Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

24 Δεκ 2013

Για να μπορέσει να ανθήσει η Ε.Ε. η Γερμανία θα πρέπει να γίνει πιο διαλλακτική σε ό,τι αφορά την αμοιβαιοποίηση της δημοσιονομικής στήριξης, λένε οι συντάκτες του Bloomberg. Αυτό που χρειάζεται είναι κοινή πρόοδος και όχι περισσότερη πίεση στις αδύναμες χώρες.

Η Άγκελα Μέρκελ, μιλώντας στο γερμανικό κοινοβούλιο στην έναρξη της τρίτης θητείας της ως καγκελαρίου, δήλωσε την περασμένη εβδομάδα ότι «η Γερμανία θα είναι ισχυρή μακροπρόθεσμα μόνο εάν και η Ευρώπη είναι ισχυρή». Τι κρίμα που δεν είναι έτοιμη να δράσει αναλόγως, γράφει το Bloomberg.

Η προοπτική για την ευρωζώνη είναι ισχνή - η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αναμένει ανάπτυξη μόλις 1,1% του χρόνου, ενώ προβλέπει πως η ανεργία θα παραμείνει πάνω από το 12%. H εμπιστοσύνη, όμως, φαίνεται να ενισχύεται στη Γερμανία και σε μερικές άλλες χώρες εν μέσω διστακτικών ενδείξεων ανάκαμψης. Εν τω μεταξύ, η κατάσταση στην Ελλάδα (όπου η ανεργία ανέρχεται σχεδόν στο 30%), στην Ισπανία (το ίδιο) και σε άλλες αδύναμες, υπερχρεωμένες χώρες στην πραγματικότητα δεν έχει αλλάξει: παραμένει χειρότερη από κακή.

Αν αυτή η διαφοροποίηση μεταξύ εκείνων που αναρρώνουν και των χρόνια αρρώστων επιμείνει, μπορεί να απειλήσει ολόκληρη την ένωση. Η δημοσιονομική λιτότητα στη νότια Ευρώπη, που αντισταθμίζεται μόνο με την περιορισμένη νομισματική τόνωση από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, θα διατηρήσει την ανεργία σε μη ανεκτά υψηλά επίπεδα. Ωστόσο, καθώς ανακάμπτει η Γερμανία, ο βασικός της στόχος είναι να είναι αυστηρή με τους λιγότερο τυχερούς. Η πίεση αυτή ήδη υπονομεύει την Ε.Ε. και θα μπορούσε θεωρητικά να οδηγήσει ακόμα και στη διάλυση της ευρωζώνης.

Από τότε που ξεκίνησε η παγκόσμια κρίση το 2008, το βασικό ερώτημα για την Ευρώπη είναι κατά πόσον θα πρέπει να αμοιβαιοποιήσει τον δημοσιονομικό και χρηματοοικονομικό κίνδυνο. Το κραχ απέδειξε ότι μια περιοχή με ενιαίο νόμισμα χρειάζεται ισχυρή συνεργασία στη δημοσιονομική και οικονομική πολιτική, ιδιαίτερα εκεί όπου η μία διασταυρώνεται με την άλλη, όπως για παράδειγμα όταν πρέπει να αντιμετωπιστούν προβληματικές, αλλά συστημικά σημαντικές, τράπεζες. Στο σημείο αυτό υπάρχει ομοφωνία.

Ωστόσο, οι Γερμανοί ψηφοφόροι αντιστέκονται, καθώς είναι απρόθυμοι να κάνουν περισσότερες θυσίες (κατά την άποψή τους) για να βοηθήσουν την προβληματική περιφέρεια της ευρωζώνης. Κατά το μεγαλύτερο μέρος του 2013, εν αναμονή των εκλογών, η Μέρκελ δεν μπορούσε να τους αμφισβητήσει. Δεν έχει όμως πλέον αυτήν τη δικαιολογία.

Μετά τη νίκη της τον Σεπτέμβριο, ηγείται ενός συνασπισμού που έχει τη μεγάλη πλειοψηφία στη βουλή. Ωστόσο, συνεχίζει να συνδυάζει τις εκκλήσεις για «περισσότερη Ευρώπη» (δηλαδή ισχυρότερη εποπτεία των κυβερνήσεων της Νότιας Ευρώπης) με μια επιμονή για «λιγότερη Ευρώπη» (δηλαδή ελάχιστο ή καθόλου νέο χρήμα για αμοιβαία δημοσιονομική στήριξη).

Ας πάρουμε για παράδειγμα το σχέδιο για τη δημιουργία τραπεζικής ένωσης. Την περασμένη εβδομάδα επετεύχθη συμφωνία που υπόσχεται ένα νέο ταμείο εκκαθάρισης τραπεζών ύψους 55 δισ. ευρώ, που θα χρηματοδοτείται από εισφορές οι οποίες θα επιβάλλονται στις τράπεζες. Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, φάνηκε να θεωρεί ότι αυτό είναι πρόοδος.

Δεν είναι έτσι. Κατ' αρχάς, το ποσό είναι παράλογα μικρό. Η εκκαθάριση μιας και μόνο μεγάλης τράπεζας θα μπορούσε να το εξαντλήσει. Το ταμείο δεν θα έχει συσταθεί πριν από το 2015, και στο μεταξύ δεν υπάρχει κανένα σχέδιο για συλλογική δράση στην περίπτωση όπου αυτό καταστεί αναγκαίο. Κατά τη μεταβατική περίοδο, τα περιουσιακά στοιχεία του ταμείου θα τηρούνται σε ξεχωριστά εθνικά τμήματα - διατηρώντας έτσι τον δηλητηριώδη δεσμό μεταξύ μιας προβληματικής τράπεζας και της εθνικής αφερεγγυότητας. Οι διαδικασίες για την ενεργοποίηση του ταμείου, όταν τεθεί σε λειτουργία, είναι πολύ περίπλοκες, ακόμα και για τα ευρωπαϊκά δεδομένα. Δεν είναι ξεκάθαρο εάν αυτό θα μπορεί να αυξήσει τους πόρους του μέσω δανεισμού - μία από τις πολλές κρίσιμες λεπτομέρειες που παραμένουν στον αέρα.

Βέβαια, η ευρωζώνη διαθέτει και ένα ταμείο διάσωσης ύψους 500 δισ. ευρώ, τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας. Κατ' αρχάς, ο ESM θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να ανακεφαλαιοποιηθεί μια προβληματική τράπεζα. Ωστόσο, οι όροι για τη χρήση πόρων από τον μηχανισμό αυτό και οι συνέπειες θα είναι τόσο ακραίοι -χειρότεροι απ' ό,τι για το νέο ταμείο εκκαθάρισης τραπεζών- που καθιστούν την ιδέα σχεδόν ανούσια.
Ο στόχος θα πρέπει να είναι να διαβεβαιωθούν οι χρηματαγορές ότι η εκκαθάριση των τραπεζών, εάν απαιτηθεί, θα είναι έγκαιρη και αποτελεσματική, και αυτό δεν γίνεται με τη νέα συμφωνία.

Οι ηγέτες της Ε.Ε. δεν συζητούν καν τη μεγαλύτερη πρόκληση για τη μελλοντική δημοσιονομική συνεργασία: δηλαδή την ανάγκη να προχωρήσουν σε μια γνήσια δημοσιονομική ένωση, με κοινό δανεισμό, με μια κοινή προσέγγιση ως προς τη μείωση του χρέους, και με δυνατότητα για συλλογικά δημοσιονομικά κίνητρα.

Οι προβληματικές οικονομίες της Ευρώπης δεν μπορούν να περιμένουν ότι θα λάβουν βοήθεια χωρίς να έχουν υποχρεώσεις. Αυτό που τους προσφέρεται, όμως, είναι υποχρεώσεις χωρίς βοήθεια. Η Μέρκελ το χρωστά στους Γερμανούς να εξηγήσει πως τα εθνικά συμφέροντά τους είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με αυτά της Ευρώπης.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν θα ανθήσει αφήνοντας τα πιο αδύναμα μέλη της σε μακροπρόθεσμη στασιμότητα υπό αυστηρή εποπτεία, αλλά με το να διασφαλίσει ότι όλα τα κράτη της θα έχουν κοινή πρόοδο.

Πηγή Euro2day

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Γράφει ο Μιχάλης Ιγνατίου 

Τα γεγονότα στη γειτονική Τουρκία είναι πολύ ανησυχητικά και ενώ δεν έχουν την παραμικρή σχέση με την Ελλάδα και την Κύπρο, αφορούν και τις δύο χώρες. Οι Τούρκοι μας έχουν συνηθίσει στη διάρκεια των ετών να εξάγουν τα προβλήματά τους και να αποφορτίζουν την κατάσταση στο εσωτερικό, δημιουργώντας συνθήκες κρίσης με την Αθήνα και τη Λευκωσία.

Είμαι σχεδόν πεπεισμένος ότι τούτη τη φορά δεν έχουν την παραμικρή ψευτοδικαιολογία για να προσπαθήσουν να μας αναμείξουν. Η κρίση έχει έντονα τα στοιχεία της εσωτερικής πολιτικής ίντριγκας και του θρησκευτικού μίσους μεταξύ δύο πρώην ισχυρών συμμάχων, του Ταγίπ Ερντογάν και του Φετουλάχ Γκιουλέν, οι οποίοι κατέληξαν να γίνουν μισητοί εχθροί, διότι και οι δύο στην πραγματικότητα κυριαρχούνται από ισλαμικό φανατισμό, ενώ ο πρώτος, ο σημερινός πρωθυπουργός, έχει κυριολεκτικά μεθύσει από το φαγοπότι της εξουσίας.

Τούτη η κρίση θα έχει θύματα, υπό την έννοια ότι η σύγκρουση είναι αδυσώπητη και δεν πρόκειται να τερματιστεί με μία αγκαλιά και τέσσερα σταυροφιλήματα, όπως συνέβαινε στο παρελθόν. Ο Ερντογάν είναι ο πρωθυπουργός, αλλά, όπως αποδείχθηκε όλη την περασμένη εβδομάδα, ο Γκιουλέν είναι αυτός που μπορεί να ασκήσει έλεγχο επί της Δικαιοσύνης και της Αστυνομίας. Σε συνδυασμό με τη δύναμη που του προσφέρουν τα ελεγχόμενα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, ο ιμάμης μπόρεσε να «κλείσει» στη γωνία τον Ερντογάν. Η αντίδραση του τελευταίου θα είναι όμοια με αυτήν του πληγωμένου λύκου, που αντεπιτίθεται μέχρι να ξεψυχήσει.

Ενώ στην Τουρκία διεξάγεται η μεγαλύτερη μάχη για την εξουσία μεταξύ των φανατικών θρησκευτικών φατριών της χώρας, στην Αθήνα και στη Λευκωσία πρέπει να κοιμούνται όρθιοι... Επιμένουν να εισέλθει η Κύπρος σε διαπραγματεύσεις για την επίλυση του Κυπριακού τη στιγμή που μαίνεται ο πόλεμος Ερντογάν-Γκιουλέν και ενώ η Αγκυρα και το κατοχικό καθεστώς διαμηνύουν πως δεν πρόκειται να αποδεχθούν ποτέ τη μία κυριαρχία του νέου κράτους-φαντάσματος, που θα δημιουργηθεί με το νέο σχέδιο που ετοιμάζουν οι Βρετανοί σε συνεργασία με τους Τούρκους.

Πρέπει να τερματιστεί άμεσα κάθε προσπάθεια επανάληψης του «διαλόγου κωφών», διότι όποιος και αν επικρατήσει στην Τουρκία, δεν πρόκειται να διαπραγματευθεί κανένα σχέδιο που δεν παραδίδει την Κύπρο στη σφαίρα επιρροής της Αγκυρας...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Αποκαλυπτική ήταν η Άνγκελα Μέρκελ σύμφωνα με γαλλική εφημερίδα, όσον αφορά το ενδεχόμενο εγκατάλειψης της Ευρωζώνης από την Ελλάδα.
Σύμφωνα με τη Monde, η καγκελάριος παραδέχθηκε ότι αν η Ελλάδα είχε εγκαταλείψει το κοινό νόμισμα, τότε και οι εταίροι της θα αναγκάζονταν να εγκαταλείψουν τη ζώνη του ευρώ.

Την εκτίμηση ότι αν η Ελλάδα έβγαινε από το ευρώ, αργά ή γρήγορα θα την ακολουθούσαν οι υπόλοιπες χώρες και θα υπήρχε «εκτροχιασμός», φέρεται να έκανε η Άνγκελα Μέρκελ, στην τελευταία σύνοδο κορυφής στις Βρυξέλλες, σύμφωνα με δημοσίευμα της Monde.

Αξιοποιώντας εσωτερικά σημειώματα, η γαλλική εφημερίδα, αναπαράγει τους διαλόγους μεταξύ των ευρωπαίων ηγετών και απ' ότι φαίνεται, κατά την διάρκεια του γεύματος, η Γερμανίδα καγκελάριος αντιμετώπισε την εναντίωση των περισσοτέρων στο ζήτημα της υπογραφής δεσμευτικών συμβολαίων μεταξύ κρατών και Κομισιόν για μεταρρυθμίσεις με αντάλλαγμα την οικονομική βοήθεια.

H Μέρκελ εξέφρασε μεταξύ άλλων την άποψη ότι χωρίς συνοχή, το ευρώ θα καταρρεύσει και αναφερόμενη στην Ελλάδα, φέρεται να εμφανίστηκε βέβαιη ότι σε περίπτωση που η χώρα μας έβγαινε από την ευρωζώνη, θα υπήρχαν επιπτώσεις και για τους υπόλοιπους:

«Συζητήσαμε για το ενδεχόμενο εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη και πιστεύω ότι αν είχε γίνει κάτι τέτοιο, θα αναγκαζόμασταν όλοι να εγκαταλείψουμε το ευρώ σε δεύτερο χρόνο. Κάποια στιγμή θα υπάρξει εκτροχιασμός» φαίνεται να δήλωσε μεταξύ άλλων η καγκελάριος.
Ακούστε το ηχητικό από τον Real FM: ΕΔΩ
Από enikos



Θά πρέπη νά διαθέτη κανείς μεγάλη δόση ἀναισθησίας, ὥστε νά μήν ἀναγνωρίζη ὅτι μεγάλες καί κραταιές χῶρες, πέραν τῆς Μεσογείου καί τοῦ Ἀτλαντικοῦ, διασφαλίζουν ἐν μέσῳ τῆς γῆς ὡς ἄλλος Ἄτλας τήν παγκόσμια εἰρήνη. Καί χρειάζεται νά εἶναι κανείς προκατειλημμένος καί νά τρέφη κακία στήν στενή του καρδιά, ὥστε νά μήν ἀναγνωρίζη τήν ἑτοιμότητα καί τό ἀστραπηβόλον τοῦ big brother. Τοῦ Μεγάλου τοὐτέστιν Ἀδελφοῦ, ὁ ὁποῖος προλαμβάνει, ὡς παγκόσμιος χωροφύλαξ, ἀποκαθιστᾶ τήν ἀδικία καί περιφρουρεῖ τά ἀνθρώπινα δικαιώματα τῶν μικρῶν καί ἀσήμων κατά κόσμον λαῶν καί μάλιστα τῶν Χριστιανικῶν καί δή αὐτῶν τῶν «ταλαιπώρων Ὀρθοδόξων».

Μία ματιά νά ρίξη κανείς στό πῶς διακυβεύονται οἱ τύχες τῶν λαῶν καί πῶς παίζεται τό «σκάκι στήν παγκόσμια σκακιέρα», πῶς διασφαλίζονται οἱ ἀξίες καί πῶς προστατεύεται τό ἀνθρώπινο πρόσωπο (κυρίως αὐτό), δέν μπορεῖ παρά ἐκ βάθους καρδίας νά ἀναφωνήση: «Ὄμορφος κόσμος ἠθικός, ἀγγελικά πλασμένος»!

Καί αὐτά μέν γιά ὅσους ἐθελοτυφλοῦν καί θέλουν νά πιστεύουν ὅτι ἡ παγκόσμια ἀσφάλεια λειτουργεῖ ἄψογα, ὅτι τό δίκαιο θριαμβεύει καί πώς τό κακό πατάσσεται ἐν τῇ γενέσει του.

Ἄς ἀφήσωμε ὅμως ὅσους ὑπνώττουν τόν «νήδυμον» καί ὅσους εὑρίσκονται «εἰς τάς ἀγκάλας τοῦ Μορφέως» ἀπολαμβάνοντας τά εἰδησεογραφικά νανουρίσματα τῶν Μ.Μ.Ε. Ἄς φύγωμε ἀκροποδητί ἀπό τήν εἰκονική πραγματικότητα καί ἄς ἔλθωμε στήν φρικτή πραγματικότητα. Ἄς ἀφήσωμε τά καθ᾽ ἡμᾶς καί ἄς σύρωμε τά βήματά μας πρός τήν Συρία, τήν ταλαίπωρη καί μαρτυρική, πού «τό γε νῦν ἔχον» ἀποτυπώνει σκηνές «Ἀποκαλύψεως».

Ἄς κλείσωμε λοιπόν ἔστω καί δι’ ὀλίγον, ὄμματα, ὦτα καί αἰσθήσεις σέ ὅσα ἀπό τά ἀργυρώνητα κανάλια (τῶν Μ.Μ.Ε.) ἐξοργιστικῶς παρουσιάζονται, ἤ μᾶλλον, ἄς ἐπικεντρώσωμε τήν προσοχή μας σέ κάποιες λεπτομέρειες πού νομοτελειακῶς ξεφεύγουν ἀπό ὅσους νομίζουν πώς κατέχουν ἀκλόνητες καθέδρες στόν κυβερνοχῶρο, καί μέ συντροφιά τόν θρηνώδη Προφήτη Ἱερεμία, ἄς περιδιαβοῦμε, ἐν κώμαις καί ρύμαις, στίς ἀρχαῖες καί ὀνομαστές Συριακές περιοχές, μικρές τε καί μεγάλες. Καί, ἐάν μέσα στήν ὕπαρξί μας ἔχη ἀπομείνει λίγο δάκρυ ἤ κάποιος στεναγμός, ἐμπρός λοιπόν, ἄς μή διστάσωμε νά τά προσφέρωμε σπονδή στίς ἑκατόμβες τῶν ἀδελφῶν μας Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν.

Ναί, τό φέρνει ὁ ἄνεμος τῆς Μέσης Ἀνατολῆς, «φωνή σπαρακτική ἠκούσθη, θρῆνος καί κλαυθμός καί ὀδυρμός πολύς. Συρία κλαίουσα τά τέκνα αὐτῆς τά Ὀρθόδοξα καί ἐκλεκτά καί οὐκ ἤθελε παρακληθῆναι, ὅτι οὐκ εἰσίν». Ὄντως, πρέπει νά εἶναι κανείς τελείως ἀνάλγητος, ἐάν μπροστά σέ αὐτή τήν πραγματικότητα δέν ἀγανακτῆ. Ἐάν δέν κινῆ «θυμόν τόν δικαιότατον» μπροστά στά ὅσα συμβαίνουν στίς ἡμέρες μας καί ὁπωσδήποτε, θά πρέπη νά ἔχη καταντήσει διεστραμμένη προσωπικότητα, ἐάν δέν ταράσσεται ἀπό τήν ἔνοχη σιωπή τῶν ἰθυνόντων ὅλου τοῦ «ὑπεροχικοῦ φάσματος», πολιτικοῦ καί πνευματικοῦ. Τῶν ἀνθρώπων δηλ. αὐτῶν πού, ἀντί νά ὑψώνουν φωνή διαμαρτυρίας, κατήντησαν νά ἐξευτελίζωνται διεθνῶς μέ τήν ἐκνευριστική «σιωπή τῶν ἀμνῶν» πού ἐπιδεικνύουν σέ ὅσους φοβοῦνται καί ἀνυπερθέτως ὑπολογίζουν (ποιούς ἄραγε;).

Πόσο, ἀλήθεια, τά ἴδια τά γεγονότα φανερώνουν ὅτι οἱ κατέχοντες τίς κορυφές τῆς πολιτικῆς καί πνευματικῆς - θρησκευτικῆς - «ἐκκλησιαστικῆς» ἐξουσίας ἀποδεικνύονται κατώτεροι τῶν περιστάσεων… Ὄχι ἁπλῶς κατώτεροι, ἀλλά καί ἐπιζήμιοι, ἀφοῦ παρουσιάζουν ἀνεπάρκεια στήν διαχείρισι τῶν ἐθνικοπολιτικῶν θεμάτων καί στήν ὑπεράσπισι τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων ἤ τό ἀκόμη χειρότερο, ἀποδεικνύουν ὀλιγωρία ὅταν τά διεθνῆ γεγονότα ξεπερνοῦν τίς «φυσιολογικές ἐντάσεις» καί ὑπερκαλύπτουν «τά κόκκινα σημεῖα τοῦ κινδύνου καί τῆς καταστροφῆς».

Μήπως ὅμως εἶναι δυνατόν νά ἀπαλλαχθοῦν τῶν εὐθυνῶν τους ἐνώπιον τῆς ἱστορίας καί τῆς ἀδεκάστου δικαιοσύνης οἱ ἡγέτες τῶν μικρῶν λεγομένων λαῶν; Μήπως οἱ πολιτειακές καί πολιτικές κορυφές τῶν κρατῶν πού ἀκολουθοῦν ἤ σωστότερα θά λέγαμε, σύρονται σέ ἰδιαίτερες ζῶνες ἐπιρροῆς λόγῳ τῆς γεωπολιτικῆς τους θέσεως, ἀποσείουν ἀπό τούς ὤμους τους τό μερίδιον τῆς εὐθύνης πού τούς ἀναλογεῖ; Ὄχι δά.

Ἄς μή καταπίνωμε τά χαλασμένα ἐδέσματα τῶν «μαγείρων τῆς πολιτικῆς» καί ἄς μήν ἀφήνωμε τήν συνείδησί μας νά ὑπνώττη ὡς ἄλλος Ἰωνᾶς, ὁ ὁποῖος «κατέβη εἰς τήν κοίλην τοῦ πλοίου καί ἐκάθευδε καί ἔρρεγχε» (Ἰωνᾶς Α´ 5). Καί ἄς μήν ἐπιτρέπωμε νά γίνεται αὐτό, διότι τοῦτο «βολεύει» τούς λεγομένους «μεγάλους». Ἐάν τώρα φθάσαμε ἐδῶ πού φθάσαμε, ἀναμφιβόλως αὐτό ὀφείλεται στόν ἐπάρατο πολύπλευρο συμβιβασμό καί στά «συνειδησιακά μαξιλαράκια» πού προσέφεραν καί συνεχίζουν νά προσφέρουν οἱ ποικίλοι κοινωνικοί - πολιτικοί ἀνθρωπισμοί καί πάσης φύσεως «-ισμοί».

Ἔχουν λοιπόν τήν εὐθύνη τους καί οἱ χαρακτηριζόμενοι ὡς «μικροί ἡγέτες» πού στήν πρᾶξι ἀποτελοῦν τά δεκανίκια τῶν «μεγάλων». Ἀλλά τήν μεγαλυτέρα τῶν εὐθυνῶν στά ἐπίπεδα αὐτά, ὁμολογουμένως φέρουν τά μεγάλα ἔθνη καί τά ὀργανωμένα κράτη μέ ἰσχυρή πολιτική καί οἰκονομική δύναμι. Αὐτά δηλ. πού ἐλέγχουν, λόγῳ τῶν οἰκονομικῶν τους πρωτίστως συμφερόντων, τίς ἐν γένει παγκόσμιες ἐξελίξεις.

Ἔτσι λοιπόν ἐφθάσαμε νά βλέπωμε ἐκεῖνα πού εἶναι ἀδύνατον νά προσέξη κανείς, δίχως νά ταραχθῆ ἡ ὕπαρξίς του συθέμελα. Βλέπομε δηλ. τήν σφαγή τῶν Χριστιανῶν στήν Συρία καί στήν εὐρύτερη περιοχή τῆς Μέσης Ἀνατολῆς, καί ὄχι μόνο, δίχως νά «κινῆται φύλλο» διαμαρτυρίας καί ἀντιδράσεων ἀπό τόν λεγόμενο «Χριστιανικό, πολιτισμένο καί ἐλεύθερο κόσμο». Φθάσαμε στό σημεῖο, αὐτή ἡ πραγματικότητα, δηλ. ἀποκεφαλισμοί ἀνθρώπων, μαρτύρια κλπ. πού ἐμφανίζουν σέ βίντεο, τά ὁποῖα ἀνεβάζουν στούς διαδικτυακούς ἱστοτόπους, νά ξεπερνᾶ καί τίς πλέον σκληρές σκηνές ἀπό ταινίες βίας και θρίλερ.

Ἀλλά, ἄς μή σταθοῦμε στίς περιγραφές συγκλονιστικῶν σκηνῶν, πού τά σύγχρονα Μαρτυρολόγια θά περιγράψουν, ἀργά ἤ γρήγορα, μέ κάθε λεπτομέρεια, καί θά προβληματίζεται κανείς, ἐάν οἱ ἐκλεκτές αὐτές ὑπάρξεις πού πορφυρώνουν μέ τό τίμιο αἷμα τους τήν «καθ᾽ ἡμᾶς Ἀνατολήν», εἶναι ἁπλοί Μάρτυρες ἤ Μεγαλομάρτυρες, ὅπως ἦσαν οἱ ἀρχαῖες μορφές τῆς Ἐκκλησίας μας, καί ἔτι πλέον. Ὄχι, δέν θά ἐπιμείνωμε στίς περιγραφές τῶν τελευταίων στιγμῶν τῶν Νεομαρτύρων, μεγάλων, μικρῶν, ἀκόμη καί βρεφῶν, πού οἱ ψυχές τους ἀπό τοῦ νῦν κράζουν «φωνῇ μεγάλῃ λέγοντες ἕως πότε ὁ Δεσπότης, ὁ Ἅγιος καί Ἀληθινός, οὐ κρινεῖς καί ἐκδικεῖς τό αἷμα ἡμῶν ἐκ τῶν κατοικούντων ἐπί τῆς γῆς;» ( Ἀποκ. ΣΤ´ 10). Θά σταθοῦμε ὅμως στό πλαίσιο τῆς ἐνεστώσης ἀνάγκης, ἐλέγχοντας τήν νοοτροπίαν καί τά ἐγκλήματα τῶν «μεγάλων καί τῶν τρανῶν», πού στήν πρᾶξι ἀποδεικνύονται μικροί, ρηχοί καί ἀπάνθρωποι.

Εἶναι δυνατόν, οἱ κύριοι αὐτοί, νά ἀπαιτοῦν ἐμπιστοσύνη ἀπό τόν κάθε ἄνθρωπο, ὅπου γῆς, ὅταν ἡ ὅλη τακτική τους ἀποδεικνύη τήν ἀνακολουθία τῶν ἰσχυρισμῶν τους περί δικαιοσύνης καί τήν ὑποκρισία τους μπροστά στό δρᾶμα τῶν Χριστιανῶν καί τοῦ κάθε ἀνθρώπου; Εἶναι δυνατόν νά μήν ἀποστρέφεται καί νά μήν ἀηδιάζη ὁ κάθε φυσιολογικός ἄνθρωπος τούς ψευδεῖς ὅρκους ἐνώπιον τοῦ Εὐαγγελίου, μεγαλοσχήμων Προέδρων, ὅταν αὐτοί οἱ ἴδιοι ἐπιτρέπουν γενοκτονίες καί ἀφανισμό τῆς Χριστιανικῆς Ἐκκλησίας, στά χώματα πού ἔδωσαν ἀναριθμήτους Ἁγίους καί αἰώνιο πολιτισμό; Καί εἶναι λογικό, μετά ἀπό ὅλα αὐτά, οἱ λαοί πού κινδυνεύουν ἄμεσα ἀπό τήν ἀλλοπρόσαλλη αὐτή τακτική, νά ἐπιδεικνύουν ἀγαθή διάθεσι σέ αὐτούς πού ἀνέχονται - ἐπιτρέπουν -«εὐλογοῦν» τούς ἀθέους καί ἀλλοπίστους στό νά μεθοῦν ἀπό τό ἀχνίζον αἷμα τό Χριστιανικό;

Κάπου, κάποτε, σέ μιά μεγάλη χώρα τῆς Δύσεως, πού ἀρέσκεται νά αὐτοαποκαλῆται «ὑπερδύναμις», καί «προστάτιδα τῶν μικρῶν», σέ κάποια ἑορτή, ὁ Πρόεδρος ἀπελευθέρωσε δύο γαλοποῦλες γιά νά τονίση τήν «ἡμέρα τῶν Εὐχαριστιῶν» (Thanksgiving day) καί νά δοξάση τόν Θεό γιά τά «ἀγαθά πού ἀπεκόμισε ὁ καθένας στό τέλος τῆς σοδειᾶς». Ἀλλά, ἐρωτοῦμε: Ποῦ ζεῖ αὐτός ὁ ἄνθρωπος; Τόση καταχνιά καί μαυρίλα σκότισε τόν ὁρίζοντα τῶν ὀφθαλμῶν καί τῆς ψυχῆς του, ὥστε νά μή βλέπη πώς στήν Συρία οἱ Χριστιανοί, μέ τήν ἀνοχή τῶν «μεγάλων» καί πρωτίστως τῆς δικῆς του χώρας πού ἡγεῖται, κατήντησαν ὡς «πρόβατα ἐπί σφαγήν»;

Ἀλλά, καί σέ μιά ἄλλη χώρα ἀχανῆ, κάπου κάποτε, ἕνας Πρόεδρος, πού εὐκαίρως - ἀκαίρως καυχᾶται γιά τό Ὀρθόδοξο ἦθος τῆς μεγάλης του ἡγεμονίας καί γιά τήν ἐν γένει ἀναγέννησι καί ἀνάπτυξι τοῦ μοναχισμοῦ, - μετά ἀπό σκληρή περίοδο διωγμῶν, πού ὑπέστη αὐτός ὁ μοναχισμός - ἐδήλωσε ὅτι λόγῳ τῆς ἰσχυρᾶς καί παντοδυνάμου αὐτοκρατορίας του, θά προστατεύση τήν Ὀρθοδοξία, ἐάν ποτέ αὐτή κινδυνεύση, σέ ὁποιοδήποτε μέρος τῆς ὑφηλίου καί ἄν χρειασθῆ. Τί ἔγιναν ὅμως τώρα ὅλες αὐτές οἱ ὑποσχέσεις; Γιατί αὐτή ἡ παγερή σιωπή; Γιατί αὐτός ὁ πάγος, ἔστω καί σέ ἁπλές δηλώσεις συμπαραστάσεως; Μήπως ὁ βαρύς παγετός τῆς χώρας του ἔφθασε καί μέσα στίς καρδιές τους καί, λόγῳ τοῦ νεοπλουτισμοῦ, πραγματοποιήθηκε ὁ λόγος τοῦ Κυρίου: «Διά τό πληθυνθῆναι τήν ἀνομίαν ψυγήσεται ἡ ἀγάπη τῶν πολλῶν»; (Ματθ. ΚΔ´ 12).

Ἄνευ ἀμφιβολίας, γιά ἄλλη μία φορά ἀποδεικνύεται ἀληθινός, τραγικά ἀληθινός, ὁ θεόπνευστος λόγος τῆς Γραφῆς: «Μή πεποίθατε ἐπ᾽ ἄρχοντας ἐπί υἱούς ἀνθρώπων οἷς οὐκ ἔστι σωτηρία» (Ψαλμ. ΡΜΕ´ 3). Σίγουρα, δέν θά μᾶς σώσουν οἱ ἄρχοντες καί τοσούτῳ μᾶλλον, καθ᾽ ὅσον ἀπό τήν ζωή τους καί ἀπό τά νομοθετήματά τους (τά ἔργα τῶν βεβήλων χειρῶν τους) ἐξοβελίζουν τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό καί πέφτουν, καί οἱ ἴδιοι, καί τά δύσμοιρα ἔθνη τους στά γρανάζια τῶν ποικίλων λεσχῶν καί σκοτεινῶν παραγόντων. Αὐτό, τό γνωρίζομε καί προϊόντος τοῦ χρόνου ὁλοένα καί περισσότερο τραγικῶς τό διαπιστώνομε.

Ἄς μή τολμοῦν λοιπόν ὅλοι αὐτοί, οἱ ἐξωτερικῶς καί γιά τά μάτια τοῦ κόσμου διαφωνοῦντες, ἐσωτερικῶς δέ ὁμονοοῦντες ἐπί τῇ ἀνοχῇ καί μάλιστα ἐπί τῇ προωθήσει τοῦ κακοῦ, νά ἀπαιτοῦν τήν ἐμπιστοσύνη καί τήν ὑπακοή τῶν ἀνθρώπων. Γνωρίζομε τί ἀπεργάζονται. Γνωρίζομε πώς μετά τήν ὁλοκλήρωσι τοῦ αἱματοκυλίσματος καί ὅταν σταματήσουν οἱ ἐχθροπραξίες, στήν συνέχεια κάπου ἀλλοῦ θά μετατεθοῦν αὐτές. Καί ἤδη καταρτίζονται τά σχέδια, ὥστε ποικίλης μορφῆς «τσιπαρίσματα», νά περάσουν στή ζωή τῶν ἀνθρώπων. Ὅλα αὐτά, θά ὁδηγήσουν σέ μία παγκόσμια σκλαβιά. Σέ ἀνθρώπους, πού δέν θά εἶναι πλέον πρόσωπα, ἀλλά νούμερα. Σέ ἀνθρωπομάζες πού θά ἐλέγχωνται γιά τό ποιοί θά εἶναι γιά ἐπιβίωσι καί ποιοί θά περάσουν στό στάδιο τοῦ ἀφανισμοῦ.

Ὅμως, ἄς κάνουν οἱ «κοσμοκράτορες» λίγη ἀκόμη ὑπομονή. Καί γιατί αὐτό; Διότι, Αὐτός πού ἀνέχεται τό κακό, ἔρχεται κάποια στιγμή καί «ὡς σκεύη κεραμέως συντρίψει αὐτούς» (Ψαλμ. Β´ 9). Αὐτός, ὁ ὁποῖος εἶναι Δίκαιος καί «δικαιοσύνας ἠγάπησε καί εὐθύτητα εἶδε τό πρόσωπον αὐτοῦ» (Ψαλμ. Ι´ 7).

Ἀλλά, ἐκτός τῶν πολιτικῶν ἐξουσιῶν, πού εἶναι ἕτοιμες νά νομοθετήσουν γιά ποικίλα ἄλλα ἀπαράδεκτα θέματα, καί τούς πλέον ἀφύσικους νόμους, μέ τό πρόσχημα δῆθεν τῆς ἀγάπης, ἐλευθέρας ἐκφράσεως κλπ. ἀδιαφοροῦν ὅμως, γιά νά μήν ἰσχυρισθοῦμε ὅτι χαίρονται μέ τήν μαρτυρική κατάστασι τῶν ὁμοδόξων ἀδελφῶν μας τῆς Συρίας καί ἀλλοῦ. Ἐκτός λοιπόν ἀπό τόν κατάπτυστον αὐτόν τομέα, ὑπάρχει καί ἡ πνευματική - ἐκκλησιαστική ἐξουσία. Ἡ ἐξουσία τῆς ἀγάπης, ἡ ὁποία κατά τεκμήριον θά πρέπη καί ἐπιβάλλεται νά ὑψώση ἕως τά ἄστρα τοῦ οὐρανοῦ, φωνή διαμαρτυρίας.

Αὐτό, εἴπαμε πώς θά ἔπρεπε νά πραγματοποιῆται. Ὅμως, ἐπειδή δέν τό βλέπομε νά πραγματοποιῆται, ἐν προκειμένῳ, ἕνα ἐκ τῶν δύο πραγμάτων θά πρέπη νά συμβαίνη. Ἤ ἐμεῖς χάσαμε τήν ἀκοή μας καί δέν αἰσθανόμαστε τίς δραματικές διαμαρτυρίες καί ἐκκλήσεις τῶν Ὀρθοδόξων χριστιανῶν ἡγετῶν, ἤ «κάτι σάπιο ὑπάρχει στό Βασίλειο τῆς Δανιμαρκίας». Καί, ξεκάθαρα, ἡ σιωπή αὐτή τῶν Ποιμένων εἶναι τῷ ὄντι περισσότερο ἐξοργιστική ἀπό ἐκείνη τῶν ἡγετῶν τῆς πολιτείας.

Βεβαίως, ἔχουν καί τό δίκιο τους οἱ ἄνθρωποι. Πῶς εἶναι δυνατόν νά βροῦν χρόνο γιά τίς σφαγές καί τά μαρτύρια; Πῶς εἶναι δυνατόν νά δαπανήσουν ἔστω καί ἕνα λεπτό ἀπό τίς βυζαντινές καί μεγαλοπρεπεῖς τελετές καί τήν τήρησι τοῦ πρωτοκόλλου, πού κινδυνεύει νά λάβη «δογματική ἀξία»; Ἄλλωστε, ἡ ἀσκητική ζωή τῶν ἡγετῶν δέν τούς ἐπιτρέπει νά ἔχουν τήν πολυτέλεια τῆς πληροφορήσεως σέ παγκόσμια κλίμακα. Δέν μποροῦν, φαίνεται, οἱ ἄνθρωποι αὐτοί νά γνωρίζουν τί συμβαίνει στό ἄλλο ἄκρο τῆς γῆς, οὔτε κἄν τό τί διαδραματίζεται στόν πολυπαθῆ χῶρο τῆς Μέσης Ἀνατολῆς.

Ἀλλά, ἴσως τώρα ρωτήσουν κάποια «τέκνα τῆς ὑπακοῆς». Ἐπί τέλους, μπορεῖ νά συγκριθῆ ἡ σφαγή τῶν Χριστιανῶν, καί μάλιστα τῶν Ὀρθοδόξων κληρικῶν, μοναχῶν καί λαϊκῶν, μέ τήν «μόλυνσι τῆς ἀτμοσφαίρας» καί μέ τήν τῆξι τῶν πάγων τῆς Ἀνταρκτικῆς; Μά, ἐδῶ, μέρα μέ τήν ἡμέρα, ἐπίκειται ἡ ἕνωσις τῶν ἐκκλησιῶν καί κατόπιν ἡ ἕνωσις ὅλων τῶν θρησκειῶν. Ἐδῶ, ὀρθώνεται ἐνώπιόν μας «κοσμογονικόν ἔργον», ἄν ὄχι «θεογονικόν». Εἶναι δυνατόν τώρα νά χαλᾶμε τίς καρδιές μας μέ κάποιες ἀκρότητες πού συμβαίνουν στήν Συρία καί ἀλλαχοῦ; Ὄχι βέβαια. Δέν ἐπιτρέπεται φωνή διαμαρτυρίας, ἀλλά «σιωπή καί προσευχή». «Τήν ἡσυχία μας πρό πάντων μέσα στό ἀδιατάρακτον καί στό ἀνέπαφον»…

Αὐτό λοιπόν δείχνει ἡ ἄχρι τοῦδε τακτική κάποιων ἐκ τῶν πνευματικῶν ἡγετῶν. Ὅσο δέ γιά τό Π.Σ.Ε., ὅπου τελευταίως φαίνεται νά δείχνη ἰδιαίτερη κατανόησι στίς χειροτονίες τῶν γυναικῶν καί ἰδιόμορφο σεβασμό στίς «σεξουαλικές ἰδιαιτερότητες», μέ τήν ἀπόλυτη σιωπή του, ἐπί τοῦ θέματος τοῦ Χριστιανικοῦ διωγμοῦ, ἀποδεικνύει ὅτι πράγματι εἶναι συνεπέστατο στό «δόγμα καί στό ἦθος» τῶν ἐπιλέκτων του μελῶν καί τῶν ποικίλων του ὀπαδῶν…

Καί θά ἔλεγε κανείς, καλά, ἀπό τό Π.Σ.Ε. οὐδείς ἀναμένει κάτι τό ἀξιόλογον. «Ἐκ κόρακος κρᾶ». Ἀπό τήν πλάνη, τίς κακοδοξίες, τίς αἱρέσεις καί τίς διαστροφές, τό μόνο πού ἀναμένεται εἶναι «λοιμική νόσος» καί ἐπιδρομή «λύκων ἐν δορᾷ προβάτου» στήν μάνδρα τοῦ ποιμνίου. Καλά λοιπόν ὅσοι ἀνήκουν στούς «κόλπους τῆς ποικίλης διαφθορᾶς» σιωποῦν.

Τί κάνουν ὅμως τόσα Πατριαρχεῖα, τόσες Ἀρχιεπισκοπές, τόσες Μητροπόλεις καί Ἐπισκοπές, τόσες Ἐνορίες, ἀλλά τόσοι καί τόσοι πού ἐργάζονται στόν χῶρο τῆς Στρατευομένης Ἐκκλησίας; Γιατί ὅλοι αὐτοί σιωποῦν; Μήπως ἔπεσε ἐπιδημία ὁμαδικῆς ἀναισθησίας σέ ρασοφόρους καί λαϊκούς; Ἤ μήπως νομίζουν ὅτι ὅλα αὐτά τά φρικτά γεγονότα εἶναι ἀναληθῆ; Γιατί αὐτή ἡ πνευματική ἄπνοια ποιμένων καί ἀρχιποιμένων;

Φαντασθεῖτε τί θά εἶχε συμβῆ σέ παγκόσμια κλίμακα, ἐάν κάποια ἐπεισόδια εἶχαν λάβει χώρα σέ ἀλλοθρήσκους πληθυσμούς. Ἔστω καί μύτη νά εἶχε ματώσει κάποιου ἐξ αὐτῶν γιά λόγους θρησκευτικούς… Καί ἀντιλαμβανόμαστε τίς διαμαρτυρίες καί τήν ἀλληλεγγύη, ἀκόμη καί ἀρκετῶν ποιμένων, πού τώρα παρουσιάζονται «ἰχθύος ἀφωνότεροι». Ὅλοι τότε θά συμφωνοῦσαν πώς καταπατοῦνται τά ἀνθρώπινα δικαιώματα καί πώς ἡ Μητέρα Ἐκκλησία, διά τῶν ποιμένων της, συμπαρίσταται στούς κοινωνικούς ἀγῶνες περί δικαιοσύνης καί θρησκευτικῆς ἐλευθερίας τῶν πολιτῶν. Δέν ἀποκλείεται μάλιστα στήν φανταστική αὐτή περίπτωσι πού ἀναφέρομε, νά εἴχαμε καί ἀνταλλαγή ἐπισκέψεων Ὀρθοδόξων ποιμένων καί ἀλλοθρήσκων κληρικῶν, καί μάλιστα νά ἐσημειώνετο συναγωνισμός στό ποιός θά ἐξέφραζε τήν μεγαλυτέρα συμπάθεια στούς χειμαζομένους ἀλλοθρήσκους ἀδελφούς.

Τώρα ὅμως, τί γίνεται; Καί πῶς μπορεῖ νά ἐξηγηθῆ ἡ ἀπαράδεκτη αὐτή τακτική τους;
Ἀλλά, μήπως ἀκούσαμε ἐπί τέλους καί κάποια φωνή ἐκ τῆς ἐρήμου τῆς σιωπῆς, ἐκ μέρους τοῦ μοναχισμοῦ; Καί πάλι, δυστυχῶς, «οὐκ ἦν φωνή, οὐκ ἦν ἀκρόασις». Θά ἀνέμενε κανείς, ἀπό τό Ἅγιον Ὄρος, ἀπό τά ἄλλα μοναστικά κέντρα καί τόν ἁπανταχοῦ μοναχισμό, νά ἀκουσθῆ κάτι τι. Ἀναμένει ἀφουγκραζόμενος, μέρα μέ τήν ἡμέρα, ὁ λαός τοῦ Θεοῦ νά ἠχήσουν οἱ σάλπιγγες τῆς διαμαρτυρίας καί νά ἀκουσθοῦν τά κηρύγματα τῆς μετανοίας. Ἀλλά, δυστυχῶς, καί ἐδῶ μία ἐν πολλοῖς ἔνοχη σιωπή ἁπλώνεται στόν ὁρίζοντα. Ἄς σφαγιάζωνται ἐπίσκοποι καί ἱερεῖς. Ἄς ἐξαφανίζωνται ἱερομόναχοι καί μοναχοί, καί ἄς ἀπάγωνται Ὀρθόδοξες μοναχές καί ὁλόκληρες μοναστικές ἀδελφότητες, μέ ὅ,τι αὐτό συνεπάγεται γιά ὅσους γνωρίζουν ἀπό ἀλλόθρησκο φανατισμό.

Σιωπή καί πάλι σιωπή, πού κόβει τά γόνατα ψυχῆς τε καί σώματος, ὅταν αὐτή ἡ «ἄκρα τοῦ τάφου σιωπή» ἑρμηνευθῆ σύμφωνα μέ τό πνεῦμα τοῦ Εὐαγγελίου.

Ἄραγε, τί πραγματικά συμβαίνει; «Ἐνύσταξαν οἱ ποιμένες»; (Ναούμ Γ´ 18). Ἐξαφανίσθηκε κάθε μορφή συνειδήσεως ἀδελφικῆς ἀγάπης καί Ὀρθοδόξου ποιμαντικῆς ἀλληλεγγύης; Δέν συνειδητοποιοῦμε ὅτι αὐτά πού γίνονται σήμερα στούς ἀδελφούς μας, αὔριο μπορεῖ νά συμβοῦν καί σέ ἐμᾶς τά ἴδια καί χειρότερα; Μήπως ἡ ποιμαντική καί μοναστική συνείδησις στένεψε σέ τέτοιο βαθμό, ὥστε τά ἐνδιαφέροντά μας νά ἐξαντλοῦνται τώρα «εἰς ἑαυτούς καί τούς περί ἡμᾶς», στήν προσκόλλησι τῶν πνευματικῶν τέκνων;… Καί μπορεῖ αὐτό νά εἶναι καί νά λέγεται Ὀρθοδοξία; Μποροῦμε νά ἀποκαλούμεθα διάδοχοι τῶν Ἁγίων καί ἀπόγονοι τῶν Ἡρώων; Ὄντως, θά τρίζουν τά ὀστᾶ τους... «Ἵλεως γενοῦ ἡμῖν Κύριε καί μή στήσης τήν ἁμαρτίαν ἡμῶν».

Καί μετά ἀπό ὅλα αὐτά, τί ἄλλο περιμένομε νά συμβῆ; Ὅταν ἀποκεφαλίζουν Χριστιανούς, ὅταν ἀπάγουν ἐπισκόπους, μοναχές, μοναχούς, ἀλλά καί ὁποιονδήποτε ἄνθρωπο, μέ σκοπό νά τούς βασανίσουν, βιάσουν, δολοφονήσουν; Ὅταν χαιρεκακοῦντες, βιντεοσκοποῦν τίς ἀπάνθρωπες πράξεις των καί μάλιστα τίς ἐπιδεικνύουν ἀνά τήν ὑφήλιο ὡς κάποιο μεγάλο τους κατόρθωμα;

Τί περιμένομε λοιπόν; Καταντήσαμε θεατές τῶν ἐγκλημάτων, τῶν ἀδελφῶν μας καί τῶν συνανθρώπων μας. Καί σιωποῦμε; Τί περιμένομε ἀπό ἕνα «ἀνύπαρκτο» κράτος; Ἤ μᾶλλον, τί περιμένομε ἀπό ἕνα κράτος πού εἶναι ἀπασχολημένο μέ τόσους νόμους πού μελετᾶ καί καταρτίζει (ἀντιρατσιστικός, συμβίωσις ὁμοφυλοφίλων, πῶς θά ἀπαλείψη τό μάθημα τῶν θρησκευτικῶν, πῶς θά ἀλλοιώση τήν Ἐθνική Ἱστορία, κλπ.), ὥστε νά νοθεύση καί νά ἀφελληνίση τήν κοινωνία; Ποῦ νά βρῆ χρόνο γιά τέτοιου εἴδους ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ;

Ἤ μή τυχόν περιμένομε λύσεις ἀπό τούς πνευματικούς ἡγέτες οἱ ὁποῖοι χωλαίνουν; « ἕως πότε ὑμεῖς χωλανεῖτε ἐπ᾽ ἀμφοτέραις ταῖς ἰγνύαις; (Γ´ Βασιλ. ΙΗ´21). Καί μήν ἰσχυριζόμαστε ὅτι καθεύδουν. Ὄχι, δέν ἰσχύει τοῦτο, διότι σέ ἄλλες μέν περιπτώσεις τούς βλέπομε νηφάλιους, ἄλλοτε ὅμως ἀναλόγως τῶν περιπτώσεων, ἀπολύτως ἐν ἐγρηγόρσει…
Ἤ μήπως περιμένωμε κάτι ἀπό τίς «μεγάλες δυνάμεις» πού «βοηθοῦν», τοπικά καί χρονικά, ἀναλόγως τῶν συμφερόντων τους;

Μήν ἐλπίζομε καί μή περιμένομε τίποτε ἀπό αὐτούς. Τούς εἴδαμε, τούς γνωρίσαμε καί τούς «ἀπολαύσαμε» τόσους ἐνιαυτούς στόν τομέα καί «στό διακόνημά του ἕκαστον ἐξ αὐτῶν».

Τά ζωντανά ὅμως μέλη τοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας πρέπει νά λάβουν μέτρα καί νά δράσουν. Νά ἐνημερώσουν, νά βοηθήσουν, νά συνδράμουν νά ἀφυπνίσουν, νά μιλήσουν τέλος πάντων κάποτε. Δέν πάει ἄλλο.

Καί πρῶτα ἀπ᾽ ὅλα, τό Μοναχικό Τάγμα, ἐπιβάλλεται νά ἐνεργήση καί νά δώση τό παρών. Γιατί πήραμε τό Σχῆμα; Μόνο γιά νά κάνωμε κομβοσχοίνια, κανόνα καί τυπικά; Βεβαίως πρῶτα αὐτά, ἀλλά ὄχι μόνο αὐτά. Ἀπαιτεῖται γενική πνευματική ἐνεργοποίησι.

Νά ἀντισταθοῦμε ἑνωμένοι καί νά μή χαρίζωμε τίποτε. Νά διεκδικοῦμε, νά ἀπαιτοῦμε, καί προπαντός, νά μήν ἐπιτρέπωμε ἀδικίες. Νά ἀγωνισθοῦμε. Νά μήν ἀπογοητευθοῦμε, οὔτε καί νά δειλιοῦμε. Νά εὐελπιστοῦμε, ὄχι σέ πρόσωπα, ἀλλά μέ τούς προσωπικούς μας πνευματικούς ἀγῶνες νά ἀποβλέπωμε μόνο στό ἔλεος, στήν ἀγάπη καί στήν κρίσι τοῦ Χριστοῦ μας. Νά προσευχηθοῦμε γιά τήν Συρία, ἀλλά καί γιά τούς ἁπανταχοῦ Ὀρθοδόξους καί μή. Γιά ὅλην τήν ἀνθρωπότητα, ἐλπίζοντας στήν φώτισι καί στό ἔλεος τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Δέν μᾶς ἀπομένει τώρα ἄλλο, παρά ὁ ἕνας πιστός, νά παρακινῆ τόν ἄλλον. Δέν ἀπέμειναν, παρά νησῖδες ὀρθοπραξίας. Ἀλλοίμονο δέ ἐάν συνεχίσωμε μέσα σ᾽ αὐτόν τόν ὕπνο, μέσα σ᾽ αὐτήν τήν ἀποβλάκωσι.

Τό ὀλιγώτερον ἑπομένως πού ἔχομε νά κάνωμε εἶναι, νά ζητήσωμε συγγνώμη γιά τήν ὀλιγωρία μας καί τήν ἔνοχη ἀδιαφορία μας ἔναντι τῶν μαρτύρων καί ὁμολογητῶν ἀδελφῶν μας καί ταυτοχρόνως, νά παρακαλέσωμε τόν Θεό νά μᾶς ἀφυπνίση (ἡ ἀγάπη Του γνωρίζει μέ ποιόν τρόπο), ὥστε νά διαμαρτυρηθοῦμε καί νά ἀρθοῦμε εἰς τό ὕψος τῶν περιστάσεων. «Οἱ καιροί οὐ μενετοί».

Ὁ Κύριος ἐγγύς.
Στῶμεν καλῶς.
Ἀμήν.
Γένοιτο.

Ἀρχιμανδρίτης Ἀρσένιος Κατερέλος
Ἡγούμενος Ἱ. Μονῆς Ἁγ. Νικολάου Δίβρης Φθιώτιδος
(Ἑσπερινή ὁμιλία στήν Ἱερά Μονή Ἁγ. Νικολάου Δίβρης Φθιώτιδος 15 -12 - 2013)



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη 

152 βουλευτές, 152 εκπρόσωποι του λαού, 152 εκλεγμένοι, υπηρέτες του δημόσιου συμφέροντος, προστάτες της δημόσιας περιουσίας, εγγυητές των λαϊκών συμφερόντων, εραστές της δικαιοσύνης, της δημοκρατίας, της ισότητας και της ευημερίας των πολιτών, οπαδοί της έκφρασης της λαϊκής πλειοψηφίας.

152 άνθρωποι, υπερήφανοι για τις επιλογές τους, ευαίσθητοι και συμπονετικοί, συμπάσχοντες των συμπολιτών τους και των ψηφοφόρων τους, ψύχραιμοι, λογικοί, γνώστες των όσων ψηφίζουν και υποστηρίζουν, χωρίς παχυλούς μισθούς, χωρίς προνόμια, με την ίδια πρόσβαση, όπως και όλοι οι συμπολίτες τους, στην υγεία, στην παιδεία, στην τροφή, στη στέγη, στη ζεστασιά, αποδεικνύουν καθημερινά ότι πάνω απ’ όλα έχουν οι ίδιοι ζεστή καρδιά και κατανόηση για αυτούς τους λίγους που περνάνε κάπως δύσκολα.

152 ήρωες, που φόρεσαν το μανδύα του πρωτογενούς πλεονάσματος και το ημίψηλο του ευρώ, 152 απόγονοι του Άκη, του Παπακωνσταντίνου, του Βουλγαράκη, του Μαντέλη, της Διαμαντοπούλου, του Γιωργάκη, του Λιάππη και όλων αυτών των σύγχρονων ηρώων που κράτησαν τα τελευταία χρόνια όρθιους τους πολίτες αυτής της χώρας, κρεμασμένους με το κεφάλι προς τα κάτω.

152 βουλευτές, κλεισμένοι στη γυάλα τους, που κλαψουρίζουν δεξιά και αριστερά δείχνοντας το πόσο πονάνε που είναι αναγκασμένοι να ψηφίζουν και να ξαναψηφίζουν τη μία καταδίκη του κόσμου μετά την άλλη.

152 άνθρωποι
που κλίνουν την κοινωνική συνοχή σε όλες τις πτώσεις και με δημόσιες δηλώσεις ενισχύουν τον κοινωνικό κανιβαλισμό στρέφοντας τη μία ομάδα πολιτών απέναντι στην άλλη. Προβάλλουν την ανεργία ως επιχείρημα απέναντι στις απαιτήσεις των εργαζομένων ξεχνώντας ποιος τη δημιούργησε.


Έχουν για πρότυπο τον Άδωνι ο οποίος με την ίδια ευκολία που πουλάει βιβλία, διαλύει και τη δημόσια υγεία κομπάζοντας και φουσκώνοντας σαν κόκορας, σε κάθε τηλεοπτική ευκαιρία, πως αυτός είναι ο προϊστάμενος για τη δημόσια υγεία, ξεχνώντας ο δύσμοιρος πως είναι και προϊστάμενος για την κατάντια και τη διάλυσή της.

152 άνθρωποι
«μικροί» για τις απαιτήσεις που έχουν καταφέρει να αναδείξουν τον Ταμήλο σε ανερχόμενο αστέρι της πολιτικής και τον Βύρωνα Πολύδωρα σε αρματωμένο επαναστάτη.

Κοιτάζουν το Λιάπη και δεν ξέρουν τι να κάνουν
. Να τον κατακρίνουν ή να τον ζηλέψουν; Σπλάχνο από τα σπλάχνα της ΝΔ, αγαπημένος ανεψιός του Εθνάρχη μας που δεν έγινε πρωθυπουργός επειδή είχε την ατυχία να έχει λάθος επίθετο.

Κι από κοντά κάποιοι που δηλώνουν αριστεροί
, όψιμοι ριζοσπάστες, μεγαλοστελέχη του ΣυΡιζΑ, αφού το ΠαΣοΚ μας τελείωσε, συνεχίζουν να κάνουν πως δεν γνωρίζουν μια μεγάλη αλήθεια: ο χορτάτος δεν καταλαβαίνει ποτέ τον νηστικό, ακόμη κι αν στο παρελθόν υπήρξε κι εκείνος πεινασμένος.

Πώς να καταλάβει ο εκατομμυριούχος τον άφραγκο; Μόνο την κατανόηση που δείχνει και ο Βενιζέλος μπορούν να πετύχουν.

Στο ΣυΡιζΑ
έκαναν την κεντρική επιλογή να χρησιμοποιήσουν πρόσωπα και υλικά που κυριάρχησαν στην πολιτική σκηνή τις τελευταίες δεκαετίες, διαλέγοντας το μεσαίο χώρο χρησιμοποιώντας όμως αριστερή φρασεολογία, ανασταίνοντας έτσι τον Παπανδρεϊσμό και την ηθική του.

Τελευταία φαίνεται να υιοθετούν το δόγμα Βουλγαράκη
(ότι είναι νόμιμο είναι και ηθικό) λησμονώντας επιδεικτικά το ποιος φτιάχνει τους νόμους και ποιον εξυπηρετούν αλλά και το ότι η ηθική με την εξουσία των λίγων έχουν τόση σχέση όση το γιασεμί με το κουνουπίδι που βράζει.

Αχ βρε λαέ! Τι σου ετοιμάζουν πάλι! Πόσο αδύναμος δείχνεις; Δείξε στους υποκριτές και στους εκμεταλλευτές σου το δρόμο της οριστικής εξόδου προς τα αποδυτήρια της πολιτικής ιστορίας. Αφού μπορείς, αφού μόνο εσύ μπορείς.

Μην τους αφήνεις να σε υποτιμούν κι άλλο. Βρες τον τρόπο, αφού μόνο εσύ ξέρεις τον τρόπο.


Από kyrgiakischristos

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Του Γιάννη Μακριδάκη
Αρχίσανε, μέρες που είναι, τις προσωπικές επιθέσεις εναντίον μου κάποιοι αρτηριοσκληρωτικοί φανατίλες του Σύριζα, επειδή γράφω για την κατάντια στην οποία φέρανε την Αριστερά με την αναξιοπρέπεια, την ανακολουθία των στελεχών τους και την τάση των ιδίων για συγκάλυψη μη τυχόν και σκοντάψει το κόμμα στην πορεία του προς την εξουσία.
Οι επικίνδυνοι αυτοί φανατικοί που νομίζουν ότι έφτασε πλέον η ώρα να λάβουν σύνταξη και εφάπαξ για τις ντουντούκες που βαστούσαν τόσα χρόνια, καταπίνουν με περισσή ευκολία και δικαιολογούν απόλυτα τις επενδύσεις βουλευτών τους σε πολυεθνικές και τις δηλώσεις ενδοτισμού άλλων, αλλά επιτίθενται σε μένα ξεθάβοντας κείμενό μου από το μακρινό παρελθόν, τότε που σχολίασα αρνητικά κάποια από τις απεργίες, μιας άλλης εποχής, των καθηγητών!!!!!!
Μέχρι εκεί μπορεί να φτάσει η βρομιά τους και η υποκρισία τους. Να στηρίζουν Βουλευτές που επενδύουν στην Μπλακροκ, να στηρίζουν Βουλευτές που δηλώνουν με κάθε ευκαιρία την ανάγκη συνεργασίας με το παρελθόν που έφερε τη χώρα στα μνημόνια και στο ξεπούλημα, αλλά την ίδια στιγμή να επιτίθενται σε μένα επειδή έκανα κριτική σε μια απεργία-φωτοβολίδα που έκαναν οι καθηγητές την εποχή προ μνημονίων, δήθεν ότι τότε έθιξα τους δημοσίους υπαλλήλους που τώρα υπερασπίζομαι! Αλίμονό μας τι θα κάνουνε δηλαδή άμα πάρουνε και την κυβέρνηση. Η ομάδα αλήθειας του Σαμαρά δεν φτουράει μπροστά τους…
Για την πραγμάτωση των κυβερνητικών ονειρώξεων κάποιων φανατικών χειραγωγημένων βλακών, εκπορνεύεται η Αριστερά τον 21ο αιώνα. Με αποτέλεσμα τον πλήρη ευτελισμό της, όπως όλων των Αξιών, σ’ αυτή την εποχή της ισοπέδωσης και την εδραίωση του νεοφασισμού που έρχεται ολοταχώς για να μείνει.
Όλοι αυτοί οι εκπορνευτές της Αριστεράς είναι γρανάζια και υπηρέτες του νεοφασισμού. Άλλοι εκούσια και άλλοι από βλακεία.
Από yiannismakridakis

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Παραμονή Χριστουγέννων σήμερα και θα ήθελα, αντί για κάλαντα να αφιερώσω αυτό το υπέροχο τραγούδι, αυτόν τον ύμνο στον ρομαντισμό και την επαναστατικότητα θα έλεγα, σε εσάς...
     Σε όλους εσάς όσοι βρίσκετε το θάρρος και το κουράγιο να αντιστέκεστε ακόμα, και όσο μπορείτε, σ' αυτή την ιδιότυπη κατοχή της χώρας και του λαού μας. 
 
     Σε όσους δεν τρομοκρατήθηκαν από τις άναρθρες κραυγές και φοβέρες. 
 
     Σε όσους γυρίζουν την πλάτη στην προπαγάνδα και κλείνουν τις τηλεοράσεις όταν μεγκάλα και άλλα κανάλια επιχειρούν, μέσα από τις ειδήσεις και "ενημερωτικού" τύπου εκπομπές, να κάνουν πλύση εγκεφάλου.
 
     Σε όσους δεν έβαλαν το προσωπικό τους συμφέρον μπροστά και πάνω από το μέλλον των παιδιών μας...

     Σε όσους αισθάνονται και είναι ελεύθεροι. 

     Σε όλους εμάς που θα κάνουμε ό,τι μπορούμε για να μην ψιθυρίσουμε, έστω και παραλλαγμένα, τα λόγια του μεγάλου Μάνου Χατζιδάκι: "...καληνύχτα Κεμάλ",   "...καληνύχτα Ελλάδα".

     Στους υπόλοιπους, και σε αυτούς συμπεριλαμβάνεται βέβαια το πολιτικό μας προσωπικό, έχω μόνον να υπενθυμίσω τον τελευταίο στίχο αυτού του τραγουδιού, του επίσης μεγάλου Νίκου Γκάτσου:

     ''...με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί...''


 

«Το κράτος των Σκοπίων σε 15 χρόνια θα γίνει αλβανικό κράτος και σε τουλάχιστον 7 με 8 χρόνια θα πλειοψηφούν οι Μουσουλμάνοι στη χώρα» δήλωσε σε συνέντευξή του σε βουλγάρικη εφημερίδα ο πρώην πρωθυπουργός των Σκοπίων, Λιούμπτσο Γκεοργκιέφσκι.

Ο Γκεοργιέφσκι, εξηγεί γιατί δεν είναι πλέον υπέρμαχος της δημιουργίας εθνικώς αμιγών κρατών στα Βαλκάνια.

«Αυτήν την ιδέα ήθελα να δημοσιοποιήσω σε Διάσκεψη των Βαλκανίων, ότι, δηλαδή, όλες οι χώρες να δώσουν τη συγκατάθεσή τους και να κάνουν ένα βήμα προς την ειρήνη και όχι στο πρόσωπο του πολέμου... Αν αναλύσουμε την κατάσταση σήμερα, βλέπουμε ότι οι διαδικασίες δεν βαδίζουν προς το μέλλον. Η Βοσνία υπάρχει μόνο στα χαρτιά, δεν υπάρχει πραγματική λειτουργία κράτους. Το Κοσσυφοπέδιο εξακολουθεί να είναι διαιρεμένο και δημιουργούνται συνεχώς προβλήματα μεταξύ Αλβανών και Σέρβων» τονίζει ο Γκεοργκιέφσκι στην βουλγάρικη "Presse".

«Το κράτος των Σκοπίων βρίσκεται σε μόνιμη αστάθεια και η επιβίωσή του εξαρτάται πλέον από την καλή θέληση των Αλβανών. Συνειδητοποίησα ότι η ιδέα που είχα παλαιότερα περί εθνικών κρατών, δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει ποτέ και δεν είμαι πλέον ένθερμος υποστηρικτής της», δήλωσε ο Γκεοργκιέφσκι, σύμφωνα με το τηλεοπτικό δίκτυο των Σκοπίων Alsat-M.

Πηγή: Αυτόνομη Ενημέρωση Β. Ηπείρου


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Σήμερα, πρώτη ημέρα του χειμώνα, η κυβέρνηση πριν από λίγο ψήφισε το νόμο για τον φόρο ακινήτων, προδικάζοντας έναν άλλον παράλληλο χειμώνα στην ζωή του καθενός Έλληνα. 
Πολλές φορές στην διάρκεια των μνημονίων αποδώσαμε στον εκάστοτε φόρο που ψηφιζόταν ότι επρόκειτο για τον "δυσβάσταχτο" του Πατροκοσμά - που από την πρώτη στιγμή κάναμε μότο στο παρόν blog - όμως η φαντασία των επίδοξων εκτελεστών μας ξεπερνούσε την δική μας φαντασία... 
Αναρωτιέται κανείς εάν μπορεί να αντέξει η ελληνική κοινωνία κάποιον νέο φόρο πιο "δυσβάσταχτο" από αυτόν που ψηφίστηκε πριν λίγο... Για το εάν είναι διατεθεμένοι οι κυβερνώντες να τον επιβάλλουν δεν υπάρχει καμία αμφιβολία αφού απέδειξαν τόσα χρόνια το πόσο αναίσθητα και υπάκουα σκυλιά στα αφεντικά τους υπήρξαν, προσπαθώντας να σώσουν το τομάρι τους και καταδικάζοντας έναν ολόκληρο λαό στην ανέχεια.

Σήμερα πρώτη ημέρα του χειμώνα επίσης είναι και η πιο μεγάλη νύχτα του έτους, ημέρα του χειμερινού ηλιοστασίου. Παρ' όλα αυτά όμως από αύριο αρχίζει η μέρα να μεγαλώνει και σταδιακά το φως να νικάει το σκοτάδι. Αντίστοιχα πιστεύω πως η ψήφιση του νόμου για τα ακίνητα σημαίνει και την αντίστροφη μέτρηση της λήξης του μνημονιακού χειμώνα που θα μας οδηγήσει στην οριστική απαλλαγή από ότι πιο σάπιο υπήρξε σε αυτήν εδώ την χώρα και καταδεινάστευσε τις ζωές μας πρόσκαιρα.

"Θa σάς επιβάλουν μεγάλο καί δυσβάστακτο φόρο, αλλά δέν θά προφθάσουν". Δεν θα προφθάσουν γιατί ήδη μετράει αντίστροφα ο χρόνος... Δεν θα προφθάσουν γιατί ήδη το σκοτάδι αρχίζει να ηττάται...

Ό,τι και να μας κάνουν, ό,τι και να μας πάρουν το μέλλον ανήκει σε Αυτόν που σε ελάχιστες ώρες γεννιέται και είναι ο κατεξοχήν φορέας του Φωτός και κάθε είδους ευημερίας.

«Χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν»...

...μας είπε πριν δυο χιλιάδες χρόνια αλλά εμείς τον παρακούσαμε. Πόσο επίκαιρος είναι αυτός ο λόγος Του τώρα που σβήσανε οι αυταπάτες μας ότι μπορούμε να ζήσουμε ως μικροί θεοί; Τώρα που αισθανόμαστε την καυτή ανάσα του μνημονιακού θηρίου να μας απειλεί με απώλεια της περιουσίας μας, στην οποία προβάλλαμε λανθασμένα τις ψυχές μας;

Ότι έγινε, έγινε! Εφ' όσον συνειδητοποιήσουμε τον λάθος δρόμο μας και αλλάξουμε πορεία, όσο κι αν μας πλήξουν πρόσκαιρα, είναι βέβαιο ότι ένας καλύτερος κόσμος θα περιμένει εμάς και τα παιδιά μας, μια πραγματικά θεϊκή λιακάδα όπως ανέφερε και ο γ. Παΐσιος, γεμάτη Φως, γεμάτη Χριστό.

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!

Πηγή: Ήγγικεν


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Του Γιώργου Κράλογλου 

Στους 100 συμπολίτες μας οι 41 είναι στο όριο και ένας στους επτά είναι στο ακραίο όριο της φτώχειας γιατί ανήκουν στους κοινούς θνητούς ιθαγενείς. Για τους δικαστικούς όμως (που τους ακολουθούν μισθολογικά και οι βουλευτές) το Μισθοδικείο έκρινε ότι οι μισθοί τους πρέπει να επιστρέψουν στο άνω των 10.000 ευρώ ύψος που ήταν από το 2006 και μετά. Και να θέλεις να ασχοληθείς με την επικαιρότητα και τα όσα συμβαίνουν με την κρίση και τα προβλήματά της δεν σε αφήνουν.

Σε οδηγούν στο λαϊκισμό, θέλεις δεν θέλεις, γιατί κάθε μέρα σου σερβίρουν και κάτι από τα σκουπίδια που κρύβαμε σαράντα χρόνια κάτω από τα «χαλιά» που η κρίση μας υποχρέωσε να τα πουλήσουμε.

Σηκώνοντας λοιπόν τα χαλιά βρίσκεις πρώην υπουργούς όπως ο κ. Μιχάλης Λιάπης με κοινωνική συμπεριφορά που δεν έχει τολμήσει να δείξει ούτε αυτός που πούλησε το μηχανάκι του και ψάχνει φαΐ στα σκουπίδια.

Βρίσκεις ότι οι βουλευτές που πληρώνουμε από το υστέρημά μας, όπως ο κ. Τζαμτζής, θεωρούν ότι με 2.000 ευρώ το μήνα δεν τους συμφέρει να παριστάνουν τους εκπρόσωπους του λαού και θέλουν πάνω από 6.000 μισθό και 11.000 τον μήνα για τις δαπάνες τους ώστε να μην κάνουν το σκατό τους παξιμάδι...

Βρίσκεις ότι θέλει πολύ συζήτηση αν πρέπει να πληρώνουν οι φορολογούμενοι από την φτώχια τους βουλευτές και τα κόμματα που κατηγορούνται για σύσταση συμμορίας επειδή οι δικαστικοί (των 10.000 ευρώ και άνω) δεν έχουν ακόμη αποφασίσει αν οι κατηγορίες στέκουν.

Βρίσκεις ότι μπορεί να έλθει μια κυβέρνηση όπως αυτή του κ. Κ. Καραμανλή το 2007 και με ένα Π.Δ. να δώσει το δικαίωμα στους πρυτάνεις των Πανεπιστημίων να χώσουν στις υπηρεσίες των ΑΕΙ και όσους έβγαζαν το λύκειο την χρονιά αυτή...

Και επειδή το κράτος δεν μπορεί να πληρώσει τους 1.700 από τους 3.500 που μπήκαν έχοντας μπάρμπα καθηγητή χαλάνε τον κόσμο ζητώντας να πληρωθούν και όταν απεργούν...

Την ίδια στιγμή (σύμφωνα με ρεπορτάζ της κ. Ρ. Σαλούρου στο Capital.gr) δύο ερευνητές του Οικονομικού Πανεπιστήμιου Αθηνών, ο κ. Μάνος Ματσαγγάνης και η κ. Χρύσα Λεβέντη, σε έκθεση τους που αποτυπώνει στοιχεία για το μέγεθος της φτώχειας στην Ελλάδα και την διαχρονική εξέλιξή της διαπιστώνουν μεταξύ αυτών που ανέφερα στον πρόλογο και πολλών άλλων στοιχείων ότι: «Το 20% των παιδιών (έναντι 4% το 2009) ζει σε οικογένειες που δεν είναι σε θέση να αγοράσουν τα αγαθά που είναι απαραίτητα για την εξασφάλιση ενός ελάχιστου επιπέδου αξιοπρεπούς διαβίωσης. Το ποσοστό ακραίας φτώχειας στους άνεργους είναι στο 34% το 2013, από 5% το 2009).Το 24% όσων ζουν σε νοικοκυριά που βαρύνονται από ενοίκιο ή στεγαστικό δάνειο, το 21% όσων μένουν στην Αθήνα, το 20% των φοιτητών ή σπουδαστών, το 18% των ατόμων ηλικίας 30 έως 45 ετών, καθώς και το 16% των αυτοαπασχολουμένων διαθέτουν εισόδημα χαμηλότερο από το ελάχιστο κόστος αξιοπρεπούς διαβίωσης».

Συμπεραίνεται ακόμη στην έκθεση ότι οι περισσότεροι από τους παραπάνω φτωχούς διατηρούν ένα ελάχιστο επίπεδο κατανάλωσης είτε αντλώντας από αποταμιεύσεις που είχαν εξοικονομήσει στο παρελθόν, είτε ρευστοποιώντας περιουσιακά στοιχεία όπως χρυσαφικά, είτε χρεώνοντας πιστωτικές κάρτες είτε συσσωρεύοντας χρέη όπως . στην εφορία, στα ασφαλιστικά ταμεία, στην τράπεζα για στεγαστικά δάνεια, είτε αφήνοντας άλλους απλήρωτους λογαριασμούς όπως ενοίκια.

Και ενώ οι συγκεκριμένοι ερευνητές καταλήγουν στις εικόνες που σας περιέγραψα ένα άλλο χθεσινό ρεπορτάζ (του κ. Αιμ. Περδικάρη στο Capital.gr) μας υπενθυμίζει ότι: «Το 2006, το Μισθοδικείο έκρινε ότι οι αποδοχές των ανώτατων δικαστικών θα έπρεπε να αυξηθούν, ώστε να εξομοιωθούν με τις αμοιβές των προέδρων των Ανεξάρτητων Αρχών σε ποσό ανώτερο των 10.000 ευρώ. Σήμερα το Μισθοδικείο, κρίνει αντισυνταγματικές τις «μνημονιακές» περικοπές στις αμοιβές των δικαστικών και ανοίγει το δρόμο για νέες διεκδικήσεις οι οποίες, όμως, μπορεί να συμπαρασύρουν και τις διεκδικήσεις των νυν και πρώην βουλευτών γιατί με το Σύνταγμα και τα ψηφίσματα της Ολομέλειας της Βουλής, η βουλευτική αποζημίωση ( βάσει της οποίας υπολογίζεται και η βουλευτική σύνταξη, αλλά και οι αμοιβές υπουργών και υφυπουργών) είναι «παρακολούθημα» των αποδοχών των ανώτατων δικαστικών».

Και επανερχόμενος στην έκθεση για την φτώχεια των απλών ιθαγενών.

Σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ, το δεύτερο τρίμηνο του 2013 ο αριθμός των ανέργων είχε ξεπεράσει το 1 εκατομμύριο 350 χιλιάδες, ενώ κατά τον ΟΑΕΔ ο αριθμός όσων ελάμβαναν τακτικό επίδομα ανεργίας το ίδιο τρίμηνο του 2013 ήταν μόνο 158 χιλιάδες . Δηλαδή μόνο 1 στους 9 ανέργους που σημαίνει ποσοστό 11,7% του συνόλου των 1.350.000 ανέργων.

Πηγή: Κεφάλαιο


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Στις χώρες όπου είναι πολύ υψηλός ο κίνδυνος ξεσπάσματος κοινωνικών αναταραχών το 2014 περιλαμβάνει την Ελλάδα το περιοδικό Economist. 
Στην ίδια κατηγορία φιλοξενούνται επίσης η Αργεντινή, η Αίγυπτος, η Βενεζουέλα, η Συρία, το Μπαγκλαντές, ο Λίβανος, το Ιράκ, η Λιβύη, η Νιγηρία, το Σουδάν, το Ουζμπεκιστάν, η Υεμένη και η Ζιμπάμπουε.


Στις χώρες «υψηλού ρίσκου» κατατάσσονται η Κύπρος, η Πορτογαλία, η Ισπανία, η Αλβανία, η Βουλγαρία, η Ρουμανία, η Αιθιοπία και η Ουκρανία.
Σύμφωνα με το δημοσίευμα πάντως ακόμη και σε χώρες που παραδοσιακά ήταν «υποτονικές» όπως η Ιαπωνία και η Σιγκαπούρη, έχουν παρατηρηθεί το τελευταίο διάστημα αναταραχές.


Όπως αναφέρεται, η μείωση των εισοδημάτων και η αυξημένη ανεργία δεν συνεπάγονται απαραίτητα κοινωνική αναταραχή. Όταν όμως συνοδεύονται από άλλους παράγοντες αστάθειας όπως η κακή διακυβέρνηση, η ελάχιστη κοινωνική πρόνοια ή η μεγάλη ανισότητα, τότε υπάρχουν περισσότερες πιθανότητες εκδήλωσης ταραχών.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Γράφει ο Παναγιώτης Ήφαιστος

Πόσο επιπόλαιος, απερίσκεπτος, πνευματικά ανέμελος, αφελής μέχρι ηλιθιότητας και πνευματικά θεόστραβος πρέπει να είναι κάποιος για να πιστεύει ότι θα μπορούσε στην βάση του ενός ή άλλου ιδεολογικού δόγματος να εξισωθεί πολιτικά, να εξομοιωθεί ανθρωπολογικά και να ενωθεί παντοιοτρόπως ο πλανήτης! 

Δηλωτικό βέβαια του χαρακτήρα της Οδύσσειας των ανθρώπων και του ιστορικού τους γίγνεσθαι είναι ότι πολλοί πίστεψαν αυτή την πολιτικοπνευματική παράκρουση. Παρόμοια με τον Οδυσσέα όταν ευκολόπιστα και παραβλέποντας Θεούς και Δαίμονες το έλκυσαν οι ηδονές των Σειρήνων και τα καλούδια στις σπηλιές των Κυκλώπων. Ευτυχώς για τον Οδυσσέα, για να παραφράσουμε τον Καβάφη, τελικά αποδείχθηκε ότι κουβαλούσε στο νου του την Ιθάκη. Δεν συμβαίνει το ίδιο, όμως, με τα μέλη εκείνων των κοινωνιών που ροκανίστηκαν από εξισωτικά ιδεολογικά δόγματα και εκμηδενίστηκαν ανθρωπολογικά από τις ροπές των μεταμοντέρνων πνευματικών χυδαιοτήτων που τα διαδέχθηκαν. Στον μυαλό τους δεν έχουν πια την Πατρίδα.

Φοιτητές βέβαια κοιμόμασταν με το «Κεφάλαιο» του Μάρξ στο προσκέφαλό μας. Αργότερα καταλάβαμε ότι ήμασταν αντί-ηγεμονιστές Τσε-Γκουεβαριστές (και συνεχίζουμε να είμαστε). Αντι-ηγεμονιστές λοιπόν οι περισσότεροι άνθρωποι πλην αντί να προσκολλώνται σε αυτό παραμυθιάζονται και εκτροχιάζονται διεθνιστικά. Επιπόλαια νομίζουν ότι είναι διεθνιστές, κοσμοπολίτες και φορείς κάποιου από τα πολλά μοντερνιστικά ιδεολογικά δόγματα τα οποία, όπως εξηγήσαμε αλλού, φτιάχτηκαν για τους μετά-Μεσαιωνικούς δουλοπάροικους και σήμερα εκπληρώνουν τους σκοπούς των ηγεμονικών αξιώσεων ισχύος.   

Τι άλλο να είναι ένας άνθρωπος αυτού του πλανήτη εκτός από αντί-ηγεμονιστής όταν για κάποιο περίεργο λόγο (όχι και τόσο περίεργο εδώ που τα λέμε) στην διεθνή πολιτική «δίκαιο έχει όποιος έχει ίση δύναμη και όταν αυτό δεν συμβαίνει ο ισχυρός επιβάλλει ότι του επιτρέπει η δύναμή του και ο αδύναμος υποχωρεί και προσαρμόζεται» ή εξαφανίζεται (Θουκυδίδης). Υπάρχει ένα ερώτημα βέβαια για το πώς λειτουργούν και σκέφτονται οι πολίτες ενός «ισχυρού κράτους» όπως η Αθήνα, η Βρετανία και η Γαλλία την αποικιακή εποχή, οι ΗΠΑ ή η Κίνα αύριο. Δεν θα επεκταθούμε εδώ παρά το ότι αφορά ένα μεγάλο ζήτημα που αναλύσαμε σε άλλη περίπτωση.

Βασικά, έτσι γνώρισα και τον Κονδύλη. Είπε σε κοινό μας φίλο ότι «λυπήθηκε που έφυγα από την Ελευθεροτυπία» (όπου «ξένος μεταξύ ξένων» έγραφα επιφυλλίδες επί πολλά χρόνια και εβδομαδιαία). Επιδίωξα να τον συναντήσω για να μάθω, από περιέργεια, γιατί «λυπήθηκε». Συντομεύοντας την συζήτηση μαζί του, μου είπε ότι δεν είχε διαβάσει μεγάλα κείμενά μου πλην στα σύντομα άρθρα που διέκρινε ένα ισχυρό θεωρητικά και αντί-ηγεμονικά θεμελιωμένο επιχείρημα. 

«Αυτό χρειάζονται οι μπουμπουνοκέφαλοι προοδευτικοί αναγνώστες της “Ελευθεροτυπίας”», μου είπε χαριτολογώντας με νόημα. Μια νομίζω ιστορικής σημασίας φράση που ερμηνεύει και τα παρόντα δεινά των Ελλήνων. Του απάντησα ότι είναι φυσικό και λογικό να διακρίνει μια αντί-ηγεμονική θεώρηση, όχι όμως δική μου. Ανήκει στην Θουκυδίδεια παράδοση και την καλλιεργούν σύγχρονοι μεγάλοι Δάσκαλοι της διεθνούς πολιτικής όπως οι Waltz, Gilpin et al. Eίναι επιστημολογικά-επιστημονικά εγγενώς αντί-ηγεμονιστές, του είπα. Συμφώνησε με τον γνωστό αποστασιοποιημένο και αξιολογικά ελεύθερο τρόπο με τον οποίο προσέγγιζε την «ανθρώπινη κατάσταση» και τις ποικίλες εκφάνσεις της. Πάντα με χιούμορ, αυτοσαρκασμό και δικαιωματική ειρωνεία για τους «φιλοσόφους». 

Κανείς δεν μπορεί να μιλήσει έγκυρα και αξιόπιστα για αυτά τα πράγματα εάν δεν κατανοήσει ότι ο σύγχρονος κόσμος, παρομοίως με την κλασική εποχή,  είναι εθνοκρατοκεντρικά θεμελιωμένος. Υπό τέτοιες ανεπίστροφες συνθήκες μάλιστα, ούτως ώστε αυτό που μετράει στη διεθνή πολιτική να είναι η κρατική ισχύς (ισορροπία δυνάμεων ή κατά τον Θουκυδίδη «ίση δύναμη»). Υποδειγματικά και ανελέητα αληθής ο Θουκυδίδης μας προειδοποιεί αποστασιοποιημένα και αξιολογικά ελεύθερα ότι: «Όσοι είναι ελεύθεροι το χρωστούν στην δύναμή τους» («ίση δύναμη» κατά όσων ισχυρότερων τους απειλούν οπότε εάν είναι και λίγο τυχεροί επιβιώνουν ελεύθεροι).   

            Δεν ήταν και άσχημα πάντως ως στοχαστική εμπειρία των νεανικών  μας χρόνων ο Μάρξ. Φτάνει κανείς να μην κολλήσει και όταν μεγαλώσει και προκληθούν στρεβλώσεις από τα πολλά αυθαίρετα επιστημονικά του σφάλματα και προβλέψεις για τον εξομοιωτικό ρόλο των οικονομικών παραγόντων. Ακόμη χειρότερα να μην παραστρατήσει στα βράχια και τους κρημνούς των Λένιν-Στάλιν και της κουστωδίας θηρίων που τους διαδέχθηκε στο Σοβιετικό υπερκράτος. Ο Μάρξ εν τέλει είναι ο καλύτερος αναλυτής του Δαρβινιστικού φιλελεύθερου καπιταλισμού. Οι τρόικες που σαδιστικά μας εξοντώνουν δεν είναι παρά παραπαίδια και μάλιστα μπάσταρδα αυτού του Δαρβινισμού, καθότι υπακούουν στον θηριώδη αθέσμιστο διεθνικό κερδοσκοπικό κόσμο. Αφήνω σε εσάς το συμπέρασμα τι είναι τα πολιτικοπνευματικά τερατώδη εγχώρια κράματα αριστεροακροδεξιοσοσιαλιστοκεντρώων θιασωτώνη μνημονίων και τρόικων στις χώρες θύματα.

            Βέβαια, όταν «μεγαλώσαμε» και ιδιαίτερα όταν εμπεδώσαμε την επιστημονική σοφία «μεγαθηρίων» της επιστήμης που αναλύουν συνδυαστικά τα τρία επίπεδα ανάλυσης (Άνθρωπος, Κράτος, Διεθνής Πολιτική) όπως ο Θουκυδίδης, ο Waltz και ο Κονδύλης, ή όταν προχωρήσαμε στις δικές  μας συνθετικές θεωρήσεις, συνεκτιμήσαμε δεόντως αυτό που συχνά εξηγεί ο Κονδύλης. Ότι δηλαδή όλα τα μοντερνιστικά ιδεολογικά ρεύματα είναι μορφικά πανομοιότυπα (κεντρικό ζήτημα στην τελευταία μου μονογραφία το «Κοσμοθεωρία των Εθνών»). 

            Γιατί όμως ανήμερα Χριστουγέννων αυτές οι σκέψεις; Σήμερα, ακριβώς, έφθασε τον υπολογιστή μου μια χαρτογραφική αναπαράσταση πολιτικών, ανθρωπολογικών, μεταφυσικών και άλλων στοιχείων του πλανήτη). Διατρέχοντας τον χάρτη διερωτήθηκα αυτό που έγραψα στην αρχή. Το γεγονός δηλαδή ότι τόσοι πολλοί χωρίς δεύτερη σκέψη και χωρίς να ρίξουν μια ματιά στον πολιτικοανθρωπολογικό χάρτη ή να δουν τα διεθνή τεκταινόμενα στις ειδήσεις κάθε βράδυ, σκέφτονται εξισωτικά και εξομοιωτικά (κοινώς «διεθνιστικά» ή κοσμοπολίτικα»).

            Πως είναι δυνατό τόσοι πολλοί να μην κατανοούν ότι η Πατρίδα των μελών κάθε κράτους και η Εθνική Ανεξαρτησία τους είναι η Ελευθερία τους. Το εθνοκράτος κάθε κοινωνικής οντότητας είναι ο θεσμός Ελευθερίας και από την ισχύ του εξαρτώνται η ασφάλειά τους και η ευημερίας τους. Ότι δεν μπορεί να υπάρξει μεγαλύτερη πνευματική παράκρουση από το να προσκολλάται κανείς σε ιδεολογικά δόγματα που πωλούν πνευματικό σανό που ροκανίζει τους ίδιους και την πατρίδα τους. Ιδεολογικά δόγματα τα οποία στην βάση της μιας ή άλλης υπόθεσης υποστηρίζουν, ουσιαστικά, ότι θα ενωθούν πνευματικά, πολιτικά, δικαιακά, οικονομικά και θεσμικά οι Ιάπωνες με τους Κινέζους, οι Αμερικανοί με τους Άραβες, οι Έλληνες με τους Τούρκους, οι Τούρκοι με τους Άραβες, οι Κογκολέζοι με τους Σουηδούς, οι Γερμανοί με τους Γάλλους, οι Γάλλοι με τους Κινέζους και όλοι οι υπόλοιποι με όλους τους άλλους. 

Τρελό ακούεται εκτός και εάν κανείς όταν τα λέει είναι πολύ μεθυσμένος. Εν τούτοις πολλοί σκοτώθηκαν, πολλοί συνεχίζουν να είναι «μεθυσμένοι» με τέτοια πνευματικά δηλητήρια και πολλοί είναι έτοιμοι να θυσιάσουν την Ελευθερία τους, την ευημερία τους και την ασφάλεια τους, δηλαδή την Πατρίδα τους. 

Αναζητήστε ποιες πολιτικές τάσεις πνευματικά και εμπράγματα έχουν ως λάβαρό τους την Εθνική Ανεξαρτησία! Έτσι, για να μην ξεχνούμε τα αίτια της συμφοράς μας.

Καλά Χριστούγεννα και Ελευθερία από την Τρόικα και τους μεταπράτες τους το 2014.


Πηγή www.ifestosedu.grinfo@ifestosedu.gr


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Το νέο κρούσμα δυσφήμισης στο Ταλίν της Εσθονίας από τον γνωστό αρχιλακέ του Προξενείου Κομοτηνής Τζεμίλ Καμπζά…
 

Είπαμε «καμμιά δουλειά δεν είναι ντροπή» – και προφανώς ο Τζεμίλ Καμπζά, από τους συνεπέστερους στο επάγγελμα λακέδες της Άγκυρας στην ελληνική Θράκη, το γνωρίζει.
Ο… συντοπίτης μας – και βασικός αρθρογράφος της (σχεδόν) επίσημης εφημερίδας του Προξενείου «Γκιουντέμ» – παρέστη λοιπόν για μια ακόμη φορά προ ολίγων ημερών σε διεθνές συνέδριο για να παίξει το γνωστό πια play back περί της αυταρχικής Ελλάδας που καταπιέζει τους…«Τούρκους της Δυτικής Θράκης».

Για την ακρίβεια, και όπως μας ενημερώνει η ετέρα τουρκοφυλλάδα της Κομοτηνής «Μπιρλίκ» (μετάφραση από το tourkikanea.gr),  
«στις 10/12 επ΄ευκαιρία της Παγκόσμιας Μέρας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων διοργανώθηκε στο Ταλίν της Εσθονίας διεθνές συνέδριο, όπου μετείχε μετά από πρόσκληση του προέδρου της Εσθονίας Τόμας Ίλβες και ο Τζεμίλ Καμπζά, εκπροσωπώντας ως πρώην πρόεδρος τον BTAYTD («Σύλλογο Επιστημόνων Μειονότητας Δυτικής Θράκης»)… Εκεί παρουσίασε ένα κείμενο που έθετε τα προβλήματα της τουρκικής μειονότητας της Δυτικής Θράκης… Το κείμενο, που είχε ετοιμαστεί από τον Δρ. Αλή Χουσείνογλου, τον Τζεμίλ Καμπζά και την Περβίν Χαϊρουλλάχ, μοιράστηκε στους ομιλητές και στους μετέχοντες του συνεδρίου και σε αυτό περιλαμβάνονταν ευρείες πληροφορίες σχετικά με την ιστορία της Δυτικής Θράκης, την κοινωνικο-οικονομική της κατάσταση, την άρνηση της εθνικής ταυτότητας, την ελευθερία ίδρυσης συλλόγων, το θέμα του άρθρου 19, την μειονοτική εκπαίδευση, τη θρησκευτική εκπαίδευση, το θέμα των βακουφίων, τα προβλήματα που υπάρχουν στο πολιτικό πεδίο, όπως και την κατάσταση του μειονοτικού τύπου».
Χρήζει πάντως αναφοράς για μια ακόμη το θέμα του μαύρου χρήματος που διοχετεύει το τούρκικο ΥΠΕΞ στην ελληνική Θράκη. Και μάλιστα καμμιά φορά μάλλον για το τίποτα, όπως εδώ που – όπως φαίνεται – έστειλαν τον τζουτζέ τους στην Εσθονία, απλώς για να μοιράσει… φωτοτυπίες (που πιθανότατα δεν θα τις διάβασε και κανείς)!

Είναι ενδεικτικό ωστόσο του ότι πραγματικά δεν λογαριάζουν τίποτε και ουδόλως φείδονται χρημάτων.

Όσον αφορά δε τον φίλο μας τον Καμπζά, πέραν του ότι για πολλοστή φορά αποδεικνύεται πόσο «ζωή και κότα» την περνάει με το πορτοφόλι των αφεντικών, να θυμίσουμε πως πριν από λίγα χρόνια κάποιοι φωστήρες της τοπικής ΝΔ σκεφτόταν να τον κατεβάσουν στις εθνικές εκλογές για υποψήφιο βουλευτή τους!

Ενδεικτικό και αυτό, αλλά για την εξαγωγή ασφαλώς άλλου… είδους συμπερασμάτων!

Πηγή Προξενείο Στοπ