Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

6 Οκτ 2013

Στις διεκδικήσεις της Ελλάδας για πολεμικές αποζημιώσεις από τη Γερμανία αναφέρεται εκτενές πρωτοσέλιδο δημοσίευμα των «Νιου Γιορκ Τάιμς».

Μεταξύ άλλων, γίνεται λόγος για ένα εντεινόμενο ρεύμα που πυροδοτείται τόσο από τις πικρίες του παρελθόντος -σύμφωνα με ειδικούς η γερμανική κατοχή στην Ελλάδα υπήρξε βάναυση- όσο και από την έντονη δυσαρέσκεια των Ελλήνων με την τωρινή στάση της Γερμανίας να επιβάλει σκληρή λιτότητα στη χώρα.

«Μπορεί κάποιοι από εμάς να μην έχουμε πληρώσει τους φόρους μας, αλλά αυτό δεν συγκρίνεται με αυτά που έκαναν εκείνοι», δηλώνει ο Γιάννης Συγγελάκης, ο οποίος βρέθηκε με τη δημοσιογράφο της εφημερίδας Σούζαν Ντέιλι στο μνημείο στον Αμιρά της Κρήτης για τη σφαγή του 1943 από τους Γερμανούς.

Δεν είναι μόνο τα θύματα των Ναζί που διεκδικούν αποζημιώσεις, σχολιάζει η δημοσιογράφος και αναφέρεται σε σχετική έκθεση 80 σελίδων που συνέταξε η κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά και η οποία έχει παραδοθεί στο Νομικό Συμβούλιο του Κράτους, χωρίς ωστόσο να είναι βέβαιο το κατά πόσο η κυβέρνηση θα θέσει τελικά το ζήτημα στη Γερμανία, όπως σημειώνεται.

Κάποιοι πολιτικοί αναλυτές αμφιβάλουν για το αν η Αθήνα θα θελήσει να προχωρήσει στη διεκδίκηση, ενώ άλλοι θεωρούν ότι οι διεκδικήσεις αυτές θα αποτελέσουν «διαπραγματευτικό χαρτί» κατά τους επόμενους μήνες, όταν Ελλάδα και δανειστές αναμένεται να συζητήσουν τρόπους ελάφρυνσης του τεράστιου χρέους της χώρας, αναφέρεται στο δημοσίευμα.

«Αναγνωρίζω ότι είναι πολιτικά δύσκολο οι Γερμανοί να χαλαρώσουν τους όρους για εμάς, οπότε αντί αυτού, ίσως συμφωνήσουν να ξεπληρώσουν το κατοχικό δάνειο, κάτι που θα είναι ευκολότερο να «πουλήσουν» στο Γερμανικό λαό», δηλώνει στη δημοσιογράφο υψηλόβαθμος αξιωματούχος της ελληνικής κυβέρνησης που δεν κατονομάζεται.

Μέχρι στιγμής, οι Γερμανοί δεν έχουν φανεί πρόθυμοι να ανταποκριθούν σε πολεμικές διεκδικήσεις, σχολιάζει η δημοσιογράφος και υπενθυμίζει ότι ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην Ελλάδα, τον Ιούλιο, είχε επιμείνει ότι η Ελλάδα είχε παραιτηθεί από τέτοιες διεκδικήσεις προ πολλού.

Για το ύψος των διεκδικήσεων, στο δημοσίευμα υποστηρίζεται ότι υπάρχει «μεγάλη ασάφεια» και για ποσό που κυμαίνεται από τα 220 έως και τα 677 δις δολάρια, ενώ σε σχέση με το όλο θέμα, η Σούζαν Ντέιλι σχολιάζει χαρακτηριστικά ότι «δεν είναι δύσκολο να δει κανείς γιατί το θέμα είναι ελκυστικό για τους Έλληνες».

Και μετά το πρώτο κύμα προπαγάνδας με στόχο τους ψηφοφόρους της "Χρυσής Αυγής", περνώντας στο δεύτερο μέρος της "ανάλυσης του φαινομένου", όλοι οι «ειδήμονες» άρχισαν να αναλύουν το φαινόμενο μετακίνησης των ψηφοφόρων στην Χρυσή Αυγή. 

Περισπούδαστοι, μορφωμένοι, τηλεαστέρες και τηλεκομήτες, λένε και ξαναλένε για την οικονομική πολιτική και άλλα πολλά. Και σε όλα έχουν δίκιο, αν και όλα τα λένε για να περάσουν την ψευδαίσθηση πως είναι μαζί με τον λαό, πως ο λαός μπορεί να τους εμπιστευθεί, πως ο λαός πρέπει να τους ακούει και να τους πιστεύει.

Καμία άσκηση πίεσης προς την κυβέρνηση δεν κάνουν όμως όλοι αυτοί οι καλοπληρωμένοι σχολιαστές, αφού όχι μόνο γνωρίζουν πως δεν τους επιτρέπεται να ασκήσουν κριτική και πίεση για την εθνοκτόνα κυβερνητική πολιτική, αλλά και οι ίδιοι είναι μέρος εκείνου του μηχανισμού του καθεστώτος που εργάζεται νυχθημερόν για να κρατά υπό έλεγχο την κοινωνία, για να στρεβλώνει την πραγματικότητα κατά το δοκούν, για να εξασφαλίζει χρόνο για περισσότερα μέτρα, για μεγαλύτερη παράταση παραμονής στην εξουσία των οικονομικών δολοφόνων και των μαριονετών τους.

Όλα τα λένε, λοιπόν, οι περισπούδαστοι κομψευόμενοι παπαγάλοι. Όλα τα λένε, πλην ενός στοιχείου που είναι η μεγάλη αλήθεια και ο μεγάλος εφιάλτης που με νύχια και δόντια προσπαθούν να κρύψουν. Αναλύουν χωρίς να αγγίζουν καν το μεγαλύτερο αίτιο της μετακίνησης των πολιτών στην Χρυσή Αυγή. «Διυλίζουν τον κώνωπα αλλά καταπίνουν την κάμηλο»…

Και αυτό το αίτιο είναι η τιμωρία, η σκληρή και παραδειγματική τιμωρία των ενόχων για όσα συμβαίνουν στην χώρα, για όσα συμβαίνουν μέσα σε κάθε σπίτι Έλληνα. Η τιμωρία που μέχρι στιγμής δεν έχει δοθεί.

Η τιμωρία είναι η λέξη που τρέμουν οι συρόμενοι πρεζάκηδες της εξουσίας και του χρήματος έναντι παραδόσεως της χώρας σε καρτέλ οικονομικών και γεωπολιτικών συμφερόντων. Η παραδειγματική και σκληρή τιμωρία, που θα φέρει στη δημοσιότητα αλυσοδεμένους όλους τους ενόχους της πρωτοφανούς καταστροφής και της επικείμενης εθνικής ήττας.

Οι Έλληνες θέλουν την τιμωρία των ενόχων και θα στηρίξουν εκείνον που θα τους την εγγυηθεί. Βλέποντας την αδιαφορία των πολιτικών κομμάτων, έτρεξαν σε αυτό το κόμμα που τους εγγυόταν πως οι ένοχοι θα τιμωρηθούν...

Η τιμωρία όμως θα έρθει, είτε το θέλουν οι καθεστωτικοί μηχανισμοί είτε όχι. Είναι νόμος της φύσης... Είτε υπάρχει είτε δεν υπάρχει η "Χρυσή Αυγή".

Και θα την βιώσουν και όσοι περισπούδαστοι λαλητάδες σήμερα επιχειρούν να στηρίξουν τους φονιάδες ενός λαού, τους γενίτσαρους της Μέρκελ και των τραπεζιτών, τους αισχρούς εκείνους που βρωμίζουν την λέξη Έλληνας και επιχειρούν να διαμελίσουν την χώρα που λέγεται Ελλάδα.

Η τιμωρία έρχεται και θα πέσει στα κεφάλια όλων των συνεργών αυτής της εγκληματικής ομάδας που μέχρι και σήμερα επιδιώκει να επιβάλει ως νόμιμο το παράνομο, ως ηθικό το ανήθικο και ως λύση τον δικό μας θάνατο.

Γεωργίου Μιχαήλ 



Η αναδημοσίευση ενυπόγραφων άρθρων και μεταφράσεων του ιστολογίου επιτρέπεται μόνο με έγγραφη ενεργή αναφορά στο ιστολόγιο, ως ένδειξη σεβασμού προς τον γράφοντα, αλλά και ως αναγνώριση, έστω και δια της αντιγραφής, πως γινόμαστε καλύτεροι...




Κύριε Ερντογάν τι σας ενδιαφέρει πως θα εκλέγονται κληρικοί Ελλήνων πολιτών, μουσουλμάνων το θρήσκευμα;

Γράφει ο Λεωνίδας Κουμάκης

Η μεγαλομανία των ισλαμιστών αφού «έσπασε τα μούτρα της» στα μέτωπα της Περσίας, του Ιράκ, του Κουρδιστάν, της Συρίας, του Ισραήλ, της Αιγύπτου, της Αλγερίας κ.ο.κ.ε., έρχεται με την φόρα της νέο-οθωμανικής μεγαλομανίας να ξεσπάσει τώρα και στην Ελλάδα.

Μπαγίς, Νταβούτογλου και Ερντογάν κόπτονται ξαφνικά για το πώς θα εκλέγονται οι κληρικοί Ελλήνων πολιτών, μουσουλμάνων το θρήσκευμα στην Ελληνική Θράκη και επιστρατεύονται αστειότητες που φθάνουν μέχρι την … Συνθήκη της Λωζάνης, την οποία όπως είναι γνωστό οι Τούρκοι κατεξευτέλισαν αφού δεν σεβάστηκαν, έτσι για δείγμα, ούτε ένα άρθρο από τις υποχρεώσεις που ανέλαβαν!

Αγαπητοί γείτονες, γιατί «ξεχνάτε» πως η Συνθήκη της Λωζάνης που επικαλείστε προβλέπει πως στην Κωνσταντινούπολη θα παραμείνουν 120.000 Έλληνες και στην Ελληνική Θράκη 80.000 ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΙ (όχι Τούρκοι) ; Μήπως οι 120.000 Έλληνες της Κωνσταντινούπολης εκδιώχθηκαν με πογκρόμ, βαρλίκια, μυστικά διατάγματα για την αρπαγή των περιουσιών τους, διωγμούς, απελάσεις και τόσα άλλα ώστε να καταλήξουν σήμερα σε 2.000 ανθρώπους; Μήπως οι 80.000 μουσουλμάνοι της Ελληνικής Θράκης, ξεπέρασαν σήμερα τις 100.000 από «καταπίεση»;

Αγαπητοί γείτονες, γιατί μέσα στην νέο-οθωμανική μεγαλομανία σας «ξεχνάτε» πως η εκλογή του Οικουμενικού Πατριάρχη Κωσταντινουπόλεως, ενός θεσμού που αριθμεί δεκαεπτά αιώνες και αποτελεί την πνευματική ηγεσία τετρακοσίων εκατομμυρίων ορθοδόξων χριστιανών, είναι άκυρη αν δεν «εγκριθεί» από την Τουρκική κυβέρνηση;

Γιατί «εξομοιώνετε» με ανατολίτικη πονηριά ένα θεσμό που λειτουργούσε στην Κωνσταντινούπολη δώδεκα ολόκληρους αιώνες πριν εσείς φθάσετε εκεί και τον οποίο ακόμα και πολλοί κατακτητές – προκάτοχοι σας σεβάστηκαν, με μια χούφτα Ελλήνων πολιτών, μουσουλμάνων το θρήσκευμα στην Ελληνική Θράκη;

Γιατί σας κακοφαίνεται που οι κληρικοί Ελλήνων πολιτών, μουσουλμάνων το θρήσκευμα, στην Ελληνική Θράκη διορίζονται από το Ελληνικό κράτος, μέσα από διάφορους υποψηφίους που προτείνονται από τους μουσουλμάνους Έλληνες πολίτες, δηλαδή όπως ακριβώς συμβαίνει σε όλες τις μουσουλμανικές χώρες και φυσικά μέσα στην ίδια την Τουρκία όπου ΔΙΟΡΙΖΟΝΤΑΙ από το κράτος;

Γιατί κύριε Ερντογάν οι μουσουλμάνοι κληρικοί να «εκλέγονται» μέσα στην Ελλάδα όταν διορίζονται σε όλα τα μουσουλμανικά κράτη και στην χώρα σας;

Εσάς τι σας ενδιαφέρει πως θα εκλέγονται οι κληρικοί μιας χούφτας Ελλήνων πολιτών, μουσουλμάνων το θρήσκευμα, στην Ελληνική Θράκη;

Μήπως αυτο-διοριστήκατε και σε υπερ-ιμάμη όλων των μουσουλμάνων απανταχού της γης και δεν το αντιληφθήκαμε;

Μήπως για να έχει μεγαλύτερη ευχέρεια όλο το Βαθύ Κράτος που «οικειοποιηθήκατε» από τους Κεμαλιστές και έχετε εξαπολύσει ανενόχλητος μέσα στην Ελληνική Θράκη;

Μήπως για να μοιράζετε με μεγαλύτερη άνεση τις σημαίες και τους χάρτες της «Τουρκικής Δημοκρατίας της Δυτικής Θράκης» που ονειρεύεστε, από το προξενείο σας στην Κομοτηνή;

Κύριε Ερντογάν καταλάβετε το, εσείς και η παρέα σας: Δεν είστε πλέον οθωμανική αυτοκρατορία και η μεγαλομανία σας πρέπει να συμβιβαστεί επιτέλους με αυτή την πραγματικότητα!

Σχόλιο ιστολογίου: Μήπως θα έπρεπε η φοβική κυβέρνηση των Αθηνών να τολμήσει -επιτέλους- να απαντήσει με ένα casus belli στις τουρκικές απόπειρες παρεμβάσεως στα εσωτερικά ζητήματα της Ελλάδας;

Το λαϊκό άσμα λέει "Από εδώ η γυναίκα μου και από δω το... αίσθημα", ταιριάζει όπως φαίνεται στον Αλβανό πρωθυπουργό Έντι Ράμα. Η γυναίκα είναι η Ευρώπη και το αίσθημα όπως φαίνεται η Τουρκία.

Κοινές κυβερνητικές συναντήσεις, όχι μόνο με την κυβέρνηση του Κοσσυφοπεδίου που πραγματοποίησε η αλβανική κυβέρνηση ,αλλά τώρα και με τους Τούρκος, ανακοίνωσε ο 'Έντι Ράμα, τον στρατηγικό εταίρο της Αλβανίας όπως το αποκαλεί πλέον.

Ενώ δεν σώπασε ακόμα ο θόρυβος στην Αλβανία Μπλερομανίας, από την επίσκεψη του Τόνι Μπλέρ, σύμβουλος πλέον του 'Εντι Ράμα με τη παρουσία του στο υπουργικό συμβουλίου, σήμερα, με αφορμή την επίσκεψη στα Τίρανα του Τούρκου υπουργού εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου, ο Αλβανός πρωθυπουργός Εντι Ράμα, ανακοίνωσε κοινές κυβερνητικές υπουργικές συνδιασκέψεις, μεταξύ κυβερνήσεων των δυο χωρών, Αλβανίας-Τουρκίας.

Όπως όλα δείχνουν, η "ιδέα" των κοινών κυβερνητικών συναντήσεων με τη κυβέρνηση του Κοσσυφοπέδιο και τώρα με την Τούρκικη κυβέρνηση, είναι μια καινούργια "μόδα" που "φοράει" πλέον η αλβανική κυβέρνηση. Σίγουρα δεν μπορεί να το δει κανείς ως μια καινούργια απλή ''μόδα" που διάλεξε να λανσάρει ο Αλβανός πρωθυπουργός Έντι Ράμα. Στην περίπτωση του Κοσσυφοπεδίου, μπορεί εύκολα να ερμηνευθεί ως ένα βήμα προς την ενοποίηση των δύο κρατών.

Σε μια εποχή που η Αλβανία επιδιώκει να μπει στην ΕΕ και είναι κοντά στην επίτευξη του καθεστώτος υποψήφιας χώρας, πρέπει να προκαλούν εντύπωση εάν αυτές οι αποφάσεις και χειρονομίες έχουν απλός ως σκοπό να επιδείξουν τις θερμότερος σχέσεις με την αδελφική τούρκικη χώρα η αποσκοπούν σκοπιμότητες μιας "τουρκική ομπρέλας" στα Βαλκάνια.


Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Αύξηση και «τσιμεντάρισμα» της επιρροής της Χρυσής Αυγής, νέα, σημαντικά βήματα προς αυταρχική εκτροπή και εμφυλιοπολεμικές καταστάσεις – αυτός είναι ο προσωρινός απολογισμός της «Χρυσαυγιάδος» των τελευταίων ημερών, όπου, ως συνήθως, το γελοίο κυνηγάει το τραγικό και τούμπαλιν.

Η σύλληψη βουλευτών χωρίς άδεια της Βουλής, επί τη βάσει του άρθρου για εγκληματικές οργανώσεις του ποινικού κώδικα, του ίδιου που χρησιμοποιήθηκε για τη δίωξη των διαμαρτυρομένων πολιτών της Χαλκιδικής, και η θεατρική περιφορά τους σιδηροδέσμιων, εγείρει σοβαρότατο ζήτημα συνταγματικής τάξης. Η νομική ακροβασία του … διαρκούς αυτόφωρου, από λειτουργούς ενός σώματος που, στο παρελθόν, χαρακτήρισε στιγμιαίο έγκλημα την κατάλυση του πολιτεύματος, από τη χούντα των συνταγματαρχών, ενεργούσα για λογαριασμό της Ουάσιγκτον, ακόμα κι αν θεωρηθεί «ακραία οριακά» εντός του γράμματος, μοιάζει σαφώς εκτός του πνεύματος του Συντάγματος.

Κανείς δεν εμπόδιζε τις ανώτερες δικαστικές αρχές και την κυβέρνηση να πάνε κανονικά στη Βουλή και να ζητήσουν από εκείνη την άδεια άσκησης δίωξης . Η εξαίρεση του αυτόφωρου υπάρχει όχι για να παρακάμπτεται η βουλευτική ασυλία, αλλά για να μπορεί να επεμβαίνει η αστυνομία αν, φερ’ ειπείν, τραβήξει ένας βουλευτής περίστροφο, και αρχίζει να πυροβολεί τον κόσμο. ‘Οσο για το γεγονός ότι η Χρυσή Αυγή και η ιδεολογία της είναι απεχθής σε μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος, δεν σημαίνει ότι δεν ισχύουν για τους βουλευτές της, όσα ισχύουν για όλα τα μέλη του κοινοβουλίου.

«Παιχνίδια» αυταρχισμού με το πολίτευμα

Το ακαταδίωκτο των εκπροσώπων του λαού, η ασυλία τους έναντι του Βασιλέα και του δικαστικού του βραχίονα (του «Εισαγγελέα του Βασιλέως», «procureur du Roi»), είναι στη βάση του ευρωπαϊκού δημοκρατικού αιτήματος, από τον καιρό κιόλας του … Cromwell και της Magna Carta. Προφανώς όλα αυτά τα αγνοούν μάλλον οι … γίγαντες του ελληνικού αστικού κοινοβουλευτισμού και ης νομικής επιστήμης Δένδιας, Αθανασίου, Μεϊμαράκης, Βορίδης και δεν συμμαζεύεται. Στην ευρωπαϊκή συνταγματική παράδοση δεν υπάρχει ούτε ένα περιστατικό ανάλογο με όσα συνέβησαν στην Ελλάδα το περασμένο Σάββατο, εις βάρος της ηγεσίας του τρίτου σε επιρροή ελληνικού κοινοβουλευτικού κόμματος. Ακόμα και στο δημοκρατικά ελλειμματικό, μετεμφυλιακό περιβάλλον του δημοκρατικοφανούς αυταρχισμού (1949-67), ο βουλευτής εθεωρείτο ακαταδίωκτος. ‘Όχι μόνο δεν έμπαινε φυλακή, οι αριστεροί κρατούμενοι απελύοντο εκλεγόμενοι!

‘Οσο για το άρθρο περί εγκληματικών οργανώσεων, ελέγχεται ως πιθανώς καταχρηστική η εφαρμογή του επί πολιτικού κόμματος, όπως, ασφαλώς, και επί διαμαρτυρομένων κατοίκων στη Χαλκιδική. Θα ήταν πιο έντιμο να προταθεί ευθέως η απαγόρευση του κόμματος, παρά να χρησιμοποιείται η ποινική δίωξη για τον σκοπό αυτό. Κάτι άλλωστε που δεν είναι λύση, γιατί ουδέποτε η απαγόρευση εμπόδισε τη λειτουργία κόμματος με άλλο όνομα και ουδέποτε η καταστολή μπόρεσε να ανακόψει την απήχηση ιδεολογικο-πολιτικών ρευμάτων – τρανή απόδειξη οι φυλακίσεις, εκτελέσεις και παντοειδείς διωγμοί κατά το παρελθόν των «κομμουνιστοσυμμοριτών ΕΑΜοβούλγαρων».

Κακώς, κατά τη γνώμη μας, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ δεν έκανε διάκριση μεταξύ εγκληματικών ενεργειών και εγκληματικής οργάνωσης, πολύ περισσότερο γιατί είναι αστεία τα τεκμήρια που έχουν δοθεί έως τώρα στη δημοσιότητα για να υποστηρίξουν τον ισχυρισμό περί εγκληματικής οργάνωσης, κατά την ποινική έννοια του όρου. Δεν μπορεί να ακούμε για τέσσερις χιλιάδες όπλα και τρεις χιλιάδες ενόπλους και να παρουσιάζονται πέντε όπλα, τα μισά με άδεια των αρχών! Δεν μπορεί οι αρχές να μην έχουν ερευνήσει δεκάδες υποθέσεις και τώρα, ξαφνικά, εντός πέντε ημερών, επειδή έτσι αποφάσισε η κυβέρνηση ή οι ξένοι εντολείς της, να συρράπτουν με το στανιό κατηγορητήρια της κακιάς ώρας. Στ’ αλήθεια, διερωτώμεθα τι μεσολάβησε μεταξύ του πρωϊνού της Τετάρτης και του πρωϊνού της Πέμπτης, μεταξύ δηλαδή της αποφυλάκισης Κασιδιάρη και της φυλάκισης Μιχαλολιάκου. Αν πάντως, επιμένει κάποιος ότι η ΧΑ είναι εγκληματική οργάνωση, τότε οφείλει να ζητήσει την απαγόρευσή της. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς νομικός, κοινή λογική πρέπει να διαθέτει για να καταλάβει ότι δεν μπορεί μια οργάνωση να είναι ταυτόχρονα εγκληματική οργάνωση και νόμιμο κοινοβουλευτικό κόμμα.

Δεν περιορίζονται μόνο εκεί οι παραβιάσεις θεμελιωδών δημοκρατικών κανόνων που συνέβησαν. Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για τις παρακολουθήσεις βουλευτών, ήδη πριν τη δολοφονία Φύσσα, την απαγόρευση σε βουλευτές να επισκεφθούν τα γραφεία τους, τις σκέψεις περί διακοπής της χρηματοδότησης κλπ. μέτρων εναντίον της Χρυσής Αυγής. Η δημοκρατία δεν είναι αλά καρτ, οι πρόνοιές της ισχύουν και πρέπει να ισχύουν για όλους, ακόμα και για τους φασίστες, ακόμα και για τους αντιπάλους, γι’ αυτούς που δεν μας αρέσουν ή περιφρονούμε.

Το ηθικό και πολιτικό πλεονέκτημα και η Αριστερά

‘Εστω και καθυστερημένα, η ηγεσία της αριστεράς οφείλει να βρει το θάρρος να καταδικάσει τέτοιες ενέργειες, που σήμερα εκδηλώνονται εναντίον της Χρυσής Αυγής, αύριο θα εκδηλωθούν εναντίον οποιουδήποτε επικριτή και αντιπάλου του μνημονιακού, «κατοχικού» καθεστώτος. Κυρίως, οφείλει να το κάνει για να αποδείξει στα μάτια των οπαδών της Χρυσής Αυγής, που είναι σήμερα πιθανώς 15-20% του ελληνικού λαού, οπαδούς που δεν θα τους κερδίσει ασφαλώς βρίζοντάς τους ως «υπανθρώπους», αλλά νοιώθοντας την ψυχολογία και κατανοώντας τα κίνητρά τους, ότι η δημοκρατική ιδεολογία είναι στοιχείο ταυτότητας της αριστεράς, όχι καιροσκοπική επίκληση. Αν δεν το πράξει θα εμπεδώσει στη διευρυνόμενη τώρα λαϊκή βάση της ΧΑ την άποψη ότι είναι κι αυτή «συστημική δύναμη», πόσο μάλλον που είναι το μνημονιακό «καθεστώς», υπεύθυνο για την κοινωνική, δημοκρατική και εθνική καταστροφή της χώρας, που υψώνει τώρα τη σημαία του «αντιφασισμού», γεγονός που κινδυνεύει να κάνει μάλλον δημοφιλή τον … φασισμό! Αντίθετα, η Αριστερά, μόνο υποστηρίζοντας τα δικαιώματα των αντιπάλων της, μπορεί να διεκδικήσει το ηθικό και πολιτικό πλεονέκτημα σε αυτή την κρίση.

Αυτό δεν σημαίνει ασφαλώς ότι δεν πρέπει να διωχθούν παραδειγματικά στελέχη της ΧΑ που έχουν διαπράξει κακουργήματα, με αυστηρή τήρηση του νόμου και χωρίς επίκληση άρθρων του ποινικού κώδικα, προτού υπάρξει το σώμα των αποδείξεων που να δικαιολογεί τη χρήση τους. ‘Άλλο τα ποινικά, άλλο η πολιτική.

Ο «φασισμός» του κ. Μιχαλολιάκου δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί από τον «φασισμό» του Μνημονίου, των μέσων της διαπλοκής και της διαφθοράς, τον ολοκληρωτισμό των διεθνών Τραπεζών και της Τρόικας που έρχονται να ανατρέψουν δεκαετίες αν όχι αιώνες ευρωπαϊκών δημοκρατικών κατακτήσεω. Η Χρυσή Αυγή δεν κερδίζει οπαδούς εξαιτίας, αλλά παρά την ιδεολογία της. Μπορεί να είναι η λάθος απάντηση, αλλά η επιρροή της στηρίζεται στο ότι οι οπαδοί της τη νοιώθουν απάντηση σε πραγματικά προβλήματα-ερωτήματα α) της άναρχης υπερμετανάστευσης, β) της μνημονιακής κοινωνικής καταστροφής και υποδούλωσης στους πιστωτές, γ) του οικονομικού και πολιτικού πολέμου, της εθνικής ταπείνωσης που δέχεται ο ελληνικός λαός, δ) της απίθανης διαφθοράς του πολιτικού προσωπικού. Και επειδή γίνεται αντιληπτή ως τέτοια από μερίδα της κοινής γνώμης, γι’ αυτό διευρύνει ταχέως την επιρροή της.

Καμιά ηθικολογία βολεμένων μικροαστών δεν μπορεί να ανακόψει την διεύρυνση της επιρροής της ΧΑ. Μόνο ένα μαζικό, ισχυρό, ρωμαλέο, δημοκρατικό, κοινωνικό και πατριωτικό (εθνικό, αν θέλετε) κίνημα σωτηρίας της χώρας, κοινωνικής-εθνικής αναγέννησης της Ελλάδας (με πολιτική και για το μεταναστευτικό), μια αποτελεσματική δηλαδή και αξιόπιστη απάντηση στην κοινωνική και εθνική τραγωδία που ζούμε από το 2010, θα περιόριζε την απήχηση της Χρυσής Αυγής, όχι βέβαια δικαστήρια και τηλεοράσεις, ούτε τα δήθεν «αντιφασιστικά μέτωπα» με τους πρωτεργάτες της διαφθοράς, των Μνημονίων και των Δανειακών.

Χωρίς πολιτική για το μεταναστευτικό, χωρίς πατριωτικό λόγο, αν δεν δώσει το στίγμα μιας δύναμης που νοιώθει και νοιάζεται για τη χώρα, σθεναρής, αποφασιστικής, καλά προετοιμασμένης, στην οποία να μπορεί να στηριχτεί ο ελληνικός λαός για να δώσει τον αγώνα για τη σωτηρία της Ελλάδας και της Κύπρου, η ελληνική αριστερά, ανεξαρτήτως εκλογικών ποσοστών, δημοσκοπήσεων και της γνώμης που τα στελέχη και οι ηγέτες της έχουν για τον εαυτό τους, κινδυνεύει να γνωρίσει αναπόφευκτα μια μεγάλη πολιτική ήττα, ανεξαρτήτως μάλιστα του προσεχούς εκλογικού αποτελέσματος, ίσως τη μεγαλύτερη και τραγικότερη στην ιστορία της.

