Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

22 Ιουλ 2012


Θα αλλάξει το φορολογικό. Θα γίνει και επίσημα φοροπαραλογικό.
Θα μου πεις το προηγούμενο ήταν λογικό; Είναι απλό. Το προηγούμενο ήταν φορομπενικό. Με ότι σημαίνει αυτό.

Το οποίο φορομπενικό ήταν σαφώς χειρότερο από το φοροπαραλογοσκουφικό.

Δεν ήταν, λένε, και καμιά μεγάλη απώλεια η παραίτηση του Νικολόπουλου. Ας δούμε λιγάκι το πλαίσιο για να καταλάβουμε...
τι ακριβώς μας λένε από την τρικυβέρνηση.

Η χώρα πάει κατά διαόλου και οι σωτήρες μας έφτιαξαν μια κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας.

Έτσι ο πιο άξιος Έλληνας επιλέχθηκε από μια σχετική πλειοψηφία για να γίνει πρωθυπουργός της χώρας.

Μην γελάς, αν ο Σαμαράς δεν είναι ο πιο άξιος Έλληνας ας κοιταχθούν στον καθρέφτη αυτοί που τον ψήφισαν. Υποτίθεται ότι σε ένα τέτοιο αξίωμα δεν επιλέγεις τον όποιο τυχαίο απατεώνα, λαϊκιστή, συνειδητό ψεύτη και έτοιμο να ξεπουλήσει την χώρα του…

Ο πιο άξιος λοιπόν επέλεξε ότι καλύτερο διαθέτει η πολιτική ζωή της χώρας για να κάνει μια κυβέρνηση που έχει αναλάβει το τεράστιο έργο της σωτηρίας.

Άρα και ο Νικολόπουλος (μη γελάς) είναι ένας από τους αξιότερους. Οπότε η παραίτηση ενός πανάξιου και υπερπολύτιμου υπουργού σαφώς και είναι τεράστιο πλήγμα.

Αν δεν είναι πλήγμα τότε σημαίνει ότι είναι ένας ανάξιος και άχρηστος ο οποίος επιλέχθηκε από έναν πρωθυπουργό έρμαιο των μικροκομματικών επιλογών. Και αν υποκύπτει σε μικροκομματικά συμφέροντα που είναι μικρά… φαντάσου πόσο θα υποκύψει στα μεγάλα συμφέροντα. Εντός και εκτός της Ελλάδας.

Οπότε ή έχουμε ένα μεγάλο πλήγμα με την αποχώρηση ενός πανάξιου πολιτικού ή έχουμε να κάνουμε με μια κυβέρνηση που αντί θα εθνική σωτηρία θα φέρει εθνική καταστροφή.

Και για να είμαστε δίκαιοι… την συγκεκριμένη κυβέρνηση και τον συγκεκριμένο πρωθυπουργό τον στηρίζουν, άρα έχουν και την ευθύνη, το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ.

Δανεικές φήμες

Η υφυπουργός υγείας είπε ότι πήγε στην τηλεόραση γιατί δεν είχε τι να κάνει στο υπουργείο. Καλά, νέα είναι, δεν ξέρει.

Και οι υπόλοιποι που παριστάνουν τους υπουργούς δεν έχουν τι να κάνουν στα υπουργεία αλλά δεν το διαλαλούν κιόλας. Απλά περιμένουν τις οδηγίες της τρόικας και ανάλογα δίνουν εντολές για να πράξουν οι άλλοι.

Κυκλοφόρησε η φήμη ότι ο Γιωργάκης έπεσε ξανά από το ποδήλατο. Όμως υπήρξε διάψευση του γεγονότος. Μάλλον θα έπεσε από το πατίνι.

Ως ειδικός θα μιλήσει ο Γιωργάκης στο Χάρβαλντ για τις επιπτώσεις της κρίσης. Αναμένεται να μαζευτούν οι ηγέτες όλων των κρατών για να τους διδάξει ο μεγάλος διανοητής τον τρόπο που μπορείς με ταχύτητα μεγαλύτερη του φωτός να ισοπεδώσεις τα πάντα.

Ο Θωμάς Μαύρος ζητάει 10000 ευρώ από τους επιχειρηματίες για να σωθεί η ΑΕΚ. Η μαύρη κυβέρνηση ζητάει συνεχώς 20000 ευρώ από τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους για να σωθούν οι τράπεζες.

Άλλος έχει το όνομα (Μαύρος) και άλλος έχει την χάρη (κυβέρνηση).

Σε δόσεις θα πληρώσουμε τον φόρο μας. Σε δόσεις και το χαράτσι. Σε δόσεις και τις εισφορές. Βάλε και τις δόσεις για τα δάνεια βγάλε τις δόσεις του ανύπαρκτου εισοδήματος και φτιάχνεις μια όμορφη δανεική χώρα.

Όπου μας την έχουν δανείσει οι τροϊκανοί για λίγο διάστημα. Τόσο όσο χρειάζεται για να μας πείσουν ότι είναι καλύτερα να την έχουν για πάντα αυτοί.

Η τροϊκανή κυβέρνηση προσπαθεί να μην κάνει μειώσεις στα ειδικά μισθολόγια. Φυσικό. Αυτοί που έχουν τα ειδικά μισθολόγια έχουν και την ειδική αποστολή να στηρίζουν το σύστημα.

Όταν οι τιμές του βαρελιού του πετρελαίου ανεβαίνουν η βενζίνη ακριβαίνει από την προηγούμενη μέρα. Όταν οι τιμές του βαρελιού πέφτουν η βενζίνη ακριβαίνει από την προπροηγούμενη μέρα. Με αυτόν τον τρόπο η ελεύθερη αγορά προεξοφλεί την επόμενη αύξηση.

(Το κείμενο δημοσιεύθηκε στην κυριακάτικη εφημερίδα ΤΟ ΧΩΝΙ)






Από την Πολιτική στον Πολιτικαντισμό και από την κωμωδία της ατομικής μας βλακείας στην τραγωδία της συλλογικής μας καταστροφής

“Η «απεριόριστη ανάπτυξη» είναι ένα εφεύρημα που αποτελεί λογική διαστροφή. Γιατί όπως είναι γνωστό, στα πλαίσια κάθε κλειστού και πεπερασμένου συστήματος (όπως ο πλανήτης μας) η «απεριόριστη ανάπτυξη» είναι αδύνατη και η επιδίωξη της οδηγεί υποχρεωτικά στην καταστροφή ολόκληρου του συστήματος”

Του Κλεάνθη Γρίβα – «Το Χωνί»

Α) Από την τρίτη μεταπολεμική δεκαετία, ολόκληρος ο κόσμος έχει μπει σε μια περίοδο βαθιάς κρίσης που θίγει όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής. Η κρίση πυροδοτήθηκε από την πελώρια επιχείρηση για την αμερικανοποίηση της παγκόσμιας οικονομίας (που αποδόθηκε με τον όρο «παγκοσμιοποίηση»), η οποία ξεκίνησε με τη νομισματική κρίση του Μαΐου του 1971.

Το 1971, η εξέλιξη του παγκόσμιου καπιταλισμού (ο οποίος κανοναρχείται από τα συμφέροντα των 200 μεγαλύτερων υπερεθνικών εταιρειών, που αποτελούν τους πραγματικούς κυρίαρχους στην οικονομία και το εμπόριο στον πλανήτη), καθιστούσε αναγκαία την αναθεώρηση του συστήματος του Bretton Woods, στην κατεύθυνση της άρσης οποιουδήποτε περιοριστικού μέτρου στη διακίνηση του κεφαλαίου.

Αυτό ακριβώς επιτεύχθηκε με τη Νομισματική Κρίση του Μαΐου του 1971, που είχε ως αποτέλεσμα:

• Την κατάργηση της μετατρεψιμότητας του δολαρίου σε χρυσό.
• Την καθιέρωση των κυμαινόμενων τιμών του συναλλάγματος.
• Τη διασφάλιση της ελεύθερης κυκλοφορίας του κεφαλαίου.

Β) Με βάση αυτή τη μεθόδευση, η ανθρωπότητα εισήλθε στη δεύτερη και τελευταία πράξη της τραγωδίας της Αμερικανοποίησης της παγκόσμιας οικονομίας και της ολοκλήρωσης της Pax Americana, που (για λόγους σημειολογικούς) επιβλήθηκε καταναγκαστικά ως «παγκοσμιοποίηση»:

• Χρησιμοποιώντας ως βασικά εργαλεία το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ), την Παγκόσμια Τράπεζα (ΠΤ), τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου (ΠΟΕ), θεσμούς που δεν υπόκεινται σε κανένα δημοκρατικό έλεγχο σε ότι αφορά την επάνδρωση, τη λειτουργία και τις αποφάσεις τους. Και,

• Προβάλλοντας τα καταστρεπτικά, αδύνατα και αδιανόητα, ιδεολογήματα της δήθεν παγκοσμιοποίησης, της δήθεν ελεύθερης αγοράς και της δήθεν απεριόριστης ανάπτυξης.

• Η ιδέα της «παγκοσμιοποίησης» αποτελεί ένα διαστροφικό μύθο και η χρήση του όρου συνιστά απάτη, γιατί, απλούστατα, αυτός ο όρος προσδιορίζει μια διεργασία που καθοδηγείται από τρία, κυρίως όργανα (την Παγκόσμια Τράπεζα, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου) στα οποία η μόνη χώρα που διαθέτει δικαίωμα βέτο σε όλες τις σημαντικές αποφάσεις είναι οι ΗΠΑ. Συνεπώς, μπορεί κανείς να μιλάει μόνο για αμερικανοποίηση της παγκόσμιας οικονομίας και όχι για «παγκοσμιοποίηση» (όρος που υποδηλώνει μια διαδικασία ισονομικής -λίγο ή πολύ- ενσωμάτωσης των εθνικών οικονομιών σε ένα διεθνές σύστημα α-νταλλαγών).

• Η «ελεύθερη αγορά» είναι ένας μύθος, επίσης. Η ύπαρξη της «ελεύθερης αγοράς» είναι αδύνατη γιατί, απλούστατα, η «αγορά» αποτελεί ένα σύνολο σχέσεων που δεν μπορούν να υπάρχουν χωρίς λειτουργικούς κανόνες και ρυθμιστικές παρεμβάσεις. Συνεπώς, το καίριο ζήτημα για την «αγορά» δεν είναι η έλλειψη ρυθμίσεων ή παρεμβάσεων αλλά το ποιος αποφασίζει τις ρυθμίσεις που επιβάλλονται. Κι αυτό παραπέμπει ευθέως στον εκάστοτε συσχετισμό των κοινωνικών δυνάμεων.

• Η «απεριόριστη ανάπτυξη» είναι ένα εφεύρημα που αποτελεί λογική διαστροφή. Γιατί όπως είναι γνωστό, στα πλαίσια κάθε κλειστού και πεπερασμένου συστήματος (όπως ο πλανήτης μας) η «απεριόριστη ανάπτυξη» είναι αδύνατη και η επιδίωξη της οδηγεί υποχρεωτικά στην καταστροφή ολόκληρου του συστήματος. (Εδώ θα πρέπει να σημειωθεί ότι δεν είναι εφικτή πλέον ούτε καν η διαφημιζόμενη «φιλική προς το περιβάλλον προγραμματισμένη και έλλογη ανάπτυξη», απ’ αφορμή την εξάντληση των υλικών προϋποθέσεων της).

Γ) Στο πλαίσιο αυτών των διεργασιών, η εν εξελίξει δήθεν παγκοσμιοποίηση αναδεικνύεται σε έναν ολοκληρωτισμό χωρίς όρια, γιατί μετατρέπει όλες τις χώρες σε θυγατρικές του γκανγκστερικού «εταιρικού ομίλου» των μεγάλων πολυεθνικών και του χρηματοπιστωτικού συστήματος και αποδεικνύεται ως η μεγαλύτερη ληστρική επιχείρηση στην ιστορία της ανθρωπότητας, μέσω της οποίας:

Οι χώρες μετατρέπονται σε θυγατρικές αυτού του γκανγκστερικού «εταιρικού ομίλου»,
• Η πολιτική μετασχηματίζεται σε τυπικό μάνατζμεντ των συμφερόντων του. Και
• Οι πολιτικοί ανάγονται σε μισθωτούς υπηρέτες του.

Σ’ αυτές τις συνθήκες:

• Τα κέντρα λήψης των αποφάσεων μετατοπίζονται από το πεδίο του θνήσκοντος «εθνικού» κράτους σε υπερεθνικά κέντρα τα οποία δεν υπόκεινται σε οποιοδήποτε δημοκρατικό έλεγχο. Συνεπώς, σε εθνικό επίπεδο, είναι «φυσικό» η πολιτική και ο πολιτικός λόγος να αποπολιτικοποιείται, να αναιρείται πλήρως και να υποκαθίσταται από τπν παροξυντική ιδεολογικοποίποη της πραγματικότητας.

• Η πολιτική μεταλλάσσεται υποχρεωτικά από λόγος του συσχετισμού των κοινωνικών δυνάμεων σε υπηρετική δραστηριότητα που αποσκοπεί στην ομογενοποίηση της κοινωνίας (με τρόπο ώστε να εξαλείφονται πλασματικά οι κοινωνικές αντιθέσεις και οι κοινωνικές συγκρούσεις που εποικοδομούνται πάνω σ’ αυτές). Συνεπώς, σε εθνικό επίπεδο, μπορεί να εκφράζεται αποκλειστικά και μόνο ως τυχοδιωκτικός πολιτικαντισμός και να πραγματώνεται μόνο στο πλαίσιο ενός ουσιαστικού μονοκομματισμού (δηλαδή, του ενός κόμματος σε δυο ή τρεις συσκευασίες, κατά περίπτωση).

Δ) Ο σύγχρονος απολιτικός μονοκομματισμός είναι, εκ των πραγμάτων, καταδικασμένος να εξαντλείται στις (απωθητικές έως αηδιαστικές) «αντιπαραθέσεις» των δύο πόλων του, που προσπαθούν απεγνωσμένα να πείσουν για τις ανύπαρκτες ποιοτικές διαφορές τους, τονίζοντας τις όποιες (άνευ σημασίας) ποσοτικές, τακτικές ή διαδικαστικές μικροδιαφοροποιησεις τους.

Ετσι, διαμορφώνεται ένας νέος τύπος ανθρωποβοσκών που υποδύονται τους «πολιτικούς», οι οποίοι είναι καταδικασμένοι:

Να παράγουν απολιτική κενολογία αντί πολιτικού λόγου και «περιττώματα» αντί πολιτικού έργου. Και

• Να ερίζουν για τις μικροδιαφορές των «οσμών» τους, εγκλωβισμένοι σε ένα αυτοαναπαραγόμενο φαύλο κύκλο κενολογίας, «οσμών» και «περιττωμάτων» (στο πλαίσιο του οποίου οι ανθρωποβοσκοί παράγουν περιττώματα με μικρές διαφορές στην οσμή, οι αντιπαραθέσεις νια τις «διαφορές» των οσμών πυροδοτούν την παραγωγή νέων περιττωμάτων, κ,ο.κ.) με αντικειμενικό στόχο τον εγκλωβισμό και τον αποπροσανατολισμό της κοινωνίας.

Ε) Ο εγκλωβισμός της κοινωνίας στην α-πολιτική είναι μια ψυχοκοινωνική κατάσταση που προκύπτει από το γεγονός ότι οι ανθρωποβοσκοί καλλιεργούν συστηματικά το φόβο για την ελευθερία με τρόπο ώστε να συντηρείται η ζωτική αυταπάτη των ανθρώπων ότι μπορούν να κατακτήσουν μια δήθεν «ασφάλεια» με τη θυσία της ελευθερίας.

Σ’ αυτή τη σχέση εγκλωβιζόντων και εγκλωβιζόμενων:

• Οι εγκλωβίζοντες (εκφραστές του πολιτικαντισμού) πραγματώνουν την ειδική υπηρετική λειτουργία που τους ανατέθηκε (με το αζημίωτο, φυσικά). Πρόκειται για ένα ιδιαίτερο είδος ανθρωποειδών που προέκυψαν από μια διαδικασία πολιτικής μετάλλαξης στα εργαστήρια της «Νέας Τάξης» πολύ πριν παραχθεί η «Ντόλι» στα εργαστήρια της γενετικής μετάλλαξης. Είναι οι «Ντόλι» της νέας πολιτικής μας πραγματικότητας. Και,

Οι ενκλωβιζόμενοι (τέως πολίτες που αποδέχονται τη μεταποίηση τους σε υπηκόους) καταφάσκουν εξακολουθητικά στον «εγκλωβισμό» τους, παρά τις επαναλαμβανόμενες διαψεύσεις τους, συμπεριφερόμενοι ως τυπικοί νευρωτικοί που αδυνατούν να διδαχθούν από την εμπειρία τους.

Και οι δύο κατηγορίες, που η μια δεν μπορεί να υπάρχει χωρίς την άλλη, συγκροτούν ένα δίπολο, που οδηγεί χαζοχαρούμενα στο μετασχηματισμό της κωμωδίας της προσωπικής μας κατάστασης σε τραγωδία για την κοινωνική μας ύπαρξη και συμβάλλει στην (εν εξελίξει) οικοδόμηση ενός νέου Μεσαίωνα που θα βιωθεί απ’ όλους μας, μέσα σε μια φρενιτιώδη και φρικιαστική ιεροτελεστία του παραλογισμού (μας).

Γιατί «ο παραλογισμός δεν βρίσκεται στο γεγονός ότι οι μηχανισμοί που δημιούργησε ο άνθρωπος είναι κάτω από ορισμένες συνθήκες πιο δυνατοί και μάλιστα πιο έξυπνοι από τον άνθρωπο. Βρίσκεται στο γεγονός ότι οι μηχανισμοί αυτοί δημιουργούν αναγκαστικά καταστάσεις που υποχρεώνουν τον άνθρωπο να παίζει σ’ ένα παιχνίδι όπου οι πιθανότητες της ολοκληρωτικής συντριβής του αυξάνουν συνεχώς…»
(Jan Kott, Σαίξπηρ, ο σύγχρονος μας)



Τίποτα τελικά δεν είναι τυχαίο και κανείς δεν πρέπει να απορεί γιατί προσπαθούν με κάθε τρόπο να αποκτήσουν τον έλεγχο της χώρας οι ξένοι δανειστές με βοήθεια εκ των έσω.

Σε έκθεση του ΟΗΕ που δημοσιεύτηκε πρόσφατα στη γαλλική εφημερίδα Le Figaro η Ελλάδα εκτός από τους υδρογονάνθρακες φαίνεται ότι αποτελεί γενικά “Ελ Ντοράντο” σπάνιων στρατηγικών ορυκτών και αυτό ίσως είναι και μία από τις αιτίες της κακοδαιμονίας της:
Έκθεση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών αποκαλύπτει ότι “βάσει ερευνών και εξορύξεων σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας, η χώρα κάθεται επάνω σε μία πλάκα με δεκάδες εξαιρετικά σπάνια ορυκτά με εφαρμογή στην βαριά βιομηχανία, αεροναυπηγική κλπ. τα οποία τα διαθέτει και σε μεγάλες ποσότητες”.

Στην έκθεση αποκαλύπτεται η ύπαρξη χουντίτη (μοναδική παγκοσμίως η ύπαρξη του εν λόγω υλικού που χρησιμοποιείται για την κατάσβεση πυρκαγιών και ως αντιπυρικό υλικό στις οικοδομές), πρώτη στην προμήθεια βωξίτη, νικελίου, περλίτη και στην εξαγωγή ακατέργαστου μαγνησίου στην Ευρώπη και παράλληλα δεύτερη στην Ευρώπη και πέμπτη σε όλο τον κόσμο στην παραγωγή λιγνίτη.

“Αυτός είναι μόνο ένας από τους άσσους που κρύβει η Ελλάδα στο… μανίκι της και που μπορεί να είναι η λύση εξόδου από την οικονομική κρίση”, σύμφωνα με τη γαλλική εφημερίδα που σοχλιάζει την έκθεση του ΟΗΕ. Ωστόσο επισημαίνει ότι ακριβώς αυτή η αφθονία σπάνιων ορικτών εχει δημιουργήσει μεγάλο διεθνή ανταγωνισμό για τον έλεγχο των κοιτασμάτων αυτών από ξένους διεθνείς παράγοντες.

Όπως αναφέρεται στην έκθεση του ΟΗΕ, ο τομέας των εξορύξεων στην Ελλάδα αποτελεί σημαντικό κομμάτι της οικονομικής δραστηριότητας καθώς αντιπροσωπεύει το 3% – 5% του ΑΕΠ, ενώ απασχολεί επισήμως 20.000 άτομα και ανεπισήμως 60.000 εργαζομένους. Ειδικότερα, ο λιγνίτης προμηθεύει 21 σταθμούς παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, δηλαδή το 50% της ηλεκτρικής ενέργειας που παράγεται στην Ελλάδα.

Είναι χαρακτηριστικό, σύμφωνα με τα στοιχεία της έκθεσης, ότι το 2009 η συνολική παραγωγή του ορυκτού πλούτου ήταν περίπου 63 εκατομμύρια τόνοι, ενώ σύμφωνα με εκτιμήσεις υπολογίζεται ότι συνολικά οι πωλήσεις σε ορυκτά και μέταλλα ανέρχονται ετησίως στα 2,5 δισεκατομμύρια ευρώ.

Βέβαια, η παραγωγή το 2009 σημείωσε σημαντική πτώση, που αποδίδεται στην ύφεση. Τη στιγμή που η παραγωγή βωξίτη, για παράδειγμα, το 2008 ανήλθε στους 2,1 εκατομμύρια τόνους, το 2009 έπεσε στους 1,9.

Από την έκθεση του ΟΗΕ προκύπτει ότι στην Ελλάδα υπάρχουν σημαντικά αποθέματα σε ορυκτά, τα οποία η χώρα έχει πάψει να εκμεταλλεύεται ή δεν έχει ασχοληθεί ποτέ με αυτά. Πρόκειται, μεταξύ άλλων, για τον πηλό, τον ασβεστόλιθο, το σχιστόλιθο, την καολίνη και το γύψο.

Στη «Figaro» αναφέρεται ότι οι προοπτικές στον τομέα των ορυκτών και των μετάλλων διαφαίνονται καλές. Επικαλούμενη Αμερικανούς αναλυτές, αναφέρει ότι η μεταλλευτική βιομηχανία θα πρέπει να ανακτήσει τη δύναμή της κατά τη διάρκεια του δεύτερου εξαμήνου του 2013, ενώ σύμφωνα με άλλη εκτίμηση η ελληνική βιομηχανία έχει ήδη αρχίσει να «ανεβαίνει» εξαιτίας της μεγάλης διεθνούς ζήτησης των ελληνικών μετάλλων και ορυκτών και εν όψει των αποκρατικοποιήσεων που επίκειτναι.

Αναφέρονται οι περιπτώσεις της ΛΑΡΚΟ που παρά το γεγονός ότι είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός νικελίου στην Ευρώπη, η εταιρεία οδεύει προς κλείσιμο ενώ η απαίτηση των αεροναυπηγικών βιομηχανιών για το υλικό είναι τεράστια, όπως επίσης και η περίπτωση της ΔΕΗ που εκμεταλλεύεται τεράστια ορυχεία λιγνίτη και παρ’όλα αυτά είναι ζημιογόνος!



Σαράντα οκτώ μέτρα περικοπών συνολικού ύψους 1,724 δισ. ευρώ προτείνει για τουμισθούςτου Δημοσίου η μελέτη του ΚΕΠΕ (Kέντρο Προγραμματισμού και Ερευνών). Από αυτά, τα 23 προβλέπουν μειώσεις στις αποδοχές των στρατιωτικών, των αστυνομικών, των λιμενικών, των πυροσβεστών, των δικαστικών λειτουργών και των κληρικών, απολύσεις αναπληρωτών καθηγητών από τα σχολεία, του έκτακτου προσωπικού από ΑΕΙ και ΤΕΙ και των συμβασιούχων από όλες τις δημόσιες υπηρεσίες και πάγωμα προσλήψεων στους δήμους.

Τα υπόλοιπα 25 μέτρα προβλέπουν μειώσεις στις αποδοχές που καταβάλλονται σε... πρώην πρωθυπουργούς, βουλευτές, γενικούς γραμματείς, περιφερειάρχες, δημάρχους και λοιπά στελέχη της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, μειώσεις στον αριθμό και τις αποδοχές των συμβούλων των υπουργών και των συνεργατών των βουλευτών.

Ο «Τύπος της Κυριακής» αποκαλύπτει όλο το προσχέδιο της έκθεσης του ΚΕΠΕ. Σύμφωνα με το πλήρες κείμενο που έχει στη διάθεσή της η εφημερίδα, το συνολικό ύψος των περικοπών που προβλέπουν οι προτάσεις του ΚΕΠΕ φθάνει τα 6 δισ. ευρώ, αν ληφθεί υπόψη ότι το σύνολο των προτεινόμενων μειώσεων στις δαπάνες για τη μισθοδοσία των λειτουργών του Δημοσίου, την Παιδεία, την Υγεία, την Εθνική Άμυνα, τους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης και τη λειτουργία του κράτους φθάνει τα 3,937 δισ. ευρώ και ότι το επικρατέστερο σενάριο περικοπών στις συντάξεις εκτιμάται ότι θα αποδώσει εξοικονόμηση 2,047 δισ. ευρώ.

Ωστόσο, ειδικά για τις συντάξεις, το ΚΕΠΕ προτείνει 13 εναλλακτικά σενάρια για τη μείωση του ανωτάτου ορίου τους, τα οποία έχουν ένα… εύρος εξοικονόμησης από 1,6 έως και 4 δισ. ευρώ!

Η έκθεση προβλέπει νέες οριζόντιες περικοπές στις συντάξεις και ειδικότερα προτείνονται τα εξής μέτρα:

• Επιβολή οριζόντιων μειώσεων σε όλες τις κύριες συντάξεις άνω των 1.000 ευρώ μικτά από το 2014.

• Μείωση του ανώτατου ορίου (του πλαφόν) στις κύριες συντάξεις από το 2014. παρουσιάζονται 13 εναλλακτικά σενάρια. Στο χειρότερο το πλαφόν τοποθετείται στα 1.800 ευρώ μικτά και στο καλύτερο προτείνεται να διαμορφωθεί στα 3.000 ευρώ μικτά.

• Κατάργηση της 13ης και 14ης επικουρικής σύνταξης από το 2013.

• Να εντοπιστούν και να περικοπούν οι πολλαπλές συντάξεις.

• Όποια μείωση αποφασίζεται να επιβάλλεται στο σύνολο των συντάξεων που εισπράττει κάθε δικαιούχος και όχι σε κάθε σύνταξη ξεχωριστά

• Να περικοπούν περαιτέρω οι συντάξεις για τις ορφανές ανύπαντρες ή διαζευγμένες κόρες δικαστικών και στρατιωτικών

Το σύνολο των περικοπών που προβλέπει η έκθεση μπορεί να φθάσει μέχρι και τα 8 δισ. ευρώ περίπου, εάν ληφθεί υπόψη το χειρότερο από τα προτεινόμενα σενάρια, το οποίο προβλέπει ανώτατο όριο 1.800 ευρώ το μήνα σε όλες τις κύριες συντάξεις!

«Μαχαίρι» στις αποδοχές ένστολων, δικαστικών και μείωση του αριθμού των αναπληρωτών εκπαιδευτικών. Πιο συγκεκριμένα προτείνεται:

• Αναβολή της πληρωμής των αναδρομικών των δικαστικών για μετά το 2016.

• Καταβολή του 50% της αμοιβής των κληρικών από την Εκκλησία.

• Κατάργηση του επιδόματος εξομάλυνσης που λαμβάνουν αστυνομικοί και στρατιωτικοί.

• Κατάργηση του χρονοεπιδόματος για τους δικηγόρους με έμμισθη εντολή

• Κατάργηση των μισθολογικών προαγωγών για τους στρατιωτικούς, αστυνομικούς, πυροσβέστες, λιμενικούς και δικαστικούς.

• Μείωση της μισθολογικής αύξησης των δικαστικών. Προτείνει οι μισθοί των δικαστών να επιστρέψουν ως προς το βασικό μισθό και το χρονοεπίδομα στο επίπεδο που ήταν πριν τη δικαστική απόφαση με την οποία πήραν αύξηση στο μισθολόγιο.

• Μείωση των αμοιβών των δικαστών κατά 20% ώστε ο ανώτατος μισθός τους να υποχωρήσει στο επίπεδο των μειωμένων κατά 20% αποδοχών του γενικού
γραμματέα του υπουργείου.

• Μείωση του έκτακτου διδακτικού προσωπικού των ΤΕΙ και των ΑΕΙ.

• Μείωση του αριθμού των αναπληρωτών εκπαιδευτικών της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης κατά 90%.

• Κατάργηση της υπερωριακής αποζημίωσης των εκπαιδευτικών της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης.

• Μείωση των θέσεων ευθύνης συντονιστών ιατρών και διευθυντών ιατρών.

• Η αναλογία προσλήψεων προς αποχωρήσεις στο Δημόσιο να παραμείνει στο 1 προς 10 μέχρι το 2016.

• Πάγωμα των προσλήψεων στους ΟΤΑ.

• Μείωση του αριθμού των συμβασιούχων ορισμένου χρόνου κατά επιπλέον 10%.

Το φωτομοντάζ είναι από το "Γρέκι"



Απίστευτα προβλέψιμη η παρούσα συγκυβέρνηση. Την έχουν πάρει χαμπάρι τόσο οι «κουτόφραγκοι» στους οποίους παριστάνει την υποτελή και υπάκουη όσο και οι «ραγιάδες» τους οποίους εξαθλιώνει.

Βασικός στόχος της παρούσας συγκυβέρνησης (όπως και κάθε ανθρώπου ή ομάδας ανθρώπων που καταλαμβάνουν την εξουσία, είτε αυτός είναι ο Καντάφι, ο Μουμπάρακ, ο Άσαντ κ.λ.π., είτε μια…. δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση) είναι ένας και μοναδικός. Να παραμείνουν όσο το δυνατόν πιο πολύ χρόνο στην εξουσία και να απολαύσουν τη νομή της. Τα υπόλοιπα περί εθνικής ευθύνης, τα περί δύσκολου αγώνα που δίνουν κ.λ.π. είναι αέρας κοπανιστός και απευθύνονται σε αφελείς υπηκόους. Αν δεν θέλουν, κάλλιστα μπορούν να πάνε στα σπίτια τους. Κανείς δεν τους έχει εκεί με το ζόρι. Αλλά είπαμε η εξουσία είναι γλυκιά.

Η σκέψη λοιπόν της παρούσας συγκυβέρνησης είναι απλοϊκή.

Παριστάνει τον καλό και υπάκουο μαθητή, ότι δήθεν θα λάβει όλα τα μέτρα των 11,5 δις ευρώ για τα έτη 2013-2014 (τα οποία αν τολμήσει να λάβει στην πραγματικότητα θα φύγει νύχτα), με τον μοναδικό στόχο να επιτύχει να αποσπάσει από τους “κουτόφραγκους” διετή παράταση της εφαρμογής του σκληρού προγράμματος προσαρμογής. Αυτή είναι η βασική της επιδίωξη.

Γιατί θέλει να επιτύχει την διετή παράταση; 1) για να παρουσιάσει στους ιθαγενείς ως επιτυχία της, την υποσχεθείσα προεκλογικά επαναδιαπραγμάτευση, 2) για να πέσουν τα μέτρα πιο μαλακά στους πολίτες σε βάθος τετραετίας και επομένως να εξασφαλίσει την προσωρινή ανοχή της κοινωνίας και 3) γιατί έτσι θα μπορεί, με την απειλή ότι θα κινδυνεύσει το πρόγραμμα (αν γίνουν ενωρίτερα εκλογές ή ανατραπεί η συγκυβέρνηση), να επιδιώξει να εξαπατήσει πολιτικά τους εξαθλιωμένους «ραγιάδες» ώστε να καταφέρει να παραμείνει στην εξουσία μέχρι το τέλος της τετραετίας!!!! και ό,τι ήθελε προκύψει στα ευρωπαϊκά πράγματα στην πορεία. Είπαμε βασικός στόχος κάθε εξουσιαστή είναι η μακροημέρευση στην εξουσία.

Αυτό όμως θα έχει ως συνέπεια, το απόλυτα υπεύθυνο πολιτικό σύστημα να συνεχίσει το ίδιο αλώβητο (με τα πολιτικά του τζάκια, τους κουμπάρους, τα γυμναστήρια στη Βουλή, τα προνόμιά του, τη διαπλοκή του, τα κρατικοδίαιτα παράσιτά του και την εκλογική του πελατεία), να επιβιώνει σε βάρος ενός λαού που το ίδιο εξαθλίωσε.

Φιλόδοξο και απλοϊκό στη σύλληψή του σχέδιο.

Έτσι τουλάχιστον το οραματίζονται, αλλά τώρα πλέον έχουν γνώση και οι διάφοροι «φύλακες».




Μέτρα, μέτρα, μέτρα. Κάθε μέρα που περνάει μετά τις εκλογές γίνεται ολοένα και σαφέστερο ότι το πολι­τικό αποτέλεσμα και το κυβερνητι­κό σχήμα που προέκυψε από την αναμέτρηση δεν έχει να προσφέρει κάτι διαφορετικό από τα όσα ξέραμε μέχρι τον Ιούνιο. Απλώς οι τελευταίοι κυ­βερνήτες… αθροίζουν τα όσα μας ζήτησαν οι δα­νειστές και ψάχνουν να βρουν από πού θα τα πάρουν. Μόνο που αν τα πάρουν όπως σχεδιάζουν, το πιθανότερο είναι η Ελλάδα, όπως τη γνωρίζαμε, απλώς να πάψει να υπάρχει.

Είναι απίστευτο, αλλά την αλήθεια αυτή, δεν μας την είπε ένας κρατικός ή κυβερνητικός παρά­γοντας, αλλά ο εκπρόσωπος των δανειστών μας (ο νέος τοποτηρητής του ΔΝΤ, για την ακρίβεια) Μαρκ Φλάναγκαν, ο οποίος διατύπωσε απερίφραστα το αυτονόητο: «αν δεν βρείτε χρήματα από τη φορο­διαφυγή, το ελληνικό κράτος θα αλλάξει». Με δυο λόγια, θα χάσει τον κοινωνικό του χαρακτήρα και θα εξελιχθεί σε μια θλιβερή δημοκρατία στα πρό­τυπα των χωρών της Λατινικής Αμερικής...

Γιατί το είπε αυτό ο Φλάναγκαν, που αντικατέ­στησε τον «πολύ» κύριο Τόμσεν; Πρώτον, γιατί θα κληθεί και αυτός να διαχειριστεί την επόμενη ημέ ρα και, δεύτερον (και κυριότερο), γιατί και ο ίδι­ος απορεί για ποιο λόγο μέσα σε έναν καταιγισμό μέτρων που απειλούν να υπονομεύσουν κάθε έν­νοια κοινωνικού κράτους στην Ελλάδα, οι κυβερ­νήτες επιμένουν να παραπέμπουν στις καλένδες οιαδήποτε έννοια κοινωνικής παροχής προτού καν μπουν στον κόπο να μετρήσουν πόσο θα εξοικονο­μούσαν αν χτυπούσαν περισσότερο (από το μηδε­νικό που ήδη κάνουν) τη φοροδιαφυγή.

Οι λίγοι Έλληνες που συνομιλούν επί της ουσί­ας με τα στελέχη της τρόικας γνωρίζουν ότι οι εκ­πρόσωποι των δανειστών τόνιζαν από την πρώτη στιγμή πως η λύση στο ελληνικό πρόβλημα είναι η πάταξη της φοροδιαφυγής και όχι η επιβολή νέ­ων μέτρων που απλώς πνίγουν την οικονομία. Παρ’ όλα αυτά, όλες οι κυβερνήσεις από το 2010 μέχρι και σήμερα επέμεναν να λαμβάνουν μέτρα, παρά να πλήξουν τους φοροφυγάδες (προφανώς) φί­λους τους. Και έτσι και συνεχίζουν…

Σταυρόλεξο…

Κάπως έτσι, φτάσαμε και στα «νέα» μέτρα των 11,7 δισ. ευρώ, που στην κυριολεξία έχουν μπερ­δέψει και τους πιο καλούς οικονομικούς αναλυτές. Όπως είναι γνωστό, τα συνολικά μέτρα για να μει ωθεί το έλλειμμα για την περίοδο 2013-2014 φτά­νουν τα 16 δισ. ευρώ. Ορισμένες πολιτικές, όπως η εξίσωση της τιμής του πετρελαίου θέρμανσης με το κίνησης, η αύξηση των αντικειμενικών αξι­ών στα ακίνητα, η αύξηση των τιμολογίων των ΔΕ-ΚΟ και των εισιτηρίων έχουν ήδη προβλεφθεί στο μεσοπρόθεσμο του 2011, αν και δεν έχουν ακόμα εφαρμοσθεί. Έτσι υπολογίζεται ότι πρέπει να γί­νουν επιπλέον περικοπές κάπου 11,7 δισ. ευρώ, για τις οποίες ακόμη είμαστε στο τεφτέρι...

Μαθητευόμενοι μάγοι

Αυτά είναι τα μέτρα για τα οποία μιλά η κυβέρ­νηση Σαμαρά και στα οποία δεν περιλαμβάνονται τα 3,1 δισ. των λεγόμενων prior actions που τό­σο κομψά μας τσαμπουνούσε ο Βενιζέλος, ώστε να πάρουμε τη δόση του Μαρτίου και να σωθεί ο ίδιος… Αυτά έχουν ήδη εφαρμοστεί ως επί το πλείστον. Το κακό όμως είναι ότι οι μαθητευόμε­νοι μάγοι του Σαμαρά δεν έχουν υπολογίσει ούτε την τρύπα των εσόδων που θα προκύψει λόγω της ύφεσης, ούτε και την επιπλέον σπατάλη του Δη­μοσίου που θα στοιχίσει άλλα τόσα, επειδή κανείς δεν φρόντισε να τη μαζέψει. Τι σημαίνει αυτό;

Απλώς ότι ξεκινάμε τους λογαριασμούς με άλλα 3 δισ. εκτός στόχου…

Βέβαια, από τα τέλη Μαΐου, το οικονομικό επι­τελείο είχε σχεδιάσει στα χαρτιά ένα μαξιλάρι με έκτακτα μέτρα τουλάχιστον 2-3 δισ. ευρώ, τα οποία επρόκειτο να βγουν από το συρτάρι στην πε­ρίπτωση μεγάλων δημοσιονομικών αστοχιών λόγω της επιδείνωσης της ύφεσης. Τώρα ο έκτακτός αυ­τός σχεδιασμός γίνεται απλώς άλλη μία δέσμη μέ­τρων στον κεντρικό πυρήνα της οικονομικής πολι­τικής, όπως και τόσα άλλα έκτακτα μέτρα… Και το κακό είναι ότι, όσο κι αν ψάξουν οι αρμόδιοι στην περιστολή του Δημοσίου και το ασφαλιστικό σύ­στημα, δεν θα καταφέρουν να βρουν ούτε τα μισά από τα χρήματα αυτά.

Τα υπόλοιπα αναζητούνται στις λεγόμενες κοι­νωνικές μεταβιβάσεις και το σύστημα αξιολόγη­σης του Δημοσίου: δηλαδή στο τέλος του κράτους πρόνοιας και τις αθρόες απολύσεις στο Δημόσιο.

Και γι’αυτό, ο Σεπτέμβρης που έρχεται θα είναι σε κάθε περίπτωση για την Ελλάδα της μεταπολε­μικής περιόδου η «κόκκινηγραμμή».

Δύσκολες αποφάσεις

Το καλοκαίρι που διανύουμε δίνονται δύο μάχες:

Η πρώτηαφορά τα λεγόμενα «μελλοντικά μη προσδιορισμένα μέτρα». Πρόκειται για έναν όρο που χρησιμοποιήθηκε στο πρώτο Μνημόνιο και έδωσε μία τεχνητή παράταση στη λήψη δύσκο­λων αποφάσεων, οι οποίες… μετατέθηκαν για το μέλλον. Τώρα η μεθοδολογία αυτή δεν γίνεται πια αποδεκτή από τους δανειστές και τα μέτρα θα πρέπει πια να προσδιοριστούν με ακρίβεια.

Η δεύτερηαφορά το ότι οι περικοπές θα πρέπει να αποκτήσουν ταυτότητα: Δηλα­δή να προσδιοριστούν ανά περιοχή και το­μέα δράσης, να κοστολογηθούν επακριβώς και να παραδοθούν στους εκπροσώπους της τρόικας με τη μορφή σαφούς, πλήρους και δεσμευτικής λίστας μέτρων, που θα αντι­στοιχούν περίπου στο 5% του ΑΕΠ. Η τρόικα αναμένει, επίσης, να πληροφορηθεί με ποια μέτρα η νέα κυβέρνηση θα προχωρήσει στην υλοποίηση των ήδη συμφωνημένων παρεμ­βάσεων ύψους περίπου 3 δισ. ευρώ (σ.σ.: εδώ γίνεται από πολλούς η σύγχυση με τα 3 δισ. των λεγόμενων prior actions που έχουν ήδη νομοθετηθεί) για το δεύτερο εξάμηνο του τρέχοντος έτους ή εάν κάποια από αυτά – όπως για παράδειγμα οι μειώσεις στα ει­δικά μισθολόγια – θα αντικατασταθούν από ισοδύναμα μέτρα.

Προκειμένου να σχηματοποιηθεί, η λίστα οι υπουργοί κλήθηκαν να υποβάλουν τις προ­τάσεις τους για περικοπές στα υπουργεία τους, ώστε να έχουν αξιολογηθεί και εγκρι­θεί από το συμβούλιο των πολιτικών αρχη­γών (σ.σ.: είχε προγραμματιστεί για εχθές, Τετάρτη). Πηγές στην πλατεία Συντάγματος υπογράμμιζαν ότι οι προτάσεις των υπουρ­γών είναι εθελοντικές, αλλά θα πρέπει να εί­ναι και ρεαλιστικές.

Οι ίδιοι κύκλοι σημείωναν με νόημα πως η τρόικα πιθανόν να θεωρήσει κάποια από τα μέτρα ως «υψηλού ρίσκου» και να μην τα δεχθεί. Άλλωστε, όπως προαναφέρθηκε, οι εκπρόσωποι των δανειστών εμμένουν εδώ και μήνες στην ανάγκη περιορισμού του στενού δημόσιου τομέα και τις αποκρατικο­ποιήσεις, ενώ αρνούνται να αποδεχθούν ως στρατηγικής σημασίας, φορολογικά μέτρα που δεν αποδεικνύεται ότι καταπολεμούν τη φοροδιαφυγή.

Πηγή




Πηγή: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους

Εκατοντάδες κείμενα έχουν παρουσιαστεί από το παρόν ιστολόγιο, που σε βάθος χρόνων προσπαθεί να ενημερώσει αλλά και να προειδοποιήσει για όλα εκείνα που συμβαίνουν στην Θράκη. Δεν σταματήσαμε να στιγματίζουμε συμπεριφορές των πρακτόρων της Άγκυρας αλλά και της αδιαφορίας των ελληνόφωνων κυβερνήσεων των Αθηνών και δεν σκοπεύουμε να υποκύψουμε στις πιέσεις που ενίοτε μας ασκούνται ποικιλοτρόπως. Δεν θα επιτρέψουμε ούτε την πολιτική ανικανότητα, ούτε την πολιτική σκοπιμότητα, ούτε την πολιτική δοτικότητα σε "φιλίες" που ποτέ δεν αποδείχθηκαν αλλά υπάρχουν μόνο στα λόγια και μονίμως σε βάρος των Ελληνικών συμφερόντων, κεκτημένων και δικαίων.

Γνωρίζουμε πως στην Θράκη υπάρχουν ικανότατοι κρατικοί λειτουργοί, που ενώ μπορούν να δημιουργήσουν όλες εκείνες τις απαιτούμενες συνθήκες που θα ανακόψουν την πορεία της τουρκικής προπαγάνδας μέσα στην Ελληνική Επικράτεια και δη στην Θράκη, συναντούν την παγερή αδιαφορία ή την φοβικότητα των Αθηνών που για άγνωστους λόγους δείχνει να έχει διαγράψει ολόκληρη την Θράκη ή φοβούμενη τουρκικές αντιδράσεις δεν τολμά να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, δεν υπερασπίζεται το Ελληνικό Σύνταγμα και έχει αποδεχθεί μία άτυπη συγκυριαρχία του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής, έχει επιβάλει μία άτυπη ανισότητα μεταξύ των κατοίκων της περιοχής και έχει λειτουργήσει αρνητικά (σε όλα τα επίπεδα) προς την κατεύθυνση υπεράσπισης -με κάθε νόμιμο μέσο και τρόπο- μίας άκρως ευαίσθητης γεωγραφικής περιφέρειας της χώρας.

Πολλοί Έλληνες δεν μπορούν ή δεν θέλουν να πιστέψουν τα συμβαίνοντα στην ακριτική αυτή περιοχή της χώρας, στην Θράκη, ενώ άλλοι δεν γνωρίζουν καν το υψηλότατο επίπεδο κινδύνου στο οποίο έχει περιέλθει η περιοχή αυτή, αφού μαθαίνουν από ανώνυμους συμπατριώτες τους γεγονότα τα οποία θεωρούν "υπερβολικά"... Ενίοτε, όμως, υπεύθυνοι Έλληνες πανεπιστημιακοί ευαισθητοποιούνται και καταγράφουν με την βαρύτητα της ακαδημαϊκής τους προσωπικότητας την πρωτοφανή κατάσταση της Θράκης, προσπαθώντας να αφυπνίσουν εκείνους που ασκούν την κεντρική πολιτική και να τους κάνουν κοινωνούς ενός μείζονος και συνεχώς κλιμακούμενου προβλήματος που απαιτεί την άμεση παρέμβαση και επίλυσή του, πριν να είναι πολύ αργά...

Μέσα σε αυτά τα πλαίσια, δημοσιεύουμε την ανάλυση του Άγγελου Συρίγου (δημοσιεύθηκε σεο περιοδικό "Επίκαιρα") για τα εκλογικά αποτελέσματα της Θράκης και την προσέγγισή του στην δράση του τουρκικού προξενείου στην περιοχή. Θεωρούμε πως εάν εμείς δεν γινόμαστε πιστευτοί -λόγω της αναγκαστικής ανωνυμίας μας- (η επωνυμία θα πρόδιδε τους μουσουλμάνους που μας πληροφορούν για τις δράσεις -επίσημες και υπόγειες- των τουρκοπρακτόρων), ο συγκεκριμένος καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής του Παντείου Πανεπιστημίου, θα μπορέσει να σας πείσει για το μέγεθος του προβλήματος που τείνει να μεταβληθεί σε εθνική τραγωδία.


ΕΚΛΟΓΕΣ 2012, το μήνυμα της Θράκης αναζητεί παραλήπτες

Ο Άγγελος Συρίγος είναι δικηγόρος, επ. καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

Η διεξαγωγή εκλογών βάσει λίστας τον Ιούνιο του 2012 έδωσε τη δυνατότητα στον τουρκικό παράγοντα να θέσει ως στόχο την εκλογή τεσσάρων μουσουλμάνων σε σύνολο έξι βουλευτών στους δύο νομούς της Θράκης. Το διακύβευμα ήταν κυρίως στη Ροδόπη, όπου ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ κατήλθαν έχοντας ως επικεφαλής των ψηφοδελτίων τους μουσουλμάνους. Στην Ξάνθη μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ είχε επικεφαλής του ψηφοδελτίου το μουσουλμάνο Χουσεΐν Ζεϊμπέκ.
Θα πρέπει εξαρχής να διευκρινιστεί ότι η θρησκευτική πίστη των υποψηφίων είναι παντελώς αδιάφορη. Το κατακριτέο είναι η συμπόρευση των μουσουλμάνων υποψηφίων με τους μηχανισμούς του τουρκικού προξενείου και η ταύτιση κάποιων απ' αυτούς με ακραίες τουρκικές εθνικιστικές θέσεις. Περισσότερο μεμπτό είναι ότι τα τρία κόμματα που επέλεξαν ως επικεφαλής των ψηφοδελτίων τους τους συγκεκριμένους μουσουλμάνους δεν έλαβαν υπόψη αυτό τον παράγοντα (για τις σχέσεις των υποψηφίων με τον τουρκικό παράγοντα βλ. «Επίκαιρα» τεύχος 138, 7-Ί 3/06/20Ί 2, «Στόχος του τουρκικού προξενείου: Τρεις στους τρεις»). Σήμερα θα δούμε πώς λειτούργησε το σύστημα του προξενείου.

Μηχανισμοί επιρροής

Βασικός παράγοντας ασκήσεως επιρροής κατά τις εκλογές του 2012 ήσαν τα κρατικά προγράμματα της τουρκικής τηλεοράσεως. Το μέσο μουσουλμανικό νοικοκυριό έχει δορυφορική κεραία και κατά συνέπεια πρόσβαση στην τουρκική τηλεόραση. Παραδοσιακά, παραμονές των εκλογών, οι μουσουλμάνοι υποψήφιοι εμφανίζονται στα τουρκικά κανάλια. Όχι, όμως, σε όλα. Σημασία έχει να εμφανιστούν στην τουρκική κρατική τηλεόραση (ΤΚΤ). Αυτό αποδεικνύει ότι έχουν την ευλογία του τουρκικού κράτους. Τις σχετικές διευθετήσεις αναλαμβάνει, προφανώς, το τουρκικό προξενείο Κομοτηνής. Εξίσου προφανώς, στην κρατική τηλεόραση δεν προσκαλούνται όλοι. Η προτίμηση είναι πρωτίστως στους σταθερούς συνεργάτες του προξενείου. Ακολουθούν εκείνοι που μπορεί στο παρελθόν να έδειξαν ανεξαρτησία από τους μηχανισμούς, αλλά τελικώς προσέφεραν γη και ύδωρ. Στις τελευταίες εκλογές η τουρκική τηλεόραση προέβαλε κυρίως -όπως κάνει εδώ και χρόνια- τον υποψήφιο του ΠΑΣΟΚ στη Ροδόπη, Αχμέτ Χατζηοσμάν. Ακολούθησαν ο υποψήφιος της Δημοκρατικής Αριστεράς, Ιλχάν Αχμέτ, και ο υποψήφιος με τον ΣΥΡΙΖΑ στην Ξάνθη, Χουσέίν Ζεϊμπέκ.

Έτερος παράγοντας ασκήσεως επιρροής ήταν ο τουρκόφωνος Τύπος της Θράκης - με μία μόνον ηχηρή εξαίρεση. Τα τουρκόφωνα έντυπα χρηματοδοτούνται από το τουρκικό προξενείο κυρίως μέσω εικονικών μαζικών συνδρομών. Συνήθως προβάλλουν μια ρατσιστική έναντι των Ελλήνων εικόνα Παράλληλα, είναι τελάληδες εθνικιστικών αντιλήψεων, που θυμίζουν τους «Γκρίζους Λύκους» της Τουρκίας. Η προβολή των υποψήφιων βουλευτών μέσα από τα συγκεκριμένα τουρκόφωνα έντυπα είναι αλάνθαστος σηματοδότης των προτιμήσεων του τουρκικού προξενείου, Οι τέσσερις εκλεκτοί των μηχανισμών του προξενείου είχαν την τιμητική τους μαζί με προτροπές του τύπου: Ο Τούρκος πρέπει να ψηφίζει μόνον Τούρκο.

Ένα τρίτος παράγοντας ήσαν οι ιμάμηδες και οι μουσουλμάνοι θεολόγοι. Γύριζαν στα χωριά και στις μουσουλμανικές συνοικίες των μεγάλων πόλεων, καλώντας τους πιστούς να ψηφίσουν τους συγκεκριμένους υποψηφίους. Το θέμα αποκτούσε την αχλύ θρησκευτικής υποχρεώσεως προς το μέσο μουσουλμάνο, αφού προερχόταν από ανθρώπους που γνωρίζουν το λόγο του Θεού. Αξίζει να επισημανθεί ότι σε αυτό τον τομέα το προξενείο παίζει χωρίς αντίπαλο. Διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις δεν έχουν κατορθώσει από το 2009 να περάσουν μια απλή τροπολογία που θα έλυνε το θέμα της επιλογής μουσουλμάνων ιεροδιδασκάλων για τους μειονοτικούς μαθητές στα σχολεία. Η πλειοψηφία των ιμάμηδων σήμερα χρηματοδοτείται από το προξενείο. Δίπλα στους θρησκευτικούς λειτουργούς θα πρέπει να προσθέσουμε και πολλούς δασκάλους μειονοτικών σχολείων που προσπαθούσαν να επηρεάσουν τους γονείς των μαθητών τους.

Ωμή παρέμβαση του προξενείου

Για να εκφράσει το προξενείο την υποστήριξή του προς συγκεκριμένους υποψηφίους δεν αρκείται στο γεγονός να είναι μουσουλμάνοι στο θρήσκευμα. Ενδεικτι-κώς, στην Ξάνθη επικεφαλής του ψηφοδελτίου του ΚΚΕ ήταν μουσουλμάνος, ο Χασάν Εφέντη. Προφανώς δεν είχε τη στήριξη του προξενείου και το ψηφοδέλτιο καταβαραθρώθηκε στις δεύτερες εκλογές, όπως και το κόμμα που τον υποστήριζε στην υπόλοιπη χώρα.

Το προξενείο απαιτεί συγκεκριμένες ενέργειες δηλώσεως υποταγής. Ποιες ήσαν αυτές; Στις τελευταίες εκλογές θα εντοπίζαμε τις ακόλουθες:

Συμμετοχή σε τουρκικές εθνικιστικές εκδηλώσεις που έχουν εφευρεθεί εσχάτως στη Θράκη. Χαρακτηριστική είναι η συμμετοχή και των τριών υποψηφίων της Ροδόπης στην εκδήλωση «σαράντα κουρμπάνια», που γίνεται στη μνήμη των Τούρκων κατακτητών της Θράκης το 14ο αιώνα - το θετικό είναι ότι φέτος δεν συμμετείχαν και χριστιανοί αυτοδιοικητικοί άρχοντες σε αυτές τις εκδηλώσεις, όπως γινόταν στο παρελθόν...

Συναντήσεις με τον Τούρκο πρόξενο και με τους δύο ψευδο-μουφτήδες της Ξάνθης και της Ροδόπης, με τις σχετικές φωτογραφίες να κυκλοφορούν στο Διαδίκτυο και στον Τύπο ως τεκμήρια νομιμοφροσύνης.

Επίσκεψη των υποψηφίων σε μειονοτικά χωριά συνοδεία των ψευδομουφτή δων.

• Συναντήσεις των υποψηφίων με σημαίνοντα στελέχη του τουρκικού βαθέος κράτους.

Χαρακτηριστική του κλίματος ήταν η δήλωση του γιατρού Μπαράν Μπουρχάν, που κατήλθε υποψήφιος με το ΠΑΣΟΚ στην Ξάνθη. Ένα χρόνο νωρίτερα, ο κ. Μπαράν είχε ψηφιστεί περιφερειακός σύμβουλος με 7.000 ψήφους. Στις εκλογές της 6ης Μαΐου περιορίστηκε στις 1.800 ψήφους. Ο ίδιος δήλωσε: «Δεν μπόρεσα να σπάσω τη γραμμή του προξενείου που ήταν υπέρ του Χουσείν Ζεϊμπέκ αρχικά και μετά του Χατζημεμίς Τουρκές. (...) Ήταν εμφανές, συνεχώς τους πρόβαλλε ο τουρκόφωνος Τύπος. (...) Η μειονότητα στη μεγάλη της πλειοψηφία άγεται και φέρεται από το τουρκικό προξενείο. (...) Αυτοί δεν με στήριξαν γιατί δεν τους προσκυνάω. (...) Γιατί δεν τους ζήτησα την άδεια να είμαι υποψήφιος».

Χειραγωγούμενη ψήφος

Μέσα σε αυτό το κλίμα έγιναν οι εκλογές. Η πλέον ενδεικτική καταγραφή των δυνατοτήτων του προξενείου έγινε στη Ροδόπη, όπου υπήρχε η φιλοδοξία για εκλογή τριών μουσουλμάνων. Προκειμένου να επιτευχθεί ο στόχος, πιέστηκε και αποσύρθηκε από το ψηφοδέλτιο της ΝΔ ο μουσουλμάνος υποψήφιος Μεχμέτ Εμίνογλου. Με την απόσυρσή του, η Νέα Δημοκρατία έχανε
19/07-25/07/12 δυνητικά τις 2.100 (μουσουλμανικές) ψήφους που είχε λάβει ο κ. Εμίνογλου στις εκλογές του Μαΐου και ξεκινούσε με 9.200. Θεωρητικώς, εάν τα άλλα τρία κόμματα συγκέντρωναν πάνω από 12.000 ψήφους, το προξενείο θα είχε επιτύχει το στόχο του.

Τα αποτελέσματα ήσαν εντυπωσιακά ως προς την κινητοποίηση του προξενείου. Τα τρία κόμματα που κατήλθαν με επικεφαλής μουσουλμάνους κινήθηκαν μεταξύ 12.250 και 14.250 ψήφων. Ακόμη πιο ενδιαφέρουσα ήταν η σχεδόν απόλυτη τριχοτόμηση της μουσουλμανικής ψήφου. Από την ανάλυση των εκλογικών αποτελεσμάτων, βάσει των αμιγώς μουσουλμανικών τμημάτων, προκύπτει ότι καθένα από τα τρία κόμματα έλαβε από 11.000 μειονοτικές ψήφους Είναι η πρώτη φορά που καταγράφεται τέτοιος απόλυτος έλεγχος των μουσουλμάνων ψηφοφόρων. Στο βαθμό που δεν είναι και αποτέλεσμα συμπτώσεων, αποτελεί εξαιρετικά αρνητική εξέλιξη στα πολιτικά δρώμενα της μειονότητας.

Εκείνο που δεν προέβλεψε ο τουρκικός παράγοντας ήταν η αντίδραση του χριστιανικού στοιχείου. Σε μια σπάνια για τα δεδομένα της Θράκης συσπείρωση, το (συνήθως αδιάφορο) χριστιανικό στοιχείο της περιοχής στήριξε περίπου ομοθυμαδόν το ψηφοδέλτιο της ΝΔ, επικεφαλής του οποίου ήταν ο Ευριπίδης Στυλιανίδης. Ο τελευταίος περιέγραψε ως διακύβευμα των εκλογών στη Ροδόπη τη δίκαιη και ισόρροπη εκπροσώπηση των σύνοικων στοιχείων. Παράλληλα, ζήτησε από το μουσουλμανικό στοιχείο να ξεφύγει από την εθνο-θρησκευτική χειραγώγηση. Οι κομματικοί τόνοι εξαφανίστηκαν και τον κ. Στυλιανίδη στήριξαν σημαίνοντα στελέχη από πολιτικούς χώρους που δεν είχαν ποτέ σχέση με τη ΝΔ. Σε αυτούς περιλαμβάνονταν ο υποστηριχθείς από το ΠΑΣΟΚ δήμαρχος Κομοτηναίων Γιώργος Πετρίδης και ο πρώην βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Γιώργος Πεταλωτής. Το αποτέλεσμα ήταν το μοναδικό ψηφοδέλτιο με αξιώσεις εκλογής χριστιανού υποψηφίου να υπερδιπλασιάσει τα ποσοστά του, συγκεντρώνοντας περίπου 19.000 ψήφους, εκ των οποίων περισσότερες από 1.000 προέρχονταν από μουσουλμάνους.

Η εξέλιξη των εκλογών πρέπει να προβληματίσει σοβαρά. Αφενός υπάρχει η σχεδόν απόλυτη χειραγώγηση της μειονοτικής ψήφου από τους μηχανισμούς του προξενείου. Αφετέρου έχουμε την αντίδραση του χριστιανικού στοιχείου, που συσπειρώνεται πέραν κομματικών γραμμών και στηρίζει τον κ. Στυλιανίδη. Στην καρδιά του προβλήματος είναι η επιλογή των κομμάτων να επιλέγουν υποψηφίους από τη μουσουλμανική μειονότητα που εκφράζουν τον τουρκικό εθνικισμό. Εάν συνεχίσουν, μάλλον θα χάσουν οριστικά τις ψήφους των χριστιανών. Το χειρότερο είναι ότι με την αντίληψη του «να μαζέψουμε περισσότερες ψήφους» κινδυνεύουν να μετατρέψουν το μικρό κομματικό τους πρόβλημα σε εθνικό.



Της Ζέζας Ζήκου

Νέα τροπή παίρνει η υπόθεση των CDS (ασφάλιστρα κινδύνου) μετά την παραγγελία του οικονομικού εισαγγελέα Γρηγόρη Πεπόνη για τη διενέργεια συμπληρωματικής έρευνας με στόχο να διερευνηθούν πλήρως οι καταγγελίες για ύπαρξη εσωτερικής πληροφόρησης αλλά και ο ρόλος του Αντρίκου Παπανδρέου, αδελφού του πρώην πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου!

Η διερεύνηση της συγκεκριμένης υπόθεσης, που απασχόλησε τη Δικαιοσύνη επί μακρόν, βρισκόταν στο στάδιο κατά το οποίο εκκρεμούσε η απόφαση του κ. Πεπόνη για το αν θα πρέπει ή όχι η σχετική δικογραφία να τεθεί στο αρχείο. Ο εισαγγελέας Πρωτοδικών Α. Κορέας που χειρίστηκε την προκαταρκτική εξέταση έχει καταθέσει πόρισμα ζητώντας να τεθεί μέρος της υπόθεσης στο αρχείο και συγκεκριμένα το σκέλος εκείνο που αφορά τις καταγγελίες περί ενδεχόμενης εμπλοκής του Αντρίκου Παπανδρέου σε κερδοσκοπικά παιχνίδια σε βάρος της Ελλάδας. Τελικώς ο κ. Πεπόνης ζήτησε να διαταχθεί περαιτέρω έρευνα. Υπενθυμίζεται ότι τεράστιος θόρυβος δημιουργήθηκε από τις καταγγελίες του κ. Πεπόνη για παρεμβάσεις στο έργο του που αφορούσαν και την υπόθεση των CDS (Credit Default Swaps).

Ειδικότερα ο κ. Πεπόνης ζητεί να διερευνηθεί:

– Ποια ήταν η θέση του Αντρίκου Παπανδρέου στη διεθνή εταιρεία διαχείρισης κεφαλαίων Unigestion την περίοδο 2009-2010. Αυτό θα γίνει μέσω αιτήματος δικαστικής συνδρομής στην Ελβετία.

– Αν η εν λόγω εταιρεία προμηθεύτηκε CDS επί του ελληνικού χρέους.

– Αν ο αδελφός του πρώην πρωθυπουργού είχε δικαίωμα υπογραφής.

– Αν πουλήθηκαν CDS από το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο στην εν λόγω εταιρεία.

– Αν η αγορά και η προμήθεια συνδέονται με τυχόν εσωτερική πληροφόρηση που μπορεί να είχε η εταιρεία.

Τα στοιχεία που θα δοθούν στη χώρα μας, μέσω της δικαστικής συνδρομής στην Ελβετία, θα διαβιβαστούν στο ΣΔΟΕ και σε οικονομικούς πραγματογνώμονες, προκειμένου να γίνει η αποτίμησή τους.

Απλώς να υπενθυμίσω ότι όσα από τα henge funds έπαιξαν στα CDS την πτώχευση της Ελλάδας, δεν υπολόγισαν τη φράου Μέρκελ και το πειραματόζωο που λέγεται ΕΛΛΑΣ.

Η μετατροπή της «εθελοντικής» συμμετοχής σε «αναγκαστικά εθελοντική» στο PSI (δηλαδή το διαβόητο «κούρεμα» των ελληνικών ομολόγων), μέσω της εισαγωγής και πιθανής ενεργοποίησης των Ρητρών Συλλογικής Δράσης (CACs) στην ελληνική νομοθεσία, έδειξε ότι το Βερολίνο και οι Βρυξέλλες είχαν αποφασίσει να πάρουν όλα τα ρίσκα της πυροδότησης των CDS προκειμένου να κλείσουν το κεφάλαιο Ελλάδα.

Αλλά, ευτυχώς, η ISDA έκρινε ότι δεν υπήρξε πιστωτικό γεγονός, που θα πυροδοτούσε την ενεργοποίηση των CDS στα ελληνικά ομόλογα. Με συνέπεια, οι κάτοχοι των CDS να μην εισπράξουν χρήματα από τα ασφάλιστρα κινδύνου κατά της χρεοκοπίας της Ελλάδας, συνολικού ύψους σχεδόν 5 δισεκατομμυρίων δολαρίων, τα οποία είχαν αγοράσει.

Δεν θα μπορούσε, άλλωστε, η ISDA να καταλήξει σε μια απόφαση που θα άνοιγε τον ασκό του Αιόλου κατά των συμφερόντων των τραπεζών-μελών της και να πυροδοτήσει την έντονη αντίδραση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

Η ISDA είναι ο διεθνής φορέας, με έδρα το Σίτι του Λονδίνου, που αποφασίζει εάν θα ενεργοποιηθούν τα CDS ή όχι. Αρκεί να ληφθεί υπ’ όψιν ότι η σχετική απόφαση σε ό,τι αφορά το ελληνικό χρέος ελήφθη από την επιτροπή της ISDA στην οποία μετέχουν 15 κολοσσοί του χρήματος: Bank of America Merrill Lynch, Barclays, Credit Suisse, Deutsche Bank, Goldman Sachs, JPMorgan Chase Bank, Morgan Stanley, UBS, BNP Paribas, Societe Generale, Citadel Investment Group, D.E. Shaw Group, BlueMountain Capital, Elliott Management Corporation και PIMCO!


Υπάρχει άμεση ανάγκη επιστροφής της Ευρωζώνης στην αφετηρία, καθώς επίσης ενός νέου «New Deal» στον πλανήτη, σε συνδυασμό με μία ευρύτερη διαγραφή μέρους των χρεών της Δύσης – όπου ας ελπίσουμε ότι δεν θα χρειαστεί ένας παγκόσμιος πόλεμος για να μας συνετίσει

Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

Το ευρώ είναι μόνο ένας ενδιάμεσος σταθμός για τη δημιουργία ενός καινούργιου, παγκόσμιου νομίσματος. Τα εθνικά κράτη σχεδιάζεται να καταργηθούν, να διαλυθούν καλύτερα, έτσι ώστε να τα διαδεχθεί μία παγκόσμια διακυβέρνηση - μη δημοκρατικά εκλεγμένη, διορισμένη από τις τράπεζες και τη διεθνή ελίτ, η οποία θα επιβάλλει απολυταρχικά, με τη βοήθεια μεγάλων οικονομικών κρίσεων (τέλειων καταιγίδων), το παγκόσμιο νόμισμα.

Στην πορεία για τη δημιουργία του παγκόσμιου νομίσματος θα πρέπει καταρχήν να καταστραφούν, να «καούν» δηλαδή πληθωριστικά ή με όποιον άλλο τρόπο, μεγάλα μέρη των αποταμιεύσεων των πολιτών – όπου μόνο όσοι έχουν φροντίσει να επενδύσουν τα χρήματα τους σε υλικές αξίες (ακίνητα, πολύτιμα μέταλλα, μετοχές πολυεθνικών κλπ.), θα καταφέρουν να αποφύγουν το μοιραίο.

Ο ρόλος εδώ της Ελλάδας, ως ο Δούρειος Ίππος και η κερκόπορτα για την εισβολή στην Ευρωζώνη, με κριτήριο επιλογής της την πολιτική διαφθορά, την ευρύτερη ανεπάρκεια και ανικανότητα των κυβερνήσεων της, τη διαπλοκή, τη μισαλλοδοξία, την έλλειψη κοινωνικής συνοχής και την «αλλοτρίωση» μεγάλων ομάδων του πληθυσμού της, είναι αυτονόητος.

Περαιτέρω, είναι πιθανόν να αποτύχει τελικά το διαβολικό πλάνο της δημιουργίας μίας παγκόσμιας διακυβέρνησης και ενός παγκόσμιου νομίσματος - λόγω της αναμενόμενης αντίστασης που θα προβάλλουν οι ελεύθεροι πολίτες των εθνικών κρατών. Εάν έστω και μία χώρα εξέλθει από την Ευρωζώνη, τότε θα ακολουθήσουν, με τον κανόνα του ντόμινο, όλες οι άλλες – οπότε θα σταματήσει η πορεία προς την παγκόσμια διακυβέρνηση, μέσω της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Ακριβώς για το λόγο αυτό σύσσωμοι οι πολιτικοί, με τη βοήθεια του ΔΝΤ και των κεντρικών τραπεζών (Τρόικα), προσπαθούν με κάθε μέσον να αποτρέψουν την έξοδο κάποιας χώρας και τη διάλυση της Ευρωζώνης. Όπως ανέφερε δε χαρακτηριστικά ο οικονομολόγος των συνδίκων του διαβόλου P.Doyle, ο οποίος παραιτήθηκε πρόσφατα και γνωρίζει τι ακριβώς επιχειρείται, «μετά από είκοσι χρόνια δουλειάς, ντρέπομαι που ήμουν υπάλληλος του ταμείου» - κατηγορώντας παράλληλα τη Γαλλίδα διευθύντρια του.

Εν τούτοις, είναι σχεδόν σίγουρο πως στο τέλος θα αποτύχουν - όπως όλοι οι δικτάτορες κατά τη διάρκεια της ιστορίας, οι οποίοι το έχουν επανειλημμένα προσπαθήσει”. (T.Grombery).

Ανάλυση

Είναι πλέον πασιφανές ότι, τα μεγάλα κεφάλαια εγκαταλείπουν με γρήγορο ρυθμό την Ευρώπη – εν πρώτοις το Νότο. Πλούσιοι Γάλλοι, Ισπανοί, Έλληνες, Ιρλανδοί και Ιταλοί αποσύρουν σταδιακά όλες τις καταθέσεις τους από τις τράπεζες των χωρών τους, με προορισμό το Λονδίνο, την Ελβετία, τη Σιγκαπούρη και άλλα κράτη. Στον Πίνακα Ι που ακολουθεί, φαίνονται καθαρά οι κινήσεις αυτές:

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Καταθέσεις στις ελβετικές τράπεζες σε δις €

Εθνικότητα

2010

2011




Έλληνες

2,8

4,3

Ισπανοί

7,3

7,9

Ιταλοί

15,1

16,5

Σημείωση: Τα παραπάνω ποσά αφορούν κυρίως τις νόμιμες καταθέσεις. Η ζήτηση για θυρίδες στις ελβετικές τράπεζες, στις οποίες συνήθως τοποθετούνται άλλου είδους περιουσιακά στοιχεία, έχει αυξηθεί κατακόρυφα – όπως επίσης η ζήτηση για χαρτονομίσματα των χιλίων φράγκων, τα οποία είναι κατάλληλα για την τοποθέτηση χρημάτων σε θυρίδες.

Πηγή: Κεντρική τράπεζα της Ελβετίας

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Οι περισσότεροι βέβαια από τους εισοδηματικά πολύ ισχυρούς της υπερχρεωμένης Δύσης, οι οποίοι εγκαταλείπουν βιαστικά τις χώρες τους, δεν αναζητούν μόνο «σίγουρα λιμάνια» για την τοποθέτηση των χρημάτων τους – αλλά τρόπους νόμιμου (φοροαποφυγή) ή παράνομου (φοροδιαφυγή) περιορισμού ή/και μηδενισμού της φορολόγησης τους, η οποία αυξάνεται ραγδαία, σαν αποτέλεσμα της κρίσης χρέους.

Για παράδειγμα μόνο στη Ιταλία τα διαφυγόντα έσοδα του δημοσίου, τόσο από τη φοροαποφυγή, όσο και από τη φοροδιαφυγή, υπολογίσθηκαν το 2009 στα 120 δις € - τέσσερις φορές υψηλότερα δηλαδή από τα μέτρα λιτότητας που ψήφισε η σημερινή κυβέρνηση της, στην αρχή του έτους.

Σε επίπεδο Ευρωζώνης δε τα έσοδα της σκιώδους οικονομίας υπολογίζονται από την Κομισιόν στο 1,4 τρις € - όσο δηλαδή το 20% του ΑΕΠ της, για το οποίο η φορολόγηση είναι μηδενική (τόσο στη Γερμανία, όσο και στην Ελλάδα, η «παραοικονομία» υπολογίζεται στο 14% του ΑΕΠ – όπου στη Γερμανία, λόγω του μεγάλου μεγέθους των επιχειρήσεων της, η φοροαποφυγή είναι κατά πολύ υψηλότερη).

Το αποτέλεσμα αυτών των ενεργειών είναι, αφενός μεν η μεγαλύτερη επιβάρυνση των αδύναμων οικονομικών στρωμάτων, με το κόστος της αποφυγής της χρεοκοπίας των υπερχρεωμένων κρατών τους, αφετέρου η αύξηση αυτού του κόστους – λόγω του ότι η εκροή καταθέσεων οδηγεί τις τράπεζες στην «παγίδα ρευστότητας», από την οποία διασώζονται τελικά με τη συνδρομή των κρατών (επομένως με τα χρήματα εκείνων των φορολογουμένων, οι οποίοι δεν μπορούν να ξεφύγουν).

Σε τελική ανάλυση λοιπόν, καταστρέφονται (καίγονται) με ιλιγγιώδεις ρυθμούς τα χρήματα των μεσαίων και χαμηλών εισοδηματικών τάξεων, με τη «βοήθεια» των οριζόντιων μειώσεων των μισθών, του ραγδαίου περιορισμού του κοινωνικού κράτους, της αύξησης της φορολογίας κλπ. – έτσι όπως αναφέραμε στον πρόλογο μας, ως ένα πιθανό σχέδιο για την ευκολότερη επιβολή της δικτατορίας των αγορών (απαραίτητη προϋπόθεση της κατάλυσης της Δημοκρατίας, είναι προφανώς η λεηλασία της δημόσιας περιουσίας, καθώς επίσης η εξαθλίωση της μεσαίας τάξης).

Οι «υποψίες» αυτές, όσον αφορά τα σχέδια της ελίτ, ενδεχομένως ενισχύονται από τους διαφορετικούς φορολογικούς συντελεστές και τρόπους φορολόγησης, εντός της Ευρώπης. Για παράδειγμα, η Μ. Βρετανία δεν φορολογεί τα κέρδη εκείνων των εταιρειών, τα εισοδήματα των οποίων προέρχονται από το εξωτερικό – όπως των εφοπλιστών, με αποτέλεσμα να προτιμάται ως έδρα από τους ιδιοκτήτες της νούμερο ένα εμπορικής ναυτιλίας του κόσμου: της Ελλάδας.

Ο αθέμιτος φορολογικός ανταγωνισμός της πατρίδας μας εδώ είναι πασιφανής. Δυστυχώς όμως νόμιμος, έτσι όπως (δυσ)λειτουργεί η Ευρώπη και υποτάσσεται με απίστευτη δουλοπρέπεια η Ελλάδα - στην οποία ουσιαστικά απαγορεύεται να «συμπεριφερθεί» φορολογικά στους δικούς εφοπλιστές, όπως η Βρετανία.

Περαιτέρω στη Βουλγαρία, η οποία έχει μηδαμινό (10%) συντελεστή φορολόγησης κερδών, μόνο το 2010 αυξήθηκε ο αριθμός των ελληνικών επιχειρήσεων, οι οποίες εγκαταστάθηκαν εκεί, κατά 75% - στις συνολικά 3.781 επιχειρήσεις (πηγή: Bloomberg).

Στην Κύπρο τώρα, η οποία έχει επίσης συντελεστή φορολόγησης 10%, διατηρούν την έδρα τους 260.000 διεθνείς επιχειρήσεις – ενώ μόλις τα τελευταία δύο χρόνια εγκαταστάθηκαν 1.500 Ελληνικές εταιρείες (το 25% του ΑΕΠ της Κύπρου προέρχεται από χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες). Το γεγονός αυτό είναι ένας από τους πιθανότερους λόγους, για τους οποίους η Κύπρος απέσυρε το αίτημα στήριξης από την ΕΕ – αφού μάλλον θα συνδεόταν με παραχωρήσεις, οι οποίες θα συμπεριελάμβαναν και την αύξηση του συντελεστή (αν και βοήθησε στην άσκηση πίεσης προς τη Ρωσία, η οποία έχει μεγάλα συμφέροντα στο νησί – όπως οι Η.Π.Α. στην Ιρλανδία).

Κάτι ανάλογο ισχύει τόσο για την Ιρλανδία (15% συντελεστής), όσο και για το Λουξεμβούργο, όπου το 35% σχεδόν του ΑΕΠ του προέρχεται από το χρηματοπιστωτικό κλάδο – γεγονός που επεξηγεί καλύτερα τη στάση του κ.Juncker, ο οποίος αφενός μεν «συντάσσεται» πολύ συχνά με τη Γερμανία, αφετέρου καθυστερεί σκόπιμα τις προσπάθειες της Κομισιόν να επιβάλλει ενιαίους συντελεστές στην Ευρώπη.

Με βάση όλα τα παραπάνω, θα είμαστε προφανώς πολύ ανόητοι για να πιστέψουμε ότι, η κρίση χρέους και δανεισμού της πατρίδας μας θα μπορούσε ποτέ να καταπολεμηθεί με την αύξηση της φορολογίας και την εγκληματική πολιτική λιτότητας, η οποία μας έχει επιβληθεί – πόσο μάλλον με την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής των ζημιογόνων μικρομεσαίων επιχειρήσεων, όταν οι κερδοφόρες μεγάλες είτε αποδημούν στο εξωτερικό, είτε φοροαποφεύγουν νόμιμα (ότι και αν σημαίνει η λέξη «νόμιμα», η οποία συνήθως ισοδυναμεί με το δίκαιο του ισχυροτέρου).

ΤΟ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟ «ΘΑΥΜΑ»

“Οι κυβερνώντες πολιτικοί, φυσικά όσον αφορά όλους εμάς και όχι τους ίδιους, αναφέρονται κατά κανόνα σε προγράμματα μείωσης των δαπανών και αύξησης των εσόδων – επομένως, σε συλλογική λιτότητα και σε υπερφορολόγηση.

Από την πλευρά των απροστάτευτων Πολιτών, πρόκειται για σαδιστικούς καταλόγους εγκληματικών ενεργειών που καταστρέφουν ασύστολα τη μεσαία τάξη, οδηγώντας τη χώρα μας σε κοινωνικές εξεγέρσεις και σε ρατσιστικά έκτροπα, με στόχο την προστασία των θέσεων εργασίας – εάν όχι σε αιματηρούς εμφυλίους πολέμους”.

Η παραπάνω αναφορά γερμανικού εντύπου είναι χαρακτηριστική, σε σχέση με την ηγετική δύναμη της Ευρωζώνης – η οποία στηρίζει την ισχύ της στην πάσης φύσεως λεηλασία των δύστυχων πολιτών της οι οποίοι, έχοντας ακόμη τις «ενοχές» του παρελθόντος, υπομένουν αδιαμαρτύρητα τα βασανιστήρια, στα οποία τους υποβάλλουν οι κυβερνήσεις τους.

Στα πλαίσια αυτά, οι περισσότερες πόλεις και τα κρατίδια της Γερμανίας, έχουν υποχρεωθεί σε μεγάλες περικοπές – παράλληλα με το πάγωμα των αμοιβών των εργαζομένων, από πολλά χρόνια. Για παράδειγμα, το Duisburg πρέπει να μειώσει τις δαπάνες του προϋπολογισμού του κατά 82 εκ. € έως το 2019 – με αποτέλεσμα να κλείνουν οι κρατικές βιβλιοθήκες, να σταματούν τη λειτουργία τους οι δημόσιες πισίνες και οι αίθουσες, να περιορίζεται ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων, να επικρατούν άθλιες συνθήκες στα σχολεία, στα νοσοκομεία, στις εστίες νέων κλπ.

Από την άλλη πλευρά, αυξάνεται συνεχώς το κόστος των παρεχομένων υπηρεσιών εκ μέρους του δήμου – όπως για το παρκάρισμα, για τα ανοιχτά σχολεία κοκ. Επίσης, αυξάνονται με γοργούς ρυθμούς οι φόροι ακίνητης περιουσίας, τα δημοτικά τέλη και οι φόροι εισοδήματος. Εκτός αυτού, οι πυροσβέστες υποχρεώνονται να πλένουν μόνοι τους την επαγγελματική τους στολή, όπως επίσης οι νοσοκόμες και άλλες κατηγορίες δημοσίων υπαλλήλων.

Περαιτέρω, το πλέον πολυπληθές κρατίδιο της Γερμανίας, η Β. Ρηνανία Βεστφαλία, έχει χρέη που ξεπερνούν τα 82 δις € - με το βραχυπρόθεσμο δανεισμό της να ξεπερνάει τα 20 δις €. Κινδυνεύει λοιπόν με χρεοκοπία και με κοινωνικές αναταραχές τεραστίων διαστάσεων, σύμφωνα με τα τοπικά ΜΜΕ – ενώ οι πλεονασματικές πόλεις και κοινότητες του, οι οποίες πληρώνουν για τις ελλειμματικές, απειλούν να «αμυνθούν δικαστικά», έτσι ώστε να πάψουν να συμμετέχουν στον κοινό προϋπολογισμό του κρατιδίου.

Σχετικά το ίδιο παρατηρείται και σε ομοσπονδιακό επίπεδο, στο οποίο ισχύει πρακτικά η «αμοιβαιοποίηση» του χρέους - με την οποία δεν συμφωνεί η Γερμανία, σε επίπεδο Ευρωζώνης. Ειδικότερα, επειδή τέσσερα μόνο γερμανικά κρατίδια είναι πλεονασματικά, συντηρώντας τα υπόλοιπα δώδεκα ελλειμματικά (κάτι ανάλογο θα συμβεί σύντομα και στην Ευρωζώνη), το ισχυρότερο από αυτά, η Βαυαρία, απειλεί να σταματήσει τις πληρωμές του προς το «κοινό ταμείο». Ο Πίνακας ΙΙ που ακολουθεί είναι χαρακτηριστικός:

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: Πλεονασματικά και ελλειμματικά κρατίδια της Γερμανίας – συμβολή τους στο ομοσπονδιακό «σύστημα εξισορρόπησης», σε εκ. €

Κρατίδια που πληρώνουν

Ποσόν

Κρατίδια που εισπράττουν

Ποσόν





Βαυαρία

3.663

Σλέσβιχ-Χολστάιν

115

Έσση

1.804

Σάαρλαντ

120

Βάδη Βυρτεμβέργη

1.779

Περιοχή Ανοβέρου

204

Αμβούργο

62

Β. Ρηνανία Βεστφαλία

224



Ρηνανία

234



Μέκλεμπουργκ

429



Βρανδεμβούργο

440



Βρέμη

516



Τούριγκεν

527



Σαξονία-Anhalt

540



Σαξονία

918



Βερολίνο

3.043

Πηγή: Die Welt

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Όπως φαίνεται από τον Πίνακα ΙΙ, η Βαυαρία είναι το κρατίδιο που πληρώνει τα περισσότερα, ενώ το Βερολίνο αυτό που εισπράττει σχεδόν τα μισά, σε σχέση με τα υπόλοιπα.

Ολοκληρώνοντας, εάν τα κρατίδια της ίδιας της Γερμανίας, τόσο σε ομοσπονδιακό, όσο και σε τοπικό επίπεδο, αντιδρούν στην, κατά κάποιον τρόπο, «αμοιβαιοποίηση των χρεών τους», πως είναι δυνατόν να γίνει αποδεκτή μία ανάλογη διαδικασία εντός της Ευρωζώνης – όπου πρόκειται για εντελώς διαφορετικούς λαούς, με πολύ λιγότερη μεταξύ τους αλληλεγγύη;

Εάν όμως κάτι τέτοιο δεν συμβεί, τότε είναι μάλλον αδύνατη η δημιουργία των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης – χωρίς την οποία είναι απίθανο να επιβιώσει η κοινή νομισματική ζώνη και το ίδιο το ευρώ.

Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

Σύμφωνα με την WSJ, η πλέον εμφανής απόδειξη της κρίσης που μαστίζει την ευρωπαϊκή οικονομία, είναι η ανακοίνωση της Airbus, με βάση την οποία ο μεγαλύτερος κατασκευαστής αεροπλάνων της Ευρώπης, θα επενδύσει στη δημιουργία ενός εργοστασίου παραγωγής στις Η.Π.Α. – με κριτήριο το φθηνότερο και παραγωγικότερο εργατικό δυναμικό, καθώς επίσης το παγκοσμίως πλέον ανταγωνιστικό νόμισμα: το δολάριο της υπερδύναμης.

Ανάλογες συνθήκες, καλώς ή κακώς, θα χρειαζόταν και η Ευρωζώνη, ειδικά όσον αφορά την πραγματική της οικονομία (φθηνό εργατικό προσωπικό με αυξημένη παραγωγικότητα, ξένες επενδύσεις κλπ.), έτσι ώστε να ανταπεξέλθει με την κρίση χρέους και την ασύμμετρη παγκοσμιοποίηση – αφού η καλύτερη θεραπεία για την υπερχρέωση είναι η ανάπτυξη. Η μείωση δε της ισοτιμίας του ευρώ, ενδεχομένως στο 1:1 σε σχέση με το δολάριο, θα μπορούσε να αποκαταστήσει την ανταγωνιστικότητα της Ευρώπης, να τερματίσει την κρίση δανεισμού και να σώσει το κοινό νόμισμα.

Περαιτέρω αναφέρεται από τη WSJ ότι ο δρόμος αυτός, όσο και αν κοστίσει, είναι προτιμότερος από τη διαφαινόμενη διάλυση της Ευρωζώνης η οποία, σύμφωνα με το γερμανικό τύπο, θα ήταν σχεδόν καταστροφική. Ειδικότερα,

Ολόκληρη η Ευρώπη θα βυθιζόταν σε μία έντονη ύφεση. Οι κυβερνήσεις, οι οποίες θα αναγκαζόταν να δανειστούν πολλά δις € επί πλέον, θα ήταν αντιμέτωπες με μία πολύ δυσάρεστη επιλογή: είτε θα αύξαναν δραστικά τη φορολόγηση, μειώνοντας τα εισοδήματα των πολιτών τους, είτε θα δημιουργούσαν πληθωρισμό – με τα ίδια καταστροφικά αποτελέσματα για τους πολίτες τους”.

Ο Πίνακας ΙΙΙ που ακολουθεί, με τις προβλέψεις για τις συνέπειες μίας ενδεχόμενης διάλυσης της Ευρωζώνης είναι αποκαλυπτικός:

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙΙ: Προβλέψεις για τις οικονομικές επιπτώσεις της διάλυσης της Ευρωζώνης, σε σχέση με το έτος πριν τα διάλυση

Χώρα

ΑΕΠ

Ανεργία

Τιμές καταναλωτή





Ελλάδα

-15,4

23,8

18,6

Αυστρία

-9,7

8,6

0,8

Ιταλία

-12,3

12,3

10,3

Γερμανία

-9,2

9,3

-0,9

Ολλανδία

-10,8

8,8

0,7

Βέλγιο

-10,4

11,8

1,1

Γαλλία

-11,6

15,9

1,2

Λουξεμβούργο

-9,3

8,4

0,8

Ισπανία

-11,0

26,7

12,9

Ιρλανδία

-8,9

19,4

9,5

Πορτογαλία

-14,9

18,0

13,1

Φιλανδία

-8,4

11,7

0,8

Πηγή: ING, Spiegel

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Από τον Πίνακα ΙΙΙ φαίνεται καθαρά ότι, σε όλες τις χώρες θα καταρρεύσει το ΑΕΠ – γεγονός το οποίο, κατά την άποψη μας, είναι απίθανο να αντιμετωπίσουν οι εξαγωγικά ισχυρές οικονομίες, όπως η Γερμανία και η Ολλανδία. Ειδικά όσον αφορά την ανεργία και τις τιμές καταναλωτή, απεικονίζονται ουσιαστικά οι αδυναμίες της εκάστοτε χώρας – ενώ για τα κράτη που ευρίσκονται στο μηχανισμό στήριξης, όπως η Ελλάδα και η Ιρλανδία, οι δυσμενείς δείκτες είναι ήδη δεδομένοι (οπότε θα επιδεινωθεί λιγότερο η οικονομία τους).

Βέβαια δεν συγκεκριμενοποιούνται τα αποτελέσματα της διάλυσης για τον τραπεζικό τομέα της Ευρωζώνης, όπως επίσης οι τρομακτικές συνέπειες για τον υπόλοιπο πλανήτη – ειδικά επειδή το ευρώ είναι το δεύτερο μεγαλύτερο νόμισμα διεθνώς, στο οποίο είναι τοποθετημένο πάνω από το 30% των παγκοσμίων συναλλαγματικών αποθεμάτων.

Η ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Η Ευρώπη υποφέρει από ένα συνδυασμό δύο ασθενειών: από μόλυνση των πνευμόνων και από διαβήτη. Η θεραπεία λοιπόν με τη βοήθεια της αυστηρής δίαιτας και της έντονης γυμναστικής, για την αντιμετώπιση του διαβήτη, είναι άσκοπη – αφού σε μία τέτοια περίπτωση ο ασθενής θα πεθάνει από τη μόλυνση των πνευμόνων” (Nomura).

Αυτό που κατά πολλούς χρειάζεται σήμερα η Ευρώπη είναι μία πολιτική εκ μέρους της ΕΚΤ, με τη βοήθεια της οποίας θα μπορούσαν αφενός μεν να μειωθούν τα επιτόκια δανεισμού των χωρών του Νότου (αγορά ομολόγων εκ μέρους της ΕΚΤ, ευρωομόλογα κλπ.), αφετέρου να πλησιάσει η ισοτιμία του ευρώ το 1:1, ως προς το δολάριο (αύξηση της ποσότητας χρήματος κοκ.).

Με τον τρόπο αυτό θα μπορούσε να θεραπευθεί η μόλυνση των πνευμόνων και να υπάρξει χρόνος, για να καταφέρει η Ευρώπη να δρομολογήσει εκείνες τις διαρθρωτικές αλλαγές, με τη βοήθεια των οποίων θα ξέφευγε από την κρίση”, αναφέρεται χαρακτηριστικά.

Η Γερμανία όμως επιμένει ότι, οφείλουν να προηγηθούν οι διαρθρωτικές αλλαγές, όσον αφορά τα δομικά και δημοσιονομικο-πολιτικά προβλήματα των ελλειμματικών κρατών της Ευρωζώνης - καθώς επίσης ότι, η υπερβολική ποσότητα χρήματος, σε συνδυασμό με την αύξηση των πιστώσεων, είναι η αιτία για την παρούσα κρίση.

Την ίδια στιγμή βέβαια οι ηγέτες της ΕΕ θέλουν να χρησιμοποιήσουν την κρίση για να επιτύχουν αλλαγές, οι οποίες θα ήταν αδύνατες σε άλλες εποχές – γεγονός που ίσως σημαίνει ότι, επιχειρείται βίαια η εγκατάσταση μίας νέας τάξης πραγμάτων, όπως αναφέρθηκε στον πρόλογο μας.

Παράλληλα η BIS, η κεντρική τράπεζα των κεντρικών τραπεζών έγραψε στην τελευταία αναφορά της ότι η ΕΚΤ, μαζί με τους «δυτικούς» συνοδοιπόρους της (Fed, BoJ, BoE), έχει φτάσει στα ανώτατα όρια των δυνατοτήτων της. Με μηδενικά σχεδόν επιτόκια, με τριπλάσιο του κανονικού ισολογισμό και με πακέτα στήριξης των εμπορικών τραπεζών που ξεπερνούν το 1 τρις €, οι κεντρικές αυτές τράπεζες ρισκάρουν καταστροφικές παρενέργειες – όπως για παράδειγμα υπερπληθωρισμό και φούσκες τιμών, ιδίως στις αναπτυσσόμενες οικονομίες.

Εκτός αυτού, είναι δυνατόν να προκληθούν ξανά συναλλαγματικοί πόλεμοι, εάν γίνει προσπάθεια τεχνητής υποτίμησης του ευρώ, με τη βοήθεια της επέκτασης της ποσότητας χρήματος κλπ. – όπως συνέβη το 2010, όταν η Fed άρχισε να τυπώνει με γρήγορο ρυθμό μεγάλες ποσότητες χρήματος, με αποτέλεσμα να ακολουθήσουν το «παράδειγμα» της πολλές άλλες κεντρικές τράπεζες ανά τον κόσμο.

ΟΙ ΕΜΠΟΡΙΚΕΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ

Κατά τη διάρκεια της τελευταίας συνόδου κορυφής (Ιούνιος 2012), οι ηγέτες τη Ευρωζώνης ανακοίνωσαν ότι, συμφώνησαν να κόψουν τον «ομφάλιο λώρο», ο οποίος συνδέει τις τράπεζες με τα κράτη – οπότε θα μπορούσαν να διασωθούν οι τράπεζες της Ισπανίας, με απ’ ευθείας ενίσχυση τους από το μηχανισμό στήριξης ESM, χωρίς τα ποσά που θα διατεθούν να έχουν επίπτωση στο δημόσιο χρέος της χώρας τους.

Εν τούτοις, η συγκεκριμένη βοήθεια δεν επεξηγήθηκε αναλυτικά, ως όφειλε, ενώ είναι σε όλους μας γνωστό το ότι, ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες. Ειδικότερα, τι σημαίνει απ’ ευθείας ενίσχυση των τραπεζών; Θα γίνει πρακτικά με δάνεια ή με αύξηση των ιδίων κεφαλαίων τους; Ποιος θα είναι υπεύθυνος για την περίπτωση της αδυναμίας πληρωμής αυτού του είδους των ενισχύσεων;

Περαιτέρω, στις επόμενες ημέρες διαπιστώθηκε ότι υπήρχε σοβαρή διάσταση απόψεων μεταξύ της Γερμανίας και των υπολοίπων, όσον αφορά τι ακριβώς αποφασίσθηκε κατά τη σύσκεψη κορυφής – όπου

(α) η μεν Γερμανία ισχυρίζεται πως συμφωνήθηκε να είναι υπεύθυνη (εγγυήτρια) η Ισπανία, για τα ποσά που θα δοθούν στις τράπεζες της (οπότε δεν θα υπήρχε ουσιαστικά καμία διαφορά με το παρελθόν), ενώ

(β) όλοι οι άλλοι ισχυρίζονται ότι, για τη βοήθεια προς τις ισπανικές τράπεζες συμφωνήθηκε πως θα εγγυόταν ο μηχανισμός στήριξης (επομένως από κοινού όλες οι χώρες της Ευρωζώνης).

Εάν επικρατήσει τελικά η γερμανική πλευρά, κάτι εξαιρετικά πιθανόν, θα σημαίνει προφανώς ότι δεν άλλαξε απολύτως τίποτα στην Ευρωζώνη – απλά και μόνο επιδιώχθηκε και επιτεύχθηκε βραχυπρόθεσμα η «παραπλάνηση» των αγορών. Οι αγορές όμως εκδικούνται, όπως έχουμε διαπιστώσει πολλές φορές στο παρελθόν – ενώ η Γερμανία δεν είναι δυνατόν να μην το γνωρίζει. Η υπαναχώρηση της καγκελαρίου λοιπόν δεν είναι τόσο εύκολο να εξηγηθεί, όσο θα επιθυμούσαμε όλοι μας, έτσι ώστε να καταλάβουμε ακριβώς τις επιδιώξεις της.

Κλείνοντας, υπάρχει μία ακόμη «διαβολική λεπτομέρεια», όσον αφορά την απ’ ευθείας ενίσχυση των τραπεζών: θα έπρεπε να γίνει με αύξηση των ιδίων κεφαλαίων τους και όχι απλά με το δανεισμό τους - αφού εδώ ακριβώς υποφέρουν, έχοντας την ανάγκη να αποσβέσουν τις ζημίες τους από τα ενυπόθηκα και λοιπά κόκκινα δάνεια τους. Άλλωστε, οι ισπανικές τράπεζες έχουν τη δυνατότητα να δανείζονται φθηνά από την ΕΚΤ – οπότε δεν είναι αυτό το πρόβλημα τους.

Σε τελική ανάλυση λοιπόν, το τεράστιο πρόβλημα των ευρωπαϊκών τραπεζών (άρθρο μας) συνεχίζει να αναζητεί τη λύση του – γεγονός το οποίο, σε συνδυασμό με τη συνεχώς επιδεινούμενη οικονομική θέση της υπερδύναμης (Η.Π.Α., ο χάρτινος πύργος), με την κακή κατάσταση της Μ. Βρετανίας και της Ιαπωνίας, καθώς επίσης με την επιβράδυνση του ρυθμού ανάπτυξης των χωρών της BRICS (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα, Ν. Αφρική), δεν επιτρέπει μεγάλη αισιοδοξία για το μέλλον του πλανήτη.

Άλλωστε, δεν πρέπει να υποτιμούμε καθόλου τις γεωπολιτικές εξελίξεις στη Μ. Ανατολή (Συρία, Ιράν), τις τεράστιες πολιτικές αλλαγές στη Β. Αφρική, καθώς επίσης το «θρησκευτικό σκέλος» της κρίσης – όπου στην Ευρώπη (Ολλανδία, Νορβηγία κλπ.) ήδη παρατηρούνται ξανά διωγμοί των Εβραίων, κυρίως από τις μουσουλμανικές μειονότητες που την έχουν κατακλύσει.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Υπάρχουν δυστυχώς μεγάλες διαφορές στον τομέα της ανταγωνιστικότητας μεταξύ των κρατών-μελών της Ευρωζώνης, οι οποίες θα μπορούσαν να αντιμετωπισθούν σε κάποιο βαθμό, εάν σε μερικές χώρες αυξάνονταν οι αμοιβές των εργαζομένων – έτσι ώστε τα επί πλέον εισοδήματα τους να ενισχύουν την εσωτερική κατανάλωση, με προϊόντα των ελλειμματικών οικονομιών της κοινής νομισματικής ζώνης.

Εν τούτοις, παρά τις φυγόκεντρες δυνάμεις που αναπτύσσονται, σαν αποτέλεσμα των πάσης φύσεως ευρωπαϊκών ασυμμετριών, η Γερμανία δεν θέλει να αποδεχθεί τέτοιου είδους αλλαγές – με τη δικαιολογία του φόβου της για υπερπληθωρισμό. Τα διλήμματα όμως, οι αποφάσεις και οι συμβιβασμοί αυτού του τύπου είναι ουσιαστικά το τίμημα της υιοθέτησης ενός κοινού νομίσματος, το οποίο είναι πολύ δύσκολο να επιβιώσει διαφορετικά. Ειδικότερα,

(α) Οι ευέλικτες συναλλαγματικές ισοτιμίες (εποχή πριν το ευρώ) δίνουν τη δυνατότητα στις οικονομίες να διαχειρίζονται με επιτυχία καταστάσεις, στις οποίες ο πληθωρισμός, η παραγωγικότητα κλπ. έχουν ξεφύγει από τον έλεγχο. Με τη βοήθεια της υποτίμησης του νομίσματος εξισορροπείται η απώλεια της ανταγωνιστικότητας σε εκείνες τις χώρες, στις οποίες οι υψηλές τιμές και η αύξηση των μισθών συνοδεύονται από μειωμένη παραγωγικότητα.

(β) Αντίθετα, οι σταθερές συναλλαγματικές ισοτιμίες (εποχή μετά το ευρώ) υποχρεώνουν τις οικονομίες σε «εσωτερικές υποτιμήσεις», οι οποίες προϋποθέτουν δυσβάστακτες πολιτικές λιτότητας – όπου οι κυβερνήσεις μειώνουν δαπάνες, μισθούς και τιμές των προϊόντων, έτσι ώστε να διατηρηθεί η αξία του νομίσματος ως έχει. Μέτρα αυτού του είδους όμως δεν είναι εύκολο να επιβληθούν σε Δημοκρατίες – ακόμη και αν υποθέσουμε ότι θα είχαν αυτό το σκοπό (η δυσανάλογη αύξηση της φορολογίας στην Ελλάδα, η οποία λειτούργησε προσθετικά στις τιμές, μειώνοντας δραματικά τα πραγματικά εισοδήματα των εργαζομένων, τεκμηριώνει εντελώς διαφορετικές προθέσεις).

Κατά την άποψη μας λοιπόν, αυτό που σήμερα απαιτείται, έτσι ώστε να αποφευχθούν οι πάσης φύσεως αντιθέσεις των ευρωπαϊκών κρατών μεταξύ τους, οι οποίες θα οδηγήσουν σύντομα στην ανεξέλεγκτη διάλυση της ΕΕ, είναι η επιστροφή στην αφετηρία: στην εποχή δηλαδή πριν το 2000, όπου τα εθνικά νομίσματα ήταν (ελαφρά) συνδεδεμένα μεταξύ τους, με μία διακύμανση της τάξης του +-15%.

Κάτι τέτοιο θα λειτουργούσε θετικά και για τη Δημοκρατία, η οποία είναι αδύνατον να επιβιώσει στα πλαίσια της ευρωπαϊκής ένωσης – πόσο μάλλον εάν πράγματι επιχειρείται η δημιουργία μίας παγκόσμιας διακυβέρνησης και η εγκατάσταση μίας νέας τάξης πραγμάτων, υπό την αιγίδα της σκιώδους Τρόικας (Ελίτ, Τράπεζες, Πολιτική).

Σε παγκόσμιο επίπεδο τώρα φαίνεται να υπάρχει άμεση ανάγκη ενός νέου «New Deal» (Bretton Woods κλπ.), φυσικά σε συνδυασμό με μία ευρύτερη διαγραφή μέρους των χρεών της Δύσης (κρατών, επιχειρήσεων και νοικοκυριών). Στα πλαίσια αυτά, ας ελπίσουμε ότι δεν θα χρειαστεί ξανά ένας παγκόσμιος πόλεμος για να μας συνετίσει – αφού δεν είναι λογικό να επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη.