Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

8 Απρ 2013

Το «Ολλανδικό σάντουιτς» των $13 τρισεκατομμυρίων

Χθες, προχθές πήρε το μάτι μου δημοσίευμα εφημερίδας με τις δηλώσεις κάποιου Κύπριου μεγαλοδικηγόρου, σύμφωνα με τις οποίες πίσω από την οικονομική καταστροφή της Κύπρου βρίσκεται κυρίως η Ολλανδία. «Με την Ολλανδία βρισκόμαστε σε ένα πολύ σοβαρό ανταγωνισμό όσον αφορά την προσέλκυση ξένων επενδύσεων και εργασίες από τη διεθνή επιχειρηματική κοινότητα», δήλωσε χαρακτηριστικά.
Θα το είχα προσπεράσει αν δεν θυμόμουν ότι σε  σχετικά πρόσφατο κείμενο, «Ο Καπιταλισμός είναι ένα υπέροχο σύστημα…» είχα αναφερθεί ξανά στην Ολλανδία, η οποία σύμφωνα με στοιχεία που παρέθετε ο Nicholas Shaxson στο βιβλίο του «Offshore τα Νησιά των Θησαυρών», εμφανιζόταν ως ένας περίοπτος αγωγός μαύρου χρήματος προς υπεράκτια κέντρα,  ύψους  $18 τρις ετησίως. Κάποιοι που το διάβασαν θεώρησαν ότι το «τρις» ήταν πέρα από κάθε φαντασία και ότι πιθανόν να είχε γίνει κάποιο λάθος στη μεταφορά. Για παράδειγμα εκ παραδρομής, τα δις να έγιναν τρις. Πήγα πίσω στο βιβλίο και ξανατσέκαρα το νούμερο. Όχι δεν είχε γίνει κάποιο λάθος.
Μιας και η Ολλανδία, λόγω Ντάισελμπλουμ και υπερχρέωσης ξαναήρθε στο προσκήνιο, είπα να το ξαναψάξω το θέμα. Δεν χρειάστηκε πολύ: ψάχνοντας με τις λέξεις κλειδιά «Netherlands, tax haven», το google στέναξε από το βάρος των ευρημάτων! Άρα, τόσο ο Κύπριος μεγαλοδικηγόρος, όσο και ο Shaxson είχαν απόλυτα ακριβείς πληροφορίες.
Από το ενδελεχές ξεσκόνισμα των ετήσιων εκθέσεων και ισολογισμών των 100 μεγαλύτερων εταιριών του πλανήτη και των Ολλανδικών θυγατρικών τους, η εφημερίδα Volkskrant έφτασε στο συμπέρασμα ότι η Ολλανδία αποτελεί προσφιλές φορολογικό καταφύγιο ήδη από το 2005. Από τις 100 πολυεθνικές που εξετάστηκαν, οι 91 διατηρούν στη χώρα θυγατρικές, εκ των οποίων οι 60 για λόγους φοροαποφυγής, ενώ άλλες 17 είναι ύποπτες για τον ίδιο λόγο. 
Σ’ όλα τα μεγάλα σκάνδαλα των τελευταίων ετών, όπως αυτά των Enron, Parmalat, Trafigura κλπ, εμπλέκονται Ολλανδικά τραστ και συνεργαζόμενες εταιρίες στην Καραϊβική. Ακόμα χειρότερα, η Ολλανδία αποτελεί τον ενδιάμεσο αγωγό για τη μεταφορά και ξέπλυμα μαύρου χρήματος της Ιταλικής μαφίας, Κινέζικων εγκληματικών οργανώσεων (Chinese triads), Ρώσων πετρελαιάδων και Κολομβιανών ναρκο-οίκων. 
Μικρές αγροικίες στα περίχωρα του Άμστερνταμ και άδεια, χωρίς υπαλλήλους, γραφεία στο αεροδρόμιο Σκίπχολ αποτελούν έδρες-γραμματοκιβώτια κολοσσών όπως η BP, η Vietnam BV, η Amoco Chemical Malaysia Holding BV, η AA Holdings Argentina BV, η Rio Tinto's Mali Diamond Exploration BV, ενώ σύμφωνα με έρευνα της Νορβηγικής οργάνωσης «Publish What You Pay» η Ολλανδία αποτελεί τον δεύτερο πιο δημοφιλή προορισμό των μεταλλευτικών εταιριών, από τα πλέον μακρινά και γεωγραφικά διασκορπισμένα μέρη, (358 εν συνόλω θυγατρικές),   για το λόγο ότι κρατάει εφτασφράγιστες τις ιδιοκτησιακές λεπτομέρειες των τραστ, δεν απαιτεί δημοσιοποίηση ισολογισμών και γενικά παρέχει ασύγκριτες διευκολύνσεις εχεμύθειας. 
Μόνο τον τελευταίο καιρό έχουν ιδρυθεί πάνω από 10,000 εταιρίες-σφραγίδα, ανάμεσα στις οποίες συγκαταλέγονται κολοσσοί όπως η Google, Yahoo, Wal-Mart, Starbucks, Microsoft, Gazprom, Dell Inc., Merck  & Co, για τι άλλο, παρά για να ελαττώσουν τα φορολογικά τους βάρη και να αποφύγουν ν’ αποδώσουν αυτό που τους αναλογεί στις χώρες όπου λειτουργούν και πραγματοποιούν πωλήσεις. Χρησιμοποιώντας τεχνικές με μαφιόζικου τύπου υποκοριστικά όπως «Ολλανδικό σάντουιτς», οι πολυεθνικές αλλά και μεμονωμένοι κροίσοι, όπως για παράδειγμα οι U2, διοχέτευσαν μέσω ολλανδικών «ειδικών χρηματοπιστωτικών εργαλείων», μόνο για το 2010, 10.2 τρις ευρώ σε εξωτικούς προορισμούς, όπως αποκαλύπτουν στοιχεία της κεντρικής τράπεζας της Ολλανδίας.
Η Google για παράδειγμα, όπως αναφέρει το Bloomberg, σε πρόσφατο εκτενές ρεπορτάζ έσπρωξε το 2011 στις Βερμούδες, μέσω του ολλανδικού της παραμάγαζου, $10 περίπου δις. Το αποτέλεσμα ήταν να ελαττώσει τις φορολογικές της υποχρεώσεις κατά $2 δις μόνο γιαυτή τη χρονιά. 
Τη στιγμή που οι λαοί της Ευρώπης συντρίβονται κάτω από την πρέσα της αδικίας και της ένδειας, η κατάπτυστη Ολλανδία προσφέρει ξεδιάντροπα χείρα βοηθείας στους θύτες και κερδίζει.  
Ποια είναι όμως τα χαρακτηριστικά του Ολλανδικού μοντέλου διευκολύνσεων, που το καθιστούν ανάρπαστο;
1.  Το μεγάλο δίκτυο των συμφωνιών αποφυγής διπλής φορολόγησης με πάνω από 100 χώρες, ανάμεσα στις οποίες συγκαταλέγονται και πατενταρισμένοι φορολογικοί παράδεισοι. Χρήση του απλόχερου αυτού  δικτύου ελαττώνει σημαντικά, έως μηδενίζει, το φόρο παρακράτησης σε μερίσματα, τόκους και πνευματικά δικαιώματα που πρέπει να πληρώσουν οι εταιρίες που έχουν σαν βάση τους την Ολλανδία στις offshore θυγατρικές. Όσες ευυπόληπτες χώρες δεν έχουν συνάψει συμφωνίες διπλής φορολόγησης με Κέιμαν ή Βερμούδες, για παράδειγμα, επιβάλουν υψηλή φορολογία, έως και 33% στις συγκεκριμένες δοσοληψίες. Όχι όμως και η Ολλανδία. Ως αντάλλαγμα δε για τη διακριτικότητα και τις διευκολύνσεις που τους παρέχονται, οι απανταχού φοροφυγάδες αφήνουν στη χώρα το κάτι τις τους, δηλαδή ένα μικροσκοπικό ποσοστό των κερδών τους. Φασούλι, το φασούλι όμως η Ολλανδία μαζεύει κοντά στο 1 δις, χώρια τις θέσεις εργασίας και τις καινοτομίες στοο χώρο του finance.
2.  Η εξαίρεση από τη φορολογία όσων εταιριών εισάγουν τα κέρδη τους στην Ολλανδία για να τα επαναεξάγουν σε μια από τις παραδεισένιες χώρες όπου ο κάθε είδους φόρος θεωρείται απαράβατο ταμπού. Εξού και το όνομα «σάντουιτς». Για τους φιλομαθείς και τους πιο προχωρημένους, αν το «Ολλανδικό σάντουιτς» φέρνει σοβαρά αποτελέσματα, σε συνδυασμό με το «Ιρλανδικό σάντουιτς», μπορεί να κάνει θαύματα. Σχετικό γράφημα υπάρχει στους NYT, όπου δείχνει βήμα-βήμα τη λειτουργία του θαυμαστού αυτού σχήματος για την Apple.
Αλλά ας δούμε κι ένα χειροπιαστό παράδειγμα, παίρνοντας σαν πρότυπο τη Google. Όταν μια εταιρία οπουδήποτε στον κόσμο αγοράζει μια διαφήμιση μέσω Google στέλνει τα χρήματα στην Google Ιρλανδίας, όπου ο εταιρικός φόρος είναι χαμηλός στο 12.5%. Δώρον άδωρον φυσικά, διότι η Google δηλώνει πάρα πολύ χαμηλά κέρδη. Τα πράγματα θα τελείωναν εδώ, αν η αχαριστία είχε κάποια όρια. Δεν έχει όμως, κι έτσι η Google πασχίζει με κάθε τρόπο να στείλει τα κέρδη της στις παιδικές χαρές της Καραϊβικής. Αν το κάνει απ ευθείας από την Ιρλανδία, θα χαρατσωθεί ακριβά, διότι δεν υπάρχει συμφωνία αποφυγής διπλής φορολόγησης. Μπορεί να το κάνει όμως μέσω Ολλανδίας, καθ’ ότι η Ιρλανδία δεν φορολογεί ορισμένες πληρωμές εντός της ΕΖ. Έτσι λοιπόν και το χρήμα πατήσει στην Ολλανδία, πες πως έφτασε κιόλας στις Βερμούδες! Η ολλανδική θυγατρική Google Netherlands Holdings, που είναι φυσικά μόνο στα χαρτιά αναλαμβάνει να περάσει το 99.8% των πληρωμών από Ιρλανδία στις Βερμούδες. Το υπόλοιπο πάει στα φορολογικά ταμεία της Ολλανδίας, κι ούτε γάτα, ούτε ζημιά!
   
Τι κάνει η ΕΕ γι αυτό; Τα στραβά μάτια! Ξεφεύγει με μια χαλαρή σύσταση, για τα μάτια του κόσμου όπως πάντα, ότι οι διακρατικές συνθήκες θα πρέπει τουλάχιστον να λαμβάνουν τα μέτρα τους ώστε τα κέρδη να φορολογούνται σε κάποιο μέρος τελικά, κι όχι πουθενά. Για να μπορέσει όμως  η σύσταση να γίνει συνθήκη, θα πρέπει να επικυρωθεί κι από τα 27 κοινοβούλια, συμπεριλαμβανομένου και του Ολλανδικού. Και όπως αντιλαμβάνεστε, το πράγμα θα μείνει γι άλλη μια φορά στα χαρτιά!


Στο δρόμο της εξόδου από την ευρωζώνη Ελλάδα και Κύπρος - Η ανάγκη για "Plan B"

Κρίσιμη σημασία αποκτά για το μέλλον του Ελληνισμού το θέμα του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος, μια συζήτηση που επανέρχεται πιεστικά μετά τα τραγικά γεγονότα στην Κύπρο.
Όπου, όπως συνέβη και στην περίπτωση της Ελλάδας, αμέσως μετά την κυβερνητική αλλαγή και την αναρρίχηση στην εξουσία μιας ομάδα πολιτικών "έτοιμων" από καιρού να προχωρήσουν στην υπογραφή ενός εγκλήματος σε βάρος της ίδια της της χώρας συμφωνήθηκαν καταστάσης απόλυτα επιβλαβείς για το εθνικό μέλλον στο όνομα ποίου;

Στο όνομα ενός κοινού ευρωπαϊκού νομίμσατος το οποίο αν για την Ελλάδα οφείλεται σε ένα ποσοστό 70% για την οικονομική της κατασροφή, στην Κύπρο ευθύνεται 100% για την εξέλιξη του κράτους από "Ελβετία της Μεσογείου" σε "Αργεντινή της Μεσογείου".

Είναι πλέον ζήτημα εθνικής ευθύνης να αναζητηθεί μια δεύτερη λύση, μια λύση που θα οδηγεί την χώρα με ασφάλεια εκτός ευρωζώνης.
Για τον απλό λόγο ότι το κοινό νόμισμα είναι πλέον αβάσταχτο για οικονομίες όπως η Ελλάδα και η Κύπρος. Οδηγεί στην λεηλασία του ορυκτού τους πλούτου, του συνόλου των πλουτοπαραγωγικών πηγών από τον Βορρά και στην μόνιμη αδυναμία εξόδου από την κρίση.
Διότι ακόμα και όταν έρθει η ανάπτυξη η επάνοδος σε επίπεδα βιοτικού επιπέδου π.χ. 2007 θα απαιτήσει πολύ περισσότερα χρόνια απ'ότι υποστηρίζουν αυτοί που επέβαλαν αυτό το κακό.

Είναι αμφίβολο αν πριν το 2030 αν οι πολίτες της χώρας καταφέρουν να επανακτήσουν υψηλό βιοτικό επίπεδο. Και 17 χρόνια (και πάλι αμφίβολο είναι) συν τέσσερα που ήδη βρισκομαστε σε τραγική κατάσταση είναι πάρα πολλά.
Και ουδείς γνωρίζει αν όλα "θα πάνε καλά" μέχρι τότε και δεν υπάρξουν γεγονότα αρνητικά που θα ρίξουν την προσπάθεια ακόμα πιο πίσω.

Αλλά σε τελική ανάλυση, ποια είναι η οικονομική ένωση που αξίζει την οικονομική καταστραφή δύο ολόκληρων γενεών Ελλήνων, την διάλυση του δεύτερου ελληνικού ρκάτους, την αρπαγή των πλουτοπαραγωγικών τους πηγών, την εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας και την απάλειψη του Ελληνισμού ως ισχυρού παίκτη από τον γεωστρατηγικό χάρτη της περιοχής;
Κανένας και τίποτα!

Όταν ακόμα και ο διακεκριμένος οικονομολόγος Δημήτρης Παπαδημητρίου, «καταστροφική» τη λύση για την Κύπρο και καλεί Ελλάδα και Κύπρο να εξετάσουν έξοδο από την ευρωζώνη, τότε γίνεται εύκολα αντιληπτό πως το ευρώ έχει χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο αρπαγής πλούτου.

Όπως δηλώνει σε συνέντευξή του στο Έθνος «οι επιλογές τόσο για την Κύπρο όσο και για την Ελλάδα έχουν περιοριστεί τρομερά και οι μελλοντικές τους προοπτικές είναι φρικτές. Η επιλογή της εξόδου από το ευρώ δεν μπορεί πλέον να αγνοηθεί. Προσωπικά βλέπω να έρχονται μεγάλες αναταραχές και ένα “σχέδιο Β” θα πρέπει να αναπτυχθεί εκτάκτως, το οποίο θα περιλαμβάνει την εισαγωγή ενός παράλληλου νομίσματος ή μια δραματική επαναδιαπραγμάτευση των μέτρων λιτότητας».

Όσο για το αν θα πρέπει να αναμένεται ανάκαμψη προς το τέλος του 2013, ο Δ. Παπαδημητρίου είναι κατηγορηματικός. «Αυτό είναι όνειρο θερινής νυκτός. Δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να δείχνει ότι η ελληνική οικονομία βρίσκεται σε δρόμο ανάκαμψης, αντιθέτως βουλιάζει όλο και πιο βαθιά. Είναι επιτακτική ανάγκη να γνωρίζουν οι Έλληνες πολίτες ποιες επιλογές υπάρχουν και τους κινδύνους που συνοδεύουν κάθε μια από αυτές. Αλλά δεν μπορούν να συνεχίσουν να είναι παγιδευμένοι στην ιδέα του φόβου της χρεοκοπίας όταν η χώρα έχει ήδη χρεοκοπήσει».

Όσο για το ζήτημα των καταθέσεων, οι ελληνικές τράπεζες είναι είναι χρεοκοπημένες, εδώ και δύο χρόνια, όχι σήμερα. Η Τράπεζα Πειραιώς ήταν η πρώτη που χρεοκόπησε το 2011 και ζήτησε βοήθεια από τον ELA και ακολούθησαν και οι άλλες, συστημικές ή μη.

Η διαφορά με την Κύπρο είναι ότι εκεί αποφάσισαν "να τραβήξουν το σωληνάκι" του ELA αφού είχε έρθει η ώρα της άλωσης της χώρας με την κυβέρνηση Αναστασιάδη. Στην Ελλάδα, ακόμα, όχι. Αλλά είναι θέμα απλά απόφασης ξένων κέντρων. Αυτό δεν μπορεί πλέον να συνεχιστεί. Το εθνικό μέλλο της χώρας θα πρέπει να εξετάσουμε σοβαρά και πειστικά κατά πόσον βρίσκεται εκτός ευρωζώνης.

Και αυτό μπορει να το κάνει μόνο μια πολιτική τάξη η οποία θα βρίσκεται πέρα από τα σχήματα που δοκιμάζει απώδυνα η χώρα από το 2009...


Η κυπριακή κρίση αναδεικνύει το κατασκευαστικό ελάττωμα της ευρωζώνης, δηλ. την απουσία κεντρικής πολιτικής διαχείρισης με πανευρωπαϊκή νομιμοποίηση. Έτσι η ανεμπόδιστη, στα πλαίσια του ενιαίου νομίσματος, κίνηση των (ιδιωτικών) κεφαλαίων απειλεί να καταστήσει τις «αφερέγγυες» μεσογειακές χώρες προτεκτοράτα των «φερέγγυων» κρατών του βορρά.

Το πρόβλημα της ανακεφαλαιοποίησης των κυπριακών τραπεζών ήταν σε απόλυτους αριθμούς ασήμαντο για τα ευρωπαϊκά δεδομένα. Ωστόσο οι γερμανικές προεκλογικές σκοπιμότητες απέκλειαν την αντιμετώπισή του με τρόπο που θα διαφύλασσε την εμπιστοσύνη προς το κυπριακό τραπεζικό σύστημα και την ευστάθεια της κυπριακής οικονομίας. Η απουσία ευρωπαϊκών πολιτικών δομών με τις απαραίτητες αρμοδιότητες για να αντιστοιχηθεί και να υποστηριχθεί το ενιαίο νόμισμα έχει ως συνέπεια την τύχη των κοινωνιών του μεσογειακού νότου να την αποφασίζουν οι προβλέψεις για τη συμπεριφορά των Γερμανών ψηφοφόρων. Όσο για τους πολίτες των μεσογειακών χωρών, αυτοί εξακολουθούν να ψηφίζουν, χωρίς όμως να καθορίζουν τελικά με την ψήφο τους τίποτα.

Απολογητές της μνημονιακής πολιτικής διατυμπανίζουν ότι θα ήταν καλύτερα για την οικονομία της μεγαλονήσου αν η Κυπριακή Βουλή είχε αποδεχθεί το πρώτο σχέδιο «κουρέματος» καταθέσεων, παρά το τελικό, προκειμένου να μας πείσουν ότι η ευπειθής συμμόρφωση στις εξωφρενικές απαιτήσεις της «τρόϊκας» είναι μονόδρομος. Στην πραγματικότητα το μόνο που αποδεικνύεται είναι η έκπτωση της δημοκρατίας στις χώρες του νότου. Το δίλημμα το οποίο αντιμετώπισε η Κυπριακή Βουλή είχε τόση δημοκρατική ποιότητα, όση και το δίλημμα των Ελλήνων ψηφοφόρων για το χουντικό ψευδοσύνταγμα του 1968, που ουσιαστικά είχαν ερωτηθεί αν επιθυμούν δικτατορία με «συνταγματικά» προσχήματα ή χωρίς αυτά.

Το νέο μοντέλο ευρωπαϊκής διακυβέρνησης είναι αυταρχικό, αφού καταλήγει στην ισοπέδωση των κοινωνικών και οικονομικών δικαιωμάτων των πολιτών των «αμαρτωλών» (κατά Μέρκελ) κρατών και στην εκκένωση των πολιτικών τους δικαιωμάτων από ουσιαστικό περιεχόμενο. Ακόμη χειρότερα όμως, είναι μακροπρόθεσμα μη βιώσιμο, διότι η πικρία που εκθρέφει μεταξύ των ευρωπαϊκών λαών καθιστά ακόμη πιο αδιόρατη την έτσι κι αλλιώς ασθενική ευρωπαϊκή συλλογική ταυτότητα, ενταφιάζοντας τις προοπτικές πολιτικής ενοποίησης.


Πραγματικά, έχουν απύθμενο θράσος οι πολιτικοί απόγονοι αυτών που περιγράφονται με τον χαρακτηρισμό “γερμανοτσολιάδες”, όταν τολμάνε σήμερα να εμφανίζονται δημοσίως και να παριστάνουν τους “αντιστασιακούς”. Αν υποθέσει, βέβαια, κανείς ότι εκείνος ο συρφετός εγκληματικών και παρανοϊκών στοιχείων, οι  συνεργάτες των κατοχικών δυνάμεων, θα μπορούσαν να έχουν πολιτικούς απόγονους. 
 
Δεν οδηγεί πουθενά αυτή η συζήτηση, νομίζω, έτσι όπως διεξάγεται. Γιατί δεν πρέπει να γελιόμαστε: Θαυμαστές του Χίτλερ, δεν μπορεί να υπάρχουν σε μια χώρα σαν την Ελλάδα, που έχει υποφέρει τα πάνδεινα από τον Ναζισμό. Ίσως να εντοπίζονται μερικοί γνήσιοι θαυμαστές του Χίτλερ σε εκείνο το µισό τοις εκατό, το καταγεγραμμένο στην προ Μνημονίων εποχή. Αλλά δύσκολα, πιστεύω, ένας φυσιολογικός άνθρωπος που έχει κοινωνικοποιηθεί ομαλά μπορεί να θαυμάζει τον Χίτλερ. Αργά ή γρήγορα οι Αυγουλοκέφαλοι θα απαλλαχθούν από αυτήν τη ρετσινιά ή ο φιλοναζισμός ορισμένων από αυτούς θα συνυπάρχει σαν ένα τεκμηριωμένο μεν, αλλά, ατροφικό στοιχείο της πολιτικής τους ταυτότητας, ένα στοιχείο που θα ενδιαφέρει ελάχιστους από τους ψηφοφόρους τους, στην πραγματικότητα.
Περισσότερο από οτιδήποτε άλλο γίνεται σαφές ότι τα σταγονίδια της πραγματικής τους ουσίας παραπέμπουν σε ένα τιμωρό κράτος, κι ένα παραστρατιωτικού τύπου σύστημα διακυβέρνησης, κατά την προσφιλή έκφραση που ακούγεται όλο και πιο συχνά, στην Ελλάδα  των Μνημονίων: «Ένας Παπαδόπουλος μας χρειάζεται».
Παρόλη την κατανοητή ως έναν βαθμό απάθεια της ελληνικής κοινωνίας, αφού διακατέχεται από παντελή έλλειψη οράματος για το μέλλον της, η Τρόικα Εσωτερικού πλησιάζει προς το τέλος της θλιβερής ζωής της. Ίσως όχι τόσο εξαιτίας των νέων μέτρων που θα υποχρεωθεί άμεσα να επιβάλλει, απόρροια των συμφωνιών που έχει υπογράψει, αλλά το σπουδαιότερο, από την προφανή ανικανότητά της να διαχειριστεί την κρίση και την απροθυμία της να αξιοποιήσει τα διαπραγματευτικά εργαλεία προστασίας που προβλέπει για τα πτωχά κράτη το Διεθνές Δίκαιο.
  
Έτσι ένα ποσοστό της σιωπηρής οργής για την ενδοτικότητα της Τρόικας Εσωτερικού, θα συνεχίσει να διοχετεύεται στην ακροδεξιά, αφού το ανάχωμα που έχει στηθεί από τον πρωθυπουργεύοντα σφουγγοκωλάριο και την παρέα του είναι σαθρό κι ετοιμόρροπο. Πόσο μεγάλο θα είναι αυτό το ποσοστό, τελικά, που θα κατασταλάξει στην ακροδεξιά, θα εξαρτηθεί μόνο από τη διαχείριση που θα κάνει η αξιωματική αντιπολίτευση, όταν κι αν πείσει, εφόσον προηγουμένως πεισθεί και η ίδια, ότι μπορεί να κυβερνήσει.
Το τραγικότερο, σαν συμπέρασμα, δεν είναι ότι οι “γερμανοτσολιάδες” έχουν πολιτικούς απογόνους, αλλά ότι είχαν φυσικούς απογόνους. Είναι αυτοί οι φυσικοί απόγονοι ανάμεσα στους υπόλοιπους που κυβέρνησαν και συνεχίζουν να κυβερνούν την Ελλάδα. Με την ψήφο μας.
Πηγή my-pillow-book



Τον Αύγουστο του 2001 -και μετά από 14 χρόνια έρευνας- είχαμε φτάσει στο γλυκό τέλος, για να ακολουθήσει ένα ντελίριο πανηγυρισμών έξω από τα αμερικανικά αρχεία, στο College Ρark της Πολιτείας του Μέριλαντ... 
 
Του Μιχάλη Ιγνατίου 
Κρατούσαμε πια στα χέρια μας τον ΧΑΡΤΗ που αναζητούσαμε χρόνια, και ο οποίος -σύμφωνα με πρώην αξιωματούχο της εποχής Κίσινγκερ, που μας βοηθούσε- θα έλυνε όλες τις απορίες μας και θα απαντούσε στα πολλά βασανιστικά ερωτήματα, που έχουμε όλοι στην Κύπρο και αρκετοί στην Ελλάδα. Μαζί με τον χάρτη είχαμε καταφέρει να κερδίσουμε με διάφορους τρόπους, πάντα ΝΟΜΙΜΟΥΣ, τη συντριπτική πλειοψηφία των εγγράφων του Κίσινγκερ για την Κύπρο, την Ελλάδα, τη Χιλή, την Μπαγκλαντές και το Ανατολικό Τιμόρ. 

13 Αυγούστου του 1974: Στα γραφεία της CΙΑ -και σε στενή συνεργασία με το επιτελείο του Κίσινγκερ, συμπεριλαμβανομένου και του νομικού του συμβούλου, Χέλμουντ Σόνενφελτ- τα μέλη της ομάδας Βureau of Ιntelligence and Research, που ασχολούνταν με την «Κυπριακή Κρίση», όπως είχε χαρακτηριστεί η εισβολή, σχεδίασαν ένα χάρτη με τον αριθμό 9. Ήταν ο ένατος μίας σειράς χαρτών, που απεικόνιζαν τις κινήσεις των τουρκικών στρατευμάτων από την 20ή Ιουλίου 1974, όταν άρχισε η εισβολή, μέχρι εκείνη την ημέρα, τη 13η Αυγούστου. Την επόμενη ημέρα, πραγματοποιήθηκε η δεύτερη εισβολή, που ολοκλήρωσε την τραγωδία. Οι οκτώ χάρτες καταστράφηκαν και ο ένατος διασώθηκε επειδή ο Κίσινγκερ είχε μία κακή, όπως αποδείχθηκε, συνήθεια να κρατά στο προσωπικό του αρχείο μερικά από τα σημειώματα των συνεργατών του. Η λεζάντα στο χάρτη έγραφε τα εξής: “9. Map done by the Bureau of Intellegence and Research projecting Turkish moves on Cyprus, August 13, 1974. SECRET”.
Ο χάρτης πρωτοδημοσιεύθηκε στο βιβλίο «Τα Μυστικά Αρχεία του Κίσινγκερ» (Εκδόσεις Λιβάνη) του Κώστα Βενιζέλου και του Μιχάλη Ιγνατίου. Ο Κίσινγκερ, δεν αμφισβήτησε ποτέ την εγκυρότητα του χάρτη και των εγγράφων. Μάλιστα, με επιστολή που έστειλε η προσωπική του γραμματέας στον Μιχ. Ιγνατίου, αποδέχεται και την ύπαρξη του Μνημονίου Σόνενφελντ.
Ο χάρτης πρωτοδημοσιεύθηκε στο βιβλίο «Τα Μυστικά Αρχεία του Κίσινγκερ» (Εκδόσεις Λιβάνη) του Κώστα Βενιζέλου και του Μιχάλη Ιγνατίου. Ο Κίσινγκερ, δεν αμφισβήτησε ποτέ την εγκυρότητα του χάρτη και των εγγράφων. Μάλιστα, με επιστολή που έστειλε η προσωπική του γραμματέας στον Μιχ. Ιγνατίου, αποδέχεται και την ύπαρξη του Μνημονίου Σόνενφελντ.
Ο χάρτης, παρουσίαζε την προηγούμενη μέρα το νησί διχοτομημένο, όπως ακριβώς το έκοψαν στα δύο την επόμενη ημέρα (14 Αυγούστου του 1974), τα στρατεύματα του Αττίλα. Θυμάμαι, όταν τον παρουσίασα σε φίλο καθηγητή που μας συμβούλευε στη διάρκεια της έρευνας, ότι υπέστη το ίδιο σοκ με το δικό μας, όταν τον πρωτοπήραμε στα χέρια μας. Και πολύ ορθά μας υπογράμμισε, πως αυτός ο χάρτης αποδεικνύει όλα όσα υποστηρίξαμε κατά καιρούς, ότι το πραξικόπημα και η εισβολή ήταν σχεδιασμένα από την Ουάσινγκτον.
Τον χάρτη ανακαλύψαμε μαζί με ένα φάκελο γεμάτο έγγραφα, με τον χαρακτηρισμό “For ΕyesΟnly”. Για να αντιληφθεί ο αναγνώστης τη σημαντικότητά τους, αρκεί να εξηγήσουμε ότι το είδος των εγγράφων αυτών, καταστρέφονται μόλις διαβαστούν από τον παραλήπτη (που ήταν ο Κίσινγκερ). Δεν είναι περίεργο σε εμάς ότι ο τότε υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, δεν τα κατέστρεψε. Ενιωθε άτρωτος και είχε σχεδιάσει να περάσει από τη Γερουσία μία τροπολογία, η οποία θα απαγόρευε την αποκάλυψη των εγγράφων του μέχρι το θάνατό του. Ομως, τον Αύγουστο του 2001, υπό την επιμονή και την πίεση των ερευνητών, Αμερικανών και ξένων, αποδέχθηκε τη δημοσιοποίηση μερικών εκ των εγγράφων του, τα οποία είχαμε ήδη εξασφαλίσει πάντα με νόμιμο τρόπο. Δεν μπορούσε να πράξει διαφορετικά. Πιστεύω ότι τα έγγραφα με τον χαρακτηρισμό “For ΕyesΟnly”, είναι καταστροφικά για τον Κίσινγκερ και απαντούν στους όψιμους υποστηρικτές του στην Ελλάδα και την Κύπρο. Σε ένα από αυτά, με ημερομηνία 14 Αυγούστου 1974 (ημέρα της δεύτερης εισβολής και ενώ οι μάχες μαίνονταν στην Αμμόχωστο και τη Μόρφου), ο νομικός του σύμβουλος γράφει στον Κίσινγκερ -ανάμεσα στα άλλα- και τα εξής:
«Τίποτα από ό,τι μπορώ να σκεφθώ δεν θα σταματήσει τους Τούρκους από το να προσπαθήσουν να εξασφαλίσουν διά της βίας όσα απαίτησαν στα τελεσίγραφά τους. Ουσιαστικά, όπως ήταν έτσι κι αλλιώς η αλήθεια, η μόνη πιθανή βιώσιμη λύση (modus vivendi) θα πρέπει να βασισθεί σε μια ντε φάκτο διαίρεση του νησιού, όποια και αν είναι η μορφή της. Εάν οι Τούρκοι κινηθούν γρήγορα και μετά αναγκασθούν να υποχωρήσουν, ίσως προκληθεί ελληνική αντίδραση και τότε ίσως μας δοθεί η ευκαιρία να προσπαθήσουμε για μια συμφωνία (η οποία, ίσως, σώσει και τον Καραμανλή).
Καθώς οι Σοβιετικοί μπορούν να λειτουργήσουν ως φόβητρο, πρέπει να τους κρατήσουμε σε απόσταση. Δεν μπορούν να εξελιχθούν σε διαιτητές μεταξύ συμμάχων των Ηνωμένων Πολιτειών. Τα συμφέροντά τους διαφέρουν ριζικά από τα δικά μας. Εμείς επιθυμούμε ένα modusvivendi μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας, ενώ αυτοί θέλουν μια αδέσμευτη Κύπρο, και προτιμούν την Ελλάδα ή την Τουρκία, ή και τις δυο αποστασιοποιημένες από το ΝΑΤΟ.
Έτσι, θα πρέπει:

  • Να προσπαθήσουμε, επειγόντως, να περιορίσουμε την ελληνική αντίδραση, τουλάχιστον για 24 ώρες.
  • Να πούμε ξεκάθαρα στους Τούρκους ότι πρέπει να σταματήσουν σήμερα, ή το αργότερο αύριο (tomorrow at the latest).
  • Να προειδοποιήσουμε τους Τούρκους ότι η Ελλάδα κινείται ταχύτατα προς τα αριστερά.
  • Να στείλουμε έναν υψηλόβαθμο αξιωματούχο στην Αθήνα για να ασκεί συνεχή και άμεση επιρροή στον Καραμανλή.
  • Με δεδομένο ότι οι Τούρκοι θα καταλάβουν γρήγορα την Αμμόχωστο, να διαβεβαιώσετε ιδιωτικά τους Τούρκους (privately assure Τurks) ότι θα τους εξασφαλίσουμε λύση που θα περιλαμβάνει το ένα τρίτο του νησιού, στο πλαίσιο κάποιου διακανονισμού ομοσπονδιακής φύσης.
  • Να διαβεβαιώσουμε τους Ελληνες ότι θα περιορίσουμε τις τουρκικές απαιτήσεις και δεν θα επιτρέψουμε άλλους εγκλωβισμένους, κ.λπ.
Δεν πρέπει να εμπλακείτε άμεσα, άστε να σταματήσουν οι εχθροπραξίες. Αφού γίνει αυτό, πρέπει να το κάνετε διότι δεν υπάρχει εναλλακτική δυνατότητα, και μόνο εμείς έχουμε το βάρος (να το πράξουμε)».
Ο χάρτης, το Μνημόνιο του Σόνενφελντ και τα υπόλοιπα έγγραφα με τον χαρακτηρισμό “For Εyes Οnly”, αποδεικνύουν τον απαράδεκτο ρόλο του Κίσινγκερ στην κυπριακή τραγωδία. Όσες προσπάθειες και αν κάνουν οι κατευθυνόμενοι υποστηρικτές του, θα αποτύχουν, διότι ομιλούν από μόνα τους τα δικά του έγγραφα…
Η κρίση, οι επέτειοι και οι θύμησες…
Η 38η μαύρη επέτειος της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο, ως επακόλουθο του χουντικού πραξικοπήματος εναντίον του Μακαρίου, πέρασε και έφυγε χωρίς πολλές αναφορές από τα ελληνικά Μέσα Ενημέρωσης. Αποδέχομαι ότι η οικονομική κρίση ισοπέδωσε τα πάντα, και ένα θέμα όπως η τραγωδία της Κύπρου, που δεν επηρεάζει τις ζωές των ανθρώπων, είναι λογικό να περνά απαρατήρητο. Αλλωστε, πρόκειται για μία μεγάλη εθνική ήττα, αλλά και ενοχή, που η Ελλάδα εδώ και χρόνια, προσπαθεί να ξεχάσει -αν και η φράση «να σβήσει από τη μνήμη της», αποτυπώνει καλύτερα την πραγματικότητα.
Τα τελευταία 2-3 χρόνια επιχειρείται να παρουσιαστεί το διπλό έγκλημα, το πραξικόπημα και η εισβολή, ως μία ανόητη πράξη του Δημήτριου Ιωαννίδη, και αυτή η προσπάθεια έχει θυμώσει δικαιολογημένα όσους ασχοληθήκαμε πραγματικά και χωρίς κομματικές παρωπίδες, με την αμερικανική ευθύνη, η οποία είναι αποδεδειγμένη, σε σημείο που δεν αμφισβητείται ούτε από τους ίδιους τους Αμερικανούς.
Άλλωστε, ο μακαρίτης Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ, μίλησε και δημόσια και ιδιωτικά σε φίλους του δημοσιογράφους, για το αμερικανικό λάθος την περίοδο του πραξικοπήματος και της εισβολής.
Οταν ξεκίνησε η έρευνα για τα αρχεία του Χένρι Κίσινγκερ, καλοί μου φίλοι, που με αγαπούσαν πραγματικά, μου ομολόγησαν πως μερικές φορές τους θύμιζα τον «Δον Κιχώτη», και άλλες φορές έναν ονειροπαρμένο δημοσιογράφο, ο οποίος πιστεύει πως γίνονται θαύματα.
«Πώς θα βρείτε εσείς τα έγγραφα του Κίσινγκερ», μου είπε θυμωμένα ένας εξ αυτών, «όταν απέτυχαν τόσοι άλλοι». Προφανώς, όλοι ήθελαν πραγματικά να με προστατεύσουν από το τράνταγμα της απογοήτευσης, ως αποτέλεσμα μίας μεγάλης αποτυχίας της έρευνας, που αρχίσαμε με άλλους ερευνητές και φοιτητές που μας βοηθούσαν.  
Σημασία έχει ότι τα καταφέραμε και 12 χρόνια μετά, τα μέλη της ομάδας του Αυστραλού Ασάντζ παρουσιάζουν τη δική μας ερευνητική δουλειά ως μία μεγάλη δική τους επιτυχία…



Στην αγωνιώδη προσπάθειά του να συσκοτίσει τις καθοριστικές ευθύνες του για την πολύπλευρη εθνική μας κρίση, το εντός και εκτός κυβέρνησης φαύλο πολιτικό κατεστημένο επιδίδεται σε μια ανίερη σκιαμαχία περί το ψευδοπρόβλημα του “μνημονίου”, επιχειρώντας να αποσπάσει την προσοχή της κοινής γνώμης από το πραγματικό πρόβλημα της χώρας που είναι η δική του ανεπάρκεια και ηθική απαξίωση.

Για να αντιμετωπισθεί με ελπίδες επιτυχίας η οικονομική πτυχή της κρίσης - η και πλέον εμφανής και πιεστική αυτή τη στιγμή - η στοιχειώδης λογική υπαγόρευε την ταχύτερη δυνατή δρομολόγηση επί μακρόν παραμεληθεισών δομικών μεταρρυθμίσεων, όπως η ποσοτική συρρίκνωση και ποιοτική αναβάθμιση του κράτους, η πάταξη της φοροδιαφυγής, η αναμόρφωση της φορολογικής νομοθεσίας, και η αξιοποίηση της κρατικής περιουσίας, με στοχευμένες, μεταξύ άλλων, ιδιωτικοποιήσεις. Αντ’ αυτών, επελέγη η εύκολη “λύση” του ξεζουμίσματος μισθωτών, συνταξιούχων, και συνεπών φορολογουμένων.

Αντιμέτωποι όμως με τη λαϊκή οργή, οι διαχειριζόμενοι την εξουσία - οι ίδιοι άλλωστε άνθρωποι που μας οδήγησαν στην χρεωκοπία - επιχείρησαν να φορτώσουν τους άθλιους χειρισμούς των στους δανειστές μας. Των οποίων, ωστόσο, κύριο λογικώς μέλημα ήταν και είναι η εν καιρώ επιστροφή των δανεικών - και άρα η ταχύτερη δυνατόν ανάκαμψη της οικονομίας μας. Και οι οποίοι, συνεπώς, είχαν κάθε λόγο να συναινέσουν σε μια δικής μας σύλληψης και εκτέλεσης, πλην αποτελεσματική, μεθόδευση της ανάκαμψης αυτής.

Με άλλες λέξεις, “μνημονιακοί” και “αντιμνημονιακοί”, αντί να επεξεργασθούν ένα αξιόπιστο σχέδιο εθνικής ανασυγκρότησης, προτίμησαν να θέσουν την Ελλάδα υπό επιτροπεία, προκειμένου να αποδώσουν τα επίχειρα της ακηδίας και φαυλότητάς τους στους ανάλγητους ξένους τοκογλύφους. Κατά των οποίων, ως άλλοι Δον Κιχότες - αλλά χωρίς την αφοπλιστική αγνότητα του πρωτοτύπου - εξορμούν ηρωϊκά, οι μεν σκληρά, υποτίθεται, διαπραγματευόμενοι, οι δε υποσχόμενοι ακόμη σκληρότερη διαπραγμάτευση. Όταν ορισμένοι μεταξύ των τελευταίων δεν επισείουν και την “απειλή” - κατά ποίων, άραγε; - της άτακτης εξόδου μας από την Ευρωζώνη.

Εν κατακλείδι: Το πρόβλημά μας δεν είναι το όποιο μνημόνιο. Είναι η ακαταλληλότητα του πολιτικού μας προσωπικού. Δεν πρόκειται δε το εθνικό μας κατρακύλισμα να ανακοπεί και η εθνική μας ανόρθωση να δρομολογηθεί, έως ότου οι μοιραίοι αυτοί άνθρωποι απομακρυνθούν από το πηδάλιο της Ελληνικής Πολιτείας.


Αν και δεν περιμένουμε να μας το πουν τα διεθνή ινστιτούτα, το βλέπουμε κι από μόνοι μας, όμως, είναι γεγονός ότι οι χώρες του Νότου, μεταξύ αυτών και η Ελλάδα, βρίσκονται στα όρια της κοινωνικής αναταραχής.

Το επιβεβαιώνει και ειδική έκθεση της οργάνωσης ILO που ανήκει στον ΟΗΕ και στην οποία αναφέρεται ότι υπάρχει ιδιαίτερα μεγάλος κίνδυνος για να ξεσπάσουν ταραχές και να υπάρξει κοινωνική έκρηξη στην Ελλάδα, την Κύπρο, την Ιταλία και την Πορτογαλία.

Όπως αναφέρεται στην έκθεση οι χώρες του Νότου, ανάμεσά τους και η Ελλάδα, αντιμετωπίζουν τα μεγαλύτερα προβλήματα καθώς η ανεργία καλπάζει, κυρίως ανάμεσα στους νέους και στους ανειδίκευτους εργάτες. Η οργάνωση καλεί στην άμεση λήψη μέτρων καθώς ο ειδικός δείκτης με τον οποίο η ILO μετράει τον κίνδυνο κοινωνικών ταραχών έχει αυξηθεί κατά 12 μονάδες στην ΕΕ.

Τονίζεται ότι μέσα στους τελευταίους έξι μήνες οι άνεργοι στην ΕΕ αυξήθηκαν κατά 1εκατ.και πως τα μέτρα λιτότητας που λαμβάνονται δεν χτυπάνε τις ρίζες της κρίσης αλλά ευνοούν την αύξηση της ανεργίας.

Ενδεικτικά αναφέρεται πως μόνο πέντε χώρες από τις 27, η Γερμανία, η Αυστρία, η Ουγγαρία, το Λουξεμβούργο και η Μάλτα, είδαν τα ποσοστά ανεργία να υποχωρούν εν μέσω κρίσης. Αξίζει να σημειωθεί μάλιστα πως η Γερμανία είναι και η μοναδική χώρα στην οποία από το 2008 μειώνεται η ανεργία των νέων.

Η ILO, στην έκθεσή της προτείνει να προστατεύονται οι θέσεις εργασίας στις μελλοντικές πολιτικές για τη διαχείριση κρίσεων και ζητά ειδικότερα μια «εγγύηση απασχόλησης» για τους νέους.

Την ίδια στιγμή, στο κύριο άρθρο τους οι FT προειδοποιούν και αυτοί για τις χώρες του νότου και λένε ότι οι ισχυροί της Ευρώπης θα πρέπει να ξαναδούν τις πολιτικές που ακολουθούν πριν είναι αργά.

Πράγματι, η κατάσταση είναι στην κόψη του ξυραφιού. Μια σπίθα αρκεί να βάλει φωτιά σε οποιαδήποτε χώρα. Κι αν αυτή η σπίθα είναι το κούρεμα καταθέσεων, το νέο παιχνιδάκι που παίζει το Βερολίνο και ο υποτακτικός της Όλι Ρεν, τότε είμαστε πολύ κοντά στην κοινωνική ανάφλεξη.

Αρνούμαι να αποδεχθώ οποιονδήποτε νόμο έχει μπει σε ισχύ από την ώρα που προδότες μετατρέψανε την χώρα μου σε χρεοκοπημένο υποκατάστημα παγκόσμιας τράπεζας. Υπάρχει μια αόρατη γραμμή μεταξύ εκείνης της ημέρας και της προηγούμενης . Στέκομαι πάνω της κοντά τρία χρόνια σαν να βρίσκομαι στην ζώνη πολέμου μεταξύ της χώρας μου και του κράτους τους.

Αρνούμαι να αποδεχθώ οποιαδήποτε απόφαση δικαστηρίου που θα στηρίζεται σε αυτούς τους κατοχικούς νόμους και βεβαίως δεν πρόκειται να δείξω κανέναν σεβασμό στους δικαστές που θα κληθούν να με κρίνουν. Τους έχω ήδη καταδικάσει από την ώρα που περίμενα σε εκείνη την γραμμή με τα δυο μου πόδια μες στο κρύο να έρθουν να αποδώσουν την δικαιοσύνη στην οποία ορκίστηκαν να υπηρετούν μέχρι θανάτου.

Αρνούμαι να αποδεχθώ οποιονδήποτε κομματικό υπάλληλο, που έχει πάρει τον τίτλο-φερετζέ- του δημοσίου, ο οποίος θα έχει απαίτηση να βρει την παρανομία μου για να αποδώσει το τίμημα σε χρήμα. Να είναι σε απόσταση ασφαλείας από το χέρι μου όταν θα πατήσει την σφραγίδα του κατασχετηρίου του σπιτιού μου, διότι αυτό το σπίτι δεν έβγαλε ούτε ένα σκουλήκι που να αποδέχεται τα πάντα αρκεί να "πέφτει" ο αιματοβαμμένος του μισθός.

Αρνούμαι να αποδεχθώ γιατρό δημοσίου τομέα όταν θα έρθει η ώρα να έχει ανάγκη την επιστήμη του συμπολίτης μου και θα έχει το θράσος να ζητήσει βιβλιάριο υγείας ή το χρηματικό ποσό που ορίζει ο νόμος για να κάνει αυτό που του επιβάλει ο υπέρτατος νόμος του λειτουργήματος του. Η άρνησή του να τιμήσει τον όρκο του θα είναι και η δική μου άρνηση να σεβαστώ ό,τι πολυτιμότερο έχει.

Αρνούμαι να αποδεχθώ τον όποιον θεσμό ακόμα κατέχει θέση σε αυτή την χώρα. Οι θεσμοί που έμαθα να σέβομαι είναι αυτοί που υπηρετούν την χώρα μου και δεν υπηρετούν καμία άλλη εις το όνομα του κέρδους.

Αρνούμαι να αποδεχθώ τα όρια που θα θέσει ο κάθε υπουργίσκος για το πώς θα διεκδικήσω τα δικαιώματα μου τα οποία έχουν ήδη εξαϋλωθεί από τις υποκλίσεις που έχει κάνει αυτός και οι όμοιοί του στην Μεγάλη Τράπεζα που λέγεται Ευρώπη.

Αρνούμαι να αποδεχθώ ως καθαρό πολιτικό πρόσωπο τον οποιονδήποτε διατηρεί ακόμα και τυπικές σχέσεις, συζητά ή έστω βρίσκεται τυχαία στον ίδιο χώρο με εκπροσώπους χωρών ή ιδρυμάτων που έβαλαν την ζωή μου υποθήκη για τις δικές τους αποθήκες χρήματος.

Αρνούμαι να αποδεχθώ τον κρατικό φρουρό ο οποίος αντί να φυλλάτει την δική μου πλάτη ασκεί βία σε μένα και στους γύρω μου για να μην ματώσει ο κρατικός εχθρός που έχει ασυλία, αν και εδώ και τρία χρόνια η ασυλία του έχει αρθεί όπως έχουν αρθεί και όλοι οι νόμοι με τις δικές του υπογραφές. Οι κρατικοί φρουροί που προστατεύουν τον εχθρό και όχι τον συνάνθρωπο εδώ και τρία χρόνια μετατράπηκαν συνειδητά, εφόσον δεν παραιτήθηκαν, σε παρακρατικούς.

Αρνούμαι να αποδεχθώ ως Άνθρωπο οποιονδήποτε ψηφοφόρο ή παλαμακιστή του οποιοδήποτε κόμματος συμμετέχει ακόμα και με την παρουσία του μέσα στο Κατοχικό Κοινοβούλιο, αλλά και όλους αυτούς που σπρώχνουν την κατάσταση με οποιαδήποτε κομματική ταμπέλα. Δεν σέβομαι τον μικρό, άνοο, ατομικιστή και επικίνδυνο πολίτη ο οποίος με την κρυφή του ψήφο επιμένει να συντηρεί την χώρα μου σε καταστολή και ψυχική αφαίμαξη.

Αρνούμαι να αποδεχθώ τον καθημερινό εξευτελισμό του Ανθρώπου, τον βιασμό της αξιοπρέπειας ζωής και θανάτου, τις αυτοκτονίες, την πείνα, την κατάθλιψη, την στέρηση οξυγόνου των δικών μου ονείρων και του διπλανού μου, αλλά και το κομμάτιασμα της χώρας μου με προδοτικά χρεόγραφα.

Αρνούμαι να θεωρώ ίσους όλους αυτούς που νομίζουν ότι η σιωπή μου είναι και η κατάφασή μου στο προμελετημένο έγκλημα που επιμένουν να συντελούν.

Πηγή Simple Man

Οι επισφάλειες στους ισολογισμούς των ιταλικών τραπεζών αυξήθηκαν κατά 20% εντός ενός έτους - συνολικά δε, οι τράπεζες κινδυνεύουν να χάσουν το 10% των δανείων τους στο εσωτερικό της χώρας, δηλαδή 1,5 τρις € (όσο περίπου το ΑΕΠ του 2012)

Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

Οι περισσότεροι θεωρούν ότι, το πρόβλημα της Ιταλίας είναι η πολιτική αστάθεια, μετά τις πρόσφατες εκλογές. Εν τούτοις, όσο σημαντικό και αν θεωρεί κανείς το συγκεκριμένο γεγονός, είναι μάλλον δευτερεύον - αφού, ακόμη και αν είχε εκλεγεί μία ισχυρή κυβέρνηση, θα είχε να αντιμετωπίσει μία καθόλου εύκολη στην επίλυσή της κατάσταση.  


Ειδικότερα, ελλοχεύει μία τραπεζική βόμβα μεγατόνων στα θεμέλια της οικονομίας της, η οποία είναι εμφανής από το ότι, τα ασφαλιστήρια κινδύνου των ιταλικών τραπεζών (CDS), έχουν ξεπεράσει ήδη το κόστος ασφάλισης των ομολόγων του δημοσίου (Διάγραμμα Ι).

 

Η πίεση λοιπόν στον τραπεζικό τομέα εκ μέρους των αγορών τεκμηριώνεται από το γεγονός ότι (α)  τα ασφαλιστήρια κινδύνου για τις ιταλικές τράπεζες αυξήθηκαν κατά 150 μονάδες βάσης, εντός των τελευταίων τεσσάρων μηνών και (β) οι τιμές των μετοχών των τριών μεγαλύτερων τραπεζών της Ιταλίας μειώθηκαν κατά 30% το προηγούμενο τρίμηνο.

Την ίδια στιγμή, οι τράπεζες περιόρισαν σημαντικά τις πιστώσεις τους στις επιχειρήσεις, ενώ πούλησαν τα ομόλογα άλλων τραπεζών και εταιρειών που κατείχαν - έτσι ώστε να αυξήσουν τη ρευστότητα τους. Ταυτόχρονα όμως, αυξήθηκε το κόστος του δικού τους δανεισμού κατά περίπου 150 μονάδες βάσης, οπότε επιδεινώθηκε σημαντικά η κερδοφορία τους.

Περαιτέρω, παρά τις ανωτέρω ενέργειες των τραπεζών για την καλυτέρευση της ρευστότητας τους, παρέμειναν απολύτως εξαρτημένες από τη χρηματοδότηση τους εκ μέρους της ΕΚΤ -  η οποία αυξήθηκε το Φεβρουάριο κατά 11 δις € επί πλέον.

Στα πλαίσια αυτά, οι ιταλικές τράπεζες χρηματοδοτούν το 18% του ΑΕΠ της χώρας τους, καθώς επίσης το 10% των ισολογισμών τους από την ΕΚΤ - μία άκρως επικίνδυνη εξέλιξη για την Ευρωζώνη και το κοινό νόμισμα.

Το πρόβλημα της έλλειψης ρευστότητας τεκμηριώνεται επίσης από το ότι, η αγορά ομολόγων του ιταλικού δημοσίου εκ μέρους τους, περιορίσθηκε σημαντικά το Φεβρουάριο - μία αρκετά απειλητική διαδικασία αφού, λόγω της αγοράς ομολόγων από τις τράπεζες, σε συνδυασμό με αντίστοιχες αγορές εκ μέρους της ΕΚΤ, τα επιτόκια δανεισμού της Ιταλίας κατόρθωσαν να διατηρηθούν σε χαμηλά επίπεδα.

Συνεχίζοντας, τα επισφαλή (κόκκινα) δάνεια στους ισολογισμούς των ιταλικών τραπεζών αυξήθηκαν κατά 20% εντός ενός μόνο έτους. Συνολικά δε, σύμφωνα με υπολογισμούς, οι τράπεζες θα χάσουν το 10% των δανείων τους στο εσωτερικό της χώρας - τα οποία ισοδυναμούν με 1,5 τρις €, όσο περίπου το ΑΕΠ της Ιταλίας (1,96 τρις $ ή 1,51 τρις €).

Εάν τώρα επαληθευθούν οι δυσοίωνες αυτές προβλέψεις, τότε η Ιταλία θα αντιμετωπίσει τεράστιο πρόβλημα, όσον αφορά το δικό της δανεισμό (έκδοση ομολόγων) - οπότε θα παγιδευτεί σε ένα καθοδικό σπιράλ του θανάτου, το οποίο τελικά θα την οδηγήσει στη χρεοκοπία (ειδικά αφού το δημόσιο χρέος της ως προς το ΑΕΠ πλησιάζει το 130%, οπότε θα ήταν αδύνατον να διασώσει τις τράπεζες της, όπως η Ισπανία, η Ιρλανδία κλπ.).


Όλα τα παραπάνω ανησυχούν στο έπακρο τους καταθέτες των ιταλικών τραπεζών - ειδικά μετά τη δολοφονία της Κύπρου, η οποία τεκμηρίωσε το ότι, οι καταθέσεις δεν είναι προφανώς ασφαλισμένες από τους κινδύνους χρεοκοπίας των τραπεζών.

Ειδικά όσον αφορά τους Ιταλούς, οι αποταμιεύσεις των οποίων είναι αρκετά υψηλές,  τα γεγονότα αυτά είναι ίσως αρκετά για να πυροδοτήσουν μία επίθεση εναντίον των τραπεζών τους (Bank run), με καταστροφικά αποτελέσματα για όλους μας (υπενθυμίζουμε το άρθρο μας "Δήμευση Καταθέσεων", από το οποίο φαίνεται ότι, το "κούρεμα" των Ιταλών καταθετών κατά 8,5% θα μετέφερε 127,2 δις € στα ταμεία διάσωσης των τραπεζών, σύμφωνα με την Goldman Sachs).

Πρώτο θύμα τυχόν κατάρρευσης και χρεοκοπίας τώρα των ιταλικών (ή ισπανικών) τραπεζών θα ήταν αναμφίβολα η Γαλλία - ο κυριότερος χρηματοδότης των δύο αυτών χωρών. Φυσικά θεωρείται βέβαιο το ότι, η ΕΚΤ θα της παρείχε, σε μία τέτοια περίπτωση, απεριόριστο δανεισμό - αφού διαφορετικά θα κατέρρεε ολόκληρη η Ευρωζώνη. Αυτό σημαίνει όμως με τη σειρά του πως ήδη λειτουργεί μία Ευρώπη δύο ταχυτήτων - ενώ η πρώτη ταχύτητα θα ήταν αδύνατον να επιβιώσει χωρίς τη Γαλλία.

Εάν τώρα επιλεχθεί να ριχθούν κάποιες χώρες από το υπερωκεάνιο της Ευρώπης, όπως μάλλον συνέβη με την Κύπρο (ήδη έχουν πανικοβληθεί η Σλοβενία, ο επόμενος υποψήφιος, καθώς επίσης η Ελλάδα, η Μάλτα και το Λουξεμβούργο), για να διασωθούν οι υπόλοιπες, είναι κάτι που θα διαπιστώσουμε πάρα πολύ σύντομα - αφού η τρικυμία εξελίσσεται ήδη σε σφοδρότατη κακοκαιρία,      

Ολοκληρώνοντας, η Γερμανία δεν θα έβγαινε αλώβητη από τυχόν κατάρρευση των ιταλικών τραπεζών - επειδή η ιταλική Unicredit, έχοντας εξαγοράσει τη γερμανική Hypovereinsbank, δραστηριοποιείται σημαντικά στην εσωτερική αγορά της Γερμανίας, μεταφέροντας ενδεχομένως γερμανικές καταθέσεις στην Ιταλία.   

Επομένως, το σπιράλ του θανάτου δεν θα εγκλώβιζε μόνο την Ιταλία, αλλά και πολλές άλλες χώρες - αφού ολόκληρο το χρηματοπιστωτικό σύστημα της Ευρώπης είναι ουσιαστικά υπερχρεωμένο. Θα αρκούσε λοιπόν ακόμη και μία σπίθα, για να εκραγεί ο δυναμίτης - ο οποίος δεν βρίσκεται μόνο στα θεμέλια της Ευρωζώνης, αλλά ολόκληρου του πλανήτη.   


Του Αθανάσιου Δρούγου*

Είμαι από αυτούς που δεν ξεχνάνε! Θα περίμενα χθες, 6η Απριλίου, πολλά αφιερώματα για την επίθεση των ναζιστικών δυνάμεων στην οχυρωματική γραμμή ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης.
Σαν σήμερα, πριν 72 χρόνια, τα SS, η Wehrmacht, η Γκεστάπο, μαζί με τους ανεκδιήγητους φασίστες του Ferrero, έπληξαν την γραμμή μεταξά και τα 21 ιστορικά οχυρά της. Σήμερα, σε μια πατρίδα που είναι υπό την κατοχή αθλίων και βρώμικων οικονομικών δυνάμεων, δεν τολμούνε κάποιοι να γράψουν γι αυτά που μας θαύμασαν σύμμαχοι, φίλοι, εχθροί...
Για να μην ασκήσουμε κριτική στην πρώην πράκτορα της Στάζι και εκείνου του εκτρωματικού καθεστώτος Χόνεκερ.

Την περίοδο της γερμανικής εισβολής, προσωπικά όπως και οι πλείστοι από σας δεν την ζήσαμε. Πολλά μου είπαν οι γονείς μου που ήσαν τότε 10-17 χρονών, ενώ σαν αναλυτής και εραστής της ιστορίας έκατσα και την διάβασα. Γιατί όπως μας πάνε οι σημερινοί τύποι της συναλλαγής, θα μας διαγράψουν και την ιστορία μας ή θα διδάσκονται επιλεκτικά κεφάλαιά της. Έχουμε αρκετές και αρκετούς κατά καιρούς εφιάλτες και Ρεπούσηδες.

Επανέρχομαι στο τότε. Τον Μάρτιο του 1941 κι ενώ διαφαίνονταν η επικείμενη ναζιστική επίθεση από Γιουγκοσλαβία και Βουλγαρία, στην τελευταία σύσκεψη του ανώτατου πολεμικού συμβουλίου υπό την προεδρία του αρχιστράτηγου Αλέξανδρου Παπάγου αποφασίστηκε ότι δεν θα υπάρξει παράδοση ούτε συνθηκολόγηση και θα έχουμε μάχη μέχρις έσχατων. Και η πολιτική κυβέρνηση και ο αρχιστράτηγος ήσαν σαφέστατοι. Απέναντι σε Γιοντλ - Φον Λιστ - Γκράφενμπεργκ και Βάιχς, η πατρίδα αντέταξε αγωνιζόμενο ελληνικό λαό στην βόρεια Ήπειρο και στην γραμμή Μεταξά, έργο των κυβερνήσεων 1936-1939 για την προς πόλεμο προπαρασκευή της Ελλάδος.

Επικεφαλής του Γ’ Σώματος στρατού ήταν ο αντιστράτηγος γ’, Τσολάκογλου. Του Β’ Σώματος Στρατού ο Μπάκος και του Α΄ Σώματος Στρατού ο Δεμέστιχας. Διοικητής της στρατιάς στην Λάρισα ο αντιστράτηγος Ι. Πίτσικας. Συμπολεμιστής του αρχιστράτηγου. Γνωστός δωσίλογος και συνωμότης ο τότε μητροπολίτης Ιωαννίνων Σπυρίδων.
Ο Τσολάκογλου -κι ενώ οι μάχες μαίνονταν και οι αξιωματικοί και στρατιώτες μας αμύνονταν επί πατρίου εδάφους απέναντι σε ισχυρότερο αντίπαλο- προχώρησε σε συνθηκολόγηση με τους ναζί, την στιγμή κατά την οποία 13 από τα 21 οχυρά δεν είχαν πέσει, ενώ σε δυο είχαν ρίξει οι ναζί χημικά αέρια.
Ο Τσολάκογλου κατήργησε τον διοικητή της στρατιάς Πίτσικα και μέχρι την 20η Απριλίου υπέγραψε τρία ντροπιαστικά κείμενα συνθηκολόγησης της πατρίδας.
Και επαναλαμβάνω ότι παρά την διείσδυση από την γραμμή Γευγελή προς Θεσσαλονίκη, οι άνδρες μας υπεραμύνονταν των οχυρών, χωρίς αεροπορική υποστήριξη και έχοντας προκαλέσει σοβαρές απώλειες στους ναζί.
Ο Τσολάκογλου υποστήριξε -ακόμα και στην δίκη του το 1945 επί κυβέρνησης Πλαστήρα- ότι ήθελε να αποφύγει η χώρα το ολοκαύτωμα. Από την Αθήνα ο αρχιστράτηγος Αλέξανδρος Παπάγος υποστήριξε ότι ο αγώνας συνεχίζεται και κατήγγειλε τον Τσολάκογλου και τους Μπάκα – Δεμέστιχα και Κατσιμήτρο για προδοσία και υπερκέραση εντολών της ιεραρχίας. Αλλά το κακό είχε γίνει. Η συνθηκολόγηση έγινε στην Θεσσαλονίκη, στο Βοτονόσι του Μετσόβου και στην Αθήνα.

Από τις 20 Απριλίου και μετά ο Τσολάκογλου έγινε ο πρώτος κατοχικός πρωθυπουργός. Με αντιπρόεδρο τον πράκτορα της Γκεστάπο στην Αθήνα καθηγητή της ιατρικής Λογοθετόπουλο. Και βέβαια τους Ράλληδες. Στην κυβέρνηση συμμετείχαν οι δοσίλογοι στρατηγοί , με τον αρχιεπίσκοπο να αρνείται να την ορκίσει, κάτι που έκανε μετά ένας χαμηλόβαθμος ιερέας. Υπουργός οικονομικών στην κυβέρνηση των εφιαλτών ο Γκοτζαμάνης, γνωστός για τις σχέσεις του με το Ράιχ.
Η κυβέρνηση Τσολάκογλου παρέμεινε στην εξουσία για 9 μήνες και την διαδέχθηκε η κυβέρνηση Λογοθετόπουλου. Η νόμιμη κυβέρνηση είχε μεταβεί σε Κρήτη και μέση Ανατολή μαζί με τις μικρές στρατιωτικές δυνάμεις Βρετανών - Αυστραλών και Νεοζηλανδών.
Ο Τσολάκογλου με την απελευθέρωση δικάστηκε από έκτακτο στρατοδικείο για εθνική αναξιότητα. Καταδικάστηκε σε θάνατο για εσχάτη προδοσία. Λόγω πρότερου έντιμου βίου και συμμετοχής σε πολλούς πόλεμους, η ποινή μετατράπηκε σε ισόβια κάθειρξη. Στην απολογία του δεν άλλαξε στάση. Ούτε οι άλλοι συνωμότες. Τα απομνημονεύματά του το 1949 κυκλοφόρησε η σύζυγός του Κατερίνα.

Η χώρα σε κατοχή, με την Αθήνα ειδικά σε δεινή κατάσταση και μαστιζόμενη από πείνα. Ο στρατός παρά τις νίκες στην βόρειο Ήπειρο επέστρεψε καταπονημένος και με το ηθικό πληγωμένο. Ο αρχιστράτηγος μερικούς μήνες μετά την παράδοση συνελήφθη από την Γκεστάπο στην Αθήνα και μαζί με 4 πατριώτες αξιωματικούς εστάλη στο Νταχάου, όπου έμεινε αιχμάλωτος επί δυο και πλέον χρόνια, μέχρι που σε αυτό το κρεματόριο μπήκανε οι αμερικανικές δυνάμεις και απελευθέρωσαν χιλιάδες.

Με αφορμή λοιπόν την σημερινή ημέρα θα περίμενα κάποια αφιερώματα. Αλλά πως να γίνουν αυτά, όταν είναι η τρόικα των χαρτογιακάδων, των ευρω-απατεώνων και των οικονομικών δολοφόνων του Βερολίνου εδώ; Πως να γίνουν σχετικές εκδηλώσεις μνήμης όταν η χώρα έχει παραδοθεί σε ευρω-τοκογλύφους και σε γερμανόφιλους συνεργάτες τους;

Οι ήρωες όλων των αγώνων μας δεν ξεχνιούνται.
Δεν ξεχνιούνται και οι εφιάλτες και όλοι οι Τσολάκογλου.
Δεν ξεχνιέται η κατοχή.
Αλλά το σίγουρο είναι ότι δεν ξεχνιέται η απελευθέρωση. Και μιλώ για άλλη μια απελευθέρωση που έρχεται.

Ζήτω η Ελλάδα, ζήτω ο λαός.
Ζήτω οι υγιείς λαϊκές πατριωτικές δυνάμεις.
Ζήτω οι ένοπλες δυνάμεις. Διαχρονικά άγρυπνος φρουρός των ιερών, οσίων και δικαίων της φυλής μας.

Η μέρα εκείνη δεν θα αργήσει, όπως έγραψε και τραγούδησε ο αείμνηστος Μάνος Λοΐζος.
Υπομονή και θάρρος...

* Στρατιωτικός αναλυτής, ειδικός σύμβουλος ΕΛ.Κ.Ε.Δ.Α.