Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

25 Νοε 2011

  • Σταματείστε να προσφέρετε πολιτική στήριξη στους εγκληματίες κατά του Συντάγματος και της λαϊκής κυριαρχίας. Εγκληματείτε μαζί τους

Οι ηγεσίες των τριών κομμάτων, ΠαΣοΚ, ΝΔ και ΛάΟΣ, κατέλυσαν το πολίτευμα, σφετερίστηκαν την λαϊκή κυριαρχία και ενώ δεν είχαν καμμία τέτοια λαϊκή εντολή, σχημάτισαν παράνομη και αντι-Συνταγματική κυβέρνηση για να εφαρμόσουν μια πολιτική για την οποία όχι μόνο ο λαός δεν έδωσε ποτέ τη συγκατάθεσή του, αλλά είναι ολοφάνερο πως δεν την θέλει και δεν την εγκρίνει.

Μια πολιτική που με όχημα το παράνομο και καταχρηστικό δημόσιο χρέος μας μετατρέπει όλους σε σύγχρονους δουλοπάροικους των διεθνών τοκογλύφων τραπεζιτών.

Και όμως οι ηγεσίες αυτών των τριών κομμάτων, ΠαΣοΚ, ΝΔ και ΛάΟΣ, επιμένουν να εφαρμόζουν την παράνομη και εξοντωτική πολιτική τους την οποία ο λαός δεν ενέκρινε ΠΟΤΕ, με την παράνομη κυβέρνηση που συγκρότησαν. Κυβέρνηση υποχείριο των τοκογλύφων τραπεζιτών και με διορισμένο τραπεζίτη πρωθυπουργό που ποτέ δεν εκλέξαμε. Και ύπατο αρμοστή έναν επίσης διορισμένο γερμανό υπάλληλο-τοποτηρητή των τοκογλυφικών συμφερόντων. Οι ανόσιοι εγκληματίες.

Λες και την εξουσία την κληρονόμησαν από τον πατέρα τους.

Συνεργοί τους στο ανόσιο έγκλημα της καταπάτησης της λαϊκής κυριαρχίας ο πρόεδρος της “Δημοκρατίας”, ο πρόεδρος της Βουλής, μεγάλος αριθμός βουλευτών που παραβίασαν την λαϊκή εντολή, η ηγεσία της δικαιοσύνης, η ηγεσία των ενόπλων δυνάμεων και η ηγεσία της αστυνομίας.

Το Σύνταγμα περιμένει ΑΠΟ ΕΜΑΣ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ να το υπερασπιστούμε “με κάθε μέσον”. Από εμάς τους έλληνες πολίτες περιμένει πλέον το Σύνταγμα την υπεράσπισή του. Από τον απλό έλληνα πολίτη. ΑΠΟ ΕΣΕΝΑ.

Το Σύνταγμά μας, που το κουρέλιασαν.

Οποιος συνήργησε στην κατάλυση του πολιτεύματος και του Συντάγματος, στην καταπάτηση της λαϊκής κυριαρχίας, στον σχηματισμό της παράνομης αυτής κυβέρνησης, και στην εφαρμογή αυτής της εξοντωτικής πολιτικής την οποία ο λαός έχει δηλώσει ΞΕΚΑΘΑΡΑ πως δεν την εγκρίνει, είναι ένοχος του πιο μεγάλου και του πιο ανόσιου εγκλήματος.

Και μαζί του ΕΙΝΑΙ ΣΤΟΝ ΙΔΙΟ ΒΑΘΜΟ ΕΝΟΧΟΣ, για τα ίδια ανόσια εγκλήματα, όποιος στηρίζει και υποστηρίζει όλους τους παραπάνω. Διότι την ίδια στιγμή κι αυτός προσβάλλει και καταπατά βαρύτατα την λαϊκή κυριαρχία και το Σύνταγμα.

Και επειδή η κατάλυση του πολιτεύματος και του Συντάγματος έγινε με τη βία, και συνεχίζει να γίνεται με την βία, δηλαδή με το φόβητρο και την υποστήριξη των οπλισμένων ανδρών των ΜΑΤ καθώς και άλλων οπλισμένων αστυνομικών δυνάμεων, το Σύνταγμα μας δίνει σε όλους εμάς τους πολίτες που πιστεύουμε πως ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΤΙΠΟΤΕ ΑΛΛΟ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ, μας δίνει το δικαίωμα να το υπερασπιστούμε με κάθε μέσον.

Με κάθε μέσον.

Θάνατος πρέπει να είναι η τιμωρία σε όσους κατέλυσαν το πολίτευμα και το Σύνταγμα.

Θάνατος πρέπει να είναι η τιμωρία στους υποστηρικτές εκείνων που κατέλυσαν το πολίτευμα και το Σύνταγμα.

Θάνατος πρέπει να είναι η τιμωρία σε όσους στηρίζουν με την βία της εξουσίας και των όπλων αυτή την παράνομη κυβέρνηση.

Σταματείστε να προσφέρετε πολιτική στήριξη στους εγκληματίες κατά του Συντάγματος και της λαϊκής κυριαρχίας

Εγκληματείτε μαζί τους.

Σύνταγμα της Ελλάδας, αρθρο 120, παρ. 4: “Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία.”

Θραξ ο Αναρμόδιος





Πρέπει όχι πια να αναρωτιόμαστε ή να φοβόμαστε αλλά να παραδεχθούμε ότι το πολίτευμα στην Ελλάδα έχει καταλυθεί. Η Ελληνική Δημοκρατία δέχεται κι εκτελεί υπαγορεύσεις πιστωτών (που όμως μας χρωστούν, η Γερμανία, πολλαπλάσια ποσά). Το Ελληνικό Σύνταγμα δεν έχει υποκατασταθεί, αλλά αντικατασταθεί, από μια Σύμβαση οφειλετών - πιστωτών, δηλαδή το Μνημόνιο ή όπως άλλως θέλει ονομάζεσθαι στο μέλλον. Η προηγούμενη κυβέρνηση και η μεταμορφική σημερινή της εκδοχή, ήτοι η μεταβατική (ουδέν μονιμότερον του προσωρινού) κυβέρνηση Παπαδήμου, δεν υπερασπίζονται την Ασυλία της χώρας, ούτε το βιοτικό επίπεδο του λαού -προεξάρχοντα προτάγματα του Ελληνικού Συντάγματος, ούτε καν την ανεξαρτησία του έθνους, την κυριαρχία του λαού και το αυτεξούσιον του κράτους. Αντιθέτως. Το πολίτευμα της Ελλάδος έχει γίνει το διαρκές των εντολών του Γερμανικού Λογιστηρίου και των Τραπεζών. Το Ελληνικό κράτος αδικοπραγεί εναντίον των πολιτών του, όπως αδικοπραγεί η Γερμανία κατά του Ελληνικού κράτους, όταν, ενώ δεν έχει καταβάλει τις πολεμικές αποζημιώσεις, βυθίζει, σαν τον τελευταίο τοκογλύφο, έναν ολόκληρο λαό στην υπερχρέωση, τη δουλεία και τον εξευτελισμό...

Μαράζι στα σπίτια -σε 500.000 νοικοκυριά δεν υπάρχει ούτε ένας που να εργάζεται κρύα μέσα στη στάχτη της η εστία -με τη φερώνυμη θεά να απορεί με την πείνα για χρυσό εκείνων που σκλαβώνουν στην πενία τους άλλους, κρύα μέσα στις στάχτες της η εστία, η ψυχή του οίκου εκεί το γέλιο της οικογένειας εκεί η συζήτηση για τα προβλήματα της ημέρας και του βίου εκεί η ανησυχία κι ο μόχθος της μητέρας, εκεί και ο ερχομός του πατέρα εκεί γύρω απ' την εστία τα πειράγματα των παιδιών, εκεί ο δείπνος και ο λογαριασμός της ημέρας, εκεί το πρωινό και οι ελπίδες, τα σχέδια, το άγχος, οι υποχρεώσεις, το πεταχτό φιλί του αποχαιρετισμού, εκεί στην εστία των σπιτιών με τη φερώνυμη θεά να αποστρέφει δακρύεσσα το πρόσωπο απ' τα άδεια μάτια και τα κρεμασμένα άεργα χέρια, 500.000 νοικοκυριά που το τσουκάλι όταν βράζει, βράζει με δανεικά λεφτά, με τη βοήθεια ενός φίλου, ενός συγγενή, με σκυμένο το κεφάλι η Εστία να μη βλέπει σβηστές μέσα στις στάχτες τους τις εστίες της.

Ποιος είναι ο Μπαρόζο;

Ποιος είναι ο Ολι Ρεν, ο Βαν Ρόμπαϊ, ο κάθε χρυσοπληρωμένος απ' τους Τοκογλύφους αληταράς που καταδικάζει πρόσωπα, οικογένειες, τάξεις, λαούς στην εξαθλίωση, στην απελπισία, στην ίδια την πείνα;

Ούτε μία τρίχα απ' τα μαλλάκια ενός παιδιού δεν αξίζουν 80.000 σελίδες μονεταρισμού.

Ποιος είναι ο Μπαρόζο; Ποια είναι η Μέρκελ; Δολοφόνοι λόγω βλακείας ή δολοφόνοι λόγω δολιότητος;

Ενάμιση χρόνο τώρα το Μνημόνιο σκοτώνει την Ελλάδα - αυτό πλέον το παραδέχονται οι πάντες. Κι όμως!

Στη συνταγή του Μνημονίου και μάλιστα επί τα χείρω επιμένει όλη η αφρόκρεμα της καπιταλιστικής διαχείρισης, από τον Γιουνκέρ έως τον Σόιμπλε.

Γιατί;

Διότι είναι ηλίθιοι;

Οχι! διότι είναι δολοφόνοι. Ταξικοί δολοφόνοι.

Ξετσίπωτοι δολοφόνοι κι εκβιαστές που λένε το ένα ψέμα μετά το άλλο! Μόλις έναν μήνα πριν, επαινούσαν οι άθλιοι την Πορτογαλία ότι, εν αντιθέσει με την Ελλάδα, υπακούει και πάει καλά.

Σήμερα η Πορτογαλία υποβαθμίστηκε απ' τη Φιτς στην κατηγορία των σκουπιδιών, το ΑΕΠ είναι στο -3% και οι Πορτογάλοι κατεβαίνουν σε 24ωρη Γενική Απεργία.

Ποιος θα βουτήξει τον Μπαρόζο απ' το λαιμό εν Μέση Οδώ ή τον Βαν Ρόμπαϊ και θα τον ρωτήσει: «γιατί, ρε παλιάνθρωπε λες με τέτοια άνεση τόσα ψέματα;»

Τα ίδια ψέματα που έλεγε σε μας ο Γιωργάκης, τα ίδια ψέματα λένε και στους Ευρωπαίους οι εγκάθετοι των τοκογλύφων.

Η Ιρλανδία -άλλο «παινεμένο» παιδί της υπακοής και της υποταγής- εφάρμοσε το δικό της Μνημόνιο έως κεραίας και κλάταρε! Τώρα ο Πρωθυπουργός της φτυσμένος από τον κάθε Ολυ Ρεν, παρακαλάει για «τεχνικές συζητήσεις», κοινώς για επαναδιαπραγμάτευση...

Ως πού θα πάει αυτή η δουλειά;

Πρέπει να πεθάνουμε, ώσπου να καταλάβουμε ότι είμαστε πεθαμένοι;

Ποιος λογικός κι εχέφρων πολιτικός θα μπορούσε να χώσει μέσα στον λογαριασμό της ΔΕΗ χαράτσι για τα σπίτια;

Ουδείς!

Μόνον ο Βενιζέλος! Ο οποίος έχει διαπρέψει σε ανάλογης δολιότητας νόμους, όπως ο νόμος περί Τύπου, ο νόμος περί Ευθύνης Υπουργών κι άλλοι.

Ομως, το διάταγμα για το χαράτσι μέσω ΔΕΗ δεν είναι τίποτε λιγότερο από φασιστικό. Μάλιστα καθιερώνει τη φασιστική λογική στην καθημερινή πολιτική συνιστά αυτό που λέμε «καθημερινό φασισμό» -το αισχρότερο δηλαδή δηλητήριο που μπορεί να διαχέεται σε μια Δημοκρατία.

Και ιδού ένα απ' τα πρώτα αποτελέσματα, -έπονται κι άλλα- το υβρίδιο: ο κύριος Μάκης ΠΑΣΟΚ Βορίδης...

ΣΤΑΘΗΣ Σ. από enet



O προϋπολογισμός για το 2012 που παρουσίασε η κυβέρνηση των ΠΑΣΟΚ - ΝΔ - ΛΑ.Ο.Σ. ανάμεσα στα πολλά «εθνοσωτήριας» κατευθύνσεως μεγέθη περιλαμβάνει και τα εξής:
  • Μέτρα φοροεισπρακτικά, χαράτσια και άλλα επαχθή που θα πλήξουν τα λαϊκά στρώματα και ανέρχονται σε 11 δισ. ευρώ.
  • Την ίδια ώρα, στον ίδιο προϋπολογισμό (σελίδα 57) καταγράφεται ότι μόνο για τόκους ο ελληνικός λαός καλείται εντός του 2012 να πληρώσει προς κάθε λογής τοκογλύφους, κερδοσκόπους, ομολογιούχους, ντόπιους και ξένους κεφαλαιοκράτες, το ποσό των 12,750 δισ. ευρώ.
Σημειωτέον ότι:
Αυτό το ιλλιγιώδες νούμερο των 12,750 δισ. ευρώ που θα πάει μόνο για τόκους (δηλαδή εδώ δεν περιλαμβάνονται τα χρεολύσια), είναι εκείνο το... «ευνοϊκό» ποσό που προέκυψε μετά τις «ιστορικές» αποφάσεις της 26ης Οκτώβρη...

Ας δούμε, λοιπόν, με βάση τα προηγούμενα τι κρύβεται πίσω από τις «παράτες» για την κυβέρνηση Παπαδήμου, τι κρύβεται πίσω από τις «επευφημίες» για το γεγονός ότι αυτή η κυβέρνηση θα εφαρμόσει τις αποφάσεις της 26ης Οκτωβρίου.

Ας δούμε, δηλαδή, τι σημαίνουν αυτές καθ' αυτές οι αποφάσεις της 26ης Οκτώβρη:

1) Ακόμα κι αν οι «σωτήρες», μέσα από τις αυξήσεις των φόρων, τα χαράτσια και τις μειώσεις των κοινωνικών δαπανών, μαζέψουν αυτά τα επιπλέον 11 δισ. ευρώ που προβλέπει ο προϋπολογισμός τους,ακόμα, δηλαδή, κι αν εκτελέσουν το λαό -αφού αυτά τα μέτρα ισοδυναμούν ακριβώς με εκτέλεση- τότε ο (εκτελεσμένος) λαός και πάλι θα συνεχίσει να τους... «χρωστάει» ένα ποσό περί τα 2 δισ. ευρώ ακόμα, μέχρι δηλαδή να συμπληρωθούν τα 12,750 δισ. που απαιτεί να εισπράξει με τη μορφή τόκων η πλουτοκρατία εντός του 2012!

Με άλλα λόγια: Οι περίφημες «θυσίες που πιάνουν τόπο» δεν είναι απλώς ένα ψέμα. Είναι ένα έγκλημα. Μέσα από τα ίδια τα στοιχεία της κυβέρνησης αποδεικνύεται ότι πρόκειται για «θυσίες χωρίς τέλος».

Για θυσίες χωρίς αντίκρισμα.

Για θυσίες που δε γίνονται στο βωμό της «σωτηρίας» του τόπου, αλλά στο βωμό της σωτηρίας του κεφαλαίου διά της μεταβίβασης του κόστους της δικής του κρίσης στις πλάτες των λαϊκών στρωμάτων.

Αυτό που αποδεικνύεται σε κάθε βήμα αυτής της πολιτικής, κάθε μέρα, κάθε στιγμή, και με όποια κυβέρνηση, είναι ότι, τελικά:

α) Η πολιτική που περικόπτει εισοδήματα και καταργεί κοινωνικά δικαιώματα είναι (σύμφωνα με τον προϋπολογισμό τους) μια πολιτική που κρατάει τον ελληνικό λαό δεσμώτη - αιώνια - της φτώχειας, της ανέχειας και του χρέους.
β) Κάθε χρόνος εφαρμογής αυτής της πολιτικής είναι η εγγύηση - το λένε τα δικά τους τα νούμερα - πως ο επόμενος χρόνος θα είναι ακόμα πιο δραματικός.
γ) Κάθε εξοντωτικό μέτρο που παίρνουν δεν είναι το «έσχατο», αλλά ο προθάλαμος του επόμενου!
δ) Κάθε νέο χαράτσι δεν είναι το «τέλος», είναι η αρχή μιας σειράς νέων, ακόμα πιο δυσβάσταχτων, χαρατσιών. Χαράτσια που όχι μόνο δε μειώνουν τα μελλοντικά βάρη για τους εργαζόμενους, αλλά τα πολλαπλασιάζουν!

2) Τα 12,750 δισ. ευρώ για τους τόκους που «πρέπει» να πληρώσει ο λαός (και «πρέπει» να τα πληρώσει στο όνομα ενός χρέους που μόνο οι εργαζόμενοι και ο λαός δεν το προκάλεσαν) ισούνται με το 6% του ΑΕΠ της χώρας, όπως το υπολογίζει ο προϋπολογισμός για το 2012.

Αξίζει εδώ να θυμηθούμε το εξής: Το 2007, δηλαδή τη χρονιά πριν την εκδήλωση της κρίσης, η Ελλάδα πλήρωνε σε τόκους το 4,2% του ΑΕΠ της.

