Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

7 Αυγ 2016

Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Η ​​κοινή και κοινωνούμενη πείρα βεβαιώνει ότι η ανάπτυξη μιας χώρας, η ευζωία των πολιτών, είναι συνάρτηση όχι πρωτίστως του κατά κεφαλήν εισοδήματος αλλά πρωτίστως του επιπέδου ποιότητας της ζωής. Οτι η ποιότητα της ζωής είναι συνάρτηση της κατά κεφαλήν καλλιέργειας, όχι της καταναλωτικής ευχέρειας. Και δείχτης της κατά κεφαλήν καλλιέργειας, σε όσες χιλιάδες χρόνια διαρκεί η ανθρώπινη Ιστορία, είναι η γλώσσα: η διεύρυνση των δυνατοτήτων (πλούτος του λεξιλογίου και εύκαμπτη όσο και διαυγής συντακτική δομή) της γλωσσικής εκφραστικής.

Κοινότοπες διαπιστώσεις, τετριμμένες. Αυτονόητες όσους αιώνες το πολιτισμικό «παράδειγμα» (ο κοινός τρόπος του βίου και η νοηματοδότησή του) δεν ήταν στεγανά ιστορικο-υλιστικό. Οσο δεν είχε ακόμα «παγκοσμιοποιηθεί» ο θρίαμβος του διδύμου Ανταμ Σμιθ-Καρλ Μαρξ, δηλαδή ο ολοκληρωτισμός του «Διαφωτισμού», ο πρωτογονισμός του ατομοκεντρισμού. Οι κοινωνίες που γέννησαν το εφιαλτικό δίπολο (τη μεταποίηση της συλλογικότητας ή σε «κολεκτίβα» ή σε «αγορά») είχαν θητεύσει για αιώνες στον θρησκευτικό ατομοκεντρισμό: της ατομικής «πίστης», της ατομικής «ηθικής», της ατομικής «σωτηρίας». Γι’ αυτό και είχαν προλάβει να γεννήσουν και «αντισώματα» στην εγωτική ιδιοτέλεια: θεσμικά χαλινάρια και κατεστημένες «νοο-τροπίες» που να τιθασεύουν (κάπως) την ενορμητική φιλαυτία, τη βουλιμική αρχομανία, τον ακόρεστο ναρκισσισμό: Γέννησαν τον ρωμαιοκαθολικό νομικισμό, την προτεσταντική Ηθική και, αργότερα, τους κώδικες (μάλλον ευχετήριους) κατασφάλισης των «ατομικών δικαιωμάτων».

Η γλωσσική εκφραστική αυτών των κοινωνιών, καταγωγικά διαμορφωμένη για να εξυπηρετεί «την χρείαν» (όχι την «πολιτικήν κοινωνίαν»), ελάχιστα επηρεάστηκε από την παγκοσμιοποίηση του Ιστορικού Υλισμού – τη διεθνοποίηση του χρηματοπιστωτικού συστήματος, τον ολοκληρωτισμό των «Αγορών». Συρρικνώθηκε η γλωσσική εκφραστική σε μία και μόνη, λατινο-γερμανικού μείγματος λαλιά, την αγγλική, που κάθε λαός του πλανήτη παραμορφώνει κατά το κέφι του την προφορά της, σώζοντας (παραδόξως) τη χρηστική της δυναμική.

Η ελληνική ήταν μια διεθνοποιημένη γλώσσα, «κοινή» στην ελληνο-ρωμαϊκή «οικουμένη», για πολλούς αιώνες. Κοινή σε ένα πολιτισμικό «παράδειγμα» κοινωνικοκεντρικό (τουλάχιστον στις στοχεύσεις του), στους αντίποδες του ατομοκεντρικού της μετα-ρωμαϊκής (βαρβαρικής τότε) Δύσης.

Το κοινωνιοκεντρικό «παράδειγμα» καταλύθηκε με τη συνδυασμένη δράση (το πάθος-μένος) Σταυροφόρων και Οθωμανών. Και, τέσσερις αιώνες μετά, η ελάχιστη χούφτα απελευθερωμένων Ελλήνων υποτάχθηκε στους όρους του «έθνους-κράτους» (που συμπύκνωνε τον τρόπο - πολιτισμό του ατομοκεντρικού «παραδείγματος»). Οι συνέπειες για την ελληνική γλώσσα ήταν μοιραίες: Για δυο ολόκληρους αιώνες οι Ελληνόφωνοι βιάζουμε τη γλώσσα μας να εξυπηρετήσει τις εντελώς αντίθετες ανάγκες, τις ατομοκεντρικές, από τις ανάγκες τις κοινωνιοκεντρικές που γέννησαν την ίδια και τον μοναδικό πραγματικά εκφραστικό της πλούτο.

Μιλάμε σήμερα για συντελεσμένη μακάβρια καταστροφή: Το νοηματικό περιεχόμενο (βιωματικό φορτίο) πολύτιμων λέξεων έχει αλλοιωθεί ή διαστραφεί. Λέμε «δημοκρατία» και εννοούμε την καλοστημένη απάτη διαχείρισης εντυπώσεων την επιλεγόμενη «αντιπροσωπευτικό σύστημα». Λέμε «αλήθεια» και εννοούμε την ορθότητα της πληροφορίας, όχι την προφάνεια της κοινωνούμενης εμπειρίας. Λέμε «πίστη» και εννοούμε ατομικές πεποιθήσεις, όχι αμοιβαιότητα εμπιστοσύνης. Λέμε «ελευθερία» και εννοούμε δικαίωμα εγωτικών επιλογών ή συνδικαλισμένης αυθαιρεσίας, όχι το (κορυφαίο για τον άνθρωπο) άθλημα απεξάρτησης από τυφλά ένστικτα και ενορμήσεις. Λέμε «διάλογο» και εννοούμε παράλληλους μονολόγους. Λέμε «πρόσωπο» και καταλαβαίνουμε απρόσωπο άτομο, λέμε «έρωτας» και καταλαβαίνουμε «σεξ» – απειράριθμα τα ανάλογα εκτρωματικά.

Η Ελλάδα χωρίς γλώσσα που να κομίζει την πολιτισμική διαφορά των Ελλήνων (να την κομίζει όχι σαν μουσειακό παρελθόν αλλά σαν επικαιρική πρόταση με πανανθρώπινη εμβέλεια – αντιπρόταση στον ιστορικο-υλιστικό εφιάλτη) είναι αναπότρεπτο να υποταχθεί στο «μοντέλο» Ταϋλάνδης, Μαλαισίας, Γεωργίας, Ρουμανίας: Το μεροκάματο, για όσους αρνηθούν την προσφυγιά, ισοδύναμο με φυσική εξόντωση. Και η αγγλωσία δοκιμασμένη συνταγή εξαθλίωσης των μαζών, υποταγή τους σε σωστικά «μνημόνια» – μαζί με κατάργηση βαθμολογίας και εξετάσεων, δηλαδή με την εκδοχή της αριστείας ως «ρετσινιάς». Οι πολιτικές του υπουργείου Παιδείας, τα τελευταία σαράντα χρόνια, υπηρέτησαν, χωρίς εξαίρεση, τη δρομολογημένη επιδίωξη (ας ελπίσουμε, ανεπίγνωστα).

Η καταστροφή της γλώσσας συνεχίζεται αδυσώπητη – κάθε μέρα υπάρχουν τρεις έως πέντε εκφωνητές ή ανταποκριτές ή σχολιαστές στα κανάλια που θα έπρεπε να απολυθούν αυθημερόν για την αγραμματοσύνη τους, και άλλοι τόσοι από πολιτικούς θώκους, γελοιωδέστεροι. Ακούμε φρικαλεότητες, όπως: «ο αναλογούν φόρος», «η πλήρη εφαρμογή», «τον επικεφαλήν» ή «του επικεφαλή», «αυτή τη στιγμή συνδράμουν στην κατάσβεση», «κάτι άλλο δεν παρατηρούμε μέχρι στιγμή», «τους υπαγάγει τώρα δωρεάν», «άνευ άδεια», «να μην εκτίθεται στον ήλιο υπέρ του δέοντος»…

Το πιο αδιάντροπο είναι η αυθαίρετη στρέβλωση της γλώσσας επειδή ο ρήτορας λογαριάζει κάποιους γραμματικούς τύπους σαν «καθαρευουσιάνικους» που μολύνουν την «προοδευτική» του εκφραστική. Ο κ. Τσίπρας, π.χ., υιοθετεί το ανύπαρκτο «έχει παράξει πλεόνασμα η κυβέρνηση» (το έχει παραγάγει του μοιάζει «συντηρητικό», ακατάλληλο για υπέρμαχους «της Αριστεράς και της προόδου». Για τον ίδιο λόγο, προφανώς, και ο κ. Σημίτης καταργούσε τη διάκριση «στιγμιαίου» και «διαρκούς»: έλεγε «η Ελλάδα πέρυσι παρήγε» – τον ενοχλούσε το «παρήγαγε».

Ενας φιλόλογος θα μπορούσε να εντοπίσει ευστοχότερες και πολυπληθέστερες ενδείξεις της καταστροφής που συντελείται, τα πολύ τελευταία χρόνια, στη γλώσσα των Ελλήνων. Με ιστορικές συνέπειες ασύγκριτα εφιαλτικότερες από αυτές της οικονομικής χρεοκοπίας, της χαμένης κρατικής ανεξαρτησίας, της διοικητικής διάλυσης, του κυρίαρχου κυνικού αμοραλισμού. Δύσκολο να πείσει κανείς γλωσσικά απαίδευτους κομματανθρώπους πού οδηγεί η σύγχυση οριστικού και υποτακτικού λόγου («θα υπάρξει επιδείνωση του καιρού», αντί, «θα επιδεινωθεί ο καιρός» – «να σε ευχαριστήσω, Ανδρέα», αντί, «σε ευχαριστώ Ανδρέα»).

Πού οδηγεί η κατάργηση των άρθρων (όπως σε γλώσσες υπανάπτυκτης εκφραστικής): «θα πάμε Μοναστηράκι», «μένω Αγρίνιο». Γιατί τα ρήματα εις -έω μεταποιούνται εις -άω: «ζητά», «παρακαλά», «προχωρά», «μιλά», «εξηγά», «οδηγά». Γιατί η «προοδευτική» εκδοχή απαιτεί να λέμε: «η μέθοδο», «η πρόοδο», «η λεωφόρο», «η ψήφο», «η είσοδο». Γιατί το ανατριχιαστικό, πασοκικό και συριζαίικο: «η πλήρη εφαρμογή», «η διεθνή εκτίμηση», «η επισφαλή λύση».

Αυτό που συμβαίνει με τη γλώσσα στην Ελλάδα θα είχε το ανάλογο αν η Σαουδική Αραβία αχρήστευε τις πετρελαιοπηγές της και η Νότια Αφρική τα αδαμαντωρυχεία της. Το πολιτικό μας προσωπικό αντιλαμβάνεται τη σύγκριση σαν εικόνα, συμβολικά. Δεν καταλαβαίνουν ότι η σύγκριση κυριολεκτεί.

Πηγή εφημ. "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Όταν ορισμένους τους “ενδιαφέρει” μόνο η εισαγόμενη δυστυχία...

Το μεταναστευτικό ή προσφυγικό αντιμετωπίζεται για κάποιους περίεργους -και μη ξεκάθαρους- λόγους ως κάτι πολιτικό και ανθρωπιστικό και όχι σαν κάτι που εκφράζει ανθρώπινες ανάγκες από την αυγή της ύπαρξης της ανθρωπότητας. Είναι καταπληκτικό το πως σκόπιμα ή αθέλητα, η ανθρωπότητα σήμερα αγνοεί η διαστρέφει την ιστορία της και τις καταβολές της.

Σχολιάζει ο Γιώργος Αναγνωστόπουλος

Χωρίς εξαίρεση, όλοι μας είμαστε μετανάστες ή πρόσφυγες, ή απόγονοι τέτοιων. Η εννοιολογική διαφορά της μετανάστευσης από την προσφυγιά είναι απλή σχετικά. Οι άνθρωποι μεταναστεύουν οικειοθελώς, ενώ οι πρόσφυγες μεταναστεύουν παρά τη θέλησή τους, συνήθως για λόγους ασφαλείας. Και οι δύο μορφές μετανάστευσης είναι συνδεδεμένες άρρηκτα με όποια μορφή ζωής υπάρχει στη γη.

Γιατί δεν είναι μόνο οι άνθρωποι που μεταναστεύουν ή γίνονται πρόσφυγες, αλλά και τα ζώα και τα φυτά που μεταναστεύουν για τους ίδιους ακριβώς λόγους με εμάς. Ιστορικά, η μετανάστευση όταν λάμβανε χώρα σε εποχές που οι ανθρώπινοι πληθυσμοί ήταν μικροί και η γινόταν σε ακατοίκητες ή αραιοκατοικημένες περιοχές, δεν επέφερε συγκρούσεις και πολέμους. Αν όμως υπήρχαν ήδη εγκατεστημένοι πληθυσμοί, τότε ξεσπούσε πόλεμος ή συγκρούσεις για την κυριαρχία επί της περιοχής.

Ο πόλεμος και οι συγκρούσεις έχουν πάντα τη ρίζα τους στον πλούτο, γιατί η εύφορη γη, τα φυσικά προϊόντα και η τροφή είναι βασικός πλούτος για όλους αδιακρίτως. Επομένως, με βάση αυτό τον ορισμό, εν αντιθέσει με τον μετανάστη, ο λαθρομετανάστης είναι στην ουσία ένας κλέφτης ή άρπαγας!

Κάποιος πρέπει να πει επιτέλους τα πράγματα με το όνομα τους, οι λέξεις και οι νομικές έννοιες για αυθαίρετες πράξεις και ενέργειες δεν μπορεί να ενοχοποιούνται. Δεν μπορεί να ενοχοποιείται το θύμα της εισβολής και να αθωώνεται ο εισβολέας στο όνομα της φτώχειας.

Η διαφορά του μετανάστη από τον λαθρομετανάστη, είναι ως προς την νομιμότητα ή μη του καθενός. Ο μετανάστης είναι ευπρόσδεκτος ενώ ο λαθρομετανάστης είναι ένας απρόσκλητος εισβολέας που με «ειρηνικά μέσα» προσπαθεί να με υποχρεώσει να μοιραστώ μαζί του τον πλούτο μου.

Οι δήθεν συναισθηματισμοί και ο δήθεν ανθρωπισμός, δεν μπορούν να αλλάξουν ούτε τα γεγονότα ούτε τον νόμο. Για παράδειγμα, κάποιος πολύ φτωχός Έλληνας, Γάλλος η Ισπανός μπαίνει λαθραία στο κτήμα ή αγρόκτημα κάποιου, χωρίς την συγκατάθεση του και αρχίζει να ζει από την παραγωγή του ξένου κτήματος ή αγροκτήματος. Απαντήστε μόνοι σας τί είναι αυτός ο άνθρωπος έναντι του νόμου και της κοινωνίας.

Το επιχείρημα ή δικαιολογητικό της ανέχειας του λαθρομετανάστη δεν στέκει, γιατί υπάρχουν πολλοί συμπατριώτες μας που είναι εξίσου ή και περισσότερο φτωχοί και δυστυχείς με τους λαθρομετανάστες, αλλά δεν κάνουν το ίδιο με αυτούς.

Δεν μπαίνουν απρόσκλητοι στα σπίτι σας με το δικαιολογητικό ότι εσείς έχετε, ενώ αυτός δεν έχει. Απλά προσπαθούν ακόμη και οι άστεγοι στις χώρες μας να επιβιώσουν μέσα στο θεσπισμένο σύστημα, γιατί το σύστημα υπάρχει (έστω ατελές) για να διασφαλίζει την κοινωνική ισορροπία.

Πολλές φορές νιώθω έκπληξη με όλους αυτούς τους ονομαζόμενους συμπαθούντες και αλληλέγγυους που κάνουν τα πάντα για τους μετανάστες αλλά τίποτα για τους αναξιοπαθούντες συμπατριώτες τους! Τα ίδια ισχύουν και για περιώνυμες μη κυβερνητικές οργανώσεις με πλούσια χρηματοδότηση που έχουν κάνει μεγάλη «μπίζνα» την υποστήριξη… Η ιδεολογία όλων αυτών και η καλή τους καρδιά εξαντλούνται όμως στην εισαγόμενη δυστυχία. Η ντόπια δεν τους εμπνέει.

Κυρίες και κύριοι, οι χώρες που καλοδέχονται μετανάστες και πρόσφυγες αδιακρίτως δεν είναι ούτε από αλτρουισμό ούτε από ανθρωπισμό.

Η Γερμανία έχει τη μετανάστευση κάθε μορφής ως θεμέλιο του οικονομικού της μοντέλου και της ανάπτυξης. Η δε Γαλλία, Αγγλία και άλλες πρώην αποικιακές ευρωπαϊκές χώρες έχουν ειδικό καθεστώς μετανάστευσης για τους κατοίκους των τέως αποικιών τους, για πολιτικούς κυρίως λόγους.

Η λαθρομετανάστευση και η μαζική εισροή προσφύγων, έχει και την σημαντικότατη παράμετρο της ασφάλειας… Με τον όρο «ασφάλεια» δεν αναφέρομαι μόνο στο θέμα της τρομοκρατίας αλλά και σε θέματα παραβατικότητας, του κοινού ποινικού δικαίου, της δημόσιας υγείας, αλλά και στην κοινωνική συμβίωση. Υπάρχουν αρκετά μείζονα θέματα ασφαλείας με τους μετανάστες και τους πρόσφυγες.

Κανένας στην Ευρώπη δεν γνωρίζει το παρελθόν αυτών των ανθρώπων, καθώς ορισμένοι από αυτούς σίγουρα πρέπει να έχουν ποινικό παρελθόν, κάτι που είναι αδύνατον να διαπιστωθεί είτε λόγω έλλειψης συνεργασίας των Ευρωπαϊκών Υπηρεσιών με τις χώρες καταγωγής τους, είτε λόγω πολεμικών συγκρούσεων στις χώρες τους.

Αυτοί λοιπόν οι άνθρωποι όσο μικρό ποσοστό και να αντιπροσωπεύουν, θα προστεθούν στο υπάρχον εγκληματικό δυναμικό της χώρας φιλοξενίας τους. Όλες οι Αστυνομίες της Ευρώπης είναι είδη κορεσμένες και υπερκερασμένες από τη ντόπια και διευρωπαϊκή εγκληματικότητα και το τελευταίο που χρειάζονται είναι η προσθήκη νέων εγκληματικών στοιχείων για τα οποία έχουν ελάχιστη ή και καμία πληροφόρηση.

Θα πρέπει να θυμόμαστε, ότι οι εγκληματικές συμπεριφορές ενθαρρύνονται από δύο ακόμη γεγονότα, την ατιμωρησία που χαίρουν οι μετανάστες/πρόσφυγες για τα περισσότερα εγκλήματα λόγω του ιδιάζοντος καθεστώτος που τους διέπει, αλλά και την ελαστικότητα των Ευρωπαϊκών νόμων σε σχέση με τους νόμους της χώρας καταγωγής τους.

Ένα άλλο στοιχείο ασφαλείας είναι η επιθετική συμπεριφορά και η ψυχική υγεία πολλών προσφύγων. Έχοντας ζήσει σε ακραία βίαιες συνθήκες επί πολύ καιρό και έχοντας πιθανώς υποστεί αυτοί ή το άμεσο περιβάλλον τους αδικαιολόγητη και ακραία βία που τους επιβλήθηκε από τον ισχυρότερο, έχουν διαμορφώσει μία ψυχολογία και ανάλογες συμπεριφορές, οι οποίες τους κάνουν να μοιάζουν με ωρολογιακές βόμβες που μπορούν να εκραγούν ανά πάσα στιγμή.

Αν σε αυτά προσθέστε και τις θεμελιώδης θρησκευτικές και κοινωνικές διαφορές των προσφύγων/μεταναστών, το πρόβλημα του ISIS μοιάζει δευτερεύον. Η κ. Μέρκελ λοιπόν και η γερμανική οικονομική ελίτ που δημιούργησαν το πρόβλημα στο όνομα ενός δήθεν ανθρωπισμού, δεν δίστασαν να φυτέψουν μία βόμβα στις Ευρωπαϊκές κοινωνίες.

Ο λόγος είναι γιατί η ίδια και αυτοί για τους οποίους συνέλαβε και εξετέλεσε αυτό το ανήθικο σχέδιο των ανοιχτών θυρών, είναι γιατί όλοι αυτοί ζουν σε περιοχές απόλυτα ασφαλείς και το πρόβλημα δεν τους αγγίζει. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να έχουν φτηνά χέρια για τις χαμαλοδουλειές και να κρατάνε χαμηλό το κόστος της βιομηχανικής τους παραγωγής και ξεδιάντροπα να ρισκάρουν την ασφάλεια όλης της Ευρώπης για τον σκοπό αυτό.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Σωτήρης Δημόπουλος

Το αποτυχημένο πραξικόπημα στη Τουρκία προκάλεσε σειρά τεκτονικών μετατοπίσεων, στις γεωπολιτικές πλάκες της Ευρασίας και της Μέσης Ανατολής, που ακόμα βρίσκονται σε εξέλιξη. Η σημαντικότερη εξ αυτών είναι η ανοιχτή εχθρότητα του «πληγωμένου σουλτάνου» προς τις ΗΠΑ και η πρόθεσή του να πλεύσει προς την αγκαλιά της Μόσχας. Αν η συγκεκριμένη τουρκική στροφή αποκτήσει διάρκεια τότε βρισκόμαστε στην αρχή μιας κομβικής αλλαγής στις ευρύτερες ισορροπίες της Δύσης με την Ανατολή. Το ερώτημα, όμως, είναι αν η Δύση, δηλαδή οι ΗΠΑ και τα ισχυρά παγκόσμια κέντρα χρηματοπιστωτικής ισχύος, επιτρέψει αυτόν τον αναπροσανατολισμό της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής προς την ρωσική άρκτο. Πριν απαντήσουμε, οφείλουμε προηγουμένως να αναζητήσουμε τους λόγους για τους οποίους φθάσαμε σ΄ αυτό το σημείο.

Μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, η Τουρκία έπαιξε έναν καθοριστικό ρόλο στην ανάδειξη του τρίτου ισλαμικού άξονα έναντι του, κυρίως αραβικού, σουνιτικού, με επίκεντρο την Σαουδική Αραβία, και του σιιτικού, με κέντρο το Ιράν. Στόχος της ενίσχυσης του τουρκικού παράγοντα από τη Δύση υπήρξε η υπονόμευση της ρωσικής επιρροής στον πρώην σοβιετικό χώρο, μεταξύ των τουρκογενών μουσουλμάνων από την Κριμαία και τον Καύκασο μέχρι τα Ουράλια και το Ουζμπεκιστάν. Επιρροή που εκτεινόταν επίσης και στα Βαλκάνια - Βοσνία, Αλβανία, Κόσσοβο, Σκόπια, Βουλγαρία- και εκτός τη ρωσική παρουσία υπονόμευε και την ευρωπαϊκή πολιτική. Έτσι, η οικονομική και πολιτισμικό-θρησκευτική επέκταση της Τουρκίας γινόταν με τις ευλογίες των ΗΠΑ. Οι μεντρεσέδες του Γκιουλέν για παράδειγμα έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην ανάδειξη μιας νέας διεκδικητικής γενιάς μουσουλμάνων, με γερές υπερατλαντικες διασυνδέσεις. Το σχέδιο γενικά δεν ήταν καινοφανές. Το είχε εκπονήσει και χρησιμοποιήσει η Βρετανική Αυτοκρατορία από τον 19ο αιώνα για το «Great Game», και αργότερα το χρησιμοποίησε και η Γερμανία, μέχρι και το 1944. Αλλά και στην περιοχή της Μέσης Ανατολής ο αναβαθμισμένος ρόλος της Τουρκίας στόχευε τα μπααθικά καθεστώτα, που συνιστούσαν πάντοτε τη σοβαρότερη απειλή για τις ΗΠΑ και το Ισραήλ λόγω της συνοχής και του εθνικισμού τους.

Τις δεκαετίες αυτές η νέα Τουρκία μετασχηματιζόταν και εσωτερικά. Οι μάζες της Ανατολίας, με υψηλότερη δημογραφική αύξηση από τα παράλια, προόδευαν οικονομικά και εν τέλει κέρδισαν και την πολιτική εξουσία στο πρόσωπο του φιλόδοξου και φανατικού μουσουλμάνου Ερντογάν. Ο δυτικός σχεδιασμός δεν έπαψε να εφαρμόζεται, παρά τις ιδιοτροπίες του νεο-οθωμανού, που οραματιζόταν την προαγωγή του σε σουλτάνο και χαλίφη. Οι Αμερικανοί θα πιστεύουν για πολύ καιρό ότι η Τουρκία, παρ’ όλες τις επί μέρους παρασπονδίες, όπως η απαγόρευση της βάσης Ιντσιρλίκ για χρήση από τον αμερικανικό στρατό για επιχειρήσεις στο Ιράκ ή οι στενές οικονομικές σχέσεις με τη Μόσχα, είναι ακόμη ελεγχόμενη και βέβαια πάντα χρήσιμη. Στη διάρκεια μάλιστα της «Αραβικής Άνοιξης» η αίγλη της Άγκυρας εκτοξεύεται. Μέχρι, όμως, που ο Σίσι ανατρέπει τον Μόρσι και ο Πούτιν σώζει τον Άσαντ. Το παιχνίδι τότε αλλάζει ραγδαία. Κι ο Ερντογάν κάνει το λάθος να μην το παραδεχθεί εγκαίρως. Και τα βάζει με όλους. Το αποτέλεσμα είναι να χάνει σχεδόν παντού και το σπουδαιότερο να βάζει σε σοβαρό κίνδυνο το μεγάλο σχεδιασμό.

Η εμμονή του στη μη δημιουργία κουρδικής οντότητας στα καντόνια της βόρειας Συρίας προκαλεί σοβαρές παρενέργειες στην διευθέτηση του μεταπολεμικού χάρτη της Μεσοποταμίας. Οι Αμερικανοί και οι Ισραηλινοί, όμως, συνεργάζονταν ανοιχτά με τις δυνάμεις των Κούρδων στη Συρία και όχι μόνον γιατί δεν διατίθενται άλλες χερσαίες δυνάμεις για να κάνουν τη δύσκολη δουλειά εναντίον του «Ισλαμικού Κράτους». Ένας επιπλέον λόγος είναι γιατί και οι δύο επιθυμούν να δουν σύντομα κατασκευασμένο τον αγωγό που θα συνδέει τα κοιτάσματα φυσικού αερίου του Ισραήλ προς τη Τουρκία, μέσω της Κύπρου. Εδώ εντάσσεται και η πίεση για λύση του κυπριακού μέχρι το τέλος του έτους. Η Κύπρος, άλλωστε, έγινε ήδη πολύ πιο απαραίτητη στους σχεδιασμούς ΗΠΑ-Ισραήλ, μετά από την εγκατάσταση ισχυρής ρωσικής στρατιωτικής δύναμης στα παράλια της Συρίας. Η δημιουργία του αγωγού, πέρα από τα οικονομικά οφέλη, θα κάνει την Τουρκία περισσότερη εξαρτημένη από το Ισραήλ και τη Δύση, ενώ ταυτόχρονα θα την μετατρέψει σε ενεργειακή οδό προς την Ευρώπη, και άρα θα τη βάλει σε μόνιμο ανταγωνισμό με τη Ρωσία. Το διακύβευμα είναι, προφανώς, πολύ μεγάλο.

Ο Ερντογάν, απογοητευμένος από την αμερικανική πίεση, έχοντας χάσει και την ελπίδα να μεταφέρει το φυσικό αέριο του Κατάρ μέσω της Συρίας, έψαχνε σανίδα σωτηρίας. Μαζί με τις σχέσεις με το Ισραήλ προσπάθησε να αποκαταστήσει και αυτές με τη Ρωσία, με εκείνη την περίπου συγνώμη για το καταρριφθέν αεροσκάφος. Ίσως αυτή να ήταν η στιγμή που δόθηκε και «το πράσινο φως» για την εκδήλωση στρατιωτικού πραξικοπήματος από χολωμένους κεμαλιστές αλλά και, συνδεδεμένους με τη Δύση, οπαδούς του Γκιουλέν.

Το τι συνέβη στο παρασκήνιο θα αργήσουμε να το μάθουμε, αν το μάθουμε ποτέ επακριβώς.
Τώρα, αυτό που προέχει είναι να δούμε προς τα πού πάνε τα πράγματα.

Για τη Ρωσία τα γεγονότα της Τουρκίας ήταν θεόσταλτο δώρο. Βασικός στόχος του Πούτιν είναι η αποτροπή του πολλαπλασιασμού των ανοιχτών μετώπων. Γνωρίζει ότι αυτό επιδιώκουν τα «γεράκια», με πρώτο βιολί τη φοβερή κα Νούλαντ.
Ο Ρώσος πρόεδρος δεν έχει μάλλον ψευδαισθήσεις για το ποιόν και την αξιοπιστία του Ερντογάν. Ούτε για το πόσο μακριά μπορεί να πάει η Άγκυρα στις επιλογές της εξωτερικής της πολιτικής. Αλλά από την άλλη, όσο και να κρατήσει, μια φιλική προς τη Μόσχα Τουρκία τού προσφέρει τη δυνατότητα να επικεντρωθεί στο σημαντικότερο για τη Ρωσία πρόβλημα της Ουκρανίας. Παράλληλα, εμφανίζει τη Μόσχα ανοιχτή προς το Ισλάμ, και πυροδοτεί εσωτερικές εντάσεις στο ΝΑΤΟ. Ο Ντούγκιν, παρά τη μεγαλοστομία του, έχει μάλλον δίκιο στα όσα πρόσφατα είπε για το ότι είναι προς το συμφέρον της ρωσικής πολιτικής να ακολουθήσει το παράδειγμα του Λένιν. Εννοούσε τη συμφωνία του 1921 με τον Κεμάλ για να διασφαλίσει τα σύνορά του στον Καύκασο και να κερδίσει τους μουσουλμανικούς πληθυσμούς της σοσιαλιστικής Ρωσίας. Από τη συμφωνία αυτή κέρδισαν τότε και ο Λένιν και ο Κεμάλ -αυτοί, βέβαια, που έχασαν τα πάντα, ακόμη και τη ζωή τους, ήταν οι χριστιανοί της Μικράς Ασίας. Εκεί, ωστόσο, που σίγουρα αυταπατάται είναι στη βεβαιότητα της προοπτικής μιας στρατηγικής σχέσης μεταξύ της Ρωσίας και της Τουρκίας στο πλαίσιο του ευρασιανισμού.

Όπως συνέβη και στο παρελθόν –το 1800, το 1831, αλλά και το 1921- η συμμαχία Τουρκίας και Ρωσίας κράτησε ελάχιστα. Και αυτό οφείλεται σε δύο λόγους:

Ο πρώτος είναι τα ριζικά αντίθετα συμφέροντα των δύο χωρών. Φαντάζει αδύνατο οι Τάταροι της Κριμαίας, οι Τσετσένοι, οι Νταγκεστανοί ισλαμιστές και οι ομοϊδεάτες τους της Κεντρικής Ασίας, που επηρεάζουν καθοριστικά την τουρκική πολιτική, να συμβιβαστούν με την ιδέα της φιλορωσικής συμπόρευσης.

Ο δεύτερος και σημαντικότερος είναι η σημασία που έχει η Τουρκία για τη Δύση. Χωρίς τη Τουρκία οι ΗΠΑ θα έχουν σοβαρότατο πρόβλημα στην ανάσχεση της Ρωσίας στην Ουκρανία, την Μαύρη Θάλασσα, την Υπερκαυκασία, και κυρίως στο Αζερμπαϊτζάν, και την Κεντρική Ασία. Το ρωσικό ναυτικό θα κινείται με μεγαλύτερη άνεση στα Στενά και στο Αιγαίο μέχρι τη Συρία. Στο βαλκανικό χώρο η αντιπαράθεση ΗΠΑ-Τουρκίας μπορεί να προκαλέσει σοβαρές συγκρούσεις στα κέντρα εξουσίας –ιδιαίτερα μεταξύ των Αλβανών. Τέλος, θα αλλάξει αναγκαστικά όλος ο σχεδιασμός στη Μέση Ανατολή. Ένα «τετράγωνο» Μόσχας- Άγκυρας-Τεχεράνης-Δαμασκού (πιθανώς πεντάγωνο με το Πεκίνο) δεν είναι απλά ένας δυτικός και ισραηλινός εφιάλτης είναι η ίδια η κόλαση.

Η θητεία του Ομπάμα, ενός προέδρου που είχε ως σκοπό να απαλύνει τις συνέπειες του χοντροκομμένου ιμπεριαλισμού του Μπους, κατά τα φαινόμενα θα τελειώσει με την πιο παταγώδη αποτυχία, μετά και από το τουρκικό πραξικόπημα – που μπορεί να ολοκληρωθεί με την εκλογή του Τραμπ. Ωστόσο, κανείς πρόεδρος και κανένα παγκόσμιο κέντρο εξουσίας δεν θα αποδεχθεί ελαφρά τη καρδία την έστω και για λίγο απώλεια της Τουρκίας. Για την αποκατάσταση της «φυσικής τάξης των πραγμάτων» θα βγουν όλα τα όπλα: ο οικονομικός πόλεμος, ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας των Κούρδων, η πολιτική απομόνωση, αντιπαραθέσεις με γείτονες. Σε αυτό το πλαίσιο πρέπει και να δούμε τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Μια πιθανή κρίση που θα έφθανε στα πρόθυρα της στρατιωτικής αντιπαράθεσης και η οποία θα επέβαλε την έξωθεν παρέμβαση και θα έβαζε πάλι το ταύρο στο σταύλο του, ίσως να μην είναι εκτός των επιλογών κάποιων. Έτσι κι αλλιώς, ο «πληγωμένος σουλτάνος» θα είναι ακόμη για καιρό αρκετά οργισμένος ώστε να αδυνατεί να σκεφτεί ψύχραιμα. Για το λόγο αυτό ας είναι πιο συγκρατημένοι όσοι συμπεραίνουν ότι η Ελλάδα αναβαθμίζεται μετά από τα γεγονότα της Τουρκίας κι ας προετοιμάζονται για την αποφυγή των χειρότερων σεναρίων.

Πηγή Σωτήρης Δημόπουλος


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Στο μήνυμά του, ο Snowden καλεί τους πρώην συνεργάτες και γνωστούς του να έλθουν σε επαφή μαζί του “με τρόπο ασφαλή”.

Εξίσου αινιγματική θεωρείται και η ταυτόχρονη σχεδόν έκκληση του δημοσιογράφου Barton Gellman, σε ανάρτησή του στο Twitter, για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες.

International Business Times και Foss Bytes
Απόδοση: "Ας Μιλήσομε Επιτέλους!"

Ο γνωστός πρώην πράκτορας της NSA Edward Snowden έκανε μια αρκετά αινιγματική ανάρτηση στο Twitter το βράδυ της Τετάρτης, 3 Αυγούστου. Από τότε, το μήνυμά του έχει πυροδοτήσει ποικίλες αντιδράσεις μεταξύ των χρηστών του Twitter και όχι μόνο. “Ήρθε η ώρα”, επισημαίνει ο Snowden στην ανάρτησή του, δίχως, ωστόσο, να διευκρινίσει με οποιονδήποτε τρόπο τι εννοεί.

Στην ανάρτηση γίνεται επίσης αναφορά στον δημοσιογράφο Barton Gellman, ο οποίος γράφει βιβλίο με θέμα τις εμπειρίες του Snowden την εποχή που εργαζόταν στις αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών. Στο μήνυμά του, ο Snowden καλεί τους πρώην συνεργάτες και γνωστούς του να έλθουν σε επαφή μαζί του “με τρόπο ασφαλή”.

H πλήρης ανάρτηση του Snowden στο Twitter:

Συνεργάστηκες κάποτε μαζί μου; Ήρθαμε σε επαφή από το 2013 και μετά; Σε παρακαλώ να έρθεις σε επαφή μαζί μου με τρόπο ασφαλή ή να επικοινωνήσεις με τον Barton Gellman @bartongellman. Ήρθε η ώρα”.


Από την πλευρά του, ο Gellman δημοσίευσε αντίστοιχο μήνυμα στο Twitter, με το οποίο καλεί όσους ενδιαφέρονται να επικοινωνήσουν μαζί του για να τον βοηθήσουν να καταγράψει“το έργο του Snowden και να καταθέσουν τις εμπειρίες τους με ειλικρίνεια”.

Σε άλλο, κρυπτογραφικά υπογεγραμμένο μήνυμά του, το οποίο έχει προκαλέσει ποικίλες αντιδράσεις, ο Gellman αναφέρει επίσης:

Υπογράφω το μήνυμά μου αυτό ψηφιακά, για όσους επιθυμούν να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί. Μετά από τρία χρόνια συγγραφής ενός βιβλίου για την NSA και τον Ed Snowden, θα έλεγα ότι και εγώ είμαι ένας από εκείνους που έμαθαν να προσέχουν.  Το βιβλίο θα εκδοθεί από την Penguin Press και θα φέρει τον τίτλο: “Σκοτεινός καθρέπτης: ο Edward Snowden και το αμερικανικό κράτος παρακολούθησης”.

Ενδιαφέρομαι να έρθω σε επαφή με οποιονδήποτε διαθέτει πληροφορίες “από πρώτο χέρι”, είτε γύρω από τον Snowden, είτε σχετικά με το αμερικανικό κράτος παρακολούθησης. Οι πληροφορίες αυτές δεν είναι απαραίτητο να αφορούν κάποιο σκοτεινό μυστικό. Θα ήθελα τις παρατηρήσεις σας σχετικά με το έργο του Snowden και τις πρακτικές της CIA, της Dell, της NSA και της Booz. Π.χ, για την στρατιωτική θητεία του. Ή για την φάση της κατάρτισής του στην πληροφορική. Ή ο,τιδήποτε γύρω από τα προγράμματα παρακολούθησης και τις πρακτικές για τα οποία ο ίδιος έκανε λόγο”, αναφέρει σε σχετικό δημοσίευμά της η ιστοσελίδα The Hill, παραθέτοντας ολόκληρο το μήνυμα του Gellman.

Αναγνωρίζοντας τους πιθανούς κινδύνους που κρύβει μια τέτοιου είδους επικοινωνία, ο Gellman προσπάθησε να διαβεβαιώσει όσους διατηρούν επιφυλάξεις, λόγω της επίγνωσής τους σε ό,τι αφορά στα θέματα ασφαλείας, τονίζοντας στους ενδιαφερόμενους: “Θα τηρήσω αυστηρά τα πρωτόκολλα της OPSEC (Ασφάλειας Διαδικασιών) τα οποία προτιμάτε”. Μάλιστα, ο  Gellman έδωσε πρόσθετες πληροφορίες σχετικά με το πώς οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να λάβουν επιπλέον προφυλάξεις στην επικοινωνία μαζί του.


Το μήνυμα του Snowden στο Tweeter έπεται χρονικά της συγκυρίας της πρόσφατης διένεξης του Twitter με το WikiLeaks σχετικά με τις αμφιλεγόμενες διαρροές ηλεκτρονικού ταχυδρομείου της DNC. Οι υπεύθυνοι της προεκλογικής εκστρατείας της Clinton ανέφεραν πως χάκερς υπέκλεψαν e-mails της DNC (Εθνικής Επιτροπής των Δημοκρατικών), τα οποία, σύμφωνα με την Clinton, διέρρευσαν προκειμένου να δημιουργήσουν κλίμα διχασμού στο κόμμα και να δώσουν ώθηση στην υποψηφιότητα Trump. Από τότε, η διαφορά μεταξύ των δύο υποψηφίων σε δημοσκοπήσεις των μέσων κοινωνικής δικτύωσης έχει ελαχιστοποιηθεί.

Τελευταία ο Snowden δραστηριοποιείται έντονα στο Twitter. Μετά τις διαρροές της DNC και τα δημοσιεύματα που απέδιδαν εκείνη την “κυβερνοεπίθεση” στην Ρωσία, ο ίδιος ο Snowden ανέρτησε μια σειρά από μηνύματα, με τα οποία επισημαίνει ότι η NSA μάλλον γνωρίζει εάν ή όχι η Ρωσία συμμετείχε σε εκείνο το ηλεκτρονικό χακάρισμα.

Τα μηνύματα αυτά στο Twitter δείχνουν παράλληλα ότι η συγγραφή της βιογραφίας του Snowden είναι σε εξέλιξη. Ωστόσο, δεν γίνεται καμία διευκρίνιση γύρω από το πότε θα κυκλοφορήσει.

video



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου