Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

4 Ιουν 2011

  • Αρωγή και ευδοκίμηση
Ερχεται από μακρυά, απ' το βάθος του χρόνου, η εθνική μας μελαγχολία - αυτοί που κάποτε ήταν αεί παίδες έγιναν με τους αιώνες -επιτέλους- άνθρωποι νορμάλ (δεν βρίσκω αντίστοιχη λέξη στα ελληνικά), δύσκολο πια να τους ξεχωρίσεις ανάμεσα στους ανθρώπους του ενός βιβλίου, τους κυνικούς κι όλους τους ομοιογενοποιημένους υπηκόους των διαφημίσεων διεθνώς...

Ομως, λένε αίφνης οι επιστήμονες, ότι κάτω απ' την επιφάνεια του φεγγαριού μπορεί να υπάρχει νερό - συνεπώς πάντα «φωλιές νερού» θα τρέχουν να σώσουν οι ποιητές και πάντα κάποια απ' τα παιδιά των αεί παίδων, έστω για πέντε λεπτά τα Σάββατα, θα τα βάζουν με τον Χάροντα πάντα για την Περσεφόνη, πάντα για την Ευρυδίκη κι ενίοτε για την Ελένη...


Οταν ανέβηκε στον θρόνο των Καισάρων ο κυρ Αλέξιος Κομνηνός, πρόμαχος του λαού και συν Θεώ υπέρμαχος, το κράτος έπνεε τα λοίσθια.

Το θησαυροφυλάκιο ήταν άδειο, οι Σελτζούκοι ήταν σε απόσταση βολής τόξου απ' το Σκούταρι, και οι Νορμανδοί αγκιστρώνονταν στο δυτικό σύνορο. Η φορολογία βαρειά, οι Δυνατοί ασύδοτοι.

Γόνος της στρατιωτικής γαιοκτητικής αριστοκρατίας ο κύρης Αλέξιος αναλώθηκε στην προσπάθεια να σώσει και στη συνέχεια να επανιδρύσει το κράτος.

Σε αυτήν του την προσπάθεια εκτός απ' τα μέτρα που έλαβε αφ' υψηλού, συχνά είχε και προσωπική συμμετοχή, πολεμώντας μαζί με τους συστρατιώτες του στην πρώτη γραμμή -όπως όταν έκαψε ζωντανούς μέσα σε μια εκκλησία όσους Φράγκους, ξεφεύγοντας απ' την καταδίωξή του, κατέφυγαν ικέτες σε αυτήν.

Ομως ο αδελφός της Κομνηνής στην προσπάθειά του να ανορθώσει το κράτος, το σκότωσε.

Κατά πρώτον νόθευσε το νόμισμα -το ακλόνητο έως τότε υπέρπυρο- για να αντεπεξέλθει στις ανάγκες της μισθοφορίας. Ακριβώς διότι ο θεματικός στρατός είχε διαλυθεί και στρατός σε εθνική βάση ουδέποτε στο εξής επανιδρύθηκε.

Παραχώρησε τα λιμάνια στους Βενετούς και τους Γενουάτες (ατέλειες, ελεύθερες ζώνες, εγκαστατάσεις), παρόπλισε το ρωμαϊκό ναυτικό και για πρώτη φορά η ανατολή παραχώρησε τις θαλάσσιες οδούς (και την άμυνά τους) στη δύση.

Τέλος, αποδιοργάνωσε τη δημόσια διοίκηση, απονέμοντας σε συγγενείς, φίλους και κολλητούς τα αξιώματα, ενώ ταυτοχρόνως παραχωρούσε τίτλους, χωρίς αντίκρυσμα.

Ετσι, όταν πέθανε ο Αύγουστος Αλέξιος, άφησε το κράτος να στέκεται μεν στα πόδια του, αλλά πόδια πήλινα.

Οχι μόνον το βασίλειο των Ρωμαίων ήταν πλέον «μακροπρόθεσμα νεκρό», αλλά και εν τω μεταξύ σε κατάσταση μη ανατάξιμη...

Το «Μνημόνιο» του πρώτου Κομνηνού (δάνεια απ' τους Δόγηδες, παραχώρηση λιμένων, νόθευση του νομίσματος και στρατιωτική εξάρτηση) δεν μπόρεσαν να το ανατρέψουν ούτε ο γιος του Ιωάννης, ο και Καλογιάννης επονομαζόμενος, ούτε ο πολυπράγμων Μανουήλ ούτε ο δυστυχής Ανδρόνικος.

Βεβαίως, επειδή οι Φράγκοι, άπληστοι γαρ κι αγροίκοι, το παράκαναν στην αφαίμαξη, μια ωραία ημέρα ο λαός της Πόλης ξεσηκώθηκε και τους κατέσφαξε έως ενός - πλην όμως δεν γλύτωσε. Πανίσχυροι πια οι Λατίνοι, κυρίαρχοι πλέον των θαλασσών, επέστρεψαν δριμύτεροι κι εξανάγκασαν τους Κομνηνούς στην παραχώρηση ακόμα περισσότερων προνομίων.

Το θλιβερό τέλος όλης αυτής της διαδικασίας βρήκε τον συμβολισμό του στο κομμένο κεφάλι του τελευταίου Κομνηνού να «βλέπει» το ίδιο του το σώμα να σκυλεύεται στον Ιππόδρομο και να σύρεται αιμόφυρτο ρετάλι εν Μέση Οδώ. Ο δυστυχής Ανδρόνικος!

Ο αγαπημένος του λαού. Ο επαναστάτης πρίγκηπας, ο μεταρρυθμιστής. Σε έναν χρόνο μέσα τύραννος τους βγήκε των ρωμιών, μισάνθρωπος, θεομίσητον άρχισαν να τον βρίζουν όλοι κι όταν είδαν, έπαθαν κι απόκαναν, τον ξέκαναν.

Αγριοι καιροί τότε, άλλα ήθη, δεν υπήρχαν κι ελικόπτερα να 'ρθουν άγγελοι εξ ουρανού να αναληφθείς, να φύγεις.

Ηρθαν όμως -οριστικώς αυτήν τη φορά- οι Φράγκοι. Κι έκαναν μια και καλή την Πόλη λαμπόγυαλο! Στη μεγαλύτερη καταστροφή που κατάφεραν ληστές κι αγριάνθρωποι μετά το ξεπάτωμα της Καρχηδόνας.

Ιστορίες... που τις έχουμε ξαναπεί και κατά καιρούς επανερχόμαστε σ' αυτές, βραχεία γαρ η μνήμη...




Η φωτοσύνθεση είναι από το "Γρέκι"

Σας απολύουμε εμείς, ανίκανοι ριψάσπιδες και αρνησιπάτριδες...

Μέχρι πριν από λίγες ημέρες, ο κόσμος είχε τρομοκρατηθεί από τις δηλώσεις Ελλήνων και ξένων ότι η χώρα δεν θα λάβει την 5η δόση, ότι επίκειται στάση πληρωμών, ακόμα και φωνές που έλεγαν ότι έρχεται ακόμα και η επιστροφή στη δραχμή.

Ο ευρωπαίος επίτροπος Όλι Ρεν, ότι ο χρόνος μας τελειώνει, το ΔΝΤ ότι δεν θα δώσει το μερίδιο της δόσης του χωρίς συναίνεση, όπως και η Ολλανδία.

Οι ελέχιστες μέρες από τότε πέρασαν, η τρόικα έθεσε νέα μέτρα, όπως και σε κάθε άλλη επίσκεψή της και τίποτα από τα παραπάνω δεν συνέβη και χωρίς συναίνεση.

Τα λόγια έμειναν μόνο ως απειλές για να φοβηθεί ο ελληνικός λαός και θα πει “κάνω πίσω” στις διαμαρτυρίες γιατί αλλιώς “χρεοκοπούμε”.

Οι “Αγανακτισμένοι”, οι χιλιάδες πολίτες σε όλη την Ελλάδα που έως τώρα μάζευαν μέσα την οργή τους, ξέσπασαν. Και αυτό είναι που φοβίζει. Πίστευαν ότι έχουν χειραγωγήσει έως τώρα τους Έλληνες. Αλλά διαψεύστηκαν. ΤΟΥΣ ΔΙΑΨΕΥΣΑΜΕ.

Το μέλλον της χώρας περνά σιγά σιγά στα χέρια του λαού της. Με την εθνική συνέλευση στο κέντρο του Συντάγματος και την απίστευτη οργάνωση που έχει συντελεστεί τις τελευταίες ημέρες. Οι σκηνές πληθαίνουν μέρα με την ημέρα, ώσπου η αυριανή συγκέντρωση αναμένεται να σπάσει κάθε ρεκόρ συμμετοχής.

Όσο και αν τα υποχείρια των προδοτών ΜΜΕ προσπαθούν να λοιδορήσουν την όλη κατάσταση, γιατί πολύ απλά δεν μπορούν να τους ελέγξουν, ο κόσμος φαίνεται να είναι αποφασισμένος. Το μνημόνιο το υπέγραψαν κάποιοι που δεν είχαν την εξουσία ούτε την δικαιοδοσία να το κάνουν. Γιατί ο κόσμος δεν τους έδωσε την ψήφο του για να ξεπουλήσουν τη χώρα ούτε να την οδηγήσουν στα χέρια διεθνών τοκογλύφων, που στο κάτω κάτω δεν ρωτήθηκε κανείς αν ήθελε αυτή την “σωτηρία”.

Τώρα, οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ έχουν καταλάβει ότι η έξοδος είναι προ των πυλών. Κυρίως οι κύριοι / κυρίες Υπουργοί που με τον ανασχηματισμό που έρχεται θα βρεθούν στο δρόμο, πεταμένοι σαν χρησιμοποιημένα πανιά που μπήκαν στο λερωμένο σπίτι, το καθάρισαν και τους διώχνουν μέσα στη βρωμιά για να έρθουν οι ΚΥΡΙΟΙ για να συνεχίσουν “καθαροί” το έργο τους.

Τόσο καιρό γνωρίζαμε ότι οι Υπουργοί – βουλευτές που σφάζονταν είναι 5- 10. Τώρα, κάθε μέρα έχουμε και ένα καινούργιο σκηνικό. ΟΛΟΙ προσπαθούν να στρώσουν το έδαφος της ηρωϊκής εξόδου, αλλά και της επόμενης μέρας.

Δυστυχώς για αυτούς όμως, τα ονόματά τους έχουν γραφτεί στην ιστορία, με τα πιο μελανά γράμματα για εθνική προδοσία.

Πλέον, για να ολοκληρωθεί το έργο ζητούν απολύσεις δημόσιων υπαλλήλων. Των υπαλλήλων δηλαδή που ως ΠΑΣΟΚ συντηρούσαν και τοποθετούσαν κατά το δοκούν εδώ και πολλές δεκαετίες. Οι ίδιοι δηλαδή, απολύουν τους ψηφοφόρους τους, τους οποίους θεωρούν πιόνια ενός σάπιου συστήματος, που όταν δεν σε χρειάζεται σε πετά έξω γιατί έκανε τη δουλειά του.

Αν θέλετε απολύσεις, εμείς δεχόμαστε! Αλλά όχι όπως τις εννοείτε εσείς: Σας απολύουμε εμείς! Γιατί είστε υπάλληλοι του λαού. Εμείς σας εκλέξαμε, εμείς σας πληρώνουμε.


George, I cannot see the strategy

Βαδίζουμε σωστά;

Αναζητώντας απαντήσεις στο ερώτημα, ανέτρεξα στη θεωρία της μακροοικονομίας – της οικονομίας των χωρών δηλαδή. Κατέληξα, ότι ο ασφαλής παράγοντας επιτυχίας είναι η ξεκάθαρη στρατηγική, σε συνδυασμό με την αποτελεσματικότητα και τρίτον η έμπνευση του υποκειμένου.

Σήμερα θα σταθώ, στον πρώτο άξονα, την χάραξη στρατηγικής και θα αναζητήσω αυτήν στην οικονομική μας πολιτική.

Για να χαράξεις στρατηγική, αρχικά θα πρέπει να ανατρέξεις στα πιστεύω σου.Ποιά είναι η θεωρία σου. Καπιταλισμός, σοσιαλισμός, φιλελευθερισμός, τί τέλος πάντων. Μέσα από τα πιστεύω σου, θα μπορέσεις να βρείς απαντήσεις στην πορεία υλοποίησης, που θα σε απελευθερώσουν από τις αναστολές. (Σκεφθείτε, ότι κανείς μας δεν είναι δολοφόνος, αλλά αυτή η πράξη σε πιθανό πόλεμο στη μάχη προσπαθούμε να σκοτώσουμε τον αντίπαλο. Αυτό ονομάζεται πατριωτισμός και είναι η θεωρία που μας απεγκλοβίζει από τις αναστολές μας).

Επόμενο στάδιο χάραξης στρατηγικής, είναι ο προσδιορισμός των αξιών, πεποιθήσεων και δυνατοτήτων. Μας βοηθά να κατανοήσουμε το ποιά μπορούμε και τις αξίες αυτών που μπορούμε. Όταν αντιληφθούμε αυτά, είμαστε έτοιμοι να καθορίσουμε την «αποστολή μας». Αυτή – στα Ελληνικά “mission” θα είναι ο θεωρητικός μπούσουλάς μας, στην πορεία υλοποίησης του προγράμματός μας. Τότε αρχίζεις να βλέπεις και ποιό είναι το περιβάλλον στο οποίο θα δράσεις. Εσωτερικό και εξωτερικό.

Αφού τα δεις όλα αυτά, χρειάζεσαι να αναλύσεις ποιά είναι τα δυνατά σου σημεία (για να τα εκμεταλευτείς), οι αδυναμίες σου (για να τις διορθώσεις), οι κίνδυνοι (για να τους αντιμετωπίσεις) και οι ευκαιρίες (για να τις εκμεταλλευτείς). Τα είδες;

Τότε ήρθε η ώρα για να καθορίσεις τον στρατηγικό στόχο σου και να καθορίσεις τις τομές σε σχέση με τον στόχο και την απόδοση του συστήματος. Τότε κατανοείς το αίτιο και το αιτιατό. Δύο καταστάσεις αιτίας και αποτελέσματος.

Ήρθε η ώρα για τον οδικό χάρτη. Ήρθε η ώρα της υλοποίησης στην πράξη των ανωτέρω. Μεταφέρεις τις επιτυχίες και συγκρίνεις το παρών με προβολή στο μέλλον. Ετοιμάζεις ένα «Scorecard» για την παρακολούθηση υλοποίησης του προγράμματός σου. Αυτό σου δίνει τη δυνατότητα ελέγχου της υλοποίησης, δρώντας υποβοηθητικά σε πιθανή ανάγκη προσαρμογών. Τότε είσαι έτοιμος για να ξεκινήσεις. Τότε βγαίνεις στο πόπολο και του λές «πάμε»!


Υπήρξε «οικονομικός δολοφόνος». Προσέγγιζε αρχηγούς κρατών που ήθελαν να εφαρμόσουν κοινωνικές πολιτικές, χρησιμοποιώντας τον πλούτο των χωρών τους προς όφελος των πολιτών. Θέλοντας να ακυρώσει τις προθέσεις τους, προς όφελος των αμερικανικών τραπεζικών οργάνων και των πολυεθνικών εταιρειών, της «εταιρειοκρατίας», όπως τη χαρακτηρίζει, είτε τους δωροδοκούσε είτε τους προειδοποιούσε για συνέπειες.

Σε περίπτωση που οι ηγέτες αρνούνταν να ενδώσουν, αντιμετώπιζαν απόπειρες δολοφονίας ή πραξικοπήματα, ένα σχέδιο που είδαμε να επαναλαμβάνεται εδώ και δεκαετίες στη Λατινική Αμερική από τη δεκαετία του ’50 και έπειτα.

Μεταμελημένος και αναστατωμένος από την εχθρότητα μεγάλου μέρους της παγκόσμιας κοινότητας κατά των ΗΠΑ, όπως δηλώνει, τα τελευταία χρόνια αποφάσισε να μιλήσει δημόσια για τον μηχανισμό τον οποίο υπηρέτησε.

Ο Τζον Πέρκινς, στη συνέντευξη που ακολουθεί, δηλώνει πως «δεν υπάρχει αμφιβολία» ότι η Ελλάδα έχει πέσει θύμα των «οικονομικών δολοφόνων», με απώτερο στόχο «τη θέσπιση ενός παγκόσμιου κεντρικού τραπεζικού συστήματος» και ενός «παγκόσμιου νομίσματος». Κατά τον Πέρκινς, η επίθεση στη Λιβύη έχει τους ίδιους στόχους μιας και «τα άτομα που υποστηρίζουμε στη Λιβύη, υποσχέθηκαν να δημιουργήσουν μια Κεντρική Τράπεζα που θα συνεργαστεί με τις κεντρικές τράπεζες των ΗΠΑ και της Ε.Ε. διατηρώντας το δολάριο ως νόμισμα συναλλαγής πετρελαίου».

- Κύριε Πέρκινς, έχει η περίπτωση της Ελλάδας ομοιότητες με τη δράση των οικονομικών δολοφόνων;

Η Ελλάδα χτυπήθηκε από οικονομικούς δολοφόνους, δεν υπάρχει αμφιβολία. Ξεκίνησε με την Ισλανδία πριν από δύο χρόνια και έφτασε σε εσάς, στην Ιρλανδία και άλλες χώρες. Εκμεταλλεύτηκαν την κατάσταση της Ελλάδας, τέθηκε σε μια κατάσταση με υπέρογκο χρέος και η οικονομία της βρίσκεται σε τέλμα. Η όλη συζήτηση γίνεται για την επαναχρηματοδότηση του χρέους.

Η Ελλάδα θα παραιτηθεί

Η πρόθεση για επιμήκυνση της αποπληρωμής του χρέους θα συνοδευτεί από παραίτηση της Ελλάδας σε πολλούς τομείς. Είναι μια συνηθισμένη τεχνική των οικονομικών δολοφόνων ώστε να φέρουν μια χώρα στα χέρια της «εταιρειοκρατίας».

Δεν έχω αμφιβολία ότι θα υπήρξαν παρασκηνιακές προσπάθειες να επιτευχθούν συμφωνίες μεταξύ Ελλήνων πολιτικών, επιχειρηματιών και της τραπεζικής κοινότητας, δοσοληψίες ή και απειλές. Και όπως είδαμε με την υπόθεση Στρος-Καν, στείλανε ένα πολύ ισχυρό μήνυμα στην Ελλάδα, την Ισλανδία, την Ιρλανδία και σε όσους ηγέτες σκέφτονται να σταθούν απέναντι στην «εταιρειοκρατία».

- Δεν είναι ξεκάθαρο σε πολύ κόσμο το πώς λειτουργεί αυτός ο μηχανισμός. Θεωρητικά έχουμε ένα δυτικό πολιτικό και τραπεζικό σύστημα, αλλά και διάφορα φόρα όπου οι ηγέτες αυτού συνευρίσκονται συζητώντας. Είναι αυτή μία ενδοδυτική ή ενδοτραπεζική υπόγεια σύγκρουση ή κάτι άλλο;

Ο κόσμος αλλάζει πολύ γρήγορα. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι ΗΠΑ χάνουν τη δύναμή τους. Η δύναμη όλο και περισσότερο υπεισέρχεται στις μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες. Για να διατηρήσουν τη δύναμή τους, είτε στην Ευρώπη, τις ΗΠΑ, τη Μ. Ανατολή ή την Κίνα, βασίζονται σε ένα παγκόσμιο κεντρικό τραπεζικό σύστημα και ένα σταθερό νόμισμα που θα χρησιμοποιείται παγκοσμίως, ώστε να το πετύχουν.

Την ίδια στιγμή, υπάρχει τρομερή πίεση για αλλαγή. Στη Λατ. Αμερική, την τελευταία δεκαετία έχουν εκλεγεί 10 πρόεδροι που σε διαφορετικούς βαθμούς αντιστέκονται στην «εταιρειοκρατία», και σε χώρες όπου στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου ελέγχονταν από στυγνούς δικτάτορες, βοηθούμενοι από τη CIA. Επίσης, η Μ. Ανατολή εκρήγνυται και η Κίνα δυναμώνει.

Οπότε υπάρχει μεγάλη αντίσταση παγκοσμίως. Και λόγω αυτού, το status quo, το κατεστημένο, πεισμώνει, στυλώνει τα πόδια του. Οπότε αυτή τη στιγμή η «εταιρειοκρατία» κάνει τα πάντα να υπονομεύσει οποιαδήποτε χώρα θα μπορούσε να την απειλήσει και συγχρόνως να θεσπίσει ένα παγκόσμιο νόμισμα, το δολάριο, σίγουρα βλέπουμε μια αποδυνάμωση του ευρώ ως αποτέλεσμα, και επίσης να θεσπίσει ένα παγκόσμιο κεντρικό τραπεζικό σύστημα.

- Οπότε θα λέγατε ότι αυτή η εξέλιξη αποτελεί τα πρώτα δείγματα ενός είδους φασισμού;

Είναι ένας όρος, αλλά ο κίνδυνος εδώ είναι ότι συνδέουμε τον φασισμό με τον Χίτλερ και τον Μουσολίνι. Στις ΗΠΑ έχουμε μια δυσκολία στη χρήση του όρου κομμουνισμός ή σοσιαλισμός επειδή είναι συνδεδεμένος με τον Στάλιν. Η Ευρώπη δεν έχει την ίδια παράδοση. Αλλά σίγουρα οι πολυεθνικές κυβερνούν. Δεν είναι απλώς μια συνεργασία κυβερνήσεων και εταιρειών.

Σήμερα οι πολυεθνικές εταιρείες ελέγχουν τον κόσμο. Λίγο παλαιότερα, θρησκευτικές οργανώσεις είχαν αυτή τη δύναμη, αργότερα τη σκυτάλη πήραν κυβερνήσεις, και κάποιες ήταν φασιστικές, κάποιες δημοκρατικές, άλλες δικτατορικές, οι οποίες ανταγωνίζονταν για τις πλουτοπαραγωγικές πηγές και τις αγορές. Αλλά σήμερα, οι κυβερνήσεις αντικαταστάθηκαν από τις εταιρείες, οι οποίες εξαγοράζουν τους πολιτικούς. Κανείς δεν μπορεί να εκλεγεί σε σημαντικό πολιτικό πόστο στις ΗΠΑ χωρίς τη χρηματοδότησή τους. Ελέγχουν τα κυρίαρχα ΜΜΕ, και στην πραγματικότητα παίρνουν τις αποφάσεις. Εάν κάποιος τους στέκεται εμπόδιο, τον καταστρέφουν με διάφορους τρόπους.

- Παραφράζοντας, λοιπόν, λέτε ότι έχουμε μια παρακμή της Δημοκρατίας.

Υπάρχει μια τέτοια προσπάθεια. Από την άλλη, η Δημοκρατία δυναμώνει στη Λατ. Αμερική και κατά τη γνώμη μου υπάρχει αυτή τη στιγμή μια λαϊκή προσπάθεια εκδημοκρατισμού στη Μ. Ανατολή, η οποία βρίσκει μεγάλες αντιστάσεις. Ακόμη και στις ΗΠΑ βλέπουμε κόσμο να αντιδρά στις οικονομικές αλλαγές και κινήματα που προσπαθούν να επαναθεσπίσουν τη Δημοκρατία. Η «εταιρειοκρατία», λοιπόν, έχει μεγάλες δυσκολίες να διατηρήσει τη δύναμή της ή να αποκτήσει περισσότερη. Υπάρχουν λοιπόν πολλά κινήματα και αντικινήματα παγκοσμίως.

Κάντε ό,τι το Εκουαδόρ

- Υπάρχει συζήτηση στην Ελλάδα για τη σύσταση Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου ώστε να ελεγχθεί πόσο από το χρέος είναι απεχθές, στα πρότυπα αυτού που θέσπισε ο Ραφαέλ Κορέα στο Εκουαδόρ. Ποια είναι η γνώμη σας;

Συμφωνώ απολύτως με τη θέσπιση αυτού. Και βλέπουμε την Ισλανδία να αντιστέκεται σθεναρά, η οποία έπειτα από δημοψήφισμα αρνήθηκε να πληρώσει το χρέος της. Ο Ραφαέλ Κορέα, τον οποίο σέβομαι πολύ ως ηγέτη, είναι μεγάλο πρόβλημα για τις ΗΠΑ διότι είναι καπιταλιστής, έχει διδακτορικό οικονομίας από αμερικανικό πανεπιστήμιο, είναι πολύ δύσκολο για μας να τον αποκαλέσουμε κομμουνιστή.

Το χρέος του Ισημερινού δημιουργήθηκε από υποστηριζόμενους από τη CIA δικτάτορες τη δεκαετία του ’70. Το χρέος είναι του ΔΝΤ, της Παγκόσμιας Τράπεζας, των δικτατόρων, αλλά όχι του λαού του Ισημερινού. Οπότε ο Κορέα αντιστέκεται σθεναρά, και φυσικά πριν από έναν χρόνο η CIA προσπάθησε να τον ανατρέψει ανεπιτυχώς.

Το ίδιο έγινε στην Ονδούρα με τον πρόεδρο Σελάγια, ο οποίος προσπάθησε να κάνει κάτι παρόμοιο, αλλά ανατράπηκε. Οι λαοί πρέπει να στηρίξουν ηγέτες που θα αντισταθούν και που θα αναπτύξουν συμμαχίες με χώρες που βρίσκονται σε παρόμοια προβλήματα. Εάν η Ελλάδα ενεργήσει μόνη, θα αντιμετωπίσει μεγάλες δυσκολίες. Αλλά εάν συμμαχήσει με την Ιρλανδία, την Ισλανδία, τη Βενεζουέλα, το Εκουαδόρ, την Αργεντινή, χώρες της Λατ. Αμερικής και της Αφρικής, θα ενισχύσει τη θέση της.

- Πώς κρίνετε την υπόθεση της σύλληψης του Ντομινίκ Στρος-Καν;

Δεν έχω εσωτερική πληροφόρηση, αλλά γνωρίζω ότι η ζωή του καταστράφηκε. Πιθανότατα δεν θα μπορέσει να κατέβει στις προσεχείς γαλλικές προεδρικές εκλογές. Δεν ξέρουμε την αλήθεια για το κατά πόσον είναι ένοχος ή όχι, δεν έγινε δίκη. Γνωρίζω όμως ότι καταδεικνύει πόσο εύκολο είναι να καταστρέψεις έναν δημόσιο αξιωματούχο. Οπως έχω γράψει στα βιβλία μου, άτομα όπως ο πρόεδρος των ΗΠΑ, αλλά και όλοι οι σημαντικοί πολιτικοί ανά τον κόσμο, είναι εξαιρετικά ευάλωτοι.

Με σφαίρα ή με… Μόνικα

Παλαιότερα, τον καιρό του Τζον Κένεντι για παράδειγμα, έπρεπε να πυροβολήσεις έναν πρόεδρο για να τον δολοφονήσεις. Ολοι ήξεραν ότι ο Κένεντι είχε εξωσυζυγικές ερωτικές σχέσεις, αλλά ήταν αποδεκτό, οπότε έπρεπε να τον ρίξουν με μια σφαίρα. Ξεκινώντας όμως με τον Κλίντον, και τη σχέση του με τη Μόνικα Λεβίνσκι, άρχισαν οι δολοφονίες «προσωπικότητας». Και τώρα με τον επικεφαλής του ΔΝΤ, βλέπουμε ότι ένα άτομο μπορεί να καταστραφεί ολοκληρωτικά απλώς λόγω μιας κατηγορίας. Δεν ξέρουμε αν αυτή η κατηγορία είναι αληθινή ή όχι, αλλά δεν έχει σημασία αυτή τη στιγμή μιας και η πολιτική του καριέρα καταστράφηκε ανεξαρτήτως αλήθειας.

- Εικάζεται ότι η υπόθεση έχει να κάνει με τον «ανταγωνισμό» δολαρίου-ευρώ και ότι ο Στρος-Καν είναι υποστηρικτής του ευρωπαϊκού νομίσματος. Εχει βάση η εικασία κατά τη γνώμη σας;

Σίγουρα μπορεί να συμβαίνει αυτό. Οι ΗΠΑ είναι εξαιρετικά προστατευτικές με το δολάριο, πιστεύω ότι είναι ο βασικός λόγος που κάνουμε πόλεμο στη Λιβύη. Ο Καντάφι προσπαθούσε να πείσει τις αφρικανικές χώρες να ιδρύσουν ένα παναφρικανικό νόμισμα, το «χρυσό δηνάριο», και να πουλάει πετρέλαιο σε αυτό το νόμισμα αντί του δολαρίου, όπως κάναμε πόλεμο στον Σαντάμ ο οποίος ήθελε να πουλάει το πετρέλαιο σε άλλο νόμισμα. Είναι απόλυτα πιθανό.

Δεν έχω εσωτερική πληροφόρηση, αλλά λέω ότι τα άτομα που υποστηρίζουμε στη Λιβύη υποσχέθηκαν να δημιουργήσουν μια Κεντρική Τράπεζα που θα συνεργαστεί με τις κεντρικές τράπεζες των ΗΠΑ και της Ε.Ε. διατηρώντας το δολάριο ως νόμισμα συναλλαγής πετρελαίου. Και φαίνεται ότι οι αποκαλούμενοι αντάρτες εργάζονται για να προστατέψουν τα συμφέροντα της «εταιρειοκρατίας», τα οποία απειλούσε ο Καντάφι.

Είναι δύσκολο να συμπαθήσεις τον επικεφαλής του ΔΝΤ, το οποίο είναι ένα εργαλείο των οικονομικών δολοφόνων. Οπότε δεν συμπάσχω με τον Στρος-Καν ως πρόεδρο του ΔΝΤ. Αλλά το ανησυχητικό είναι ότι δεν καταστρέφεις κάποιον πολιτικά απλώς με μια κατηγορία χωρίς να έχει αποδειχτεί τίποτε.

Οι επιπλοκές όμως από την αδυναμία ενός προσώπου σε θέση ισχύος είναι πολύ επικίνδυνες διότι σημαίνει ότι όποιος βρίσκεται σε παρόμοιες θέσεις εξουσίας πρέπει να έχει υπ’ όψιν του ότι εάν ενοχλήσει την «εταιρειοκρατία», μπαίνει σε κίνδυνο.

Πηγή


Αύριο Κυριακή, αφήνουμε όλοι τον καναπέ και μαζί με τα παιδιά μας, τα οποία είναι εκείνα που θα πληρώσουν το μάρμαρο της πολιτικής Παπανδρέου, αλλά και γενικά του πολιτικού συστήματος, πηγαίνουμε στο Σύνταγμα και σε όλες τις πλατείες της χώρας, για να δηλώσουμε ότι ο λαός είναι εδώ.

Ότι το σάπιο και διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα πρέπει να καταρρεύσει τώρα.

Ότι ζητάμε εδώ και τώρα νέο Σύνταγμα με στροφή προς την Άμεση Δημοκρατία.

Εδώ και τώρα τις αποφάσεις θα τις πάρουμε εμείς και όχι οι καρεκλοκένταυροι της πολιτικής ολιγαρχίας.

Δεν υπάρχει περίπτωση να επιτρέψουμε να συνεχίσει να διαχειρίζεται τις τύχες μας, το ίδιο πολιτικό σύστημα που…. μας οδήγησε στην κρίση. Αυτό θα είναι ασυγχώρητο ιστορικό λάθος μας.

Οι ολιγάρχες με ένα απύθμενο θράσος μας γράφουν κανονικά και το θράσος τους θα πρέπει να πάρει απάντηση όπως τους πρέπει και με ότι δημοκρατικό χρειαστεί.


THE INDEPENDENT, 3 Ιουνίου 20011
Του Johann Hari (μετάφραση στα ελληνικά Ν.Σ.)

Μερικές φορές, η πιο αποκαλυπτική πτυχή της ακατάσχετης φλυαρίας των ειδήσεων του 24ώρου είναι η σιωπή. Συχνά, τα πιο σημαντικά γεγονότα κρύβονται κάτω από το θόρυβο, χωρίς να αναφέρονται και να συζητούνται.

Έτσι, το γεγονός ότι ο Ντομινίκ Στρος-Καν, ο πρώην επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ), είναι υπόδικος με την κατηγορία ότι βίασε μια καμαριέρα σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου στη Νέα Υόρκη είναι – δικαίως – μεγάλη είδηση. Αλλά, φανταστείτε μια εξέχουσα προσωπικότητα να κατηγορούνταν όχι για τον βιασμό μιας καμαριέρας, αλλά επειδή την άφησε να πεθάνει της πείνας, μαζί με τα παιδιά της, τους γονείς της και χιλιάδες άλλους ανθρώπους. Αυτό είναι που το ΔΝΤ έχει κάνει σε αθώους ανθρώπους κατά το πρόσφατο παρελθόν. Αυτό είναι που θα κάνει και πάλι, αν δεν αλλάξει τελείως. Αλλά για όλα αυτά υπάρχει σιωπή.

Για να κατανοήσουμε αυτή την ιστορία, θα πρέπει να πάμε πίσω στην εποχή της δημιουργίας του ΔΝΤ. Το 1944, οι χώρες που ήταν έτοιμες να κερδίσουν το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο συγκεντρώθηκαν σε ένα ξενοδοχείο σε μια αγροτική περιοχή του New Hampshire για να μοιράσουν τα λάφυρα. Με λίγες φωτεινές εξαιρέσεις, όπως τον μεγάλο Βρετανό οικονομολόγο John Maynard Keynes, οι διαπραγματευτές ήταν αποφασισμένοι να κάνουν ένα πράγμα. Ήθελαν να οικοδομήσουν ένα παγκόσμιο οικονομικό σύστημα που θα τους εξασφάλιζε τη μερίδα του λέοντος από τον πλούτο και τους πόρους του πλανήτη. Έστησαν μια σειρά από θεσμικά όργανα σχεδιασμένα για το σκοπό αυτό – κι έτσι προέκυψε και το ΔΝΤ.

Ο επίσημος σκοπός του ΔΝΤ ακούγεται απλός και ελκυστικός. Είναι, υποτίθεται, εκεί για να εξασφαλίσει ότι οι φτωχές χώρες δε θα βυθιστούν στα χρέη, αλλά και αν το κάνουν, να τις βγάλει από αυτή την κατάσταση με δάνεια και τεχνική υποστήριξη σε οικονομικά θέματα. Παρουσιάζεται ως ο καλύτερος φίλος και φύλακας των φτωχών παγκοσμίως. Αλλά πέρα από τις ρητορείες, το ΔΝΤ σχεδιάστηκε για να καθοδηγείται από λίγες πλούσιες χώρες – και, πιο συγκεκριμένα, από τις τράπεζές τους και τους χρηματοπιστωτικούς κερδοσκόπους Το ΔΝΤ λειτουργεί προς το συμφέρον τους, σε κάθε βήμα της πορείας του.

Ας δούμε πώς γίνεται αυτό στην πράξη. Στη δεκαετία του 1990, η μικρή χώρα του Μαλάουι στη νοτιο-ανατολική Αφρική αντιμετώπιζε σοβαρά οικονομικά προβλήματα, ως συνέπεια μιας από τις χειρότερες επιδημίες AIDS-HIV στον κόσμο και αφού επιβίωσε μιας στυγνής δικτατορίας. Έπρεπε να ζητήσει από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο βοήθεια. Αν το ΔΝΤ είχε ενεργήσει με βάση τον επίσημο ρόλο του, θα είχε δώσει δάνεια και θα είχε καθοδηγήσει τη χώρα να αναπτυχθεί με τον ίδιο τρόπο που η Βρετανία, οι ΗΠΑ και κάθε άλλη επιτυχημένη χώρα κατάφερε να αναπτυχθεί – μέσω της προστασίας νεοσύστατων βιομηχανιών, μέσω επιδοτήσεων στους αγρότες και επενδύοντας στην εκπαίδευση και την υγεία των κατοίκων της.

Έτσι θα ενεργούσε ένα θεσμικό όργανο το οποίο θα νοιάζονταν για τους απλούς ανθρώπους – και το οποίο θα ήταν υπόλογο σε αυτούς. Αλλά το ΔΝΤ έκανε κάτι πολύ διαφορετικό. Είπαν ότι θα δώσουν βοήθεια μόνο αν το Μαλάουι συμφωνούσε στις “διαρθρωτικές αλλαγές” που απαιτούσε το ΔΝΤ. Διέταξαν το Μαλάουι να εκποιήσει σχεδόν ολόκληρη την κρατική περιουσία σε ιδιωτικές εταιρείες και κερδοσκόπους, και να μειώσει τις κοινωνικές δαπάνες. Απαίτησαν να σταματήσει η επιδότηση λιπασμάτων, ακόμη και αν αυτό ήταν το μόνο πράγμα που επέτρεπε τους γεωργούς – την πλειοψηφία του πληθυσμού – να καλλιεργήσουν κάτι στο σαθρό και αδύναμο έδαφος της χώρας. Τους είπαν ότι αποτελεί προτεραιότητα να δίνουν χρήματα στους διεθνείς τραπεζίτες παρά να τα ξοδεύουν για τους κατοίκους του Μαλάουι.

Έτσι, όταν το 2001 το ΔΝΤ διαπίστωσε ότι η κυβέρνηση του Μαλάουι είχε δημιουργήσει μεγάλα αποθέματα σιτηρών για την περίπτωση που υπάρξει μια χρονιά με κακή σοδειά, τη διέταξε να το ξεπουλήσει άμεσα σε ιδιωτικές εταιρείες. Είπαν στο Μαλάουι ότι ήταν άμεση προτεραιότητα να χρησιμοποιήσει τα έσοδα από το ξεπούλημα των αποθεμάτων σιτηρών για την αποπληρωμή ενός δανείου που το ίδιο το ΔΝΤ τους είχε κανονίσει να πάρουν από μια μεγάλη τράπεζα, με 56 τοις εκατό ετήσιο επιτόκιο. Ο Πρόεδρος του Μαλάουι διαμαρτυρήθηκε, λέγοντας ότι αυτό ήταν επικίνδυνο. Αλλά δεν είχε επιλογή. Το σιτάρι πουλήθηκε. Και οι τράπεζες πληρώθηκαν.

Το επόμενο έτος, η σοδειά ήταν πολύ μικρή. Η κυβέρνηση του Μαλάουι δεν είχε σχεδόν τίποτα να μοιράσει. Οι πεινασμένους πληθυσμός κατέληξε να τρώει τους φλοιούς από τα δέντρα, καθώς και όποιον αρουραίο κατάφερνε να πιάσει. Το BBC περιέγραψε την κατάσταση ως τη “χειρότερη πείνα” που αντιμετώπισε ποτέ το Μαλάουι. Έτσι, τουλάχιστον χίλιοι αθώοι άνθρωποι πέθαναν από την πείνα. Νωρίτερα, το 1991-92, οι σοδειά ήταν πολύ χειρότερη, αλλά τότε δεν υπήρξε πείνα, διότι η κυβέρνηση είχε αρκετά αποθέματα σιτηρών για να μοιράσει.

Στο αποκορύφωμα της λιμοκτονίας, το ΔΝΤ ανέστειλε μια δόση βοήθειας ύψους 47 εκ. δολαρίων, διότι η κυβέρνηση είχε «επιβραδύνει» την εφαρμογή αυτών ακριβώς των μεταρρυθμίσεων της αγοράς που οδήγησαν σ’ αυτή την καταστροφή. Η ActionAid, η κύρια φιλανθρωπική οργάνωση που δραστηριοποιήθηκε στη χώρα, προέβη σε αυτοψία της κατάστασης. Κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το ΔΝΤ “φέρει ευθύνη για την καταστροφή”.

Στη συνέχεια, το συντετριμμένο από την πείνα Μαλάουι έκανε κάτι που οι φτωχές χώρες υποτίθεται πως δεν πρέπει να κάνουν. Είπαν στο ΔΝΤ να φύγει από τη χώρα. Ξαφνικά, όντας υπόλογη στους δικούς της πολίτες και όχι στις ξένες τράπεζες, το Μαλάουι αγνόησε όλες τις «συμβουλές» του ΔΝΤ, και επανέφερε τις επιδοτήσεις για το λίπασμα, μαζί με μια σειρά από άλλες κοινωνικές υπηρεσίες για τους απλούς ανθρώπους. Μέσα σε δύο χρόνια, η χώρα μετατράπηκε από ζητιάνο, σε μια χώρα με τόση αφθονία, που παρείχε επισιτιστική βοήθεια στην Ουγκάντα και τη Ζιμπάμπουε.

Η λιμός στο Μαλάουι θα έπρεπε να ηχήσει ως μια μακρινή κραυγή προειδοποίησης για εμάς. Η υποταγή των συμφερόντων των απλών ανθρώπων στα συμφέροντα των τραπεζιτών και κερδοσκόπων, προκάλεσε το λιμό εκεί. Μέσα σε λίγα χρόνια, αυτού του είδους η υποταγή προκάλεσε την σημερινή παγκόσμια οικονομική κρίση.

Στην ιστορία του ΔΝΤ, αυτή η ιστορία δεν είναι η εξαίρεση: είναι ο κανόνας. Ο οργανισμός αυτός αναλαμβάνει τη διαχείριση φτωχών κρατών, με την υπόσχεση ότι έχει το φάρμακο που θα τις γιατρέψει – και στη συνέχεια τις βάζει να πιουν δηλητήριο. Κάθε φορά που ταξιδεύω στις φτωχές περιοχές αυτού του κόσμου, βλέπω παντού τα σημάδια που άφησαν οι “διαρθρωτικές αλλαγές” του ΔΝΤ, από το Περού έως την Αιθιοπία. Ολόκληρες χώρες έχουν καταρρεύσει μετά από παρέμβαση του ΔΝΤ, με πιο γνωστές τις περιπτώσεις της Αργεντινής και της Ταϊλάνδης τη δεκαετία του ‘90.

Δείτε κάποιες από τις μεγαλύτερες “επιτυχίες” αυτού του οργανισμού: Στην Κένυα, το ΔΝΤ επέμεινε να εισάγει η κυβέρνηση τέλη για να δει κάποιος έναν γιατρό – έτσι, ο αριθμός των γυναικών που ζητούσαν βοήθεια ή συμβουλές για σεξουαλικά μεταδιδόμενες ασθένειες μειώθηκε κατά 65 τοις εκατό, σε μία από τις χειρότερα πληγείσες, από το AIDS, χώρες στον κόσμο.

Στην Γκάνα, το ΔΝΤ επέμενε να επιβάλλει η κυβέρνηση δίδακτρα για να πηγαίνουν τα παιδιά σχολείο – και ο αριθμός των αγροτικών οικογενειών που είχαν την οικονομική δυνατότητα να στείλουν τα παιδιά τους στο σχολείο μειώθηκε κατά τα δύο τρίτα. Στη Ζάμπια, το ΔΝΤ επέμενε να μειωθούν οι δαπάνες για την υγεία – και ο αριθμός των βρεφών που πέθαναν διπλασιάστηκε. Όλως περιέργως, αποδεικνύεται ότι το να διανέμει μια χώρα τον πλούτο της σε ξένους τραπεζίτες, αντί στους δικούς της ανθρώπους, δεν είναι τελικά και τόσο καλή στρατηγική ανάπτυξης.

Ο Νομπελίστας οικονομολόγος Γιόζεφ Στίγκλιτς δούλεψε στενά με το ΔΝΤ για πάνω από μια δεκαετία, μέχρι που παραιτήθηκε κι άρχισε να αποκαλύπτει το τί συμβαίνει. Μου είπε πριν μερικά χρόνια: “Όταν το ΔΝΤ φτάνει σε μια χώρα, τους ενδιαφέρει μόνο ένα πράγμα. Πώς μπορούμε να διασφαλίσουμε ότι οι τράπεζες και τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα θα πληρωθούν; … Είναι το ΔΝΤ, το οποία εξασφαλίζει την οικονομική επιβίωση των κερδοσκόπων. Δεν ενδιαφέρετε για την ανάπτυξη, ή για ό,τι θα μπορούσε να βοηθήσει μια χώρα να βγει από τη φτώχεια.”

Κάποιοι χαρακτηρίζουν το ΔΝΤ “ασυνεπές”, διότι ο οργανισμός αυτός υποστηρίζει τη διάσωση τραπεζών με τεράστια κρατικά κονδύλια στις πλούσιες χώρες, ενώ απαιτεί τον τερματισμό σχεδόν κάθε κρατικής ενίσχυσης στις φτωχές χώρες. Αλλά αυτό είναι ασυνεπές, μόνο αν το δει κανείς από μια πνευματική σκοπιά, όχι όμως αν το δει από τη σκοπιά των σκληρών οικονομικών συμφερόντων. Σε κάθε περίπτωση, το ΔΝΤ κάνει ακριβώς αυτό που θα φέρει περισσότερα χρήματα στους τραπεζίτες και τους κερδοσκόπους Αν πλούσιες κυβερνήσεις σώζουν τις τράπεζες, δίνοντάς τους δωρεάν χρήμα, ωραία. Αν φτωχές χώρες υποχρεωθούν να πληρώσουν χρήματα στις τράπεζες με ληστρικές «αποδόσεις», πάλι ωραία. Δεν υπάρχει απολύτως καμιά ασυνέπεια...

Κάποιοι ισχυρίζονται ότι ο Στρος-Καν ήταν ένας «μεταρρυθμιστής» που άλλαξε το ΔΝΤ, αφότου τέθηκε επικεφαλής του το 2009. Σίγουρα, υπήρξε μια στροφή στη ρητορική – αλλά μια λεπτομερής μελέτη από την Δρ. Ντανιέλα Γκαμπόρ του Πανεπιστημίου της Δυτικής Αγγλίας έδειξε ότι επί της ουσίας συνεχίζει τις ίδιες πρακτικές.

Δείτε το παράδειγμα της Ουγγαρίας. Μετά τη συντριβή του 2008, το ΔΝΤ την επαίνεσε για την τήρηση των αρχικών στόχων για το έλλειμμα, μειώνοντας δραστικά τις δημόσιες δαπάνες. Ο απηυδισμένος ουγγρικός λαός απάντησε καταψηφίζοντας την κυβέρνηση κι επιλέγοντας να κυβερνήσει ένα κόμμα που υποσχέθηκε να κάνει τις τράπεζες να πληρώσουν για την κρίση που δημιούργησαν οι ίδιες. Η νέα κυβέρνηση εισήγαγε μια εισφορά 0,7 τοις εκατό για τις τράπεζες (τέσσερις φορές υψηλότερη από ό,τι οπουδήποτε αλλού). Το ΔΝΤ τρελάθηκε. Είπε ότι αυτό θα ήταν “πολύ στρεβλωτικό” για τις τραπεζικές δραστηριότητες – σε αντίθεση με τη κρατική διάσωση των τραπεζών, φυσικά – και τσίριξε ότι θα προκαλέσει μια φυγή των τραπεζών από τη χώρα. Το ΔΝΤ έπαυσε κάθε δραστηριότητά του στην Ουγγαρία, για να την εκφοβίσει.

Όμως, η κατάρρευση που προέβλεψε το ΔΝΤ δεν συνέβη. Η Ουγγαρία συνέχισε να εφαρμόζει ήπια μέτρα, αντί να τιμωρεί τον πληθυσμό της. Επεβλήθησαν φόροι επί των εξαιρετικά κερδοφόρων τομέων του λιανικού εμπορίου, της ενέργειας και των τηλεπικοινωνιών, και πήρε κεφάλαια από ιδιωτικά συνταξιοδοτικά προγράμματα για να πληρώσει το έλλειμμα. Το ΔΝΤ τσίριζε σε κάθε βήμα, και απαιτούσε, αντ’ αυτού, περικοπές για τους απλούς Ούγγρους. Ήταν η ίδια, όπως πάντα, ατζέντα, με τις ίδιες, όπως πάντα, απειλές. Ο Στρος-Καν έκανε το ίδιο σε όλες σχεδόν τις φτωχές χώρες, όπου παρενέβη το ΔΝΤ, από το Ελ Σαλβαδόρ, στο Πακιστάν, μέχρι την Αιθιοπία, όπου επεβλήθησαν μεγάλες περικοπές στις επιδοτήσεις για τους απλούς ανθρώπους. Πολλές χώρες έπεσαν θύματα εκφοβισμού στο να βλάπτουν τα ίδια τους τα συμφέροντα. Το Κέντρο Οικονομικής και Πολιτικής Έρευνας, μια “δεξαμενή σκέψης” που εδρεύει στις ΗΠΑ, βρήκε πως 31 από τα 41 μνημόνια που συνέταξε το ΔΝΤ επέβαλαν μακροοικονομικές πολιτικές που βύθιζαν τις χώρες σε μεγαλύτερη ύφεση.

Δεν είναι μόνο ο Strauss-Kahn, που θα έπρεπε να είναι υπόδικος. Είναι και ο οργανισμός στον οποίο ήταν επικεφαλής. Υπάρχει μια ανόητη συζήτηση στον τύπο σχετικά με το ποιος θα έπρεπε να είναι ο επόμενος επικεφαλής του ΔΝΤ, σαν να συζητούσαμε για το ποιος θα έπρεπε να είναι επικεφαλής ενός τοπικού επιμελητηρίου. Αλλά, αν παίρναμε στα σοβαρά την ιδέα της ισότητας των ανθρώπων, και θυμόμασταν όλους τους ανθρώπους που εξαθλιώθηκαν, πείνασαν και σκοτώθηκαν από τις ενέργειες αυτού του οργανισμού, θα συζητούσαμε τώρα τη δημιουργία μιας Επιτροπής Αλήθειας και Συμφιλίωσης – και πώς να διαλυθεί πλήρως το ΔΝΤ και να αρχίσουμε ξανά από την αρχή.

Εάν ο Στρος-Καν είναι ένοχος, υποψιάζομαι ξέρω πώς συνέβη. Πρέπει να μπέρδεψε την καμαριέρα με μια φτωχή χώρα με οικονομικά προβλήματα. Στο κάτω-κάτω, οι επικεφαλής του ΔΝΤ, μπορούσαν να τις βιάζουν ατιμώρητοι για χρόνια.

* Για ενημερώσεις σχετικά με το ΔΝΤ και άλλα θέματα, ακολουθήστε τον Johann στο Twitter.
* Οι κύριες ομάδες που παρακολουθούν και εκθέτουν το ΔΝΤ είναι οι War on Want και Bretton Woods.

«Οι αόρατες πρεσβείες» του Δ. Δρούτσα βάζουν σε κίνδυνο την Ελλάδα
Έντονη δυσαρέσκεια επικρατεί στο υπουργείο Εξωτερικών και συγκεκριμένα στο διπλωματικό σώμα, για το σχεδιασμό του υπουργού Εξωτερικών Δημήτρη Δρούτσα, να δημιουργηθούν «μικρές πρεσβείες» στη θέση των υπάρχοντων, ενώ άλλες να καταργηθούν.

Συγκεκριμένα, βάσει του «σχεδίου Δρούτσα», πολλές πρεσβείες και προξενεία ανά τον κόσμο θα πάψουν να υπάρχουν και οι πρέσβεις που έχουν διοριστεί ή θα διοριστούν στις χώρες αυτές, θα εκτελούν τα καθήκοντά τους μέσω… ηλεκτρονικών υπολογιστών από την έδρα του ΥΠΕΞ στην Αθήνα!

Ενώ σε περίπτωση που χρειαστεί η παρουσία του πρεσβευτή στη χώρα που υποτίθεται πως βρίσκεται θα παίρνει το αεροπλάνο και θα μεταβαίνει εκεί.

Σύμφωνα με όσα μας δήλωσαν διπλωμάτες, στη λίστα των «αόρατων πρεσβειών» θα είναι χώρες της Κεντρικής Ασίας και της Απω Ανατολής καθώς και χώρες στην Αφρική και την Λατινική Αμερική.

Οι ίδιες πηγές επισημαίνουν πως αυτή η κίνηση είναι εξόχως επικίνδυνη για τα ελληνικά συμφέροντα και αυτό κυρίως για δύο λόγους:

- Οι περισσότερες από αυτές τις χώρες βρίσκονται στο στάδιο της ανάπτυξης, παρουσιάζοντας μοναδικές ευκαιρίες επενδύσεων από την πλευρά των ελλήνων επιχειρηματιών τη στιγμή που η χώρα βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού.

- Πολλά κράτη από αυτά, έχουν ηγετικές θέσεις τόσο στην Ισλαμική Διάσκεψη, όσο και στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ (στα κυλιόμενα μέλη), με αποτέλεσμα η ελληνική εξωτερική πολιτική να βρεθεί μακροπρόθεσμα απομονωμένη, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Η απουσία διπλωματικής αποστολής θα δώσει στους αντιπάλους της Ελλάδας τον χρόνο αλλά και τον χώρο να προωθήσουν τα γεωστρατηγικά και οικονομικά συμφέροντά τους, με άμεσο αντίκτυπο στην ήδη ασθμαίνουσα ελληνική στρατηγική.

Μάλιστα, οι ίδιοι διπλωμάτες μας τόνισαν, πως έχει δοθεί υπόμνημα με προτάσεις προς τον υπουργό Εξωτερικών Δημήτρη Δρούτσα, στον οποίο αναφέρονται οι κίνδυνοι που ελλοχεύουν από αυτό το σχέδιο και γίνονται προτάσεις πως θα μειωθεί το λειτουργικό και μισθολογικό κόστος, ώστε να εξοικονομηθούν χρήματα χωρίς να εξαφανιστεί η ελληνική παρουσία.

Πάντως μέχρι στιγμής ο πολιτικός προϊστάμενός τους δεν έχει απαντήσει και σε περίπτωση που προχωρήσει στο σχεδιασμό του, οι διπλωμάτες και οι διπλωματικοί υπάλληλοι θα απαντήσουν δυναμικά.

«Θα δείτε τους αγανακτισμένους στο ΥΠΕΞ τι πρόκειται να κάνουν, αν προχωρήσει ο υπουργός», μας δήλωσαν με νόημα ανώτατοι διπλωματικοί υπάλληλοι.
Δεν μένει παρά να περιμένουμε που θα οδηγήσει αυτό το σχέδιο πλήρους απαξίωσης της ελληνικής διπλωματίας και κυρίως να μάθουμε από ποιούς οργανώνεται και για ποιόν λόγο, όταν… λύσεις υπάρχουν!
  • Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου
Δυστυχώς η θεωρία επιβεβαιώνεται. Τελικά στην κρίσιμη πολιτικά μάζα για την μετεξέλιξη του καθεστώτος στην Ελλάδα άρχισε να κυριαρχεί το «να πάτε στο διάολο» όλοι σας». Το δηλητήριο του λαϊκισμού προκαλεί μετάλλαξη στο αίτημα του ριζοσπαστικού μετασχηματισμού κοινωνίας και πολιτικής διαδικασίας. Φτάσαμε η κριτική μας προς τον καθεστωτικό λόγο και την αντίστοιχη κουλτούρα να χαρακτηρίζεται ο ίδιος ως λαϊκισμός από τους διαπλεκόμενους διαμορφωτές της κοινής γνώμης, ενώ οι εκφραστές του αγανακτισμένου λαουτζίκου μας εγκαλούν για ελιτισμό και σχολαστικισμό, παρότι επικεντρωνόμαστε περισσότερο στην ουσία του μετασχηματισμού και πολύ λιγότερο στην διαδικασία του.

Σάντουιτς γίναμε από εκείνους που έχουν ζωτική πολιτικά ανάγκη να παραμείνει ο λαός στο επίπεδο του λαουτζίκου. Αυτοί είναι οι φορείς της καθεστωτικής προπαγάνδας και οι εκπρόσωποι της στρατηγικής του ελληνικού νεοναζισμού. Οι τελευταίοι μεγεθύνονται ως ομάδα γρηγορότερα από ότι και οι ίδιοι θα μπορούσαν να φανταστούν. Είναι όλοι αυτοί που κατάλαβαν την σημασία της «πλατείας» ως κρίσιμης μάζας για την κατεύθυνση της μεταβολής του σημερινού καθεστώτος και επιδίδονται σε μια ρητορική στρατηγική που επιδιώκει να υψώσει διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σε «αυτούς»:τους αγανακτισμένους με την πολιτική εξουσία αγαθούς Έλληνες, υπερασπιστών των ιερών και οσίων του τόπου και τους «άλλους»: τα κόμματα εξουσίας, αλλά και τα αριστερά, τους συνδικαλιστές, τους μη-ευρωπαίους αλλοδαπούς, τους αριστερούς καλλιτέχνες και επιστήμονες καθώς και την γνήσια διανόηση.

Στο πλαίσιο αυτής της πολιτικής αντινομίας νεοφιλελεύθεροι και υπερεθνικιστές-λαϊκιστές συγκλίνουν στην αναπαράσταση του λαού ως λαουτζίκου. Η αντίθεση τους ξεκινά από το σημείο αυτό και μετά. Οι πρώτοι πρεσβεύουν ότι ο λαουτζίκος πρέπει να συνέλθει και να υποταχθεί στον μονόδρομο της σωτηρίας που κατασκευάζει η συναίνεση της ευρωπαϊκής ελίτ με το χρηματοπιστωτικό λόμπυ, ενώ οι δεύτεροι ζητούν οι Έλληνες πατριώτες να απαλλαγούν μυθικά από την παρέμβαση των ξένων δανειστών και η χώρα να αποκτήσει εθνικιστές κυβερνήτες, που θα αντιμετωπίσουν μια και έξω το ζήτημα της μετανάστευσης και της πολυπολιτισμικότητας. Οι τελευταίοι έχουν φτάσει στον παραλογισμό να θεωρούν ότι η οικονομική κρίση της Ελλάδας θα λυθεί, αν στείλουμε τους μετανάστες στον διάολο!

Μεταξύ αυτών των δύο, πολιτικών στην ουσία, ιδεοληψιών, στραπατσάρεται ο αριστερός λόγος, ο οποίος σε μεγάλο βαθμό είναι πράγματι «ξύλινος» και ανίκανος να εμπνεύσει ευρύτερα στρώματα του φτωχοποιούμενου πληθυσμού. Όμως μαζί με την «ξύλινη» αριστερά ισοπεδώνεται και ο λόγος της κριτικής προοδευτικών πολιτών, οι οποίοι είναι τα θύματα αποκλεισμού τριών «υγειονομικών» ζωνών που προνοούν για τον αποκλεισμό τους: της πατριωτικής δεξιάς, της δήθεν φιλελεύθερης διαπλοκής των «υπεύθυνων» πολιτικών δυνάμεων και της «αμόλυντης» λενινιστικής αριστεράς.

Με μεγάλο αγώνα ελάχιστες προσωπικότητες στο διαδίκτυο επιχειρούν να ανοίξουν λίγο χώρο μεταξύ αυτών των «υγειονομικών» ζωνών για να ακουστεί και η φωνή των προοδευτικών ριζοσπαστών που υποστηρίζουν την στρατηγική άμεσης δόμησης συμμαχίας μεταξύ των δραματικά φτωχοποιούμενων μεσαίων στρωμάτων, τα οποία σύμφωνα με την λογική της τρόικας θα απολέσουν το 50% του εισοδήματός τους σε μία τριετία και των λαϊκών στρωμάτων που έχουν ήδη πλέον περάσει το όριο της φτώχειας. Επ’ ευκαιρία αυτού του σημειώματος αισθάνομαι την ανάγκη να ευχαριστήσω, ως ένας από αυτούς, τα πραγματικά απροκατάληπτα ιστολόγια που μοιάζει να πιστεύουν ότι μέσα στις απελπισμένες κραυγές και στις αντιλαϊκές υποβολές αξίζει να ακουστεί και ο λόγος της ριζοσπαστικής δημοκρατίας. Άνοιξαν λίγο χώρο μεταξύ «κατσαρόλας» και κομματικών πανό για να ακουστεί η έκκληση για την χάραξη μιας νέας στρατηγικής ηγεμονίας των προοδευτικών δυνάμεων στον τόπο μας.

Εμείς – με την φράση μου δεν εννοώ κανέναν άλλον πέραν του εαυτού μου – δεν οραματιζόμαστε την κατάληψη του λεγόμενου μεσαίου χώρου από την αριστερά, ούτε φυσικά κανενός είδους κομματικό «καπέλωμα», αν και παρατηρείται τις τελευταίες μέρες προσπάθεια ομάδων του «να πάτε στο διάολο όλοι σας» να «καπελώσουν» αριστερούς πολίτες που δεν πάνε στην πλατεία υποκρινόμενοι ότι είναι κάτι άλλο από αυτό που η πολιτική τους ταυτότητα ορίζει. Βλέπετε πόσο γρήγορα αλλάζουν οι καιροί, φίλοι στην αριστερά! Εμείς, λοιπόν, προβλέποντας ότι ο ερχομός της κρίσης ήταν ζήτημα χρόνου, αναζητήσαμε την επεξεργασία ενός νέου ηγεμονικού μοντέλου για την χώρα, το οποίο θα έβαζε ξανά στην ημερήσια διάταξη τον αγώνα για ισότητα και αυτοκυβέρνηση που απορρίπτουν με την πρακτική τους οι κρυφοί και φανεροί υποστηρικτές του νεοφιλελευθερισμού. Στις αράδες μου, εκτός από όρους ένταξης και αποκλεισμού, θα βρείτε και το αίτημα αναδιανομής από πάνω προς τα κάτω, που είναι σήμερα αναγκαία προϋπόθεση για εκδημοκρατισμό και ανάπτυξη, είτε μέσα στην ΟΝΕ, είτε έξω από αυτήν. Αντί για «συναίνεση στο κέντρο», όσοι υποστηρίζουμε τον κοινωνικό μετασχηματισμό με όρους ριζοσπαστικής πλουραλιστικής δημοκρατίας, αντιπροτείνουμε την «συναίνεση στα αριστερά», η οποία σήμερα θα μπορούσε να υποστηριχθεί από τα δυο-τρίτα της κοινωνίας, ασχέτως κομματικής παράδοσης. Μόνον αυτή η στρατηγική θα έβγαζε την ελληνική κοινωνία από την παγίδα του τέταρτου δρόμου των μετασοσιαλδημοκρατών (Γιώργος Παπανδρέου), των νεοφιλελευθέρων και των υπερεθνικιστών.

Εάν δεν ακολουθήσουμε αυτήν την στρατηγική, είμαι απολύτως βέβαιος ότι η πολιτική κουλτούρα στην χώρα, που εξευτελίστηκε από τον διαπλεκόμενο δικομματισμό, θα εκχυδαϊστεί ακόμη περισσότερο από την κυριαρχία της διαλεκτικής «να πάτε στο διάολο όλοι σας», η οποία τείνει να ισοπεδώσει την αντίληψη των εξουσιαστικών σχέσεων με μηχανισμό μία τυφλή αγανάκτηση εναντίον όλων όσων αρθρώνουν λόγο που εμφανίζεται ως εξουσιαστικός, ενώ στην πραγματικότητα η μοναδική εξουσία του προκύπτει μέσω της κριτικής και της πρότασης. Η ικανότητα άσκησης δομημένης κριτικής από μόνη της συνιστά εξουσία που δεν έχει όμως καμία σχέση με την εξουσία που εσωτερικεύουν ως επιχείρηση καθοδήγησης ή καθυπόταξης, αντιπολιτικά και εν τέλει αντιδημοκρατικά υποκείμενα. Πρόκειται για την «ιερή» εξουσία του λόγου που έρχεται να απομυθοποιήσει μοντέλα κυριαρχίας και αυτονόητες εξουσιαστικές δομές που αποσκοπούν στην καθυπόταξη ατόμων, κοινωνικών ομάδων και λαών σε αντιλαϊκές μορφές. Αυτό, λοιπόν, ούτε λαϊκισμός θα μπορούσε να χαρακτηριστεί, ούτε βέβαια έλλειψη πολιτικής παρρησίας. Εάν το κίνημα της πλατείας μετατραπεί σε κίνημα «να πάτε στο διάολο όλοι σας», τότε είναι βέβαιο ότι ο δρόμος που χαράσσει η ευρωπαϊκή ελίτ σε συνεργασία με το χρηματοπιστωτικό λόμπυ για την τύχη της Ελλάδας τα επόμενα είκοσι χρόνια, θα στρωθεί με ροδοπέταλα. Εμείς δεν χρειάζεται να πάμε στο διάολο γιατί εκεί βρισκόμαστε. Πριν από τους αγανακτισμένους αυτής της μορφής που μας διαολοστέλνουν, φρόντισε να το κάνει το καθεστώς. Αυτό που διαφεύγει στους διαολοστέλνοντες, είναι ότι με την ισοπεδωτική λογική τους στέλνουν τον ίδιο τον εαυτό τους στο διάολο. Αν τιθασεύσουν κάπως το σύμπλεγμά τους που ξεχείλισε και σοβαρευτούν, θα αντιληφθούν ίσως ότι εμείς ευτυχώς ούτε καθυποταχθήκαμε, ούτε συμφιλιωθήκαμε με τον διάολο. Αντίθετα οι ίδιοι, εάν καταστραφεί απολύτως ο πολιτικός λόγος στην χώρα, θα βρεθούν στην ανάγκη να κάνουν είτε το ένα, είτε το άλλο.


  • Του Θανάση Νικολαΐδη
ΤΕΧΝΟΚΡΑΤΕΣ οι ΤΡΟΪΚΑνοί και σχεδόν τρομοκράτες. Με το χρήμα στη… τσέπη και χωρίς πολλές κουβέντες. Και, βέβαια, κάτι ψυλλιάστηκαν, έγινε σοβαρή υποψία και κατάντησε βεβαιότητα. Για τα δεδομένα μας και για τη συμπεριφορά του μέσου έλληνα, στην Ελλάδα της κομπίνας και της διαφθοράς. Με (κάποιους) μιζαδόρους πολιτικούς στην κορυφή, με τον φοροκλέφτη ελεύθερο επαγγελματία της βάσης, με τον «εργαζόμενο» του δημοσίου. Και, βέβαια, με τα περίεργα επιδόματα και την ανεμελιά… κατά του δημοσίου (δεν υπάρχει, π.χ. εγκυμονούσα εκπαιδευτικός που να μη δηλώνει «επαπειλούμενη», με… χαρτί του γιατρού της).

ΕΧΟΥΝ το πάνω χέρι οι δανειστές μας-δεν το συζητάμε. Είμαστε ένοχοι-το ξέρουν και το ξέρουμε. Γι αυτό μας έχουν στημένους στον τοίχο, μετρώντας αντίστροφα τα 24/ωρα. Με την Κυβέρνηση να τραβάει τα μαλλιά, τους αντιπάλους της να το… απολαμβάνουν και κάποιους πολιτικούς να ονειρεύονται καινούρια μεγαλεία (κι ας τους γιουχάρουν), με την πλειοψηφία τους να ξορκίζει τις εκλογές, σιωπηρά μη δώσει στόχο.

ΚΑΙ πάμε στην Κυβέρνηση. Με την επάρκεια και την ανεπάρκειά της σε καιρούς δύσκολους και σε ώρες που δεν αστειεύονται. Την πιστεύουμε πως δεν το’ χει καημό να συνεχίσει, όπως και οι προηγούμενοι που βιάζονταν να «παραδώσουν». Στη βιασύνη της, όμως και υπό πίεση, νομοθέτησε και πήρε μέτρα. Με τα λάθη και τις υπερβολές της, ακόμα και με τον κίνδυνο να την… παρεξηγήσουν για την αντισυνταγματικότητα κάποιων πρωτοβουλιών της. «Υπεράνω όλων η σωτηρία της πατρίδας» δηλώνει και καθαρίζει. «Και των ΚΛΕΦΤΩΝ, ΦΟΡΟΚΛΕΦΤΩΝ και ΑΠΑΤΕΩΝΩΝ κάθε βαθμίδας, που μας έφεραν σ’ αυτό το χάλι» προσθέτουμε εμείς και… δεν καθαρίζουμε. Γιατί, εξακολουθούν να συνυπάρχουν «δρώντες» αμαρτωλοί και αναμάρτητοι(;), με τους πρώτους ακαταδίωκτους και ατιμώρητους.

ΓΙΑΤΡΟΙ του ΕΣΥ με κομπόδεμα εκατομμυρίων, πιράνχας της σήμερον «επί το έργον», εφοριακοί με βίλες μετά… πισινών και με κότερα, κοράκια σε πολεοδομίες και ατιμώρητοι μιζαδόροι υπουργοί του παρελθόντος, που κανένας δεν τόλμησε να τους πειράξει. «Χρειάζεται νόμος» προτάσσουν οι κυβερνώντες(;) αγνοώντας ακόμα και παραινέσεις των τροϊκανών του τύπου «κλείστε κάποιους στη φυλακή».

ΚΙ εμείς που βλέπουμε πόσο αριστοτεχνικά δομήθηκε το προστατευτικό τους κέλυφος για 2-3 δεκαετίες διερωτώμεθα, τους ρωτάμε κι ας είναι το ερώτημα ρητορικό: Γιατί δεν τους τ’ αρπάζετε με νόμο και τους κρατάτε σε απόσταση ασφαλείας (τους); Γιατί δεν συνεδριάζετε με το ίδιο… πάθος που συνεδριάζατε για τα προνόμιά σας και παραμένει άδειο το «κλουβί»;
ΠΡΟΦΑΝΩΣ, γιατί δεν υπάρχει διαχωριστική γραμμή (δεν τη… γουστάρατε ως νομοθέτες) και συναγελάζονται λύκοι που δείχνουν τα δόντια και αρνιά (με λερωμένη τη φωλιά) που τους φοβούνται.

Σε μεγάλα και «χοντρά» ψέματα για ένα και πλέον χρόνο επιδίδεται η ελληνική κυβέρνηση δια στόματος του πρωθυπουργού κ. Γιώργου Παπανδρέου και του υπουργού Οικονομικών και βασικού συνομιλητή της Τρόικας κ. Γιώργου Παπακωνσταντίνου. Οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ βρίσκονται πλέον «στα κάγκελα». Σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις τους υπόσχονται σκληρές επιθέσεις προς τον κ. Παπακωνσταντίνου την Τρίτη, οπότε και θα λάβει χώρα ο διευρυμένος Κοινοβουλευτικός Τομέας Εργασίας. Μια ματιά στο τι έχουν πει στον ελληνικό λαό μέχρι σήμερα και το τι έχει γίνει θα μας πείσει γι’ αυτό που θα επακολουθήσει!

Γιώργος Παπανδρέου

Αν μειώσουμε τους μισθούς θα παγώσουμε την αγορά, αν αυξήσουμε τους φόρους στη μεσαία τάξη, θα μειώσουμε την αγοραστική της δύναμη.

(στους έξι μήνες κυβέρνησης μείωσε και μισθούς και συντάξεις, με χαμηλή εώς ανύπαρκτη διαπραγμάτευση με τους δανειστές μας, ενώ την ίδια ώρα έβγαζε λόγους περί Τιτανικού κάνοντας τα spreads να «αφηνιάζουν»!)

Γιώργος Παπακωνσταντίνου

Δεν θα κερδίσει η ελληνική οικονομία από μια αύξηση του ΦΠΑ, άρα δεν είναι κάτι που σκοπεύουμε να κάνουμε.

(τα νούμερα μιλάνε μόνα τους: αύξηση ΦΠΑ από 4,5 σε 5, από 9 σε 10, από 19 σε 21 και έπεται συνέχεια…)

Γιώργος Παπανδρέου

Τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης δεν είναι το πρόβλημα για την εξυγίανση και τη βιωσιμότητα του ασφαλιστικού συστήματος.

(είπε λίγο καιρό μετά: «η βιωσιμότητα περνά και από την αύξηση των ορίων ηλικίας»)

Γιώργος Παπακωνσταντίνου

Αν χρειαστεί να πάρουμε νέα μέτρα, θα σημαίνει ότι εγώ έχω αποτύχει

(τα νέα μέτρα ανακοινώνονται τη Δευτέρα και ο κ. Παπακωνσταντίνου είναι στη θέση του παρ’ ότι αποτυχημένος)

Γιώργος Παπακωνσταντίνου

Είναι εξασφαλισμένες όλες οι δόσεις

(θρίλερ προηγήθηκε τις τελευταίες ημέρες για το αν πάρουμε την πέμπτη δόση, τελικά αν γίνει αυτό θα είναι επειδή θα επιβάλλει νέα μέτρα)

Γιώργος Παπακωνσταντίνου

Οι φήμες προέρχονται από αυτούς που δεν καταλαβαίνουν πώς λειτουργεί η Ευρωζώνη. Υπάρχουν και αυτοί που έχουν επενδύσει σε αυτή την κατεύθυνση.

(η επίτροπος της Ελλάδας κα Μαρία Δαμανάκη αναπαρήγαγε φήμες και αναρωτιόμαστε σε ποια από τις δύο κατηγορίες ανήκει)

Γιώργος Παπακωνσταντίνου

Θα βγούμε στις αγορές μέχρι το τέλος του 2011

(αντί για να βγούμε στις αγορές μπαίνουμε βαθύτερα στο τούνελ της ύφεσης, ενώ τα spreads σπάνε με ξέφρενο ρυθμό το ένα ρεκόρ μετά το άλλο)

Γιώργος Παπακωνσταντίνου

«Θα πάω στις Βρυξέλλες, θα μείνω στις Βρυξέλλες, θα πιάσω διαμέρισμα στις Βρυξέλλες, θα δουλέψω στην Ευρωβουλή. Ούτε εισιτήριο επιστροφής υπάρχει»

(αυτή τη δήλωση την έκανε όταν εξελέγη ευρωβουλευτής και δεν έμεινε στις Βρυξέλλες ούτε έξι μήνες)

Γιώργος Παπακωνσταντίνου

«Δεν θα πάμε στο ΔΝΤ, μας στηρίζει η Ε.Ε.».

(πήγαμε μετά Βαΐων και κλάδων, ενώ ο Στρος-Καν επιβεβαίωσε πως την ώρα που γινόταν αυτή η δήλωση η κυβέρνηση διαπραγματευόταν ήδη την είσοδό μας στο ΔΝΤ)

Γιώργος Παπακωνσταντίνου

«Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν υπάρχει νέο μνημόνιο. Δεν υπάρχουν νέα μέτρα».

(πριν αλέκτωρ λαλήσει τρεις ο λαός θα πληρώσει τη λυπητερή!)

Γιώργος Παπακωνσταντίνου

«Πιστεύουμε ότι δεν είναι δυνατόν να συνεχίσουμε να μειώνουμε μισθούς και συντάξεις ή να αυξάνουμε τη φορολογία».

(το Μεσοπρόθεσμο περιλαμβάνει μειώσεις μισθών και αύξηση φορολογίας)

«Το καλαμπούρι με τα νέα μέτρα θα πρέπει να το σταματήσουμε».

(τι να πει κανείς;!)

Πηγή


Άμα δεν ακουμπήσεις το δάχτυλο στο σημάδι απ’ τα καρφιά, δεν μαθαίνεις. Πήγα λοιπόν και παρακολούθησα για ώρα μια συνέλευση στο Σύνταγμα. Επειδή την περπάτησα όλη, κατ’ αρχήν σας πληροφορώ ότι οι επάνω, οι πολλοί, ελάχιστοι σχέση έχουν με τους κάτω, που ζουν την κομμούνα τους, τσικνισμένη από σουβλάκια.

Μου είπε δε καλή φίλη κινηματογραφίστρια, ότι μαζί με ομάδα άλλων καλλιτεχνών ανήρτησαν σε καμμιά δεκαπενταριά σελίδες στο facebook ένα κείμενο, όπου όμως έκαναν το λάθος να μιλούν για Έλληνες κι Ελληνισμό. Ε, το κείμενο μέσα σε είκοσι λεπτά είχε κατέβει από παντού! Κεντρικός έλεγχος λοιπόν, μην μολυνθεί από ελληνικότητα η φαντασιακή «επανάσταση» των διαχειριστών. Όλα αυτά βέβαια ερήμην του τεράστιου πλήθους που συμμετέχει στις κινητοποιήσεις.

Άκουσα λοιπόν καμιά δεκαριά κληρωμένους ομιλητές. Πιτσιρικάδες σχεδόν όλοι, πράγμα που έκανε το όλο θέμα πιο ενδιαφέρον. Γύρω είδα αρκετές φάτσες που μου θύμιζαν Εξάρχεια και βεβαίως σε αυτούς, στους «κάτω», ήταν αισθητή η απουσία της γαλανόλευκης. Απ΄αυτούς επιλέγεται και η «περιφρούρηση». Χμμμ…

Μια κοπελιά, αφού παρομοίασε τις κινητοποιήσεις με το Πολυτεχνείο του 1973, μας δήλωσε ότι ενηλικιώθηκε πολιτικά τον Δεκέμβρη του 2008… Ένας τσαμπουκαλεμένος εικοσάρης ζήτησε να οριστεί μια μέρα την εβδομάδα για να συζητούνται διαδικαστικά θέματα, όπως η εκλογή αντιπροσώπων και από αυτούς κυβέρνηση και να μπορούν ανά πάσα στιγμή οι λαϊκές συνελεύσεις, στα πλαίσια της άμεσης δημοκρατίας, να ανακαλούν τους αντιπροσώπους κι αυτοί με την σειρά τους την κυβέρνηση. Δηλαδή «βουλή» και «κυβέρνηση» stage. Μετά έκανε την ρεαλιστική πρόταση να διαγράψουμε μόνοι μας το χρέος. Όλο. Κιμπάρικα πράγματα και «να συγκρουστούμε με την Ε.Ε. και τον ιμπεριαλισμό».

Όχι, δεν γέλασα, όταν εγώ στα 17 ήθελα να πολεμήσω στην Βηρυτό με τους Φενταγίν εναντίον του Ισραήλ και στα 18 να πάω στη Νικαράγουα και μετά με την εμπειρία μου να απελευθερώσω την Κύπρο, μια χαρά τον βρήκα τον πιτσιρικά. Απλά ήταν κάπως πιο μαξιμαλιστικής από μένα.

Εντάξει, άκουσα τα γνωστά τσιτάτα κι ήταν εμφανής η οργανωμένη προσπάθεια αριστερίστικου καπελώματος της όλης κατάστασης. Αυτό όμως λύνεται πολύ εύκολα. Πάρτε την Σημαία σας, μία είναι η Σημαία, την οικογένεια και τους φίλους σας και κατεβείτε. Το επίδοξο νταβαντζιλίκι, που θέλει να κάνει την πλατεία Υπατία ή Αμφιθέατρο Γκίνη, θα χαθεί μέσα στο πλήθος, θα το καταπιούν ειρηνικά οι Έλληνες και τα σύμβολα τους.

Επειδή πηγαίνω κάθε μέρα στους επάνω, θα σας πω το απλό συμπέρασμα που γράφαμε από το 2009 εδώ στο Antinews: την οργή θα την φέρει η ατιμωρησία. Ήρθε. Σιγά σιγά στους δρόμους βγαίνουν νοικοκυραίοι κι όπως προβλέπαμε, θα αποδειχθεί ότι έχουν πολύ πιο βαρύ χέρι από τους επαναστάτες ημιαπασχόλησης των Βορείων Προαστίων, του Ψυχικού και των Εξαρχείων. Άλλο να κάνεις το κομμάτι σου μεταξύ σχολής και «Sugar» κι άλλο να είσαι φρεσκοαπολυμένος σαρανταπεντάρης με γυναίκα, παιδιά, δόσεις, νοίκια και φροντιστήρια. Και να ΄χεις ψηφίσει και ΠΑΣΟΚ γιατί «λεφτά υπάρχουν»! ΄Ωρε μάνα μου! Αυτοί προς το παρόν μουτζώνουν και γιουχάρουν αλλά άμα η κατρακύλα συνεχιστεί, το επόμενο αγώνισμα θα έχει μαλτεζόπλακα και στυλιάρι.

Αγωνιστικούς χαιρετισμούς στον Βαγγέλη

Το άλλο ζήτημα, που έθεσε ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης, στον οποίο στέλνω συναγωνιστικούς χαιρετισμούς, είναι η στάση των εκλεγμένων αντιπροσώπων του Έθνους. Και το έθεσε στη σωστή του βάση, ορθά κοφτά: όποιος φοβάται, πέφτει και κοιμάται. Ο εκπρόσωπος του λαού, αδέρφια, άνθρωπος είναι κι αυτός, μπορεί να έχει τα ελαττώματα και τις αδυναμίες του. Ένα πράγμα όμως δεν μπορεί να είναι: κότα. Αν φοβάσαι ν’ αντιμετωπίσεις κατά πρόσωπο τον ίδιο τον λαό σου, τότε πως θα αντιμετωπίσεις τους ξένους για να υπερασπιστείς τα συμφέροντα της Πατρίδας; Ο Βαγγέλης, όταν ο αρχηγός κωλοτούμπας τον είπε περίπου «κλέφτη», δεν άρχισε τα συντεχνιακά και τις ρεβεράντζες με την Κομανέτσι του Μνημονίου και τους παρατρεχάμενους του. Απάντησε καταλλήλως και τους πήρε και τους σήκωσε για την μικροπολιτικάντικη και άνανδρη ματσαράγκα που πήγαν να του κάνουν. Δεν πήγε μετά να πιει καφέ μαζί τους, ούτε δέχτηκε συντεχνιακές αβρότητες και χαιρετούρες. Σωστός και διδακτικός. Και σήμερα έθεσε την γραμμή που χωρίζει τους ανθρώπους με σθένος από την κολωνακιώτικη φλωροσύνη και τον αποϊδεολογικοποιημένο ντιντιδισμό: ο βουλευτής πρέπει να έχει τσαγανό, να μην πολιτεύεται για την πάρτη του και να μην είναι έκθετος σε οτιδήποτε. Διαφωνεί κανείς;





Στους υψηλούς τραπεζικούς κύκλους και σε ελάχιστους υψηλά ιστάμενους πολιτικούς διεθνώς είναι ήδη γνωστό και προδιαγεγραμμένο πού οδηγεί η παγκόσμια «φούσκα» χρέους, που άρχισε να διογκώνεται από τις αρχές της δεκαετίας του ’70, όταν οι Αμερικανοί αποφάσισαν να εγκαταλείψουν το νομισματικό σύστημα του Μπρέτον Γουντς, για να έχουν την ελευθερία να τυπώνουν δολάρια σύμφωνα με τις ανάγκες τους.

Η «φούσκα» του χρέους που άρχισε από τότε να διογκώνεται ήταν γνωστό στους διαχειριστές του συστήματος ότι σε μερικές δεκαετίες δεν θα μπορούσε να συνεχίσει να μεγαλώνει και θα ήταν υποχρεωτική η μετάβαση στο επόμενο στάδιο: την αντικατάσταση των σημαντικότερων διεθνών νομισμάτων, που θα έχαναν μοιραία την αξία τους από την ανεξέλεγκτη κυκλοφορία νέου χρήματος χωρίς αντίκρισμα, από ένα κοινό νόμισμα!

Το σχέδιο αυτό είχε περιγράψει από το 1988 σε πρωτοσέλιδο άρθρο του ο “Economist”: ήταν το λεγόμενο «σχέδιο Φοίνιξ». «Φοίνιξ» ήταν η κωδική ονομασία του νέου παγκόσμιου νομίσματος, επειδή ακριβώς η γέννησή του από τις στάχτες του παλαιού νομισματικού συστήματος θα θύμιζε την αναγέννηση του αρχαίου Φοίνικα από τις στάχτες του. Το νέο νόμισμα θα γεννιόταν το 2018, σύμφωνα με την «προφητεία» του Economist, από τον «γάμο» του δολαρίου, των ευρωπαϊκών νομισμάτων και του γιεν και, ίσως, ορισμένων φτωχότερων χωρών. «Η παγκόσμια προσφορά φοίνικα (σ.σ.: χρήματος) θα ρυθμιζόταν από μια νέα κεντρική τράπεζα, που θα αποτελούσε πιθανότατα τη μετεξέλιξη του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου».

Αυτό που ξεχνούσε το περιοδικό να αναφέρει ήταν η πολιτική παράμετρος αυτού του μεγάλου νομισματικού παιχνιδιού: για να υπάρξει μία παγκόσμια κεντρική τράπεζα, που θα αποτελέσει τη μετεξέλιξη του ΔΝΤ, χρειάζεται και κάποια μορφή παγκόσμιας διακυβέρνησης, που δεν θα έχει σοβαρούς δημοκρατικούς περιορισμούς (η έννοια των παγκόσμιων εκλογών δεν έχει εφευρεθεί ακόμα) και θα αντλεί την ισχύ της από τις χώρες που κυριαρχούν και στη μετοχική σύνθεση του ΔΝΤ, δηλαδή τις προηγμένες βιομηχανικές χώρες της Δύσης, με επικεφαλής τις ΗΠΑ.

Οι Αγανακτισμένοι θα απομονώσουν

την Πέμπτη Φάλαγγα…

Πώς μια σύγχρονη κοινωνία, μετατρέπεται σε καζάνι εξέγερσης;

Πρώτον, όταν χάνει την εμπιστοσύνη της στα κόμματα. Όλα τα κόμματα. Αλλά ιδιαίτερα εκείνα που εξαντλούν την «παρέμβασή» τους με ασκήσεις «επαναστατικής γυμναστικής»…

Δεύτερον, όταν χάνει την εμπιστοσύνη της στα συνδικάτα. Ιδιαίτερα εκείνα που αποτελούν γραφειοκρατικά παραρτήματα των κομμάτων και «ιμάντες μεταβίβασης» της κομματικής «γραμμής».

Τρίτον, όταν νιώθει Απελπισία για το σήμερα.

Τέταρτον, όταν ξεπερνά το φόβο.

Πέμπτον, όταν βρει τρόπους να κινητοποιηθεί και να ενωθεί, πέρα από τα κομματικά μπλοκ.

Έκτον, όταν βρει ένα αίτημα να την ενώνει. Και μια πολιτική προοπτική, που να μπορεί να την εκφράσει.

Η σημερινή ελληνική κοινωνία, ξεπέρασε τις κομματικές κινητοποιήσεις του παρελθόντος. Ξεπέρασε τα κομματικά μπλοκ.

Ξέθαψε από τα σεντούκια τη γαλανόλευκη, που ενώνει και εμψυχώνει το λαό σε αγώνες Ελευθερίας.

Και τότε άρχισε να συσσωρεύεται δυναμικό διαμαρτυρίας στις πλατείες της χώρας.

Ξεπέρασε και το φόβο! Πέρσι στις αρχές Μαϊου, μια μεγάλη διαδήλωση της ΓΣΕΕ την «καπέλωσαν» οι γνωστοί επαγγελματίες προβοκάτορες κουκουλοφόροι.

Το αποτέλεσμα ήταν να κάψουν ζωντανά πέντε άτομα στη Marfin! Κι από τότε να μη γίνει καμιά κινητοποίηση της προκοπής…

Τότε κυριάρχησε ο φόβος.

Τώρα, όμως, ξεπερνιέται

Αύριο κάποιοι θα προσπαθήσουν να επαναφέρουν το φόβο.

Με ταραχές και έκτροπα που ήδη προωθούν και οργανώνουν.

Τα προετοιμάζουν όλες τις προηγούμενες μέρες.

Και κάποια στιγμή θα εκδηλωθούν…

Στόχος να χυθεί αίμα! Να φοβηθούν οι πολλοί. Να μείνουν οι λίγοι, γνωστοί-άγνωστοι. Και το «κίνημα» να τελειώσει, όχι απλώς «άδοξα», αλλά δραματικά.

Όσο το κίνημα της πλατείας διατηρεί τον Ειρηνικό του χαρακτήρα, όσο παραμένει ενωμένο και μαζικό, τόσο θα δυναμώνει.

Αν χάσει τον ενωτικό του χαρακτήρα, αν λίγοι το εκτρέψουν, τότε θα ακυρωθεί. Αυτό θέλουν να κάνουν. Να το ακυρώσουν…

Να το μετατρέψουν σε «πυροτέχνημα μέσα στη νύχτα».

Ενώ πάει να γίνει «ατμομηχανή» που θα σύρει τη χώρα από τα σκοτάδια.

Να το μετατρέψουν σε σημείο «στιγμιαίας εκτόνωσης» της λαϊκής οργής.

Ενώ μπορεί να γίνει μοχλός ειρηνικής ανατροπής ενός ανελεύθερου καθεστώτος.

Απομονώστε τα γκρουπούσκουλα! Διώξτε τα από τις γραμμές σας. Πριν διώξουν εκείνα τον κόσμο από τις πλατείες.

Εσείς, οι «αγανακτισμένοι» μπορείτε να απελευθερώσετε τη δυναμική της κοινωνίας. Μη παγιδευτείτε στις ασυναρτησίες κάθε επαγγελματία «επαναστάτη χωρίς αιτία».

Κάντε το επόμενο βήμα: Βρέστε το στόχο που μπορεί να σας συσπειρώσει και να σας κάνει ανίκητους: το ίδιο το Μνημόνιο κι αυτούς που το στήριξαν!

Δεν υπάρχει ενότητα αγώνα χωρίς κοινό στόχο που αποδέχονται όσο γίνεται περισσότεροι…

Η κυβέρνηση Παπανδρέου μας παρέδωσε στην «Παγκόσμια διακυβέρνηση»

Η Ελληνική Οικονομία δεν ήταν στα καλά της το 2009, αλλά οι διεθνείς αγορές τη δάνειζαν άνετα ακόμα. Γι’ αυτό βάλθηκε να τη διασύρει…

Κανένας άλλος Πρωθυπουργός δεν διέσυρε τη χώρα του ως «Τιτανικό». Και το λαό του ως «διεφθαρμένο».

Αλλά και κανείς άλλος δεν διακήρυσσε «θέλουμε διεθνή διακυβέρνηση και τη θέλουμε τώρα»!

Και για κανένα άλλο δεν αποκαλύφθηκε ότι βρισκόταν σε διαπραγματεύσεις με τον Πρόεδρο του ΔΝΤ πριν καν υπάρξει πρόβλημα δανεισμού της χώρας του!

Μέχρι που τελικά μας πέταξαν από τις αγορές…

Και δεν φτάνει που μας παρέδωσε χειροπόδαρα δεμένους στην Τρόϊκα, φρόντισε να ψηφίσει και νόμο για την Ιθαγένεια των μεταναστών, που δεν υπάρχει πουθενά αλλού στην Ευρώπη.

Και να καταστήσει την Ελλάδα «μαγνήτη» προσέλκυσης λαθρομεταναστών, όταν όλες οι άλλες χώρες – ευρωπαϊκές και μη – έκλιναν σιγά-σιγά τις πόρτες στους ξένους μετανάστες.

Δίπλα σας, ανάμεσά σας, στις πλατείες, υπάρχουν ακραίες ομάδες που θέλουν να νομιμοποιήσουμε όλους τους λαθρομετανάστες!

Απομονώστε τους! Αυτοί δεν είναι «αγανακτισμένοι»…

Είναι Πέμπτη φάλαγγα!

Υπάρχουν ακόμα άλλοι – αντίθετοι – που δαιμονοποιούν τους λαθρομετανάστες για να επιβάλουν τις δικές τους ακρότητες. Απομονώστε τους κι αυτούς! Δεν είναι «πατριώτες». Είναι τυφλοί φανατικοί. Ακραίοι κι επικίνδυνοι

Ο πραγματικός πατριωτισμός δεν δημιουργεί μισαλλοδοξία. Σφυρηλατεί Ενότητα. Δεν ανεμίζει τη σημαία για να διασπά. Αλλά για να ενώνει.

Πραγματικός πατριωτισμός είναι να ενωθείτε εναντίον αυτών που έφεραν το Μνημόνιο και το στήριξαν. Αυτών που εξακολουθούν να το στηρίζουν. Αυτών που προσπαθούν να σας διασπάσουν και να σας δυσφημίσουν.

Αυτών που επιχειρούν να σας χειραγωγήσουν.

Αν καταφέρετε να συσπειρωθείτε εναντίον τους, θα νικήσετε περισσότερα απ’ ότι ονειρεύεστε και ευκολότερα απ’ όσο φαντάζεστε: Θα θεμελιώσετε μια Νέα Ελλάδα. Και μια νέα Μεταπολίτευση

Φτάνει να νικήσετε την Πέμπτη φάλαγγα.

Εκείνο που ωθεί τους ανθρώπους κατά εκατοντάδες χιλιάδες στις πλατείες είναι η απελπισία τους.

Η κυβέρνηση και οι υποστηρικτές του Μνημονίου δημιουργούν απελπισία.

Διάφορα «γρουπούσκουλα» εγκάθετων προσπαθούν να εκμεταλλευτούν αυτή την απελπισία, για να διαλύσουν το κίνημα.

Βρέστε εκείνα τα δύο που μετατρέπουν την αγανάκτηση σε ακατανίκητη δύναμη ανατροπής: Κοινό στόχο και προοπτική νίκης.

Και διώξτε της Πέμπτη φάλαγγα από τις γραμμές σας.

Σήμερα, πριν είναι αργά…

ΝΖ

  • Το καλοκαίρι του ’74 έπεσε η χούντα με την τραγωδία της Κύπρου
  • Το καλοκαίρι του 2011 πως θα τελειώσει η μεταπολίτευση;
Γράφει ο Γιάννης Μήτσιος πολιτικός επιστήμων- διεθνολόγος Μ.Α παν/μιου Northeastern Βοστώνης

Η χώρα μας και η ελληνική κοινωνία αρχίζει και βιώνει σταδιακά μια φάση μιας «νέου είδους επανάστασης» . Το Πολυτεχνείο του ’73 και η τραγωδία της Κύπρου έδωσαν τη χαριστική βολή στη χούντα το καλοκαίρι του ’74. Τριάντα επτά χρόνια μετά καταρρέει σταδιακά σαν χάρτινος πύργος όλο εκείνο το οικοδόμημα της αποκαλούμενης μεταπολίτευσης. Από το σύνθημα Καραμανλής ή Τάνκς, την Αλλαγή του ’81, την Ελλάδα του χρηματιστηρίου , των Ολυμπιακών Αγώνων, και της αποτυχημένης επανίδρυσης του κράτους φθάσαμε στην Ελλάδα του Μνημονίου.

Μία χώρα, ένας λαός ολόκληρος αμφισβητεί τους πάντες και τα πάντα. Το πολιτικό σύστημα όπως το ξέραμε μέχρι σήμερα που περιελάμβανε τον δικομματισμό, τους κρατικοδίαιτους και κομματικούς επιχειρηματίες, τα ΜΜΕ, τη δικαστική εξουσία, τις τράπεζες, πλησιάζει στο τέλος του με ανυπολόγιστες συνέπειες.

Το τέλος της life style δημοκρατίας
Η μεταπολιτευτική μας δημοκρατία απέτυχε οικτρά να δώσει όραμα, διέξοδο και φτερά στην Ελλάδα. Στηριζόμενη σε μια ψεύτικη ευδαιμονία μιας «life style δημοκρατίας», η Ελλάδα και το πολιτικό μας σύστημα βολεύτηκε στην δημιουργία μιας κομματοκρατούμενης χώρας, δημιουργώντας ένα απίστευτο τεράστιο δημόσιο τομέα βασιζόμενο στη λογική «να βολέψουμε τα κομματικά παιδιά μας». Παράλληλα μέσω του φθηνού διεθνούς δανεισμού και λόγω μιας σχετικά καλής διεθνούς οικονομικής κατάστασης οι κυβερνήσεις κάλυπταν τα μεγάλα ελλείμματα, δανειζόμενοι αφειδώς. Το ίδιο έκαναν βέβαια και οι πολίτες και οι επιχειρηματίες κυρίως στη δεκαετία Σημίτη με τα ατελείωτα καταναλωτικά δάνεια και το χρηματιστήριο. Ξαφνικά είχαμε αναγάγει τα πρότυπα της Μυκόνου και του Κολωνακίου, ως τις καινούργιες ιερές αγελάδες που όλοι θα έπρεπε να προσκυνούμε επισκεπτόμενοι εκεί.
Καταναλώναμε περισσότερα από όσα παράγαμε ενώ οι πολιτικοί και τα ΜΜΕ υπνώτιζαν την κοινωνία και τους πολίτες με τη μεγάλη ζωή, τα ψέματα και την σταδιακή πλύση εγκεφάλου επιδιώκοντας έναν λαό και μια κοινωνία σε κατάσταση αποχαύνωσης, απόλυτου ελέγχου και χειραγώγησης. Ο λαός πράγματι είχε έρθει στην εξουσία, είχε χαθεί κάθε έννοια ηθικής, ο καθένας ήθελε ότι έκανε σε καθεστώς πλήρους ασυδοσίας και απουσίας τιμωρίας λεηλατώντας τις σάρκες και το μέλλον της χώρας και των πολιτών της. Η οικονομική κρίση γιγαντώθηκε από ταυτόχρονη κρίση αξιών και πολιτισμού. Η περίοδος όμως των παχέων αγελάδων έλαβε τέλος και τώρα αρχίζουν οι «δέκα πληγές του Φαραώ».

Tο απότομο ξύπνημα…
Και ξαφνικά βγήκαμε σταδιακά από το λήθαργο και από μια συλλογική χειμερία νάρκη. Το πολιτικό σύστημα ανήμπορο να διαχειριστεί τα αδιέξοδά του θυμίζει τις πολιτικές εξελίξεις πριν τη χούντα, (Ιουλιανά, Αποστασία κλπ)και στις, τελευταίες μέρες της το καλοκαίρι του ’74. Η οικονομική ανέχεια, η ανεργία, η εξαθλίωση και η υποβάθμιση της ζωής, η εγκληματικότητα και η ανασφάλεια των πολιτών, οι λαθρομετανάστες, η συνεχής απαξίωση της χώρας διεθνώς και η ανικανότητα των κυβερνώντων να μείνουν σταθεροί στους στόχους να επιτύχουν κάποια αποτελέσματα τουλάχιστον με την ανοχή του ελληνικού λαού στο μνημόνιο ένα, μας οδηγούν στη σημερινή ειρηνική για την ώρα επανάσταση των πολιτών.

Η επόμενη μέρα
Το δυσκολότερο είναι σ΄ αυτή τη φάση να μπορεί κάποιος να εκτιμήσει και να προβλέψει τις μελλοντικές εξελίξεις. Εκεί που όλοι λέγαμε και ψιθυρίζαμε «μα γιατί δεν ξεσηκωνόμαστε, τι περιμένουμε κλπ», ήρθε από το πουθενά μέσω της τεχνολογίας και των κοινωνικών δικτύων η πλατεία συντάγματος. Στις δημοκρατίες δεν υπάρχουν αδιέξοδα διότι τον τελικό λόγο τον έχει ο κυρίαρχος λαός. Το μόνο που τρέμει το πολιτικό σύστημα και οι δομές του είναι μια μόνιμη και σθεναρή αμφισβήτησή του μέχρι να πέσει από την πίεση του αγανακτισμένου λαού. Στην αρχή ήταν οι συγκεντρώσεις στις πλατείες, στη συνέχεια το κυνηγητό των πολιτικών μετά τι;

Η επόμενη μέρα όπως προδιαγράφεται θα είναι μια περίοδος ανακατατάξεων, αποσταθεροποίησης, εθνικών περιπετειών ενδεχομένως , και βαθιά τραυματική για όλους μας. Από τη μια οι διεθνείς μας οικονομικές υποχρεώσεις, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι ζούμε με δανεικά και θα ζούμε και για τα επόμενα χρόνια, και από την άλλη η επερχόμενη πολιτική αστάθεια του συστήματος (απαξίωση πολιτικών σχηματισμών, έλευση νέων, εξαφάνιση του υπάρχοντος πολιτικού προσωπικού) δημιουργούν και θα δημιουργήσουν πρωτόγνωρα φαινόμενα.

Αναμφίβολα ζούμε ιστορικές στιγμές, που πάντα ενέχουν και την τραγικότητα μέσα τους. Η ιστορία δεν σταματά, οι γενιές έρχονται και παρέρχονται και η παρακμή θα δώσει τη σκυτάλη στην αναγέννηση. ‘Εως ότου γίνει αυτό θα πρέπει να οπλιστούμε ως πολίτες και ως κοινωνία με θάρρος, γενναιότητα, εθνική ομοψυχία, να κάνουμε την κριτική μας, να επέλθει η κάθαρση για να έρθει η αναγέννηση της Ελλάδας.
  • Η ευρωζώνη θα τιναχτεί στον αέρα χωρίς πολιτική λύση και ομοσπονδιακή Ευρώπη
Συνέντευξη του Φρανσουά Μοράν Δημήτρη Κωνσταντακόπουλο

“Μάτι” του σοσιαλιστή Πρωθυπουργού Λιονέλ Ζοσπέν στη διοίκηση της κεντρικής τράπεζας της Γαλλίας, ο ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου της Τουλούζης και συγγραφέας πολλών βιβλίων Francois Morin θεωρείται ένας από τους καλύτερους Γάλλους ειδικούς στον πολύ δύσκολο τομέα της χρηματοπιστωτικής. Μιλήσαμε μαζί του για τα ευρωπαϊκά και παγκόσμια διακυβεύματα της ελληνικής κρίσης.

Eρ. Γίνεται μεγάλη συζήτηση για αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους

Απ. Συγκρούονται εντονότατα δύο απόψεις με τελείως αβέβαιο αποτέλεσμα και πιθανώς σοβαρότατες συνέπειες. Οι οικονομολόγοι βλέπουν χρέος αυξανόμενο ταχύτερα από το ΑΕΠ, αύξηση ποσών αποπληρωμής και τόκων. Ο προϋπολογισμός γονατίζει. Το ελληνικό χρέος δεν είναι υποστηρίξιμο. Το ίδιο λένε αγορές και οίκοι αξιολόγησης και σειρά μεγάλων, πολύ κερδοσκοπικών φορέων. Αυτοί πόνταραν πολλά στην υποτίμηση χρέους κατόπιν αναδιαρθρώσεως, 30-50%. Aυτό θα κερδίσουν όσοι κερδοσκοπούν. Ταυτόχρονα κερδοσκοπούν στην αύξηση των CDS. Οι αγορές πόνταραν πολλά λεφτά, ζητάνε αναδιάρθρωση.

Ερ. Ποιοί ποντάρουν;

Απ. Νομίζω τμήματα της Goldman επιδίδονται στο κερδοσκοπικό παιχνίδι. Τα τμήματα “δραστηριότητες αγορών” των μεγάλων τραπεζών, τα κερδοσκοπικά τμήματά τους το παίζουν. Από την άλλη υπάρχουν όσοι αποκλείουν αναδιάρθρωση, ΕΚΤ, ΔΝΤ, ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, η Λαγκάρντ πολύ κατηγορηματικά, προτείνει βοήθεια στην Ελλάδα με το ειδικό Ταμείο. Μιλάνε για 30-50 δις επιπλέον. Θα είχε ήδη αποφασιστεί, αλλά προέκυψε το ζήτημα του Στρως-Kαν. Οι Γερμανοί θέτουν επίσης θέμα ύψους στήριξης. Υπάρχει λοιπόν μια πτέρυγα που λέει «δεν κάνουμε αναδιάρθρωση, θα δώσουμε βοήθεια». Αλλά η βοήθεια αυτή μοιάζει τελείως ανεπαρκής.

Ερ. Γιατί το υποστηρίζουν;

Απ. Φοβούνται ότι, αν δώσουν στην Ελλάδα την αναδιάρθρωση, θα γίνει ντόμινο, με Πορτογαλία, Ιρλανδία, ίσως Ισπανία και Ιταλία. Η Λαγκάρντ φοβάται συστημικά αποτελέσματα σε όλη την Ευρώπη. Υποστηρίζουν ότι μπορεί να προκληθεί ευρωπαϊκό τραπεζικό κραχ.

Ερ. Το πιστεύετε;

Απάντ. Αν κυττάξουμε αντικειμενικά τα πράγματα βλέπουμε αφενός μη υποστηρίξιμο χρέος. Αφετέρου, για να βοηθήσουμε ουσιαστικά την Ελλάδα και τις άλλες χώρες, δεν μιλάμε για 30-50 δις. Για Πορτογαλλία, Ιρλανδία, τις χώρες με πολύ δύσκολα χρέη όπως Ισπανία, Ιταλία, χρειάζονται δύο τρις. Αυτή είναι η πραγματική εναλλακτική στην αναδιάρθρωση. Δεν είμαστε σε τέτοιο κλίμα. Για να βρεθούμε, πρέπει να κάνουμε προηγουμένως ένα σημαντικό πολιτικό βήμα προς την ομοσπονδιακή Ευρώπη, με προϋπολογισμό ανάλογο του αμερικανικού. Αν θέλουμε να βγούμε “προς τα πάνω” από την κρίση, με συνεργασία, πρέπει να ανακοινώσουμε, από τώρα, το τονίζω, μια δημοσιονομική ομοσπονδία. Δεν είμαστε εκεί.

Ερ. Αδιέξοδο δηλαδή

Απ. Με αναδιάρθρωση διακινδυνεύουμε συστημική κρίση. Σημαντική βοήθεια, που θάταν ευχής έργο, σημαίνει πορεία προς ομοσπονδία, την καλύτερη λύση. Τώρα διακινδυνεύουμε μεγάλη, αδιέξοδη τραπεζική κρίση, κρίση του ευρώ, έξοδο αρκετών χωρών, μάλλον κατάρρευση της ευρωζώνης, με όλους τους πολιτικούς και γεωπολιτικούς κινδύνους, άνοδο δεξιού εξτρεμισμού, αναδίπλωση στις ταυτότητες, κινδύνους συγκρούσεων, ευρωπαϊκό χάος.

Ερ. Τέτοια προοπτική τη βλέπετε πιθανότερη σε ποιό σενάριο;

Απ. Το πιο σύντομο είναι η αναδιάρθρωση. Υπάρχουν άνθρωποι που πόνταραν σημαντικά ποσά, υπάρχει μια διαρκής πίεση των αγορών, γερμανικά κόμματα που λένε δεν βοηθάμε άλλο. Υπάρχουν πολύ σύνθετα, διαφορετικά τμήματα που την επιθυμούν. Υποθέτω, υπάρχουν και στην Ελλάδα πολλοί που τη θέλουν. Η πίεση αυξάνεται καθημερινά. Αντιστέκονται έντονα, πόσο όμως; Κατά τη γνώμη μου, μόνη λύση είναι το πολύ σημαντικό πολιτικό βήμα προς ομοσπονδιακή Ευρώπη. Πρέπει να το εξαγγείλουμε, συνοδεύοντάς το με σημαντικούς πόρους της ΕΕ στα κράτη, πιθανώς με παράλληλη αναδιάρθρωση, ίσως όχι πολύ σημαντική, για να μην πάει πολύ χρήμα στην κερδοσκοπία και με πολύ σημαντικότερη βοήθεια στην Ελλάδα.

Ερ. Ο Σόιμπλε φλέρταρε με την αναδιάρθρωση…

Απ. Η κοινή γνώμη λέει «όχι άλλη βοήθεια». Αυτό σημαίνει αναδιάρθρωση. Υπάρχουν κυβερνητικές φωνές υπέρ. Υπάρχει αντίφαση, γιατί η αναδιάρθρωση εμπεριέχει κινδύνους εξαφάνισης για τις ελληνικές ή κάποιες γερμανικές τράπεζες. Η Μέρκελ βάζει το συμφέρον των γερμανικών τραπεζών πάνω από όλα. Είναι μάλλον στη γραμμή του όχι στην αναδιάρθρωση. Αλλά δεν θέλουν να δώσουν και λεφτά. Τριάντα δις είναι το μάξιμουμ. Χρειάζονται πολύ περισσότερα. Βρισκόμαστε στην καρδιά των αντιφάσεων, ενώ ένα κοινωνικό κίνημα αρχίζει ίσως στην Ελλάδα. Χωρίς πολιτική λύση, πηγαίνουμε σε επικίνδυνη κατάσταση.

Ερ. Η λεγόμενη βοήθεια στην Ελλάδα είναι δάνειο υψηλών επιτοκίων που χρηματοδοτεί ξένες τράπεζες που δάνεισαν την Ελλάδα, όχι την ελληνική οικονομία.

Απ. Η ιδέα δεν είναι να βοηθήσουμε την Ελλάδα, αλλά το ελληνικό τραπεζικό σύστημα. Να εμποδίσουμε την κατάρρευσή του, γιατί, αν καταρρεύσει, θα σπάσουν κι άλλες τράπεζες.

Ερ. ΕΚΤ και ΔΝΤ είναι συλλογικοί εκπρόσωποι του χρηματιστικού κεφαλαίου. Γιατί είναι κατά της αναδιάρθρωσης;

Απ. Υπάρχουν αντιθέσεις. Δεν νομίζω ότι υπάρχει Big Brother, που καθορίζει τον γενικό προσανατολισμό των φραξιών του χρηματιστικού κεφαλαίου. ¨Αλλοι το νομίζουν. Ακόμα και στο εσωτερικό των τραπεζών υπάρχουν αντιφατικές συμπεριφορές διαφορετικών τμημάτων. ¨Ολες έχουν τμήματα δραστηριοτήτων αγοράς, που παράγουν τα περισσότερα κέρδη. Είναι κερδοσκοπικές δραστηριότητες, καζίνα. Βγάζεις λεφτά σε picosec. Στη BNP Paribas τρεις χιλιάδες trader στην αίθουσα αγοράς αντιδρούν σε κλάσματα δευτερολέπτου, δεν υπάρχει στρατηγική προοπτική. Μιλάω με μερικούς. Γνωρίζουν ότι η κατάσταση είναι εκρηκτική. ¨Εχουν μια ορισμένη πολιτική συνείδηση, ότι πηγαίνουμε σε εξαιρετικά επικίνδυνες καταστάσεις. Αλλά η δουλειά τους είναι να βγάζουν λεφτά σε picosec. Υπάρχει αντίφαση μεταξύ αιθουσών αγοράς και στρατηγικής σκέψης.

Ερ. Δεν υπάρχει πολιτικο-στρατηγική σύνθεση σε κάποιο επίπεδο;

Απ. Εκεί λένε όχι στην αναδιάρθρωση, για λόγους ευρωπαϊκού-παγκόσμιου συστημικού κινδύνου. ΔΝΤ, ΕΚΤ, κυβερνήσεις είναι όμηροι των αγορών. Λένε: αν εκραγούν οι ελληνικές τράπεζες, θάχουμε γερμανικές, ισπανικές, πορτογαλικές που θα χαθούν, η κερδοσκοπία θα επιτεθεί σε ότι εύθραυστο υπάρχει μόλις κερδίσει στην Ελλάδα.

Ερ. Μοιάζει σαν να προτιμάμε τον κίνδυνο για κράτη ή την ΕΕ, για να αποφύγουμε τον κίνδυνο για τις τράπεζες.

Απ. Χρειάζονται περισσότεροι δημόσιοι πόροι για να στηριχθεί το σύστημα.

Ερ. Το σύστημα είναι βιώσιμο;

Απ. Η ιδέα είναι να πληρώσουν οι φορολογούμενοι για να μη χρεωκοπήσουν οι τράπεζες. Πάμε σε ακρωτηριασμό προϋπολογισμών, αφαίμαξη φορολογούμενων, πολιτών. Βλέπουμε την Ελλάδα. Το ίδιο θα γίνει παντού. Απέναντι δεν υπάρχει πολιτική προοπτική, μιας ομοσπονδιακής Ευρώπης συνεργασίας. Πρέπει να ξαναδούμε ένα σύστημα αλληλεγγύης.

Ερ. Μερικοί προτείνουν κεϋνσιανισμό, προστατευτισμό, εσείς μόλις εκδόσατε ένα βιβλίο που προτείνει απαγόρευση παραγώγων.

Απ. Το σημαντικότερο είναι οι εξωφρενικές διαστάσεις της κερδοσκοπίας. Οι κυβερνήσεις έγιναν όμηροι των αγορών. Για να σπάσει πρέπει να απαγορευθούν τα παράγωγα, που συνδέονται με επιτόκια και ισοτιμίες. Είναι το 90% της κερδοσκοπίας. Χρειάζεται μεταρρύθμιση του διεθνούς νομισματικού συστήματος. Χρειαζόμαστε κοινό, όχι ενιαίο νόμισμα, όπως πρότεινε ο Κέινς. Αν τόχεις, η πραγματική οικονομία αναδύεται. Δεν χρειάζεσαι ασφάλιστρα. Επανεισάγεις μακρύ χρόνο. Τα επιτόκια που ζητάνε στη δευτερεύουσα αγορά ελληνικού κρατικού χρέους καθορίζονται από τα CDS, την αγορά ασφαλίστρων κινδύνου. Στην αγορά των CDS διαμορφώνονται τα ρίσκα και τα επιτόκια και γίνεται τεράστια κερδοσκοπία.

Ερ. Δηλαδή κερδίζουν λεφτά όχι μόνο παίζοντας, αλλά και αποφασίζοντας τους κανόνες του παιχνιδιού!

Απ. Ναι. Πρέπει να σταματήσει. Στην τελευταία συνεδρίαση του G-20 αναγνωρίστηκε ο αποσταθεροποιητικός ρόλος των παραγώγων. Το μόνο όμως που πρότειναν ήταν καλύτερη ρύθμιση, περισσότερη σαφήνεια της αγοράς, εισαγωγή αιθουσών αποζημίωσης! Τα παράγωγα είναι καρκίνος. Τον καρκίνο δεν τον βοηθάς να αναπτυχθεί, τον ξεριζώνεις!

Ερ. Ποιος να τον ξεριζώσει, με την επιρροή πούχει σε κυβερνήσεις και θεσμούς;

Απ. Είναι και στα κεφάλια μας. Πρέπει να επανεξετάσουμε την “απελευθέρωση” των παραγώγων, που ακολούθησε εκείνη των ισοτιμιών (1971) και των επιτοκίων (δεκαετία 1980). Η απελευθέρωση του χρηματιστικού κεφαλαίου δεν οδήγησε σε βελτιστοποίηση τοποθετήσεων. Δέστε το χρηματιστήριο, αν λειτουργούσε κανονικά, με νόμους προσφοράς/ζήτησης, μια μετοχή που ανατιμούνταν, θα προκαλούσε αντίστροφη πορεία, αντίδραση. Η ζήτηση θα μειωνόταν λόγω υψηλής τιμής. Στην πράξη συμβαίνει το αντίθετο, έστω κι αν κάποτε η φούσκα σπάει. Αυτό που βλέπουμε στο παράδειγμα αυτό είναι ότι οι αγορές χρήματος δεν αυτορυθμίζονται. Αλλά πολλοί πιστεύουν ακόμα ότι η φιλελευθεροποίηση όλων των αγορών είναι πολύ καλή ιδέα. Μεταξύ 1945 και 1970, πριν τις απελευθερώσεις, δεν υπήρξε καμμία χρηματοπιστωτική κρίση. Το χρήμα δεν είχε τρελλαθεί. Πρέπει να επαναβεβαιώσουμε τον ρόλο της ισχυρής πολιτικής επί της αγοράς. Οι κίνδυνοι είναι μακροχρόνιοι και τεράστιοι, αλλά οι αγορές υπερβραχυπρόθεσμες.

Ερ. Χρειάζεται εθνικοποίηση τραπεζών;

Απ. Χρειάζεται επανέλεγχος του συστήματος χρηματοδότησης. Ϊσως εθνικοποιήσεις, κρατικός έλεγχος βασικών χρηματοπιστωτικών εργαλείων, πλήρης αντιστροφή της σημερινής κατάστασης. Το 2009, η Γαλλία χρωστούσε 1,5 τρις. Ο ισολογισμός (bilan) μόνο μιας τράπεζας, της BNP Paribas ήταν τρία τρις. Ο ισολογισμός των δέκα μεγαλύτερων τραπεζών παγκοσμίως ισοδυναμεί με το παγκόσμιο χρέος. Το χρέος είναι ένας δείκτης κρατικής αδυναμίας, οι ισολογισμοί ένας δείκτης τραπεζικής ισχύος, το σύνολο των κινητοποιήσιμων πόρων. Δέκα τράπεζες έχουν την ισχύ όλων των κρατών. Πρόκειται για τραπεζικό-χρηματιστικό τέρας.

Ερ. Οι χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί πήραν δηλαδή από τα κράτη την οικονομική εξουσία που είχαν προ 30 ετών

Απ. Ακριβώς. Δεν λέω να εθνικοποιήσουμε τις δέκα τράπεζες. Αλλά παίρνουμε μια ιδέα της κρατικής αδυναμίας έναντι της τρομακτικής εξουσίας που απέκτησαν οι τράπεζες σε σαράντα χρόνια.

Ερ. Τι θα συμβουλεύατε τον Παπανδρέου;

Απ. ‘Όλα εξαρτώνται ασφαλώς από τα περιθώρια που έχει. Και μάλλον δεν έχει κανένα. Αλλά μας χρειάζεται στην Ευρώπη μια μεγάλη φωνή που να θέσει τα προβλήματα σε όλες τις διαστάσεις, ένας Ρούζβελτ ή Τσώρτσιλ που να πει την αλήθεια, ότι ή πάμε σε μια Ευρώπη αλληλέγγυα, ή σε ανεξέλεγκτη καταστροφή. Χρειαζόμαστε αγώνα εναντίον του χρηματιστικού κεφαλαίου.

Ερ. Κι αν τα πει, θα τον ακούσουν;

Απ. Η Ελλάδα είναι το παιχνίδι τους στη σύγκρουση για την αναδιάρθρωση. Πρέπει να βγει από τη θέση αυτή, με έναν λόγο αλήθειας για την ανάγκη της ομοσπονδιακής λύσης. Αλλοιώς, θα πάμε σε πολύ σοβαρότερες πολιτικο-οικονομικές κρίσεις, που θα μας αναγκάσουν να ξαναθέσουμε το πρόβλημα αφού υποστούμε πολύ μεγάλες ζημιές.

Ερ. Τι σκέφτονται οι Γάλλοι Σοσιαλιστές;

Απ. Οι περισσότεροι δεν λένε τίποτα. ‘Ισως μόνο ο Μοντεμπούρ ή ο Μελανσόν κάτι, αλλά δεν έχουν ιδιαίτερη επιρροή. Οι περισσότεροι δεν αντιλαμβάνονται τη σοβαρότητα της κατάστασης. Ελάχιστοι Γάλλοι πολιτικοί έχουν οξεία αίσθηση της σημασίας του ελληνικού θέματος.


Δημοσιεύτηκε στον Κόσμο του Επενδυτή, 28.5.2011

Τα συνδικάτα έχουν “σκάσει” κυριολεκτικά και μεταφορικά, γιατί βλέπουν ότι δεν μπορούν να ελέγξουν τον κόσμο

  • Οι πολίτες έχουν πάρει χαμπάρι εδώ και καιρό ότι τίποτα δεν τους εκφράζει.
  • Ούτε πολιτικές διαδηλώσεις ούτε και τα συνδικάτα.

Απόδειξη οι “Αγανακτισμένοι” του Συντάγματος που χωρίς καμία οργάνωση από κόμματα, παρατάξεις και ομοσπονδίες παραμένουν ακλόνητοι, ενισχύοντας συνεχώς τις δυνάμεις τους.

Επιπλέον, η σημερινή διαδήλωση της ΓΣΕΕ, της ΑΔΕΔΥ και των ομοσπονδιών των εργαζομένων στις ΔΕΚΟ στην Ομόνοι, απαξιώθηκε από τον κόσμο.

Ο πρόεδρος της ΑΔΕΔΥ Σπύρος Παπασπύρος, ο εκπρόσωπος της ΓΣΕΕ Στάθης Ανέστης και εκπρόσωποι των Ομοσπονδιών καταφέρθηκαν κατά της πολιτικής των ιδιωτικοποιήσεων και των περικοπών μισθών και συντάξεων, υποστηρίζοντας ότι χτυπούν το σύνολο της κοινωνίας και τόνισαν ότι θα υπάρξει κλιμάκωση των κινητοποιήσεων.

Ιδιαίτερα αιχμηρός στο θέμα της νέας δανειακής συμφωνίας με την Ε.Ε. και το ΔΝΤ ήταν ο πρόεδρος της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ Νίκος Φωτόπουλος, που είπε χαρακτηριστικά ότι «στο μάθημα της υποταγής θα μείνουμε μετεξεταστέοι».

Στη συνέχεια, τα προεδρεία των συνδικαλιστικών οργανώσεων και περίπου 1.000 διαδηλωτές πραγματοποίησαν μέσω της Σταδίου πορεία προς το υπουργείο Οικονομικών.

Τα συνδικάτα έχουν αποφασίσει την κλιμάκωση των κινητοποιήσεών τους με 24ωρη πανελλαδική απεργία, την ερχόμενη Πέμπτη, για τους εργαζομένους των ΔΕΚΟ και των υπό εκποίηση επιχειρήσεων και οργανισμών του Δημοσίου, στην οποία αποφάσισε συμμετοχή και η ΟΤΟΕ και νέα 24ωρη γενική απεργία στις 15 Ιουνίου.

Σε κινητοποιήσεις προχωρούν τη Δευτέρα 6 Ιουνίου και οι εργαζόμενοι στο μετρό.

Τα συνδικάτα έχουν “σκάσει” κυριολεκτικά και μεταφορικά, γιατί βλέπουν ότι δεν μπορούν να ελέγξουν τον κόσμο. Δεν μπορούν να τον μαζέψουν κάτω από τη δική τους σκεπή όπως έκαναν όλο αυτό το χρονικό διάστημα. Δεν μπορούν να πιστέψουν ότι κάθε μέρα διαδηλώνουν χιλιάδες κόσμου, που θα ονειρεύονταν να έχουν και αυτοί σε κάθε τους διαδήλωση.

Οι καιροί γυρνάνε και οι πουλημένοι... ξεπουλιούνται!

Πηγή





Δίκαια ανατροπή του συστήματος και περίεργοι οιωνοί
Ο διασημότερος Έλληνας επιστήμονας Δημήτρης Νανόπουλος, πριν από αρκετούς μήνες δημόσια δήλωσε ότι μόνο με το ξήλωμα του πολιτικο-κρατικού μας συστήματος θα έχουμε μέλλον. Ενώ λίγοι ήταν αυτοί οι οποίοι από τις αρχές της κρίσεως κατάλαβαν τη σοβαρότητά της και είχαν παρόμοιες απόψεις με τον Νανόπουλο, τώρα, με την πρωτοβουλία και στήριξη κάποιων συγκεκριμένων κύκλων έχουν τεθεί οι βάσεις για την ανατροπή. Το υπερκομματικό κίνημα διαμαρτυρίας είναι μία δίκαια εξέλιξη. Από την αρχή τη κρίσης προπαγάνδισα μέσα από σχόλια και αναρτήσεις στο διαδίκτυο τη δημιουργία ενός υπερκομματικού κινήματος το οποίο θα περιλάμβανε πολίτες από κάθε χώρο. Κάτι τέτοιο συμβαίνει σήμερα.

Το θέμα της ανατροπής ενός άδικου κοινοβουλίου με νόμιμο και αναίμακτο τρόπο ίσως είναι κάτι σχετικά εύκολο. Το δύσκολο ζήτημα είναι η σωστή επιλογή των προσώπων που θα αποτελέσουν την επόμενη γενιά πολιτικών και κρατικών παραγόντων. Επίσης πολύ δύσκολο ζήτημα είναι η στήριξή τους ώστε να μην μείνουν μόνοι στη μάχη απέναντι στο οργανωμένο έγκλημα το οποίο διαφεντεύει την Ελληνική σκηνή. Ο υπόκοσμος χρηματοδοτεί, ανεβάζει και κατεβάζει κόμματα και αρχηγούς, ρυθμίζει ποσοστά σε εκλογές, κάνει επεισόδια, δολοφονεί και καίει ανάλογα με τα συμφέροντά του.

Ο λαός έχει πάθει σύγχυση διότι δεν έχουν διαφοροποιηθεί οι έντιμοι άνθρωποι της πολιτικής από τα λαμόγια. Παραμένουν και οι μεν και οι δε μέσα στα ίδια κόμματα. Κάποια στιγμή πρέπει να γίνει ο διαχωρισμός. Εάν παρουσιαστεί μία υπερκομματική κίνηση εντίμων και ικανών ο λαός θα την στηρίξει και θα της δώσει την εξουσία. Δυστυχώς όμως, υπάρχουν κάποιοι περίεργοι οιωνοί που έρχονται από τις ΗΠΑ και την ΕΕ.

Οι δύο αυτοί βασικότεροι σύμμαχοί μας μέχρι στιγμής δεν έχουν συγκρουστεί στα σοβαρά με τη διαφθορά. Και πως να συλλάβουν τον υπόκοσμο που τις βασανίζει, αφού μέσα στη τραπεζομίζα, την απάτη, το εμπόριο των ναρκωτικών, την μαστροπεία, τα λαθρεμπόρια, τη φοροδιαφυγή, κτλ είναι βαθιά βυθισμένες όλες σχεδόν οι περιβόητες υπηρεσίες ασφάλειας του λεγόμενου ανεπτυγμένου κόσμου;

Το ερώτημα λοιπόν είναι, πως η Ελλάδα θα ξεφορτωθεί τον υπόκοσμο που την βιάζει εφόσον αυτός απολαμβάνει την ισχυρή στήριξη του διεθνούς υποκόσμου που λειτουργεί μέσα στις συμμαχίες στις οποίες ανήκει η Ελλάδα;
Δίχως στήριγμα από ισχυρούς συμμαχικούς κύκλους με πίστη σε πανανθρώπινες αρχές και αξίες, τι τύχη και τι κατάληξη μπορεί να έχει το Ελληνικό κίνημα της ανατροπής;
Μόνο ένα διεθνές κίνημα Αξιοκρατίας κατά της διαφθοράς (Axiocracy Μovement), που θα σταθεί δίπλα στο Ελληνικό κίνημα της ανατροπής θα μπορούσε να αποτελέσει ελπίδα τόσο για την Ελλάδα όσο και για όλη τη Δύση.

Δίχως ηθική αναγέννηση η λεγόμενη Δύση θα συνεχίσει να βυθίζετε μέσα στη δίνη της διαφθοράς. Μόνο εάν ενεργήσουν δυναμικά οι δυνάμεις εκείνες της Δύσεως, οι οποίες είναι εξ ορισμού φτιαγμένες για την καταπολέμηση της διαφθοράς, θα έχει μέλλον τόσο το ΝΑΤΟ όσο και η ΕΕ.

Όταν όμως άνθρωποι όπως ο Χάρυ Μαρκόπoλος (Harry Markopolos) που ξεσκέπασε ένα από τα μεγαλύτερα οικονομικά σκάνδαλα του κόσμου, δεν στηρίχθηκαν αποτελεσματικά ώστε να κυνηγήσουν τον υπόκοσμο, πως μπορεί κάποιος να πιστέψει ότι στην Ελλάδα η επόμενη κυβέρνηση θα μπορέσει να τιμωρήσει τις δεκάδες χιλιάδες λαμόγια τα οποία είναι κυρίαρχα στην οικονομία, την πολιτική, το κράτος, τα ΜΜΕ, την εκκλησία, την τοπική αυτοδιοίκηση, τους συνεταιρισμούς και αλλού;