Συνεπώς:
Ολη την περίοδο της εφαρμογής των μνημονίων, των μεσοπρόθεσμων, των εφαρμοστικών, των χαρατσιών, των μειώσεων μισθών, των κεφαλικών φόρων, των εκατοντάδων χιλιάδων απολύσεων κ.ο.κ., οι «σωτήρες» του τόπου, αυτό που έχουν καταφέρει είναι ο ελληνικός λαός να πληρώνει... 50% περισσότερους τόκους ως ποσοστό του ΑΕΠ απ' ό,τι πλήρωνε πριν από τα Μνημόνια και πριν από τις αποφάσεις της 26ης Οκτωβρίου 2011!

Αποδεικνύεται, δηλαδή, ότι:

Μετά απ' όλα αυτά τα μέτρα που αφανίζουν το λαό, μετά απ' όλα αυτά τα μέτρα και τις «ιστορικές» αποφάσεις που υποτίθεται ότι λαμβάνονται για να μειωθούν τα βάρη από το χρέος,
τα βάρη όχι μόνο δε μειώνονται, όχι μόνο δε σταθεροποιούνται, αλλά... αυξάνονται με ρυθμούς της τάξης του 50%!

To μοντάζ είναι από το "Γρέκι"





Η αδυναμία διάθεσης σχεδόν του 40% των δεκαετών ομολόγων που δημοπράτησε προχθές η Γερμανία αποκάλυψε ξαφνικά μια ρωγμή στην πανοπλία της, με επιπλοκές όχι μόνον για τις αγορές, αλλά και για την πολιτική που ακολουθείται στην κρίση χρέους στην Ευρώπη.

Αυτό που αμφισβητείται πλέον είναι η ίδια η εικόνα της ανωτερότητας της Γερμανίας στη διαχείριση χρέους και κατ’ επέκταση οι αυστηρές θέσεις που έχει υιοθετήσει η Γερμανίδα καγκελάριος Μέρκελ κατά την πορεία της κρίσης χρέους στην Ευρώπη και ιδιαίτερα την Ελλάδα

«Αργά αλλά σταθερά, ο μύθος περί του αήττητου της γερμανικής οικονομίας αρχίζει να αμφισβητείται», δήλωσε ο Σόνι Καπούρ, διευθυντής της δεξαμενής εγκεφάλων οικονομολόγων Re-Define.

Στο μεταξύ, εκτός κάθε ελέγχου έχει τεθεί πλέον η κρίση χρέους που ταλανίζει την Ευρωζώνη καθώς είναι προφανές πως έχει διαχυθεί πλέον στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης, ακόμα και στον «σκληρό πυρήνα» του ευρώ.

Ο σημερινός διεθνής Τύπος κάνει λόγο για οικονομικό Αρμαγεδδώνα. Παρατηρώντας τις πρωτοφανείς επιθέσεις των αγορών κατά των ευρωπαϊκών ομολόγων και του ευρώ, οι αναλυτές των ΜΜΕ διαπιστώνουν ότι έχουν πλέον ενεργοποιηθεί οι αυτοματισμοί που επιταχύνουν την περιδίνηση ολόκληρης της Ευρώπης προς το βυθό.

Η αδυναμία των πολιτικών ηγετών να συναινέσουν σε μια έστω στοιχειώδη αντιμετώπιση της κρίσης με τα κατάλληλα «εργαλεία», η εμμονή της Γερμανίας να αρνείται κάθε σκέψη για «κοινή ευθύνη χρέους», δηλαδή για έκδοση ευρωομολόγου και οι συνεχιζόμενες επιθέσεις των κερδοσκόπων στην ευρωπαϊκή αγορά ομολόγων, συνθέτουν ένα εφιαλτικό παζλ που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην διάλυση του ευρωσυστήματος.

Από το πρωί επαναλαμβάνονται οι πιέσεις σε Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ισπανία, Βέλγιο που έχουν στοχοποιηθεί από το κερδοσκοπικό κεφάλαιο, ενώ η Ιταλία πλήρωσε σήμερα «αλμυρό» επιτόκιο, άντλησε μεν τα 10 δισ. ευρώ που ζητούσε από τη δημοπρασία βραχυπρόθεσμων τίτλων, αλλά το κόστος δανεισμού εκτινάχθηκε.

Το πλέον ανησυχητικό είναι ότι αυτή η πίεση στις αποδόσεις διαχέεται πλέον και στην καρδιά του ευρώ, στην «αυλή» της Γερμανίας. Νωρίτερα τα spreads των βελγικών CDS πέρασαν για πρώτη φορά στην ιστορία τις 407 μονάδες βάσης, τα γαλλικά πήγαν στις 251, ενώ και τα γερμανικά (!) πέρασαν στις 115 μονάδες βάσης, σπάζοντας το προηγούμενο ρεκόρ έτους των 111!

Με δεδομένα όλα αυτά πολλοί προετοιμάζονται είτε για την διάσπαση της ευρωζώνης, είτε για την κατάρρευση του ευρώ. Ήδη η Τράπεζα της Αγγλίας (!) ανακοίνωσε πως εξετάζει σενάρια διάλυσης του ευρώ για να προστατεύσει το εγχώριο τραπεζικό σύστημα.

Την ώρα λοιπόν που το Ευρώ καταρρέει μαζί με την γερμανική παντοδυναμία, η ελληνική πολιτική ελίτ αδυνατεί για μια ακόμα φορά να παρακολουθήσει τις εξελίξεις και παραμένει προσκολλημένη στο ιερατείο των Βρυξελλών.

«Ο επαρχιωτισμός των ελληνικών ελίτ τις κάνει να αντιμετωπίζουν τις εντολές του ευρωιερατείου σαν θεόσταλτες. Κι αυτό, όταν οι χειρισμοί του ευρωιερατείου έχουν φέρει την Ευρωζώνη στα πρόθυρα της διάλυσης. Χειρισμοί που πηγάζουν από αντιτιθέμενους οικονομικούς εθνικισμούς, από ιδεοληψίες και διαπλοκή με το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο. Η πικρή αλήθεια είναι ότι η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε πειραματόζωο και μάλιστα σε αναλώσιμο πειραματόζωο» γράφει ο Σ. Λυγερός και συνεχίζει:

«Τώρα που το σίριαλ με την υπογραφή Σαμαρά φαίνεται να λήγει, είναι επιβεβλημένο να επιστρέψουμε στο πραγματικά μείζον ζήτημα. Η θεραπεία-σοκ βυθίζει την Ελλάδα σ’ ένα καταστροφικό αδιέξοδο. Τα γεγονότα διέψευσαν την αρχική διαβεβαίωση ότι το Μνημόνιο θα εξασφάλιζε τον αναγκαίο χρόνο και θα επετύγχανε τη δημοσιονομική εξυγίανση και την ανάταξη της οικονομίας. Οι αριθμοί και τα βιώματα των πολιτών δεν αφήνουν περιθώρια για αμφισβήτηση. Η τρόικα ισχυρίζεται (ολοένα και λιγότερο πια) ότι δεν φταίει η συνταγή της, αλλά η κυβέρνηση Παπανδρέου που δεν την εφάρμοσε σωστά. Έχουμε εξ αρχής υποστηρίξει ότι και η συνταγή ήταν λάθος και ο μάγειρας που την υλοποίησε κακός….»

Το μεγάλο ερώτημα είναι λοιπόν πως μπορεί η κυβέρνηση Παπανδρέου να παραμένει ακόμα στην κυβέρνηση, έστω και καλυμμένη πίσω από την “κυβέρνηση Παπαδήμου”. Το μεγάλο ερώτημα είναι πως ο χειρότερος υπουργός Οικονομικών μπορεί ακόμα να διαπραγματεύεται δόσεις και μνημόνια εξ ονόματος του ελληνικού λαού. Και την ίδια στιγμή να μιλούν όλο και περισσότεροι για το “μακρύ αόρατο χοντρό δάκτυλο” που μεθόδευσε αυτό το απίστευτο θρίλερ με την “υπογραφή Σαμαρά”.

Όλοι αντιλαμβάνονται πλέον ότι το Μνημόνιο απέτυχε παταγωδώς και η Ελλάδα έχει ήδη χρεοκοπήσει. Το μόνο που μπορεί να κάνει η κυβέρνηση Παπαδήμου είναι να μεταθέτει το αναπόφευκτο για αργότερα, μέχρι να αποσαρθρωθούν τελείως ο παραγωγικός ιστός, η κοινωνία και το πολιτικό σύστημα, εφόσον όλοι θα θεωρηθούν στο τέλος συνυπεύθυνοι. Όλοι στο τέλος θα είναι “ίδιοι”.

Η μόνη λύση είναι λοιπόν να αποφασίσει εδώ και τώρα ο κυρίαρχος λαός.


(πηγές Ελεύθερος Τύπος, Καθημερινή, Πρώτο Θέμα, Βήμα κλπ)


Ο στόχος της trilateral είναι σαφής: η παγκόσμια κυβέρνηση. Στα σχέδιά τους δεν χωρούν ούτε η δημοκρατία, ούτε οι εκλογές. Ο Ροκφέλερ και ο Μπρεζίνσκι έχουν ξεκάθαρα πει από την δεκαετία του 70 πως φαντάζονται τον κόσμο στο μέλλον. Τους ενδιαφέρει ο απόλυτος έλεγχος πάνω στη μάζα και στο κάθε άτομο ξεχωριστά. Θεωρούν ότι η αυτοδιάθεση των λαών και η δημοκρατία δεν ταιριάζει με την ευημερία των επιχειρήσεων. Μιλούν ξεκάθαρα για μια δικτατορία της διανοητικής ελίτ σε συνεργασία με κάποιες υπερτράπεζες.

Ο Παπαδήμος, μέλος της τριμερούς, που στηρίχτηκε από τον «αθώο» Σαμαρά δεν τα ξέρει όλα αυτά; Μήπως πρέπει να αισθανόμαστε και ευτυχείς που έχουμε διορισμένο από την Τριμερή Πρωθυπουργό, γιατί όπως λέει κι ο κωλοτούμπας ” τον δικό τους άνθρωπο θα τον προσέξουν”;

Υπάρχει κανένας σοβαρός άνθρωπος που να πιστεύει ότι θα γίνουν εκλογές στις 19/2;. Μετά, να μην ξεχνάμε ότι έχουμε και την 7η δόση των 80 δισ.. Κατόπιν θα αρχίσουν να μας εκβιάζουν για την 7η δόση... Μήπως αμφιβάλει κανείς γι αυτό;

Τι εκλογές και κουραφέξαλα;

Θα μας πάνε καροτσάκι μέχρι το 2013. Και τότε, θα δούνε τι θα κάνουν… Πάντως πολύ δύσκολα θα κάνουν εκλογές. Οι λόγοι που θα επικαλεστούν είναι γνωστοί από τώρα (πιθανή κατάρρευση της οικονομίας και άλλες φαιδρότητες).

Στη συνέχεια θα φροντίσουν να ξεχαστούν (αν δεν θα έχουν ξεχαστεί με όλα όσα θα συμβαίνουν) τα πασοκικα εγκλήματα της διετίας, το ΠΑΣΟΚ θα αλλάξει αρχηγό, οι δεξιοί θα έχουν ήδη ξενερώσει με τις κινήσεις Σαμαρά (ήδη η ΝΔ έχει τεράστιο πρόβλημα που συνεχώς διογκώνεται…). Άρα, επέρχεται «αυτοβούλως» το απόλυτο πολιτικό χάος (ή κενό, αν έτσι το προτιμούν μερικοί)…

Αυτή η κυβέρνηση του τραπεζίτη Λουκά Παπαδήμου είναι κατασκευασμένη να λειτουργήσει ως κυβέρνηση για όσο καιρό ο λαός της το επιτρέψει. Δεν σκοπεύει σε εκλογές, γιατί γνωρίζει το υπάρχον πολιτικό σύστημα ότι θα τις χάσει με τραγικά ποσοστά. Πρόκειται στο μεγαλύτερο μέρος, για την παλιά κυβέρνηση, με τους συνεργαζόμενους μαζί της (στο παρασκήνιο μέχρι πρότινος, από τώρα και στο προσκήνιο -ΛΑΟΣ ), καθώς και με λίγα στελέχη της Ν.Δ., να περιφέρουν την αυταρέσκειά τους, σε καίρια πόστα. Ο ίδιος ο Παπαδήμος είναι δοτός. Δεν δίνει λογαριασμό στο λαό, και ο λαός δεν δικαιούται να του ζητήσει. Το ποσοστό αποδοχής του 80% (κατά το Βήμα ), είναι αντίστοιχο άλλων “δοτών” πρωθυπουργών, άλλων εποχών και καθεστώτων.

Οι δανειστές δεν θέλουν μόνο να πάρουν πίσω τα χρήματα τους… (με το αζημίωτο βέβαια). Θέλουν επιπλέον να ποδηγετήσουν την χώρα -οικονομικά και πολιτικά- ώστε και να απομυζήσουν τον όποιο πλούτο της χώρας και να την αξιοποιήσουν για την υλοποίηση των σχεδίων τους στην ευρύτερη περιοχή.

Εφιάλτες πάντα υπήρχαν και θα υπάρχουν. Έτσι και σήμερα οι σύγχρονοι εφιάλτες (μεταξύ τους εξέχουσα θέση έχει εκείνος των υπέρβαρων φιλοδοξιών αλλά δεν είναι ο μόνος), δίνουν χέρι βοηθείας στους «εταίρους».

Η ”Πασοκική-μνημονιακή” κυβέρνηση Παπαδήμου υπό την δαμόκλειο σπάθη της 6ης δόσης λειτουργεί εξόφθαλμα εις βάρος της χώρας, η δε παραμονή της την καθιστά άκρως επικίνδυνη για εθνικά θέματα (και όχι μόνο για οικονομικά), αλλά και για το ίδιο το (κακό) πολίτευμα της Ελλάδας.

Εν δυνάμει, η συνέχιση «λειτουργίας» της κυβέρνηση Παπαδήμου σημαίνει αποδοχή του συνόλου του χρέους χωρίς να εξεταστεί αν κάποιο τμήμα του είναι και μπορεί να κηρυχθεί επαχθές. Αυτό σε συνάρτηση με το μέγα θέμα της υπαγωγής του στο Αγγλικό δίκαιο.

Σημαίνει επίσης αποδοχή, στην ουσία, της μνημονιακής πολιτικής που συνοδεύει την δανειακή σύμβαση. Αυτά μάλιστα όταν εντείνεται η κρίση στην ευρωζώνη, κρίση που δεν οφείλεται στην Ελλάδα, είναι εγγενής και ενισχύεται από τις πολιτικές που εφαρμόζονται.

Συμμετέχοντας η ΝΔ στην κυβέρνηση Παπαδήμου στην ουσία γίνεται συνένοχος
όχι μόνο στα όποια μνημονιακά μέτρα ψηφιστούν από δω και πέρα αλλά και στις προηγηθείσες πολιτικές.

Δεν μπορούμε να κλείνουμε τα μάτια ή να βαφτίζουμε το ψάρι κρέας.

Η κυβέρνηση Παπαδήμου -εκτός από τα νέα μέτρα- θα υλοποιήσει και μέτρα της κυβέρνησης ΓΑΠ με τα οποία η ΝΔ είχε σφόδρα διαφωνήσει, ή μήπως είχε διαφωνήσει για να υπάρξει θεμέλιο για την επόμενη ημέρα;

Δεν αποτελεί επιχείρημα-δικαιολογία ούτε ” η συνέχεια του κράτους ” ούτε το “αναπόφευκτο” της κατάστασης. Ό, τι θεωρείς λάθος δεν το συνεχίζεις αλλά το αλλάζεις. Διαφορετικά ή έλεγες ψέματα ή συνεχίζεις το ίδιο λάθος. Ό,τι θεωρείς βλαπτικό για την Πατρίδα και την Εθνική Κυριαρχία δεν μπορείς να το δέχεσαι ως μοιραίο, την μοίρα την αποδέχονται οι μοιραίοι, οι πατριώτες την διαμορφώνουν.

Παράλληλα δόθηκε χρόνος (πόσος άραγε;)

α. Στο Πασόκ να ανασυνταχθεί όπως και όσο μπορεί. Στην φαρέτρα του προστέθηκε (και να το θυμηθείτε) το βέλος της συνενοχής της ΝΔ,για το ΛΑΟΣ δεν χρειάζεται να αναφερθούμε.

β. Στην εγχώρια διαπλοκή και στους ξένους εντολοδόχους τους να προετοιμάσουν -αν τους χρειαστεί- διάδοχο σχήμα που θα χορεύει μνημονιακά.

Για όλους τους παραπάνω λόγους -και όχι μόνο- ο Αντώνης Σαμαράς με τις τελευταίες επιλογές του αυτοπαγιδεύτηκε, αυτοακυρώθηκε ή μήπως ξεμπροστιάστηκε;

Σήμερα, πλέον αυτό είναι ολοφάνερο. Υπό την απειλή της 6ης δόσης ο Αντώνης Σαμαράς έγινε μέρος ενός παζλ που αν ολοκληρωθεί όπως θέλουν οι κατασκευαστές του -πέραν των άλλων και πιο σημαντικών για την Πατρίδα-ο ίδιος θα βρεθεί τσαλακωμένος και ταπεινωμένος ανεπανόρθωτα.

Μπορεί ακόμα να σώσει την παρτίδα; Ναι, αν ακούσει τις πατριωτικές φωνές εντός και εκτός της ΝΔ. Ναι, αν σκεφθεί και πράξει τελικά ως ηγέτης μια χώρας και όχι ως ηγέτης μιας παράταξης που εκτός από πατριώτες (στην μεγάλη πλειοψηφία) κρύβει και εφιάλτες.

Ίδωμεν.

Αν υποθέσουμε ότι, στο άμεσο ερχόμενο διάστημα, δεν θα έχουμε σημαντικές εξελίξεις στην ευρωζώνη –που θα επηρέαζαν την εσωτερική κατάσταση– πως φαίνεται ότι βαδίζουν τα πράγματα μέχρι να γίνουν οι εκλογές;

Θα εφαρμόζεται η ίδια και χειρότερη ίσως μνημονιακή πολιτική, σε αυτό δεν χωράει καμιά αμφιβολία. Δεν είναι παράδοξο; Η ίδια αποτυχημένη πολιτική που οδήγησε, μαζί και με τους χειρισμούς του ΓΑΠ, στο «αναπόφευκτο» της αποδοχής του Αντώνη Σαμαρά και της ΝΔ των αποφάσεων της 26ης Οκτωβρίου και της οικονομικής πολιτικής που συνδέεται με τις αποφάσεις αυτές. Οι πρώτες ενδείξεις (προϋπολογισμός, φορολογικό, προαναγγελθέντα χαράτσια στα τιμολόγια της ΔΕΗ) μας λένε ότι η ΝΔ δεν φαίνεται να αντιδρά.

Από επίσημα χείλη της ΝΔ έχει ακουστεί ότι δεν χάλασε ο κόσμος αν οι εκλογές μετατεθούν για τις αρχές του Μάρτη…! Κι εδώ ξεγυμνώνεται η κομματική προτεραιότητα έναντι του εθνικού συμφέροντος. Δυστυχώς…

Η δανειακή πάει για το τέλος του Γενάρη (τυχαία;) και οι διαδικασία του “κουρέματος” θα τραβήξει χρονικά ακόμα περισσότερο. Η χώρα ΣΑΦΩΣ ΘΑ ΕΚΒΙΑΖΕΤΑΙ ώστε και τα δύο να υλοποιηθούν με δυσμενείς όρους γι’ αυτήν.

Μέχρι τον Μάρτιο λοιπόν θα ακολουθείται πολιτική που πλέον θα χρεώνεται και στον Αντώνη Σαμαρά και την ΝΔ. Τον Μάρτιο θα μπει -κατά τα προβλεπόμενα- το θέμα της 7ης δόσης των 80 δισ.

Το οξύμωρο της υπόθεσης; Ο Αντώνης Σαμαράς, χωρίς να έχει ευθύνη για την προηγούμενη ασκηθείσα πολιτική, αναγκάστηκε να αλλάξει στάση και να δεχθεί τις αποφάσεις της 26ης Οκτωβρίου, γιατί ακριβώς αυτή η πολιτική οδήγησε σε αδιέξοδα και έπρεπε να εκταμιευτεί η 6η δόση των 8 δισ. Τώρα είτε το θέλει είτε όχι θα του χρεώνεται συν ευθύνη για μια ίδια πολιτική, που επομένως θα φέρνει νέα αδιέξοδα, μέχρι να έρθει στο προσκήνιο η 7η δόση των 80 δισ.

Ποιος μας λέει ότι και τότε δεν θα καταστούν πολύ περισσότερο «αναπόφευκτα» και για το «καλό» της πατρίδας

1. Η επ’ αόριστον αναβολή των εκλογών
2. Η επιβολή νέων μέτρων
3. Η αποδοχή όρων που θα θίγουν την Εθνική Κυριαρχία στην δανειακή σύμβαση που πιθανόν δεν θα έχει κλείσει μέχρι τότε.

Δυστυχώς μετά την αλλαγή στάσης του Αντώνη Σαμαρά πιστεύω-μακάρι να κάνω λάθος- πως οι όροι που διαμορφώνονται ευνοούν τους δανειστές και την εγχώρια διαπλοκή.

Υπάρχει ακόμα καιρός για αλλαγή πλεύσης; Άγνωστο. Το μόνο βέβαιο είναι πως η κυβέρνηση Παπαδήμου θα προσπαθήσει να αποφύγει τις εκλογές πάσει θυσία… Ακόμη και αν χρειαστεί να «μιλήσει» με τον Ερντογάν…



  • Του Σάββα Καλεντερίδη
Η στάση των κυβερνήσεων της Αθήνας και της Λευκωσίας, να αναζητούν διαχρονικά διεθνείς συμμαχίες για την εξασφάλιση και προάσπιση της εδαφικής μας κυριαρχίας μέσω των συσχετισμών, πηγάζει από την ιδιαιτερότητα του ελληνικού χώρου, ο οποίος συνδέει τρεις ηπείρους και ελέγχει τους θαλάσσιους άξονες από και προς Εύξεινο Πόντο, Διώρυγα του Σουέζ και Γιβραλτάρ.

Αυτή η ιδιαιτερότητα, που προσδίδει μια ασύλληπτη γεωπολιτική αξία στον ελληνικό χώρο, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι η Ελλάδα και η Κύπρος, ο Ελληνισμός, λόγω μεγέθους δεν είναι σε θέση να τον προασπιστούν να τον διαχειριστούν αυτόνομα και αυτοδύναμα, καθιστά υποχρεωτική τη σύναψη συμμαχιών με μεγάλους γεωπολιτικούς παίκτες, των οποίων τα ζωτικά συμφέροντα «διέρχονται» από το χώρο αυτό.

Η Ελλάδα, που πλήρωσε την προσήλωσή της στο ΝΑΤΟ με την εισβολή των βαρβάρων στην Κύπρο και την αμφισβήτηση της κυριαρχίας μας στο Αιγαίο, με την είσοδό της στην ΕΟΚ, το 1981, έκανε μια επιλογή η οποία είχε περισσότερο στρατηγικές και λιγότερο οικονομικές στοχεύσεις. Ο προσανατολισμός της Ελλάδος προς την Ευρώπη, που από τότε ήταν φανερό πως η οικονομική συνεργασία θα οδηγούσε σταδιακά στην πολιτική συνεργασία και ολοκλήρωση, ήταν μια παραπληρωματική ενέργεια για τη διασφάλιση της εθνικής μας κυριαρχίας, αφού η πολιτική του ΝΑΤΟ, ειδικά μετά την αποχώρηση της χώρας μας από το στρατιωτικό του σκέλος το 1974, ήταν κατά κάποιο τρόπο τουρκοβαρής.

Αν αυτό ίσχυε για την Ελλάδα μια, για την Κύπρο ίσχυε χίλιες φορές, αφού αυτό το χρυσοπράσινο φύλλο ριγμένο στο πέλαγος της Ανατολικής Μεσογείου, με το 40% των εδαφών της υπό την μπότα του βάρβαρου Τούρκου κατακτητή, είχε ανάγκη περισσότερο από κανέναν την πολιτική προστασία της Ευρώπης των 27 κρατών.

Το πού ακριβώς βρισκόμαστε σήμερα, θα το δούμε παρακάτω, όμως κανείς, εχθρός ή φίλος, μέχρι τώρα δεν αμφισβητούσε ότι η συμμετοχή πρώτα της Ελλάδος και μετά της Κύπρου στην Ε.Ε., αποτελεί στρατηγικής σημασίας κατάκτηση του Ελληνισμού, κατάκτηση που εξισορροπεί ή μάλλον εξισορροπούσε σε μεγάλο βαθμό κυρίως το γεωπολιτικό και όχι τόσο το στρατιωτικό μέγεθος της Τουρκίας.

Ενώ βρισκόμαστε σ’ αυτό το κομβικό σημείο, έρχονται στο προσκήνιο δυο εξελίξεις, που θα κρίνουν την τύχη και την ιστορική πορεία του Ελληνισμού. Η πρώτη είναι το ζήτημα της εκμετάλλευσης των υδρογονανθράκων που κρύβονται στους βυθούς των θαλασσών του Ελληνικού χώρου και η δεύτερη είναι η πορεία και η τύχη της Ε.Ε.

Η εκμετάλλευση προϋποθέτει άσκηση κυριαρχικών δικαιωμάτων και η άσκηση κυριαρχικών δικαιωμάτων προϋποθέτει εξασφάλιση της κυριαρχίας, μιας κυριαρχίας που στην περίπτωση της Κύπρου είναι ήδη βάναυσα παραβιασμένη με στρατό κατοχής, ενώ στην περίπτωση της Ελλάδος είναι σε εξέλιξη οργανωμένο σχέδιο αμφισβήτησής της από την Τουρκία -και όχι μόνο- στο Καστελόριζο, την Γαύδο, πέριξ της Κρήτης, στο Αιγαίο και τη Θράκη!

Επίσης, η εκμετάλλευση, εκτός από τους γεωπολιτικούς, βάζει στο παιχνίδι ελέγχου και διεκδίκησης του Ελληνικού χώρου νέους παίκτες, που δεν είναι κράτη, αλλά εταιρείες, πίσω από τις οποίες κρύβονται αφανείς παράγοντες του διεθνούς κεφαλαίου τόσο ισχυροί, που όταν το κρίνουν σκόπιμο, επιτίθενται και αποσταθεροποιούν -μέχρι στιγμής μόνο οικονομικά- κράτη όπως είναι οι ίδιες οι ΗΠΑ, η Γαλλία και η Γερμανία.

Η άλλη εξέλιξη, έχει να κάνει με την πορεία και την τύχη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το οικοδόμημα της οποίας κλυδωνίζεται λόγω έλλειψης οράματος και ηγετών να το στηρίξουν, λόγω διαρθρωτικών και οργανωτικών προβλημάτων, αλλά και λόγω της επίθεσης που δέχεται από μηχανισμούς του διεθνούς κεφαλαίου, που προαναφέραμε. Είναι δε τέτοια η σφοδρότητα των κλυδωνισμών, που τίθεται εν αμφιβόλω το ευρώ, άρα το σύνολο του ευρωπαϊκού οικοδομήματος, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τον Ελληνισμό, που επαναλαμβάνουμε προσδοκά κυρίως πολιτικά οφέλη από την ενεργό συμμετοχή του στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Σ’ αυτό το κομβικό σημείο, αποκτά ιδιαίτερη σημασία η πρόσφατη ανάλυση του STRATFOR(ιδιωτικός οργανισμός που ιδρύθηκε από τον George Friedman και αποκαλείται και «σκιώδης CIA», λόγω των δεσμών του με το «στρατιωτικο-βιομηχανικό σύμπλεγμα» των ΗΠΑ), σύμφωνα με την οποία η Ελλάδα, που μέχρι σήμερα στήριξε την ύπαρξη και την εδαφική της ακεραιότητα, επωφελούμενη από την αντιπαλότητα ΗΠΑ-Ρωσίας, κινδυνεύει με πλήρη κατάρρευση, αφού πλέον δεν υπάρχουν γεωπολιτικές αντιπαλότητες στην περιοχή από τις οποίες θα μπορούσε να επωφεληθεί. Μας δείχνει μάλιστα ο συμπαθής αναλυτής το δρόμο της συνεργασίας με την Τουρκία, για να μην εξαφανισθούμε εξ ολοκλήρου από προσώπου γης ως έθνος.

Οι Έλληνες είμαστε εγκλωβισμένοι στην σοβαρή οικονομική κρίση που βρίσκεται σε εξέλιξη, μια κρίση που διαλύει την κοινωνία, αφού το κράτος το είχε ήδη διαλύσει κυρίως ο πράσινος και εν μέρει ο γαλάζιος συνδικαλισμός και οι πολιτικάντηδες, και δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ότι οι απειλές για το έθνος και για τον καθένα από μας πηγαίνουν πολύ παρά πέρα από το μισθό, τη σύνταξη και την εισφορά-χαράτσι για το σπίτι. Κάποιοι γνωστοί-άγνωστοι, εδώ και καιρό πριόνισαν τους πυλώνες του οικοδομήματος που κρατούν αιώνες όρθια την Ελλάδα και τον Ελληνισμό, με αποτέλεσμα να κινδυνεύει με πλήρη κατάρρευση. Η επαίσχυντη αλλαγή των βιβλίων Ιστορίας, ο πόλεμος στην ελληνική γλώσσα, ο πόλεμος στην εθνική υπόσταση του Έλληνα μέσω εκδοτικών συγκροτημάτων, η κατάργηση του «Εθνικής» από το Υπουργείο Παιδείας, ο εκβαρβαρισμός των Ελλήνων μέσα από το απαράδεκτο εκπαιδευτικό σύστημα των φωτοτυπιών και των κλειστών πανεπιστημίων, η κατάργηση του Υπουργείου Αιγαίου και του Υπουργείου Μακεδονίας και Θράκης, δεν ήταν τυχαία γεγονότα.

Ο αναλυτής του STRATFOR λέει ότι οι βασικοί πυλώνες στους οποίους στηρίχτηκε η Ελλάδα επί μισό αιώνα είναι ο τουρισμός και η ναυτιλία και «προβλέπει» ότι οι τομείς αυτοί δεν θα συνεχίσουν να στηρίζουν την Ελλάδα. Υπό το πρίσμα αυτό, μπορεί να αναζητήσει ο κάθε Έλληνας τους λόγους που οι πιστοί υπερασπιστές όχι των εθνικών μας συμφερόντων αλλά -κατά δήλωσή τους- της παγκόσμιας διακυβέρνησης, κατήργησαν με πάθος τα Υπουργεία Εμπορικής Ναυτιλίας και Τουρισμού.

Γι’ αυτό λέμε στον τίτλο ότι μπήκαν στην πόλη οι οχτροί, αδέλφια, και η ζημιά που έκαναν στον Ελληνισμό είναι πιο τρανή απ’ το ανάστημά τους. Ήλθ’ ο καιρός να σηκώσουμε τα βλέμματα και το ανάστημά μας, για να κρατήσουμε το έθνος όρθιο και ζωντανό. Τα εθνικά προβλήματα και οι κίνδυνοι είναι πολύ πιο μεγάλοι από τους μισθούς και τις συντάξεις μας. Και πρέπει να ξεκινήσουμε από τους οχτρούς, που ακόμα ζουν από τα μυστικά κονδύλια και κάποιοι ακόμα στογγυλοκάθονται στα αναπαυτικά …ανάκλιντρα της εξουσίας.



Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ


Στους τελευταίους 18 μήνες, η Γερμανία έχει δοκιμάσει όλα τα κόλπα για να περιορίσει την συμμετοχή της στις ευρω-διασώσεις. Εχει επιβάλλει εξοντωτικές λιτότητες σε χρεοκοπημένες χώρες. Εχει βάλει στην μέση το ΔΝΤ. Εχει προσπαθήσει να πετάξει το μπαλάκι στην Κίνα. Εχει ανακαλύψει μια απίθανη και μάταιη εμμονή με την μόχλευση του European Financial Stability Facility.

Όλα αυτά τα κόλπα έχουν αποτύχει παταγωδώς και η ήπειρος πλησιάζει την άβυσσο, με την Γερμανία την ίδια να υφίσταται την ταπείνωση μιας αποτυχημένης δημοπρασίας ομολόγων.

Εχει έρθει η στιγμή να αποφασίσει μια και καλή η Γερμανία: πόσα χρειάζεται να πληρώσει για να σώσει την Ευρώπη;

Οι Γερμανοί θα φτάσουν σε μια λογική απάντηση μόνο αν εγκαταλείψουν τον μύθο, που διατρανώνει σχεδόν όλη η βόρεια Ευρώπη, ότι οι περιφερειακές χώρες του Νότου είναι οι ανάξιοι ευεργετημένοι μιας φιλανθρωπικής «ένωσης μεταβιβάσεων πληρωμών».

Είναι εύκολο να δούμε από πού προήλθε ο μύθος: Ελληνες που βγαίνουν στην σύνταξη στα 50, που λένε ψέματα για τους προϋπολογισμούς, που ζητάνε διασώσεις σερί και τσατίζονται κι από πάνω. Οσες αερο-φωτογραφίες με αφορολόγητους Αθηναίους που κολυμπάνε στις πισίνες τους κι αν τυπωθούν όμως, η μνησικακία για τους τεμπέληδες Νότιους είναι υπερβολική.

Η αλήθεια είναι ότι η Γερμανία αποκομίζει μυριάδες πλεονεκτήματα από την «ένωση πληρωμών». Θα πρέπει να πληρώσει παραπάνω για να τα διατηρήσει.

Ας αρχίσουμε από το απλό ζήτημα των συναλλαγματικών ισοτιμιών. Από το 2009, οι σταθερές ανοιχτές οικονομίες από την Βραζιλία μέχρι την Ελβετία έχουν αντιμετωπίσει εισροές «καυτού» χρήματος και ανοδικές πιέσεις στα νομίσματα τους. Αν η Γερμανία δεν είχε το ευρώ, το νόμισμά της θα συμπεριφερόταν όπως το ελβετικό φράγκο, χαλώντας το βιομηχανικό πάρτι που γίνεται στην χώρα.

Μεταξύ Αυγούστου 2009 και Μαΐου 2011, οι γερμανικές εξαγωγές εκτινάχθηκαν 18%. Με μια λογική εκτίμηση, θα είχαν ανέβει μόνο 10% αν η Γερμανία ήταν εκτός ευρώ.

Αντιστρόφως, αν η περιφερειακή Ευρώπη δεν ήταν δεμένη με το ευρώ, τα νομίσματά της θα είχαν πέσει στο αντίστοιχο διάστημα. Αντί να αντιμετωπίζουν ένα χρηματοοικονομικό σοκ και κρίση ανταγωνιστικότητας, θα αντιμετώπιζαν το πρώτο μέσω του δευτέρου.

Η ίδια «ένωση πληρωμών» που καθιστά την περιφέρεια τόσο ανυπόφορο, είναι εκείνη που έδωσε στην Γερμανία την εξαγωγική της άνθιση. Αντί να βρίζουν τους οκνηρούς Νότιους, οι Γερμανοί θα έπρεπε να μοιραστούν τα λύτρα.

Η Γερμανία ευνοείται περισσότερο απ’ όσο παραδέχεται και μέσω του νομισματικού καναλιού. Στην πρώτη 10ετία του ευρώ, τα επιτόκια σε όλη την ευρωζώνη έπεσαν προς την κατεύθυνση των γερμανικών και οι -χαμηλής αποταμίευσης- νότιες χώρες εμφανίζονταν να παίρνουν μια επιδότηση από την πιστωτική αξιολόγηση των χωρών υψηλής αποταμίευσης.

Όμως, αντί να προκαλέσει ευεργετήματα στην περιφέρεια, η κεντροφόρος νομισματική πολιτική αποδείχθηκε κατάλληλη για την ώριμη «καρδιά» της Ε.Ε. αλλά πολύ χαλαρή για τις επιρρεπείς στον πληθωρισμό αναπτυσσόμενες οικονομίες.

Με μια ειρωνεία που αρνούνται να δουν οι πληθωριστικο-φοβικοί Γερμανοί, η Ιρλανδία και η Ισπανία υπέστησαν «φούσκες» σε ακίνητα και τράπεζες εξαιτίας, εν μέρει τουλάχιστον, γιατί η νομισματική πολιτική ήταν πολύ γερμανική. Αντί να καταδικάζει τους χαμένους, η Γερμανία πρέπει να τους αποζημιώσει.

Όταν ξεκίνησε η ευρω-κρίση, η νομισματική δυναμική ανατράπηκε, αλλά συνέχισε να ευνοεί τους Γερμανούς. Ως εκδότρια των όσων αποθεματικών ενεργητικών εναπομένουν, η Γερμανία έχει απολαύσει πλημμύρα κεφαλαιακών εισροών από τα την περιφέρεια, πιέζοντας το 10ετές yield στο περίπου 2% -εξαιρουμένης της δημοπρασίας αυτής της εβδομάδας.

Η συνεπαγόμενη νομισματική τόνωση εκδηλώθηκε ακριβώς την ώρα που η χώρα την χρειαζόταν περισσότερο, λόγω της επιβράδυνσης της παγκόσμιας ανάπτυξης. Είναι η γερμανική εκδοχή της ποιοτικής φυγής κεφαλαίων που απολαμβάνουν και οι ΗΠΑ χάρη στο δολάριο. Οι χώρες που ωφελούνται από τους διεθνείς νομισματικούς διακανονισμούς θα πρέπει να είναι έτοιμες να επενδύσουν στην συντήρησή τους.

Αντιπαραθέστε την γερμανική τύχη με την καταδίκη της περιφέρειας. Πριν το ευρώ, οι οικογένειες της Πορτογαλίας που ήθελαν να βγουν στην σύνταξη σε εσκούδο, αποταμίευαν εσκούδα. Αυτό δημιούργησε μια ημι-αιχμάλωτη πελατειακή βάση για τα ομόλογα σε εσκούδο, οπότε η κυβέρνησης της Λισσαβόνας μπορούσε να χρηματοδοτηθεί.

Όμως η έλευση του ευρώ παγίωσε την ροπή των αποταμιευτών προς την ακίνητη περιουσία και απέκλεισε τους Πορτογάλους από την κεντρική τους τράπεζα. Οι Πορτογάλοι αποταμιευτές που θέλουν ενεργητικά σε ευρώ, πρέπει να τα αγοράσουν τώρα από την Γερμανία. Και χωρίς πιστωτή «έσχατης ανάγκης» να την στηρίξει, η πορτογαλική κυβέρνηση πρέπει να πληρώσει τρομαχτικά ποσά στους τρομαγμένους επενδυτές.

Το αποτέλεσμα είναι το κόστος δανεισμού της Πορτογαλίας να είναι πολύ υψηλότερο απ’ όσο όταν είχε το νόμισμά της. Βεβαίως, οι κεφαλαιακές μετακινήσεις που πνίγουν την Πορτογαλία, είναι οι ίδιες που στηρίζουν την «τυχερή» Γερμανία.

Οπότε, ναι, οι Γερμανοί έχουν δίκιο: Η νομισματική ένωση της Ευρώπης εμπεριέχει πράγματι «πληρωμές». Όμως αυτές οι πληρωμές δεν ρέουν μόνο προς μια μεριά. Η Γερμανία πληρώνει μέσω διασώσεων και ενδοκυβερνητικών μεταβιβάσεων, αλλά επίσης επωφελείται μέσω των εμπορικών και νομισματικών καναλιών. Αν η Γερμανία αποδεχτεί αυτή την αλήθεια, έχει μια ευκαιρία να βρει την θέληση να σώσει το ευρώ –και να σώσει και τις προσπάθειες μιας γενιάς να χτίσουν μια ενοποιημένη Ευρώπη.

  • Την ανησυχία του γιατί η ΕΕ απομακρύνεται από τη δημοκρατία εγκαθιστώντας τεχνοκρατικές κυβερνήσεις προκειμένου να αντιμετωπίσει την οικονομική κρίση της ευρωζώνης, εξέφρασε ο Εγκεμέν Μπαγίς

"Η δημοκρατία είναι από τις μεγαλύτερες αξίες της ΕΕ", είπε ο Τούρκος υπουργός αρμόδιος για τις σχέσεις με την ΕΕ κ Εγκεμέν Μπαγίςκαι προσέθεσε ότι "αυτό που φοβάμαι τώρα είναι ότι η ΕΕ αποστρέφεται τη δημοκρατία, την βασική αυτή αξία".

Σε αποκλειστική συνέντευξή του στο πρακτορείο Ανατολή ο Τούρκος υπουργός παρατήρησε ότι τεχνοκρατικές κυβερνήσεις αντικατέστησαν δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις σε μια κίνηση που περιέγραψε ως "οικονομικό πραξικόπημα", προσθέτοντας ότι οι τεχνοκράτες δεν μπορούν να προσφέρουν λύσεις που θα διαρκέσουν για πολύ.

"Οι τεχνοκράτες μπορεί να δώσουν σημαντικές λύσεις βραχυπρόθεσμα αλλά δεν μπορούν να διαρκέσουν για πολύ. Για την οικονομική επιτυχία απαιτείται σταθερότητα και εμπιστοσύνη. Αυτές είναι οι δύο μαγικές λέξεις που λειτούργησαν στην Τουρκία μετά τη δική της οικονομική κρίση", είπε ο κ. Bagis.

Η εκλογή του κόμματος της Δικαιοσύνης και της Ανάπτυξης (AKP) ήταν το αποτέλεσμα της αυξανόμενης εμπιστοσύνης στην πολιτική που μεταφράστηκε σε εμπιστοσύνη στις επενδύσεις, στην ανάπτυξη, και στη δημιουργία θέσεων εργασίας, προσέθεσε ο Τούρκος υπουργός.

"Η Ευρώπη χρειάζεται ισχυρότερη δημοκρατία που θα αναδείξει λύσεις που θα έχουν τη στήριξη των λαών. Γι' αυτό ως φίλοι αισθανόμαστε υποχρέωση να υπενθυμίσουμε στους συμμάχους μας της ΕΕ ότι δεν πρέπει να αποστρέφονται τη σημαντικότερη από τις αξίες τους που είναι η δημοκρατία", κατέληξε ο Τούρκος υπουργός.





Τι συμβαίνει ακριβώς με τη νέα κυβέρνηση του τραπεζίτη κ. Λουκά Παπαδήμου; Ποιο είναι στην πραγματικότητα το νέο πολιτικό σκηνικό; Τι διαμορφώνεται στην χώρα, και τι επιπτώσεις θα υπάρξουν στα κόμματα; Η κυβέρνησις – οπερέττα του Γιώργου Παπανδρέου έφυγε; Μήπως η «δομή» της παραμένει; Ο Γιώργος Παπανδρέου, ο χειρότερος και πλέον φαιδρός πρωθυπουργός από συστάσεως του ελληνικού κράτους ακόμη και στο «φινάλε» του, υπήρξε τραγικά ανεπαρκής. Καθώς παρέδιδε στον νέο πρωθυπουργό, δεν μπόρεσε να αρθρώσει ούτε μια σωστά δομημένη πρόταση! Η ανεπάρκειά του, κατέστη πιο εμφανής μπροστά στον στέρεο λόγο του ψυχρού τραπεζίτη που μπήκε στον πολιτικό χώρο, υπό τις ευλογίες των δανειστών της χώρας.

Τον Ελληνικό Λαό όμως, δεν τον ενδιαφέρουν τα πρόσωπα, αλλά τα εξοντωτικά φορολογικά μέτρα και η ανεργία που μαστίζει την πατρίδα μας. Κι ο κ. Παπαδήμος έρχεται να υλοποιήσει τις αποφάσεις της 26ης Οκτωβρίου της ευρωζώνης, και την εφαρμογή της οικονομικής πολιτικής που συνδέεται με τις αποφάσεις αυτές – ψήφιση νέου μνημονίου, κλπ. – οι οποίες προκαλούν τις λαϊκές αντιδράσεις.

Ο κόσμος είδε με ανησυχία, ότι με την συμφωνία ΠΑΣΟΚ και των δύο εθνικοφρόνων κομμάτων, άνοιξε μια νέα ιδιότυπη σελίδα, με πολλά κενά και ερωτηματικά για το «αύριο». Ο κ. Λουκάς Παπαδήμος ανήκει στην παγκόσμια κυβερνώσα «ελίτ». Δεν πρέπει να μας διαφεύγει το γεγονός, ότι είναι μέλος «αδελφότητας», της τριμερούς επιτροπής που «κατασκευάζει» παγκοσμίως… «παγκοσμιοποιημένους» ηγέτες, προκειμένου να προστατεύσει τα συμφέροντα του διεθνούς κεφαλαίου, του καπιταλισμού, με τους όρους της μισητής παγκοσμιοποίησης.

Αυτής που προβλέπει την υποδούλωση και διάλυση των εθνών, με απώτερο στόχο την παγκόσμια διακυβέρνηση, δηλαδή, την πιο φρικαλέα δικτατορία. Κι ο κ. Παπαδήμος βρισκόταν κοντά στον ολετήρα Σημίτη, όταν με πλαστά στοιχεία έβαλε πραξικοπηματικά την Ελλάδα στην παγίδα της ευρωζώνης. Ο κ. Παπαδήμος δεσπόζει στην λίστα των μελών της «Τριμερούς», αυτού του κλειστού προπυργίου του καπιταλισμού.

Αυτή η «Τριμερής» είναι σαν την περιβόητη λέσχη «Μπίλντερμπεργκ» αλλά ακόμη πιο «κλειστή» για τρίτους. Περιλαμβάνει – μεταξύ άλλων – κεντρικούς τραπεζίτες, επιτρόπους, μεγαλοστελέχη των Βρυξελλών, πρόσωπα – κλειδιά τραπεζών και ασφαλιστικών ομίλων, βιομηχάνους, διπλωμάτες, πανεπιστημιακούς, «Αθανάτους», στελέχη εταιρειών οπλικών συστημάτων, πρώην υπουργούς, Νατοϊκούς, εκδότες, δημοσιογράφους – παπαγαλάκια, κ.ά.

Υπάρχει και η περίπτωσις Μεγαλοδημοσιογράφου «Αριστερού», σπουδαγμένου στα αμερικανικά πανεπιστήμια! Και δεν είναι τυχαίον, ότι οι οικογένειες Ροκφέλερ και Ρότσιλντ, εξακολουθούν να βάζουν την σφραγίδα τους στην «Τριμερή». Υπό την έννοια αυτή, ο κ. Παπαδήμος μπορεί να χαρακτηριστεί δεύτερος «κατοχικός» πρωθυπουργός, νέος «Λογοθετόπουλος». Ο κ. Παπαδήμος είναι υπέρμαχος του σκληρού ευρώ.

Αλλά για να σωθεί από την ξένη Κατοχή η Ελλάς, θα πρέπει να χαράξει πολιτικήν εκτός ευρωζώνης, επιστροφής και ανορθώσεως του εθνικού νομίσματος. Γι’ αυτήν την πολιτικήν, ακούγονται ήδη φωνές και στην Ιταλία, η οποία αντιμετωπίζει τα ίδια προβλήματα με την Ελλάδα.

Στην ουσία, λοιπόν, έχουμε κυβέρνησιν στην υπηρεσίαν των τραπεζιτών και των αγορών. Αυτό είναι το «προφίλ» της νέας κυβερνήσεως, για να μην τρέφουμε αυταπάτες. Ο Λαός δεν συγκινείται από την «σοβαρότητα» του κ. Παπαδήμου. Αυτό που θέλει να μάθει, είναι: Θα αρθούν τα παρανοϊκά – κανιβαλικά φορολογικά μέτρα; Διότι διαφορετικά, οι κινητοποιήσεις όχι μόνον δεν πρόκειται να σταματήσουν, αλλά – σύμφωνα με τις πληροφορίες μας – θα ξεσπάσουν ταραχές με απρόβλεπτες συνέπειες.

Η ΜΕΡΚΕΛ ΔΙΑΤΑΣΣΕΙ…

Η πολιτική στην χώρα μας, δεν χαράσσεται πλέον από εμάς, αλλά από το Βερολίνο και τις Βρυξέλλες. Η Μέρκελ δεν θέλει ούτε δημοψήφισμα, ούτε εκλογές, επειδή φοβάται ότι η λαϊκή ετυμηγορία μπορεί να ανατρέψει τα σχέδιά της.

Διέταξε, λοιπόν, να μην ακολουθηθεί η πλέον καθαρή δημοκρατική διαδικασία, αλλά να σχηματιστεί κυβέρνησις που να εξυπηρετεί τους στόχους της, και να συμπράξουν όχι μόνον το ΠΑΣΟΚ, αλλά η Δεξιά και η Κεντροδεξιά.

Τι συνέβη λοιπόν; Στην νέα κυβέρνηση, παρέμειναν πολλοί αποτυχημένοι υπουργοί του ΠΑΣΟΚ. Δημιουργήθηκαν περιττές θέσεις αναπληρωτών υπουργών και υφυπουργών. Υπάρχει, όμως, κάτι πιο σημαντικό: Τα ξένα αφεντικά, αχρήστευσαν τις πολιτικές δυνάμεις της Αντιπολιτεύσεως, πλην της Αριστεράς, για την οποία θα αναφερθούμε στην συνέχεια. Τις έβαλαν και τις στρίμωξαν όλες κάτω από την σκέπη των Μνημονιακών δυνάμεων υπό τον κ. Παπαδήμο.

Ο κ. Σαμαράς που ετόνιζε με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο ότι δεν θέλει ούτε υπουργεία, ούτε συγκυβέρνηση, αναγκάσθηκε υπό την αφόρητον πίεσιν των ξένων πατρώνων να παράσχει στήριξιν με στελέχη του. Προσπαθεί όμως να κρατήσει αποστάσεις, ισχυριζόμενος ότι οι πολιτικές θέσεις του, παραμένουν αμετακίνητες. Η θέση του είναι λεπτή και δύσκολη.
Λέει, ότι εξακολουθεί να είναι αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολιτεύσεως, και αυτόν τον ρόλον θα ασκήσει στην Βουλήν.
Ο ακροβατισμός είναι δυσχερής. Εάν ο κ. Παπαδήμος εξαγγείλλει νέα αντιλαϊκά μέτρα τι θα κάνει ο κ. Σαμαράς; Θα σιωπήσει;

Θα αντιπολιτευθεί τα… στελέχη του, ή θα τα αποσύρει, με απρόβλεπτες συνέπειες; Τέτοια δύσκολα προβλήματα, δεν είχαν παρουσιαστεί κατά το παρελθόν. Ούτε με τις κυβερνήσεις συνεργασίας του παλαιού Κ. Καραμανλή, ούτε με τον Τζαννή Τζαννετάκη, ούτε με τον Ξεν. Ζολώτα. Ας πάμε και πιο πίσω στον χρόνο. Μετά την Απελευθέρωση, τον Οκτώβριο του 1947, σχηματίστηκε η λεγόμενη «επτακέφαλος» κυβέρνησις υπό τον τραπεζίτη Δημήτριον Μάξιμον. Μετείχαν σ’ αυτήν, οι πολιτικοί ηγέτες Κων. Τσαλδάρης, Στυλιανός Γονατάς, Σοφοκλής Βενιζέλος, Γεώργιος Παπανδρέου, Παν. Κανελλόπουλος, Ναπολέων Ζέρβας και Απόστολος Αλεξανδρής. Δεν υπήρξε πρόβλημα συνεργασίας μεταξύ των, διότι κοινοί ήσαν οι σκοποί.

Ένα ενιαίον εθνικόν μέτωπον για την αντιμετώπισιν κυρίως της κομμουνιστικής ανταρσίας. Και τον Ιούλιον του 1949, έγινε η κυβέρνησις υπό τον τραπεζίτην Αλέξανδρον Διομήδην, στην οποίαν μετείχαν τα δύο μεγάλα κόμματα, των Φιλελευθέρων του Σοφ. Βενιζέλου, και το Λαϊκόν του Κων. Τσαλδάρη. Προϋπήρξε το 1946 και άλλη συμμαχική κυβέρνησις, όχι υπό τραπεζίτην, αλλά από τον Πρόεδρον του Συμβουλίου Επικρατείας Παν. Πουλίτσα.

Αυτά, για την Ιστορία. Είναι δύσκολη η θέσις του κ. Σαμαρά. Στο εσωτερικό του κόμματος, σημειώνονται αντιδράσεις. Ακούγονται και ψίθυροι για επανεμφάνιση του κ. Κώστα Καραμανλή. Οι οπαδοί πάντως της Νέας Δημοκρατίας, αισθάνονται κάποιο μούδιασμα. Δεν πρόκειται να αποδεχθούν τα αντιλαϊκά μέτρα, και απαιτούν καθαρές θέσεις έναντι της σαρωτικής μανίας των δυνάμεων Κατοχής της Τρόικας, που επανήλθε με έπαρση και αλαζονεία κατακτητού.

Με το «μάγκωμα» του κ. Σαμαρά μπροστά στο νέο σκηνικό, και στην «ρητορική» του αντιπολίτευση, ουσιαστικά αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολιτεύσεως, καθίσταται η… κυρία Αλέκα Παπαρήγα! ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ, συγκροτούν το «αντιμνημονιακόν Μέτωπον» και αυτοί δίνουν τον «τόνον της πολεμικής» μέσα και έξω από την Βουλήν.

Υπάρχει, όμως, και ο «Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός». Η θέσις του είναι πιο δυσχερής από εκείνην της Νέας Δημοκρατίας. Γεγονός είναι, ότι ο Γιώργος Καρατζαφέρης, ήθελε να δώσει την εικόνα ηγέτου, που επιδιώκει με υπευθυνότητα την αντιμετώπιση των κρισίμων προβλημάτων. Αυτός πρώτος, κακώς έριξε την πρότασιν για κυβέρνηση Παπαδήμου.

Όμως, ο ΛΑ.Ο.Σ. που επιδιώκει την προσέλκυσιν ψηφοφόρων από την ιδίαν κοίτην απ’ όπου αλιεύει και η Νέα Δημοκρατία, διατηρούσε ένα πλεονέκτημα: Είχε χτίσει την εικόνα του ανενδότου και ειλικρινούς μαχητού της εθνικής ανεξαρτησίας και των ιδανικών της εθνικόφρονος παρατάξεως. Δεν λέμε, ότι απεμπόλησε τις αρχές του.

Ο κ. Καρατζαφέρης θα επιμείνει, βεβαίως, ότι στηρίζει τον κ. Παπαδήμο για «εθνικούς λόγους». Όμως, ποια θα είναι η στάσις του ΛΑ.Ο.Σ. έναντι της Μνημονιακής πολιτικής και των αβάσταχτων αντιλαϊκών μέτρων; Εάν συνδράμει σε τέτοια σχέδια, θα του πουν – ευλόγως – οι πολέμιοί του, από διάφορες κατευθύνσεις, ότι τα ενδιαφέροντά του εξαντλούνται στην ανάληψιν υπουργικών θέσεων. Και θα είναι άδικο.

Με την συμμετοχήν του ΛΑ.Ο.Σ. στην κυβέρνησιν, εχάθησαν τα «πλεονεκτήματα» που διατηρούσε έναντι της Νέας Δημοκρατίας. Κι όταν έλθει η ώρα της κάλπης, το ρεύμα των Δεξιών και Κεντροδεξιών ψηφοφόρων, θα κατευθυνθεί προς τον Σαμαρά διότι ο ψηφοφόρος προτιμά πάντα να πηγαίνει με το… «κουβέρνο», δηλαδή με το κόμμα που μπορεί να αναλάβει την εξουσία! Οσο και καλοπροαίρετες να είναι οι προθέσεις του Γ. Καρατζαφέρη, κατανοούνται δύσκολα από τις αγανακτισμένες μάζες. Το αποτέλεσμα είναι, ότι αυτήν την στιγμήν, Σαμαράς και Καρατζαφέρης, παρέδωσαν την πρωτοπορίαν του αντιπολιτευτικού αγώνα, στην Αριστερά.

Κι ίσως υπάρξουν οδυνηρές εκπλήξεις, με την Αριστερά να μπαίνει σε «πρώτο πλάνο». Είναι καλό να ανατρέχει κανείς – και περισσότερο οι πολιτικοί – σε ιστορικά προηγούμενα για να αποφεύγονται λάθη. Σήμερα, οι πολιτικοί δεν ακολουθούν αυτήν την σοφήν τακτικήν, και τα επακόλουθα, δεν θα είναι ευχάριστα.

ΘΑ ΕΠΑΝΑΛΗΦΘΕΙ ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΤΟΥ 1958;

Ας ανατρέξουμε, λοιπόν πάλι στην Ιστορία. Στις εκλογές του 1958, η ΕΡΕ του Κων. Καραμανλή, ήλθε σε μια συνεννόηση με το Κόμμα των Φιλελευθέρων του Γεωργ. Παπανδρέου και του Σοφ. Βενιζέλου, για τον εκλογικόν νόμον.

Ο Καραμανλής ήθελε με την «ενισχυμένη αναλογική» σε συμφωνία με το Κέντρον να ευνοηθεί το Κόμμα των Φιλελευθέρων, με ποσοστά στην δεύτερη κατανομή, απαγορευτικά για τα μικρά κόμματα, φυσικά και για την Αριστερά. Η συμφωνία ΕΡΕ – Φιλελευθέρων, εμονογραφήθη το πρωί της 27ης Φεβρουαρίου 1958. Το νομοσχέδιο, προκάλεσε την έντονη αντίδραση των άλλων κομμάτων, που εκατηγόρησαν την ΕΡΕ και την ηγεσίαν των Φιλελευθέρων για συνωμοσία, κι ακολούθησε θυελλώδης συνεδρίαση στην Βουλήν.

Αυτή ακριβώς η αίσθησις της υπάρξεως κρυφής συνωμοσίας, μεταξύ ΕΡΕ – Φιλελευθέρων, μετακίνησε μάζες Κεντρώων ψηφοφόρων, προς τα Αριστερά. Ετσι, στις εκλογές της 11ης Μαΐου 1958, η ΕΔΑ υπό τον έμπειρον πολιτικόν ηγέτην της Ιω. Πασαλίδη, ήλθε δεύτερο κόμμα με ποσοστά 24,43%, 79 έδρες, και ανεδείχθη σε Αξιωματική Αντιπολίτευση. Το Κόμμα των Φιλελευθέρων, υπέστη συντριπτική ήττα με ποσοστά 20,68% και 36 έδρες.


Ανάλογο φαινόμενο ενδέχεται να σημειωθεί στις προσεχείς εκλογές, όποτε και αν διεξαχθούν, έστω και αν οι συνθήκες έχουν βασικές διαφορές. Η Νέα Δημοκρατία, ακόμη και χωρίς αυτοδυναμία, είναι σίγουρο ότι θα έλθει πρώτη. Το ΠΑΣΟΚ που εγκατέλειψαν και πρώην οπαδοί του, απογοητευμένοι και τρομαγμένοι από τα παρανοϊκά φορολογικά μέτρα, φαίνεται ότι θα έλθει… τρίτο! Και την θέσιν της Αξιωματικής Αντιπολιτεύσεως, διεκδικεί σοβαρά η Αριστερά και συγκεκριμένα ο Αλέξης Τσίπρας – ίσως με συνδρομήν και του κ. Κουβέλη.

Κι αυτό, διότι η λεγόμενη «Δεξιά» και πιο συγκεκριμένα ο ΛΑ.Ο.Σ. άφησε το αντιπολιτευτικό πεδίο ελεύθερο στην Αριστερά, έστω και χωρίς να το θέλει. Αντιλαμβάνεται όμως, ο κ. Καρατζαφέρης τι θα σημαίνει για το Κόμμα του, εάν το υπερφαλαγγίσει ο ΣΥΡΙΖΑ; Καλώς ή κακώς, το πρόβλημα που δεσπόζει στις σκέψεις των ψηφοφόρων, είναι η οικονομική εξαθλίωσις της μεσαίας και της εργατικής τάξεως, η ανεργία, και η απελπισία των νέων παιδιών που τους έκλεισαν τους ορίζοντες.

Δεν θα αναλογισθούν οι ψηφοφόροι – κακώς βέβαια – την ορθήν γραμμήν του ΛΑ.Ο.Σ. στα εθνικά θέματα στην πληγήν των αλλοδαπών και των συμμοριών των λαθρομεταναστών, που αποτελούν δημόσιον κίνδυνον. Θα πρυτανεύσει στην σκέψιν των, αποκλειστικά το οικονομικόν χάλι. Και σ’ αυτόν τον τομέα, η Αριστερά, έχει την δυνατότητα να ακούγεται ο λόγος της ευχάριστα. Το σύνθημα «όλοι το ίδιο είναι» θα λειτουργήσει περισσότερο σε βάρος του ΛΑ.Ο.Σ.

Ας μελετήσει με προσοχήν λοιπόν την τακτικήν του ο κ. Καρατζαφέρης, για να μην συμβούν όσα επικίνδυνα διαγράφονται στον ορίζοντα… Οι πολίτες είναι θυμωμένοι, διότι τους εμπαίζουν άγρια. Σαμαράς και Καρατζαφέρης δεν γνωρίζουν, ότι επί των ημερών του κ. Παπαδήμου, ως διοικητού της Τραπέζης Ελλάδος έγινε η μεγάλη ληστεία στο χρηματιστήριο το 1999;
Αγνοούν οι δύο αρχηγοί, το κόλπο Σημίτη με τα δύο κρυφά SWAPS που συνήψε με την αμερικανική «Γκόλντμαν Σακς» το 2001, για να καλύψει τις προϋποθέσεις για ένταξη της Ελλάδος στην ΟΝΕ, και τι μας εστοίχισε αυτό το «κόλπο»;

Δεν θυμούνται, ότι ο κ. Παπαδήμος, ως διοικητής της Τραπέζης Ελλάδος, ήταν συνυπεύθυνος για τα στοιχεία που επαρουσίασε η κυβέρνηση του ολετήρα Σημίτη για να μπούμε στην ΟΝΕ; Με ποια κριτήρια, επρότειναν οι δύο αρχηγοί σαν «λύση εθνικής σωτηρίας» τον κ. Παπαδήμο; Οι ψηφοφόροι που είχαν εναποθέσει τις ελπίδες τους σε ΝΔ και ΛΑ.Ο.Σ. διακατέχονται τώρα από δυσπιστία.

Ο ΛΑ.Ο.Σ. σαν λαϊκό Δεξιό πατριωτικό κόμμα, βάζει σε κίνδυνο την επιρροή και τον πολιτικό του λόγο. Ο αντιπρόεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου κ. Κ. Τράκας θέτει σειρά σοβαρών ερωτημάτων προς τον κ. Παπαδήμο. Απάντησις δεν υπάρχει. Οι αρχηγοί Κεντροδεξιάς και Δεξιάς, αγνόησαν το σοβαρό αυτό ζήτημα. Πολλά είναι τα σύννεφα που σκιάζουν την αποστολήν του νέου πρωθυπουργού.

Και κάθε άλλο, παρά αθώοι είναι οι πανηγυρισμοί εφημερίδων που διατηρούν δεσμούς με τον πρώην διοικητή της Τραπέζης Ελλάδος. Προσποιούνται πολλοί, ότι το πρόβλημα της χώρας, ήταν μια κυβέρνησις συνεργασίας. Και η Τρόικα πιστεύει, ότι αφού επέτυχε αυτή τη «σύναξη», τώρα ο λαός θα υπακούει σαν στρατιώτης με γερμανική πειθαρχία.

Πλανώνται οι διάδοχοι του ναζισμού. Τα πτυχία του Χάρβαρντ, δεν μας εντυπωσιάζουν. Και τους κατακτητές θα τους πολεμήσουμε. Το θυμωμένο ποτάμι, που ξεκίνησε από όλες τις γειτονιές, που αποτελούν Βρυσομάνα της λαϊκής οργής, δεν γυρίζει πίσω. Οι Εφιάλτες πάσης αποχρώσεως μειοδοτών και των εμπόρων της εθνικής μας αξιοπρέπειας, θα σαρωθούν.

Εχουν όμως τεράστιες ευθύνες απέναντι στον χιλιοπροδομένο κόσμο της μεγάλης εθνικόφρονος παρατάξεως, οι κ.κ. Σαμαράς και Καρατζαφέρης. Ας μην απογοητεύσουν αυτόν τον ταλαιπωρημένο κόσμο, διότι οι επιπτώσεις θα φανούν σύντομα. Και θα πει τότε ο Σαμαράς στον Καρατζαφέρη, ό,τι είπε ο Κωνσταντήμπεης πυροβολώντας τον Καποδίστρια: «Κι εγώ κακά χερόβολα, κι εσύ κακά δεμάτια…»!

ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΕΟΝΤΑΡΙΤΗΣ



Αναγνωριστική αγωγή κατά του ελληνικού δημοσίου, κατέθεσε πρόσφατα ο πρώην προθυπουργός κ. Κ. Σημότης ώστε τελικά να του αναγνωρισθεί ως δική του ιδιοκτησία το μέρος του αιγιαλού που βρίσκεται μπροστά από το πολυτελές εξοχικό του στους Αγίους Θεοδώρους.

Το θέμα αποκάλυψε με δημοσίευμα της η εφημερίδα «Πολίτης της Κορινθίας», το οποίο αναφέρει ότι αρχικώς το αίτημα του Κώστα Σημίτη δεν έγινε δεκτό, αφού η συγκεκριμένη έκταση ανήκει στο δημόσιο.

Ο πρώην πρωθυπουργός μη αποδεχόμενος τους λόγους που δεν έγινε δεκτό το αίτημά του, αποφάσισε να περιφράξει ένα μεγάλο μέρος του αιγιαλού χωρίς να διαθέτει φυσικά τα απαιτούμενα χαρτιά αδειοδότησης.

Ακολούθως κατέθεσε την αναγνωριστική αγωγή και «παρέστη δια» του νομικού του συμβούλου πριν 10 μέρες στην κατάθεση της αγωγής στην Κορινθία, ενώ η απόφαση αναμένεται το επόμενο διάστημα.


  • Nabucco, TGI, South Stream… τώρα και ο αγωγός που θα μεταφέρει το φυσικό αέριο από Ισραήλ και Κύπρο στην Ευρώπη

Ας κάνουμε την καταμέτρηση των εμπλεκόμενων χωρών.

Πρώτα οι χώρες-παραγωγοί φυσικού αερίου. Ρωσία, Ιραν, Αζερμπαϊτζαν, Ισραήλ, Κύπρος. Χώρες τεράστιες, αλλά και μικρές, δυο πυρηνικές δυνάμεις και μια που θα γίνει... σύντομα πυρηνική δύναμη.

Η δεύτερη κατηγορία χωρών είναι αυτές που ως ενδιάμεσοι αποκτούν στρατηγικό πλεονέκτημα καθώς μέσα από το έδαφός τους περνούν οι αγωγοί. Σε αυτές είναι η Τουρκία, η Ελλάδα και η Βουλγαρία.

Στην τρίτη κατηγορία εντάσσονται οι χώρες-καταναλωτές της ενέργειας και εδώ πρέπει να ενταχθούν όλες οι χώρες της Ε.Ε.

Μιλάμε δηλαδή για δεκάδες εμπλεκόμενες χώρες. Το στρατηγικό παιχνίδι είναι τεράστιο. Απ' τη μια οι καταναλωτές δεν θέλουν να είναι δεσμευμένοι από έναν παραγωγό, όπως αυτή τη στιγμή απ' τη Ρωσία, απ' την άλλη η “Αρκούδα” που θέλει να διατηρήσει τις αγορές και παράλληλα Αζέροι και Ιρανοί που θέλουν να πουλήσουν, αλλά και οι Ισραηλινοί και οι Κύπριοι που θέλουν να μπουν δυνατά στην αγορά που είναι θέμα χρόνου πότε θα βάλει στο περιθώριο το πετρέλαιο...

Σε όλους αυτούς προσθέστε και τις ΗΠΑ, οι οποίες μέσω των εταιριών τους θέλουν να είναι στο παιχνίδι της διακίνησης και θα δείτε ότι ουσιαστικά όλος ο πλανήτης ... παίζει τα ρέστα του.

Ας δούμε μερικές τελευταίες ειδήσεις που λένε πολλά.

Πριν καν βεβαιωθούν οι Ισραηλινοί για το μέγεθος του κοιτάσματός τους είχαν ρίξει στο τραπέζι την κατασκευή δεξαμενών στην Κύπρο και αγωγού από την Κύπρος στην Κρήτη και από κει μέσω ηπειρωτικής Ελλάδας στην Ιταλία και την υπόλοιπη Ευρώπη.

Μόλις την Πέμπτη 24 Νοεμβρίου πέρασε στα ψιλά γράμματα η είδηση ότι η ελληνική εταιρεία αερίου έκανε τη σχετική έρευνα και είδε ότι ο αγωγός αυτός είναι εφικτό να κατασκευαστεί. Δηλαδή συμφέρει καθώς το κόστος του δεν θα ανεβάσει την τιμή του αερίου και έτσι θα είναι ανταγωνιστικό σε αυτό των Αζέρων, των Ιρανών και των Ρώσων...

Πριν κλείσει 24ωρο μαθαίνουμε ότι 19 Δεκεμβρίου θα γίνει παρουσίαση του αγωγού South Stream στην Αθήνα. Ο αγωγός είναι ρωσικής έμπνευσης και στοχεύει την αγορά της Ιταλίας.



Μόλις μερικές μέρες πριν, από την άλλη μεριά των ελληνοβουλγαρικών συνόρων μαθαίναμε ότι “ξαφνικά” οι Βούλγαροι “ζεσταίνουν” τον αγωγό Μπουρκάς-Αλεξανδρούπολη, που συνδέεται άμεσα με τον South Stream.

Ταυτόχρονα για τον αγωγό ενδιαφέρονται γαλλικές και ιταλικές εταιρίες, όπως επίσης ενδιαφέρονται και για έναν τρίτο αγωγό. Τον ονομαζόμενο TGI που θα μεταφέρει μέσω Τουρκίας και Ελλάδας αζέρικο και ιρανικό πετρέλαιο και πάλι προς Ιταλία.



Μια διακλάδωση... πριν όμως στο τουρκικό έδαφος είναι και ο αγωγός Naducco, αυτός που “παρακάμπτει” την Ελλάδα και την Ιταλία και στέλνει το φυσικό αέριο από την Ασία απευθείας στην καρδιά της Ευρώπης, στην Αυστρία.



Αυτά στη γειτονιά μας που εξηγούν πολλές κινήσεις. Τρεις στους τέσσερις αγωγούς σχεδιάζονται να περάσουν ... κάθετα και οριζόντια απ' την Ελλάδα. Ο διπλωματικός πόλεμος είναι σε πλήρη εξέλιξη και αναμένεται να κορυφωθεί στους επόμενους μήνες.



Σε πρόσφατη ομιλία του στο πανεπιστήμιο Κολούμπια ο γνωστός `Ελληνας οικονομολόγος Γιάννης Βαρουφάκης τόνισε πως η κ. Μέρκελ και ο κ. Σαρκοζί έχουν κάθε λόγο να είναι θυμωμένοι με τον κ. Παπανδρέου.

«Πριν μερικές μέρες προσυπέγραψε την Συμφωνία του Οκτωβρίου.Όσο εκείνοι ανακοίνωναν την (πολύ κακή για την Ευρώπη και καταδικαστική για την Ελλάδα) συμφωνία, εκείνος καθόταν ήσυχα-ήσυχα και τους άκουγε. Στο τέλος μάλιστα τους χειροκρότησε. Κι όταν ήρθε η σειρά του να μιλήσει, απευθυνόμενος στον ελληνικό λαό, υπερθεμάτισε για την εν λόγω συμφωνία. Μέρες μετά, χωρίς καμία συζήτηση μαζί τους, ήρθε η ανακοίνωση του δημοψηφίσματος το οποίο θέτει την συμφωνία, προσωρινά τουλάχιστον, στο ψυγείο - μια συμφωνία που, υποτίθεται, έπρεπε να εφαρμοστεί άμεσα για να ανατρέψει το κακό κλίμα στις αγορές», είπε.

Σύμφωνα με τον κ. Βαρουφάκη, Μέρκελ και Σαρκοζί αμφισβητούν το δικαίωμα του (πρώην πλέον) έλληνα πρωθυπουργού να θέσει την Συμφωνία του Οκτωβρίου σε δημοψήφισμα. Αμφισβητούν όμως, όπως είπε, το ηθικό και πολιτικό δικαίωμα κάθε Ευρωπαίου ηγέτη, ιδίως δε του Έλληνα (πρώην) πρωθυπουργού, να προβεί σε μια τέτοια κίνηση μονομερώς μετά από μια συμφωνία η οποία προέκυψε ως αποτέλεσμα δεκάδων ωρών διαβουλεύσεων.

«Με το δίκιο τους λένε στον κ. Παπανδρέου: Αν διαφωνούσε με την συμφωνία, γιατί την υπέγραψε; Κι αν συμφωνούσε, αλλά ήθελε να θέσει την συμφωνία στην κρίση των συμπολιτών του, γιατί δεν μας είχε προετοιμάσει ώστε να λάβουμε κι εμείς τα μέτρα μας μπροστά σε ένα πιθανό όχι; Πράγματι, αν κάθε Ευρωπαίος ηγέτης συμπεριφερόταν όπως ο κ. Παπανδρέου, ασκώντας το (πραγματικά αναφαίρετο) δικαίωμά του ανάλογα, τότε θα εξαφανιζόταν η όποια προοπτική σύγκλισης στο πλαίσιο Συνόδων Κορυφής. (Φαντάζεστε τι θα λέγαμε για την κα Μέρκελ αν, χωρίς προειδοποίηση, έθετε σε δημοψήφισμα συμφωνία που επετεύχθη μετά από κοπιαστικές συζητήσεις και που μας ικανοποιούσε, όπως ικανοποιεί τον μέσο Γερμανό σήμερα η Συμφωνία του Οκτωβρίου;)», σημείωσε.

Ο κ. Βαρουφάκης τόνισε ότι ο θυμός των κ. Μέρκελ και Σαρκοζί είναι κατανοητός. Όμως, ο τρόπος που αντέδρασαν είναι άθλιος όπως τον χαρακτήρισε. «Πώς αντέδρασαν; Απειλώντας τον ελληνικό λαό ότι ένα "όχι" στο δημοψήφισμα θα σημάνει έξοδο από το ευρώ και, συνεπώς, από την ΕΕ. Πρόκειται για ηλιθιότητα επειδή, όπως έχω πολλές φορές εξηγήσει, η έξοδος από το ευρώ έστω και μιας μόνο μικρής χώρας θα σημάνει την άμεση κατάρρευση του κοινού νομίσματος. Η απειλή της κ. Μέρκελ και του κ. Σαρκοζί θυμίζει τον πατέρα που απειλεί το παιδί του πως αν δεν φάει το φαΐ του εκείνος θα κρατήσει την αναπνοή του μέχρι να σκάσει. Μια απειλή που κανένα παιδί δεν θα πιστέψει ποτέ. Άρα, μια ηλίθια απειλή. Γιατί και άθλια; Επειδή απειλώντας τον ελληνικό λαό με αποπομπή από το ευρώ και την ΕΕ σε περίπτωση ενός 'όχι' στο δημοψήφισμα, η κ. Μέρκελ και ο κ. Σαρκοζί εξευτελίζουν την ιδέα μιας ενωμένης, ευνομούμενης Ευρώπης», συμπλήρωσε.

Από πού κι ως πού η διαφωνία ενός λαού με ένα συγκεκριμένο πακέτο μέτρων για την Κρίση ταυτίζεται με εθελούσια έξοδο από τη ίδια την Ευρώπη, αναρωτιέται ο κ. Βαρουφάκης ο οποίος έθεσε και άλλες ερωτήσεις στο ακροατήριο του όπως: με ποιο δικαίωμα απαγορεύεται σε έναν λαό να διαφωνήσει με τις ανόητες συνταγές τους υπό την απειλή ότι η διαφωνία θα τιμωρηθεί με αποπομπή;
Πώς αποφάσισαν οι δύο ηγέτες να γράψουν, κατά το δοκούν, στα παλιά τους τα παπούτσια την Συμφωνία της Λισαβώνας η οποία ρητώς λέει πως δεν υπάρχει διαδικασία αποπομπής χώρας-μέλους της ευρωζώνης;

Ο κ. Βαρουφάκης μίλησε και για το δημοψήφισμα που έβαλε στο τραπέζι ο πρώην πρωθυπουργός. Σύμφωνα με τον ίδιο Το δημοψήφισμα μας ζητούσε να κρίνουμε, ως Έλληνες και ως Ευρωπαίοι, αν η Συμφωνία του Οκτωβρίου είναι καλή για την Ελλάδα και για την Ευρώπη.

«Μας καλούσε να απαντήσουμε αυτό το ερώτημα και όχι κάποιο άλλο. Να πούμε ένα ΝΑΙ ή ένα ΟΧΙ στην συγκεκριμένη συμφωνία. Μόνο σε αυτήν” είπε. Είχαμε την ιερή υποχρέωση να κλείσουμε τα αυτιά μας στην χυδαία ταύτιση του ερωτήματος αυτού με το εάν θέλουμε να παραμείνουμε στην ευρωζώνη. Και να στηλιτεύσουμε όποιον ή όποια προσπαθούσε να μας πείσει ότι ένα ΟΧΙ αποτελεί επιλογή εξόδου από το ευρώ και την ΕΕ. Αν κάποιοι ήθελαν την απάντηση του ελληνικού λαού σε αυτό το ερώτημα, ας το έθεταν σε ξεχωριστό δημοψήφισμα. Να μας ρωτούσαν δύο ανεξάρτητα ερωτήματα: 1. Θέλετε να μείνουμε στο ευρώ;
2. Συμφωνείτε στην εφαρμογή της Συμφωνίας του Οκτωβρίου;».

Αν μπορούσε να απαντήσει και στα δύο ερωτήματα, ο κ. Βαρουφάκης λέει θα απαντούσε ΝΑΙ στο πρώτο και ΟΧΙ στο δεύτερο, καθώς θεωρεί ότι το ΟΧΙ στο δεύτερο ερώτημα αποτελεί προαπαιτούμενο για να μπορέσει η ιστορία να απαντήσει καταφατικά στο πρώτο.
«Επειδή για να υπάρχει και στο μέλλον ευρώ πρέπει πρώτα να διασωθεί το κοινό νόμισμα. Και επειδή για να διασωθεί το ευρώ πρέπει να καταργηθεί η Συμφωνία του Οκτωβρίου. Γιατί; Επειδή η εφαρμογή της θα επισπεύσει, αντί να σταματήσει, την κατάρρευση της ευρωζώνης. Όπως φάνηκε όμως, μας έθεσαν μόνο το δεύτερο ερώτημα εκβιάζοντας μας με την ανυπόστατη απειλή πως ένα ΌΧΙ σε αυτό θα εκλαμβάνονταν ως ΟΧΙ στο μη ερωτηθέν πρώτο ερώτημα.»

O κ. Βαρουφάκης διδάσκει οικονομική θεωρία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Έχοντας ζήσει είκοσι τρία χρόνια στην Αγγλία, στην Σκωτία, στο Βέλγιο και στην Αυστραλία, όπου και δίδασκε πριν την επιστροφή στα πάτρια, έχει δεθεί συναισθηματικά με την ιδιότητα του «ξένου» - ιδίως τώρα που ζει μόνιμα στην Ελλάδα. Την ομιλία του στο πανεπιστήμιο Κολούμπια παρακολούθησαν μέλη της Ακαδημαϊκής κοινότητας όπως επίσης και διπλωματικοί ακόλουθοι.


Η Ευρώπη πάει κατά διαόλου στο σύνολό της. To επιτόκιο δεκαετούς δανεισμού στην Ιταλία έχει σταθεροποιηθεί πάνω από το 7%, δείχνοντας ότι η γειτονική χώρα βαδίζει ολοταχώς προς την ένταξή της στον μηχανισμό στήριξης της τρόϊκας.

Η Γερμανία αντιπετώπιζε πρόβλημα στον έως τώρα εύκολο δανεισμό της, για να... εξασφαλίσει τελικά επιτόκιο 1,98%.

Ακόμη και η τσέχικη κορώνα, νόμισμα εκτός ευρωζώνης, αλλά παράρτημα της γερμανικής οικονομίας, έχει πλέον επιτόκιο δανεισμού που ξεπερνά το 4,5% ενώ η Πολωνία, πιασμένη απ' το... τρυφερό χεράκι της Μέρκελ, έχει επιτόκιο δανεισμού 6,5 % βαδίζοντας ακόμη και η χώρα αυτή σε μηχανισμό στήριξης από το ΔΝΤ, όπως έκανε ήδη η Ουγγαρία.

Στην Ελλάδα, τα ασφάλιστρα κινδύνου βρίσκονται από χθες στο 97,5% (cds), κάτι που ερμηνεύεται ως το έσχατο στάδιο πριν από την οριστική πτώχευση. Πιο πιθανό ενδεχόμενο από ποτέ είναι να οδηγηθεί η χώρα μας σε πλήρωση πιστωτικού γεγονότος.

Εάν συμβεί κάτι τέτοιο (το Σαββατοκύριακο) ό,τι ομόλογα υπάρχουν σε ξένα χέρια, θα... σκάσουν και το ντόμινο καταστροφής που ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη, θα λάβει διαστάσεις τσουνάμι.

Η ευρωζώνη πνέει τα λοίσθια και μαζί το ευρώ...

Και η Μέρκελ εξακολουθεί να παριστάνει τον γκεσταπίτη, στο όνομα των τραπεζών!

  • Ατελείωτη κατηφόρα για το ευρώ, στο 1,32 η ισοτιμία του έναντι του δολαρίου
  • Η ύφεση μοιάζει ικανή να ''καταπιεί'' χώρες κολοσσούς - Μετά το σοκ της γερμανικής δημοπρασίας, Ιταλία, Γαλλία, Ισπανία και Βέλγιο πληρώνουν τοκογλυφικά επιτόκια στις αγορές για να αντλήσουν μετρητά
  • Για επερχόμενο Αρμαγεδδώνα και για το τέλος του ευρώ κάνουν λόγο έγκριτα διεθνή μέσα
  • Για πόσο θα μείνει εγκλωβισμένη στην αδιαλλαξία της αναρωτιούνται για την Μέρκελ ακόμα και οι Γερμανοί
''Ή τώρα ή ποτέ'' είναι το σύνθημα που ακούγεται σε κάθε γωνιά της Ευρώπης, καθώς όλοι περιμένουν με απελπισία μία αντίδραση πριν καταρρεύσει το οικοδόμημα της ευρωζώνης.

Αυτό που όλοι φοβόντουσαν, αυτό που όλοι απεύχονταν συμβαίνει ΉΔΗ.Η κρίση ξέφυγε από τα στενά όρια των υπερχρεωμένων χωρών, σαν την Ελλάδα, την Πορτογαλία και την Ιρλανδία και εξαπλώθηκε στον σκληρό πυρήνα της Ευρώπης.

Η μεγάλη κατηφόρα του ευρώ και των ευρωπαικών χρηματιστηρίων

Το ευρώ με σπασμένα φρένα υποχωρεί συνεχώς, ιδίως μετά το ναυάγιο στη μίνι σύνοδο κορυφής στο Στρασβούργο, με την ισοτιμία του έναντι του δολαρίου στα 1,32430.

Κάθε υψηλό ρεκόρ σπάνε τα 5ετή CDS, δηλαδή ασφάλιστρα κινδύνου έναντι χρεοκοπίας, σε Γαλλία, Ισπανία και Βέλγιο, ενώ πιο αυξημένη από ποτέ είναι η απόδοση των διετών ιταλικών ομολόγων που έφτασε στο 7,814%.

Στα ύψη παραμένουν τα spreads 10ετών ομολόγων με την Ελλάδα στις 2.764 μ.β, την Ιρλανδία στις 597 μ.β, την Πορτογαλία στις 1.008 μ.β, την Ισπανία στις 445 μ.β και την Ιταλία στις 510 μονάδες βάσης.

Από τα κυριότερα ευρωπαικά χρηματιστήρια το Λονδίνο είναι στο -0,39%, η Φραγκφούρτη στο -0,44% και το Παρίσι στο -0,53%.
Στο φτωχό συγγενή, το Ελληνικό Χρηματιστήριο στις 14.29 ο Γενικός Δείκτης ήταν στις 667,74 μονάδες στο -0,83% με μικρό τζίρο στα 14,02 εκ.ευρώ.

Τοκογλυφικά επιτόκια για την Ιταλία

Σήμερα ιδίως η Ιταλία σπαρταράει στα δίχτυα των αγορών αφού τα επιτόκια που πλήρωσε το Ιταλικό Δημόσιο σε δημοπρασία είναι τα υψηλότερα από την εισαγωγή του ευρώ.

Μπορεί να καλύφθηκε ο στόχος της άντλησης 10 δις ευρώ, και να μην επαναλήφθηκε το γερμανικό φιάσκο, αλλά τα επιτόκια χαρακτηρίζονται εύλογα ως ''τοκογλυφικά''.

Στα 6μηνα έντοκα γραμμάτια η απόδοση πέταξε στο 6,504% από 3,535% στην προηγούμενη αντίστοιχη δημοπρασία, όμως κυριολεκτικά καταστροφική ήταν η απόδοση στα 2ετή ομόλογα.
Στο 7,814% κλείδωσε το επιτόκιο ενώ τον Οκτώβριο ήταν στο 4,628%.

Πανικός στα άλλοτε συγκρατημένα έγκριτα διεθνή Μ.Μ.Ε

'Οι εξελίξεις στις αγορές ομολόγων δείχνουν έναν επερχόμενο Αρμαγεδδώνα'' είναι ο πιο χαρακτηριστικός τότλος που ανήκει στο Bloomberg.
Οι Financial Times, μετά τον Economist, εκτιμούν πως ''το ευρώ βυθίζεται καθώς γίνεται φανερό ότι η ΕΚΤ δεν δέχεται πιέσεις για να παρέμβει στις αγορές''.

Η Wall Street Journal αμφιβάλλει έντονα για το μέλλον της ευρωζώνης, όπως τουλάχιστον την γνωρίζουμε, γράφοντας :''το μεγαλύτερο ερώτημα δεν είναι αν μόνο αν κάποια από τις 17 κυβερνήσεις της ευρωζώνης θα χρεοκοπήσει αλλά αν η ευρωζώνη στο σύνολό της θα διατηρήσει τη σημερινή μορφή της''.

Η γαλλική Monde φαίνεται πως απολαμβάνει τη διάχυση της κρίσης ακόμα και στη Γερμανία, θυμίζοντας τη δημοπρασία-φιάσκο ''Το Βερολίνο, διακεκριμένος τενόρος εδώ και χρόνια της οικονομικής αρετής και πειθαρχίας, δεν βρίσκεται πλέον στο απυρόβλητο των επιπτώσεων από την κρίση της ευρωζώνης''.

Δεν στρογγυλεύει τους χαρακτηρισμούς της η Liberation για τη χθεσινή μίνι Σύνοδο Κορυφής:''στο Στρασβούργο η Ενωση εξελίχθηκε σε φάρσα''.

Η Sueddeutsche Zeitung διαπιστώνει με θλίψη πως ο εχθρός (κρίση) έφτασε στην πόρτα της Γερμανίας: ''Η Ευρώπη διασώζει και διασώζει και διασώζει, αλλά η αλήθεια είναι ότι τα μέτρα που έχουν υιοθετηθεί μέχρι σήμερα δεν είναι πλέον επαρκή.Η κρίση έχει φτάσει στην καρδιά της Ευρώπης.Εχει πέσει η ζήτηση ακόμα και για τα γερμανικά ομόλογα''.

Οι τίτλοι της Handelsblatt, σε άλλες εποχές θα χαρακτηρίζονταν ως ''καταστροφολογικοί'', όχι όμως τώρα :''Οι επενδυτές φοβούνται μια δίνη που θα παρασύρει τους πάντες.Αναρωτιούνται για πόσο καιρό ακόμη η γερμανική οικονομία μπορεί να αντέξει το κακό αυτό περιβάλλον, η κρίση χρέους έχει δημιουργήσει ένα φαύλο κύκλο με αβέβαιη έκβαση για την οικονομία, τις επιχειρήσεις και το Γερμανικό Χρηματιστήριο''.

Τέλος στην ασυλία της Μέρκελ

Μπροστά στις δραματικές αυτές εξελίξεις αποδεικνύονται ''λίγοι'' οι ευρωπαίοι ηγέτες και όλοι φοβούνται μήπως αποδειχτεί μοιραία η Μέρκελ λόγω των εμμονών της.
''Nein'' απαντάει ακόμα η Γερμανίδα Καγκελάριος στο πανευρωπαικό αίτημα για ευρωομόλογο, ρίχνοντας έτσι στα βράχια τη συνάντηση που είχε με τον Γάλλο Πρόεδρο και τον Ιταλό Πρωθυπουργό.

Για αυτό και οι αιχμές κατά της Μέρκελ από την Frankfurter Allgemeine. ''Η πρόταση του Μπαρόζο για την εισαγωγή του ευρωομολόγου αποκαλύπτει ρήξη του με τη Μέρκελ. Πρόκειται για μια εξέλιξη που ουδείς θα φανταζόταν πριν από επτά χρόνια''.
Δεν ''χτυπάει'' τυχαία τα 7 χρόνια η Frankfurter Allgemeine, είναι τα χρόνια που η Μέρκελ βρίσκεται στην εξουσία.



Του Paul Craig Roberts
για το ιστολόγιο Counterpunch

Η 23η μέρα του Νοεμβρίου, παραμονή της αργίας των Ευχαριστιών, έφερε τρεις έκτακτες ειδήσεις μαζί. Η πρώτη είδηση αφορούσε στην προεκλογική εκστρατεία του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Η δεύτερη ήταν η δήλωση του Ρώσου Προέδρου στην οποία εξέφραζε την αντίδρασή του στην ανάπτυξη πυραυλικών βάσεων από την Ουάσιγκτον γύρω από τη χώρα του. Και η τρίτη ήταν η είδηση ότι η δημοπρασία ομολόγων της Γερμανίας ήταν από τις χειρότερες στην ιστορία.

Αφού τα μέσα μαζικής ενημέρωσης δεν μας διαφωτίζουν για τη σημασία αυτών των τριών εξελίξεων, επιτρέψτε μου να επιχειρήσω μια μικρή ανόλυση.

Ας αρχίσουμε από το πρώτο θέμα. Με εξαίρεση τον Ron Paul, τον μοναδικό υποψήφιο από τα δύο μεγάλο κόμματα που διαθέτει τα προσόντα για να γίνει Πρόεδρος των ΗΠΑ, οι υπόλοιποι υποψήφιοι από το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα είναι χειρότεροι ακόμη και από τον Ομπάμα, έναν πρόεδρο που είχε τον λαό με το μέρος του, αλλά την έχασε όταν τον ξεπούλησε στα μεγάλα συμφέροντα.

Κανείς άλλος νεοεκλεγείς πρόεδρος στην ιστορία των ΗΠΑ, ούτε ο John F. Kennedy, ούτε ο Ronald Reagan, δεν είχε την εκπληκτική ανταπόκριση που είχε στις περασμένες εκλογές ο Barack Obama. O αριθμός των πολιτών που αψήφησαν το κρύο για να παρακολουθήσουν την τελετή ορκωμοσίας του έσπασε όλα τα ρεκόρ. To εθνικό πάρκο Mall της Washington, αν και αρκετά μακριά από το Καπιτώλιο, όπου έγινε η εκδήλωση, ήταν ασφυκτικά γεμάτο, και ο κόσμος που αυθόρμητα πήγε να την ακούσει, αλλά δεν μπορούσε να την δει παρά μόνο σε γιγαντοοθόνες, σχημάτιζε ουρές χιλιομέτρων.

Ο Obama είχε πείσει το εκλογικό σώμα ότι θα έβαζε τέλος στους πολέμους, ότι θα σταματούσε τις παραβιάσεις του Συντάγματος που είχαν κάνει οι προηγούμενες κυβερνήσεις των ΗΠΑ, ότι θα καταργούσε το καθεστώς των παράνομων βασανιστηρίων, θα έκλεινε τις διαβόητες φυλακές του Γουαντάναμο, και θα έστρεφε την προσοχή του στις πραγματικές ανάγκες του αμερικανικού λαού, αντί να γεμίζει τις τσέπες του στρατιωτικού κατεστημένου και αυτού της εθνικής ασφάλειας με τα χρήματα των φορολογούμενων.

Αντίθετα, με το που ανέλαβε την εξουσία, ο Obama ανανέωσε και επέκτεινε τους πολέμους που άρχισαν οι νεοσυντηρητικοί Bush και Cheney.

Έφερε τροπολογίες στο Κογκρέσο ώστε να νομιμοποιηθούν όλες οι επιθέσεις του καθεστώτος Bush εναντίον του Συντάγματος των ΗΠΑ. Ανέθεσε την εποπτεία και διαχείριση της αμερικανικής οικονομικής πολιτικής στην Wall Street, αθώωσε το καθεστώς Bush για τα εγκλήματα που είχε διαπράξει και έριξε στους ώμους του αμερικανικού λαού το οικονομικό κόστος που απαιτείται ώστε να διατηρηθεί η οικονομική ευμάρεια των πολύ εύπορων τάξεων.

Η πρώτη σκέψη που θα έκανε κανείς είναι ότι ένας τόσο αποτυχημένος πρόεδρος εύκολα θα έχανε την επόμενη εκλογική αναμέτρηση. Και όμως, παρά την δεδομένη ιστορική ευκαιρία, με εξαίρεση την υποψηφιότητα του Ron Paul, που δεν έχει την υποστήριξη του κόμματος, το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα έχει θέσει στη διάθεση του εκλογικού σώματος την πιο απίστευτα ανεγκέφαλη και άθλια λίστα επιλογών που έχουν αντικρύσει ποτέ οι Αμερικανοί ψηφοφόροι.

Στην τηλεοπτική αναμέτρηση που έγινε στις 22 Νοεμβρίου, οι Ρεπουμπλικάνοι υποψήφιοι, με εξαίρεση τον Ron Paul, που απουσίαζε, αποκαλύφθηκαν στο κοινό. Ήταν μια ομάδα απληροφόρητων πολεμοκάπηλων που υποστηρίζουν το αστυνομικό κράτος. Οι Gingrich και Cain μας επανέλαβαν το παλιό παραμύθι ότι οι μουσουλμάνοι "θέλουν να μας σκοτώσουν όλους" και ότι "θα είμαστε όλοι σε κίνδυνο για το υπόλοιπο της ζωής μας".

Ο δε Bachmann δήλωσε ότι το κράτος-μαριονέτα των Αμερικανών, το Πακιστάν, είναι "κάτι παραπάνω από μια υπαρξιακή απειλή". Ο Bachmann, που δεν έχει ιδέα τι είναι αυτό το "κάτι παραπάνω από μια υπαρξιακή απειλή".

Ωστόσο, πέταξε τη βαριά ατάκα, έτσι για να πει κάτι το πνευματώδες, σαν υποψήφιος που ήταν κι αυτός, για να παραβγεί με την προηγούμενη δήλωση, ενός άλλου υποψήφιου, ο οποίος μας δήλωσε, ούτε λίγο ούτε πολύ, ότι η από καιρό καταργηθείσα Σοβιετική Ένωση "αποτελεί σημερινή απειλή για τις ΗΠΑ".

Δυστυχώς για τους Αμερικανούς και τον υπόλοιπο κόσμο, το εκλογικό σώμα των ΗΠΑ δεν διαθέτει την πολιτική ωριμότητα και ευαισθητοποίηση που απαιτούνται για να κατανοήσει την δεινή κατάσταση της χώρας και των κατοίκων της, οι οποίοι έχουν μετατραπεί σε πολίτες αστυνομικού κράτους, ώστε να εκλέξει τελικά τον Ron Paul, τον τελευταίο υπέρμαχο του Συντάγματος μαζί με τον Δημοκρατικό Dennis Kucinich. Παρ' όλα αυτά, ίσως και να υπάρξει μια φωτεινή αχτίδα ελπίδας μέσα από την πιθανότητα εκλογής στο αξίωμα του προέδρου της "μοναδικής υπερδύναμης" ενός από τους ανεγκέφαλους του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Μόλις ο υπόλοιπος κόσμος συνειδητοποιήσει ότι ένας πολεμοχαρής ηλίθιος έχει πλησιάσει το δάχτυλό του κοντά στο κουμπί του πυρηνικού ολέθρου, ίσως να οργανωθεί και να αφοπλίσει τη φρίκη που ετοιμάζει η Ουάσιγκτον, προλαμβάνοντας έτσι την καταστραφή της ζωής στον πλανήτη.

Οποιοσδήποτε νοήμων Αμερικανός παρακολούθησε ή διάβασε για την τηλεοπτική αναμέτρηση των Ρεπουμπλικανών υποψηφίων για την προεδρία σίγουρα αναρωτιέται για ποιό πράγμα πρέπει να ευχαριστήσουμε τον Θεό, παραμονές της τετραήμερης αργίας.

Η Ρωσική Κυβέρνηση, η οποία προτιμά να χρησιμοποιεί τους πόρους της για την οικονομική ανάπτυξη και όχι για αμυντικές σπατάλες, έχει αποφασίσει ότι έχει ήδη διακινδυνεύσει αρκετά στο όνομα της ειρήνης. Την παραμονή της αργίας των Ευχαριστιών, λοιπόν, ο Ρώσος Πρόεδρος Dmitri Medvedev δήλωσε σε τηλεοπτικό διάγγελμά του προς τον ρωσικό λαό ότι, εάν η Ουάσιγκτον προχωρήσει τα σχέδιά της για την ανάπτυξη πυραυλικών βάσεων γύρω από τη χώρα του, η Ρωσία θα απαντήσει με νέους πυρηνικούς πυραύλους δικής της τεχνολογίας, οι οποίοι θα έχουν ως στόχο τις αμερικανικές βάσεις και τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.

Ο Πρόεδρος της Ρωσίας δήλωσε επίσης ότι η Ρωσική Κυβέρνηση έχει απαιτήσει από την Ουάσιγκτον νομικά δεσμευτικές εγγυήσεις ότι οι αμερικανικές βάσεις πυραύλων δεν προορίζονται ως απειλή για τη Ρωσία, πλην όμως η Ουάσινγκτον έχει αρνηθεί να δώσει αυτές τις εγγυήσεις.

Η δήλωση του Medvedev προκαλεί ερωτηματικά. Τι εννοούσε με το "εάν η Ουάσιγκτον προχωρήσει;" Οι πυραυλικές βάσεις και οι βάσεις ραντάρ των Αμερικανών λειτουργούν ήδη. Η Ρωσία είναι ήδη περικυκλωμένη. Είναι δυνατόν ο Medvedev μόλις πρόσφατα να πληροφορήθηκε για αυτά που έχουν ήδη εγκαταστήσει οι Αμερικανοί;

Η καθυστερημένη απάντηση της Ρωσίας και της Κίνας στην επιθετικότητα της Ουάσιγκτον μπορεί να γίνει κατανοητή μόνο στο πλαίσιο της εμπειρίας που βίωσαν οι δύο χώρες στα χρόνια του κομμουνισμού. Οι δυσκολίες που αντιμετώπισαν οι Ρώσοι και οι Κινέζοι εκείνη την εποχή ήταν ακραίες, και αρκετοί από τους σκεπτόμενους πολίτες αυτών των χωρών θεωρούσαν την Αμερική ως πρότυπο πολιτικής ζωής. Αυτή η αυταπάτη συνεχίζει να διέπει τη νοοτροπία αρκετών προοδευτικών στοχαστών στη Ρωσία και την Κίνα. Και θα μπορούσε να αποδειχθεί καταστροφικό για τη Ρωσία και την Κίνα το γεγονός ότι και στις δύο χώρες υπάρχουν πολίτες οι οποίοι ευθυγραμμίζονται με την πολιτική των ΗΠΑ.

Η πίστη στην αξιοπιστία της Ουάσιγκτον είναι αισθητή ακόμα και στους κόλπους της Ρωσικής Κυβέρνησης, η οποία, προφανώς, σύμφωνα με δήλωση του Medvedev, θα μείνει ικανοποιημένη από μια "νομικά δεσμευτική εγγύηση" από την πλευρά της Ουάσιγκτον. Μετά τα τεράστια ψέματα που ακούστηκαν από την Ουάσιγκτον στις αρχές του 21ου αιώνα - "όπλα μαζικής καταστροφής", "διασυνδέσεις με Αλ Κάιντα", "πυρηνικά του Ιράν" - γιατί να ελπίζει κανείς ότι θα υπάρξει αξιοπιστία από μέρους της υπό τη μορφή μιας "νομικά δεσμευτικής εγγύησης"; Η εγγύηση δεν θα σήμαινε τίποτε. Ακόμα και αν δινόταν, πώς θα μπορούσε να εφαρμοστεί; Μια τέτοια εγγύηση θα ήταν απλά άλλη μια απάτη, μέσο που αγιάζεται από τις επιδιώξεις της Ουάσιγκτον για παγκόσμια ηγεμονία.

Η τρίτη σημαντική εξέλιξη που έφερε η παραμονή της ημέρας των Ευχαριστιών ήταν η αποτυχία της γερμανικής κυβέρνησης να πουλήσει ομόλογα του δημοσίου, ένα γεγονός τεράστιας σημασίας.

Για ποιό λόγο, αναρωτηθήκαμε, η Γερμανία, το μόνο μέλος της ΕΕ με δημοσιονομική ακεραιότητα, δεν είναι σε θέση να πωλήσει το 35% της προσφοράς των 10ετούς ισχύος ομολόγων της; Η Γερμανία δεν έχει προβλήματα χρέους και η οικονομία της αναμένεται από την ΕΕ και τις αμερικανικές αρχές να λάβει την μερίδα του λέοντος από τα πακέτα διάσωσης των χωρών-μελών της ΕΕ που πραγματικά έχουν πρόβλημα δημοσιονομικής ακεραιότητας.

Υποψιάζομαι ότι η απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι ότι η αποτυχία της δημοπρασίας ομολόγων της γερμανικής κυβέρνησης ήταν ενορχηστρωμένη από τις ΗΠΑ και τις αρχές της ΕΕ, ιδιαίτερα δε την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και κάποιες μεγάλες ιδιωτικές τράπεζες, προκειμένου να τιμωρήσουν τη Γερμανία για την παρακώλυση της αγοράς του δημόσιου χρέους των χωρών-μελών της ΕΕ από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

Η Γερμανική Κυβέρνηση προσπαθεί να υπερασπιστεί τους όρους βάσει των οποίων η Γερμανία εγκατέλειψε τον έλεγχο του δικού της νομίσματος και προσχώρησε στην ΕΕ. Με το να επιμένει ως προς τη νομιμότητα των συμφωνιών, η Γερμανία έχει σταθεί εμπόδιο στα σχέδια της ΕΚΤ, παίζοντας τον ρόλο της αμερικανικής Federal Reserve, και βγάζοντας κέρδος από το δημόσιο χρέος χωρών-μελών της ΕΕ.

Από τις απαρχές της, και παρά τις κοινές δοξασίες, η ΕΕ ήταν μια συνωμοσία κατά της Γερμανίας. Εάν η Γερμανία παραμείνει στην ΕΕ, θα καταστραφεί. Θα χάσει την πολιτική και οικονομική κυριαρχία της, και η οικονομία της θα υποστεί αφαίμαξη από τα χρέη των δημοσιονομικά ανεύθυνων μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Και αν οι Έλληνες αρνούνται να υποκύψουν στην τυραννία, γιατί θα πρέπει να υποκύψουν οι Γερμανοί;


Το Wörgl (Βεργκλ) ήταν μια μικρή πόλη 4.500 κατοίκων στην Αυστρία όπου διεξήχθη ένα καινοτόμο οικονομικό πείραμα το 1932. Ήδη η Ευρώπη είχε χτυπηθεί από το κραχ του 1929, και το 1931 που εκλέχτηκε Δήμαρχος ο Michael Untergüggenberger (Μίκαελ Ούντεργκέγκενμπέργκερ) ήδη είχε έλθει η ύφεση με 30% ανεργία, και 10% άπορους...

Ο νέος Δήμαρχος προερχόταν από φτωχή αγροτική οικογένεια, ο ίδιος κατόρθωσε να μορφωθεί μόνος του και να γίνει μηχανικός στους σιδηροδρόμους. Αν και ο ίδιος δεν ήταν μαρξιστής, είχε συνδικαλιστική δράση και υποστήριζε τα συμφέροντα των εργαζομένων ενάντια των πλουσίων επενδυτών του σιδηροδρόμου, πράγμα που το πλήρωσε με την μη προσωπική του άνοδο στην ανώτερη ιεραρχία των σιδηροδρομικών υπαλλήλων. Ήταν ένας άνθρωπος ανοιχτόμυαλος, πρακτικός, εργατικός, δραστήριος που κέρδισε την καρδιά των συμπολιτών του, οι οποίοι τον εμπιστεύτηκαν στη θέση του Δημάρχου, γνωρίζοντας ότι δεν θα τους προδώσει.

Ο νέος δήμαρχος είχε έναν μακρύ κατάλογο έργων που ήθελε να εκτελέσει. Έργα απολύτως απαραίτητα όπως η ύδρευση της πόλης, η ασφαλτόστρωση των δρόμων, ο οδικός φωτισμός και η φύτευση δέντρων κατά μήκος των οδών. Αλλά τα δημοτικά ταμεία ήταν σχεδόν άδεια, και οι δημότες ήταν ήδη σε δεινή οικονομική κατάσταση, αντιμετωπίζοντας αρκετοί από αυτούς πρόβλημα επιβίωσης. Ο Δήμαρχος καταλάβαινε ότι μία αύξηση της φορολογίας τους, προκειμένου να χρηματοδοτηθούν τα δημοτικά έργα, θα οδηγούσε σε περαιτέρω φτώχεια και ύφεση.

Ο Δήμαρχος όμως είχε μελετήσει το βιβλίο «Η Φυσική Τάξη» του οικονομολόγου Silvio Gesell (Σύλβιο Γκέσελ). Ο οποίος πίστευε ότι η αργή κυκλοφορία του χρήματος είναι η κύρια αιτία για την παραπαίουσα οικονομία. Το χρήμα ως μέσο συναλλαγής ολοένα εξαφανίζεται από τα χέρια των εργατών – παραγωγών και μαζεύεται στα χέρια των λίγων που το συσσωρεύουν, εκμεταλλεύονται τους τόκους, και δεν το επιστρέφουν πίσω στην αγορά. Κατ΄ αυτόν δηλαδή, όσο περισσότερο χρήμα είχαν, όσο περισσότεροι άνθρωποι, οι οποίοι το κυκλοφορούν συνεχώς, τότε η Κοινωνία θα έχει υγιή ανάπτυξη και ευημερία.

Ο Δήμαρχος βάζοντας σε εφαρμογή την παραπάνω θεωρία, ξεκίνησε το πρόγραμμα των Δημοτικών του έργων, δίνοντας δουλειά σε πολλούς εργαζόμενους και εργολάβους, ξεκαθαρίζοντας όμως ότι η πληρωμή τους θα γινόταν με σελίνια (το νόμισμα της Αυστρίας) όχι εκτυπωμένα από την Εθνική Τράπεζα της, αλλά από τον Δήμο του Wörgl. Όντως εκτυπώθηκαν και τέθηκαν σε κυκλοφορία 32.000 σελίνια ως "Γραμμάτια Πιστοποίησης Εργασίας", κάτι σαν ένα δωρεάν χρήμα, διότι δεν είχαν αντίκρισμα σε χρυσό, απλά αναγνώριζαν την παροχή έργου προς την Κοινότητα. Κόπηκαν χαρτονομίσματα ονομαστικής αξίας στα 1, 5 και 10 σελίνια.

Τα χρήματα του Wörgl

Στις 31 Ιουλίου 1932 δόθηκαν τα πρώτα 1.800 Σελίνια για να πληρωθούν οι μισθοί των εργαζομένων, και η αξία των υλικών που αναλώθηκαν τον πρώτο μήνα στα δημοτικά έργα. Οι άνθρωποι που πήραν αυτά τα νέα σελίνια, μπορούσαν να πληρώσουν τους δημοτικούς τους φόρους, αλλά και να αγοράσουν ψωμί. Ο αρτοποιός παίρνοντας αυτά τα σελίνια μπορούσε να αγοράζει αλεύρι από τον μυλωνά. Ο μυλωνάς αγόραζε σιτάρι από τον γεωργό. Ο γεωργός αγόραζε εργαλεία από τον σιδερά. Ο σιδεράς αγόραζε παπούτσια από τον τσαγκάρη. Ο τσαγκάρης πλήρωνε τον δάσκαλο που έκανε μάθημα στα παιδιά του. Ο δάσκαλος αγόραζε ψωμί στον αρτοποιό. Και ο κύκλος κυκλοφορίας του χρήματος επαναλαμβανότανε συνεχώς και καθημερινά, σε τέτοιο σημείο ώστε ήδη την τρίτη μέρα, ο κύκλος εργασιών ολόκληρης της πόλης να είναι παραπάνω από 10πλάσιος από τα 1.800 σελίνια που δόθηκαν στη κυκλοφορία σε σημείο το να υποπτεύονται κάποιοι ότι κάποια σελίνια είχαν πλαστογραφηθεί. Ο Δήμαρχος όμως είχε εφαρμόσει μία πρόσθετη μέθοδο για να κάνει το χρήμα να αλλάζει συνεχώς χέρια με μεγάλη ταχύτητα:

Τα χρήματα του Wörgl έχαναν το 1% της ονομαστικής τους αξίας κάθε μήνα. Για να αποφευχθεί αυτή η υποτίμηση ο ιδιοκτήτης του γραμματίου το δαπανούσε όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Ειδάλλως, την πρώτη μέρα του επόμενου μήνα, έπρεπε να αγοράσει ένα κουπόνι σανγραμματόσημο, με αξία το 1% της ονομαστικής αξίας και να το κολλήσει στο χαρτονόμισμα. Υπήρχε δηλαδή μία λειτουργία αντίθετη από τον τοκισμό, που επέτρεπε στο
χρήμα να κυκλοφορεί συνεχώς.

Ο Δήμαρχος φυσικά δεν μπορούσε να προσλάβει όλους τους ανέργους της πόλης για τα δημοτικά έργα. Με την αύξηση του κύκλου εργασιών της πόλης όμως, ο αρτοποιός για παράδειγμα δεν προλάβαινε μόνος του να βγάζει τα ψωμιά που του ζητούσαν, υποχρεώθηκε λοιπόν να προσλάβει έναν βοηθό, τον οποίον πλήρωνε με τα σελίνια του Δήμου. Το ίδιο κάνανε και οι υπόλοιποι επαγγελματίες. Οι βοηθοί που προσλήφθηκαν όμως διευρύνανε την αγοραστική δύναμη της πόλης και έτσι οι επαγγελματίες είχαν να αντιμετωπίσουν μία περαιτέρω αύξηση τηςζήτησης, σε σημείο που κανένας κάτοικος της πόλης να είναι άνεργος, αλλά αντίθετα να υπάρχουν παντού αγγελίες ζήτησης προσωπικού. Έτσι το σύστημα αρχίζει να αποκτάει μία δυναμική μορφή, και οι άνεργοι από τα γύρω χωριά έρχονται για να δουλέψουν στο Wörgl, επίσης οι παραγωγοί από τα γύρω χωριά που είχαν τα προϊόντα τους απούλητα (διότι μέχρι τώρα κανείς δεν είχε χρήματα για να τα αγοράσει) επιτέλους βρήκαν αγοραστές στο Wörgl, αλλά με τους νέους επισκέπτες διευρύνεται ακόμα περαιτέρω η αγοραστική δύναμη, ενώ ταυτόχρονα αυξάνεται και η παραγωγική δραστηριότητα. Οι ξένοι εργάτες παίρνοντας τα σελίνια του Wörgl, δυνάμωναν και τις δικές τους τοπικές οικονομίες, επεκτείνοντας την ανάπτυξη στα γύρω χωριά, αλλά το ίδιο το Wörgl έβγαινε αλώβητο, από αυτή την έξοδο του χρήματος. Ο Δήμαρχος είχε ένα στρατηγικό πλεονέκτημα: Ήταν αυτός που εκτύπωνε το χρήμα. Δεν ήταν ένας ιδιώτης τραπεζίτης με σκοτεινά συμφέροντα κυριαρχίας από πίσω του, αλλά ένας άνθρωποςστην υπηρεσία των πολιτών.

Η πίσω όψη κάθε γραμματίου περιείχε αυτολεξεί την ακόλουθη συγκινητική δήλωση, κάποια λόγια που φαίνονται σαν να γράφτηκαν σήμερα, και όμως γράφτηκαν το 1932:

«Προς όλους τους ενδιαφερόμενους: Ο αργός ρυθμός που κυκλοφορεί το χρήμα έχει προκαλέσει μια πρωτοφανή ύφεση του εμπορίου και βύθισε εκατομμύρια ανθρώπους σε απόλυτη εξαθλίωση. Από οικονομικής απόψεως, η καταστροφή του κόσμου άρχισε! -Είναι καιρός, με αποφασιστική και έξυπνη δράση, να προσπαθήσουμε να συγκρατήσουμε την πτωτική βουτιά του εμπορίου και έτσι να σωθεί η ανθρωπότητα από αδελφοκτόνους πολέμους, χάος και διάλυση. Οι άνθρωποι ζουν μέσα από την ανταλλαγή υπηρεσιών τους. Η υποτονική κυκλοφορία έχει σταματήσει σεμεγάλο βαθμό αυτή την ανταλλαγή και έτσι ρίχνονται εκατομμύρια άνθρωποι που θέλουν να εργαστούν εκτός εργασίας -Πρέπει, συνεπώς, να αναβιώσουμε αυτή την ανταλλαγή υπηρεσιώνκαι έτσι οι άνεργοι να επιστρέψουν στην παραγωγική τάξη. Αυτός είναι ο στόχος του πιστοποιητικού εργασίας που εκδίδεται από την αγορά της πόλης του Wörgl: Να μειώσει τα βάσανα και το φόβο, να προσφέρει δουλειά και ψωμί».

Η επιτυχία του Wörgl

Σε περίοδο 13 μηνών, ο Δήμαρχος εκτέλεσε όλα τα έργα που είχε σχεδιάσει: Ύδρευση, δρόμοι, φωτισμός. Επίσης κατασκευάστηκαν νέα δημόσια κτίρια, ένας ταμιευτήρας νερού, μία πίστα για σκι, και μια γέφυρα. Επίσης έγιναν αναδασώσεις, γιατί αντιλαμβάνονταν οι άνθρωποι του τότε, που ζούσαν πιο κοντά στη Φύση, το μελλοντικό κέρδος από την ύπαρξη των Δασών.

Σε έξι γειτονικά χωριά επεκτάθηκε το σύστημα με επιτυχία. Ο Γάλλος πρωθυπουργός, Eduard Dalladier, έκανε μια ειδική επίσκεψη για να δει το "θαύμα του Wörgl". Τον Ιανουάριο του 1933, το νέο οικονομικό σύστημα επεκτείνεται στη γειτονική πόλη της Kirchbühl, και τον Ιούνιο του 1933, ο Δήμαρχος του Wörgl συναντήθηκε με εκπροσώπους από 170 διαφορετικές πόλεις της Αυστρίας που ενδιαφέρονταν για την γενικευμένη εφαρμογή του συστήματος και στις πόλεις τους.

Η παρακάτω έκθεση συντάχθηκε από τον Claude Bourdet, έναν αυτόπτη μάρτυρα Καθηγητή του Πολυτεχνείου της Ζυρίχης:

«Επισκέφθηκα το Wörgl τον Αύγουστο του 1933, ακριβώς ένα χρόνο μετά την έναρξη του πειράματος. Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι τα αποτελέσματα φτάνουν το θαύμα. Οι δρόμοι, περιβόητοι για την άθλια κατάσταση τους, συναγωνίζονται τώρα την ιταλική Autostrade (Ιταλική Εθνική Οδό). Το Συγκρότημα των Δημαρχιακών γραφείων έχει ανακαινιστεί όμορφα ως ένα γοητευτικό σαλέ με ανθισμένες γλαδιόλες. Μια νέα τσιμεντένια γέφυρα φέρει περήφανα την πλάκα: "Χτισμένο με δωρεάν χρήματα το έτος 1933". Παντού βλέπει κανείς νέους φανοστάτες στους δρόμους, καθώς και ένα δρόμο με το όνομά του Silvio Gesell. Οι εργαζόμενοι στα πολλά εργοτάξια είναι όλοι ένθερμοι υποστηρικτές του συστήματος του δωρεάν χρήματος. Στα καταστήματα τα γραμμάτια είναι αποδεκτά παντού, παράλληλα με τα επίσημα χρήματα. Οι τιμές δεν έχουν αυξηθεί. Κάποιοι υποστήριξαν ότι το σύστημα που πειραματίστηκε στο Wörgl εμποδίζει την φορολογική ισότητα, γιατί ενεργεί σαν μία μορφή εκμετάλλευσης του φορολογουμένου. Φαίνεται να υπάρχει ένα μικρό λάθος σε αυτό τον τρόπο σκέψης. Ποτέ στο παρελθόν δεν είδε κανείς τους φορολογούμενους να μη διαμαρτύρονται έντονα κατά την αφαίρεση των χρημάτων τους. Στο Wörgl κανείς δεν διαμαρτύρονταν. Αντίθετα, οι φόροι (σε μορφή γραμματίων) καταβάλλονται εκ των προτέρων στον Δήμο. Οι άνθρωποι είναι ενθουσιασμένοι με το πείραμα και διαμαρτύρονται στην Εθνική τους Τράπεζα η οποία αντιτίθεται στην έκδοση των νέων αυτών χαρτονομισμάτων (των τοπικών γραμματίων). Είναι αδύνατο να αποδώσει κανείς τη γενική βελτίωση του Wörgl μόνο στη «νέα μορφή των φόρων». Δεν μπορεί κανείς παρά να συμφωνήσει με το Δήμαρχο ότι το νέο νόμισμα εκτελεί τη λειτουργία του πολύ καλύτερα από το παλιό. Αφήνω στους ειδικούς για να διαπιστωθεί αν υπάρχει πληθωρισμός, παρά την κατά 100% κάλυψη των βασικών καταναλωτικών αγαθών. Παρεμπιπτόντως, αυξήσεις των τιμών, το πρώτο σημάδι του πληθωρισμού, δεν εμφανίζονται. Όσον αφορά την οικονομία, μπορούμε να πούμε ότι το νέο νόμισμα ευνοεί την εξοικονόμηση κατά κυριολεξία και όχι την αποθησαύριση του χρήματος. Δεδομένου ότι τα χρήματα χάνουν την αξία τους κρατώντας τα σπίτι, μπορεί κανείς να αποφύγει την υποτίμηση αυτή επενδύοντάς τα σε μία τράπεζα καταθέσεων. Το Wörgl έχει γίνει ένα είδος προσκυνήματος για τους μακρο-οικονομολόγους από διάφορες χώρες. Ο καθένας μπορεί να τους αναγνωρίσει αμέσως, από τις εκφράσεις τους, κατά τη
συζήτηση τους στους όμορφους δρόμους του Wörgl, ή ενώ κάθονται στα τραπέζια των εστιατορίων. Ο πληθυσμός του Wörgl με χαρά, περήφανος για τη φήμη τους, τους καλωσορίζει θερμά».

Το τέλος

Η Κεντρική Τράπεζα της Αυστρίας πανικοβλήθηκε, στο ενδεχόμενο το πείραμα του Wörgl να επεκταθεί σε όλη την Αυστρία και αποφάσισε να διεκδικήσει τα μονοπωλιακά δικαιώματα της, απαγορεύοντας δωρεάν νομίσματα. Η υπόθεση έφτασε ενώπιον του Αυστριακού Ανώτατου Δικαστηρίου, το οποίο επικύρωσε το μονοπωλιακό δικαίωμα της Κεντρικής Τράπεζας για την έκδοση νομίσματος. Και έγινε ποινικό αδίκημα η έκδοση "νομίσματος έκτακτης ανάγκης". Το Wörgl γρήγορα επανήλθε στην ανεργία του 30%. Κοινωνική αναταραχή εξαπλώθηκε γρήγορα σε όλη την Αυστρία, διότι οι απλοί άνθρωποι δεν καταλαβαίνανε γιατί η Κυβέρνησή τους και η Δικαιοσύνη, που υποτίθεται ότι εξυπηρετούν τα συμφέροντα των πολιτών, δεν τους αφήνει να εξασκούν τη δοκιμασμένη λύση που βρήκανε στην αντιμετώπιση της ύφεσης, αλλά τους επιβάλει τα δικά της μέτρα που αποδεδειγμένα όπως και πριν τους ξαναβύθισε στη φτώχεια και την ανέχεια. Το 1938 ο Χίτλερ προχώρησε στην προσάρτηση της Αυστρίας (χωρίς να βρει την παραμικρή πολεμική αντίσταση) με έναν από τους λόγους για αυτό, το ότι πολλοί άνθρωποι τον είδαν ως τον οικονομικό και πολιτικό σωτήρα τους. Ακολούθησε ο Πόλεμος, και το πείραμα του Wörgl έμεινε στην Ιστορία.

(Βιβλιογραφία: http://www.mindcontagion.org/worgl)