υπεύθυνος αυτών των σχεδίων είναι το Υπουργείο Εξωτερικών της Γερμανίας και το Ομοσπονδιακό Υπουργείο Οικονομικής Συνεργασίας. Βραχυπρόθεσμος στόχος είναι η κάλυψη των ελληνικών αναγκών (εδώ δυσκολεύτηκα στη μετάφραση και το λέω περιγραφικά: Λέει, πως όταν γερμανικές φίρμες έχουν περισσότερες από τις κανονικές παραγγελίες αντί να προσλάβουν προσωπικό θα το καλύπτουν με προμήθειες από ελληνικές επιχειρήσεις, μιας και πολλές επιχειρήσεις στην Ελλάδα αδυνατούν να δουλέψουν και υπάρχει αρκετή ανεργία, που μπορούν περιστασιακά να δουλέψουν για τις γερμανικές φίρμες)

Το μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα δράσης περιλαμβάνει την απορρόφηση κερδών από ελληνικούς δήμους και κοινότητες και το φτηνό εργατικό δυναμικό στην Ελλάδα για την γερμανική υγειονομική περίθαλψη όπως «διακοπές φροντίδας (αποκατάστασης) στη Ρόδο”.
Για τις αυξανόμενες απαιτήσεις στο μέλλον απαιτείται από την Αθήνα ένα «σύστημα καινοτομίας» όπου «η επιστήμη, η οικονομία και η διοίκηση" θα λειτουργούν υπέρ "φιλικών προς τις επιχειρήσεις δομών" και θα είναι μεταξύ τους δικτυωμένοι..

Συντονιστής των μέτρων είναι η «Γερμανοελληνική συνέλευση» (ΓΕΣ), που παρουσιάζεται να λειτουργεί δήθεν «στο πνεύμα λαϊκών κινημάτων». Η Γερμανοελληνική συνέλευση δεν έχει καμία νομική υπόσταση. Η διεύθυνσή της στο Βερολίνου είναι μια διεύθυνση της ομοσπονδιακής κυβέρνησης. Συγκαλυμμένη ως οργάνωση της "κοινωνίας των πολιτών", δουλεύει μεταξύ άλλων, για το γερμανικό υπουργείο εξωτερικών και για το Ελληνογερμανικό Ίδρυμα νεολαίας που και αυτό υπάγεται στο ίδιο υπουργείο. Από την αρχή της λεγόμενης "κρίσης χρέους" η Καγκελαρία στο Βερολίνο έδωσε μεγάλη βάση στην Γερμανοελληνική συνέλευση και ανήκει στις προτεραιότητες της. Η διεύθυνση της Γερμανοελληνική συνέλευση στο Βερολίνο οδηγεί στον Υφυπουργό του Υπουργείου Οικονομικής Συνεργασίας, Hans-Joachim Fuchtel, βουλευτή της CDU από τη Βάδη-Βυρτεμβέργη, από το 2011"Ο Επίτροπος για την ελληνογερμανική συνέλευση" με στόχο την πρόσβαση στα οικονομικά ελληνικών δήμων. Οργανώνει για συμφέρων γερμανικών επιχειρήσεων ταξίδια εκπρόσωπων των ελληνικών δήμων και κοινοτήτων στη Γερμανία σε λεγόμενα “Workshops“, με σκοπό να υπογραφούν συμβάσεις με ενδιαφερόμενες γερμανικές επιχειρήσεις. Πρόκειται για επιχειρήσεις με πολύ ακριβά προϊόντα για εξαγωγή. . Να τέτοιο ταξίδι πραγματοποιήθηκε τον Ιανουάριο του 2015 μεταξύ άλλων, στο Backnang, στο Bamberg, Schwäbisch Hall και χρηματοδοτήθηκε από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση . Οι πιθανοί αγοραστές ήταν εκπρόσωποι ελληνικών δήμων και κοινοτήτων ήταν «ακομμάτιστοι ή συντηρητικοί πολιτικοί, αλλά κάνεις από τον ΣΥΡΙΖΑ αναφέρει η “Südwest Presse“ από το Ulm.

Αποκλειστική πρόσβαση

Ως Απόδειξη της γερμανικής τεχνικής και υλικοτεχνική τεχνογνωσίας παρουσιάστηκαν στους Έλληνες εμπειρίες με "ολοκληρωμένα συστήματα" της διαχείρισης των αποβλήτων. Εδώ μιλάμε για συμβάσεις με γερμανικές φίρμες πολλών εκατομμυρίων. Ένα τέτοιο σύστημα παραδόθηκε και λειτουργεί σε "στρατόπεδο" της Bundeswehr στο Αφγανιστάν. Ο στόχος της Γερμανοελληνικής συνέλευσης ήταν να πουληθούν στους εξαθλιωμένους ελληνικούς δήμους «δύο έως τρεις κινητές μονάδες επίδειξης" – με την συγχρηματοδότηση της ΕΕ.
Με αυτή την παράκαμψη θα προωθηθούν χρήματα από ταμεία για τις περιφέρειες της ΕΕ τα οποία χρηματοδοτούνται και από μη μέλη της ΕΕ , στον κορβανά γερμανικών επιχειρήσεων. Την ίδια στιγμή η Ομοσπονδιακή κυβέρνηση προσπαθεί να εμποδίσει τους ανταγωνιστές της στην ΕΕ και θέλει να εξασφαλίσει την αποκλειστική επιχειρηματική πρόσβαση στην Ελλάδα.

Γερμανική εποπτεύουσα οικονομική αρχή

Ένα επενδυτικό πρόγραμμα της ΕΕ που πρότεινε ο Πολωνός υπουργός Οικονομικών συνολικού ύψους 700 Δισεκατομμυρίων ευρώ που θα ήταν ενδιαφέρον και για μη Γερμανούς επενδυτές στην Ελλάδα, μπλοκαρίστηκε από το Βερολίνο. Αντ 'αυτού, πρότεινε το γερμανικό Υπουργείο Οικονομικής Συνεργασίας και η Γερμανοελληνική συνέλευση που καθοδηγείται από τον Βουλευτή Φούχτελ μια αποκλειστικά ελληνική «αναπτυξιακή τράπεζα» γιατί όπως λέει «κάθε εθνικό κράτος- πρέπει να ακολουθήσει το δικό του δρόμο με το δικό του μοντέλο». Αυτό το «δικό του δρόμο» για την Ελλάδα "οδηγεί” μέσα από τη γερμανική εποπτεύουσα αρχή. «Με τη βοήθεια της Kreditanstalt für Wiederaufbau (KfW) (γερμανική επενδυτική τράπεζα) προώθησε ο Φούχτελ στην Ελλάδα τη δημιουργία ενός αναπτυξιακού ιδρύματος. Εύκολα λάφυρα για το Βερολίνο.

Job for Life

Δεδομένου ότι, σύμφωνα με τους υπολογισμούς του Οργανισμού Απασχόλησης μεταξύ 2011 και 2012, περίπου 33.000 Θέσεις μαθητείας στη Γερμανία παρέμειναν κενές, προώθησε το Υπουργείο Οικονομικής Συνεργασίας, μέχρι πρόσφατα, τη μεταφορά εργατικού δυναμικού από την Ελλάδα προς τη Γερμανία. Την απορρόφηση νέων από την Ελλάδα την ονόμασε "Πρωτοβουλία για την κινητικότητα για νέους Ευρωπαίους” και με τη θυελλώδες ονομασία «Mobipro-ΕU".
Αποκρύπτοντας τα Γερμανικά συμφέροντα που στοχεύουν στον πανευρωπαϊκό έλεγχο του ξένου εργατικού δυναμικού, το οποίο επίσης απευθύνεται σε νέους από την Ισπανία(«Job of my Life“). Τα έξοδα διαφήμισης τα μοιράζονται το Ομοσπονδιακό Υπουργείο Οικονομίας και Ενέργειας και το Ομοσπονδιακό Υπουργείο Εργασίας - στους ανυποψίαστους Έλληνες άνεργους υπόσχονται καταστάσεις παραδείσου.

Οικονομική αρχηγία

Για να μπορεί η γερμανική αγορά εργασίας να χρησιμοποιήσει την ελληνική νεολαία μακροπρόθεσμα, πρέπει αυτή να εκπαιδευτεί σύμφωνα με τα γερμανικά πρότυπα. Έτσι το Βερολίνο ξεκίνησε την ανασυγκρότηση της ελληνικής επαγγελματικής εκπαίδευσης (γι αυτό κλείσαμε τα ΤΕΙ και μάλιστα ειδικά Τουριστικών επαγγελμάτων). Έστησε ήδη στην Αττική και στο Ηράκλειο ένα γερμανικό σύστημα εκπαίδευσης τουριστικών επαγγελμάτων, όπου 100 μαθητευόμενοι (9 μήνες δουλειά και 4 μήνες σχολείο), ηλικίας από 18 έως 20 ετών, θα πάρουν μετά από τρία χρόνια "ένα γερμανικό δίπλωμα" του γερμανικού επιμελητηρίου Βιομηχανίας και Εμπορίου (IHK). Οι σχολές είναι υπό την εποπτεία του Γερμανοελληνικού Εμπορικού Επιμελητηρίου, της DEKRA Holding (Στουτγάρδης) και της «γερμανικής ταξιδιωτικής εταιρίας (TUI). Χρηματοδότης είναι το Ομοσπονδιακό Υπουργείο Παιδείας και Έρευνας.

Έτσι βελτιώνονται οι "δυνατότητες αναζήτησης εργασίας των νέων", παραπληροφορεί το ομοσπονδιακό ίδρυμα για την πολιτική αγωγή, την γερμανοκετρική οικονομική διακυβέρνηση. Σύμφωνα με τα γερμανικά πρότυπα εκπαίδευσης θα εκπαιδεύονται στο μέλλον Ελληνόπουλα στους τομείς γεωργία, μεταφορές Logistics, μηχανικοί αυτοκίνητων και μηχανικοί γενικά.

Απώλεια της εθνικής κυριαρχίας

Να εισαγάγει γερμανική διοικητική πρακτική στην Ελλάδα, καλεί η σχολή διοίκησης του γερμανικού συνδέσμου των κοινοτήτων, υπαλλήλους του ελληνικού κράτους να συμμετάσχουν στα "σεμινάρια" της σχολής. Με τη συμμετοχή του βουλευτή Φούχτελ και του Υπουργείο Οικονομικής Συνεργασίας προβλέπονται για ένα Πιλοτικό πρόγραμμα "δέκα θέσεις", όπως αναφέρει η «Stuttgarter Zeitung».

Ωστόσο, σύμφωνα κατά τη γερμανική άποψη "οι ελληνικές δομές" εμποδίζουν τη ριζική αναδιάρθρωση. "Νοοτροπία και τα θεσμικά όργανα πρέπει να αλλάξουν." Αντί για τον κεντρικό έλεγχο της ελληνικής Τοπικής Αυτοδιοίκησης θα πρέπει να ασκεί η Αθήνα μόνο «επικουρικότητα» - ένας ευφημισμός για την απώλεια κυρίαρχων επιφυλάξεων για την άμεση παρέμβαση στην οικονομική και δημοσιονομική διαχείριση στους δήμους από τρίτους , για παράδειγμα, από την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας. Παρόμοια αιτήματα προβάλλονται από το Γερμανικό Ινστιτούτο Οικονομικών Ερευνών (DIW) και έχουν τη συνολική αναδιάρθρωση του ελληνικού κράτους στο μυαλό τους. Τα αιτήματα στοχεύουν σε μια σταδιακή απώλεια της κυριαρχίας του κράτους και της κοινωνίας.

Ειδικευμένο προσωπικό και Μηχανήματα διαθέσιμα

Όσο αυτά τα μέτρα δεν έχουν ακόμη υλοποιηθεί ή βρίσκουν αντίσταση στην Αθήνα, χρησιμοποιεί το Υπουργείο Εξωτερικών τα βραχυπρόθεσμα οφέλη από την ελληνική οικονομική καταστροφή. Μετά από προκαταρκτικές συζητήσεις στο γερμανικό Γενικό Προξενείο στη Θεσσαλονίκη, προσφέρει μια πλατφόρμα στο διαδίκτυο με το έξυπνο όνομα ProGreece σε επιχειρήσεις στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία τη δυνατότητα εξαγωγής της παραγωγής και υπηρεσιών σε προβληματικές ελληνικές επιχειρήσεις." Λόγω της οξείας Οικονομικής κρίση " πολυάριθμες εγκαταστάσεις" υποχρησιμοποιούνται "διαφημίζει ProGreece: «Επιχειρηματικές ευκαιρίες για την εταιρεία σας - εξάλειψη των σημείων συμφόρησης της παραγωγής σας. Χρησιμοποιήστε την ελληνική πλεονάζουσα παραγωγική ικανότητα. "Επίσης" υπάρχουν πολλοί επαγγελματίες, πολλές διαθέσιμες θέσεις, καθώς και κατάλληλες μηχανές»- Η Ελλάδα ως ένας εκτεταμένος γερμανικός πάγκος εργασίας, συμπεριλαμβανομένου του τοπικού «Ανθρώπινου κεφαλαίου» κατ’ ανάγκη.

Όμορφη εμφάνιση

Τα γερμανικά μέτρα με τη συμμετοχή του Υπουργείο Εξωτερικών είναι μέρος της πολιτικής για τη γερμανική κυριαρχία της οικονομίας, χρησιμοποιώντας οργανισμούς, δήθεν για τη σύνδεση των λαών (να φέρουν κοντά τους λαούς) ή για ανθρωπιστικές αξιώσεις. Ειδικά, δεδομένου ότι γίνονται κάποιες κρίσιμες ερωτήσεις από την νέα Κυβέρνηση στην Αθήνα, ο βουλευτής Φούχτελ είναι τελευταία «εξαιρετικά ολιγόλογος» και τονίζει τα αλτρουιστικά κίνητρα της αποστολής του στην Ελλάδα Η αποστολή του φαίνεται να καταλήγει στην ίδρυση του Γερμανοελληνικού ιδρύματος Νεολαίας. Ένα πρότζεκτ του γερμανικού ΥΠ ΕΞ, που το υποστηρίζει σθεναρά η Γερμανοελληνική συνέλευση. Άλλος ενεργός υποστηρικτής του είναι ο πρώην Γενικός πρόξενος στην θεσσαλονικιέ, όπου από τη θέση του πρόξενου με το ProGreece χρησιμοποίησε την ελληνική καταστροφή για επιχειρηματικές ευκαιρίες γερμανικών επιχειρήσεων, τώρα διαφημίζει το Ελληνογερμανικό ίδρυμα νεολαίας. Επίσης ο ίδιος εμφανίζεται για λογαριασμό του ελεγχόμενου από την Ομοσπονδιακή Καγκελαρία "Ίδρυμα Μνήμη, Ευθύνη και Μέλλον».

Με αυτά τα δυο εργαλεία στην κατοχή του γερμανικού ΥΠΕΞ, η Γερμανία προσπαθεί να υπονομεύσει τις αξιώσεις της Αθήνας για πολεμικές επανορθώσεις.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Και τώρα, τι θα απογίνουμε χωρίς τους ισλαμιστές; Η ιστορία θα αποφανθεί αν οι κάλπες της Κυριακής έγραψαν την αρχή του τέλους στην πολυτάραχη ιστορία του Σουλτάνου. Αν όμως πράγματι αποδειχθεί ότι πρόκειται για τέλος εποχής, αυτό δεν προοιωνίζει απαραίτητα καλύτερες ημέρες για τα ελληνοτουρκικά.

Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις δεν είχαν ποτέ γραμμική εξέλιξη. Όμως, τα 13 χρόνια της παντοδυναμίας του κυβερνώντος ΑΚΡ σηματοδότησαν την ύφεση στον άξονα των διμερών σχέσεων παρά την γνωστή τακτική του «γκριζαρίσματος» με την οποία η Τουρκία επιχειρεί να υπενθυμίσει τις διεκδικήσεις της και να φορτώσει το καλάθι του διμερούς διαλόγου. Αποτελεί κατάκτηση των χρόνων της παντοκρατορίας των ισλαμιστών η εμπέδωση της αμοιβαίας αντίληψης για διάλογο και συνεννόηση, παρά τις διαφωνίες και τα αγκάθια.

Τουλάχιστον τρεις έλληνες πρωθυπουργοί παραδέχονται ότι ο Ταγίπ Ερντογάν υπήρξε μέχρι σήμερα ο καλύτερος τούρκος συνομιλητής της Ελλάδας. Και όχι τυχαία, αφού υπήρξε ο κύριος εκφραστής μίας Τουρκίας ανανεωτικής στις σχέσεις της με την Αθήνα. Την ίδια ώρα, εξάλειψε την ανωμαλία του «βαθέως κράτους» και τις σκιές που έριχνε πάνω από τις διμερείς σχέσεις.

Μένει να φανεί αν ο Αχμέτ Νταβούτογλου θα σχηματίσει νέα κυβέρνηση ή αν η Τουρκία θα συρθεί ξανά σε εκλογές. Μία κυβέρνηση συνασπισμού με το CHP μοιάζει μάλλον αδύνατη, ενώ το χειρότερο σενάριο για τα ελληνοτουρκικά και το Κυπριακό θα ήταν ο σχηματισμός κυβέρνησης με το εθνικιστικό κόμμα ΜΗΠ που έχει ακραίες θέσεις για το Αιγαίο και την Κύπρο.

Εκτός αν οι ισλαμιστές κάνουν την έκπληξη και συγκυβερνήσουν με το μεγάλο αουσάιντερ, το φιλοκουρδικό HDP. Το σενάριο είναι επαναστατικό. Όχι μόνο επειδή οι ισλαμιστές θα δημιουργούσαν ένα μόνιμο σκληρό εσωτερικό μέτωπο. Αλλά και επειδή μία τέτοια υπέρβαση θα απαιτούσε ολοκληρωτική αλλαγή προσανατολισμού στην εξωτερική πολιτική που έχει ακολουθήσει μέχρι σήμερα η Τουρκία απέναντι στο Ιράν, στη Συρία και στο ISIL.

Θα αλλάξει ο Ερντογάν πλεύση βάζοντας τέλος στην αβάσταχτη μοναξιά της Τουρκίας στην Εγγύς και στη Μέση Ανατολή για τα μάτια των Κούρδων; Ή θα ξαναπάει σε εκλογές ελπίζοντας σε καλύτερη τύχη;
Ο τούρκος πρόεδρος έχει αποδείξει ότι είναι απρόβλεπτος. Πάντως, για όσους βιάζονται να προδικάσουν ότι το καλύτερο σενάριο για την Ελλάδα θα ήταν η συγκυβέρνηση με το HDP, μία τέτοια εξέλιξη θα καθιστούσε την Τουρκία συμμέτοχη (μέσω Κούρδων) των ευρύτερων ανακατατάξεων στην περιοχή, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την επιδείνωση της ασυμμετρίας ισχύος εις βάρος της Ελλάδας.
Όσο για τη διαδεδομένη στη χώρα μας θεωρία της εκάστοτε εξαγωγής της εσωτερικής κρίσης στην Τουρκία στα καθ’ ημάς είναι μάλλον ξεπερασμένη. Πολύ περισσότερο αφού η αβεβαιότητα στην Ελλάδα κάθε άλλο παρά έχει λειτουργήσει αποτρεπτικά στις τουρκικές παραβάσεις και παραβιάσεις στο Αιγαίο.

Οι λόγοι που οδήγησαν τον Ερντογάν σε ήττα

Ο Ντογάν Σεντούρκ, γενικός διευθυντής ενημέρωσης του δικτύου FOX Τουρκίας, όπως και άλλοι αναλυτές, θεωρεί ότι συγκεκριμένοι λόγοι προκάλεσαν την ήττα του Ερντογάν.

Κουρδικό
Ο Ερντογάν αρχικά ξεκίνησε συνομιλίες ειρήνευσης με τους Κούρδους. Προεκλογικά όμως, άλλαξε στάση και ξεκίνησε επιθέσεις εναντίον τους. Εναντιώθηκε ακόμα και στο κείμενο του Νταβούτογλου για το Κουρδικό. Έτσι έχασε τους ισλαμιστές Κούρδους ψηφοφόρους. Έφτασε στο σημείο να δηλώνει πως «δεν υπάρχει Κουρδικό ζήτημα». Άρχισε να μιλά όπως το Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης. Ο Ερντογάν πίστεψε πως η επίλυση του Κουρδικού δεν θα του έφερνε ψήφους. Στην Κωνσταντινούπολη, όπου ζουν 2,5 εκατομμύρια Κούρδοι, παλαιότερα το 75% ψήφισε το ΑΚΡ και το υπόλοιπο 29% ψήφιζε HDP. Τώρα αυτό το ποσοστό (υπέρ του ΑΚΡ) έπεσε στο 50% και το υπόλοιπο 50% το κέρδισε το HDP. Ο Ερντογάν έχασε τους πλούσιους, μορφωμένους της Πόλης, αλλά και τους θρησκευόμενους Κούρδους, οι οποίοι ζουν εδώ, με αποτέλεσμα το HDP στην Κωνσταντινούπολη να κερδίσει 11 έδρες.

Προεδρικές εξουσίες
Τις εκλογές αυτές τις μετέτρεψε σε αγώνα για τα προεδρικά του σχέδια. Δεν μιλούσε για κανένα άλλο θέμα. Όμως ακόμα και μέσα στο ΑΚΡ υπάρχουν ενστάσεις στα σχέδια αυτά. Οι έρευνες έδειχναν πως μόλις το 40% των ψηφοφόρων του ΑΚΡ στήριζαν το μοντέλο που πρότεινε ο πρόεδρος. Γι αυτό και ο Αχμέτ Νταβούτογλου στον προεκλογικό του αγώνα δεν αναφέρθηκε ποτέ στα προεδρικά σχέδια του Ερντογάν. Αυτό προκάλεσε διχασμό στο κόμμα.

Παλαιός έναντι νέου
Παρ’ όλο που είναι Πρόεδρος, δεν τήρησε ίσες αποστάσεις με όλα τα κόμματα. Πραγματοποίησε καθημερινές προεκλογικές συγκεντρώσεις, αυξάνοντας την ένταση στις ομιλίες του. Κάποτε, αυτός ο σκληρός λόγος πράγματι έφερνε αποτελέσματα, αλλά ύστερα από 15 χρόνια φαίνεται πως ο κόσμος κουράστηκε. Μόλις εμφανίστηκε ένα νέο, έξυπνο πρόσωπο, με ήρεμο τρόπο ομιλίας (ο Σελαχατίν Ντερμιτάς), αμέσως έγινε ο βασικός αντίπαλος του Ερντογάν).

Χλιδάτη ζωή
Η συζήτηση για το παλάτι και τις… χρυσές τουαλέτες που έφερε στην επικαιρότητα η αντιπολίτευση, προκάλεσε μεγάλο πλήγμα. Διότι η αντιπολίτευση δήλωνε πως στη χώρα αυτή υπάρχουν άνθρωποι που μαζεύουν τρόφιμα από τα σκουπίδια, ενώ την ίδια ώρα υπάρχουν αυτές οι τεράστιες δαπάνες. Ο Ερντογάν απάντησε στις κατηγορίες αυτές και για έναν περίπου μήνα έχανε δυνάμεις.

Θρησκεία
Επέμενε στην παραχώρηση τεθωρακισμένης Mercedes και αεροσκάφους στον διευθυντή Θρησκευτικών Υποθέσεων της χώρας. Με την επιμονή του αυτή έχασε και τους αριστερούς ψηφοφόρους.

Πάνω από 1.000 καταγγελίες για νοθεία

Συλλήψεις Κούρδων ακτιβιστών στην Κωνσταντινούπολη.
Απόπειρες αξιωματικών της αστυνομίας να ψηφίσουν δύο και τρεις φορές!
Μυστηριώδη αστυνομικά οχήματα χωρίς πινακίδες έξω από εκατοντάδες εκλογικά τμήματα σε διάφορες πόλεις.
Προσφραγισμένοι φάκελοι με ψηφοδέλτια του ΑΚΡ στην Κωνσταντινούπολη, τη Σμύρνη, την Προύσα και το Ντιγιαρμπακίρ, που ρίχτηκαν στην κάλπη με την ανοχή των εφορευτικών επιτροπών.
Καταγγελίες για ηλεκτρονική νοθεία από εκατοντάδες μέλη του ΑΚΡ που συμμετείχαν στην Ανώτατη Εφορευτική Επιτροπή της Τουρκίας…

Τουλάχιστον 1.000 επίσημες καταγγελίες για εκλογικές παρατυπίες, απόπειρες διπλοψηφιών και νοθείας κατατέθηκαν επίσημα από πολίτες και οργανώσεις στην Τουρκία, σύμφωνα με ρεπορτάζ της εφημερίδας Zaman. Η συγκεκριμένη εφημερίδα πρόσκειται στον ιεροδιδάσκαλό Φετουλάχ Γκιουλέν, που βρίσκεται στις ΗΠΑ και βοήθησε τον Ερντογάν να ανέλθει στην εξουσία. Τώρα όμως βρίσκεται σε ανηλεή πόλεμο με τον «σουλτάνο», ο οποίος διώκει απηνώς τους υποστηρικτές του πρώην μέντορά του στον κρατικό μηχανισμό.

Η Τουρκική Ένωση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (IHD) συνέταξε προκαταρκτική έκθεση για τις παρατυπίες, καταγγέλλοντας ότι «εκπρόσωποί της εμποδίστηκαν από την αστυνομία να εισέλθουν ως παρατηρητές σε εκλογικά τμήματα της νοτιο-ανατολικής επαρχίας Σιίρτ και στο Κιρίκαλε.

Εξάλλου, ο δημοσιογράφος Φουάτ Αβνί κατήγγειλε μέσω twitter ότι το πρωί του Σαββάτου έγιναν 17 εκφοβιστικές συλλήψεις μελών του HDP στην Κωνσταντινούπολη, με την κατηγορία της συνεργασίας με το ΡΚΚ.

Πληροφορίες από εφημ. «Τα Νέα» και «Ελεύθερος Τύπος»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


«Από αυτή τη στιγμή έχει τελειώσει στην Τουρκία η συζήτηση περί προεδρικού διατάγματος και δικτατορίας. Η Τουρκία γύρισε από το χείλος του γκρεμού». Αυτά δήλωσε ο Σελαχατίν Ντερμιτάς, ηγέτης του φιλοκουρδικού κόμματος HDP, που ήταν ο μεγάλος κερδισμένος των εκλογών της Κυριακής.
«Η νίκη αυτή είναι νίκη των καταπιεσμένων, δηλαδή κοινή νίκη της Αριστεράς. Είναι κοινή νίκη όσων ενσωματώνονται στο σύνταγμα της χούντας και στο όριο του 10%. Είναι κοινή νίκη όσων λένε ότι οι Κούρδοι πρέπει να ζουν στη χώρα αυτή ως έντιμος λαός», είπε ο Ντερμιτάς και επανέλαβε τη δέσμευση του κόμματός του να μην συνεργαστεί με το κυβερνών κόμμα, Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης, σε κυβέρνηση συναπισμού.

«Είχαμε δηλώσει ότι δεν πρόκειται να στηρίξουμε μία κυβέρνηση του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης ή να συνεργαστούμε μαζί του. Η δέσμευσή μας ισχύει», είπε.

«Τέλος μίας περιόδου» χαρακτήρισε το αποτέλεσμα ο αρχηγός του ΡΛΚ Κεμάλ Κιλιντσάρογλου και τόνισε ότι: «Με δημοκρατικούς τρόπους δώσαμε τέλος σε μία περίοδο καταπίεσης. Νίκησε η δημοκρατία».
Ο εκπρόσωπος Τύπου του ΡΛΚ, Χαλούκ Κοτς, δήλωσε ότι «έχει τερματιστεί η εξουσία του ΚΔΑ. Νίκησε η κοινοβουλευτική ομάδα. Το ΡΛΚ είναι ο σημαντικότερος πρωταγωνιστής για τον σχηματισμό κυβέρνησης».

Στις κάλπες με επιδέσμους, σπασμένα κεφάλια και πόδια οι Κούρδοι

Τα τραύματά του μάλιστα είναι πρόσφατα και προκλήθηκαν σε μία από τις πιο τρομακτικές βομβιστικές επιθέσεις που έγιναν ποτέ στην Τουρκία, όταν παρακολουθούσε την περασμένη Παρασκευή την ομιλία του ηγέτη του HDP, Σελαχατίν Ντερμιτάς, στην πλατεία του Ντιγιαρμπακίρ. Ήταν τότε που δύο βόμβες έσκασαν ανάμεσα στο πλήθος προκαλώντας τον θάνατο δύο ανθρώπων και αφήνοντας δεκάδες ακόμα τραυματισμένους.

Ένας από αυτούς και ο Χουσεΐν, που, παρά τον γύψο στο χέρι και τα μεγάλα τραύματα στο κεφάλι έκανε ένα «γενναίο» ταξίδι μέχρι το εκλογικό κέντρο και με τα μάτια του σχεδόν τυφλά από τους επιδέσμους, έριξε μόνο του τον φάκελο με την ψήφο του.
Στην ίδια κατάσταση και ο Σαμπαχαντίν Τεχσί, υποστηρικτής του φαινομένου πλέον για την Τουρκία. Σελαχατίν Ντερμιτάς. Και αυτός παρακολουθούσε την ομιλία του ηγέτη του με αποτέλεσμα να σπάσει τα πόδια τους από τις εκρήξεις. Οι τραυματισμοί του όμως δεν στάθηκαν ικανοί να τον κρατήσουν στην ασφάλεια του σπιτιού του και ο 59χρονος έσπευσε να ψηφίσει με τα χέρια ανοιχτά.

Οι δύο άντρες δεν ήταν οι μόνοι, όμως, που ήθελαν απεγνωσμένα μία αλλαγή. Αποτελούν παρόλα αυτά τα καλύτερα παραδείγματα όσων έκαναν τα πάντα γι αυτή και ανήκουν σε εκείνη τη μερίδα που χάρισε στον ηγέτη του φιλοκουρδικού κόμματος Δημοκρατίας των Λαών το πολυπόθητο 10%, που ήταν απαραίτητο για την είσοδο στην Βουλή.
Με τα πρώτα νούμερα του εκλογικού αποτελέσματος να έρχονται στη δημοσιότητα προχθές το βράδυ, χιλιάδες ήταν οι συμπατριώτες τους που βγήκαν στους δρόμους του Ντιγιαρμπακίρ για να γιορτάσουν με βεγγαλικά και σημαίες τις επιδόσεις του κόμματός τους.

Κοιτάζοντας, όμως, τον εκλογικό χάρτη, όπως αυτός χρωματίστηκε μετά τις εκλογές της Κυριακής στην Τουρκία, διαπιστώνουμε κάτι φοβερό για την ίδια την Τουρκία. Η νοτιο-ανατολική Τουρκία, ενιαία, ανέδειξε την κουρδική της ταυτότητα. Κα αυτή η αποτύπωση είναι δεδομένο πως θα απασχολήσει όχι μόνο το εσωτερικό της Τουρκίας, αλλά και το εξωτερικό, αφού οι γεωπολιτικές αναταράξεις έχουν ήδη αρχίσει να αποτυπώνουν νέα γεωγραφικά όρια υπό δημιουργία κρατών…




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Εφιαλτικό το ενδεχόμενο συμμετοχής του εθνικιστικού κόμματος (Γκρίζοι Λύκοι) στην κυβέρνηση

Το χειρότερο δυνατό αποτέλεσμα για την σταθερότητα και την ασφάλεια στο Αιγαίο έδωσαν οι κάλπες των βουλευτικών εκλογών στην Τουρκία. Το μοναδικό κόμμα, εκτός από το κουρδικό, που βγήκε κερδισμένο, είναι το εθνικιστικό κόμμα (Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης –ΜΗΡ). Ένα ακόμη απόλυτα εχθρικό προς την Ελλάδα κόμμα, οι βουλευτές του οποίου διακρίνονταν για την κατάθεση ερωτήσεων στο τουρκικό Κοινοβούλιο, του τύπου: «Η Ελλάδα κατέχει παράνομα 50 νησιά στο Αιγαίο και έχει μεταφέρει στρατό σε αυτά. Η Τουρκία τι θα κάνει για να αποκαταστήσει τη νομιμότητα και τα νησιά αυτά να επανέλθουν στην τουρκική επικράτεια;»!
Αυτό το κόμμα, λοιπόν, είναι ο πιθανότερος εταίρος του κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) του Ερντογάν, το οποίο βέβαια εξακολουθεί να κυριαρχεί στην τουρκική πολιτική ζωή, παρά την απώλεια της αυτοδυναμίας.

Αν και ο ηγέτης του ΜΗΡ δηλώνει πως θέλει την παραίτηση Ερντογάν ή επανάληψη εκλογών, αυτά τα δύο κόμματα σε περίπτωση συνεργασίας θα μπορούσαν να αποτελέσουν μία «εκρηκτική» πολιτική πλατφόρμα που θα δυναμίτιζε την ατμόσφαιρα στο Αιγαίο που ήδη εδώ και έξι μήνες θυμίζει έντονα το 2009, έτος κατά το οποίο Ελλάδα και Τουρκία έφτασαν πολύ κοντά σε πολεμική σύρραξη, με την Τουρκία να προβαίνει σε προβοκατόρικες ενέργειες σε διάφορα απομακρυσμένα σημεία του Αρχιπελάγους, πολλά από τα οποία επεισόδια δεν έχουν δημοσιοποιηθεί μέχρι σήμερα.
Στην άλλη περίπτωση, που σχηματιστεί μία κυβέρνηση μειοψηφίας και η χώρα οδεύσει προς επαναληπτικές εκλογές εντός τριμήνου, πάλι τα νέα δεν είναι καλά. Οι παρατεταμένες εκλογικές περίοδοι σημαίνουν κατά κανόνα εξαγωγή έντασης στο εξωτερικό, και αυτό ως γεγονός θα πρέπει να προβληματίζει έντονα την Ελλάδα.

Παρά τις δηλώσεις περί η συνεργασίας του κόμματος των Εθνικιστών, είναι βέβαιο πως τις επόμενες ημέρες ο Ταγίπ Ερντογάν θα επιχειρήσει να προσεγγίσει και να εξασφαλίσει την συνεργασία του αρχηγού των τούρκων εθνικιστών, Ντεβλέτ Μπαχτσελί. Για να το επιτύχει αυτό, ο Ερντογάν θα επιχειρήσει την εξαγορά αλλά και τις άριστες σχέσεις των τούρκων εθνικιστών (Γκρίζων Λύκων) με τις μυστικές υπηρεσίες της Τουρκίας. Ενδεχομένως ο Ερντογάν θα επιχειρήσει και κάποιους έμμεσους εκβιασμούς (για συμμετοχή Γκρίζων Λύκων σε παράνομες δραστηριότητες), αλλά θεωρείται σχεδόν βέβαιο πως με την πρόφαση της κρισιμότητας και των κινδύνων που απειλούν την Τουρκία, θα επιτευχθεί μία συμφωνία και ο Μπαχτσελί θα μπει στο "άρμα εξουσίας" του κυβερνώντος κόμματος. 

Υψηλόβαθμος αξιωματούχος του ΑΚΡ παραδέχτηκε ότι το κυβερνών κόμμα είναι δύσκολο να κατακτήσει την αυτοδυναμία και ενδέχεται να αναγκαστεί να σχηματίσει κυβέρνηση μειοψηφίας, με ανοιχτό το ενδεχόμενο των πρόωρων εκλογών.
«Αναμένουμε κυβέρνηση μειοψηφίας και πρόωρες εκλογές» επεσήμανε στο πρακτορείο ειδήσεων Reuters, υπό το καθεστώς ανωνυμίας.
Το ενδιαφέρον στη γειτονική χώρα δεν έχει επικεντρωθεί τόσο στο ποιος είναι ο νικητής των εκλογών, που όλοι ανέμεναν ότι θα είναι το συντηρητικό – ισλαμικό Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) του προέδρου Ερντογάν και του πρωθυπουργού Αχμέτ Νταβούτογλου. Το ζητούμενο σε αυτή την πολιτική αναμέτρηση ήταν το αν και κατά πόσο το HDP θα ξεπεράσει το εκλογικό όριο του 10% προκειμένου να εκπροσωπηθεί στην Εθνοσυνέλευση. Και ο στόχος του HDP επετεύχθη, στερώντας από τον Ταγίπ Ερντογάν την συνταγματική αναθεώρηση η οποία θα μετέτρεπε το πολίτευμα σε προεδρικό και θα παραχωρούσε – μεταβίβαζε στον Ερντογάν εξουσίες που θα τον μετέτρεπαν σε… «σουλτάνο».

Τα αποτελέσματα των τουρκικών εκλογών ανοίγουν τον δρόμο για μία περίοδο πολιτικής αβεβαιότητας στην γείτονα χώρα, για πρώτη φορά από το 2002 και την άνοδο του ΑΚΡ στην εξουσία, αφού στερούν την απόλυτη πλειοψηφία από το κυβερνών κόμμα και αναδεικνύουν σε μεγάλης σημασίας πολιτική δύναμη το φιλοκουρδικό Κόμμα της Δημοκρατίας των Λαών, που ξεπέρασε το 13% των ψήφων.

Πηγή "Επικαιρότητα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Οι 47 σελίδες της αρχικής ελληνικής πρότασης μειώθηκαν σε τρεις και παραδόθηκαν στους Θεσμούς, σύμφωνα με πληροφορία που μεταδίδει το γαλλικό πρακτορείο και επιβεβαίωσε πριν από λίγο αξιωματούχος της Κομισιόν στο Reuters.
Στόχος της πρότασης αυτής ήταν να βρεθεί κοινός τόπος στις διαπραγματεύσεις πριν από το κρίσιμο ραντεβού Τσίπρα-Μέρκελ-Ολάντ. Η κυβέρνηση προσπάθησε με αυτόν τον τρόπο να απεγκλωβιστεί από το αδιέξοδο και μαζί με τους εταίρους να βρουν τη χρυσή τομή που θα οδηγήσει σε μία συμφωνία.

Αρνήθηκαν την πρόταση οι... θεσμοί

Την πρόθεση τους να οδηγήσουν την Ελλάδα σε οικονομική ασφυξία απέδειξαν για ακόμη μία φορά οι ξένοι δανειστές.
Χρειάστηκαν λιγότερα από 50 λεπτά προκειμένου οι νέες προτάσεις που υπέβαλε την Τρίτη προς τους δανειστές της η Ελλάδα να χαρακτηριστούν μη αξιόπιστες, σύμφωνα με υψηλόβαθμους αξιωματούχους της Ευρωζώνης.

Σύμφωνα με το Bloomberg, αξιωματούχοι που είδαν την ελληνική πρόταση είπαν στο πρακτορείο πως η πρόταση δεν είναι αξιόπιστη, κάνοντας λόγο για ένα «ασαφές αναμάσημα» προηγουμένων ελληνικών σχεδίων, ενώ και το γερμανικό πρακτορείο MNI τονίζει -επικαλούμενο πηγές της ΕΕ- πως είναι σχεδόν ίδια με την προηγούμενη, σημειώνοντας ότι περιέχει μόνο μικρές αλλαγές.

Σύμφωνα με το πολυσέλιδο κείμενο που κατέθεσε σήμερα η κυβέρνηση της Ελλάδας προς τις Βρυξέλλες, προτάθηκε: 

ΦΠΑ
Οι υπάρχουσες τιμές των 6,5%, 13%, 23% θα αλλάξουν σε 6%, 11%, 23%. Στην κλίμακα 6% θα  βρίσκονται τα: φάρμακα, βιβλία θέατρα. Το 11% θα περιλαμβάνει: εφημερίδες και περιοδικά, βασικά αγαθά και φρέσκα τρόφιμα, ενέργεια, νερό, ξενοδοχεία και εστιατόρια. Το 23% θα περιλαμβάνει: όλα τα άλλα αγαθά και τις υπηρεσίες, συμπεριλαμβανομένων των υπόλοιπων τροφίμων (περίπου το 28% της κατηγορίας των τροφίμων π.χ. θαλασινών (όχι ψαριών), έτοιμα γλυκά και μαρμελάδες, ανάμεικτο και επεξεργασμένο ψωμί ή ζυμαρικά, σάντουιτς, προμαγειρεμένο φαγητό, έτοιμα προϊόντα κρέατος, σοκολάτες, έτοιμες σάλτσες κ.λπ.). 

Εισφορά αλληλεγγύης για εισοδήματα: 
  • Μεταξύ 12.000-20.000 ευρώ: 0,7%
  • Μεταξύ 20.001-30.000 ευρώ: 1,4%
  • Μεταξύ 30.001-50.000 ευρώ: 2%
  • Μεταξύ 50.001-100.000 ευρώ: 4%
  • Μεταξύ 100.001-500.000 ευρώ:6%
  • Πάνω από 500.000 ευρώ: 8%
Φόρος πολυτελείας
Ο εφαρμοζόμενος φόρος πολυτελείας, θα επεκταθεί στα σκάφη αναψυχής που ξεπερνάνε τα 10 μέτρα. Η κλίμακα που εφαρμόζεται στα αυτοκίνητα με κυβισμό άνω των 2500cc, τα αεροσκάφη, τα ελικόπτερα, τα ανεμόπτερα, τα σκάφη αναψυχής και πισίνες θα αυξηθεί στο 13% από το 10%. 

Ρήτρα Μηδενικού Ελλείμματος
Η Ρήτρα Μηδενικού Ελλείμματος του ΕΚΑΣ θα αναβληθεί για τα χρόνια 2015-2016 και σε κάθε περίπτωση μέχρι να εδραιωθεί το νέο συνταξιοδοτικό σύστημα της χώρας. 

Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας 
Η Ελληνική κυβέρνηση θα επαναφέρει τις διαδικασίες των συλλογικών διαπραγματεύσεων, παρόμοιων με τις υπάρχουσες σε άλλες χώρες της ΕΕ και κάτω από την έγκριση του ILO. 
Το νομοσχέδιο θα δοθεί για διαβούλευση στους κοινωνικούς εταίρους και θα περιλαμβάνει μοντέρνες πρακτικές χωρών της ΕΕ στον χώρο των εργασιακών σχέσεων. 

Βασικός μισθός 
Στον ίδιο νόμο, τα επίπεδα του ελάχιστου βασικού μισθού και οι μισθοί των εργαζόμενων στον ιδιωτικό τομέα (με εξαρτώμενη σχέση εργασίας με σύμβαση) θα αυξηθεί σταδιακά μέχρι και το τέλος του 2016 στα επίπεδα του 2010. Έπειτα θα ισχύει διαδικασία συλλογικών διαπραγματεύσεων. 

Πλειστηριασμοί: 
Η κυβέρνηση θα εφαρμόσει προσωρινή άρση των πλειστηριασμών πρώτης ή αποκλειστικής κατοικίας. Τα κριτήρια προκειμένου να μπορεί κάποιος να υπαχθεί σε αυτή είναι τα ακόλουθα:

- Η αντικειμενική αξία της περιουσίας δεν θα πρέπει να ξεπερνά τα 200.000 € 
 - Το ετήσιο δηλωθέν οικογενειακό εισόδημα να ξεπερνά τις 35.000 € 
 - Το σύνολο της κινητής και ακίνητης περιουσίας να ξεπερνά τις 270.000 € από το οποίο το σύνολο των τραπεζικών καταθέσεων και της υπόλοιπης κινητής περιουσίας να μην ξεπερνούν τις 15.000 €. 
 - Παράλληλα θα υπάρχει η υποχρέωση για αναλογικές πληρωμές με βάση το δηλωθέν οικογενειακό εισόδημα, ως εξής:





Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος 


Κατ' αρχάς (φρονεί το blog), δεν θα 'πρεπε  να είναι τίποτα αυτό που μας χωρίζει, ενώ αυτά που μας πληγώνουν  και μας ενώνουν  είναι πολλά.

Κατάφεραν να χωρίσουν οι παλιάνθρωποι έναν λαό, σε αυτούς που σκέπτονται καθαρά και συλλογικά...
Και σ' αυτούς που φοβούνται μήπως κηρυχτεί ''capital control'' (!) και δεν μπορούν να κάνουν ημερήσια ανάληψη απ' τα ΑΤΜ πάνω από 300 ευρώ.

Και το ωραίο είναι πως αυτοί που ανησυχούν και κόπτονται, δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να κάνουν ανάληψη ούτε 50 ευρώ την ημέρα! Πολλοί, ούτε καν 20!

Αυτοί που ανησυχούν μην "πέσει μαύρο" στις οθόνες των δανεικών κι αγύριστων θαλασσοδανείων, είναι αυτοί που δεν μπορούν να έχουν πίστωση απ' τις τράπεζες ούτε ένα πενηνταράκι!

Και αυτοί που εμφανίζονται να μην μπορούν να κάνουν υπομονή μέχρι να ολοκληρωθεί αυτό το ομολογουμένως χυδαίο γαϊτανάκι των τάχα διαπραγματεύσεων -στην πράξη εκβιασμών-, είναι αυτοί που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα, γιατί τους την πήραν τα μνημόνια!

Όλοι αυτοί φοβούνται και βιάζονται για ποιό λόγο;
Μήπως δεν συνεχιστεί η σκλαβιά τους;

Και καλά οι παραδοσιακοί αριστεροί, αυτοί που περίμεναν οι άνθρωποι 70 χρόνια για ''να πάρουν τα όνειρά τους εκδίκηση''. Αυτοί φαντάζονται και θέλουν να αλλάξουν όλα ως δια μαγείας. Με ένα φςςςς! Να γίνουν αόρατες οι κακουργίες και οι απατεωνιές τόσων χρόνων!

Αλλά οι άλλοι; Οι καινούργιοι αριστεροί;
Αυτοί που είδαν φως και μπήκαν;
Αυτοί, πού ακριβώς ήταν, και ποιά κόμματα υποστήριζαν μέχρι να τους πάρει τα σώβρακα η τρόικα εξωτερικού και εσωτερικού;

Πιό λογικά φαίνεται να σκέφτονται και να συμπεριφέρονται όσοι αντιμνημονιακοί, αλλά μη αριστεροί ψήφισαν ή δεν ψήφισαν το αριστερό κυβερνητικό κόμμα, το στηρίζουν όμως με την ανοχή και την υπομονή τους.

Είναι αυτοί που τσουρουφλισμένοι και εξαχρειωμένοι απ' την  πολιτική των κομμάτων του μνημονιακού-γερμανικού τόξου, κόμματα για τα οποία κάποτε πάλεψαν και ''κόπηκαν'', τώρα ρεαλιστικά σκεπτόμενοι δίνουν ένα περιθώριο στην κυβέρνηση πριν κάνουν την σκληρή και απαραίτητη κριτική τους, τουλάχιστον μέχρι να μπούν κάποιες υπογραφές με τους δανειστές-απατεώνες (κακώς κατά το blog. Με απατεώνες δεν υπογράφεις. Κόβεις.).

Και είναι αυτοί που θα στηρίξουν την ενδεχόμενη ''ρήξη'' με όλες τις δυσκολίες της. Και με όλες τις προοπτικές της για ένα καινούργιο ξεκίνημα.

Καλό είναι πάντως να μην μας χωρίζουν πράγματα που αφορούν και αποτελούν συμφέροντα  αυτών που μας έφεραν στην τραγική σημερινή κατάσταση.

Όχι τίποτ' άλλο, αλλά είναι και αυτό το πολύ ωραίο τραγούδι των Πυξ Λαξ, απ' όπου κι ο στίχος του σημερινού τίτλου, που συνεχίζει:
"...είναι ο χρόνος που τελειώνει
και ξανά μένουμε μόνοι"!...
Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


«Οι ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης συνεχίζουν να παίζουν ένα παιχνίδι μικροπολιτικής με την ελληνική κυβέρνηση 
Απαιτούν από την Ελλάδα την υπογραφή ενός προγράμματος που οι ίδιοι έχουν ήδη αναγνωρίσει πως έχει αποτύχει!

Η Ελλάδα έχει προσεγγίσει τις απαιτήσεις των πιστωτών της και βρίσκεται πολύ περισσότερο από ό, τι στα μισά του δρόμου.
Ωστόσο, η Γερμανία και οι άλλοι πιστωτές εξακολουθούν να απαιτούν από την Ελλάδα να υπογράψει ένα πρόγραμμα το οποίο έχει αποδειχθεί ότι είναι μια αποτυχία», τονίζει σε άρθρο του στο Project Syndicate ο διάσημος οικονομολόγος Τζόζεφ Στίγκλιτς.

Η επιτυχία της Ελλάδα να μετατρέψει ένα μεγάλο πρωτογενές έλλειμμα σε πλεόνασμα ήταν σχεδόν άνευ προηγουμένου, αλλά η απαίτηση η χώρα να επιτύχει πρωτογενές πλεόνασμα ύψους 4,5% είναι παράλογη.

Δυστυχώς, την ώρα που η «τρόικα» συμπεριελάμβανε για πρώτη φορά αυτή την ανεύθυνη απαίτηση στο χρηματοδοτικό πρόγραμμα της Ελλάδας, οι αρχές της χώρας δεν είχαν άλλη επιλογή παρά να συναινέσουν σε αυτό.

Η τρέλα του να συνεχιστεί το πρόγραμμα αυτό είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη τώρα, δεδομένης της κατά 25% μείωσης του ΑΕΠ που η Ελλάδα έχει υποστεί από την αρχή της κρίσης. Η τρόικα υποτίμησε άσχημα τις μακροοικονομικές επιπτώσεις του προγράμματος που επιβάλλονται.

Σύμφωνα με τις δημοσιευμένες προβλέψεις τους, πίστευαν ότι, με την περικοπή των μισθών και την αποδοχή των άλλων μέτρων λιτότητας, οι ελληνικές εξαγωγές θα αυξηθούν και η οικονομία θα επιστρέψει σύντομα στην ανάπτυξη.

Πίστευαν επίσης ότι η πρώτη αναδιάρθρωση του χρέους θα οδηγήσει στη βιωσιμότητα του χρέους.
Οι προβλέψεις της τρόικας ήταν λάθος, και αυτό συμβαίνει επανειλημμένως. Και όχι οριακά, αλλά σημαντικά.

Οι ψηφοφόροι στην Ελλάδα είχαν δικαίωμα να απαιτήσουν μια αλλαγή στην πορεία, και η κυβέρνησή τους είναι σωστό να αρνηθεί να υπογράψει ένα βαθιά προβληματικό πρόγραμμα.

Δεδομένων των παραπάνω, υπάρχει χώρος για μια συμφωνία: Η Ελλάδα έχει κάνει σαφή την πρόθεσή της να εφαρμόσει ένα πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων.

Επιστροφή στην πραγματικότητα από τους πιστωτές –για το τι είναι εφικτό και για τις μακροοικονομικές συνέπειες των διαφόρων δημοσιονομικών και διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων– θα μπορούσε να αποτελέσει τη βάση μιας συμφωνίας που θα είναι καλή όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά για ολόκληρη την Ευρώπη.

Κάποιοι στην Ευρώπη, ειδικά στη Γερμανία, φαίνονται αδιάφοροι στην προοπτική μας ελληνικής εξόδου από την ευρωζώνη.
Ισχυρίζονται ότι η αγορά έχει ήδη «προεξοφλήσει» μια τέτοια ρήξη.
Κάποιοι μάλιστα αφήνουν να εννοηθεί ότι θα ήταν καλό για την νομισματική ένωση.

Ο Στίγκλιτς όμως πιστεύει ότι τέτοιες απόψεις υποεκτιμούν σημαντικά τόσο τους τρέχοντες όσο και τους μελλοντικούς κινδύνους.

Υπενθυμίζεται ότι η αυταρέσκεια ήταν εμφανής στις Ηνωμένες Πολιτείες πριν από την κατάρρευση της Lehman Brothers το Σεπτέμβριο του 2008.

Δεν είναι προς το συμφέρον της Ευρώπης – και του κόσμου – να υπάρχει μια χώρα στην περιφέρεια της Ευρώπης, η οποία έχει αποξενωθεί από τους γείτονές της, ειδικά τώρα, που η γεωπολιτική αστάθεια είναι ήδη τόσο εμφανής.

Οι ηγέτες της Ευρώπης είδαν τον εαυτό τους ως οραματιστές, όταν δημιούργησαν το ευρώ.

Δυστυχώς, η κατανόησή τους για την οικονομία υπολειπόταν των φιλοδοξιών τους, καταλήγει.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο Ρότζερ Κοέν των New York Times σε άρθρο με τίτλο «Η Ελληνική παγίδα»

Την άποψη πως ενδεχόμενη οικονομική κατάρρευση της Ελλάδας, που θα συνοδευτεί από ταραχές και νέες εκλογές θα αντιπροσωπεύει την πραγματικότητα της χώρας, παρά την επαναλαμβανόμενη αποφυγή της, εκφράζει ο αρθρογράφος των New York Times Ρότζερ Κοέν σε άρθρο του με τίτλο «Η Ελληνική παγίδα».

Ο Κοέν, φιλέλληνας με πολύχρονη τριβή με τα ελληνικά πράγματα -ο οποίος είχε στενή φίλια με τον Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ, τον Αμερικανό διπλωμάτη, αρχιτέκτονα των συμφωνιών του Ντέιτον- περιγράφει με ιδιαίτερο τρόπο το αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει η Ελλάδα, αφενός λόγο της αδιέξοδης ευρωπαϊκής πολιτικής, αφετέρου λόγω της απειρίας και του λαϊκισμού του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο αρθρογράφος των New York Times αναφέρει πως είναι παράλογο να προσπαθεί κανείς να σώσει την σχεδόν χρεοκοπημένη Ελλάδα, η οποία δεν θα μπορεί να αποπληρώσει ποτέ τα χρέη της, ανεξαρτήτως του αριθμού των συμφωνιών που θα συνάψει με τους πιστωτές της.

«Η χώρα κυβερνάται τώρα από ένα ριζοσπαστικό αριστερό κόμμα, του οποίου οι υπουργοί έχουν μηδενική σχεδόν διοικητική εμπειρία. Παρόλα αυτά, η εμπειρία τους αυτή υπερβαίνει την διπλωματική. Αυτή βρίσκεται χαμηλότερα του μηδενός, και αυτό είναι εξόφθαλμο. Ο ΣΥΡΙΖΑ, περιλαμβάνει ανθρώπους που θέλουν να… ξαναπολεμήσουν αναβιώνοντας τον ελληνικό εμφύλιο πόλεμο (1946-1949) με την πεποίθηση ότι οι Κομμουνιστές θα θριαμβεύσουν αυτή την φορά», σημειώνει με ειρωνική διάθεση ο Κοέν.

Ο ίδιος αναφέρει πως εχθροί του ΣΥΡΙΖΑ είναι οι διεθνείς πιστωτές και ειδικά οι Γερμανοί, οι οποίοι θέλουν από τους Έλληνες να παρουσιάσουν ένα σχέδιο για την εξισορρόπηση του προϋπολογισμού τους προτού μοιράσουν περισσότερα χρήματα –περίπου 8 δισ. δολάρια - στο πλαίσιο ενός τεράστιου προγράμματος διάσωσης.  Ωστόσο, όπως σημειώνει, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει εκλεγεί ακριβώς για να πει πως η επιβεβλημένη από τους ξένους λιτότητα, έχει ήδη κάνει αρκετή ζημιά στην Ελλάδα.

«Συμβαίνει ένα πράγμα με την πραγματικότητα: έχει την τάση να έρχεται και να σε χτυπάει στα δόντια. Το να υποχρεώσεις την Ελλάδα και τη Γερμανία να συνυπάρχουν σε μια νομισματική ένωση, θα είναι πάντα ένα δύσκολο έργο. Οι οικονομίες τους είναι ασυμβίβαστες, οι ιδιοσυγκρασίες τους ακόμη περισσότερο», τονίζει ο Κοέν.

Ο ίδιος υποστηρίζει πως πολλοί Έλληνες περιμένουν τα χειρότερα. Όπως περιγραφικά τονίζει «οι πλούσιοι ασφαλώς, έχουν ήδη μεταφέρει αλλού τα λεφτά τους. Σχεδόν όλοι έχουν κρύψει κάποιες χιλιάδες ευρώ κάπου αλλού- 5.000 ανά άτομο, όπου είναι δυνατό. Τα καταστήματα ασφαλίζονται για λεηλασίες. Τα δημόσια νοσοκομεία καταστρώνουν σχέδια έκτακτης ανάγκης για την λειτουργία τους όταν εξαντληθούν τα διαθέσιμα. Περισσότερα από 5 δισ. ευρώ εκταμιεύθηκαν από τους τραπεζικούς λογαριασμούς μόνο τον Απρίλιο, από επιχειρήσεις και άτομα»...

Ο Κοέν εστιάζει στην σπέκουλα που είναι σε πλήρη εξέλιξη ελλείψει μιας συμφωνίας με τους δανειστές. Φυγή κεφαλαίων, έκδοση υποσχετικών (IOUs) -που όπως χιουμοριστικά αναφέρει θα χάσουν αμέσως το 50% της ονομαστικής τους αξίας, ιδιαίτερα εάν έχουν το πρόσωπο του υπουργού Οικονομικών Γ. Βαρουφάκη- συνθέτουν τα σενάρια αυτά που προεξοφλούν  οικονομική κατάρρευση, ταραχές και νέες εκλογές.

«Αυτό ακούγεται τρομερό αλλά δεν είμαι σίγουρος. Θα αντιπροσώπευε την πραγματικότητα παρά την επαναλαμβανόμενη αποφυγή της. Τα πράγματα είναι πολύ άσχημα εδώ. Αλλά το πόσο άσχημα είναι δεν είναι σαφές, διότι δεν έχει ποτέ δοκιμαστεί πλήρως», σημειώνει ο πολύπειρος αρθρογράφος των New York Times.

Ο ίδιος δεν εμφανίζεται αισιόδοξος για το μέλλόν της Ελλάδας. «Ένα πράγμα είναι σίγουρο: εάν επιτευχθεί μια συμφωνία με την Ελλάδα, θα είναι απλώς το προοίμιο για την επόμενη κρίση σε λίγους μήνες περίπου», σημειώνει και προσθέτει: «Οι πιστωτές θα μπορούσαν να πουν στον ΣΥΡΙΖΑ. Έχεις έναν αιώνα να αποπληρώσεις το χρέος, αλλά τώρα είσαι μόνος σου. Φτιάξε την χώρα, είτε εντός είτε εκτός του ευρώ. Φέρε ξένες επιχειρήσεις να βάλουν τα λεφτά τους στην Ελλάδα. Θες να δοκιμάσεις την οδό του Πούτιν, με την Gazprom να μπαίνει στη θέση του ΔΝΤ, κάντο! Έχουμε φύγει από επάνω σας σας τώρα –επομένως βρείτε έναν τρόπο να κάνετε τους Έλληνες να πιστέψουν στην Ελλάδα ξανά χωρίς την έτοιμη δικαιολογία ότι φταίνε το Βερολίνο ή το ΔΝΤ ή η Κομισιόν».

Ο Κοέν καταλήγει ως εξής: «Έχουν γίνει τόσα πολλά λάθη. Ξεκίνησαν με την συναισθηματική ψευδαίσθηση ότι το λίκνο του δυτικού πολιτισμού ήταν επίσης μια οικονομία αρκετά ανταγωνιστική για να ενταχθεί στο ευρώ. Δεν ήταν. Στη συνέχεια ήρθε όλη αυτή η εύκολη πίστωση στην εποχή που επικρατούσε η άποψη πως το ρίσκο είχε πάψει να υπάρχει. Η αναπόφευκτη ελληνική κατάρρευση ακολουθήθηκε από μέτρα λιτότητας των οποίων σύμβολο ήταν η Γερμανία. Αυτά απέτυχαν να προσφέρουν στους Έλληνες ένα θετικό όραμα για το τι θα μπορούσε να παράγουν όλες αυτές οι θυσίες. Η επακόλουθη οργή δημιούργησε τον ΣΥΡΙΖΑ και την εκλογική του νίκη και τις ασυνάρτητες υποσχέσεις του για μια νέα πορεία προς τα εμπρός. Όλοι τώρα έχουν πιαστεί στο δίκτυο των δικών τους αντιφάσεων».

Πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Σε μια σύγκριση της Ελλάδας με τη Βρετανία προχωρούν σε δημοσίευμά τους οι Financial Times, κάνοντας λόγο για εντυπωσιακά παρόμοια κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι ηγέτες των δύο χωρών.

Όπως γράφουν οι FT, οι κ.κ. Τσίπρας και Κάμερον επικαλούνται τη λαϊκή εντολή που έχουν λάβει για να προωθήσουν τις αλλαγές, υπολογίζοντας ότι οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι θα δεχτούν τα αιτήματά τους προκειμένου να μην δουν την Ελλάδα να εγκαταλείπει την ευρωζώνη και τη Βρετανία να εγκαταλείπει την Ε.Ε. Και οι δύο βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα τοίχος αντιπολίτευσης στην Ευρώπη που μπορεί να οδηγήσει σε δρόμους που επιθυμούν να αποφύγουν, το Grexit και το Brexit.

Οι δυσκολίες αλλαγής της Ευρώπης εδράζονται στο μέγεθος και τη νομική πολυπλοκότητα της Ε.Ε., ενός οργανισμού που θεωρεί σχεδόν αδύνατη τη δυνατότητα διαχείρισης της ριζικής αλλαγής.

Εντός της Ε.Ε. υπάρχουν κυβερνήσεις με διαφορετικές προσεγγίσεις σχετικά με το εάν οι ελληνικές ή βρετανικές απαιτήσεις είναι λογικές. Υπάρχει κάποια συμπάθεια στη Γαλλία και την Ιταλία για τα ελληνικά επιχειρήματα ότι το χρέος της χώρας είναι δύσκολο να εξοφληθεί και ότι η περαιτέρω βαθιά λιτότητα θα ήταν αντιπαραγωγική. Υπάρχει κάποια συμπάθεια στη βόρεια Ευρώπη για τα επιχειρήματα των Βρετανών. Αλλά, ανεξάρτητα από την αξία της ελληνικής και βρετανικής περίπτωσης, υπάρχει μια μεγάλη απροθυμία να ανοίξει το κουτί της Πανδώρας για τη ριζική μεταρρύθμιση.

«Η αδυναμία ευελιξίας σε σχέση με τις αλλαγές είναι επικίνδυνη. Μια Ευρώπη που δεν μπορεί να επιδείξει ευελιξία, το πιθανότερο είναι να καταλήξει διασπασμένη», καταλήγει το δημοσίευμα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Οι εκλογές που γίνονται στην Τουρκία κάθε τέσσερα χρόνια για τις 550 έδρες της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης «προσελκύουν» δεκάδες κόμματα αλλά μόνο ελάχιστα είναι εκείνα που καταφέρνουν να περάσουν το εκλογικό «όριο» του 10% που απαιτείται για την είσοδο στην Μεγάλη Εθνοσυνέλευση της Τουρκίας.

Γράφει ο Λεωνίδας Κουμάκης

Από την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας ο εκάστοτε Πρόεδρος εκλεγόταν από την Εθνοσυνέλευση, αλλά ο Ρ. Τ. Ερντογάν το 2014 εξελέγη απ΄ ευθείας από τον λαό επιδιώκοντας διακαώς την τροποποίηση του Τουρκικού συντάγματος ώστε το πολίτευμα να μετατραπεί επισήμως σε Προεδρική Δημοκρατία ή νέο-σουλτανική δικτατορία κατά τους πολιτικούς του αντιπάλους.

Δεκατρία χρόνια στην εξουσία, ο Ρ. Τ. Ερντογάν αποδείχτηκε μαέστρος στα επικοινωνιακά τεχνάσματα εξασφαλίζοντας συνεχώς πολύ υψηλά ποσοστά αποδοχής από τα 54 εκατομμύρια των Τούρκων ψηφοφόρων (μεταξύ των οποίων 2,8 εκατομμύρια που ζουν στο εξωτερικό), κάτι που δημιούργησε την φαντασίωση ανασύστασης μιας νέο-οθωμανικής αυτοκρατορίας αλλά «σκόνταψε» στα αποτελέσματα των εκλογών της 7ης Ιουνίου 2015.

Το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP), παρά την εντατική υποστήριξη του από τον ιδρυτή αλλά και Πρόεδρο της Τουρκικής Δημοκρατίας, ο οποίος δεν είχε κανένα απολύτως πρόβλημα να μετατραπεί σε κομματάρχη κατά την διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, δεν έχασε μόνο το 9% περίπου από την δύναμη του αλλά και την αυτοδυναμία που είχε το κόμμα στην Τουρκική εθνοσυνέλευση εδώ και 13 χρόνια!

Το ποσοστό που συγκέντρωσε (40,8%), παρά το γεγονός ότι παραμένει υψηλό, δεν είναι αρκετό για την συγκρότηση αυτοδύναμης κυβέρνησης (απαιτούνται 276 έδρες για αυτοδυναμία, ενώ υπολογίζεται πως δεν θα ξεπεράσει τις 258 όταν επισημοποιηθούν τα αποτελέσματα γύρω στις 18 Ιουνίου 2015) λόγω της εντυπωσιακής εισόδου στην Τουρκική εθνοσυνέλευση –για πρώτη φορά- του φιλοκουρδικού HDP.

Μεγάλος νικητής λοιπόν των βουλευτικών εκλογών στην Τουρκία ήταν το Αριστερό φιλοκουρδικό Κόμμα της Δημοκρατίας των Λαών (HDP) το οποίο δέχτηκε, κατά τη διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας 140 συνολικά επιθέσεις, στα γραφεία ή στις συγκεντρώσεις του, με πολλούς νεκρούς και εκατοντάδες τραυματίες. Ο ήρεμος και συναινετικός λόγος του Σ. Ντεμιρτάς συσπείρωσε θεαματικά ένα αξιόλογο τμήμα του Κουρδικού πληθυσμού της Τουρκίας –και όχι μόνο- φθάνοντας, στις περιοχές του Τουρκοκρατούμενου Κουρδιστάν, ακόμα και το 86%!

Το όριο του 10% που έθεσε, εδώ και πολλές δεκαετίες, το Τουρκικό κατεστημένο για να εξουδετερώσει τον «Κουρδικό κίνδυνο» (στην Ελλάδα το αντίστοιχο ποσοστό είναι μόλις 3%) αποδείχτηκε ανεπαρκές αφού το φιλοκουρδικό HDP απέσπασε ποσοστό 12,9%, έστειλε στην Τουρκική εθνοσυνέλευση 80 βουλευτές και έθεσε σε κόκκινο συναγερμό ισχυρά και αντίρροπα ρεύματα μέσα στην Τουρκία. Οι «κορώνες» του Ερντογάν τις παραμονές των εκλογών πως «Το αρμενικό λόμπι, οι ομοφυλόφιλοι και οι Αλεβίτες αντιπροσωπεύουν τους προστάτες του κόμματος HDP» φαίνεται πως ωφέλησαν, αντί να βλάψουν, το φιλοκουρδικό HDP.

Η αξιωματική αντιπολίτευση με αρχηγό τον Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου (Ρεπουμπλικανικό Κόμμα του Λαού-CHP) διατήρησε την δύναμη του (25,2%) με ελάχιστες απώλειες εξασφαλίζοντας 130 περίπου έδρες.

Τρίτο κόμμα ανεδείχθη το Εθνικιστικό Κίνημα (MHP) με αρχηγό τον Ντεβλέτ Μπαχτσελί το οποίο εξέλεξε 82 βουλευτές αυξάνοντας την εκλογική του δύναμη κατά 3% περίπου (16,5%).

Σε μία χώρα όπου οι τρείς από τους τέσσερις πολιτικούς αρχηγούς κατηγορούν με πολύ βαριές εκφράσεις τον Ερντογάν «για παραβίαση των νόμων και του συντάγματος» είναι πολύ δύσκολο να υπάρξει κυβέρνηση συνεργασίας.

Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης υποχρεώθηκε από Τουρκικό δικαστήριο (Απρίλιος 2015) να καταβάλλει στον Πρόεδρο Ερντογάν αποζημίωση 10.000 Τουρκικών λιρών γιατί το 2013 μίλησε ανοικτά για «σκάνδαλα διαφθοράς του Ερντογάν και της κυβέρνησής του».

Οι «γκρίζοι λύκοι» του Μπαχτσελί συστήνουν στα τρία άλλα κόμματα να κάνουν κυβέρνηση ανοχής ή συνεργασίας με το Εθνικιστικό Κίνημα να στοχεύει στον ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Τέλος, το φιλοκουρδικό Κόμμα της Δημοκρατίας των Λαών με πολλούς υποστηρικτές του νεκρούς και τραυματίες κατά την διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, θεωρείται απίθανο να συναινέσει σε μια κυβέρνηση συνεργασίας χωρίς χειροπιαστά και πολύ σημαντικά ανταλλάγματα για την «Κουρδική υπόθεση».

Όλα αυτά βέβαια δεν είναι καθόλου συμπτωματικά. Μέσα σε συνθήκες μιας αμφίβολης δημοκρατίας, η αρρωστημένη νοοτροπία ενός νέο-σουλτάνου προκύπτει ανάγλυφη από την παρακάτω επιλογή μερικών μόνο από τις «δραστηριότητες» του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν από τις αρχές του 2015:

- «Στόλισε» με βαρειές εκφράσεις 88 μέλη του Αμερικανικού Κογκρέσου γιατί «τόλμησαν» να καταγγείλουν στον Αμερικανό υπουργό Εξωτερικών Τζον Κέρι τις παραβιάσεις της ελευθερίας λόγου στην Τουρκία με την κατάπνιξη κάθε αντίθετης φωνής (17/2/15)
- Προσπάθησε να αξιοποιήσει την δύσκολη θέση της Ελλάδος από τις διαπραγματεύσεις της νέας Ελληνικής Κυβέρνησης με τους δανειστές της επιχειρώντας την ντε φάκτο διαίρεση του Αιγαίου (σχετικό άρθρο μας εδώ – 27/2/2015)
- Τα έβαλε άκομψα με την Αυστρία επειδή συζητούσε την ψήφιση ενός νομοσχεδίου για το Ισλάμ λαμβάνοντας την απάντηση του Αυστριακού ΥπΕξ «Δεν δεχόμαστε εντολές από το εξωτερικό» (3/3/2015)
- Κάρφωσε χωρίς περιστροφές παλαιούς φίλους και σημερινούς εχθρούς διακηρύσσοντας πως «αυτοί που υποστήριξαν την Τουρκία στην κατάληψη της Βόρειας Κύπρου σήμερα κινούνται εναντίον της για να την διαλύσουν» (17/3/2015)
- Κατηγόρησε την Περσία ότι θέλει να κυριαρχήσει στην περιοχή για να λάβει την πληρωμένη απάντηση από τον Ιρανό ΥπΕξ M. J. Zarif «Θα ήταν καλύτερα, αυτοί που έχουν δημιουργήσει ανεπανόρθωτες ζημιές με τα στρατηγικά τους λάθη και τις μεγαλεπήβολες πολιτικές, να υιοθετήσουν υπεύθυνες πολιτικές» (27/3/2015)
- Επιτέθηκε στους προέδρους της Γαλλίας, της Ρωσίας και της Γερμανίας, επειδή μίλησαν για γενοκτονία και παραβρέθηκαν στην τελετή τιμής που έγινε στην πρωτεύουσα της Αρμενίας (σχετικό άρθρο μας εδώ – 26/4/2015)
- Αγρίεψε προς τον νεοεκλεγέντα ηγέτη των Τουρκοκυπρίων Μουσταφά Ακιντζί που δεν φαίνεται να αποτελεί την πειθήνια μαριονέτα που παραδοσιακά «εκλεγόταν» στην κατεχόμενη Κύπρο λέγοντας «Αυτά που βγαίνουν από το στόμα του Κυρίου Προέδρου πρέπει να τα ακούνε τα αυτιά του» (28/4/2015)
- Έδωσε οδηγίες προς τους Αλβανούς «αδελφούς» να απαγορεύσουν τις δραστηριότητες του κινήματος Γκιουλέν αλλά η Αλβανίδα υπουργός παιδείας τον απογοήτευσε λέγοντας «Το «δίκτυο των τουρκικών κολλεγίων και των σχολείων που χρηματοδοτείται από το κίνημα του Φετουλάχ Γκιουλέν στην Αλβανία τηρεί όλους τους κανόνες και λειτουργεί εντός των πλαισίων της αλβανικής νομοθεσίας» (19/5/2015)
- Αντέδρασε με οργή σε δημοσίευμα των New York Times που τον κατηγορούσε για εκστρατεία εκφοβισμού του Τουρκικού τύπου εν όψει των εκλογών της 7ης Ιουνίου κατηγορώντας «το Εβραϊκό κεφάλαιο που αποτελεί το αφεντικό της εφημερίδας» και «αναμειγνύεται στα εσωτερικά της Τουρκίας» (19/5/2015).

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Δύσκολοι καιροί ακόμα και για νέο-σουλτάνους σαν το Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Πιθανότατα η επόμενη μέρα της Τουρκίας θα είναι μια δεύτερη εκλογική αναμέτρηση με ακόμα μεγαλύτερη πόλωση, περισσότερα αθώα θύματα και αυξημένους κινδύνους αντιπερισπασμού στην κατεύθυνση της Ελλάδος η οποία διαχρονικά αποτελεί μια «δοκιμασμένη συνταγή συσπείρωσης» των Τούρκων ψηφοφόρων.

Με μια ρητορική που κάθε άλλο παρά διπλωματική γλώσσα θυμίζει, ο Ρετσέπ Ταγίπ Ερντογάν αποτελεί θύμα της δικής του αυταπάτης, της μεγαλομανίας του ιδίου και των νέο-οθωμανών συντρόφων του.

Αν μάλιστα στο κλίμα και στο πλαίσιο αυτό προστεθούν η εκδίωξη όλων των Τουρκικών εταιριών από την κυβέρνηση της Λιβύης με την κατηγορία ότι υποστηρίζει τους ισλαμιστές που δρουν στη χώρα (23/2/2015), το μαζικό blackout σε 40 επαρχίες της Τουρκίας, ο θάνατος του εισαγγελέα Mehmet Selim Kiraz μετά την ομηρεία του από ακροαριστερή οργάνωση και το μαντάτο για την σαφή επιβράδυνση της Τουρκικής οικονομίας – όλα την ίδια ημέρα (31/3/2015), η ποινικοποίηση της άρνησης της Αρμενικής γενοκτονίας από την Κυπριακή Δημοκρατία με διάταξη που ψήφισε ομόφωνα η Κυπριακή Βουλή (3/4/2015), η εξάπλωση του σκανδάλου μεταφοράς όπλων στους τζιχαντιστές της Συρίας και η αγωγή Ερντογάν στην εφημερίδα Τζουμχουριέτ επειδή δημοσίευσε φωτογραφίες που το αποδεικνύουν (6/4/2015), το κάλεσμα προς την Τουρκία της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου να άρει το casus belli απέναντι στην Ελλάδα, να επιτρέψει την επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης και την χρήση του Οικουμενικού Τίτλου του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως (12/5/2015), αντιλαμβάνεται κανείς καλύτερα τα επικίνδυνα αδιέξοδα της γειτονικής χώρας.

Οι απροκάλυπτες παρεμβάσεις του Ερντογάν στην δικαιοσύνη με τις φυλακίσεις δικαστών και εισαγγελέων, οι διώξεις αντιφρονούντων δημοσιογράφων, διανοουμένων και πολιτών σαν «τρομοκράτες», οι συνεχείς επεμβάσεις στο στράτευμα με πογκρόμ εναντίον αξιωματικών και στρατοχωροφυλάκων, τα σκάνδαλα διαφθοράς που φθάνουν μέχρι το οικογενειακό του περιβάλλον και ο ολοένα μεγαλύτερος «περιορισμός» της αντιπολίτευσης, είναι βέβαιο πως δεν αποτελούν άριστους οιωνούς για το μέλλον της Τουρκίας.

«Κανείς δεν πρέπει να προσπαθήσει να χτίσει μια νίκη από εκλογές που έχασαν» προειδοποίησε ο Αχμέτ Νταβούτογλου μετά την ανακοίνωση των εκλογικών αποτελεσμάτων.

Εμείς ευχόμαστε κανείς στην Τουρκία να μην διανοηθεί να αγνοήσει το ηχηρό μήνυμα του Τουρκικού λαού, όπως προκύπτει από το εκλογικό αποτέλεσμα της 7ης Ιουνίου 2015!

Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου