Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

21 Μαρ 2013


Δείτε πως έχει το πράμα.
Στην αρχή σε αγνοούν.
Στη συνέχεια σε κοροϊδεύουν.
Μετά σε πολεμούν.
Στο τέλος νικάς.

Ελάχιστη πολιτική παιδεία να είχατε εσείς οι «ταγοί», θα ξέρατε ότι ο Γκάντι από την ημέρα που είπε αυτή τη φράση δεν έχει διαψευστεί ποτέ. Κι όσο ηλίθιοι, πανίβλακες και πουλημένοι και να είστε, ξέρετε ότι ήδη είμαστε στο "μετά σε πολεμούν".
Η συνέχεια είναι γνωστή σε όλους…

Να παλεύεις το αδύνατο αδερφέ μου. Κι όσο εσύ το παλεύεις, τόσο και θα επιβεβαιώνεται ο νομοτελειακός κανόνας που σε θέλει να στέφεσαι νικητής. Και το γνωρίζουν τα μίσθαρνα ανθρωπάκια που τώρα στριφογυρίζουν στις ακριβοθώρητες καρέκλες τους.
Γνωρίζουν πως από τη στιγμή που αποφάσισαν να σου κηρύξουν τον πόλεμο, έχουν χάσει. Γιατί αλλιώς δεν γίνεται.
Το ξέρουν πως είναι λίγοι, μικροί και πεπερασμένοι σε αριθμό, μα πιότερο είναι το έλλειμά τους σε ήθος.
Κι αν οι μικρές νίκες τους γίνονται σημαίες από τα καλοπληρωμένα δουλικά τους, εσύ να ξέρεις πως μόνο μικρές νίκες θα έχουν, μαζί με τον τρόμο που τους γιομίζει η περπατησιά σου.

Μην θωρείς το βουνό και σκιάζεσαι πως δεν θα το ανέβεις.
Δικό σου το βουνό, δικός σου και ο χρόνος για να αγναντέψεις από την κορυφή του.
Οι χρήσιμοι ηλίθιοι που τρίζουν τα δόντια τους, να ξέρεις πως το κάνουν από τον τρόμο πως τους πλησιάζεις, από την γνώση πως θα τους τσακίσεις.
Πιότερο δεν μπορούν να κάνουν τίποτε, από το να προκαλέσουν την βίαιη αποκαθήλωσή τους, που θα επιφέρει το δικό σου αποφασιστικό περήφανο περπάτημα, που θα επιβάλει η δική σου έντιμη ματιά.

Διαβουλεύονται συνεχώς οι «ιπτάμενοι» επί των κοθόρνων τους, τρεμάμενοι ανέντιμοι πολιτευτάδες, απάτριδες πολιτικοί νάνοι και μεσίτες μιάς πατρίδας που ποτέ δεν αγάπησαν, αλλά και της ίδιας τους της ψυχής που την αποτίμησαν με αργύρια και όχι με την λεβεντιά που σε εσένα περισσεύει.

Στον αγώνα της ζωής εσύ έχεις εμπειρία και γι αυτό σήμερα σαν θα μπεις στην παλαίστρα να είσαι βέβαιος πως θα νικήσεις τους επιδειξιομανείς φρουρούμενους νενέκους.
Χτενίσου όπως οι πρόγονοί σου έκαμαν πριν τους μεγάλους αγώνες ζωής και θανάτου και μπες στον δικό σου σημερινό αγώνα.
Εσένα σε τρέμει και σε τιμά ως κι ο θάνατος, ενώ τους άμαθους στον αγώνα τους περιμένει για να τους τσουβαλιάσει στα έγκατα και στα σκοτάδια της ατιμίας που οι ίδιοι έκαναν σκοπό και τρόπο της κενής ζωής τους.
Στο πλευρό σου έχεις τους προγόνους, τους αγίους και τον Θεό σου. Σ' αυτή την μάχη υπέρ της τιμής σου, υπέρ των δικαίων σου, υπέρ της πίστης σου, δεν γίνεται να χάσεις. Θα στεφθείς νικητής απέναντι στους δαίμονες που σήμερα σε κατατρέχουν και που σου έχουνε σφίξει μία θηλιά στο λαιμό και απειλούν να σε εξοντώσουν...

Εμπρός λοιπόν αδερφέ και να θυμάσαι…
H δική σου η ράτσα φτιάχτηκε για να πολεμάει με το αδύνατο και να το νικά.
Η δική σου η ράτσα είναι ο τρόμος όλων εκείνων που επιβουλεύονται την ελευθερία, την δημοκρατία και τις πανανθρώπινες αξίες.
Εσένα έφερε η ιστορία και πάλι στο κρίσιμο σταυροδρόμι, για να αντιπαλέψεις με τα θηρία που έχουν γυάλινα πόδια.
Εσένα έφερε και πάλι η ιστορία εμπρός της για να την δοξάσεις και να δοξαστείς…


Σημείωση: Το κείμενο πρωτοδημοσιεύτηκε στις 15 Απριλίου 2012
Ο πρόεδρος του Ιράν Μαχμούντ Αχμαντινεζάντ κάλεσε σήμερα τις γειτονικές χώρες της Ισλαμικής Δημοκρατίας να είναι σε “επαγρύπνηση” απέναντι σε μια “εχθρική” ανάμιξη, την ώρα που το Ισραήλ, το οποίο έχει την υποστήριξη των ΗΠΑ, δεν σταματά να αναφέρεται σε μια στρατιωτική επιλογή για την επίλυση του επίμαχου ιρανικού πυρηνικού ζητήματος.

“Βλέπουμε σήμερα καταστάσεις κρίσης σε πολλά σημεία του κόσμου, οι οποίες προκαλούνται από την ανάμιξη ορισμένων χωρών που φιλοδοξούν να επιδείξουν τη δύναμη και την υπεροχή τους”, δήλωσε ο Αχμαντινεζάντ σε διεθνές συνέδριο που γίνεται στο Ασγκαμπάτ.

“Πρέπει να είμαστε σε επαγρύπνηση και να αντισταθούμε στη βία και στην άσκηση επιρροής στην περιοχή μας για να προστατευτούμε από εχθρικές ενέργειες”, υπογράμμισε.

Ο Αχμαντινεζάντ και οι ομόλογοί του του Αφγανιστάν Χαμίντ Καρζάι και του Πακιστάν Ασίφ Αλί Ζαρντάρι συναντώνται σήμερα στο Ασγκαμπάτ, την πρωτεύουσα του Τουρκμενιστάν, μιας πρώην σοβιετικής δημοκρατίας από τις πιο απομονωμένες στον κόσμο, για να μετάσχουν στις εκδηλώσεις της γιορτής της άνοιξης, που είναι ιδιαίτερα δημοφιλής στην κεντρική Ασία.

Οι δυνάμεις της Δύσης και το Ισραήλ υποψιάζονται ότι το Ιράν επιδιώκει να αποκτήσει την τεχνογνωσία για την κατασκευή πυρηνικού όπλου υπό το πρόσχημα της εκπόνησης ενός πυρηνικού προγράμματος που προορίζεται για μη στρατιωτική χρήση, κάτι που η Τεχεράνη διαψεύδει.


To μεγάλο χαστούκι, η ελληνική Κύπρος δεν το έριξε στη Μέρκελ και στο Εurogroup. To έριξε στον νεοραγιάδικο, αθηναικό γερμανοτσολιαδισμό. Έκθετοι από το ΟΧΙ της Λευκωσίας είναι ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος και οι εξαρτημένες πολιτικές ελίτ (;) της ελλαδικής παρακμής. Δείχνει το δρόμο η Κύπρος, και για άλλη μια φορά σώζει την τιμή ολόκληρου του Ελληνισμού. Kαι το ΟΧΙ ήταν μονόδρομος, καθώς το σχέδιο για κούρεμα οδηγούσε τη Μεγαλόνησο στον αφανισμό, οπότε η επιλογή ήταν μία: ΟΧΙ, χωρίς να υπάρχει εκείνη τη στιγμή καν Plan B.

Μιλάμε για το πρώτο ξεκάθαρο ΟΧΙ στον γερμανικό οικονομικό ιμπεριαλισμό. Καταλυτικό ρόλο φαίνεται πως έπαιξε η Ρωσία, που σε πολιτικό επίπεδο στήριζε έως σήμερα τη Λευκωσία, ιδίως στο Συμβούλιο Ασφαλείας. Το ερώτημα είναι, τι γίνεται τώρα; Η Γερμανία θα επιμείνει στη σκληρή γραμμή, στους εκβιασμούς, στο νταβατζιλίκι που έχει συνηθίσει; Θα οδηγηθεί η Κύπρος στη χρεοκοπία; Και αν ανοίξουν οι ασκοί του Αιόλου και ακολουθήσουν Ελλάδα, Ισπανία, Πορτογαλία;

Μετά την καταψήφιση του σχεδίου για το κούρεμα των καταθέσεων πάντως, η Λευκωσία προσπαθεί να δει κατάματα την επόμενη μέρα, και όλα θα κριθούν σε δύο ταμπλώ: Τις αντιδράσεις των Ευρωπαίων αλλά και αυτές των Ρώσων. Και φαίνεται πως παίζουν δύο σενάρια: Το ένα θέλει από κοινού συμμετοχή τρόικας και Μόσχας. Εδώ συζητείται ένα ειδικό τέλος ενίσχυσης με συμμετοχή μόνο των Κύπριων πολιτών, καθώς και ένα σχέδιο εσωτερικού δανεισμού, με δάνειο από τα ταμεία πρόνοιας. Θα επιδιωχθεί από τη Λευκωσία ρωσική στήριξη, μέσω οκταετούς παράτασης αποπληρωμής του ρωσικού δανείου αλλά και μεταφοράς νέων κεφαλαίων στη Μεγαλόνησο.

Υπάρχει και το εναλλακτικό σενάριο, αν οι Γερμανοί αντιδράσουν ασύμμετρα: Συμμετοχή μόνο της Ρωσίας στην κυπριακή διάσωση. Εδώ θα παίξει ενδεχομένως αγορά της Λαϊκής Τράπεζας της Κύπρου και θα προκύψει κεφαλαιοποίηση 2,5 δισ. ευρώ. Η Μόσχα θα απαιτήσει ενισχυμένη παρουσία στο θέμα του τερματικού φυσικού αερίου και της κατασκευής του, καθώς και στα υπόλοιπα βυθοτεμάχια της κυπριακής ΑΟΖ.

Νομίζουμε πως η γερμανική Handelsblatt τα λέει όλα, επί των χθεσινών ιστορικών εξελίξεων: ''Εάν η Γερμανία επιθυμεί η Ευρώπη να πράξει κάτι καλό, ας αφήσει ΤΩΡΑ την Κύπρο να χρεωκοπήσει. Ακόμα καλύτερα θα ήταν η Γερμανία να εγκαταλείψει το ευρώ. Το ερχόμενο Σαββατοκύριακο είναι η κατάλληλη στιγμή.

 Αν οι παλαβοί των διασώσεων συνεχίσουν τα έργα τους, έρχεται καταστροφή. Το Στάλινγκραντ του ευρώ βρίσκεται ήδη πίσω μας. Μέρκελ και Σόιμπλε διεξάγουν έναν πόλεμο που είναι ήδη χαμένος''.


«Δεν είναι ανίκανοι στο Eurogoup, είναι κυνικοί γκανκστερ», δήλωσε ο Αλέξης Τσίπρας σε συνέντευξη Τύπου εξαπολύοντας επίθεση στον υπουργό Οικονομικών Γιάννη Στουρνάρα σχετικά με την απόφαση για την Κύπρο.

Ο επικεφαλής της αξιωματικής αντιπολίτευσης εξέφρασε την αμέριστη υποστήριξή του στον κυπριακό λαό και κατηγόρησε τον πρωθυπουργό πως τα τελευταία εικοσιτετράωρα «δεν έχει τολμήσει να ψελλίσει ούτε μία κουβέντα για το ‘Όχι’ των Κυπρίων».

Κατηγόρησε επίσης τον Γιάννη Στουρνάρα ότι συμπεριφέρθηκε χειρότερα και από τον Βολφγκανγκ Σόιμπλε προτείνοντας στους Κυπρίους να υποκύψουν στον εκβιασμό και μάλιστα εντός επομένων ωρών. «Χθες στην Βουλή είπε ανοησίες απεύχεται να επιτύχει η διαπραγμάτευση των Κυπρίων», γεγονός που όπως είπε είναι «ντροπή και όνειδος» τόνισε.

«Το όχι των Κυπρίων είναι το όχι όλων των λαών της Ευρώπης» ανέφερε ο Αλέξης Τσίπρας και έκανε λόγο για αμήχανη στάση της κυβέρνησης. Παράλληλα διερωτήθηκε «τι ποτά πίνουν όταν γράφουν στο διαδίκτυο πως η κυπριακή βουλή απέρριψε το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ».

«Εγώ θα έλεγα ότι κατά την άποψή μου δεν είναι ανίκανοι, αλλά γκάνγκστερς. Είναι κυνικοί. Είναι αποφασισμένοι να προχωρήσουν σε μια πολιτική αποκιοποίησης του ευρωπαϊκού Νότου. Για να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους οι μισοί είναι γκάνγκστερς, οι άλλοι μισοί, δηλαδή οι εκπρόσωποι των χωρών του ευρωπαϊκού Νότου, είναι φοβισμένοι και παραδομένοι», είπε ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ για τους Ευρωπαίους αξιωματούχους.

Για τον πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά και τον υπουργό Οικονομικών Γιάννη Στουρνάρα, ανέφερε χαρακτηριστικά: «Δεν έχουν βρει ούτε μια μικρή λέξη να πουν, ούτε ένα μικρό λόγο υποστήριξης στον κυπριακό λαό και στους εκπροσώπους του που τούτες τις ώρες δέχονται μια απίστευτη επίθεση εκβιασμών και τρομοκρατίας».

Ο Αλέξης Τσίπρας χαρακτήρισε ιστορικού χαρακτήρα την προχθεσινή απόφαση της Κυπριακής Βουλής, διότι «αποτελεί την πρώτη μεγάλη ήττα της νεοφιλελεύθερης στρατηγικής των διαρκών εκβιασμών στην ευρωζώνη».

Όπως είπε, η συγκεκριμένη εξέλιξη αποδεικνύει ότι ακόμα και στην πιο δύσκολη στιγμή υπάρχουν δυνατότητες διαπραγμάτευσης, αρκεί να υπάρχει πολιτική βούληση. Αποδεικνύει επίσης, σύμφωνα με τον επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ, ότι το πρόβλημα της κρίσης είναι συστημικό: «Οι οικονομίες και τα τραπεζικά συστήματα είναι αλληλοεξαρτώμενα και καμία χώρα δεν μπορεί να απομονωθεί».

Ο ίδιος απηύθυνε έκκληση στους Έλληνες πολίτες να εκφράσουν την συμπαράστασή τους στην Κύπρο: «Καλούμε σε ένα παλλαϊκό μέτωπο συσπείρωσης για να εκφραστεί αυτή η συμπαράσταση στο ΟΧΙ της Κύπρου που ταυτόχρονα είναι και ΟΧΙ όλων των λαών της Ευρώπης σε αυτήν την καταστροφική πολιτική».

Tου Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Για πρώτη φορά από την αρχή της κρίσης, ένας ευρωπαϊκός λαός, ο ευάριθμος κυπριακός, αν και ανοιχτά προδομένος από τον πρόεδρό του, έχει -μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές- εμποδίσει τη συμμαχία των ανώτερων τάξεων της Ευρωγερμανίας και των αγορών να επιβάλλουν στην Κύπρο την επόμενη φάση του ευρωπαϊκού «Σοκ και Δέους». Από τη νύχτα της περασμένης Παρασκευής, η κυπριακή κοινωνία και το κυπριακό κράτος δέχονται έναν πόλεμο λιγότερο δραματικό μεν, αλλά πολύ πιο απειλητικό από την τουρκική εισβολή του 1974. ‘Έναν πόλεμο όχι με στρατιωτικά, αλλά με πολιτικά και οικονομικά μέσα...

Πόλεμο που εμμέσως πλην σαφώς ολοκληρώνει την επίθεση κατά της Ελλάδας του Μαίου 2010 και οδηγεί στην τελική φάση της καταστροφής του ελληνικού λαού στο σύνολό του και των δύο κρατών, Κύπρου και Ελλάδας.

Στην περίπτωση των δύο κρατών είναι σαφές ότι έχουμε να κάνουμε με διπλή επίθεση, οικονομικής και γεωπολιτικής στόχευσης. Τα μέτρα που επιβλήθηκαν σε Ελλάδα και Κύπρο ξεχωρίζουν από τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, γιατί πάνε μεν στην ίδια κατεύθυνση, αλλά με πολύ μεγαλύτερη δριμύτητα, υπονομεύοντας άμεσα τη δυνατότητα αναπαραγωγής των δύο κοινωνιών και των δύο κρατών, τα οποία μεταβάλλονται σε καταστρεφόμενες αποικίες χρέους. Η τελευταία απόφαση για την Κύπρο «βγάζει μάτι», γιατί πλήττει αποκλειστικά ελληνικά, κυπριακά και ρωσικά συμφέροντα υπονομεύοντας τη σχέση του ελληνικού χώρου με τη Μόσχα (αλλά και τη σχέση Βερολίνου-Μόσχας!).

Με την είσοδο της Ελλάδας στην ΕΟΚ, η Ευρώπη έβαλε για πρώτη φορά «πόδι» στην Ανατολική Μεσόγειο. Αν και Ελλάδα και Κύπρος παρέμειναν πάντα υπό την υψηλή στρατηγική εποπτεία των ΗΠΑ, όπως εδόθη στον κ. Σημίτη να καταλάβει καλά με την κρίση των Ιμίων και στον κ. Καραμανλή με την υπόθεση της Ρωσίας. Υπήρξε ένας καταμερισμός ηγεμονίας, οικονομικής υπό την Ευρώπη, στρατηγικής υπό τις ΗΠΑ. Οι αποφάσεις του Eurogroup, είτε εκ προθέσεως, είτε εκ συνεπειών, οδηγούν στο συμπέρασμα ότι πιθανώς το Βερολίνο έχει αποφασίσει να «πετάξει σαβούρα» στη Μεσόγειο, αναδιπλούμενο στρατηγικά στην Κεντρική Ευρώπη και αφήνοντας Ελλάδα και Κύπρο στον άξονα ΗΠΑ-Ισραήλ.

Υφίσταται σήμερα αντικειμενική σύγκλιση μεταξύ της πιο πρωτόγονης και επαρχιακής εκδοχής γερμανικού εθνικισμού και των πιο ριζοσπαστικών ομάδων της Αυτοκρατορίας του Χρήματος. Το φαινόμενο είναι πολύ παληό κι αυτό περιγράφει στην ουσία ο Φάουστ του Γκαίτε!

Είτε γιατί είναι η κρυφή ατζέντα ορισμένων από τις δυνάμεις που επιτίθενται, είτε γιατί προκύπτει ως αποτέλεσμα του χαώδους χαρακτήρα των ασκούμενων πολιτικών, οι αποφάσεις για την Κύπρο επιβεβαιώνουν ότι η Ευρωπαϊκή ‘Ενωση έχει μπει πιθανώς στην οδό που θα την οδηγήσει στον τελικό εκφυλισμό ή και την πλήρη διάλυση. ‘Οσο συνεχίζεται αυτή η κρίση χωρίς να εμφανίζονται αξιόπιστες εναλλακτικές, τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες μιας ευρωπαϊκής αποσύνθεσης μέσα στο χάος και τον ανταγωνισμό όλων εναντίον όλων.

Τι πρέπει να κάνουμε

Αν αυτή η ανάλυση είναι σωστή προκύπτουν δύο συμπεράσματα. Πρώτον, ότι πρέπει οι εθνικές δυνάμεις στην Ελλάδα και Κύπρο, αυτές δηλαδή που θέλουν να υπερασπιστούν τον ελληνικό λαό, να μεταφέρουν άμεσα τη σύγκρουση σε όλη την Ευρώπη, κάτι που «εγκληματικώς» έχουν αμελήσει να πράξουν. Οι «αντιμνημονιακές» δυνάμεις στην Ελλάδα και οι πολιτικές δυνάμεις στην Κύπρο έχουν μέχρι τώρα κινηθεί με πάρα πολύ «επαρχιακό» τρόπο, είτε μην αναγνωρίζοντας τη σημασία της διεθνούς κινητοποίησης, είτε μην ξέροντας πώς να την κάνουν.

Ανεξαρτήτως του τι θα γίνει με την Ευρώπη, η εξέλιξη επιβάλλει και την αναζήτηση συμμαχιών εκτός Ευρώπης. Δεν θα επιμείνουμε στην, κατανοητή και από τον τελευταίο ‘Ελληνα (πλην διαφόρων «παπαγάλων» μιας αξιοθρήνητης ελίτ), σημασία της Ρωσίας για την Ελλάδα. Επισημαίνουμε μόνο ότι, υπό τις παρούσες συνθήκες, το ελληνικό και το κυπριακό κράτος κινδυνεύουν κυριολεκτικά με αφανισμό, οι δύο χώρες προοπτικά με διαμελισμό, αν επιτρέψουν την παραμικρή περαιτέρω επιδείνωση των σχέσεών τους με τη Μόσχα. Η Κύπρος το γνωρίζει εξ εμπειρίας, αφού ήταν η Ρωσία που στήριξε τον Μακάριο, απέτρεψε μαζί με τις ΗΠΑ την τουρκική εισβολή το 1964, ήταν η φωνή της Κύπρου στο Συμβούλιο Ασφαλείας και έδωσε στη Λευκωσία τα όπλα που ζήτησε.

«Ελλάς – Ρωσία – συμμαχία»

Η σχέση είναι ζωτικής σημασίας για τον ελληνισμό και για τη Ρωσία. Η Μόσχα διέλυσε με πρωτοβουλία της το Σύμφωνο της Βαρσοβίας και την ΕΣΣΔ, διαπιστώνοντας ότι πήρε σε αντάλλαγμα μια προφανή προσπάθεια περικύκλωσης και απειλής. Ο ψυχρός πόλεμος, που εκείνη τελείωσε μονομερώς, το 1989-91, ξανάρχισε με άλλα μέσα, όχι από το Βερολίνο και την Καμπούλ, αλλά από το Κίεβο, την Τασκένδη και το Γκρόζνι! Η απόφαση του Eurogroup συνιστά μνημείο ταυτόχρονης ανοησίας και θράσους, από την πλευρά του κ. Σόιμπλε, Υπουργού Οικονομικών μιας χώρας που δεν θα είχε ενωθεί ποτέ, αν δεν το είχε θελήσει το Κρεμλίνο.

Αν η Ρωσία επιτρέψει στον ελληνικό χώρο, την πιο φιλική δύναμη προς τη Ρωσία σε όλη τη δυτική Ευρώπη, να αποκοπεί οριστικά από τη Μόσχα, αν ο ελληνικός κόσμος χάσει τα δύο κυρίαρχα σήμερα κράτη του, αν καταστραφεί ο ελληνικός χώρος, που κρατάει σε μεγάλο βαθμό την πρόσβαση της Ρωσίας στις «θερμές θάλασσες», τότε οι στρατηγικές συνέπειες για τη Μόσχα θα είναι πολύ μεγάλες.

Η Ρωσία είναι σήμερα η μεγαλύτερη δύναμη εκτός ΕΕ που μπορεί να βοηθήσει την Κύπρο να αντιμετωπίσει το τεράστιο πλήγμα στην εμπιστοσύνη στον τραπεζικό της τομέα και το κυπριακό κράτος που ήδη προέκυψε από την ανακοίνωση των αποφάσεων του Eurogroup, έναντι μάλιστα σχετικά ασήμαντων κεφαλαίων. Η Κύπρος οφείλει να εξαντλήσει όλες τις δυνατότητες σε αυτή την κατεύθυνση.

Σήμερα η Λευκωσία κρατάει ακόμα στα χέρια της ένα «πυρηνικό όπλο» - τις κλειστές τράπεζές της. Πρέπει να τις ανοίξει μόνο όταν έχει εξασφαλίσει βιώσιμο χρέος και κράτος, στοιχειώδη αποκατάσταση της διεθνούς αξιοπιστίας της, είτε από Ρωσία, είτε από Γερμανία και ΕΕ. Μέχρι τώρα μας λέγανε ότι είμαστε πολύ μικροί για να πούμε ‘Όχι. Αξίζει να δούμε τώρα, αυτοί πόσο μεγάλοι είναι απέναντι στο δικό μας ‘Όχι.

Σώστε τη Δημοκρατία

Τεράστιο θέμα εγείρει, όπως είναι φυσικό, η συμπεριφορά του Νίκου Αναστασιάδη που ξεπέρασε το προηγούμενο ρεκόρ εξαπάτησης του Γιώργου Παπανδρέου. Η προδοσία του νεοεκλεγέντος Προέδρου είναι τόσο συγκλονιστική, έγινε τόσο γρήγορα, που πολλοί Κύπριοι δεν την πιστεύουν – γιατί αν την πιστέψουν θα πρέπει να διερωτηθούν τι στο καλό σκέφτονταν όταν έκαναν όλα αυτά που τον οδήγησαν τελικά να εκλεγεί Πρόεδρος.

Σε ένα στοιχειωδώς ευνομούμενο κράτος, ένας Πρόεδρος που είχε πλήξει κατά τέτοιο τρόπο τα συμφέροντα του κράτους του, αλλά και δεν είχε σεβαστεί τις ρητές υποσχέσεις επί τη βάσει των οποίων εξελέγη Πρόεδρος, θα είχε καθαιρεθεί ή υποχρεωθεί σε παραίτηση. Επειδή η Κυπριακή Δημοκρατία είναι αδύνατο να επιβιώσει του συγκεκριμένου Προέδρου, είναι απαραίτητο το σύνολο των κομμάτων, των προεδρικών υποψηφίων και η Βουλή να επιβάλλουν σε αυτό το άτομο αν μη τι άλλο την από κοινού διαχείριση της εθνικής υπόθεσης.

Είναι προφανές ότι το κυπριακό κράτος και η ΕΕ οφείλει να προστατεύσει κατά προτεραιότητα τους καταθέτες έως 100.000 ευρώ. Αλλά δεν φτάνει. Πρέπει να προστατευθεί ο χρηματοπιστωτικός τομέας και ταυτόχρονα το κυπριακό κράτος. Υποθέτουμε ότι η ΕΚΤ θα παράσχει ρευστότητα όταν ανοίξουν οι τράπεζες για να μην καταρρεύσουν αμέσως. Σε αντάλλαγμα όμως θα αποκτήσει την πλήρη κυριότητα όλου του τραπεζικού τομέα και των σημαντικών πληροφοριών για ολόκληρη την άρχουσα τάξη της Ελλάδας, της Κύπρου και της Ρωσίας που διαθέτει. Υπενθυμίζουμε ότι είναι η Blackrock, συμφερόντων Goldman Sachs, που έχει αναλάβει για λογαριασμό της «Ευρώπης» τον έλεγχο των τραπεζών της. Από το κυπριακό κράτος θα απομείνει ένα κουφάρι που θα εκτελεί πειθήνια τις εντολές των πραγματικών ιδιοκτητών του. Οι οποίοι απέφυγαν καν να μας πουν τους όρους τους, γιατί στη συμφωνία του Γιούρογκρουπ δεν υπάρχει καν το Μνημόνιο. Αυτό θα έρθει μετά και μπορεί κανείς να φανταστεί τι θα προβλέπει. Καμία λύση δεν πρέπει να εφαρμοστεί αν δεν είναι ολοκληρωμένη και δεν αφήνει βιώσιμο κυπριακό κράτος.

ΥΓ. Υπάρχουν βέβαια όσοι λένε ότι η σωτηρία μας βρίσκεται στον άξονα Ισραήλ-Κύπρος-Ελλάδα. Καμία αντίρρηση. Τώρα έχουμε την ανάγκη του Ισραήλ. Αυτή η χώρα έχει κολοσσιαία επιρροή στην ΕΕ και την ίδια τη Γερμανία, στις μεγαλύτερες τράπεζες του κόσμου, στην παγκόσμια οικονομική και πολιτική ελίτ, στα μεγάλα εκδοτικά συγκροτήματα και το ΔΝΤ. Ας πάνε λοιπόν τώρα, αμέσως, οι οπαδοί της ελληνοισραηλινής προσέγγισης να ζητήσουν από το Τελ Αβίβ βοήθεια. Στην ανάγκη φαίνονται οι φίλοι...

Αυτό που ζούμε αυτή τη στιγμή είναι ένα θανάσιμο οικονομικό (και όχι μόνο) μίγμα. Έχουν αναμιχθεί μαζί τρία γεγονότα που συνιστούν ένα εκρηκτικό μίγμα μέσα στο οποίο βρισκόμαστε όλοι οι λαοί τουλάχιστον της Ευρώπης και φυσικά και εμείς οι Έλληνες και οι Κύπριοι. 

Το πρώτο είναι ο παγκόσμιος νεοπλασματικός χρηματοπιστωτικός καπιταλισμός, δηλαδή η παγκόσμια τραπεζική φούσκα που έχει καταστήσει όλες τις τράπεζες στην ουσία πτωχευμένες.
Tο δεύτερο είναι ότι μέσα σ’ αυτή τη φούσκα λειτουργεί η ζώνη του ενιαίου ευρώ η οποία ταυτόχρονα φτωχαίνει τις χώρες της περιφέρειας ενισχύοντας της χώρες του κέντρου που φυσικά δεν θέλουν να αναδιανείμουν τα πλούτη τους.
Kαι το τρίτο, ότι μέσα σε όλο αυτό το χαμό (σαν το φιτίλι της έκρηξης), έρχεται και πάλι η προσπάθεια της Γερμανίας να ηγεμονεύσει στην Ευρώπη και να αποσπάσει ακόμα μεγαλύτερα πλούτη.

Όπως αντιλαμβάνεται ο κάθε εχέφρων άνθρωπος αυτό το εκρηκτικό μίγμα δεν μπορεί να προχωρήσει για πολύ και είναι φυσιολογικό να εκραγεί με έναν καταστροφικό παγκόσμιο πόλεμο. 
Όλα θυμίζουν τις παραμονές του πρώτου παγκοσμίου πολέμου ο οποίος υπήρξε το μεγαλύτερο ανθρωποσφαγείο.

Η παγκοσμιοποιημένη αυτή κατάσταση, ξεπερνά τα εθνικά κράτη, τα εθνικά οικονομικά συστήματα και φυσικά τα εθνικά πολιτικά συστήματα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. 
Επομένως θα πρέπει το ταχύτερο όλοι οι λαοί να αρχίσουμε τουλάχιστον να ανιχνεύουμε προς τα πού οδηγεί τα πολιτικά συστήματα (που θα έπρεπε να λαμβάνουν τις τελικές αποφάσεις) αυτή η κατάσταση και να επέμβουμε γρήγορα πριν η κατάσταση μας σκοτώσει.


Του Πολ Κρούγκμαν

Αποχώρηση της Ελλάδας από την ευρωζώνη προβλέπει ο νομπελίστας οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν, ενώ παράλληλα παρουσιάζει τις επιπτώσεις της εξόδου που ενδεχομένως να οδηγήσουν στο τέλος του ευρώ.
Κείμενο του Πολ Κρούγκμαν στους New York Times με τίτλο «Eurodämmerung». Κάποιοι από εμάς το συζητούσαμε και να πως πιστεύουμε ότι θα τελειώσει το παιχνίδι:

1. Η Ελλάδα θα αποχωρήσει από το ευρώ, πιθανότατα μέσα στον επόμενο μήνα.

2. Οι μεγάλοι καταθέτες σε Ισπανία και Ιταλία αποσύρουν τα κεφάλαιά τους από τις τράπεζες των δύο χωρών, μεταφέροντάς τα χρήματα στη Γερμανία

3α. Το πρώτο ενδεχόμενο είναι οι τράπεζες να θέσουν όριο αναλήψεων και μεταφοράς χρημάτων
3β. Εναλλακτικά ή ακόμα και σε συνδυασμό με το «3α» αντλούνται μεγάλα ποσά από την ΕΚΤ με σκοπό να κρατηθούν εν ζωή οι υπό κατάρρευση τράπεζες.

4. Η Γερμανία θα πρέπει να επιλέξει. Ή θα πρέπει να δώσει τεράστιες εγγυήσεις για το ιταλικό και ισπανικό χρέος, αναθεωρώντας ριζικά την στρατηγική της, ώστε να κρατήσει χαμηλά το κόστος δανεισμού, αλλά ταυτόχρονα να αποδεχθεί υψηλότερο πληθωρισμό στην ευρωζώνη ή…

5. Το τέλος του ευρώ.

Για την πληρεστερη ενημέρωση των αναγνωστών, παραθέτουμε επίκαιρο ρεπορτάζ από διάφορες ιστοσελίδες.

ΤΟ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ ΤΗΣ ΕΞΟΔΟΥ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩ ΚΑΝΕΙ Ο ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ
Συνεχίζονται οι εκτεταμένες αναφορές των γερμανικών ΜΜΕ στην ελληνική κρίση, στο διαφαινόμενο πολιτικό αδιέξοδο και κυρίως στην απειλή για έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη.

Η Frankfurter Allgemeine Zeitung, με τίτλο Τα βάρη της προσαρμογής. Οι Έλληνες στενάζουν κάτω από ένα ανισόρροπο πρόγραμμα, κάνει λόγο για τα περιθώρια βελτίωσης των όρων των συμφωνιών, καθώς, όπως επισημαίνεται, «το μνημόνιο προβλέπει ότι, σε περίπτωση ύφεσης πολύ σημαντικότερης από την αναμενόμενη, η ελληνική κυβέρνηση θα μπορεί, σε διαπραγμάτευση με την τρόικα, να προσαρμόσει το πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων και να παρατείνει τις υποχρεώσεις της χώρας πέρα από το 2014, για έναν χρόνο».
Διευκρινίζεται, πάντως, ότι με τον όρο «επαναδιαπραγμάτευση» οι Έλληνες έχουν στο μυαλό τους κάτι διαφορετικό από αυτό που αντιλαμβάνονται οι πιστωτές της χώρας.

Στη «Sueddeutsche Zeitung δημοσιεύεται άρθρο με τίτλο Παραμονή της Ελλάδας μόνο με ριζική ανασυγκρότηση στο οποίο εκτιμάται ότι «δεν είναι σοβαρή στάση το να χρησιμοποιούνται οι αρνητικοί ελληνικοί οικονομικοί δείκτες ως απόδειξη για το ότι το μοντέλο βοήθειας της Ευρωζώνης έχει αποτύχει», καθώς η Ελλάδα «δεν διαθέτει λειτουργούσα δημόσια διοίκηση, πάσχει από γραφειοκρατία, νοοτροπία ατιμωρησίας και φοροδιαφυγή, ενώ της λείπουν τα ανταγωνιστικά προϊόντα» και επομένως, θα χρειαστεί περισσότερα από 10- 15 χρόνια για να ανασυγκροτηθεί, ένα διάστημα το οποίο θα χαρακτηρίζεται από απώλεια της εργασίας για πολλούς Έλληνες, οικονομικά προβλήματα και φόβο για το μέλλον.

Στη Die Welt αναφέρεται ότι «η έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη θα στοίχιζε 86 δισ. ευρώ» στους Γερμανούς φορολογούμενους, ενώ μπορεί να υπερβεί και τα 100 δισ. ευρώ.

Ο οικονομολόγος της Dekabank Ούλριχ Κάτερ, δηλώνει στην εφημερίδα, ότι το κόστος από την αποχώρηση της Ελλάδας δεν θα είναι μικρό, αλλά δεν είναι αλήθεια ούτε και ο ισχυρισμός ότι η ευρωζώνη δεν μπορεί να το αντέξει, ενώ αυτή η εξέλιξη θα έχει και «πειθαρχική» επίδραση στα υπόλοιπα κράτη- μέλη.

Η Ηandelsblatt σε ανταπόκριση από την Αθήνα κάνει λόγο για έθνος υπό παράλυση, τονίζει ότι «το κράτος δεν πληρώνει τους λογαριασμούς του, γιατί λείπουν τα χρήματα» και ότι «τα χρήματα στα ταμεία επαρκούν μόνο για δύο μήνες», ενώ σημειώνει ότι εάν σχηματιστεί μεταβατική κυβέρνηση υπό κάποιον δικαστικό, δεν θα έχει πολιτική δύναμη και «θα είναι αβέβαιο εάν και από ποιον θα εκπροσωπηθεί η Ελλάδα στις συνόδους του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης».

Στη Stuttgarter Nachrichten επισημαίνεται ότι «ο πραγματικός εφιάλτης θα ξεκινήσει για τους Έλληνες τη στιγμή που θα βγουν από την ευρωζώνη» ενώ αναφέρεται χαρακτηριστικά ότι «η Ελλάδα κατευθύνεται εδώ και μήνες προς τον γκρεμό και, τώρα, μένουν μόνο μερικά εκατοστά από την καταστροφή και τη χρεοκοπία».
Ο αρθρογράφος καταλογίζει ευθύνες στην ελληνική πολιτική τάξη, η οποία, όπως λέει, «κάνει επίδειξη ανικανότητας και απροθυμίας να σχηματίσει κυβέρνηση συνεργασίας, που θα οδηγήσει την Ελλάδα σε αυτούς τους απειλητικούς για την ύπαρξή της καιρούς».

Στο περιοδικό Focus δημοσιεύεται άρθρο στο οποίο υποστηρίζεται η άποψη ότι «η Ελλάδα μπορεί πια να βγει από την ευρωζώνη χωρίς να απειλήσει το κοινό νόμισμα» και τονίζεται ότι «μετά τις εκλογές, οι Ευρωπαίοι εταίροι της Ελλάδας υποψιάστηκαν ότι η χώρα αυτή συνεχίζει την πορεία της στην ευρωζώνη ως οδηγός- φάντασμα, ενώ στη Γερμανία, η οποία πρέπει να πληρώσει τη μερίδα του λέοντος για τις ελληνικές περιπετειούλες, εδραιώνεται η άποψη “Ε, άντε, βγείτε από την Ευρωζώνη!”».

Τέλος, στο περιοδικό Wirtschaftswoche επισημαίνεται ότι «ετοιμάζεται η έξοδος, καθώς οι εκλογές βύθισαν τη χώρα εντελώς στο χάος» και υπολογίζεται ότι η έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη θα στοιχίσει στη Γερμανία περί τα 76,6 δισ. ευρώ, στο ΔΝΤ 21,7 δισ. ευρώ και συνολικά στις χώρες του ευρώ 275,9 δισ. ευρώ. 


Του Μάριου Ευρυβιάδη*

Οι διάλογοι που έχουν διαρρεύσει μέσα από το περιβόητο Eurogroup ανάμεσα στην κυπριακή αντιπροσωπεία (Μ. Σαρρή) και τους άλλους κρατικούς αντιπροσώπους μέσα στο Eurogroup (του Γερμανού Σόιμπλε και του Ολλανδού Ασμούσεν) δεν διαφέρουν ούτε ένα ιώτα από αυτούς κοινών μαφιόζων απέναντι στα θύματά τους – εκβιαζόμενους που τους ζητούν γή και ύδωρ για κάποιο «παλαιότερο δανεισμό».

«Φύγε και μην ξαναγυρίσεις στο Eurogroup» φέρεται να είπε στον Κύπριο εκπρόσωπο ο Γερμανός, όταν ο πρώτος του δήλωσε ότι αποχωρεί από τη συνεδρίαση διότι η Κύπρος δεν μπορεί να αποδεχθεί «κούρεμα» καταθέσεων. Ο άλλος, ο Ολλανδός φέρεται να πήρε αμέσως τον Ιταλό, τον ΜάριΟ Ντράγκι, πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κέντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) και του είπε, ουσιαστικά, κόψε την ρευστότητα στις δυο μεγάλες κυπριακές τράπεζες, διάλυσέ τες.

Όποιος νομίζει ότι υπερβάλλω μπορεί να αναζητήσει στο διαδίκτυο και να διαβάσει τους υποκλεμμένους από την ελληνική ΕΥΠ διαλόγους ανάμεσα σε αρχιμαφιόζο κυκλώματος τοκογλυφίας στη Θεσσαλονίκη και τους μπράβους του και τις οδηγίες που τους έδιδε πως να χειρίζονται και να συμπεριφέρονται στους επιχειρηματίες, εμπόρους και απλούς πολίτες που έπεσαν στο δίκτυο της τοκογλυφικής του συμμορίας.

Στις Βρυξέλλες και υπό την υψηλή εποπτεία των Γερμανών και των ενεργούμενών τους (Ολλανδών, Φιλανδών, Αυστριακών) λειτουργεί στην πράξη αλλά παρασκηνιακά ένα σύστημα με ληστοσυμμορίτικα χαρακτηριστικά. Και αλίμονο σε όσους δεν έχουν τις δυνατότητες και τις ικανότητες να αντισταθούν και να κοιτάξουν τους ληστοσυμμορίτες στα μάτια.

Η αθλιότητα των Βρυξελλών μου θύμισε μια κυπριακή ρήση που την πρωτάκουσα από τον πατέρα μου που έλεγε, «άμα ο άνθρωπος δεν κρατά λεφτά, χασκιάζεται». Χάνει δηλαδή την αυτοεκτίμησή του, χάνει την αυτοπεποίθησή του, γίνεται δουλοπρεπής και καταλήγει ζήτουλας. Έλεγε και κάτι άλλο ο μακαρίτης ο πατέρας μου που τότε δεν το καταλάβαινα. Αν όχι τη δική σας γενιά, μου λεγε, τότε σίγουρα αυτή των παιδιών σας θα την μετατρέψουν σε είλωτες – δούλους εσαεί.

Για να μην καταντήσει ο κυπριακός λαός να γίνει ζήτουλας, για να μην μετατραπεί ο τόπος σε μια απέραντη ειλωτεία της ληστοσυμμορίας των οικονομικών δολοφόνων (ανατριχιαστικά επίκαιρο είναι το από δεκαετίας εκδοθέν βιβλίο ενός πραγματικού τέτοιοιου οικονομικού δολοφόνου του John Perkins, Confessions of an Economic Hitman 2004) των Βρυξελλών, υπάρχει μόνο μια λύση. Αυτή είναι ο εσωτερικός δανεισμός. Η Κύπρος βρίσκεται σήμερα σε μια οικονομική κατάσταση χειρότερη από το 1974. Αυτό που δεν πέτυχαν οι τότε πολιτικοί και στρατιωτικοί συμμορίτες ήταν να διαλύσουν το κράτος που ήταν και ο αντικειμενικός τους σκοπός. Έτσι με εργαλείο την κρατική υπόσταση ο λαός και μια αξιέπαινη πολιτική ηγεσία σηκώσαν τα μανίκια πάνω και σε μια πενταετία αντικατέστησαν τον υλικό πλούτο που χάθηκε το 1974 και έβγαλαν τη γλώσσα σ’ αυτούς που επιβουλεύοντο την ελευθερία τους.

Η επαπειλούμενη σήμερα χρεοκοπία θα παρασύρει και το κράτος – το τελευταίο καταφύγιο ασφάλειας του κυπριακού λαού. Θα πρέπει συνεπώς ο λαός να δανείσει το κράτος. Αυτό σημαίνει, εσωτερικός δανεισμός. Πρέπει δηλαδή να σταθούμε στα δικά μας πόδια. Όχι να περπατούμε με τα δεκανίκια των ξένων και υπό την αίρεσή τους και να έχουμε την ψευδαίσθηση ότι το κάνουμε μόνοι μας.

Πώς να γίνει ο εσωτερικός δανεισμός είναι το ζητούμενο. Πρέπει οι πολιτικοί ταγοί του τόπου με τον Πρόεδρο επικεφαλής να πείσουν τον κόσμο να δανείσει το κράτος εθελοντικά αλλά στη βάση συγκεκριμένων και προνομιακών ανταλλαγμάτων που θα έχουν προοπτική στο μέλλον. Το κλειδί είναι να πεισθεί ο κόσμος ότι αύριο και στο μέλλον, η προοπτική του και των γενεών που θα ακολουθήσουν θα είναι καλύτερες από τις σημερινές και από αυτά που άλλοι σχεδιάζουν για αυτόν.

Ποιο θα είναι το κόστος του εσωτερικού δανεισμού; Θα είναι ουσιαστικά η πτώση του βιοτικού μας επιπέδου. Θα πρέπει να ξαναμάθουμε να ζούμε με λίγα. Χωρίς αυτοκίνητα μεγάλου κυβισμού και μόνο ένα ανα οικογένεια. Χωρίς σπίτια εκατοντάδων τετραγωνικών, εξοχικά, χωρίς σαββατοκύριακα στην Αθήνα παρελαύνοντας τον πλούτο μας στα μαγαζιά και στα μπουζούκια, χωρίς σκι στις Άλπεις και αλλού, χωρίς παπούτσια Prada, τηλέφωνα των χιλίων ευρώ και πάει λέγοντας.

Οι επιλογές της Κύπρου δεν μπορεί να είναι υπακοή στην Τρόικα ή άτακτη χρεοκοπία. Υπάρχει και η επιλογή της αξιοπρέπειας, και της ελευθερίας. Αυτή είναι η πολιτική της αυτάρκειας. Το σπίτι μας μόνο εμείς μπορούμε να το ευλογήσουμε. Όταν σου το «ευλογούν» άλλοι, έχουν αλλότριους σκοπούς που σήμερα όλοι τους βλέπουμε σε όλο τους το μεγαλείο –και μάλιστα από τους κατ’ εξοχήν εταίρους μας.

Κοντολογίς είτε θα αφήσουμε τους κλεπτο-ευρωκράτες να μας χασκιάσουν για τα καλά και για πάντα είτε πρέπει να ξεχασκιασθούμε μόνοι μας, όσο δηλαδή διαθέτουμε ακόμα αυτόνομη κρίση.

* Ο Μάριος Ευρυβιάδης είναι Αναπληρωτής Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων του Τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών στο Πάντειο Πανεπιστήμιο



Γράφει ο Νίκος Μπογιόπουλος 

Ας δούμε κατ' αρχάς τα στοιχεία:
  • Στο Λουξεμβούργο του κ. Γιούνκερ, προέδρου του Γιούρογκρουπ, ο χρηματοπιστωτικός τομέας δεν είναι 7 φορές μεγαλύτερος από το ΑΕΠ της χώρας όπως στην Κύπρο, αλλά 20 φορές μεγαλύτερος...
  • Στην Ελβετία, το μέγεθος δύο μόνο τραπεζών, της UBS και της Credit Suisse, είναι σχεδόν 7 φορές μεγαλύτερο από το ΑΕΠ όλης της χώρας...
  • Στο Βέλγιο, δύο τράπεζες, η Dexia και η Fortis έχουν μέγεθος σχεδόν 4 φορές μεγαλύτερο από το ΑΕΠ της χώρας...
  • Στη Βρετανία, τρεις τράπεζες, οι RBS, Barclays, HSBC, έχουν μέγεθος 4 φορές μεταλύτερο από...
    το ΑΕΠ της χώρας...
  • Στη Γερμανία, μια μόνο τράπεζα, η Deutsche Bank, έχει μέγεθος που ανέρχεται σχεδόν στο ΑΕΠ όλης της χώρας...
  • Στη Γαλλία, μια μόνο τράπεζα, η BNP Paribas, έχει μέγεθος που ξεπερνά όλο το ΑΕΠ της χώρας...
  • Στην Ισπανία, μια μόνο τράπεζα, η Santander, έχει μέγεθος όσο και το ΑΕΠ της χώρας...
  • Σε Σουηδία και Ολλανδία το μέγεθος του τραπεζικού τομέα ξεπερνά κατά 3,5 φορές το ΑΕΠ των δύο χωρών...
  • Σύμφωνα με την «Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών» για το έτος 2010 το μέγεθος του χρηματοπιστωτικού τομέα όσον αφορά μόνο τους «άυλους τίτλους» ξεπέρασε τα 1.030 δισ. δολάρια, όταν την ίδια χρονιά το παγκόσμιο ΑΕΠ ήταν μόλις 62 δισ. δολάρια. Δηλαδή, ήταν μεγαλύτερος κατά 16 τουλάχιστον φορές...
  • Στην Αμερική, εν μέσω κρίσης, στο τρίτο τρίμηνο του 2009, το 80% της αύξησης των συνολικών κερδών προερχόταν από το χρηματοπιστωτικό τομέα, ο οποίος, όμως, αντιπροσωπεύει μόνο το 25% της αμερικανικής οικονομίας.
  • Στην Ευρώπη το 2007 - 2008, ενώ το σύνολο της οικονομίας παρουσίαζε ρυθμούς μεγέθυνσης 3%, οι τράπεζες εμφάνιζαν ρυθμούς επέκτασης των κερδοσκοπικών τους κεφαλαίων από 40% μέχρι και 80% το χρόνο. Ταυτόχρονα, ενώ το εθνικό προϊόν αύξανε με ετήσιο ρυθμό 4%, ο δανεισμός της οικονομίας αύξανε με ρυθμό ανώτερο του 8%.
Ολα αυτά μάς οδηγούν στον Χριστόφορο Κολόμβο, τον ήρωα της ομώνυμης κινηματογραφικής ταινίας, ο οποίος το έθετε ως εξής:
«Πίστη, ελπίδα, φιλευσπλαχνία αλλά πιο σπουδαίο απ' όλα αυτά είναι το τραπεζικό κέρδος»...
Ο Μαρξ στο «Κεφάλαιο»1 παρατηρεί ότι στην επιδίωξή του για ένα κέρδος της τάξης του 300% δεν υπάρχει έγκλημα που να μην είναι έτοιμος να διαπράξει ο καπιταλιστής, ριψοκινδυνεύοντας ακόμα και να οδηγηθεί στην κρεμάλα.
Εκείνο το 300% για το οποίο μιλούσε ο Μαρξ, και για το οποίο ο καπιταλιστής είναι έτοιμος να διαπράξει κάθε έγκλημα, αποτελεί τη σύγχρονη πραγματικότητα και την τυπική λειτουργία του ιμπεριαλισμού, από την εποχή που ο Λένιν έκανε λόγο για τον «τοκογλυφικό ιμπεριαλισμό». Φάση κατά την οποία «οι τράπεζες μετεξελίσσονται από το μετριόφρονα ρόλο των μεσολαβητών σε πανίσχυρους μονοπωλητές, που διαθέτουν σχεδόν όλο το χρηματικό κεφάλαιο του συνόλου των καπιταλιστών και των μικρονοικοκυραίων...».2
Ιδού πώς στο παραπάνω πλαίσιο προκύπτει η «φούσκα» ως αποτέλεσμα της έμφυτης ροπής του χρηματιστικού κεφαλαίου (δηλαδή της σύμφυσης βιομηχανικού και τραπεζικού κεφαλαίου) στην αναζήτηση κέρδους:
  • Το 1980, η αξία των παγκόσμιων χρηματοοικονομικών περιουσιακών στοιχείων ήταν 12 τρισεκατομμύρια δολάρια ή περίπου 100% του παγκόσμιου ΑΕΠ.
  • Το 1995 είχε ήδη φτάσει στα 64 τρισεκατομμύρια δολάρια ή περίπου 200% του παγκόσμιου ΑΕΠ.
  • Το 2005 είχε εκτιναχτεί στα 140 τρισεκατομμύρια δολάρια ή πάνω από 300% του παγκόσμιου ΑΕΠ και το 2007 στο 350% του παγκόσμιου ΑΕΠ!
Σε διάστημα λιγότερο της τριακονταετίας, δηλαδή, τα περιουσιακά στοιχεία που με τη μορφή μετοχών, ομολόγων κ.λπ. κατείχαν στα χέρια τους τραπεζίτες και κάθε λογής κεφαλαιούχοι και ιδιώτες αυξήθηκαν κατά 1.500%!
Ανακεφαλαιώνουμε:
  1. Ο όγκος των συναλλαγών που αφορά την πραγματική οικονομία δεν αντιπροσωπεύει παρά μόνο το 2% του συνόλου των χρηματικών συναλλαγών.
  2. Το Ενεργητικό των τραπεζών τη στιγμή της εκδήλωσης της κρίσης ήταν τριπλάσιο από το παγκόσμιο ΑΕΠ και η αξία των παραγώγων 16 φορές (!) μεγαλύτερη από το παγκόσμιο ΑΕΠ.
  3. Ενώ το 2006 το παγκόσμιο ΑΕΠ ήταν 47 τρισ. δολάρια, η αξία των μετοχών ήταν 51 τρισ. δολάρια, των ομολόγων 68 τρισ. δολάρια και των παραγώγων... 473 τρισεκατομμύρια. Το 2009, το μέγεθος των παραγώγων είχε ανέλθει στα 900 τρισ. δολάρια!
  4. Σε κάθε κράτος της Ευρώπης ο κύκλος εργασιών των τραπεζών που δραστηριοποιούνται στο έδαφός του υπερβαίνει κατά πολύ το ΑΕΠ της χώρας. Μεσούσης της κρίσης, ο κύκλος εργασιών των τραπεζών στην Ιρλανδία ανήρχετο στο 700% του ΑΕΠ της χώρας, στην Ελβετία στο 650%, στη Γαλλία 320%, στη Γερμανία στο 280%.3
  5. Στην Ευρωζώνη, όπου το ΑΕΠ των χωρών που την απαρτίζουν κινείται στα 10 τρισ. ευρώ, το Ενεργητικό των τραπεζών ήταν το 2010 πάνω από 43 τρισ. ευρώ, δηλαδή 4 και πλέον φορές μεγαλύτερο.
  6. Κάθε δευτερόλεπτο, στο σύγχρονο κόσμο διακινούνται με ηλεκτρονική μορφή στην παγκόσμια αγορά χρήματος περί τα 320 δισ. δολάρια.
  7. Το 2008, τα παράγωγα διεθνώς αναλογούσαν στο 976% του Παγκόσμιου Ακαθάριστου Προϊόντος!4
Τι σημαίνουν τα παραπάνω:
α) Οτι η χρηματοπιστωτική «φούσκα» και η υπερεπέκταση του χρηματοπιστωτικού τομέα δεν συνιστά παρά μια τυπική λειτουργία του καπιταλισμού από συστάσεώς του και ειδικά στο ιμπεριαλιστικό του στάδιο.
β) Ο «καπιταλισμός - καζίνο», που εντελώς πρόσφατα ανακάλυψε ο Γάλλος υπουργός Οικονομικών κ. Μοσκοβισί, είναι ο μόνος μονοπωλιακός καπιταλισμός που υπήρξε, υπάρχει και που μπορεί να υπάρξει. Ηδη από τα τέλη του 19ου αιώνα, όπως τονίζει ο Λένιν στον «Ιμπεριαλισμό», το 40% του συνολικού πλούτου της Βρετανίας προερχόταν από τόκους κεφαλαίων που ήταν τοποθετημένα στο εξωτερικό.
Ως εκ τούτου, μετά μάλιστα τις τοποθετήσεις του κ. Σόιμπλε, της κυρίας Λαγκάρντ, του κ. Μοσκοβισί, της Αγίας Οικογένειας των Βρυξελλών εν συνόλω, που δικαιολόγησαν τις αποφάσεις τους για την Κύπρο στο όνομα της ανάγκης, όπως είπαν, να μειωθεί το μέγεθος του τραπεζικού τομέα του νησιού -παρουσιάζοντας δηλαδή σαν «δικαιολογητική βάση» για τα ενδοϊμπεριαλιστικά τους παιχνίδια το ίδιο το έγκλημα του συστήματος που υπηρετούν-δεν έχουμε παρά να αναφωνήσουμε όπως ο Σαίξπηρ στον «Εμπορο της Βενετίας»:
«Για τους σκοπούς του ο Διάβολος μπορεί να απαγγείλει ακόμα και την Αγία Γραφή»!
1. Καρλ Μαρξ, «Το Κεφάλαιο», τόμος Γ' , εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», σελ. 594: «Με την ανάπτυξη του τοκοφόρου κεφαλαίου και του πιστωτικού συστήματος φαίνεται σα να διπλασιάζεται όλο το κεφάλαιο και, που και που, να τριπλασιάζεται από τον διαφορετικό τρόπο, με τον οποίο το ίδιο κεφάλαιο ή ακόμα η ίδια μόνο χρεωστική απαίτηση εμφανίζεται σε διάφορα χέρια με διάφορες μορφές. Το μεγαλύτερο μέρος αυτού του "χρηματικού κεφαλαίου" είναι καθαρά πλασματικό».
2. Λένιν, «Απαντα», τόμος 27, σελ. 332, εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή».
3. Εθνος, 2.12.2010.
4. Η διεθνής οικονομική κρίση, η θέση της Ελλάδας και οι θέσεις του ΚΚΕ - Υλικά της ημερίδας της ΚΕ του ΚΚΕ (14.5.2009), εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή.

Το φωτομοντάζ είναι από το "Γρέκι"
Ας θυμηθούμε τι μας προσέφεραν οι φίλοι μας Αμερικανοί, Άγγλοι, Γάλλοι, Γερμανοί και Ρώσοι...

Η ελαφρότητα και ο συναισθηματισμός που διακρίνει τους Έλληνες είναι εμφανής και καταγεγραμμέννη στα ιστορικά γεγονότα που διαμόρφωσαν την μέχρι τώρα πορεία του έθνους μας.

Βέβαια η ελαφρότητα πάντα πληρώνεται (φυσικός νόμος) και τα γεγονότα που μας στοίχησαν ως έθνος και ως κράτος είναι ουκ ολίγα...

Από την σύγχρονη ιστορία μας η οποία αποτελεί απάνθισμα ελαφρότητας, θα μπορούσαμε να επιλέξουμε διάφορα γεγονότα όπως η δημιουργία κομμάτων (μεσούσης της επαναστάσεως του 1821) Ρωσικού, Αγγλικού, Γαλλικού και δεν συμμαζεύεται, προκειμένου να αποδείξουμε τα λεγόμενά μας...

Θα προτιμούσαμε όμως να περιοριστούμε στην αποτίμηση των κερδών που αποκομίσαμε ως έθνος, ώς κράτος, προσεταιριζόμενοι τις κατα καιρούς διάφορες μεγάλες δυνάμεις... 

Βέβαια υπάρχει και αντίλογος που λέει ότι οι "Μεγάλες Δυνάμεις" βοήθησαν στην απελευθέρωσή μας (αφιλοκερδώς οι δυστυχείς) και άλλα, που δεν είναι της ώρας(σε κάθε περίπτωση ταπεινά ευχαριστούμε τους ευεργέτες μας) εσχάτως, ανακαλυφθέντα απο νεωτεριστές ιστορικούς, συνήθως αποφοίτους πανεπιστημίων εξωτερικού με επιδοτούμενα μεταπτυχιακά απο διάφορα ιδρύματα επιχειρηματιών.

Έχουμε και λέμε λοιπόν με την αποτίμηση:
Η φιλία μας με τους Άγγλους, μας κόστισε ένα διεθνή οικονομικό έλεγχο, μια μικρασιατική καταστροφή και ένα ψιλό- εμφύλιο με καταστροφές και θύματα που είναι περιττό να απαριθμήσουμε.
Η φιλία μας με τους Ρώσους μας κόστισε έναν εμφύλιο, μια πρόσδεση στο Αμερικανικο-δυτικό άρμα επιρροής, ένα ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ που δεν λύνεται με τίποτα, μια διεκδίκηση του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως και της λεγόμενης διαδοχής των Βυζαντινών, μια άνευ προηγουμένου αντιπαλότητα για την κυριότητα του Αγίου Όρους και γεωπολιτικό παιχνίδι που μας έχει συνέχεια στην τσίτα εξαιτίας της κοινής μας θρησκείας(δόγματος) και άλλων ασυναρτησιών.
Για τη φιλία μας με τους Γάλλους τι να πούμε... τα λέει όλα το "ΕΛΛΑΣ-ΓΑΛΛΙΑ συμμαχία", μια τεράστια αστειότητα η οποία ποτέ δεν βρήκε εφαρμογή παρά μόνο όταν αγοράζαμε φρεγάτες αεροπλάνα και προβληματικά ΙΧ, για να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες της αστυνομίας μας και άλλων δημοσίων υπηρεσιών.
Η φιλία μας φυσικά με τους Αμερικάνους ήταν η αποθέωση αυτού που λέμε φιλικές σχέσεις. Μας κόστισε δικτατορίες, το ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ (το αντίπαλο δέος της ΕΣΣΔ, το οποίο μας απαγόρευε να κακοκαρδίζουμε τον ΤΙΤΟ που αποτελούσε το "μαξιλαράκι" μεταξύ ΔΥΣΗΣ και ΑΝΑΤΟΛΗΣ), μια επιβολή σχεδόν καταναγκαστικής εργασίας για ανάπτυξη της κατεστραμμένης μεταπολεμικής ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ (λές και η ΕΛΛΑΔΑ δεν έπρεπε να αναπτυχθεί και να ορθοποδήσει) ως αντίδωρο του σχεδίου ΜΑΡΣΑΛ, (το οποίο για να είμαστε δίκαιοι ήταν το μοναδικό που προσφέρθηκε απλόχερα και αν δεν κατέληγε στα χέρια επιτηδείων, θα ΑΝΕΣΤΗΝΕ την χώρα μας) και μια ΚΑΤΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΗ και ΕΚΒΙΑΣΤΙΚΗ διαγραφή του χρέους των ΝΑΖΙ προς τη χώρα μας... 
Κατόπιν ήρθε το 1974 και η εισβολή στην ΚΥΠΡΟ, ως κερασάκι στην τούρτα, ενώ εσχάτως οι ταξιδιωτικές οδηγίες, δίνουν και παίρνουν.
Με τους Γερμανούς... Λοιπόν, τελικά με τους Γερμανούς είχαμε τις πιό τίμιες σχέσεις... υπήρξαν ανέκαθεν ΕΧΘΡΟΙ της χώρας μας και αντιτίθενταν ΑΝΕΚΑΘΕΝ, σε κάθε τι Ελληνικό (αντίθετα με τη λαγνεία που δείχνανε για κάθε τι τούρκικο... κάτι θα ξέρουν βέβαια)...
Δημιούργησαν δύο παγκοσμίους πολέμους , υπήρξαν καθοδηγητές και χρηματοδότες του σφαγέα ΚΕΜΑΛ, υποδαύλισαν τον διαμελισμό της ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑΣ με κάθε μέσο, υποκινούν συνεχώς και ενθαρρύνουν (και οικονομικά) τους ΣΚΟΠΙΑΝΟΥΣ και εσχάτως αποτέλεσαν τον ιθύνοντα νου του σχεδίου της ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ διάλυσης της χώρας μας μέσω του υπερδανεισμού και της υπερχρέωσης... σταθερή αξία λοιπόν!
Γιατί λοιπόν τα γράφω αυτά; 
Χμ... Γιατί σαν άνθρωπος κάνω μια σούμα που λέμε... κλείνω ταμείο και σκέφτομαι το πόσο αφελείς είμαστε που πιστεύαμε ότι κάποιος μπορεί να υποστηρίξει τη χώρα μας, και την αδελφή ΚΥΠΡΟ, έτσι για το τίποτε.
Πιστεύαμε όλοι μας ότι μετά το ΟΧΙ της ΚΥΠΡΟΥ στον εκβιασμό των ΝΑΖΙ, θα τρέχαμε στην αγκαλιά της φίλης και ομοφρόνου Ρωσίας... και αυτή θα άνοιγε τις αγκάλες της να μας δεχθεί ώς στοργική σπουργομάνα!!! Τι ανοησία Θεέ μου! τι χαζομάρα!
Και αντί να σκεφτούμε πως θα τα βγάλουμε πέρα, πως θα τη βγάλουμε καθαρή απο την παγίδα που δαιμόνια μας στήσαν, εμείς βαυκαλιζόμαστε απο βλακώδεις ρήσεις περί "ξανθού γένους" και ομοδόξου Ρωσίας... και τι αποδείχθηκε;
Αποδείχθηκε αυτό που όλοι στον πλανήτη ξέρουν αλλά εμείς αρνούμαστε να συνειδητοποιήσουμε.
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΦΙΛΙΕΣ, υπάρχουν μόνο συμφέροντα και η Ρωσία όπως και οι λοιποί αποδείχθηκαν φίλοι μόνο για τις καλές στιγμές....στις δύσκολες στιγμές λάκισαν και κάνανε αυτό που κάθε λογικός θα έκανε....την πάπια. Γιατί καλό το "όμοδοξον" αλλά στην πλάστιγγα γέρνουν τα κέρδη ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΩΝ ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΥΡΙΩΝ απο το εμπόριο και το φυσικό αέριο προς τη Γερμανία και την ΕΕ και όχι τα δισεκατομυριάκια της ΚΥΠΡΟΥ.
Ελπίζω ότι αυτή τη φορά δεν θα σβήσουμε το σκληρό δίσκο της μνήμης μας και θα καταγράψουμε φιλίες και συμπεριφορές, και εμείς και οι Κύπριοι. Δεν μπορεί ο τροχός είναι στρόγγυλος και γυρνά. Τι στο καλό!

Η "τάση" εξαπλώνεται, αφού δεν ενώθηκε ο ευρωπαϊκός νότος απέναντι στην επίθεση της ληστοσυμμορίας της Γερμανίας και των δορυφόρων της...

Όπως αναφέρει σήμερα η ισπανική εφημερίδα Expansion, ο Ισπανός υπουργός οικονομίας Κ. Μοντόρο δήλωσε χθες ότι θα επιβληθεί ένας χαμηλός φόρος στις καταθέσεις των ισπανικών τραπεζών.

Το ποσοστό του φόρου θα είναι κάπου μεταξύ του 0,1 και του 0,2% των καταθέσεων και αναμένεται να συγκεντρώσει ένα ποσό περί τα 1,5 με 3 δισ. ευρώ. Το τρέχον ύψος των ισπανικών καταθέσεων είναι περίπου 1,5 τρισ. και το μέτρο θα εφαρμοστεί μέσα στις επόμενες εβδομάδες.

Η Κύπρος αντιστέκεται, η Κύπρος γράφει Ιστορία, η μητροπολιτική Ελλάδα συνεχίζει τον μνημονιακό κατήφορο. 'Εχουμε μια πρώτη νίκη κόντρα στους νεο-αποικιοκράτες, και η είδηση της απόρριψης στο κούρεμα των καταθέσεων κάνει τον γύρο του κόσμου. Τα σενάρια της επόμενης ημέρας είναι ζοφερά, και μάλλον όχι για την Κύπρο, όσο για την Ευρωζώνη. Για την ώρα το Βερολίνο κρατά εφεκτική στάση ( ''δεν θα υπάρξει βοήθεια και πακέτο διάσωσης για την Κύπρο, αν δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις''), ενώ ο Γερμανός υπουργός οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε δηλώνει πως ''λυπάται''...

Κι ενώ εφημερίδες όπως οι New York Times ή η Handelsblatt στέκονται στο ''κυπριακό χαστούκι'' και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δηλώνει πως ''...λαμβάνει υπόψιν της την απόφαση της κυπριακής βουλής και βρίσκεται σε επαφή με ΕΕ και ΔΝΤ'', από πλευράς Αθηνών η αντιμετώπιση της Κύπρου είναι τραγική. Η σιωπή της συγκυβέρνησης και προσωπικά του Αντώνη Σαμαρά, είναι απόλυτα συμβατή με τις μνημονιακές επιταγές και την πρόσδεση, οικονομικά στο Βερολίνο, πολιτικά στην Ουάσινγκτον.

Την ώρα που γράφονται οι γραμμές αυτές, όλα παίζονται και όλα είναι ανοιχτά. Ο ισχυρός άνδρας της Gazprom Αλεξάντερ Μίλερ ξανάρχεται στην Ελλάδα και οι Ρώσοι φαίνεται πώς συνδέουν τις εξελίξεις όσον αφορά στο οικονομικό πρόβλημα της Κύπρου και την είσοδό τους σε ΔΕΠΑ-ΔΕΣΦΑ. Η Gazprom, μέσω της θυγατρικής της Gazprombank, σύμφωνα με πληροφορίες επιθυμεί την αγορά μίας ή και δύο κυπριακών τραπεζών, και μιλάμε για την Κύπρου και την Λαική. Διεκδικεί ακόμη την παραχώρηση κάποιων οικοπέδων της ΑΟΖ της Κύπρου και την ανάληψη του έργου κατασκευής του εργοστασίου υγροποίησης του φυσικού αερίου στο Μαρί.

Ανταπόκριση των New York Times γράφει πως οι Ρώσοι εισηγούνται εναλλακτική πρόταση για σχέδιο διάσωσης της Κύπρου. Αυτό που δεν έχει διευκρινιστεί ακόμη, είναι αν στο Βερολίνο θα ''καταπιούν'' την ''κυπριακή προσβολή'' ή αν θα αντιδράσουν, κόσμια ή και κάτω από το τραπέζι. Όσο για την ένοχη συγκυβέρνηση των Αθηνών, επιλέγει την σιωπή. Γιατί για μια ακόμη φορά η Κύπρος, με το σθένος και την αγωνιστικότητά της, καταδεικνύει την ανεπάρκεια των Ελλαδιτών πολιτικών, τη φοβία και την οσφυοκαμψία που διαχρονικά τους χαρακτηρίζει...



Του καθηγητή Γιώργου Πιπερόπουλου 

Την ερχόμενη Δευτέρα 25η Μαρτίου 2013 οι απανταχού της γης Έλληνες καλούμαστε, για μια ακόμη φορά, να αποτίσουμε τον πρέποντα φόρο τιμής στους αγωνιστές της ΕΘΝΙΚΗΣ Επανάστασης του 1821. 

Υπενθυμίζω στους φίλους και φίλες αναγνώστες του ιστολογίου τα 4 γνώριμα στο Έθνος των Ελλήνων χαρακτηριστικά, Ανδρεία, Αυτοθυσία, Διχασμό και Διχόνοια, που αφορούν στη διαχρονική σημασία της κοινωνικής ψυχολογίας επώνυμων ηγετών και ανώνυμων, αλλά όχι λιγότερο γενναίων, αγωνιστών στους χρόνους της Επανάστασης…

Από τότε μέχρι σήμερα κάθε φορά που λησμονήσουμε τα διδάγματα της εθνικής μας ιστορίας δυστυχώς ξαναζήσαμε οδυνηρά τα αιώνια πάθη και μίση και τα πληρώσαμε με βαρύ φόρο αίματος και αλληλοσπαραγμών. 

Το έγραψε με πικρό λυρισμό ο εθνικός μας ποιητής:
«η διχόνοια που βαστάει ένα σκήπτρο η δολερή
καθενός χαμογελάει πάρτο λέγοντας και σύ
Κειό το σκήπτρο που σας δείχνει έχει αλήθεια ωραία θωριά
Μην το πιάστε γιατί ρίχνει εισέ δάκρυα θλιβερά...»
Ποιος άλλος λαός στον πλανήτη έχει να επιδείξει συμπυκνωμένη μέσα σε τόσο μικρά χρονικά περιθώρια τέτοιες πράξεις ηρωισμού, ανδρείας και αυτοθυσίας όση οι Έλληνες με Αρκάδι, Κάσο, Ζάλογγο, Αραπίτσα, Χίο, Ψαρά και άλλα τόσα; 

Ποιό άλλο εθνικό-απελευθερωτικό κίνημα είδε τους πρωταγωνιστές του να πέφτουν στα πεδία της μάχης μαζί με τους αφανείς αγωνιστές τους χωρίς να περιμένουν να «εισπράξουν» την επιβράβευση του αγώνα τους μετά τη δικαίωσή του και την επικράτηση της Επανάστασης;

Από τις πρώτες μέρες του ξεσηκωμού φάνηκε ότι ο δρόμος για τη λευτεριά θα ήταν βαμμένος με αίμα, πόνο και δάκρυα. Από τη σφαγή του «Ιερού Λόχου» στη Μολδοβλαχία μέχρι την προδοσία του Υψηλάντη, από τη θυσία του Γεωργάκη Ολύμπιου στον πνιγμό του Καρπενησιώτη στον Προύθο, από τον ανασκολοπισμό του Θανάση Διάκου, στη σφαγή του επισκόπου Σάλωνων Ησαϊα! 

Στη Νάουσα ο Ζώτος βάζει μπουρλότο στο μπαρούτι και γίνεται κομμάτια, ο Μάρκος Μπότσαρης πέφτει στο κεφαλόβρυσο του Καρπενησίου, ο Παπαφλέσσας θανατώνεται στο Μανιάκι, ο Οδυσσέας Ανδρούτσος αφήνει την τελευταία του πνοή στον ιερό λόφο της Ακρόπολης όπου πέφτει και ο Γιώργος Καραϊσκάκης.

Παραδείγματα σαν τα παραπάνω είναι μικρά μόνο δείγματα ανδρείας και αυτοθυσίας που μας καλούν να σκύψουμε ευλαβικά πάνω στα ιστορικά κείμενα και χωρίς φόβο και πάθος να αναπλάσουμε τα διδακτικά παραδείγματα εκείνων των ανδρών και γυναικών.

Είναι πολύ δύσκολη αυτή η εποχή των δικών μας "ακαριαίων" ΝΑΙ στα ΜΝΗΜΟΝΙΑ και του ‘απρόβλεπτου’ ΟΧΙ των Κυπρίων που περνάνε δύσκολες αλλά περήφανες ώρες. Εκείνοι υποχρεώνουν τους μεγάλους να βλέπουν με δέος και σεβασμό το ΟΧΙ της Κύπρου ενώ εμείς περιμένουμε να δούμε πότε θα τιμωρηθούν οι κλέφτες και μαζί τους οι άσχετοι διαχειριστές του εθνικού μας πλούτου, οι επίορκοι πολιτικοί, οι ανεύθυνοι δημόσιοι λειτουργοί, κάποιοι αργυρώνητοι δημοσιογράφοι… Εμείς μείναμε άφωνοι με το δεύτερο ΟΧΙ της Κύπρου μετά από εκείνο το ιστορικό ΟΧΙ του αείμνηστου Τάσσου Παπαδόπουλου στο σχέδιο Ανάν…Καθηλωμένοι άνδρες και γυναίκες μπροστά στις οθόνες της εθνικής μας τηλετύφλωσης αποχαύνωσης, και αποβλάκωσης
Πιστεύω ότι μόνο εάν ψηλαφίσουμε ως σύγχρονοι άπιστοι Θωμάδες «τους τύπους των ήλων» επί του σώματος της μητέρας μας Ελλάδας θα μπορέσουμε να θυμηθούμε και να μάθουμε για να μην... ξαναπάθουμε!

Σύμφωνα με μια αξιοπρόσεκτη προσέγγιση ο αγώνας του 1821 μπορεί να διαιρεθεί σε τρείς σημαντικές περιόδου:
Στην πρώτη περίοδο (1821 - 1825) κυριάρχησε ο ενθουσιασμός, απερίγραπτου μεγαλείου πράξεις ανδρείας και αυτοθυσίας, βοήθεια από φιλέλληνες της Δύσης και Ανατολής και κόντεψε να χαθούν τα πάντα όταν ενεπλάκησαν σε εμφύλιο σπαραγμό Ρουμελιώτες και Μοραΐτες!
Στη δεύτερη περίοδο (1825 - 1827) η Επανάσταση έφτασε στα πρόθυρα της καθολικής κατάρρευσης όταν ο Αντιβασιλέας της Αιγύπτου Μεχμέτ Αλί ήρθε να ενισχύσει το Σουλτάνο με χερσαίες και ναυτικές δυνάμεις έχοντας επικεφαλής τον γαμπρό του στρατηγό Ιμπραήμ.
Στην Τρίτη περίοδο (1827 - 1829) με την επιλογή του Ιωάννη Καποδίστρια ως πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδας με επταετή θητεία γεννήθηκε το μικρό ελεύθερο ελληνικό Κράτος με σύνορα μέχρι τη Θεσσαλία και την Άρτα...

Σκύβοντας σήμερα ευλαβικά πάνω από τις ιστορικές μνήμες εκείνων των ανδρών και γυναικών και εκείνων των ιστορικών γεγονότων ας είμαστε βέβαιοι ότι θα βρούμε αμέτρητα δείγματα ΑΝΔΡΕΙΑΣ και ΑΥΤΟΘΥΣΙΑΣ όπως θα βρούμε και αρνητές της απώλειας της ζωής τους για κάποιο θαμπό, απόμακρο ιδεώδες που δεν είχε για αυτούς άγγιγμα χειροπιαστό, άγγιγμα σαρκικό.
Θα βρούμε ανεξίτηλα σημάδια, επίσης, διχασμού και διχόνοιας όπως και σημάδια πράξεων έμπνευσης και ομόνοιας προερχόμενα όχι μόνο από Έλληνες αλλά και από κάθε εθνότητας φιλέλληνες.

Και όλα αυτά γιατί τα παραπάνω 4 χαρακτηριστικά της ανδρείας, της αυτοθυσίας του διχασμού και της διχόνοιας είναι κοινά γνωρίσματα του ελληνισμού όπως και μέλη αναπόσπαστα από την συμβολική σάρκα του Έθνους ήταν και οι ηγέτες και αγωνιστές της Επανάστασης του 1821.

Σίγουρα μπορούμε, κατόπιν εορτής, να επερωτήσουμε και άτομα και πράξεις και γεγονότα και φαινόμενα. Με την ίδια όμως σιγουριά μπορούμε να πούμε ότι φέτος, παραμονές 25ης Μαρτίου 2013, υπάρχουν ΣΑΦΕΙΣ κίνδυνοι ΔΙΧΑΣΜΟΥ και ΔΙΧΟΝΟΙΑΣ όπως υπάρχουν, δυστυχώς, εμφανέστατοι και οι εξ Ανατολών κίνδυνοι και τα εκ Δυσμών σε βάρος μας «οικονομικά παιχνίδια» ακριβώς επειδή οι πολιτικοί μας τους έδωσαν αυτό το δικαίωμα που καλούμαστε να πληρώσουμε ΟΛΟΙ...

Υπάρχει η ΚΥΠΡΟΣ και όπως κοιτάζω γύρω μου διαπιστώνω ότι και σήμερα εποχή του άκρατου ατομικισμού, της επιδερμικότητας των διαπροσωπικών μας σχέσεων και της έλλειψης οραμάτων και αφοσίωσης σε ιδεώδη δεν έπαψαν να υπάρχουν ανάμεσά μας, στην Ελλάδα της τρόικα και του ΔΝΤ, άνδρες γυναίκες και παιδιά που τρέχουν ΠΡΟΣ την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ την ίδια ώρα που λαοί και άτομα εγκλωβισμένοι στον ευδαιμονισμό της παραπαίουσας Ευρωπαϊκής και Παγκόσμιας Οικονομίας αποφεύγουν τις ευθύνες που συνεπάγεται η πραγμάτωση, η βίωση της Ελευθερίας...

Στις δύσκολες αυτές μέρες για άτομα, οικογένειες, για το Έθνος, για την Κύπρο, σκύβοντας ευλαβικά πάνω από τις άγιες μνήμες επώνυμων ηγετών και αφανών αγωνιστών που ελλοχεύουν στο κοινό ελληνικό μας υποσυνείδητο επιτρέψτε μου να προτρέψω:
Χαρείτε αδέλφια και αδελφές μου και μαζί εσείς τα παιδιά μας τη Μεγάλη διπλή του Ελληνικού Έθνους «γιορτή της πίστης και της λευτεριάς...»

Ζήτω η 25η Μαρτίου 1821 - Ζήτω το Έθνος των Ελλήνων!