Πηγή: «Δρόμος της Αριστεράς»

Γράφει ο Σάββας Καλεντερίδης

Έχουμε ήδη αναφερθεί στη στρατηγική της Τουρκίας με ορίζοντα τα 100χρονα της Τουρκικής Δημοκρατίας, η οποία έχει τον... ιεραποστολικό τίτλο «Στρατηγική Αποστολή της Τουρκίας 2023»!

Να επαναλάβουμε ότι οι κυβερνήσεις της Άγκυρας, επωφελούμενες από τη στήριξη που παρείχαν επί δεκαετίες οι ΗΠΑ, λόγω της στρατηγικής θέση της Τουρκίας και λόγω των ζωτικών συμφερόντων της Ουάσιγκτον που εξυπηρετούνταν μέσα από την αμερικανοτουρκική συνεργασία, από το γεγονός ότι το τουρκικό κράτος είναι σχετικά αξιόπιστο και λειτουργεί, καθώς και από το γεγονός ότι ο πολιτικός κόσμος και η αστική τάξη διαπνέονται από πατριωτισμό, κατάφεραν να φέρουν σε πέρας αρκετούς από τους στρατηγικούς στόχους που έθεσαν, ένας από τους οποίους η ανάπτυξη της παραγωγικής βάσης και των εξαγωγών, που ξεπερνούν τα 150 δις δολάρια ετησίως!

Όπως, όμως αναφερόμαστε στις επιτυχίες της Τουρκίας, έτσι έχουμε υποχρέωση να αναφερθούμε και σε ορισμένα ζητήματα που την απασχολούν και τα οποία αποτελούν τροχοπέδη στα μεγαλοϊδεατικά της σχέδια.

Η Τουρκία, όπως αποδείχτηκε από το λεγόμενο «πακέτο εκδημοκρατισμού», που εξήγγειλε πρόσφατα ο πρωθυπουργός Ερντογάν, διακατέχεται από το σύνδρομο του διαμελισμού, ενώ ταυτοχρόνως συνεχίζει να δείχνει εμπράκτως το μίσος που έχει σε οτιδήποτε μη μουσουλμανικό.

Όσον αφορά το σύνδρομο του διαμελισμού, αυτό αντικατοπτρίζεται στην απόφασή της να επιτραπεί η διδασκαλία της μητρικής γλώσσας μόνο σε ιδιωτικά σχολεία, υποχρεώνοντας περίπου είκοσι εκατομμύρια Κούρδους να πληρώνουν δίδακτρα για να διδαχτούν και σπουδάσουν στη μητρική τους γλώσσα, καταπατώντας με τη γνωστή τουρκική βαρβαρότητα ένα θεμελιώδες δικαίωμα που έχει ο κάθε άνθρωπος από τη στιγμή που θα γεννηθεί!

Όσον αφορά το μίσος προς κάθε τι το μη μουσουλμανικό, η Τουρκία, που καλεί την Ελλάδα να «μεταρρυθμιστεί», δεν αναγνωρίζει καν την πίστη και την ύπαρξη είκοσι εκατομμυρίων Αλεβιτών, ενώ συνεχίζει να αντιμετωπίζει ως εχθρούς του τουρκικού έθνους τους Χριστιανούς, Έλληνες, Αρμενίους και Αλεβίτες, διαπνεόμενη από το πνεύμα και διακατεχόμενη από την ίδια ιδεολογία που κινητοποίησε τους μηχανισμούς του τουρκικού κράτους και την τουρκική κοινωνία, για τη διάπραξη της γενοκτονίας των Χριστιανών της Ανατολής!

Η συνέχιση της απαγόρευσης της λειτουργίας της Σχολής της Χάλκης και οι δηλώσεις του υπουργού εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου και του υπουργού ευρωπαϊκών υποθέσεων, Εγεμέν Μπαγίς, με τις οποίες καλούν την Ελλάδα, στα πλαίσια της αμοιβαιότητας, όπως την αντιλαμβάνονται φυσικά οι Τούρκοι, να ανοίξει ισλαμικά τζαμιά σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη (!) και να επιτρέψει την εκλογή μουφτή στην ελληνική Θράκη, είναι η μεγαλύτερη απόδειξη αυτών που ισχυριζόμαστε παραπάνω.

Γιατί πώς αλλιώς μπορεί να θεωρηθεί η επίκληση της αμοιβαιότητας σε ένα θέμα που άπτεται των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από πλευράς της Τουρκίας; Για να το απλουστεύσουμε, με βάση τις παραπάνω δηλώσεις, η Τουρκία δέχεται ότι παραβιάζει θρησκευτικά δικαιώματα των Ελλήνων της Τουρκίας, τα οποία όμως θα παύσει να τα παραβιάζει, αν η Ελλάδα χτίσει τζαμιά για τους μουσουλμάνους που κατοικούν στη Θεσσαλονίκη και την Αθήνα, οι οποίοι, σημειωτέον, δεν είναι Τούρκοι, και επιτρέψει την εκλογή μουφτή από τους πιστούς, κάτι που δεν γίνεται πουθενά στον κόσμο, ούτε φυσικά στις περιοχές του τουρκοκρατούμενου Κουρδιστάν!

Για να το κάνουμε πιο κατανοητό, είναι σαν να εφάρμοζε η Ελλάδα την αρχή της αμοιβαιότητας, όταν η Τουρκία έσφαζε περισσότερους από ένα εκατομμύριο Έλληνες της Θράκης, του Πόντου και της Μικράς Ασίας, από το 1914 μέχρι το 1923, και να έσφαζε κι αυτή με τη σειρά της, τους Τούρκους μουσουλμάνους που κατοικούσαν στη χώρα μας, το ίδιο διάστημα και πριν την Ανταλλαγή. Όμως, η Ελλάδα δεν εφάρμοσε αυτήν την αρχή ούτε όταν η Τουρκία έσφαζε του Έλληνες κατά τη γενοκτονία, ούτε όταν έκανε εθνοκάθαρση στην Κωνσταντινούπολη, την Ίμβρο και την Τένεδο, γιατί δεν ισχύει η αμοιβαιότητα στη βαρβαρότητα.

Τέλος, για να ενισχύσουμε το επιχείρημά μας για το σύνδρομο του διαμελισμού που διακατέχει την Τουρκία -και αν θέλετε να το δικαιολογήσουμε-, παραθέτουμε τον χάρτη που δημοσίευσε η εφημερίδα New York Times, με σχετικό άρθρο του Robin Write, το οποίο αναφέρει ότι «πέντε χώρες θα διαμελιστούν για να δημιουργηθούν δεκατέσσερις».

Στο χάρτη που παραθέτουμε, δεν συμπεριλαμβάνεται η Τουρκία. Υπάρχει όμως μια λεπτομέρεια, που αξίζει τον κόπο να σταθούμε. Στο μαλακό υπογάστριο της Τουρκίας εμφανίζεται ένα ενιαίο κράτος με το όνομα Κουρδιστάν, που έχει κοινά σύνορα με την Τουρκία μήκους 1300 χλμ, εκατέρωθεν των οποίων κατοικούν μόνο Κούρδοι.

Και τίθεται το ερώτημα: Οι Κούρδοι του τουρκοκρατούμενο Κουρδιστάν, θα μείνουν με σταυρωμένα τα χέρια, όταν θα βλέπουν τα αδέλφια τους από την άλλη μεριά των «συνόρων» να μεγαλουργούν και να απολαμβάνουν την ελευθερία τους;

Αυτό είναι το πραγματικά μεγάλο στοίχημα για το 1923!


Ο Μουσταφά Ντεστιτζί είναι πρόεδρος του ακροδεξιού κόμματος BBP της Τουρκίας και μας επισκέφθηκε στις 24/9/13 με μία αγέλη – καλά, πείτε την εσείς επιτροπή – 26 ατόμων. Ο Ντεστιτζί ακολούθησε το γνωστό πρόγραμμα επισκέψεων όλων των εξ ανατολών επισκεπτών
μας. 

Μετά το Προξενείο πήγε γραμμή στον τουρκομουφτή Κομοτηνής Ιμπράμ Σερήφ, πέρασε από το κόμμα των τουρκοφρόνων DEB καί έκανε δηλώσεις σε όλα τα μειονοτικά σωματεία που επισκέφθηκε. Μιλάμε φυσικά για κείνα που λειτουργούν ΠΑΡΑΝΟΜΑ, σαν την Ένωση Τουρκικής Νεολαίας.

Τώρα το τι δήλωσε εκεί, κυριολεκτικά δεν περιγράφεται. Πλήρης αντιστροφή της πραγματικότητας. Ιδού μερικά χαρακτηριστικά δείγματα:

Περί ανεξιθρησκείας: 

«Σε όλη την τουρκική και ισλαμική περιοχή τηρείται ίση απόσταση απέναντι σε όλους τους μουσουλμάνους και άλλους ανθρώπους». 

Δηλαδή όλα αυτά με τους φόνους χριστιανών, με τα βασανιστήρια και τις εκτελέσεις ιερέων (και στην Τουρκία και αλλού), με το ξερίζωμα προαιώνιων χριστιανικών κοινοτήτων δεν υπάρχουν!

Αλλά μη στεναχωριέστε, όπου νάναι εξαφανίζεται κι ο τελευταίος χριστιανός της περιοχής, οπότε μετά θα δείτε την απόλυτη ανεξιθρησκεία. 

Περί ανάμειξης στα εσωτερικά μας: 

«Η ευθύνη μας ως κόμμα δεν είναι μόνο για τα 75 εκ που ζούνε στα 780 χιλ τ.χ της χώρας. (…) Η ευθύνη για τους αδερφούς μας στην Δυτική Θράκη είναι στους ώμους μας (…) Τα προβλήματα εδώ είναι και δικά μας προβλήματα.Παίρνοντας τα προβλήματα από εδώ θα τα μεταφέρουμε με ισχυρή φωνή στην τουρκική και παγκόσμια κοινή γνώμη και στην τουρκική κυβέρνηση». 

Ασχολίαστο.

Περί αμοιβαιότητας

«Η Τουρκία απέδωσε στην μειονότητα της δικαιώματα που ούτε η Λωζάννη δεν αναγνωρίζει, αλλά για κάποιον λόγο δεν είδαμε μέχρι σήμερα το αντίστοιχο από την ελληνική κυβέρνηση (…) Είμαστε ενάντιοι στο άνοιγμα της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης πριν από την απόδοση με σωστό τρόπο των δικαιωμάτων της τουρκικής μειονότητας. Οι αρχές της αμοιβαιότητας ισχύουν». 

Επιμένουν στα περί αμοιβαιότητας οι Τούρκοι. Προφανώς γιατί δεν παίρνουν την απάντηση που πρέπει (στα λόγια μα και στην πράξη) για το τι θα σήμαινε αμοιβαιότητα σε όσα αίσχη έχουν κάνει σε βάρος μας τόσες δεκαετίες. Α, και μεταξύ άλλων ο Ντεστιτζί χαρακτήρισε ύποπτο τον θάνατο του Σαδίκ Αχμέτ το 1995, αφήνοντας σαφέστατες αιχμές για τη χώρα μας. Άραγε τι πρέπει να πει κάποιος για να νιώσει αυτή προσβεβλημένη;

Εφ. Αντιφωνητής 1/10/2013



Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη κ. Δένδιας υπέπεσε σε δύο παραπτώματα ολκής. Δήλωσε ότι αρνείται να απαντάει από τούδε και στο εξής σε κοινοβουλευτικές ερωτήσεις της Χρυσής Αυγής, επειδή η Δικαιοσύνη την ελέγχει ως "εγκληματική οργάνωση".

Λοιπόν, αν ο κ. Δένδιας δεν σέβεται την λειτουργία του Κοινοβουλίου, οφείλει ο πρόεδρος της Βουλής να τον επαναφέρει στην τάξη ή ο πρωθυπουργός (λέμε τώρα) να του κάνει αυστηρές συστάσεις. Και εάν δεν συμμορφωθεί να τον καθαιρέσει από υπουργό και να τον αποπέμψει από την Βουλή. Είναι προφανές πως ο κ. Δένδιας δεν συμφωνεί με το καταστατικό λειτουργίας της Βουλής και θέλει να το ανατρέψει πραξικοπηματικά προφασιζόμενος την Χρυσή Αυγή.

Σημειώνουμε ότι κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργίας του Αντώνη Σαμαρά έχουν απαντηθεί ελάχιστες κοινοβουλευτικές ερωτήσεις, οι περισσότερες εκ των οποίων παραπέμπουν δόλια σε άσχετα υπουργεία.

Ο κ. Δένδιας υποπίπτει στο αδίκημα επιχείρησης επηρεασμού της Δικαιοσύνης, αφού με την δήλωσή του προκαταβάλει το αποτέλεσμα των δικαστικών ερευνών. Ως εκ τούτου, κι επειδή το αδίκημα κρίνεται ιδιαίτερα επικίνδυνο για την λειτουργία της δικαιοσύνης, αλλά και για την παραβίαση των ορίων λειτουργίας ενός πολιτικού και δη υπουργού κυβέρνησης, ο κ. Δένδιας θα πρέπει να αποπεμφθεί από τη Βουλή (και φυσικά από το υπουργείο Προ.Πο.) και στη συνέχεια με παρέμβαση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου να ξεκινήσει μηνυτήριος διαδικασία κατά του σημερινού υπουργού κ. Δένδια... Εάν ο κ. Δένδιας δεν αναγνωρίζει τις υποχρεώσεις του ως υπουργού, όπως αυτές προκύπτουν από το Σύνταγμα, τότε ίσως θα έπρεπε ή να ανακοινώσει επίσημα αυτή του την πολιτική διαφοροποίηση ή να παραιτηθεί από την θέση του υπουργού.

Αυτό είναι Δημοκρατία. Αν ο κ. Δένδιας δεν αντέχει στον έλεγχο, καλά θα κάνει να παραιτηθεί. Η δημοκρατία απαιτεί τον έλεγχο, τον αυστηρό και συνεχή έλεγχο των εκτελεστικών οργάνων της. Εάν ο κ. Δένδιας διαφωνεί, οφείλει να το καταθέσει ευθαρσώς αντί να μεταχειρίζεται γελοία επιχειρήματα που υποβιβάζουν το σύνολο της πολιτικής και προσβάλουν βαύνασα την εικόνα της κυβέρνησης και την αντιμετώπιση της δημοκρατίας από τα κυβερνητικά όργανα - στελέχη.

Ίσως, τελικά, ο κ. Δένδιας θα πρέπει να αναλογιστεί τι ακριβώς είναι ο φασισμός και πού ακριβώς βρίσκεται ο ίδιος στον πολιτικό χάρτη...

Παντελής Μαρκίδης



Γράφει ο Ιωάννης Λαμπρόπουλος

Το να μπορέσει κάποιος σήμερα να δει τα πράγματα αντικειμενικά και να αναλύσει τα γεγονότα δημοκρατικά, αποστασιοποιημένος από χρώματα, κόμματα, προσωπικές απόψεις και εγωιστικά «νομίζω» δεν είναι και το πιο εύκολο.

Γι’ αυτό και όλοι μας, λίγο-πολύ έχουμε χάσει το μέτρο και προσπαθούμε να καταλάβουμε πού βρίσκεται η αλήθεια και πού το ψέμα. Πού βρίσκεται το σωστό και πού το λάθος.

Η δημοκρατία ως πολίτευμα είναι συγκεκριμένο και δεν επιδέχεται παρερμηνείες. Δεν έχει επίθετα, δεν είναι ταξική, δεν είναι λαϊκή, δεν είναι αστική, δεν είναι χριστιανική, δεν είναι σοσιαλιστική, δεν είναι νέα ούτε παλιά.

Η δημοκρατία είναι ένα πολίτευμα διακυβέρνησης, που ορίζεται από τον σεβασμό στην αντίθετη άποψη, αλλά και από τον σεβασμό όλων στην άποψη των περισσοτέρων, όπου τα δικαιώματα και η ελευθερία εκάστου, σταματάνε εκεί που αρχίζουν να προσβάλλονται, τα δικαιώματα και η ελευθερία του συνανθρώπου.

Πρόκειται για λεπτές αλλά απόλυτα διακριτές ισορροπίες.

Τα πολιτικά συστήματα διακυβέρνησης δεν είναι πολλά. Το ένα είναι η δημοκρατία και όταν αυτή εφαρμόζεται, το αποτέλεσμα είναι να υπάρχει αίσθημα ελευθερίας και ευημερία στο λαό. Όταν η δημοκρατία δεν εφαρμόζεται, τότε όπως και να ονομάζουν το σύστημα διακυβέρνησης, τα αποτελέσματα είναι οδυνηρά και καταστροφικά για τον λαό.

Όσο λιγότερα στοιχεία δημοκρατίας έχει ένα πολίτευμα, τόσο πιο οδυνηρά είναι τα αποτελέσματα για τον λαό.

Αυτό στην αρχαία Ελλάδα ονομαζόταν τυραννία και ο άρχων τύραννος, παρόλο που την διακυβέρνηση την έπαιρνε με την σύμφωνη γνώμη του λαού.

Να αναρωτηθούμε πώς θα ονομάζαμε το σημερινό πολιτικό σύστημα διακυβέρνησης της Ελλάδος και τους σημερινούς άρχοντες, με την αρχαία ελληνική ονομασία; Θα την ονομάζαμε δημοκρατία ή τυραννία; Και τους άρχοντες θα τους ονομάζαμε δημοκράτες ή τύραννους;

Νομίζω πως η απάντηση είναι εύκολη και ξεκάθαρη. Το σημερινό σύστημα διακυβέρνησης της Ελλάδος είναι τυραννία. Οι άρχοντες είναι τύραννοι, διότι οδηγούν τον λαό πάνω στον οποίο άρχουν, σε πείνα, εξαθλίωση και αυτοκτονία προς όφελος των ιδίων και κάποιων λίγων μεγαλοεπιχειρηματιών που έχουν στον έλεγχό τους τα ΜΜΕ και των μεγαλοκτηματιών και μεγαλο-κεφαλαιούχων που σήμερα λέγονται τράπεζες και τραπεζίτες.

Αυτή η διακυβέρνηση, όπως και αν θέλουν να την ονομάζουν είναι τυραννία. Και όσο λιγότερα στοιχεία δημοκρατίας, τόσο μεγαλύτερη είναι η τυραννία.

Το πολίτευμα διακυβέρνησης μιάς χώρας, το καταλαβαίνουμε από τον τρόπο που εφαρμόζεται και όχι από την ονομασία του πολιτεύματος ή του κόμματος εξουσίας.

Το σημερινό πολίτευμα της Ελλάδος είναι εν συντομία Δημοκρατία και το κόμμα του πρωθυπουργού λέγεται “νέα Δημοκρατία” αλλά στην πράξη και στην εφαρμογή, αντιγράφει την διακυβέρνηση του Χίτλερ και του Μουσολίνι. Δηλαδή της τυραννίας που ονομάστηκε φασισμός.

Ονομάστηκε φασισμός, διότι αυτή η τυραννία εφαρμόσθηκε για πρώτη φορά ως νέα διακυβέρνηση, από το «Εθνικό φασιστικό κόμμα» του Μουσολίνι.

Ο φασισμός είναι Ιταλική λέξη και από την διακυβέρνηση του Μουσολίνι και μετά, σημαίνει την αυταρχική πολιτική ιδεολογία, που επιβάλλεται με όλα τα μέσα, ακόμα και με τον διωγμό των πολιτικών αντιπάλων.
Ας ανατρέξουμε λίγο στην ιστορία, που δεν πρέπει να την ξεχνάμε ποτέ, για να μην την ξαναζήσουμε. (Δυστυχώς όμως την ξεχάσαμε).

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ

Κατά τη δεκαετία του 1920, η βαθύτατη οικονομική και κοινωνική κρίση των ευρωπαϊκών χωρών, έφερε την γέννηση ενός νέου πολιτικού φαινομένου. Αυτό ονομάστηκε ΦΑΣΙΣΜΟΣ και έμελε να ταυτιστεί, με μία συγκεκριμένη πρακτική διακυβέρνησης, που δεν είχε παρουσιαστεί ξανά με αυτή τη μορφή.

Ονομάστηκε ΦΑΣΙΣΜΟΣ διότι ο πρώτος που εφάρμοσε αυτή την “ιδεολογία” ως πρακτική διακυβέρνησης, ήταν ο Μπενίτο Μουσολίνι το 1921 ως αρχηγός του κόμματος με την ονομασία “ΕΘΝΙΚΟ ΦΑΣΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ”

Δεν αναρριχήθηκε στην εξουσία με κάποιο πραξικόπημα αλλά ορίστηκε πρωθυπουργός από τον τότε βασιλιά της Ιταλίας Βίκτωρ Εμμανουήλ. Ο Μπενίτο Μουσολίνι δεν ήταν στρατιωτικός. ΗΤΑΝ ΠΡΩΗΝ ΕΚΔΟΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ. Τον υποστήριξε όλη Η ΑΡΧΟΥΣΑ ΤΑΞΗ των μεγαλο-κεφαλαιούχων και τοποθέτησε άμεσα ανθρώπους έμπιστους στην ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ και το ΣΤΡΑΤΟ. Χρησιμοποίησε υπέρ του καθεστώτος τα μέσα ενημέρωσης της εποχής, ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ και ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ και άσκησε πολιτική ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΔΙΑΦΩΝΟΥΝΤΩΝ και κατά των εργατικών σωματείων, τοποθετώντας ανθρώπους της ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ και του κεφαλαίου ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ.

Βλέπετε να υπάρχουν μεγάλες διαφορές από την διακυβέρνηση στην ελληνική «Δημοκρατία»;
Μόνο η ονομασία αλλάζει. Οι πρακτικές είναι ίδιες.

Η ΧΙΤΛΕΡΙΚΗ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ.

Το κόμμα του Χίτλερ δεν λεγόταν “Φασιστικό” λεγόταν “Εθνικοσοσιαλιστικό Γερμανικό Εργατικό Κόμμα” (βλέπετε τα έβαλε όλα μέσα).

Κατέβηκε στις πρώτες εκλογές το 1923 με λίγα ποσοστά, το 1930 αύξησε πολύ τις δυνάμεις του και στις εκλογές του 1932 ήρθε πρώτο κόμμα κερδίζοντας 240 έδρες στο Γερμανικό Κοινοβούλιο. (μέχρι εδώ θυμίζει Δημοκρατία)

Να σημειωθεί ότι και εδώ ΟΛΗ Η ΑΡΧΟΥΣΑ ΤΑΞΗ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΟΚΕΦΑΛΑΙΟΥΧΩΝ είχε στηρίξει το κόμμα, που αμέσως και αυτό προώθησε δικούς του ανθρώπους στις θέσεις ΤΩΝ ΑΡΧΗΓΩΝ ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ. Εδώ δεν περιορίστηκε να χρησιμοποιήσει υπέρ του κόμματος μόνο το ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ και τις ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ της εποχής, αλλά δημιούργησε και υπουργείο προπαγάνδας.

Και στην Χιτλερική διακυβέρνηση, μόνο η ονομασία του κόμματος άλλαξε. Δεν λεγόταν “φασιστικό” αλλά “Εθνικοσοσιαλιστικό Γερμανικό Εργατικό Κόμμα” Οι πρακτικές όμως ήταν ίδιες.

Εδώ όμως δώστε λίγο προσοχή, γιατί ο Χίτλερ προχώρησε σε ακόμα μεγαλύτερη διακυβέρνηση τυραννίας, και επινόησε πρωτοφανείς προβοκάτσιες για να εκδιώξει τους πολιτικούς αντιπάλους. Μία από αυτές την ζήλεψε και ο “σοσιαλιστής” Θ. Πάγκαλος.

Μήπως θυμάστε, που στα επεισόδια της Κερατέας όταν του πέταξαν το γιαούρτι, είχε κατηγορήσει το ΣΥΡΙΖΑ, ότι πρόκειται να ΚΑΨΟΥΝ ΤΗ ΒΟΥΛΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ; (αν δεν το προσέξατε και δεν το θυμάστε, πολύ κακώς γιατί αυτό το είχε κάνει ο Χίτλερ).

Ο Χίτλερ, τον Οκτώβριο του 1933 και ενώ έχει κερδίσει τις εκλογές το 1932 έχοντας ισχυρή αυτοδυναμία με 240 έδρες, μέλη της νεολαίας του κόμματός του ΚΑΙΝΕ ΤΗΝ ΒΟΥΛΗ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ διαδίδοντας ότι ευθύνονται οι κομμουνιστές και άρχισε ο διωγμός τους. (στον “σοσιαλιστή” και “προοδευτικό” Θεόδωρο Πάγκαλο, αρέσουν οι πρακτικές του Χίτλερ).

Αυτό και αν είναι «σύμπτωση» ε;

Μετά από αυτό ο Χίτλερ έχοντας αριθμητική πλειοψηφία στη Βουλή ψηφίζει νόμο και θέτει ΕΚΤΟΣ ΝΟΜΟΥ ΟΛΑ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΤΩΝ ΑΝΤΙΦΡΟΝΟΥΝΤΩΝ. (Αυτό το ζήλεψε ο άλλος “σοσιαλιστής” ο Ε. Βενιζέλος, που ζητούσε να παραβιαστεί το Σύνταγμα και διά νόμου να τεθεί εκτός νόμου η “Χρυσή Αυγή”). Δημιουργεί o Χίτλερ και τα λεγόμενα «τάγματα εφόδου» που συλλαμβάνουν και φυλακίζουν τους πολιτικούς του αντιπάλους. Σημειωτέον ότι και τότε οι πολιτικοί αντίπαλοι του Χίτλερ, ήταν ψηφισμένοι από τον Γερμανικό λαό, που μετά από αυτό δεν μπορούσε να αντιδράσει.

Ότι θέλει πλέον να κάνει ο Χίτλερ το κάνει ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ.
ΨΗΦΙΖΕΙ ΝΟΜΟ και καταργεί και τη Βουλή, δημιουργώντας ΝΟΜΙΜΑ μονοκομματικό καθεστώς στη Γερμανία, με αρχηγό τον ίδιο. Είναι η εγκληματική αρχή του τέλους της Γερμανίας και του απλού λαού, από τον ίδιο τον ηγέτη του και ΜΕ ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ.

Προσέξτε Έλληνες γιατί ξεχάσαμε την ιστορία και ο κίνδυνος να την ξαναζήσουμε είναι πολύ ορατός.

ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΔΙΑ ΝΟΜΩΝ ΠΡΑΤΤΟΝΤΑΙ ΤΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ.

Είναι δυνατόν να υπάρχουν τόσες ομοιότητες και τόσες ίδιες πρακτικές διακυβέρνησης στο τυρρανικό καθεστώς του Μουσολίνι, στο τυραννικό καθεστώς του Χίτλερ και στην Ελληνική δημοκρατία με κυβέρνηση “δημοκρατών” και “προοδευτικών”;

Μόνο τις ονομασίες αλλάζουν για να μας τυφλώνουν. ΑΛΛΑ ΟΙ ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ ΟΛΩΝ TΩΝ ΤΥΡΡΑΝΩΝ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΙΔΙΕΣ.

Καταλαμβάνουν με νόμιμο τρόπο την εξουσία αφού εξαπατούν το λαό παρουσιάζοντας κάτι άλλο προεκλογικά. Έχουν την στήριξη του μεγάλου κεφαλαίου και των τραπεζών. Προωθούν δικούς τους ανθρώπους στις θέσεις αρχηγών Αστυνομίας και Στρατού. Τα ΜΜΕ τα έχουν στην υπηρεσία της προπαγάνδας και της παραπληροφόρησης. Διέλυσαν το συνδικαλιστικό κίνημα τοποθετώντας εντός των συνδικάτων κομματικά τους όργανα. Προεκλογικά τρομοκρατούν και εκβιάζουν το λαό, ακόμα και τους βουλευτές τους με διαγραφές αν υπάρξει αντίθετη άποψη και διά νόμων καταργούν ότι θέλουν δια νόμων αποκτούν ατιμωρησία για ό,τι κάνουν, δια νόμων “νομιμοποιούν” παρανομίες και δια νόμων πουλάνε και ξεπουλάνε την Ελλάδα.

ΚΑΙ ΔΙΑ ΝΟΜΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΦΙΜΩΣΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΛΕΓΟΜΕΝΟ “ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΟ” ΝΟΜΟ.

Όλοι οι ΤΥΡΡΑΝΟΙ τις ίδιες πρακτικές χρησιμοποιούν είτε το κόμμα τους λέγεται φασιστικό, είτε εργατικό, είτε σοσιαλιστικό, είτε δημοκρατικό.

ΤΥΡΡΑΝΟΣ ήταν και ο Μουσολίνι, ΤΥΡΑΝΝΟΣ ήταν και ο Χίτλερ, ΤΥΡΡΑΝΟΙ είναι και ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος, και όλοι όσοι στηρίζουν το σημερινό πολιτικό σύστημα, που το ονομάζουν “Δημοκρατικό και προοδευτικό”, για να κρύβουν τον ΤΥΡΡΑΝΟ που έχουν μέσα τους.

Και ενώ όλοι αυτοί οι ΤΥΡΡΑΝΟΙ ως νέοι Χίτλερ ψηφίζουν νόμους και δολοφονούν την Ελλάδα, συλλαμβάνουν και τους ψηφισμένους από τον λαό πολιτικούς τους αντιπάλους.

Όπως φαίνεται, είναι οι μόνοι πολιτικοί αντίπαλοι ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΛΕΓΧΟΝΤΑΙ γι’ αυτό και τους έχουν στοχοποιήσει πολύ καιρό τώρα. Σίγουρα δεν τους θέλουν αντιπάλους στις ΕΡΧΟΜΕΝΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ γιατί γνωρίζουν ότι κινδυνεύουν να βρεθούν αυτοί στην θέση των διωκώμενων και οι μέθοδοι και οι πρακτικές που χρησιμοποιούν είναι οι γνωστές που εφαρμόζουν τα ΤΥΡΡΑΝΙΚΑ ΚΑΘΕΣΤΩΤΑ. Προβοκάτσιες και μαζικές συλλήψεις. Διότι για όλους τους ΤΥΡΡΑΝΟΥΣ, κάποιος “άλλος” πρέπει να είναι ο κίνδυνος για την “δημοκρατία”.

Μην φανταστεί κανείς ότι υπερασπίζομαι τους τυράννους της Χρυσής Αυγής. Υπερασπίζομαι μόνο την δημοκρατία που οι πάντες έχουν “ασελγήσει” πάνω της. Ότι βγάζει η κάλπη, ο δημοκράτης το σέβεται, είτε του αρέσει είτε όχι.

Γνωρίζω, ότι τις τυραννικές ή φασιστικές του πεποιθήσεις και “ιδεολογίες” ο καθένας τις εφαρμόζει όταν αποκτήσει την ισχύ. Σήμερα έχουν την ισχύ οι “δημοκράτες”, οι “σοσιαλιστές” και οι “προοδευτικοί” και εκδιώκουν τους δικούς τους πολιτικούς αντιπάλους, που είναι η “Χρυσή Αυγή”. Αν αποκτήσει την ισχύ η “Χρυσή Αυγή”, θα εκδιώξει και θα φυλακίσει τους δικούς της αντιπάλους. Το δημοκρατικό πνεύμα, έχει “φτερουγίσει” και έχει πετάξει μακριά από όλους αυτούς.

Αλλά η “Χρυσή Αυγή” δεν παρουσιάστηκε σαν κάτι διαφορετικό από αυτό που είναι. Γι’ αυτό αηδιάζω περισσότερο με την υποκρισία αυτών που δηλώνουν “δημοκράτες”, “σοσιαλιστές” και “προοδευτικοί”, ενώ σε κάθε τους ενέργεια και σκέψη, βγάζουν τον φασίστα και τον τύραννο που κρύβουν μέσα τους.

Κατηγορούν τον φασισμό και τον Χίτλερ, ενώ εφαρμόζουν τις ίδιες πρακτικές διακυβέρνησης που κατηγορούν. Προβάλλουν ανθρώπους “προοδευτικούς” που γράφουν στιχάκια σαν αυτό: «Τον φασισμό βαθιά κατάλαβέ τον, δεν θα πεθάνει μόνος τσάκισέ τον». Το έγραψε ο “δημοκράτης” Φώντας Λάδης, που δεν αντιλαμβάνεται ότι έβγαλε τον φασίστα από μέσα του, γιατί ο στίχος είναι άκρως φασιστικός.

Ο στίχος θα μπορούσε να λέει: «Τον κομμουνισμό βαθιά κατάλαβέ τον, δεν θα πεθάνει μόνος τσάκισέ τον» και να τον έχει γράψει ένας “χρυσαυγίτης”.

O κάθε ένας έχει φτιάξει ένα κόσμο όπως του αρέσει, χωρίς να αναγνωρίζει ότι αυτό το δικαίωμα το έχει και ο άλλος. Και ο καθένας “τσακίζει” τον άλλον, επειδή στον δικό του κόσμο, οι ιδέες του άλλου, δεν “χωράνε”.

Αυτός είναι ο ορισμός του φασισμού. Και είναι μέγιστη υποκρισία όταν το λέει “χρυσαυγίτης” να είναι φασίστας, και όταν το λέει ο Φώντας Λάδης να είναι “δημοκράτης”. Στην δημοκρατία δεν υπάρχει “τσάκισε” την αντίθετη άποψη. Αυτό υπάρχει μόνο στον φασισμό.

Η Ελλάδα και ο ελληνικός λαός σήμερα δεν κινδυνεύουν από άλλους φασίστες, αλλά από τους ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΠΟΥ ΝΟΜΟΘΕΤΟΥΝ ΚΑΙ ΠΟΥ ΩΣ ΝΕΟΙ “ΧΙΤΛΕΡ”, ΜΕ ΝΟΜΟΥΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΟ.

ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΧΝΑΜΕ ότι τον Χίτλερ τον είπαν ΠΑΡΑΦΡΟΝΑ, όταν είδαν τα συντρίμμια και τους νεκρούς, που άφησαν πίσω οι πράξεις του.

Νομίζω όλοι έχουμε αντιληφθεί που έφτασαν τη χώρα με τις ενέργειές τους. Βλέπουμε ανθρώπους συντρίμμια να ψάχνουν στα σκουπίδια και μαζεύουμε καθημερινά νεκρούς από αυτοκτονίες.

ΠΟΙΟΣ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΔΕΙ ΕΤΣΙ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ;
ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΠΑΡΑΦΡΟΝΕΣ;
ΑΣ ΤΟΥΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ ΟΣΟ ΜΠΟΡΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΕΚΤΟΣ ΝΟΜΟΥ.
ΑΝ ΚΑΙ ΟΛΑ ΔΕΙΧΝΟΥΝ, ΟΤΙ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ ΣΥΝΕΡΓΟΙ.

“Τον φασισμό βαθιά κατάλαβέ τον”
«Δεν έχει χρώμα ο φασισμός ούτε η τυραννία
είτε τον λένε ναζισμό είτε τρομοκρατία.
Άλλοι τον λένε… “σοσιαλισμό”, άλλοι… “δημοκρατία”.
Πολλές οι ονομασίες του, περίτεχνα τον κρύβουν.
Μόνο από τις πράξεις του μπορείς να τον γνωρίσεις
και μόνο με την ψήφο σου μπορείς να τον “τσακίσεις”».

Ιωάννης Λαμπρόπουλος
Συγγραφέας - ερευνητής


Σχόλιο ιστολογίου: 

Ο Τσίπρας κατήγγειλε ότι παρακολουθείται το τηλέφωνό του, αλλά και τα τηλέφωνα στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ. Μετά την απάντηση Δένδια για προσφυγή στη Δικαιοσύνη και κατάθεση στοιχείων, η στάση του ΣΥΡΙΖΑ άλλαξε και χωρίς να επιβεβαιώνουν τα περί καταγγελίας του Αλέξη Τσίπρα στην Κ.Ο. του κόμματος, ότι παραλουθούνται τα τηλέφωνά τους, πιθανώς και τα e-mails τους από την ΕΥΠ, αλλά και χωρίς να αποκλείουν το γεγονός να έχει συμβεί στο παρελθόν, άνθρωποι του στενού περιβάλλοντος του Αλέξη Τσίπρα εμφανίστηκαν ιδιαίτερα επιφυλακτικοί με το θέμα.

Το θέμα που προκύπτει δεν έχει να κάνει με αυτά που δηλώνει ο Τσίπρας, αλλά με αυτούς που πληροφόρησαν τον αρχηγό του ΣΥΡΙΖΑ (αποκλείεται να είναι η πρώτη φορά, αφού ο κ. Τσίπρας ανακοίνωσε χωρίς δεύτερη σκέψη τις πληροφορίες που είχε), οι οποίοι φαίνεται πως όχι μόνο δεν είναι αξιόπιστοι, πως όχι μόνο βρίσκονται στην ΕΥΠ και εκμεταλλεύονται τη θέση τους για "παροχή υπηρεσιών" αλλά και εξασφάλισή τους κάτω από την ομπρέλα του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά φαίνεται πως σε αυτή τους την προσπάθεια παραπληροφορούν (συνειδητά ή ασυνείδητα;) τον Τσίπρα και τον εκθέτουν σε λάθη που "πληρώνονται" με ψήφους, αφού ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζεται αναξιόπιστος και με "περιβάλλον" απολύτως ύποπτο για τους σκοπούς του...

Διαψεύδουν βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ τα περί παρακολούθησης του προσωπικού τηλεφώνου του Α. Τσίπρα 

Νέες διαστάσεις παίρνει η καταγγελία του προέδρου της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, για παρακολούθηση του προσωπικού τηλεφώνου του Αλέξη Τσίπρα, την οποία επικαλείται κυριακάτικη εφημερίδα, καλώντας μάλιστα τους βουλευτές του να προσέχουν. Σήμερα βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ διαψεύδουν το σχετικό δημοσίευμα, λέγοντας ότι δεν ακούστηκε κάτι σχετικό.

Μιλώντας σε ραδιοφωνική εκπομπή ο Κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του κόμματος Παναγιώτης Κουρουμπλής, τόνισε ότι δεν ειπώθηκε κάτι τέτοιο στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ.

«Ήμουν στη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας και ο Αλέξης Τσίπρας δεν μου είπε «μη μιλάς στο τηλέφωνο γιατί κάποιοι σε ακούν» σχολίασε σήμερα η Ρένα Δούρου, μιλώντας στο Mega.

Εξήγησε πως αυτό που ειπώθηκε στη συνεδρίαση είναι ότι σε μια χώρα που παρακολουθούσαν τον πρωθυπουργό, πρέπει να δοθούν εξηγήσεις για το πώς παρακολουθούσε η αντιτρομοκρατική όλο αυτό το διάστημα.

Σε ανακοίνωση του για το θέμα ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Σίμος Κεδικογλου δήλωσε πως πέρασε ήδη μια ημέρα και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν απαντά.
«Ξαναρωτάμε λοιπόν: Διαψεύδουν ή όχι, το δημοσίευμα με τις απαράδεκτες καταγγελίες του κ.Τσίπρα για τηλεφωνικές παρακολουθήσεις με στόχο τον ίδιο και βουλευτές του;» πρόσθεσε ο κ. Κεδίκογλου.
Χτες το bankingnews μετέδιδε: Την παρακολούθησή του προσωπικού τηλεφώνου του από την ΕΥΠ καταγγέλει ο πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας, καλώντας τους βουλευτές του κόμματος να προσέχουν... Άμεση ήταν η απάντηση από τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη, Νίκο Δένδια, αναφορικά με την καταγγελία που δημοσιεύεται στο κυριακάτικο φύλλο της RealNews. Αναλυτικά, στη συνεδρίαση της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ την περασμένη Τετάρτη, ο Αλέξης Τσίπρας τόνισε πως οι μυστικές υπηρεσίες της χώρας παρακολουθούν το τηλέφωνό του.

"Σύντροφοι να προσέχετε. Τα τηλέφωνά μας παρακολουθούνται. Και το δικό μου, και τα δικά σας", φέρεται να δήώσε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ. 

Ο υπουργός Δημόσιας Τάξης, Νίκος Δένδιας, κάλεσε τον Αλέξη Τσίπρα είτε να διαψεύσει ότι είπε κάτι τέτοιο στη συνεδρίαση της ΚΟ, είτε να καταθέσει μηνυτήρια αναφορά.

«Ζητάμε από τον κ. Τσίπρα να διαψεύσει άμεσα ότι διατύπωσε τον εξωφρενικό για ευνομούμενο Κράτος ισχυρισμό ή να καταθέσει μηνυτήρια αναφορά. Σε διαφορετική περίπτωση παραμένει υπόλογος απέναντι στην Πολιτεία και τα συντεταγμένα όργανα του Κράτους, τα οποία εκ προθέσεως συκοφαντεί», αναφέρει ο κ. Δένδιας.

Ο Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος του ΠΑΣΟΚ αναφέρθηκε στο γεγονός, μέσω twitter:

«Ο κ. Τσίπρας δήλωσε ότι παρακολουθούν το τηλέφωνό του. Απαράδεκτο και θλιβερό εάν συμβαίνει. Πρέπει άμεσα να καταθέσει στοιχεία που να το αποδεικνύουν. Είναι απλά θεωρίες συνωμοσίας που προκαλούν μεγαλύτερη ανησυχία κ ρίχνουν λάδι στη φωτιά. Ελπίζουμε σύντομα να απαντήσει»
τόνισε.

Πηγή: Βanking News



Του Νεκτάριου Δαπέργολα, Δρα Ιστορίας του ΑΠΘ 
 

Είναι γνωστό ότι ζούμε σε δύσκολους καιρούς, κατά τους οποίους ακόμη και οι λέξεις έχουν χάσει το νόημά τους και (από κάποιους) ακόμη και τα απολύτως αυτονόητα λογίζονται – και συχνά περιπαίζονται – ως ανόητα. Πολύ μεγαλύτερη είναι ασφαλώς η σύγχυση, όσον αφορά το θέμα των ταυτοτήτων. Μέσα σε έναν κόσμο που μεταβάλλεται και προσπαθεί να επαναπροσδιοριστεί, αυτομάτως το ζήτημα «ποιοι είμαστε» – ή ακόμη ακριβέστερα «ποιοι αισθανόμαστε ότι είμαστε», το ζήτημα της ίδιας μας της αυτοσυνειδησίας, ανάγεται σε μείζον.

Μέσα στα πλαίσια αυτά, η απόπειρα προσδιορισμού της νεοελληνικής ταυτότητας – είτε στην αυθεντική, είτε και στις μεταλλαγμένες εκδοχές της (δεδομένου άλλωστε ότι ποτέ δεν ήταν κάτι στατικό, αλλά στο πέρασμα του χρόνου υπέστη μεγάλες μεταβολές λόγω εσωτερικών μετεξελίξεων, αλλά και έξωθεν επεμβάσεων), δεν είναι καθόλου απλό έργο. Θα επιχειρήσουμε εδώ μία πολύ ταπεινή και – μοιραία – ατελέστατη απόπειρα προς αυτή την κατεύθυνση, επικεντρώνοντας μάλιστα κυρίως σ’ εκείνη τη διάσταση της ταυτότητάς μας, που σχηματικά θα τολμούσαμε να την αποκαλέσουμε «θρησκευτική».

Γιατί «σχηματικά» και γιατί μιλάμε περί…τόλμης; Μα επειδή βεβαίως ένας τέτοιος επιμερισμός θα ήταν κάποτε εντελώς ανόητος (και ακόμη περισσότερο παντελώς ακατανόητος), δεδομένου ότι η Ορθοδοξία ήταν όχι απλώς το βασικότερο δομικό στοιχείο της ταυτότητάς μας, αλλά κάτι πολύ ουσιωδέστερο και βαθύτερο ακόμη κι από αυτό: ήταν η ίδια η ψυχή της, το ίδιο το εσώτατο οξυγόνο της, ένας συνολικός τρόπος ζωής, συμπεριφοράς και συναντίληψης των πάντων, ένα συνολικό πλαίσιο για την προσέγγιση όχι μόνο του Θεού, αλλά και του ανθρώπινου προσώπου, καθώς όμως και αυτής ακόμη της άψυχης κτίσεως. Ήταν με λίγα λόγια ο ίδιος ο καθ’ ημάς Τρόπος εν τω συνόλω του, ώστε να φαντάζει απολύτως γελοία και αντι-ιστορική η διάκρισή της από τα υπόλοιπα συστατικά αυτού που σχηματικά αποκαλούμε «νεοελληνική ταυτότητα». Ταυτόχρονα όμως οφείλουμε επίσης να τονίσουμε πως και ο όρος «θρησκεία» για εμάς τους ορθοδόξους κανονικά δεν έχει νόημα, γιατί είναι όρος που κυρίως περιγράφει ένα στατικό ηθικιστικό αξιακό σύστημα, το οποίο φυσικά ουδεμία σχέση έχει με τον άνεμο που λέγεται Ορθοδοξία. Και ο άνεμος δεν περιγράφεται, ούτε και μπαίνει σε καλούπια. Θα κρατήσουμε ωστόσο παρ’ όλα αυτά τον όρο «θρησκευτική διάσταση» της ταυτότητάς μας, γιατί δυστυχώς εδώ και αρκετές δεκαετίες έχει αποκτήσει πλέον πρακτικά και για εμάς νόημα.

Και εννοώ ασφαλώς τη μετάλλαξη της εν λόγω ταυτότητας, εξαιτίας κυρίως της σταδιακής «θρησκειοποίησης» του εκκλησιαστικού γεγονότος, μιας εξέλιξης που συντελέστηκε μέσα από μία καθαρά προτεστάντικου τύπου ευσεβιστική κωδικοποίηση, η οποία ουσιαστικά συνοδεύει όλη τη σύγχρονη ιστορία μας. Ανάγει τις απαρχές της ήδη στην προεπαναστατική περίοδο, την εποχή που φτάνουν και στην καθ’ ημάς Ανατολή οι τοξικές ουσίες του λεγόμενου Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού (ή…Διασκοτισμού – όπως τουλάχιστον τινές εξ ημών έχουμε εδώ και πολλά χρόνια καταλήξει), τότε δηλαδή που η εισβολή της αυτιστικής εκείνης αποθέωσης του Ορθού Λόγου (μέσω των ευρωπαϊκών…στοών – για να μην ξεχνιόμαστε – δεδομένου ότι άπαντες οι δήθεν ορθολογιστές διαφωτιστές της Δύσης ήταν στην πραγματικότητα αποκρυφιστές και μασώνοι), ακόμη και όταν δεν ωθεί στην κατασυκοφάντηση της πίστης ως μεσαιωνικού σκοταδισμού, οδηγεί το λιγότερο σε μια πρώιμη μορφή θεολογικής εκκοσμίκευσης. Στη συνέχεια έχουμε την Επανάσταση του ’21, με την οποία ένα τμήμα του Ελληνισμού ελευθερώθηκε μεν από τον τουρκικό ζυγό, γρήγορα πέρασε όμως κάτω από άλλους (ενίοτε μάλιστα πολύ χειρότερους), μετατρεπόμενο σε έρμαιο στα χέρια αλλοτρίων συμφερόντων, σε προτεκτοράτο στα χέρια ξένων δυνάμεων, σε άθλιο θύμα της οικονομικής του καχεξίας και βασικά βεβαίως σε πεδίο επιβολής ξένων πολιτισμικών προτύπων, που οδήγησαν στην πνευματική του διάβρωση, αλλοτρίωση και εν τέλει εκποίηση. Η μετάλλαξη λοιπόν της ταυτότητάς μας συνεχίζεται στους νέους αυτούς καιρούς, τους καιρούς του ελλαδικού κρατικού ψευδο-μορφώματος του 1830, αυτού του ψεύτικου ρωμέηκου που προφήτεψε ο πατρο-Κοσμάς, αυτού του ελεεινού ρωμέηκου, για το οποίο μιλώντας ο μέγας Μακρυγιάννης, είχε φτάσει στο σημείο να πει ότι πως τέτοια λευτεριά τη σιχάθηκε και ότι «αν μας έλεγε κανένας αυτείνη την λευτεριά όπου γευόμαστε, θα παρικαλούσαμε τον Θεόν να μας αφήσει εις τους Τούρκους άλλα τόσα χρόνια, όσο να γνωρίσουν οι άνθρωποι τι θα ειπή πατρίδα, τι θα ειπή θρησκεία, φιλοτιμία, αρετή και τιμιότη». Και συνεχίζει μετά τη διαδρομή της  κατά τον ύστερο 19ο αιώνα και καθ’ όλο τον 20ό, μέσα από ένα συνεχή εκδυτικισμό, μέσα από την (αναφανδόν χρήζουσα ψυχιατρικής έρευνας) προσπάθεια μας να πετάξουμε πάση…θυσία στη χωματερή, ως πλεγματικοί νεόπλουτοι, την Ουσία μας, όλα τα σημαίνοντα και σημαινόμενα του καθ’ ημάς Τρόπου, όλα αυτά δηλαδή που μας γέννησαν και μας κράτησαν ζωντανούς επί χιλιετίες. Ήταν ακριβώς η απόπειρα να γίνουμε «πολιτισμένοι», πιθηκίζοντας ξένα πρότυπα και τρόπους αλλότριους. Η απόπειρα για να μάθουμε να ψελλίζουμε, κατά πώς λέει κι ο Σεφέρης, «σπασμένες λέξεις από ξένες γλώσσες»…

Το εγχείρημα αυτό (και ανεξάρτητα βεβαίως από τα ξένα κέντρα της εκπορεύσεώς του) ήταν συνάμα επί πολλές δεκαετίες και η νευρωτική εμμονή της ελλαδικής άρχουσας τάξης, της λεγόμενης αστικής και μεγαλοαστικής. Και επειδή ασφαλώς δεν επρόκειτο για τάξη φυσιολογικά αναπτυγμένη (και για τούτο ιδεολογικά συγκροτημένη), το εν λόγω εγχείρημα υπήρξε κωμικοτραγικό. Μιλάμε απλώς για μία καλοζωισμένη γουνένδυτη κουρελαρία, η οποία λες και αισθάνθηκε ότι έπρεπε να εκπληρώσει ένα κιτς νεοπλουτίστικο…κάρμα αυτο-ευνουχισμένου γραικύλου – και έτσι μπόρεσε χωρίς πολλές διαδικασίες να περάσει από τον κύκλιο χρόνο στον γραμμικό «εκσυγχρονισμό», από το χαροποιό πένθος στη χαζοχαρούμενη χυδαιότητα, από το όραμα στο κομπόδεμα, από τον Ρωμανό τον Μελωδό στον Χαίντελ, από τον τσάμικο στον Τζίμη Μακούλη (και αργότερα βέβαια στον Μαζωνάκη και την…Καλομοίρα), από τον Μακρυγιάννη στις «Δύο Ορφανές» και μετά στον Κούντερα και τον Κοέλο, με ολίγη από «ΚΛΙΚ», «NITRO» και έτερους life style μεγαλοχαρτοπολτούς. Μέσα στη συνολική αυτή εκπάγλου κάλλους…πολιτιστική σύνθεση ουδεμία θέση πλέον είχε (όπως εύκολα αντιλαμβάνεται και ο πλέον αδαής) η Ορθοδοξία, που άλλωστε, όπως είπαμε, είχε ήδη – μέσα στο μυαλό των πολλών – μετεξελιχθεί σε αξιακό ηθικισμό, άρα και σε σύστημα υποκείμενο σε κάθε είδους αμφισβήτηση. Ήρθε μετά και η περαιτέρω νόθευση των παραεκκλησιαστικών οργανώσεων, ήρθε και η χυδαία πολιτική καπηλεία με τις…«Ελλάδες των Ελλήνων Χριστιανών» και έτσι μπήκανε πια στη θέση τους και οι έσχατες ψηφίδες.

Κάπως έτσι (και βεβαίως πολύ σχηματικά) ήταν που απωλέσαμε τον εαυτό μας στη διάρκεια αυτής της διαδρομής των τελευταίων δύο περίπου αιώνων. Και μετά και από την βαθύτατα τραγική περίοδο της λεγόμενης Μεταπολίτευσης, οπότε και όλος ο προηγούμενος κατήφορος μεταβλήθηκε σε οφθαλμοφανή ελεύθερη πτώση, φτάσαμε πια εδώ, στην Ελλάδα του σήμερα, στην Ελλάδα του ασύδοτου πλουτισμού, της εκσυγχρονιστικής υστερίας, της πολιτιστικής ασυναρτησίας, της πολιτικής διαφθοράς, της εκκλησιαστικής εκκοσμίκευσης, της μιθριδατικής άμβλυνσης όλων των αξιών, της ευρύτερης κρίσης όλων των θεσμών. Σε μία Ελλάδα, που εδώ και μερικές δεκαετίες τη λυμαίνονται σκοτεινοί μεγαλοεργολάβοι και μεγαλοεκδότες, τραγικοί πολιτικοί, αγύρτες δημοσιογράφοι, εθνομηδενιστές ψευδο-κουλτουριάρηδες, εκκοσμικευμένοι ρασοφόροι, αντάξιοι όμως δυστυχώς όλοι τους ημών, δηλαδή ενός λαού τυφλού πλέον και αμνησιακού, ενός λαού που καθημερινά βουλιάζει ολοένα και περισσότερο στη βαθύτερη παρακμή και στην απόλυτη ανοησία, ενός λαού που δεν ξέρει πια εδώ και πολλά χρόνια «πού πατά και πού πηγαίνει».

Αυτή ήταν η πρώτη μεγάλη αλλοίωση της ταυτότητάς μας. Η μεταποίηση της Ορθοδοξίας σε ηθικιστικό σύστημα αξιών. Και επειδή, όπως ήδη προανέφερα, η Ορθοδοξία δεν ήταν απλώς μία «θρησκεία», αλλά εν συνόλω ο καθ’ ημάς Τρόπος, μία βιωματική σχέση με τα πάντα, τον Θεό, τον συνάνθρωπο και τη φύση, μία σχέση με το υπέρ Λόγον, αλλά και το κατά Λόγον, η μετάλλαξη αυτή δεν μας μετέτρεψε απλώς σε άλλου είδους…χριστιανούς. Μας μετέτρεψε σε άλλου είδους όντα – από κάθε άποψη. Η μεταποίηση και ο συνεπαγόμενος εκφυλισμός της πίστης σε ιδεολογία άλλαξαν σταδιακά ολόκληρη τη στάση μας απέναντι στον κόσμο και στα πράγματα. Η ταυτότητά μας, η νεοελληνική ταυτότητα, ήταν μέχρι τότε συνολική, ολιστική, τα περιλάμβανε όλα: ιστορία, παράδοση, πίστη, γλώσσα, τέχνη, τα πάντα. Τώρα πλέον αυτή η ταυτότητα σταδιακά διασπάται, κατακερματίζεται σε πολλαπλές επιμέρους ταυτότητες. Ταυτότητες λειψές, ατελέσφορες, ακρωτηριασμένες. Και έτσι ακριβώς είναι που ξεκινά η σύγχρονη νεοελληνική μας υπαρξιακή σύγχυση. Ή – μάλλον ακριβέστερα – η νεοελλαδική μας σύγχυση, καθώς αυτή η εξέλιξη έχει ως πηγή της το κρατικό εξάμβλωμα του 1830. Τον υπόλοιπο Ελληνισμό δεν τον αφορά κατ’ αρχάς. Αρχίζει να τον αφορά, από τη στιγμή που και αυτός αρχίζει να συνδέεται ή σταδιακά να ενσωματώνεται στο συγκεκριμένο πανάθλιο μόρφωμα.

Μία αντίδραση τώρα απέναντι σε όλα αυτά διαφάνηκε βεβαίως με την άνθηση του αγιορείτικου (και όχι μόνο) ορθόδοξου μοναχισμού και το άνοιγμά του προς τον πνευματικά χειμαζόμενο ελληνικό λαό. Η άνθηση αυτή, η οποία ασφαλώς συνοδεύτηκε και από την εμφάνιση κάποιων πολύ εμβληματικών περιπτώσεων σύγχρονης αγιότητας, που έπαιξαν τον ρόλο του πνευματικού φάρου, συνέπεσε χρονικά με την έσχατη κατάπτωση των τελευταίων 3-4 δεκαετιών, και φυσικά αυτό μόνο…συμπτωματικά δεν μπορεί να συνέβη, αλλά (για τους έχοντας τουλάχιστον ώτα ακούειν και οφθαλμούς οράν) οφείλει να εκληφθεί ως μία ξεκάθαρη εκδήλωση της πρόνοιας του Θεού, για τη στήριξη των ανθρώπων απέναντι στην εν εξελίξει ολομέτωπη ζοφοπνεμένη λαίλαπα του «εκσυγχρονισμού».

Ταυτόχρονα πάντως αξίζει για ιστορικούς λόγους να αναφερθεί και η εμφάνιση (πάλι κάπου εκεί, μέσα στη δεκαετία του ’70) και κάποιων παρεών από θεολόγους και διανοητές, που κήρυξαν την επιστροφή στις πηγές και την αυθεντική μας ταυτότητα, στην προπτωτική της περίοδο. Χαρακτηριστικότερη ίσως ανάμεσά τους η κίνηση των λεγόμενων Νεο-ορθοδόξων, μία κίνηση ωστόσο που είχε δυστυχώς πολύ βασικές ατέλειες, με κυριότερη τον διανοουμενίστικο χαρακτήρα της. Και όχι πως αυτό είναι κατ’ ανάγκην κακό, στην προκείμενη όμως περίπτωση είναι φανερό ότι δεν μπορείς να μιλάς για το ορθόδοξο βίωμα – και το βίωμα αυτό να προσπαθείς να το προσεγγίσεις εγκεφαλικά και μάλιστα με φιλοσοφική αλαζονική αυταρέσκεια, τουτέστιν άνευ ίχνους ταπεινώσεως. Αυτός ήταν πιθανότατα και ο λόγος που η συγκεκριμένη κίνηση απέτυχε τελικά, εκτρεπόμενη μάλιστα και σε εξίσου αυτάρεσκες (νεο-νικολαϊτικές, ευδαιμονιστικές ή άλλες) θεολογικές πλάνες. Η κατάληξη είναι βεβαίως γνωστή, με εμφανέστερα παραδείγματα ασφαλώς την τραγική νεοεποχίτικη κατάντια του πάλαι ποτέ ενδιαφέροντος (αν μη τι άλλο) χώρου της «Σύναξης», αλλά βεβαίως και την περίπτωση διανοητών τύπου Ράμφου, που όχι μόνο δεν μπόρεσαν ποτέ τους να γίνουν…Κόντογλου, αλλά υπό το βάρος της πλάνης τους κατάντησαν τελικά εδώ και χρόνια νεοταξίτες απολογητές της Παγκοσμιοποίησης και θλιβερά εξαπτέρυγα του συστήματος. Παρ’ όλα αυτά όμως, για να μην είμαστε ισοπεδωτικοί, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι η εν λόγω κίνηση στον καιρό της, έναν καιρό βαθιάς πνευματικής ξηρασίας, έπαιξε αναμφίβολα και αυτή τον ρόλο μιας γέφυρας, ώστε κάποιοι άνθρωποι να ξεφύγουν από τα αστεία προτεστάντικα κειμενάκια των θεολόγων της δεκαετίας του ’50 και του ’60 και να ξαναβρούν τον Μέγα Βασίλειο, τον Γρηγόριο Νύσσης, τον Συμεών τον Νέο Θεολόγο, να ξαναψάξουν πίσω στην παράδοση και τον ξεχασμένο μας πνευματικό πλούτο. Και επειδή τίποτε δεν πάει χαμένο, τον ρόλο αυτό τον συνέχισαν τα τελευταία χρόνια άλλες ομάδες και παρέες, βασισμένες αναμφίβολα σε πιο υγιείς και στέρεες πνευματικές βάσεις.

Βλέπουμε όμως ότι (ίσως επειδή και να ζούμε σε έσχατους καιρούς) ο Θεός επέτρεψε στο εν Ελλάδι σύστημα να αναδιπλωθεί και να αντεπιτεθεί. Ο λόγος άλλωστε είναι αναφανδόν για ένα σύστημα που βρισκόταν πάντοτε σε ευθεία εξάρτηση (εντολοδόχου) από την παγκόσμια κραταιά σιωνιστική συμμορία και είχε ως εκ τούτου άπειρα υλικά μέσα στη διάθεσή του.  Γι’ αυτό και η νέα αυτή επίθεση δεν εκφύλισε μόνο κάποιες παρέες θεολογούντων διανοητών του ύστερου 20ού αιώνα σε πλανεμένες παρα-ορθόδοξες σέχτες, ούτε διέλυσε μόνο με το νεοεποχίτικό της δηλητήριο τις θεολογικές σχολές, ούτε γέννησε μόνο την εκτρωματικά απερινόητη τραγικωμωδία της (αυτοφερόμενης ως) «μεταπατερικής θεολογίας», αλλά ούτε και διάβρωσε μόνο τους πλείστους ταγούς της ελλαδικής διοικούσας Εκκλησίας. Την επίθεση αυτή την ένιωσε στο πετσί του εν τέλει μέχρι και ο αγιορείτικος μοναχισμός: η εκκοσμίκευση και η εξάρτηση από υλικά αγαθά (και κοινοτικά κεφάλαια) ήταν δυστυχώς για τον τελευταίο η άλλη (και ολωσδιόλου θλιβερή) όψη του νομίσματος – σε σχέση με την προαναφερθείσα του άνθηση.

Και για να το πούμε πλέον και με άλλα λόγια (και καθώς συνεχίζουμε βεβαίως να μιλάμε για την ορθόδοξη νεοελληνική ταυτότητα): ως άμεση και βασικότατη συνέπεια αυτής της έσχατης επίθεσης ζούμε σήμερα μία ακόμη νέα μεγάλη μετάλλαξη. Και αυτή πλέον δεν αφορά ασφαλώς μόνο σ’ εμάς τους Έλληνες, αλλά αποτελεί ένα φαινόμενο παγκόσμιο. Ζούμε την απόπειρα επιβολής του τέλους των θρησκειών, μέσα από μία οφθαλμοφανώς τεχνητή διαδικασία ενός γενικότερου θρησκευτικού συγκρητισμού, που έχει ως άμεσους στόχους του την άμβλυνση της θρησκευτικής συνείδησης των λαών, τη σταδιακή ισοπέδωση (μέσα από τη μιθριδατική εξοικείωση με τις συνεχείς επαφές, τους «διαλόγους» και τις συμπροσευχές) των θρησκευτικών τους ιδιαιτεροτήτων και την ψυχολογική τους προετοιμασία για το σερβίρισμα της νεοεποχίτικης πανθρησκειακής σαλάτας, της οποίας η παρασκευή βρίσκεται ήδη εν πλήρη εξελίξει. Ποιοι είναι τώρα αυτοί που την παρασκευάζουν και τη σερβίρουν, με όργανα τα κατά τόπους «παπαγαλάκια» τους; Μα ασφαλώς τα ίδια αφεντικά που προωθούν και τις άλλες απόπειρες συγκρητισμού, σε ευρύτερα πολιτισμικό πλέον και κοινωνικό επίπεδο. Όλες αυτές οι απόπειρες φυσικά υποκρύπτονται στο δεύτερο επίπεδο ανάγνωσης της λεγόμενης Παγκοσμιοποίησης.

Για την Παγκοσμιοποίηση θα πρέπει ασφαλώς να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν έχει μόνο τις δεδομένες οικονομικές και πολιτικές διαστάσεις (τις οποίες όλοι λίγο-πολύ γνωρίζουν), αλλά και άλλες, πολύ βαθύτερες παραμέτρους (τις οποίες πολύ λιγότεροι έστω υποψιάζονται). Και εννοώ φυσικά την πλήρη πνευματική και πολιτισμική διαπλανητική ισοπέδωση, η οποία προωθείται μέσα από τις άοκνες προσπάθειες για διάλυση των θρησκειών, των εθνικών πολιτισμών και των εθνικών γλωσσών. Και να ξεκαθαρίσουμε ακόμη ότι το παιχνίδι που αυτή τη στιγμή παίζεται πάνω στον πλανήτη, είναι πρωτίστως πνευματικό και θρησκευτικό – και εντελώς δευτερευόντως πολιτικό και οικονομικό. Σε πείσμα όλων των προσεγγίσεων που εδράζονται στο (ενίοτε χρήσιμο μεν, αλλά βεβαίως και απελπιστικά απλοϊκό) μαρξιστικό μοντέλο, είναι αρίδηλο ότι η οικονομική και πολιτική υποταγή των λαών αποτελεί στην πραγματικότητα το μέσο για την πνευματική τους άλωση – και όχι το αντίστροφο. Αυτό δείχνουν δυστυχώς ενίοτε να το αγνοούν ακόμη και κάποιοι πολύ σοβαροί – κατά τα άλλα – και ιδιαίτερα καλοπροαίρετοι μελετητές του «δικού» μας ευρύτερου χώρου, που όμως έτσι αδυνατούν ασφαλώς να ερμηνεύσουν το τι πραγματικά κρύβεται πίσω από τις σύγχρονες παγκόσμιες εξελίξεις. Και εννοώ φυσικά ανάμεσα σε αυτές και τη λεγόμενη «παγκόσμια οικονομική κρίση», για την οποία π.χ. είναι εντελώς κωμικό το να επιχειρούμε να την αποδώσουμε (και το λέω πολύ σχηματικά) σε μία απλώς κρίση του καπιταλιστικού συστήματος. Αντίθετα, αυτή η απερίγραπτα εκτρωματική ιστορία, όπου άπας ουσιαστικά ο πλανήτης εμφανίζεται να χρωστά ιλιγγιώδη ποσά σε κάποια ολότελα μυστηριώδη κέντρα και…παράκεντρα (τύπου Παγκόσμιας Τράπεζας ή ετέρων συναφών…φιλανθρωπικών σωματείων), ποσά μάλιστα που στην πραγματικότητα δεν υφίστανται καν, είναι μία ιστορία που δεν μπορεί να εξηγηθεί με οικονομικούς όρους. Μπορεί αποκλειστικά και μόνο με πνευματικούς. Είναι προδήλως μία απολύτως τεχνητή και κατευθυνόμενη εξέλιξη, που στοχεύει αφ’ ενός στην ανακατανομή του παγκόσμιου πλούτου και ακολούθως τη συγκέντρωσή του στα χέρια όλο και λιγότερων (και βασικότατων – κατά θαυμαστή…σύμπτωση – μελών της σιωνιστικής μαφίας) και αφ’ ετέρου στην παγκόσμια αποσταθεροποίηση, που απλούστατα θα διαμορφώσει τις κατάλληλες οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες για την αποδοχή του νέου μεγάλου παγκοσμίου δόγματος.

Και βεβαίως το νέο αυτό δόγμα είναι «Μία θρησκεία – Μία οικονομία – Ένας πολιτισμός – Μία ηγεσία». Ό, τι κι αν σας θυμίζει αυτό (είτε Τζωρτζ Όργουελ, είτε Αποκάλυψη του Ιωάννη), η ουσία δεν αλλάζει. Και το δόγμα αυτό, για να επιβληθεί, προϋποθέτει λαούς απαίδευτους, ιστορικά αποπροσανατολισμένους, εθνικά διαλυμένους, γλωσσικά κατεστραμμένους και θρησκευτικά αποχρωματισμένους. Και ταυτόχρονα βεβαίως λαούς καταβεβεβλημένους από τον φόβο, όθεν και η συνεχόμενη εδώ και πολλά χρόνια τρομολαγνεία με τις δήθεν Αλ Κάιντες, τις δήθεν επιδημίες και πανδημίες και την επίσης δήθεν απειλή της παγκόσμιας οικονομικής κατάρρευσης (που φυσικά, όπως προαναφέρθηκε, είναι όντως απειλή, αλλά στην πραγματικότητα ουδεμίαν σχέσιν έχουσα μ’ αυτό που μας σερβίρουν καθημερινά τα εγκάθετα ΜΜΕ). Τα πάντα – από τα γνωστά κουρελογραφήματα τύπου Ρεπούση και τη δήθεν ανάγκη επαναπροσέγγισης της Ιστορίας (ώστε να πάψει να…«διχάζει»), έως την «ανάγκη» για παγκόσμια οικονομικά μέτρα και έως τις αγκαλιές των ιεραρχών μας με τους καρδινάλιους και τους ιμάμηδες – είναι όλα σελίδες του ίδιου ακριβώς βιβλίου, σελίδες φαινομενικά μόνο (για τους ανυποψίαστους αφελείς) διαφορετικές μεταξύ τους. Και από την ίδια ακριβώς πηγή ξεκινά και όλη αυτή η θρησκευτική αγαπολογία με υποτιθέμενο σκοπό την εξουδετέρωση των θρησκευτικών φανατισμών, αλλά και όλη αυτή η επιχειρηματολογία για την ανάγκη «σεβασμού του διαφορετικού», «κατανόησης του Άλλου» και προσέγγισης των λαών μέσα από το γνωστό πολυπολιτισμικό μοντέλο. Από την ίδια τέλος πηγή ξεκινά και η τρομολαγνεία. Ήδη εδώ και χρόνια μάλιστα ακούγονται από επίσημα χείλη και φωνές για την «αναγκαιότητα μιας Παγκόσμιας Κυβέρνησης». Φωνές που είναι βέβαιο ότι θα πολλαπλασιαστούν στο άμεσο μέλλον. Και θα πολλαπλασιάζονται συνεχώς, μέχρι να πειστούν όλοι ότι ο πλανήτης βαδίζει προς τον όλεθρο – και έχει συνεπώς ανάγκη από ένα Παγκόσμιο Σωτήρα.

Ας επιστρέψουμε όμως στον θρησκευτικό συγκρητισμό, τη βασική – επαναλαμβάνω – παράμετρο όλου αυτού του παιχνιδιού που αποσκοπεί στην ομογενοποίηση του πλανήτη και απειλεί να καταπιεί και να συγχωνεύσει όλες τις εθνικές ταυτότητες (και ανάμεσά τους βεβαίως – και ίσως πρωτίστως – και την ελληνική). Και αυτό το παιχνίδι μαίνεται εδώ και δεκαετίες με τη συνενοχή εννοείται και ημών των ιδίων. Τίποτε άλλωστε δεν γίνεται δια της βίας. Κανείς δεν αναγκάζει π.χ. τον μέσο νεοέλληνα να θεωρεί την αντίδραση στον Οικουμενισμό ως φονταμενταλιστικό φανατισμό. Αυτό απορρέει εμφανώς από την ιδεολογικοποίηση της πίστης των πατέρων του, αυτό που συνέβη δηλαδή, όπως προαναφέρθηκε, τα τελευταία 200 χρόνια. Από τη στιγμή που η Εκκλησία μετατρέπεται σε…Χριστιανισμό, από τη στιγμή που η σύναξη γύρω από το Άγιο Ποτήριο εκφυλίζεται (μέσα στο μυαλό των περισσοτέρων) σε νεοπουριτανικό κώδικα ευσεβισμού, όλα πλέον είναι σχετικά και συνεπώς αμφισβητήσιμα, όπως ακριβώς δηλαδή και κάθε άλλη ιδεολογία. Κανείς δεν αναγκάζει επίσης την ελλαδική Εκκλησία να εκπροσωπείται σταθερά στην παρωδία του – αυτοφερόμενου ως – Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών. Και κανείς βέβαια δεν αναγκάζει τέλος συγκεκριμένους υψηλόβαθμους κληρικούς μας ή μεγαλοκαθηγητάδες θεολογικών σχολών να συναγελάζονται σε διαθρησκειακές λατρευτικές μυστικοσυνάξεις μαζί με καρδινάλιους, πάστορες, γκουρού, ιμάμηδες και μάγους.

Στο σημείο αυτό όμως, μια που έγινε αναφορά στον Οικουμενισμό, δεν θα εστερείτο σημασίας να ειπωθούν κάποια πράγματα και γι’ αυτόν, γιατί αποτελεί κομβικής σημασίας έννοια στην πορεία προς τη διαμόρφωση αυτής της νέας παγκόσμιας ταυτότητας, του θρησκευτικά ενιαίου homo universalis. Ο τελικός στόχος, που είναι ασφαλώς η παγκόσμια Πανθρησκεία και τον οποίο ευαγγελίζονται τα όργανα της Νέας Τάξης και της Νέας Εποχής, προϋποθέτει κατ’ αρχάς την ενοποίηση του χριστιανικού κόσμου (ή τέλος πάντων του φερόμενου ως χριστιανικού). Και το πρώτο βήμα είναι φυσικά η περίφημη «Ένωση των Εκκλησιών», για την οποία όλο και περισσότερες κινήσεις πραγματοποιούνται τα τελευταία χρόνια.
Είναι γνωστό βεβαίως ότι πολλοί χαρακτηρίζουν όλη την πολεμική κατά των συγκεκριμένων ενωσιακών κινήσεων, ως υπερβολή ή και ως πραγματεία περί…όνου σκιάς. Μπορεί και να θεωρούν ότι σε τελική ανάλυση τίποτε το αξιοσημείωτο δεν μας χωρίζει από τους Φραγκολατίνους, οπότε καλό θα ήταν να τελειώνει επιτέλους αυτή η χιλιόχρονη διχαστική ιστορία. Ίσως πάλι και να ενστερνίζονται και όλα αυτά τα τεχνηέντως υποβολιμαία περί «αγάπης» και «ομόνοιας». Επειδή όμως και η πολλή «αγάπη» βλάπτει ενίοτε την…υγεία, θα άξιζε ίσως τον κόπο στο σημείο αυτό να πούμε ορισμένα πράγματα, έστω και αδρομερώς, με το πραγματικό τους όνομα…
Και κατ’ αρχάς οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε ότι οι θεολογικές διαφορές με τη Δύση είναι στην πραγματικότητα χαώδεις και φυσικά δεν έχουν πάψει στο παραμικρό να υφίστανται. Όσο κι αν είναι βέβαιο ότι για εκείνη την τελική ρήξη του 1054 έπαιξαν ρόλο και πολιτικά αίτια (τα οποία ασφαλώς υπερτονίζουν οι εγκάθετοι του συγκρητισμού), είναι ακόμη πιο σίγουρο ότι αυτό το γεγονός επιστέγασε απλώς τυπικά μία μακραίωνη διαφοροποιητική πορεία, που στα μέσα του 11ου αιώνα ήταν πλέον μη αναστρέψιμη. Επρόκειτο ουσιαστικά για δύο κόσμους σε πλήρη απόκλιση ήδη από την αρχαιότητα, τους οποίους η εξάπλωση του Χριστιανισμού όχι μόνο δεν μπόρεσε να ενοποιήσει, αλλά στην πραγματικότητα έκανε το μεταξύ τους χάσμα ακόμη πιο αγεφύρωτο, γιατί απλούστατα η (αρχικώς λατινικά απλοϊκή και ακολούθως και γερμανικά εκβαρβαρισμένη) Δύση – σε αντίθεση με τη βαθιά μυστική εμπειρία της Ανατολής – ποτέ δεν μπόρεσε να φτάσει μακρύτερα από μία κοντόφθαλμη, ορθολογιστική και μέσω απλοϊκών δικανικών προσεγγίσεων απόπειρα κατανόησης και ερμηνείας του θείου. Η θεμελιώδης αυτή διαφοροποίηση, που τυγχάνει και η κύρια γενεσιουργός αιτία όλων των επιμέρους δυτικών δογματικών παρεκκλίσεων (οι οποίες φυσικά δεν αφορούν μόνο στο filioque ή στο πρωτείο, αλλά είναι επίσης πάρα πολλές και ουσιαστικές, παρά τα όσα οι οικουμενιστές διαπρυσίως διακηρύττουν), κατά κανένα τρόπο δεν έχει έστω εξομαλυνθεί. Πολύ περισσότερο φυσικά ουδέν σημείον επαφής υφίσταται τόσο με όλο εκείνο το συνονθύλευμα που απαρτίζουν τα αναρίθμητα και θεολογικώς έωλα προτεστάντικα παραμάγαζα, όσο και με τις άλλες θρησκείες. Και βέβαια η υποβολιμαία βλακώδης «διαπίστωση» πως «όλοι στον ίδιο Χριστό πιστεύουμε» (βλακώδης, γιατί απλούστατα δ ε ν πιστεύουμε στον ίδιο Χριστό), ίσως να είχε κάποιο νόημα σε περιπτώσεις ιδεολογικοποίησης της πίστης, σαν κι αυτήν που αναφέρθηκε πριν, ή θεώρησης της έννοιας της θέωσης ως ατομικής υπόθεσης του καθενός (οπότε θα μπορούσε πράγματι να υποτεθεί και η δυνητική της πραγμάτωση μέσα από πολλούς και διαφορετικούς δρόμους). Επειδή όμως εδώ στην πραγματικότητα ούτε περί ιδεολογίας πρόκειται, ούτε περί πράξεως περιχαρακωμένης ιδιωτείας, είναι προφανές ότι κάθε οργανωμένη απόπειρα σύγχυσης και συγκρητισμού, μόνο εκ του πονηρού αρύεται. Υπ’ αυτό το πρίσμα, εννοείται ασφαλώς ότι την ακόμη ευρύτερη διαθρησκειακή «διαπίστωση» ότι «όλοι στον ίδιο…Θεό πιστεύουμε», απαξιώ εδώ ακόμη και να τη σχολιάσω.

Περαιτέρω μάλιστα, οφείλουμε ακόμη να ξεκαθαρίσουμε ότι επί της ουσίας ο όρος «Διάλογος μεταξύ των Εκκλησιών» είναι παντελώς ανυπόστατος και μόνο κατά (ολωσδιόλου θλιβερή) οικονομία μπορεί να χρησιμοποιείται. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν Εκκλησίες, άρα πώς να…διαλεχθούν και πώς ακολούθως να προσπαθήσουν και να…ενωθούν; Η Εκκλησία είναι απλούστατα μία – όλα τα άλλα αποτελούν απλώς βάναυσες εκτροπές και καρικατουρίστικες αλλοιώσεις. Και αφού είναι εκτροπές, δεν επενεργείται εκεί δια του Αγίου Πνεύματος απολύτως τίποτε! Από το Σχίσμα και εξής οι Φραγκολατίνοι ούτε αγίους βγάζουν, ούτε ιερωσύνη έχουν, ούτε μυστήρια. Όσα γίνονται μέσα στους ναούς τους έκτοτε πολύ απλά είναι όλα άκυρα. Πώς λοιπόν υπό αυτούς τους όρους να εκτραπούμε στη γνωστή ανοητολογία περί επανενώσεως; Η μόνη επανένωση που θα μπορούσαμε να δεχτούμε (και μακάρι βέβαια να γινόταν) είναι η επιστροφή των διαστρεβλωτών στην ενιαία Εκκλησία των πρώτων αιώνων, από την οποία οι ίδιοι παρεξέκλιναν. Το να επανενωθούμε όμως με τους δικούς τους θεολογικούς δογματικούς όρους σημαίνει ότι αυτομάτως εκτρεπόμαστε και εμείς, την ώρα μάλιστα που ο εκτρωματικός (αυτοφερόμενος ως) «Χριστιανισμός» της Δύσης καταρρέει μέσα στις αμαρτίες και τα μεταφυσικά του αδιέξοδα και την ώρα που πάμπολλοι δυτικοευρωπαίοι διανοητές με ανησυχίες βαφτίζονται ορθόδοξοι. Ενώ συμβαίνουν λοιπόν αυτά, είναι δυνατόν εμείς να πετάξουμε στα σκουπίδια τη Φιλοκαλία, τους Νηπτικούς και τους Ησυχαστές, και να γίνουμε άνευ αντιρρήσεων μέρος του διαθρησκειακού χυλού, τον οποίο μας ετοιμάζουν; Και πολύ περισσότερο βεβαίως μάλιστα από τη στιγμή που εδώ το ζήτημα δεν είναι ποιος θα παρασύρει ποιον υπό τους όρους του ή ποιος θα κερδίσει τις…εντυπώσεις, δεν πρόκειται ούτε για πολιτικό παιχνίδι, ούτε για θέμα προσωπικών εγωισμών, ούτε για θέμα «εθνικισμών», επειδή η δική μας παράδοση είναι – τάχα – πιο…ωραία. Δεν είναι ζήτημα…γοητείας λοιπόν. Το πρόβλημα εδώ υψώνεται πλέον σε επίπεδο καθαρά σωτηριολογικό. Εκτός Εκκλησίας, δίχως τη σύναξη γύρω από το Άγιο Ποτήριο και δίχως μυστηριακή ζωή, δεν υπάρχει θέωση, άρα ούτε και σωτηρία. Μιλάμε για την ίδια την ψυχή μας λοιπόν! Να ποιο είναι συνεπώς στην προκείμενη περίπτωση το μέγα διακύβευμα…

Ας βάλουμε πάντως στο σημείο αυτό μία τελεία. Κάνουμε λόγο άλλωστε για ένα ζήτημα που θα μπορούσε να μας απασχολεί για πολλές ώρες και πού ήταν εξαρχής δεδομένο ότι μόνο ακροθιγώς θα καταπιανόμασταν μαζί του. Ας σταματήσουμε λοιπόν κάπου εδώ. Ανακεφαλαιώνοντας μόνο, μπορούμε με δυο λόγια να πούμε ότι όσον αφορά το θέμα της ορθόδοξης νεοελληνικής ταυτότητάς μας, γνωρίσαμε ιστορικά μία μεγάλη βασική μετάλλαξη κατά τους τελευταίους δύο περίπου αιώνες και πλέον είμαστε στα πρόθυρα και μιας δεύτερης. Την πρώτη δεν είμαι σίγουρος αν πρέπει πάντοτε να την αποδίδουμε σε κάποιο…έξωθεν καταχθόνιο σχέδιο, καθότι βεβαίως οι σιωνιστικές επιβουλές εναντίον της Ορθοδοξίας είναι πράγματι μία πολύ παλιά και πολύ σοβαρή υπόθεση, αλλά από την άλλη ήταν τεράστια και η δική μας ευθύνη – και δεν ήταν λίγες οι φορές που στο παιχνίδι αυτό του αποχριστιανισμού και του αφελληνισμού της σκέψης μας, της παιδείας μας και του όλου τρόπου ζωής μας, αποδειχτήκαμε εμείς οι ίδιοι πολύ…βασιλικότεροι του βασιλέως. Η δεύτερη όμως επί θύραις κείμενη μετάλλαξη είναι μια ιστορία που κατευθύνεται καθαρά από ξένα κέντρα και απειλεί να μας μετατρέψει σε μια άμορφη μάζα μέσα σε έναν απρόσωπο παγκόσμιο χυλό. Σε αυτήν την απόπειρα οφείλουμε φυσικά να αντισταθούμε με όλες μας τις δυνάμεις. Είναι δύσκολο ασφαλώς, γιατί ζούμε σε καιρούς εξαιρετικά δυσχερείς και βαθιά παρακμιακούς. Επειδή ωστόσο οι καιροί είναι τέτοιοι, αυτό – όσο κι αν ακούγεται οξύμωρο – εμπεριέχει αυτομάτως κι έναν…αέρα αισιοδοξίας. Κάποτε είχε πει ο γέρων Παΐσιος ότι μια μέρα θα έρθει στην Ελλάδα μεγάλη κρίση και πολλή πείνα και τότε οι Έλληνες θα ξαναθυμηθούν τον Θεό. Χωρίς να θέλω (πολλώ δε μάλλον να τολμώ) να τον ερμηνεύσω, οι τρέχουσες εξελίξεις δείχνουν ότι ίσως βρισκόμαστε στα πρόθυρα μιας παρόμοιας κατάστασης. Και από την άλλη είναι βεβαίως μάλλον φανερό ότι έτσι όπως καταντήσαμε, μία αμνησιακή, ανόητη και παρακμιακή κοινωνία, μάλλον μάς χρειάζεται μια μεγάλη δοκιμασία, ένα δυνατό σοκ, μήπως και συνέρθουμε. Μέσα από την απόλυτη οικονομική, κοινωνική και πνευματική καταβαράθρωση, προς την οποία αυτή τη στιγμή ολοταχώς οδεύουμε, όλο και κάτι καλό μπορεί τελικά να βγει…

Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «ΕΡΩ» (τεύχος Οκτωβρίου-Δεκεμβρίου 2012)

Αναδημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Θεοδρομία» (τεύχος Ιανουαρίου-Μαρτίου 2013)