Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

22 Μαΐ 2011


Γίναμε λαθραίοι στην πατρίδα μας. Γίναμε λαθραίοι στη ζωή μας... Είμαστε αχρείοι. Αχρείοι στην ψυχή, αχρείοι στα πιστεύω μας. Αχρείοι και άχρηστοι ταυτόχρονα. Αν οι πρόγονοί μας είχαν κατά νου τι κοπρίτες θα είμασταν, δεν θα κάνανε επανάσταση, δεν θα πάλευαν με τους εχθρούς… Σοφές οι γυναίκες που στο Ζάλογγο ρίχναν στον γκρεμό πρώτα τα παιδιά τους. Ίσως ο άνεμος να τους ψιθύρισε πως το σπέρμα αυτής της φυλής δεν αξίζει να συνεχίσει στην ιστορία…

Είμαι θυμωμένος. Είμαι οργισμένος. Νιώθω δεν μας είπε άδικα κοπρίτες ο Πάγκαλος. Νιώθω πως αυτά που ζούμε κι αυτά που έρχονται, αυτά μας αξίζουν… Δούλοι γεννηθήκαμε και την αλυσίδα στο μυαλό μας, την έχουμε βαφτίσει διάνοια, θαρρώντας πως έχουμε ένα πολύτιμο αξεσουάρ που μας ξεχωρίζει. Και ίσως να είναι κι έτσι… Η βλακεία σήμερα αποτιμάται πιότερο από το χρυσάφι, αφού μόνο με αυτήν καταφέρνουν οι έξυπνοι να πίνουνε από το αίμα μας για να γεμίσουν τα θησαυροφυλάκιά τους…

Ντροπή μωρέ! Ντροπή!!! Θέλετε να λέγεστε Έλληνες, εσείς που μάθατε από τη μάνα σας και τον πατέρα σας να τα έχετε όλα στα πόδια σας. Ποτέ δεν προσπαθήσατε, ποτέ δεν παλέψατε πραγματικά για να γίνετε κάτι. Μεταφερόμενες σκατοσακκούλες γενήκαμε όλοι μας και καμαρώνουμε σαν γύφτικα σκεπάρνια.

Το χάλι μας γίνεται χαλί για να μας ποδοπατήσουν, μα εμείς δεν αφήνουμε τους καναπέδες μας. Ποιός είσαι εσύ, ποιός είμαι εγώ, που ακούμε το φτωχό μας το μυαλό να μας λέει ότι ετούτοι οι δοσίλογοι θα μας χαρίσουν την λευτεριά μας, θα μας φερθούνε σαν ανθρώπους και θα νοιαστούνε για το σπιτικό μας; Ποιοί είμαστε μωρέ που βάνουμε με το μυαλό μας πως θα μας λυπηθούνε ετούτοι που χρόνια πολλά δούλεψαν για να μας σκλαβώσουν; Ποιοί είμαστε εμείς που τώρα κάνουμε σεριάνι και περατζάδες, περιμένοντας να μας προσφέρουν στο πιάτο αυτά που κάθε μέρα μας κλέβουν; Δεν λογάμε μωρέ πως θα μας πάρουν τα πάντα; Ακόμη και τον καναπέ μας, τον λατρευτό μας φίλο, θα μας τον επάρουνε για να καθόμαστε στο χώμα, σαν δούλοι, όπως μας πρέπει…

Παρτάκηδες μεγαλώσαμε, παρτάκηδες μεγαλώνουμε, παρτάκηδες μας κυβερνάνε… Και τί νομίζετε πως θα γενεί με ετούτο το χάλι μας; Την πατρίδα την κάνουνε οι ανθρώποι και δεν γίνεται μόνο από το χώμα. Την πατρίδα και το σπιτικό την νοιάζονται οι νοικοκύρηδες και όχι οι ρέμπελοι κι εκείνοι που ονοματίζουνε πατρίδα όπου δούνε να υπάρχει η κονόμα…

Ποιοί είμαστε μωρέ, όλοι εμείς, που βλέπουμε το κακό να έρχεται με φόρα επάνω μας και δεν σκιρτάμε; Τι διαφορά έχουμε με τους νεκρούς; Απαθείς στα χειρότερα που έρχονται, απαθείς στα τόσα που μας χτυπάνε με τόση αδεξιότητα τα μίσθαρνα των τραπεζών και των παγκοσμιοποιητών…! Απαθείς θα μείνουμε όλοι μας μέχρι η μπόρα να χτυπήσει το σπιτικό μας. Και τότε θα καταλάβουμε πως όσο και να φωνάζουμε, όσο και να χτυπιόμαστε, ο γείτονας δεν θα τρέξει να μας βοηθήσει, αφού το δικό του το σπιτικό δεν θα έχει πάρει ακόμη φωτιά…

«Μιά σπιθαμή από τον κώλο μας και όπου θέλει ας μπει»… αυτό είναι το ρητό των σύγχρονων τάχατες Ελλήνων. Των Ελλήνων ετούτων που είναι καλοί στις δόξες, μα αποφεύγουν τους αγώνες. Είναι δύσκολοι οι αγώνες. Είναι επικίνδυνοι οι αγώνες. Κι έτσι προτιμάμε την σιγουριά της σκλαβιάς που μας ετοιμάζουν, την σιγουριά και την ησυχία της φυλακής που μας χτίζουν… Κι αν η ψυχή μας πουληθεί για ένα κομμάτι ψωμί, κι αν τα παιδιά μας γενούνε πόρνες για να αδειάζουν τις βρωμιές τους οι «κοσμοπολίτες» δυνάστες μας, εμείς θα προτιμάμε την ησυχία μας, την σιγουριά μας… Την σιγουριά του θανάτου μας…

Είναι δύσκολοι οι δρόμοι. Είναι δύσκολο να παλέψεις με το σύστημα που σε θέλει σκλάβο. Και ποιός σας είπε μωρέ πως η λευτεριά είναι εύκολη; Ποιός είναι εκείνος που σας δασκάλεψε –κι εμένα μαζί- να σκύβουμε μπροστά στους ψευτοαρχοντάδες, να τους κάμουμε τεμενάδες και να τους φχαριστάμε επειδή δεν σκοτώσανε εμάς επειδή δεχτήκαμε να βιάσουν το παιδί μας; Έλληνες, μωρέ, μπορούμε να λεγόμαστε εμείς, που ούτε με τα ζώα πια δεν μπορούμε να μετρηθούμε; Λιοντάρια στην ψυχή, λέει η ιστορία… Ναι, κάποτε… Σήμερα ζευόμαστε σαν τα βόδια για να γιομίσουμε τα στομάχια και τα κωλάντερα εκείνων που μας βλέπουν σα νούμερα και που ξοδεύουν κάθε μέρα για τα σκυλιά και τις γάτες τους πιότερα από όσα δίνετε εσείς στα παιδιά σας.

Ακόμη και τα κορμιά μας δεν είναι δικά μας, αλλά των «αφεντάδων» μας. Μας τό ‘πανε κι εμείς σταθήκαμε βουβοί. Σα χαμένοι δεχτήκαμε πως και στο θάνατό μας, το κορμί μας δεν είναι ούτε τότε δικό μας. Άδεια φέρετρα στις οικογένειές μας για να κλάψουν και αφού κλέψουν τα απομεινάρια μας θα μας πετάνε στα σκουπίδια ή θα μας καίνε σαν απόβλητα… Κι εμείς, σαν απόβλητοι, δεχόμαστε από τα όρνεα να ζούνε από τ’ άψυχα κορμιά μας…

Άντε να μου χαθείτε ρε… Άντε να χαθείτε κοπρίτες, που θέλετε να σας χαρίσουν το πολυτιμότερο αγαθό, την λευτεριά σας… Αχρείοι, άχρηστοι και άβουλοι αντάμα, κοπρίτες που τρέχετε να σας ρίξει ο αφέντης σας ψίχουλα για να ζήσετε… Αυτοί είστε, αυτοί είμαστε όλοι μας. Λόγια πολλά, μα από έργα… κανένα! Άιντε μωρέ, να χαθούμε από προσώπου γης, γιατί προσβάλουμε τους Έλληνες...

Κωνσταντίνος
  • Γράφει ο Στέλιος Αρσενίου
Μέρες που είναι, είπα να δω τις γνώσεις μου ή τι θυμάμαι από την εποχή που τέτοιο καιρό πριν από κάποιες δεκαετίες έγραφα κι εγώ διαγωνίσματα.

Άν το μεγαλύτερο σχολείο της ζωής είναι το πεζοδρόμιο, η Βουλή των Ελλήνων όπου γης είναι το καφενείο.

Όπου ο Έλληνας, ενώ ο γλυκύβραστος παγώνει, τα λάθη της ζωής διορθώνει.

Στο καφενείο που κάπου - κάπου γράφω και κάποια παρουσία, συχνάζει και ο καθηγητής των μαθηματικών που είχαμε στα γυμνασιακά χρόνια.

Ευχάριστος και φιλοσοφημένος.

Άλλωστε τα μαθηματικά είναι η θεωρητικότερη των επιστημών όπως έλεγε τότε, λέει και τώρα.

- Στέλιο τί είναι το καφενείο; γιατί μας ελκύει και μας φέρνει ως εδώ; Με ρώτησε μόλις χθες.

- Τώρα δεν έχουμε τη σχέση καθηγητή - μαθητή οπότε δεν διακινδυνεύω, αλλά θα σας μιλήσω και στη γλώσσα σας, τα μαθηματικά του λέω.

Καφενείο είναι η συνάρτηση ετερόκλητων κοινωνικών ομάδων, ή ο χώρος συνάντησής τους.

Ερχόμαστε εδώ, ανάβουμε τσιγάρο, παραγγέλνουμε καφέ, πιάνουμε ένα τάβλι, και αναπωλούμε το Γρηγόρη Μπιθικώτση όταν τραγουδούσε:
Ρίξε μιά ζαριά καλή,
και για μένα βρε ζωή,
φέρε και καμμιάν εξάρες,
φτάνουν πιά ντόρτια και δυάρες,
φτάνουν πιά τόσοι καϋμοί...

- Ας το δεχτώ. Για πες τώρα αν θέλεις η ασυναρτησία τί είναι;

- Η χώρα μας όπως την καταντήσαμε. Άμμος, πλίνθοι, κέραμοι, ατάκτως ερριμένα. Τόσοι και τόσοι εδώ μέσα, εμένα βρήκατε να ρωτήσετε; Ούτε στο καφενείο δεν βρίσκει κανείς ησυχία.

- Εσένα δε σε πήγαινα παλιά, αλλά εδώ στο καφενείο, σε πάω.

- Είναι γιατί στο γυμνάσιο δεν είχαμε ώρα καφενείου. Και ακόμα γιατί εσείς ήσασταν μαθηματικός, όχι καφετζής.

- Φαίνεται πως η συζήτησή μας άρεσε στους πέριξ, που συσπειρώθηκαν κοντά μας.

- Στέλιο αν βρισκόμασταν ξανά στις σχολικές αίθουσες τέτοιες μέρες, ξέρεις τι θέμα θα σας έδινα; Πότε η Ελλάδα είναι συνάρτηση και πότε ασυναρτησία.

- Νομίζω ότι καλύτερα θα ήταν να απευθυνόσασταν στους πολιτικούς μας αρχηγούς. Ειδικά αυτές τις μέρες που διανύουμε, είναι οι καταλληλότεροι να απαντήσουν. Να τοποθετήσουν και εαυτούς στην μία ή την άλλη όχθη.

- Μάλιστα εκτός από σας, καλά θα ήταν τις αντιλήψεις τους να τις βαθμολογούσαν και οι ευρωπαίοι (τρόπος του λέγειν) εταίροι μας. Θα γεμίζαμε αριστούχους.

- Ίσως να γεμίζαμε βενζίνη και το ρεζερβουάρ του αυτοκινήτου μας, ή να μας έσβηναν μέρος του χρέους μας.

Αλήθεια γιατί δεν κάνετε κάτι;

- Στέλιο αν υποτεθεί ότι θέλουμε να μετασχηματίσουμε μιά κατάσταση ασυναρτησίας σε ανάλογη συνάρτησης τί θά ‘πρεπε να γίνει;

- Οι αρχηγοί, τα στελέχη, τα παρανυφάκια τους να γίνουν ένας.

Έστω υπέρμαχοι μιάς αντίληψης.
«Και της πατρίδας ένας, να γίνει αρχηγός,
γιατί και η αναρχία, ομοιάζει τη σκλαβιά».

- Έτσι λέει ο Ρήγας Φερραίος στο Θούριο.

- Αυτά όμως θέλουν, προϋποθέτουν και το ανάλογο κλίμα. Στο Κοινοβούλιο.

- Στέλιο άκουσες τίποτα για τις κλιματικές αλλαγές και πόσο θα μας επηρεάσουν;

- Καλύτερα να μην απαντήσω. Στενοχωριούνται και οι αναγνώστες. Εξάλλου, ο Στράτος Διονυσίου λίγο πριν "καταλήξει" έλεγε: η ζωή τραγούδι θέλει, φτάνουν τα προβλήματα...

- Λόγια του καφενέ. Μην δίνετε σημασία.

Ο κ. Παπανδρέου, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να παραμείνει έστω μερικούς μήνες ακόμη στο τιμόνι του Τιτανικού, και με πρόσχημα την «σωτηρία της Ελλάδος», ζητά την συναίνεση των πολιτικών αρχηγών για να εφαρμόσει τα σχέδια που έχει δεσμευθεί να υλοποιήσει ώστε να τηρήσει το «συμβόλαιό» του με την τρόϊκα.

Ο κ. Παπανδρέου επιδεικνύει ανεξήγητη αλλά και ύποπτη «ευαισθησία» για την τήρηση του μνημονιακού συμβολαίου. Αντιθέτως, η αθέτηση από τον κ. Παπανδρέου του συμβολαίου με τους Έλληνες πολίτες, έχει γίνει πιά νούμερο σε επιθεωρήσεις και ήχος κλήσεως στα κινητά τηλέφωνα. «Λεφτά υπάρχουν» ακούμε και δεν ξέρουμε αν πρέπει να γελάμε ἤ να κλαίμε.

Με δεδομένη την θλιβερή κατάσταση αυτή, οι εταιρείες δημοσκοπήσεων, άρχισαν τώρα να εμφανίζουν στην πρόθεση ψήφου, ίδια ποσοστά για τη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ. Ο σκοπός είναι προφανής. Προσπαθούν να περάσουν το μήνυμα ότι στις επόμενες εκλογές δεν θα υπάρξει αυτοδυναμία και ότι οι Έλληνες πρέπει να συνηθίσουν στην ιδέα της συγκυβερνήσεως, άρα και της συναινέσεως. Όλα αυτά συμβαίνουν την παραμονή των συναντήσεων που θα έχει ο κ. Παπανδρέου με τους πολιτικούς αρχηγούς, για να τους ζητήσει συναίνεση στην λήψη και νέων μέτρων που κρίθηκαν αναγκαία από την τρόϊκα, εξ αιτίας της ανικανότητος αλλά και της χαοτικής πολιτικής που σκοπίμως εφαρμόζει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.

Οι δανειστές μας θέλουν να εξασφαλίσουν τα χρήματα ΚΑΙ ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΤΟΥΣ, από την επένδυση : ΝΑ ΣΩΣΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟ ΖΟΡΙ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ. Επειδή λοιπόν οι δανειστές μας θεωρούν ότι το χαρτί Παπανδρέου έχει καεί, προσβλέπουν σε συνεργασία με τον κ. Σαμαρά και τις πολιτικές δυνάμεις που θα βρεθούν στην κυβέρνηση της χώρας, την επομένη των εκλογών, που η ημερομηνία τους έχει ήδη αποφασιστεί.

Για τον κ. Παπανδρέου δεν έχει να πει κανείς πολλά. Ανέλαβε, έναντι διαφόρων ανταλλαγμάτων, να μας οδηγήσει στον άσκοπο τοκογλυφικό δανεισμό. Τώρα, οι «φίλοι» του, τον αντιμετωπίζουν ως στυμμένη λεμονόκουπα και του τράβηξαν το χαλί της γενικής γραμματείας του ΟΗΕ κάτω από τα πόδια. ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΙ Η ΤΙΜΩΡΙΑ...

Παλιότερα ο Ανδρέας Παπανδρέου παρέμενε πρωθυπουργός χάρη στο «Τσοβόλα δώστα όλα».
Σήμερα η τρόϊκα, δια στόματος υιού Παπανδρέου, ζητεί από τον κ. Σαμαρά «γῆν καί ὕδωρ», για να εκλεγεί πρωθυπουργός.

Ευτυχώς για όλους τους πολίτες, με εξαίρεση εκείνους που φέρουν πράσινες παρωπίδες και τους άλλους που σιτίζονται με πρασινάδα, έχει γίνει σαφές ότι ο κ. Παπανδρέου μας οδήγησε στην καταστροφή.

Οι πολιτικοί αρχηγοί των κομμάτων της αντιπολιτεύσεως θα είναι κατάπτυστοι, αν συναινέσουν έστω και σε μια λέξη από αυτά που θα τους προτείνει ο κ. Παπανδρέου διότι

** εκείνος που μας ενέπλεξε ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ στην σημερινή περιπέτεια, ας τα βγάλει λοιπόν πέρα μόνος του. Αν πάλι δεν μπορεί και έχει ίχνος αξιοπρεπείας,ας ζητήσει συγγνώμη και να πάει σπίτι του, όπου θα μπορεί να στοχάζεται όλη την ημέρα.

** οι αρχηγοί των κομμάτων και αποκομμάτων της Βουλής, δεν έχουν την παραμικρή λαϊκή νομιμοποίηση από τους Έλληνες, να συμφωνήσουν στην ελάχιστη έστω, επιδείνωση της ήδη δραματικής οικονομικής καταστάσεώς τους.

**ειδικώς ο κ. Σαμαράς εάν συναινέσει στο παραμικρό, δύο τινά θα συμβούν. Το πρώτο ενδεχόμενο, που μοιάζει εντούτοις απίθανο, είναι να περιοριστεί για μεγάλο χρονικό διάστημα στον σημερινό ρόλο του και να παρουσιάζει σε συνέχειες, μια φορά το χρόνο, τις προτάσεις του στο Ζάππειο. Το δεύτερο ενδεχόμενο είναι να αναλάβει την πρωθυπουργία της χώρας και να καταντήσει ένα πιστό μνημονιακό αντίγραφο του κ. Παπανδρέου, με ότι τούτο συνεπάγεται για την χώρα και για τον ίδιο. Η Ελλάς όμως δεν έχει ανάγκη από έναν κακό Παπανδρέου στην θέση του κάκιστου Παπανδρέου.

Έχω την αίσθηση ότι οι Έλληνες μπορούμε να σφίξουμε τα δόντια, αλλά δεν μπορούμε να περιμένουμε άλλο μέχρι ο κ. Παπανδρέου να ολοκληρώσει το συμβόλαιο θανάτου της χώρας που έχει αναλάβει. Και πριν, έτσι από το πουθενά, οι πολίτες πάρουν τις δικές τους πρωτοβουλίες, που θα σημαίνουν δάκρυα και αίμα, σύσσωμη η αντιπολίτευση που εκφράζει την συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων πολιτών, πρέπει να κάνει το αυτονόητο:
Συναίνεση σε ένα και μόνο σημείο: ΝΑ ΦΥΓΕΙ Ο ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ και οι παρεούλα του.
Τα υπόλοιπα θα τα βρούμε και δεν είναι καθόλου δύσκολο.

Α.Α.

Η επιμονή των Αμερικανών για εφαρμογή των «κανόνων Λουνς» και η ντε φάκτο επιβολή, στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, των τουρκικών μονομερών διεκδικήσεων εναντίον της χώρας μας οδηγούν σε «γκριζάρισμα» του Αιγαίου και σε υπονόμευση της ισότιμης συμμετοχής της χώρας μας στο ΝΑΤΟ, στον αμυντικό μηχανισμό του οποίου μέλος είναι η χώρα μας.

Η αποκάλυψη από το Wikileaks απόρρητων αμερικανικών τηλεγραφημάτων φέρνει στο φως το παρασκήνιο που υπήρξε στο τέλος του 2008, όταν η Ελλάδα πέτυχε να πραγματοποιήσει την άσκηση «Τολμηρός Τοξότης», με την έστω και συμβολική συμμετοχή νατοϊκού αεροσκάφους, σε σχεδιασμό που περιελάμβανε και τον Αη Στράτη.

Η άσκηση αυτή είχε προκαλέσει έντονες αντιδράσεις από την Τουρκία και μάλιστα σε διμερείς διπλωματικές επαφές οι Αμερικανοί είχαν αφήσει να εννοηθεί ότι οι προκλητικές και επικίνδυνες υπερπτήσεις που είχαν ακολουθήσει σε Αγαθονήσι και Φαρμακονήσι ήταν η «εκδίκηση» της Αγκυρας για τη συμπερίληψη σε νατοϊκή άσκηση νησιού που, σύμφωνα με την Τουρκία, είναι αποστρατιωτικοποιημένο.

Για την Ελλάδα παραμένει μείζον θέμα ασφάλειας το γεγονός ότι στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ κάποιο «αόρατο χέρι» επιμένει να εφαρμόζει τους Luns Rules ή Luns Doctrine, που εφαρμόσθηκαν με την επιστροφή της Ελλάδας στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ και σύμφωνα με τους οποίους εξαιρείται όλο σχεδόν το Αιγαίο (οι διαφιλονικούμενες περιοχές) από τους συμμαχικούς σχεδιασμούς. Μόλις πριν από μερικούς μήνες ματαιώθηκε η συμμετοχή της Ελλάδας σε νατοϊκή άσκηση που εξαιρούσε περιοχές του Αιγαίου, ενώ σύμφωνα με πληροφορίες ο ΥΕΘΑ Ε. Βενιζέλος έχει κινηθεί στην κατεύθυνση ανακίνησης του ζητήματος, με στόχο την κατάργηση των απαράδεκτων αυτών ρυθμίσεων.

Στο αμερικανικό τηλεγράφημα από την πρεσβεία στην Αγκυρα, με τίτλο «Διατηρώντας την ηρεμία στο Αιγαίο» και ημερομηνία 15 Ιανουαρίου 2009, ο Αμερικανός πρέσβης Τζέφρι προβαίνει σε συγκεκριμένες εισηγήσεις στην κυβέρνησή του και εξηγεί τη νομική και πολιτική βάση της Αγκυρας για «αποστρατιωτικοποίηση» των νησιών του Αιγαίου.

Το Δόγμα Λουνς
Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι ο Αμερικανός πρέσβης υιοθετεί τις τουρκικές αξιώσεις, καθώς μετατρέπει τη μονομερή τουρκική διεκδίκηση (claim) σε διμερείς διαφορές-αμφισβητήσεις με την Ελλάδα (dispute), κάτι που αποτελεί και τη βάση της διατήρησης των Luns Rules. «Για να διασφαλίσουμε ότι οι ελληνοτουρκικές σχέσεις δεν θα εκτροχιασθούν, είναι αναγκαίο το ΝΑΤΟ να μείνει έξω από τις διμερείς αμφισβητήσεις και, όπως στο παρελθόν, να εφαρμόσει σθεναρά το Δόγμα Λουνς. Αυτό θα πρέπει να περιλαμβάνει την αποφυγή συμμετοχής του ΝΑΤΟ σε εθνικές ασκήσεις που εμπλέκουν νησιά των οποίων το καθεστώς στρατιωτικοποίησης είναι υπό αμφισβήτηση...».

Ο πρέσβης Τζέφρι αποδοκιμάζει τη συμμετοχή του ΝΑΤΟ στην άσκηση «Τολμηρός Τοξότης» με πτήση πάνω από τον Αη Στράτη, καθώς, όπως εξηγεί, πρόκειται για νησί το οποίο η «Τουρκία υποστηρίζει ότι είναι αποστρατιωτικοποιημένο και η άσκηση αύξησε την ένταση μεταξύ των δυο χωρών». Προειδοποιεί μάλιστα ότι η επανάληψη της άσκησης θα οδηγήσει την ήδη αυξημένη ένταση μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας σε επικίνδυνο επίπεδο.

Ο Αμερικανός διπλωμάτης, επιχειρώντας να χρυσώσει το χάπι για την Ελλάδα, δηλώνει ότι προειδοποίησε την Τουρκία να μην προβεί σε προκλήσεις που αμφισβητούν την ελληνική κυριαρχία των νησιών της Δωδεκανήσου, συγχρόνως όμως απορρίπτει την ελληνική προσέγγιση ότι «μια τέτοια αμφισβήτηση (της αποστρατιωτικοποίησης των νησιών) που προκαλεί το Νατοϊκό Δόγμα Λουνς απαιτεί ανάμειξη του Δικαστηρίου της Χάγης.
ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑγινόμαστε μάρτυρες ενός πρωτοφανούς γεγονότος για την ιστο ρία της Ευρώπης παρόμοιο του οποίου δεν έχει συμβεί από τα μέσα του 17ου αιώνα όταν πρωτοεμφανίστηκε το κράτος. Ένα δυτικού τύπου κράτος, όχι κάποιο Πακιστάν, Σομαλία κ.λπ., καταρρέει μέρα με τη μέρα.

Το κράτος όπως το γνωρίζουμε σήμερα, εδαφικό -κυρίαρχο, γραφειοκρατικά συγκεντρωτικό με μονοπώλιο στη χρήση βίας- είναι μια μορφή διακυβέρνησης που ταυτίζεται με τον σύγχρονο κόσμο. Προγενέστερες μορφές διακυβέρνησης υπήρξαν ο χριστιανικός οικουμενισμός (του Πάπα), οι λογής-λογής Αυτοκρατορίες, οι σατραπείες, ο φυλετισμός κ.λπ. Προπομποί του σύγχρονου κράτους υπήρξαν οι πόλεις-κράτη της Αναγεννησιακής Ιταλίας και, από τα μέσα του 17ου αιώνα, το κράτος εμπεδώθηκε και απέκτησε όλα τα γνωστά σε εμάς χαρακτηριστικά.
Ταυτόχρονα, το ίδιο αναδείχθηκε ως ο σημαντικότερος και ο χαρακτηριστικότερος θεσμός της εποχής.

Ειδικά, μετά από τον 19ο αιώνα, όταν το κράτος αυτό οικειοποιήθηκε τον εθνικισμό (υπογραμμίζω οικειοποιήθηκε και δεν κατασκεύασε διότι τα έθνη και οι εθνοτικές ομάδες προϋπήρχαν του κράτους και δεν υπήρξαν κατασκευές του όπως διατείνονται νεωτεριστές και μαρξιστές) έγινε ακαταμάχητο διότι απέκτησε και ηθικό περιεχόμενο.

Η οικειοποίηση του εθνικισμού από το κράτος του επέτρεψε να απαιτεί από τους πολίτες καθολική αφοσίωση, υπακοή και σειρά υποχρεώσεων. Ως αντάλλαγμα το κράτος παρείχε, μέσω ενός «πολιτικο-κοινωνικού συμβολαίου» μια σειρά από αγαθά προς τους πολίτες. Πρώτο και απαραίτητο ήταν η ασφάλεια - από εξωτερικούς και εσωτερικούς εχθρούς. Ακολούθησε η ελευθερία, αρχικά προς τους λίγους και μετά στους πολλούς. Μετά η τάξη ή ο «νόμος και τάξη», όπως είθισται να λέγεται. Ο «νόμος και τάξη» είναι άμεσα συνυφασμένα με την απονομή δικαιοσύνης.

Τέλος, το κράτος αυτό παρείχε κοινωνική πρόνοια προς τους πολίτες του. Κάποια κράτη, όπως αυτό της ενοποιημένης Γερμανίας του Μπίσμαρκ, άρχισαν να παρέχουν κοινωνική πρόνοια προς τους πολίτες, ήδη από τα τέλη του 19ο αιώνα. Αλλά κράτη, όπως π.χ. το ελληνικό, δεν κατάφεραν να κάνουν κάτι τέτοιο παρά μόνο μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Σήμερα, η περίπτωση του ελληνικού κράτους δημιουργεί εύλογα ερωτήματα κατά πόσο το κράτος αυτό είναι σε θέση να τηρήσει τα υπεσχημένα του προς τους πολίτες ώστε η εξουσία του να γίνεται αποδεκτή από αυτούς και, με τη σειρά τους, να ανταποκρίνονται και να αποδέχονται τις υποχρεώσεις τους έναντί του, συμπεριλαμβανομένης και της αφοσίωσής τους.
Σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής η παροχή ασφάλειας είναι συνυφασμένη με την κυριαρχία του κράτους. Η κυριαρχία αυτή αναγνωρίζεται από όλα τα κράτη. Παραβίασή τους συνεπάγεται ανασφάλεια των πολιτών.

Έναντι της Τουρκίας και ειδικά μετά το 1996, η Ελλάδα έπαψε να είναι κυρίαρχο κράτος. Δεν απώλεσε απλά κυριαρχία στα Ίμια, αλλά εισήλθε σε μια διελκυστίνδα που επιτρέπει στην Άγκυρα να τρομοκρατεί, κατά το δοκούν, Έλληνες πολίτες, κυρίως αυτούς που κατοικούν στη νησιωτική επικράτεια της Ελλάδας. Η Ελλάδα αδυνατεί πλέον να ασκήσει την κυριαρχία της σε σημαντικό μέρος της εδαφικής, νησιωτικής και θαλάσσιας επικράτειας λόγω της τουρκικής πολιτικο-στρατιωτικής και ψυχολογικής πίεσης. Ως συνέπεια η Ελλάδα έχει πάρει την άγουσα της φιλανδοποίησης. Η φιλανδοποίηση υποδηλώνει προσαρμογή στις απαιτήσεις μιας άλλης χώρας. Αυτό είναι ασυμβίβαστο με την κρατική κυριαρχία και την παροχή ασφάλειας προς τους πολίτες της φιλανδοποιημένης χώρας.

Την τελευταία δεκαετία και με αυξητικούς ρυθμούς, το ελληνικό κράτος αδυνατεί να παράσχει και εσωτερική ασφάλεια, κυρίως σε αστικά κέντρα. Το φαινόμενο αυτό έχει πάρει πλέον εκρηκτικές διαστάσεις στην ελληνική πρωτεύουσα αλλά και σε πολλά άλλα αστικά κέντρα. Όπως για παράδειγμα η Πάτρα. Δείγματα γραφής της ανασφάλειας που νιώθουν οι Έλληνες πολίτες είναι τα αυξανόμενα κρούσματα αυτοδικίας αλλά και η γεωμετρική αύξηση ιδιωτικών υπηρεσιών ασφαλείας. Και τα δυο αυτά φαινόμενα υποδηλώνουν ότι το κράτος αδυνατεί πλέον να μονοπωλήσει τη χρήση βίας και να παράσχει ασφάλεια στους πολίτες.

Ως συνέπεια, το κράτος δεν μπορεί να διατηρήσει την τάξη και το νόμο και, βέβαια, ούτε να απονέμει δικαιοσύνη. Το ζήτημα της απονομής δικαιοσύνης συνδέεται μόνο μερικώς με τις πρόσφατες εξελίξεις. Ως τέτοιο, το ζήτημα απονομής δικαιοσύνης έχει μεγάλη προϊστορία που συνδέεται με τη διαφθορά και την παρακμή των ταγών του τόπου και κυρίως με τη διαπλοκή των αιρετών αρχόντων με το κομπαδόρικο οικονομικό σύστημα του τόπου.

Το πιο πρόσφατο και τελευταίο δείγμα γραφής της κατάρρευσης του ελληνικού κράτους είναι η οργανωμένη από το ίδιο το κράτος περικοπή των κοινωνικών παροχών. Θα πρέπει να υπογραμμισθεί ότι η αποδυνάμωση του κοινωνικού κράτους δεν γίνεται διότι το ίδιο το κράτος το αποφάσισε να κινηθεί αυτόνομα προς αυτήν την κατεύθυνση στη βάση μιας καλώς νοούμενης λογικής ή ιδεολογίας όπως αυτής του νεοφιλελευθερισμού για παράδειγμα.

Το κοινωνικό κράτος στην Ελλάδα αποδομείται διότι το ελληνικό κράτος έχει χάσει ήδη και την οικονομική του κυριαρχία και υλοποιεί εντολές που λαμβάνει από εξωθεσμικά κέντρα εξουσίας κατά παράβαση του ίδιου του Συντάγματος της χώρας. Συγκεκριμένα ακολουθεί τις εντολές της ΕΕ και του ΔΝΤ μέσω της γνωστής, πλέον στους Έλληνες, Τρόικας. Και όταν ένα κράτος παραβιάζει με τέτοιο αναξιοπρεπή τρόπο το Σύνταγμά του αυτό δεν είναι κράτος. Είναι μασκαραλίκι.

* Ο Μάριος Ευρυβιάδης διδάσκει Διεθνείς Σχέσεις στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ 22/05/2011


Το μνημόνιο απέτυχε επειδή βασίστηκε στην υπέρμετρη φορολογία των συνήθων κορόιδων. Οπότε η κυβέρνηση θα φορολογήσει επιπλέον τα κορόιδα.

Όπως είναι γνωστό η κυβέρνηση έχει δεσμευτεί να μην πάρει νέα μέτρα. Εννοούσε βέβαια ότι δεν θα έπαιρνε από αυτά τα μέτρα που μετράμε. Τώρα αν άλλα καταλάβαμε εμείς είναι δικό μας πρόβλημα.

Είναι άδικο να θεωρούμε αναξιόπιστη την κυβέρνηση του Γιωργάκη.

Και εκεί που πιστεύαμε ότι πολιτικά είχε πεθάνει ο Αλογοσκούφης τον είδαμε να ανασταίνεται στο σώμα του Παπακωνσταντίνου. Θα φορολογήσει από το πρώτο ευρώ τους ελεύθερους επαγγελματίες.

Βέβαια αυτοί που θα την πληρώσουν είναι όσοι έχουν τόσα εισοδήματα που τους καλύπτει το ...
αφορολόγητο και δηλώνουν τα πραγματικά τους εισοδήματα. Οι φτωχοί και τίμιοι δηλαδή.

Όσοι κρύβουν τα εισοδήματα τους σιγά την ζημιά που θα πάθουν.

Από εκεί και πέρα η σοσιαλιστική κυβέρνηση θα φροντίσει να μην υπάρχουν ανισότητες στους μισθούς δημοσίων υπαλλήλων και υπαλλήλων του ιδιωτικού τομέα. Ρίχνοντας φυσικά τους μισθούς του δημοσίου στα επίπεδα του ιδιωτικού.

Τώρα αν οι ιδιώτες επιχειρηματίες ρίξουν τους μισθούς των υπαλλήλων τους στα 300 ευρώ η κυβέρνηση τι να κάνει… θα μειώσει κι άλλο τους μισθούς των δημοσίων.

Αλλά υπάρχουν και κάποια όρια. Δεν θα ανεχθεί η κυβέρνηση να κατρακυλήσει σε μισθούς κάτω από 150 ευρώ. Τουλάχιστον μέχρι την επόμενη δόση του δανείου της τρόικας.

Συμβολικά θα απολυθούν κάποιοι δημόσιοι. Και αφού η κυβέρνηση λειτουργεί με συμβολισμούς ας μην διαμαρτυρηθεί. Συμβολικά θα είναι και τα γιαούρτια.

Και έχω την εντύπωση ότι οι πασόκοι υπουργοί και βουλευτές συμβολικά κάνουν ότι διαφωνούν με την πολιτική της κυβέρνησης.

Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις φέρνουν στα ίσα ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Οπότε μπορούν να συνεργαστούν χωρίς να νιώθει ο ένας ριγμένος από τον άλλον.

Επιμένω όμως. Το ότι υπάρχει ένα 42% που ακόμα στηρίζει τα δύο υπεύθυνα για την καταστροφή μας κόμματα είναι ανησυχητικό. Έστω και συμβολικά πρέπει να τους γυρίσει όλος ο λαός την πλάτη.

Δεν ήρθε τελικά η συντέλεια του κόσμου όπως είχε προβλέψει ένας αμερικάνος. Προφανώς πρέπει να ολοκληρωθεί η συντέλεια της Ελλάδας.

Ο Σαββόπουλος έκανε μια πρόταση με την οποία μπορεί να διαφωνήσει κανείς ή να την συζητήσει. Είπε συγκεκριμένα: Το κέντρο της Αθήνας έχει μετατραπεί σε χωματερή μεταναστών και πως θα ήταν καλό με την βοήθεια του ΟΗΕ να τους στέλναμε σε αραιοκατοικημένα νησιά και εκεί να καλλιεργούν.

Αμέσως υπήρξε μια διαστρέβλωση στην πρόταση. Ειπώθηκε από κάποιους ότι ο Σαββόπουλος θέλει να τους στείλει στα ξερονήσια (κάτι σαν εξορία). Όμως το νόημα και η ουσία της πρότασης του ήταν εντελώς διαφορετική. Κάποιοι δημοσιογράφοι είπαν ότι είναι ντροπή να θεωρεί σκουπίδια τους μετανάστες ο Σαββόπουλος (επειδή αναφέρθηκε σε χωματερή). Μόνο που αυτούς τους δημοσιογράφους θα έπρεπε να τους πειράξει το γεγονός ότι οι πολιτικοί μας έχουν την ευθύνη αυτής της κατάστασης και δεν φταίει αυτός που την περιγράφει.

Δεν ισχυρίζομαι ότι η πρόταση του Σαββόπουλου είναι σωστή ή ρεαλιστική. Όμως αυτό απέχει πολύ από την διαστρέβλωση που έγινε (και μάλιστα από αριστερούς). Και το λέω γιατί έτυχε να τον ακούσω και μετά άκουσα και διάβασα τις αντιδράσεις.

Ο Σαββόπουλος έστειλε και μία επιστολή στην Ελευθεροτυπία για αυτήν την ιστορία.

Να πουλήσουμε τώρα τις ΔΕΚΟ που είναι φθηνές, λένε οι φωστήρες της κυβέρνησης. Με τέτοια πτώση στις μετοχές είναι πράγματι ευκαιρία. Για να αγοράσεις.

Αν πιστέψουμε ότι η ΔΕΗ ή ο ΟΠΑΠ ή η ΕΥΔΑΠ θα μας κάνουν καλό αν τις ξεφορτωθούμε τότε αυτοί που θα τις αγοράσουν πρέπει να είναι μεγάλα κορόιδα.

Αλλά θα μειώσουμε το έλλειμμα βρε. Το οποίο θα αυξηθεί αυτομάτως με το νέο δάνειο των 60 δις που θα πάρουμε.

Απέτυχε και το μέτρο με τις αποδείξεις. Σώπα… Τέτοιο ευφυές μέτρο και να αποτύχει;

Αφού μόνο με τις αποδείξεις από το σούπερ μάρκετ (που έτσι κι αλλιώς χτυπάει απόδειξη) έκανες την δουλειά σου πως θα χτυπιόταν η φοροδιαφυγή;

Ένας τρόπος υπήρχε. Έλεγχος σε όλα τα περιουσιακά στοιχεία, ότι δεν μπορούσες να το δικαιολογήσεις με τις προηγούμενες δηλώσεις εισοδήματος να δημευόταν και από εκεί και πέρα: έσοδα μείον έξοδα και το υπόλοιπο φορολόγηση.

  • Εκμεταλλευόμενη καταστάσεις, η μνημονιακή κυβέρνηση των υπαλλήλων της Τρόικας, εγκαταλείπει διοικητικά το Αγαθονήσι, το οποίο εγκαταλείπει με "τρόπο" σε μία γκρίζα κατάσταση...
  • Το γκρίζο μεγαλώνει στο Αιγαίο και η κηλίδα όλως τυχαίως εξαπλώνεται και πάλι με κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ!!!
  • Η δημιουργία "διοικητικού κενού" δημιουργεί βάσεις για πιθανές απαιτήσεις της Άγκυρας, αλλά η Αθήνα είναι πολύ μακριά για να καταλάβει το πρόβλημα. Εκτός και αν οι συγκεκριμένες εξελίξεις αποτελούν την "λύση"...
Σε απόγνωση βρίσκεται ο Δήμαρχος Αγαθονησίου κ. Βαγγέλης Κόττορος γιατί δεν έχει ούτε έναν υπάλληλο και αναγκάζεται να κάνει όλες τις δουλειές του Δήμου.

Το Αγαθονήσι, που από κοινότητα, με τον Καλλικράτη έγινε δήμος, αντιμετωπίζει όχι μόνο τα προβλήματα προσαρμογής που αντιμετωπίζουν όλοι, αλλά και ένα επί πλέον. Δεν έχει κανέναν υπάλληλο και ο δήμαρχος κάνει όλες τις δουλειές.

Ο ένας δημοτικός υπάλληλος συνταξιοδοτήθηκε, ο γραμματέας έχει πάρει άδεια για λόγους υγείας και ενώ έχει απευθυνθεί στο υπουργείο, δεν θα του αντικαταστήσει τον υπάλληλο που συνταξιοδοτήθηκε, λόγω τρόικας.

«Εάν σε δέκα μέρες δεν μου αποσπάσουν έναν υπάλληλο, εγώ θα κλείσω το Δήμο. Δεν είναι δυνατόν να μην έχω έναν υπάλληλο στο Δήμο και να κάνω όλες τις δουλειές και με τόσα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε. Δεν μπορώ να μετακινηθώ από το νησί μου. Απευθύνθηκα γραπτώς και προφορικώς στο υπουργείο και για να αντικαταστήσουνε τον συνταξιοδοτηθέντα και μου λένε δεν κάνουμε προσλήψεις λόγω τρόικας.

Μα εγώ δεν έχω κανέναν υπάλληλο τους λέω, αλλά δεν καταλαβαίνουν». Αφού πέρασαν 30 μέρες και δεν έγινε τίποτα έκλεισε τον δήμο και κάνει μόνος του τα επείγοντα. Το μεγάλο πρόβλημα είναι τι θα γίνει με τα έργα του ΕΣΠΑ, που ίσως τα χάσει από την αναλγησία της πολιτείας. Καθημερινά δυστυχώς διαπιστώνεται, ότι η πολιτεία έχει κλείσει τα μάτια και τα αυτιά της στα προβλήματα των νησιωτών και έχει παγώσει το άρθρο 101 του Συντάγματος.

Έμεινε χωρίς ταχυδρόμο

Μετά τον τραγικό θάνατο του ταχυδρόμου του Αγαθονησίου, κατά την μεταφορά του στο νοσοκομείο της Σάμου, το ταχυδρομικό γραφείο παραμένει κλειστό. Αποτέλεσμα, να μη φθάνει η αλληλογραφία και οι συντάξεις στο Αγαθονήσι. Μετά από παρακλήσεις του δημάρχου Αγαθονησίου κ. Βαγγέλη Κόττορου, ο προϊστάμενος των κεντρικών ΕΛΤΑ τον διαβεβαίωσε ότι θα καλύψει την κενή θέση το εκλιπόντος ταχυδρόμου. Πράγματι ο προϊστάμενος προκήρυξε απόσπαση υπηρετούντος στα ΕΛΤΑ υπαλλήλου στο Αγαθονήσι και μέχρι να υπάρξει αποτέλεσμα στέλνει προσωρινά και αποσπασματικά ένα ταχυδρομικό υπάλληλο για μια ή δύο μέρες, για να διεκπεραιώσει την αλληλογραφία, στραμμένη ολοκληρωτικά στις εντολές της τρόικας.

Τουρκικές προκλήσεις που περνάνε στα "ψιλά"

Την ίδια ώρα, δεν έχουν τέλος οι προκλήσεις των Τούρκων σχετικά με το Φαρμακονήσι και το Αγαθονήσι. Τώρα υποψήφιοι βουλευτές του Δημοκρατικού Κόμματος της Τουρκίας προσπάθησαν να αποβιβαστούν στο Αγαθονήσι, ευτυχώς τους εμπόδισαν οι Έλληνες φαντάροι. Το γεγονός δείχνει ότι κάποιοι κύκλοι στην Τουρκία προσπαθούν να δημιουργήσουν κλίμα παρόμοιο με τα Ιμια και εμείς κάνουμε τα πάντα για να τους δώσουμε επιχειρήματα. Μήπως προσλάβουμε και κανά υπάλληλο από την Τουρκία κύριε Ραγκούση;

Η απάντηση στην τουρκική προπαγάνδα για το Αγαθονήσιhttp://www.blogger.com/img/blank.gif

Με αφορμή τα παραπάνω, αλλά και προηγούμενο άρθρο (Επικίνδυνο παιχνίδι στο Αιγαίο από την Τουρκία, που ανεβάζει το θερμόμετρο) που αφορά την τουρκική προκλητικότητα, θα θέλαμε να δώσουμε τεκμηριωμένη απάντηση στην τουρκική προπαγάνδα σχετικά με την ελληνικότητα των νήσων Φαρμακονησίου και Αγαθονησίου. Δοθείσης της ευκαιρίας, καλό θα ήταν να διαβάσουν με ιδιαίτερη προσοχή τα όσα ακολουθούν οι κενού κρανίου "εγκέφαλοι" της τραγικής κυβέρνησης Παπανδρέου. Ποτέ δεν είναι αργά να μάθουν περί της Ελληνικής Επικράτειας. Αρκετά γνωρίζουν για την αμερικανική. Ας μορφωθούν και λίγο για την χώρα στην οποία υποτίθεται ότι παρέχουν τις υπηρεσίες τους...

Το Αγαθονήσι έχει κάποια ιστορία.

Το «παρελθόν» του νησιού είναι ιδιαίτερα πλούσιο, καθώς κατοικήθηκε από τους αρχαίους χρόνους. Πρώτοι κάτοικοί του ήταν οι Κάρες, τους οποίους διαδέχθηκαν οι Δωριείς και στη συνέχεια οι Ίωνες. Στους ιστορικούς χρόνους, αναφέρεται με το όνομα Υετούσσα, αλλά και Τραγαία (Θουκυδίδης) ή Τραγιά (Πλούταρχος). Στους Ρωμαϊκούς χρόνους, το Αγαθονήσι αναφέρεται ως τόπος πειρατών, ενώ κατά τη Βυζαντική περίοδο χρησιμοποιήθηκε ως τόπος εξορίας.

Χαρακτηριστικά αναφέρεται οτι ο Ιούλιος Καίσαρας, παραπλέοντάς το κατευθυνόμενος προς την Μ.Ασία σαν αξιωματικός του Ρωμαϊκού στρατού, απήχθη από τους πειρατές και ελευθερώθηκε μετά από 4 μήνες και μετά από καταβολή λύτρων. Τους υποσχέθηκε οτι «θα ξαναγυρίσει» - όπως και έγινε όταν αναρρήθηκε στο ύπατο αξίωμα: Εστειλε τριήρεις, τους συνέλαβε και τους κρέμασε άπαντες.

Αργότερα το νησί χρησιμοποιήθηκε σαν μεσοπέλαγο παρατηρητήριο των Βυζαντινών οι οποίοι έχτισαν εκεί γι’ αυτό το σκοπό δόμημα αξιόλογο (τους «Θόλους») το οποίο σώζεται σε αρκετά καλή κατάσταση. Λέγεται μάλιστα οτι ο περιθαλάσσιος χώρος στα βραχονήσια που το περιτριγυρίζουν, δόθηκαν ναυμαχίες την εποχή των εικονομαχιών μεταξύ του αυτοκρατορικού στόλου και των εικονολατρών νησιωτών των Κυκλάδων.

Το 1088, το νησί δόθηκε στη δικαιοδοσία της μονής της Πάτμου, με χρυσόβουλο του βυζαντινού αυτοκράτορα Αλεξίου Κομνηνού προς το μοναχό Χριστόδουλο το Λατρηνό, ιδρυτή της μονής. Από το 1522 περιήλθε στην κυριαρχία των Οθωμανών, για να περάσει σχεδόν τέσσερις αιώνες αργότερα, τον Απρίλιο του 1912, στους Ιταλούς μαζί με τα υπόλοιπα Δωδεκάνησα.

Από πλευράς Διεθνούς Δικαίου με τα άρθρα 12,15,16 της Συνθήκης της Λωζάννης(1923),η Τουρκία έχει αναγνωρίσει την παραχώρηση των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου στην Ελλάδα και έχει παραιτηθεί παντός δικαιώματος και τίτλου από αυτά.

Με το άρθρο 12 προβλέπεται ότι «παραμένουν υπό τουρκική κυριαρχία οι νήσοι που κείτονται σε απόσταση μικρότερη των 3 μιλίων από της ασιατικής ακτής», που σημαίνει ότι δεν έχει κανένα δικαίωμα σε νησιά που απέχουν πέρα των 3 μιλίων.

Με το άρθρο 15 προβλέπεται ότι « η Τουρκία παραιτείται υπέρ της Ιταλίας παντός δικαιώματος και τίτλου επί της Δωδεκαννήσου και του Καστελλορίζου».

Τα δικαιώματα αυτά η Ιταλία τα μεταβίβασε στην Ελλάδα με την Συνθήκη Ειρήνης του 1947.
Τέλος στο άρθρο 16 της Συνθήκης της Λωζάννης η Τουρκία δηλώνει ότι «παραιτείται παντός τίτλου και δικαιώματος πάσης φύσεως επί των εδαφών ή εν σχέσει προς τα εδάφη τα οποία κείνται πέρα υπό των προβλεπομένων της παρούσης Συνθήκης ορίων ,ως και επί των νήσων,εκτός εκείνων των οποίων η κυριαρχία έχει αναγνωριστεί σε αυτήν δια της παρούσας Συνθήκης (Ίμβρος και Τένεδος)».

Κατόπιν των ορών της Συνθήκης που αφορούν στα Δωδεκάνησα ο Μουσολίνι δηλώνει:

Τα νησιά του Αιγαίου δεν μπορούν να αποτελέσουν θέμα διαμφισβητήσεων.
Η Τουρκία παραιτείται υπέρ της Ιταλίας παντός δικαιώματος επί των νήσων της Δωδεκανήσου και των εξ αυτών εξαρτωμένων νησίδων.Ορίζεται ότι το ζήτημα των Δωδεκανήσων θα κανονισθεί μεταξύ των ενδιαφερομένων(Ελλήνων-Ιταλών).
Μετά την απελευθέρωση, στις 7 Μαρτίου 1948, το νησί ενσωματώθηκε, μαζί με τα υπόλοιπα Δωδεκάνησα, στην Ελλάδα και το 1954 έγινε αυτόνομη κοινότητα.
Το Φαρμακονήσι, περίπου 2 ώρες διαδρομή νότια του Αγαθονησιού, δεν είναι παρά ένας βράχος(νησίδα) που τον διασχίζει κανείς απ' άκρη σ' ακρη εντός 7΄.
Συνεπώς κάθε τουρκική αξίωση επί ελληνικών νησιών(και νησίδων) είναι παράνομη και προκλητική.

1)Πηγή http://www.goferry.gr/ploio-apo-pros-agathonisi/istoria-agathonisi-gr.html
2)Πηγή http://thedemian.yuku.com/topic/31?page=1
3)Πηγή: «Διεθνείς πολιτικές και στρατιωτικές συνθήκες και συμβάσεις», Συγγραφέας: Χαραλ. Νικολάου

Κωνσταντίνος
  • Κατεβείτε στο Σύνταγμα τώρα και πάρτε μέρος στην δημοκρατία που πάει να γεννηθεί

Οι ηγεσίες των δύο μεγάλων κομμάτων, που μας κυβερνούν 30-τόσα χρόνια, εφαρμόζουν τις πολιτικές που επιλέγουν χωρίς να ρωτήσουν κανένα. Παρά τα όσα ψευδώς υπόσχονται προεκλογικά, εφαρμόζουν άλλα. Και μας λένε πως είναι και δημοκρατία αυτό.

Δεν τα κάνουν αυτά μόνο οι δικοί μας στην ελλάδα. Τα ίδια κάνουν σε όλες τις χώρες του κόσμου. Μια δημοκρατία κοροϊδία. Μια δημοκρατία παρωδία. Γι’ αυτό και οι λαοί ξεσηκώνονται και θα συνεχίσουν να ξεσηκώνονται. Και να ζητούν ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.

Οι ηγεσίες των δύο μεγάλων κομμάτων έχουν προδώσει τις προσδοκίες των οπαδών και των ψηφοφόρων τους. Πολλές φορές. Και τελευταία είδαμε να κατηγορούν τους ίδιους τους πολίτες, δηλαδή τους οπαδούς και τους ψηφοφόρους τους, πως είναι οι πολίτες υπεύθυνοι για τα καταστροφικά αποτελέσματα της πολιτικής συναλλαγής και του πελατειακού συστήματος. Του πελατειακού συστήματος που αυτές οι δύο ηγεσίες εφάρμοσαν απαρέγκλιτα. Και που μόλυνε την κοινωνία όλη.

Οι ηγεσίες των δύο μεγάλων κομμάτων θεωρούν πως ο λαός τους δίνει ΛΕΥΚΗ ΕΠΙΤΑΓΗ στις εκλογές. Ετσι νομίζουν. Εφαρμόζουν δηλαδή την ρήση “ο λαός μας ενεπιστεύθη την εξουσίαν, αλλά δεν μας είπεν πως να την ασκήσωμεν”. Ενώ δεν έκαναν ποτέ τον κόπο να ρωτήσουν τον λαό. Με ένα έστω δημοψήφισμα. Εστω ένα.

Ετσι οι ηγεσίες των δύο μεγάλων κομμάτων κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν τι θέλει ο ελληνικός λαός.

Για όλα αυτά και επειδή δεν έχουμε άλλα περιθώρια πια (θα τα πουλήσουν όλα, κι εμάς θα μας κάνουν φορο-δουλοπάροικους), κατεβείτε στο Σύνταγμα. Τώρα. Τώρα.

Κατεβείτε στο Σύνταγμα τώρα. Βρείτε τους “300 έλληνες” και υπογράψτε για να γίνει το πολλαπλό δημοψήφισμα για όλα τα θέματα που μας καίνε.

Αφήστε τις ιδεολογίες στο σπίτι σας. Δείτε πως κατέβηκαν ενωμένοι και ακομμάτιστοι οι Ισπανοί στις δικές τους πλατείες. Φτάνει τόσο που ζήσαμε διχασμένοι. Ας ενωθούμε στο ελάχιστο. Ας ενωθούμε σε μια κοινή απαίτηση όλοι: Στην εφαρμογή της ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ. Και ας αρχίσουμε από αυτό το πολλαπλό δημοψήφισμα.

Φτάνει τόσο που φαγωθήκαμε μεταξύ μας. Φτάνει τόσο που διχαστήκαμε. Ας βρούμε τι έχουμε κοινό: την δημοκρατία. Ας αγωνιστούμε για την δημοκρατία. Αγωνιζόμενοι για την δημοκρατία κατοχυρώνουμε το δικαίωμα να ακούγεται η γνώμη μας. Η θέλησή μας. Οι διαφορετικές μας ιδέες.

Χωρίς δημοκρατία καμμία ιδεολογία δεν έχει πιθανότητα εφαρμογής.

Παρά μόνο η ιδεολογία της διαφθοράς και της συναλλαγής.

Οι “300 έλληνες” δεν είναι κόμμα. Δεν είναι πολιτική οργάνωση. Δεν είναι τίποτε τέτοιο. Είναι απλώς μια οργανωτική επιτροπή. Ενισχύστε τους. Μην τους αφήνετε μόνους. Πρέπει να γίνουμε πολλοί. Να καλύψουμε τις 24-ωρες βάρδιες της συλλογής υπογραφών. Να τους εμψυχώσουμε. Ολοι. Αριστεροί, δεξιοί, κομμουνιστές, σοσιαλιστές, αναρχικοί. Ολοι.

Θυμηθείτε το: Χωρίς δημοκρατία καμμία ιδεολογία δεν έχει πιθανότητα εφαρμογής.

Κατεβείτε στο Σύνταγμα τώρα και πάρτε μέρος στην δημοκρατία που πάει να γεννηθεί.

Θραξ ο Αναρμόδιος

ΥΓ. Το ιστολόγιο StopCartel μεταδίδει ζωντανά εικόνες από τους “300 έλληνες” στο Σύνταγμα. Οι φωτογραφίες είναι από το ιστολόγιο Αντι-νέα τάξη πραγμάτων και τραβήχτηκαν το πρωί στο Σύνταγμα.

Οι ρεαλιστές της πλατείας Συντάγματος

Επειδή συμφωνούμε απολύτως με το πλακάτ της φωτογραφίας και με το πανό, κι επειδή τα κόμματα και η προπαγάνδα κάνουν ό,τι μπορούν όχι μόνο για να θάψουν κάθε προοπτική ανατροπής, αλλά και για να διαστρεβλώσουν την ίδια την πραγματικότητα, θυμίζουμε ότι υπάρχουν ακόμα μερικοί συμπολίτες μας στην πλατεία Συντάγματος. Δεν είναι ουτοπιστές αυτοί και ρεαλιστές οι υπόλοιποι νεοέλληνες που περιμένουμε βοήθεια εξ ουρανού ή από κοινοβουλίου. Είναι πλέον αυταπόδεικτο ότι ισχύει ακριβώς το αντίθετο.

Θα διαβάσετε δεκάδες αναλύσεις που θα λένε πόσο διαφορετικές είναι οι συνθήκες που οδήγησαν τους Ισπανούς στην πλατεία Ντελ Σολ και σε πολλές άλλες ισπανικές πλατείες, από τις συνθήκες που οδήγησαν τους δικούς μας τριακόσιους ή διακόσιους να μείνουν στην πλατεία Συντάγματος. Θα ακούσετε πόσο διαφορετικές σε σχέση με τις εδώ, ήταν οι αιτίες που οδήγησαν στις εξεγέρσεις στη βόρεια Αφρική και στη Μέση Ανατολή. Θα ακούσετε ότι δεν υπάρχει προοπτική ανατροπής χωρίς την καθοδήγηση των κομμάτων και των συνδικαλιστικών οργανώσεων, διότι αν δεν υπάρχει συντεταγμένος φορέας διεκδίκησης όλα αυτά είναι δήθεν καταδικασμένα σε αποτυχία. Θα σας πουν να περιμένετε μέχρι να συμφωνήσει η Αριστερά και μετά βλέπουμε.

Προσέξτε όμως ότι παρότι δεν υπάρχει πραγματικός αριστερός που να διαφωνεί με το ότι η Ελλάδα κακώς συνεχίζει να πληρώνει τους τραπεζίτες ματώνοντας όλο και περισσότερο, παρότι υπάρχουν ακόμα και δημόσιες δηλώσεις αριστερών και «αριστερών» πολιτικών που επιβεβαιώνουν την αντίθεσή τους στη καταλήστευση της χώρας, παρόλα αυτά αποφεύγουν μετά βδελυγμίας να συνυπογράψουν μια κοινή διακήρυξη που να λέει έστω αυτό το αυτονόητο! Να δηλώνει δηλαδή ξεκάθαρα, ότι παρά τις υπόλοιπες διαφωνίες τους, όλα τα κόμματα και οι συσπειρώσεις της αριστεράς απαιτούν την άμεση διακοπή εξυπηρέτησης του χρέους, τουλάχιστον μέχρι να συμβούν δύο πράγματα: πρώτον, να γίνουν γνωστές στην ελληνική κοινωνία οι συνθήκες και οι όροι σύναψης των εξυπηρετούμενων δανείων και να εγκριθεί ή να ματαιωθεί η αποπληρωμή τους κατά περίπτωση ή και εν συνόλω αν χρειαστεί, και δεύτερον, να επανέλθει η Ελλάδα σε ρυθμούς βιώσιμης οικονομικής ανάπτυξης με δημιουργία πλεονάσματος ικανού για την οποιαδήποτε αποπληρωμή νομίμου χρέους.

Είτε πιστεύεις ότι η λύση βρίσκεται στον εκδημοκρατισμό της Ευρώπης και τη συνεργασία με τους ευρωπαϊκούς λαούς, είτε ότι ο τόπος δεν αντέχει να περιμένει την άγια εκείνη μέρα και πρέπει να σπεύσει πρώτος στη μάχη, είτε πιστεύεις ότι η αιτία της μιζέριας είναι το χρέος, είτε πως το χρέος είναι απλώς μια αναπόδραστη συνέπεια του νεοφιλελευθερισμού, ένα είναι το σίγουρο: ότι η Ελλάδα αν δε θέλει να τινάξει τα πέταλα, πρέπει εδώ και τώρα να σταματήσει αυτήν την ακατάσχετη αιμορραγία εθνικών πόρων. Το αν μετά θα αποφασίσουμε να υιοθετήσουμε προοδευτικές ή προοδευτικότερες πολιτικές λύσεις, θα εξαρτηθεί από την ίδια την κοινωνία, την οποία και οφείλουμε να ρωτήσουμε! Εκτός αν οι θερμοκέφαλοι αριστεροί μαξιμαλιστές, κοινοβουλευτικοί και μη, παρά τη φτηνή τους ρητορεία, δε δίνουν δεκαράκι για τις εντωμεταξύ αυτοκτονίες από απελπισία, τους θανάτους, την ανεργία, την πείνα, την κατεδάφιση του κοινωνικού κράτους, την επιταχυνόμενη εξαθλίωση της τάξης που υποτίθεται ότι εκπροσωπούν, με το ανομολόγητο σκεπτικό ότι αν δεν πεθάνουν αρκετοί και δεν πεινάσουν οι περισσότεροι τότε δε θα έχει τύχη η επανάσταση!

Ας υποθέσουμε ότι υπάρχουν δύο κουμπιά: το ένα λέει «διαγραφή του χρέους» και το άλλο «γνήσιος σοσιαλισμός, κοινωνική δικαιοσύνη, κ.λπ.». Αν πατήσεις το πρώτο, τότε το χρέος που ως δια μαγείας θα διαγραφεί, ξέρουμε πως θα αρχίσει αμέσως να επαναδημιουργείται αργά αλλά σταθερά διότι αυτό θα πει καπιταλισμός, αυτό θα πει σώρευση κεφαλαίου. Άρα εδώ δικαιώνονται οι αντισυστημικοί και πάσης τάσεως αντικεφαλαιοκράτες. Αν πατήσεις το δεύτερο, τότε μια συντριπτική κοινωνική πλειοψηφία επιβάλλει μια ριζοσπαστική σοσιαλιστική ανατροπή και οι κεφαλαιοκράτες μετράνε μέρες μαζί με τις περιουσίες τους. Ερώτηση: ποιο θα ήταν το πρώτο μέτρο που θα έπαιρνε μια αριστερή κυβέρνηση; Θα ήταν άλλο από την άμεση παύση εξυπηρέτησης του χρέους; Θα μπορούσε δηλαδή να υπάρξει οποιαδήποτε κοινωνική πολιτική, οποιαδήποτε εφαρμογή σχεδίου εθνικής και κοινωνικής ανοικοδόμησης, έστω και με απλή αναβολή της παύσης πληρωμών αυτού του υπέρογκου χρέους προς τους τραπεζίτες; Με τι κεφάλαια θα χρηματοδοτούνταν η ανάπτυξη, κι ο σοσιαλιστικός μετασχηματισμός;

Άρα λοιπόν παρόλο που το χρέος είναι όντως το αποτέλεσμα και όχι το αίτιο, το κουμπί της διαγραφής (μερικής ή ολικής) είναι φανερό πως πρέπει να πατηθεί πρώτο! Η φροντίδα να μην ξαναδημιουργηθεί σχετίζεται με μεγάλες, δραστικές και σύνθετες κοινωνικοπολιτικές αλλαγές που θα δρομολογηθούν αν όχι μετά, πάντως το πολύ-πολύ ταυτόχρονα. Με το εξωπραγματικό αυτό -από κάθε άποψη- χρέος, ακόμα και με το μισό του, η χώρα δε θα μπορούσε ποτέ να ορθοποδήσει, πόσο μάλλον να πορευτεί προς έναν γνήσιο κοινωνισμό.

Όταν λοιπόν αντί να προβάλλεται το ευρείας αποδοχής αυτονόητο ως ελάχιστη κοινή απαίτηση των κομμάτων της αριστεράς, προβάλλονται αντιθέτως οι ατελείωτες «συντροφικές» διαφωνίες μας, τότε δεν έχουμε μόνο μια αριστερά ανίκανη να παρακολουθήσει τις ιστορικές εξελίξεις ή έστω να ακολουθήσει την κοινωνία (αντί μάλιστα να την καθοδηγεί ως όφειλε), αλλά έχουμε δικαίωμα να υποθέσουμε το χειρότερο, κι ας οδηγηθούμε εν ανάγκη και σε κατηγορίες για δίκη προθέσεων: όπως και τα υπόλοιπα κόμματα, έτσι και τα αριστερά δεν είναι ότι δεν μπορούν. Απλώς δε θέλουν! Θέτουν το ζήτημα της υπαρξιακής τους αγωνίας που εκφράζεται ως κρίση αυτοπροσδιορισμού μέσω της διαφοροποίησης, πάνω από την κοινωνία που δηλώνουν ότι υπηρετούν. Ας αφήσουμε όμως την περαιτέρω ανάλυση του γιατί δε θέλουν, για ευθετότερο χρόνο. Προς το παρόν αρκεί η διαπίστωση ότι όλοι οι θεσμικοί αριστεροί υποτιθέμενοι διεκδικητές μιας πολιτικής ανατροπής, είναι πλήρως απασχολούμενοι στη βιομηχανία παραγωγής και οριοθέτησης ιδεολογικών διαφορών και της συσκευασίας τους. Η επανάσταση γι αυτούς μπορεί να περιμένει!

Για την ελληνική κοινωνία όμως που υποφέρει όπως και για όσους πεισματικά βρίσκονται στην πλατεία Συντάγματος περιμένοντας συμπαράσταση από όλους όσους πιστεύουν ότι η ανατροπή δεν είναι απλώς ευχή, αλλά κατεπείγουσα εθνική και κοινωνική ανάγκη, δεν μπορεί να περιμένει καθόλου. Ας αφήσουμε την ουτοπία των βολικών κομφορμιστικών μας φαντασιώσεων κι ας πάμε μια βόλτα στο Σύνταγμα να συναντήσουμε το ρεαλισμό!


Η τελευταία μεγάλη ευκαιρία να προσφέρει στην χώρα μία θετική υπηρεσία

Γράφει ο Γεώργιος Ε. Δουδούμης
Οικονομολόγος – Συγγραφέας

Η αποτυχία της κυβέρνησης είναι ολική. Αυξήθηκε το εξωτερικό χρέος, αυξήθηκε η ανεργία, αυξήθηκε η έμμεση φορολογία, που πλήττει κυρίως τους οικονομικά ασθενέστερους καταναλωτές, αυξήθηκε ο πληθωρισμός, αυξήθηκε η μετανάστευση στο εξωτερικό Ελλήνων, νέων σε ηλικία και μάλιστα με πανεπιστημιακή παιδεία, αυξήθηκε η εισροή αλλοδαπών μεταναστών στην Ελλάδα, αυξήθηκε η εγκληματικότητα, αυξήθηκε η διαφθορά, αυξήθηκε η λεηλασία της χώρας από εγχώρια και αλλοδαπά τρωκτικά (οι Έλληνες πολίτες αναμένουν ακόμη από τον χαμογελαστό υπουργό Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου να τηρήσει την υπόσχεσή του και να δημοσιοποιήσει τα ονόματα ιδιωτών και επιχειρήσεων, των οποίων επιχειρήθηκε η διά νόμου οριστική διαγραφή των χρεών τους προς το Δημόσιο), αυξήθηκε ο φόβος των Ελλήνων για το αύριο της χώρας, αυξήθηκε η ανευθυνότητα των πολιτικών, οι οποίοι βασικά διαφωνούν, είτε με πολιτικούς αντιπάλους άλλων κομμάτων, είτε με συναδέλφους του ιδίου κόμματος, είτε με την τρόικα «που φταίει για όλα», αυξήθηκε η αναξιοπιστία μας στο εξωτερικό, αυξήθηκε πέραν της οικονομικής και η πολιτική εξάρτηση της χώρας. Επενδύσεις δεν γίνονται, ανάπτυξη μηδέν (ούτε πράσινη, ούτε κίτρινη, ούτε μωβ), η διεθνής μας οικονομική ανταγωνιστικότητα μειώθηκε, οι εταίροι μας στην Ευρ. Ένωση βαρέθηκαν να ακούν υποσχέσεις και να διαπιστώνουν ανικανότητα, φαυλότητα και ηλιθιότητα.

Ο πρωθυπουργός μας δείχνει να μη μπορεί να χωρίσει δύο γαϊδάρων άχυρα, υπόσχεται «μάχες» που «θα» δώσουμε και «θα» τις κερδίσουμε (μετά τις αλήστου μνήμης συνεχείς «μάχες» της ντομάτας, του λαδιού, της φέτας κ. ά, φθάσαμε αισίως στις άλλου είδους μάχες, των αυγών και των γιαουρτιών, που συνοδευόμενα από «κοσμητικά επίθετα» εκσφενδονίζονται κατά των «δημοφιλών» πολιτικών μας), υπόσχεται πορεία προς τα εμπρός «ανεξάρτητα από το πολιτικό κόστος», αλλά αδυνατεί να ξεπεράσει το όποιο εμπόδιο, είτε αυτό προβάλλει με τη μορφή κάποιου συνδικαλι(η)στή και της κλίκας του, είτε με τη μορφή κάποιου κατακαημένου ατόμου της προσωπικής του παρέας, που βρέθηκε να συμμετέχει στην κυβέρνηση ή σε άλλη θέση κλειδί της δημόσιας ζωής. Ο πρωθυπουργός μας δείχνει να τα έχει χαμένα και περιβάλλεται από ένα τσούρμο, «μικρό και ευέλικτο», περίπου πενήντα υπουργικών τιτουλάριων, εκ των οποίων ούτε ένας, έτσι για δείγμα, δεν είχε τα κότσια να πει ότι δεν κάνει για την περίπτωση και να παραιτηθεί. Ο πρωθυπουργός μας δείχνει ανάξιος να ηγείται μιας χώρας με την πολιτισμική αίγλη της Ελλάδος. Δείχνει να μην κατανοεί την αξία του ελληνικού πολιτισμού και θέλει να την μετατρέψει σε πολυπολιτισμική «εμπλουτίζοντάς» την με την ισλαμοκουλτούρα Τουρκόγυφτων του Πακιστάν και του Μπανγκλαντές, αλλά και Αφρικανών, που έχει επιστρατεύσει ο Ερντογάν για να διαλύσει μεθοδευμένα κάθε ελληνική αντίσταση μέσω της πληθυσμιακής αλλοίωσης, η οποία δυστυχώς βρίσκεται σε προχωρημένη φάση.

Ο πρωθυπουργός μας όχι μόνο δεν είχε το θάρρος να ζητήσει συγγνώμη για την εντονότατη υποστήριξη που πρόσφερε στο σχέδιο Αννάν, αλλά τοποθέτησε επικεφαλής του υπουργείου Εξωτερικών τον σημερινό ανεπαρκέστατο και στερούμενο της «έξωθεν καλής μαρτυρίας» υπουργό. Περισσότερα λόγια επί του θέματος είναι περιττά, αλλά παραμένει το ερώτημα: Γιατί δεν τοποθέτησε κάποιον δοκιμασμένο Πρέσβη από τη διαθέσιμη ποιοτική διπλωματική δεξαμενή ως υπουργό Εξωτερικών, εφόσον έκρινε ότι κανείς από τους βουλευτές του δεν είναι κατάλληλος για τη συγκεκριμένη θέση; Ο τουρισμός και η ναυτιλία είναι τα δύο ατού μας. Γιατί κατήργησε το αυτοτελές υπουργείο Τουρισμού και το αυτοτελές υπουργείο Ναυτιλίας; Αφού ισχυρίζεται ότι τον ενδιαφέρει η ανάπτυξη, γιατί οδηγεί και τον κλάδο των Εμπορικών και Οικονομικών Ακολούθων και Συμβούλων σε πλήρη εξαφάνιση στερώντας τις ελληνικές εξαγωγές από ένα χρήσιμο «εργαλείο» έχοντας επιτρέψει να μετατραπούν άξια στελέχη σε υποβαθμισμένους υπαλλήλους τρίτης κατηγορίας, υποκύπτοντας πάλι σε μια άλλου είδους αρρωστημένη συντεχνία; Οι πιλότοι της πολεμικής μας αεροπορίας χαρακτηρίστηκαν από τον «ιδιόρρυθμο» αντιπρόεδρο της κυβέρνησής του «μη παραγωγικοί» και ο πρωθυπουργός μας δεν έβγαλε άχνα.

Ο πρωθυπουργός μας κατά γενική ομολογία δεν είναι σε θέση να ανταποκριθεί στις δύσκολες συνθήκες, που απαιτεί η εξαιρετικά δύσκολη οικονομική κατάσταση της χώρας για την οποία είναι υπεύθυνο το σάπιο πολιτικό σύστημα, που εξυπηρετεί πλήθος φαύλων, στεγασμένων στα λεγόμενα «κόμματα εξουσίας», στο ΠΑΣΟΚ και στη ΝΔ.

Ο πρωθυπουργός μας έχει μεγάλη ευθύνη για την υπογραφή της δανειακής σύμβασης με το συγκεκριμένο απαράδεκτο κείμενο και τη μη ψήφισή της από 180 βουλευτές. Τόσο ο ίδιος όσο και άλλοι πρέπει να λογοδοτήσουν ενώπιον δικαστηρίου για τη συγκεκριμένη πράξη. Επίσης πρέπει να λογοδοτήσουν και για όσα δεν έκαναν μετά την υπογραφή της δανειακής σύμβασης, ενώ έπρεπε να κάνουν για να σώσουν τη χώρα από την επερχόμενη καταστροφή.

Ο πρωθυπουργός μας έχει μια τελευταία ευκαιρία για μια θετική υπηρεσία στη χώρα: ΝΑ ΦΥΓΕΙ ΤΩΡΑ!!!



Η χώρα πέρυσι χρωστούσε περίπου 350 δισ. €.

Μετά το μνημόνιο θα χρωστάει περίπου 450 δισ. €.

Άντε και πούλησε την ακίνητη περιουσία, δηλαδή πήρε 50 δισ. €.

Τι θα κερδίσουμε (αν τα καταφέρει να την ξε-πουλήσει, πράγμα που απ-εύχομαι) που του χρόνου θα χρωστάμε 400 δισ. € και δεν θα 'χουμε ούτε ένα χωραφάκι να δώσουμε σε πεινασμένους-ανθρώπους, για να 'χουν (έστω) λίγη-γη, να-τους-ταΐσει?

Μακάρι το "σύστημα" να ήταν υγιές και να συνέχιζε όπως ήταν. Μου χρωστάει (δεν-του-χρωστάω): την επιστροφή του φόρου που μου 'βγαλε το εκκαθαριστικό (και δεν φαίνεται να παίρνω), την σύνταξη (sic) που 'χω πληρώσει, λεφτά που 'χω δουλέψει, αποζημιώσεις του ΙΚΑ αλλά και των (ιδιωτικών)ασφαλειών που πλήρωνα-χρόνια και που θα κάλυπταν (υποτίθεται) διάφορα έξοδα που προβλέπεται (σύντομα) να 'χω.

Μα δεν το εμπιστεύομαι πια αυτό το "σύστημα", ούτε θα εμπιστευτώ κανέναν που θα μου υποσχεθεί την διατηρισιμότητά του.

Θα εμπιστευόμουν όμως, αυτόν που θα μου 'λεγε:
  • Δεν θα ζεις, όπως ζούσες
  • Θα χάσεις την δουλειά σου
  • Θα πας στην επαρχία
  • Θα σου χαρίσω 10 στρέμματα, να τα καλλιεργείς να βγάλεις το φαΐ σου
  • Θα φτιάξεις το σπίτι σου να ζεις (βλ. σχετικές αναρτήσεις για την αρχιτεκτονική-με-τη-γη) σε πρότυπες κοινότητες που σου 'χω σχεδιάσει
  • Θα ασχοληθείς με την βιολογική γεωργία και τον τουρισμό και αυτά θα πουλάς
  • Θα σου βάλω και όρους (πρότυπα) περιβαλλοντικής ύπαρξης έτσι ώστε να φτιάξω μια φτηνή μα όμορφη Ελλάδα, όχι σαν σκουπίδι κακομοιριάς μα σαν πρότυπο αειφόρο-οικολογικό-οικονομικό μοντέλο της κοινωνικής ύπαρξης
  • Θα ζούμε αυτάρκεις και αλληλέγγυοι
Μέχρι τότε θ' αναρωτιέμαι: για πόσο ακόμα θα υποκρινόμαστε τους αστούς εκλιπαρώντας την διατήρηση αυτού του "συστήματος"?


Υ.Γ. Ψιτ-Κράτος. Κράτα τα λεφτά:που μου χρωστάς (επιστροφές φόρου-σύνταξη-δουλειά-ασφάλεια)!!! Δωσ' μου τη δική-μου-γη κι είμαστε πάτσι!

Μια οποιαδήποτε λύση, έστω και προσωρινού χαρακτήρα. Η ίδια η ύπαρξη του ευρώ κάνει εξαιρετικά δύσκολη, έως αδύνατη, κάθε προσπάθεια αντιμετώπισης της κρίσης χρέους.

Οι αρχιτέκτονες του αρχικού μνημονίου πίστευαν ότι, με την αποικιοκρατική Σύμβαση Δανειακής Διευκόλυνσης που επέβαλαν στην Ελλάδα τον Μάιο του 2010, εξασφάλιζαν ένα περιθώριο χρόνου έως τις αρχές του 2013, ώστε να θέσουν σε κίνηση τον μόνιμο μηχανισμό ελεγχόμενων χρεοκοπιών της ευρωζώνης.

Δεν τα κατάφεραν. Η κρίση χρέους, όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά ολόκληρης της ευρωζώνης, είναι εκτός ελέγχου. Το κοινό νόμισμα, αντί να «θωρακίσει» τα κράτη - μέλη της ευρωζώνης, έχει μετατρέψει ειδικά τις πιο ευάλωτες χώρες σε εύκολη λεία των κερδοσκόπων και των παιχνιδιών τους στις αγορές κεφαλαίου, όπου πρωταγωνιστούν οι μεγαλύτερες ευρωπαϊκές και αμερικανικές τράπεζες.

Ελεγχόμενες χρεοκοπίες

Στο διάστημα ενός χρόνου επιβολής του μνημονίου είδαμε την Ελλάδα να χάνει ουσιαστικά σχεδόν μια δεκαετία οικονομικής επέκτασης και να κερδίζει άλλα 42 δισ. ευρώ πρόσθετο δημόσιο χρέος. Οι πολιτικές της ελεγχόμενης χρεοκοπίας στοίχησαν στο μέσο νοικοκυριό στην Ελλάδα γύρω στα 20.000 ευρώ σε ετήσια βάση μέσα από τις μειώσεις εισοδημάτων, τις περικοπές, την εκτίναξη της ανεργίας και την καταβαράθρωση της αγοράς.

Τι κέρδισαν τα νοικοκυριά και η ελληνική οικονομία; Περισσότερα και μεγαλύτερα χρέη, καθώς και μια πρωτοφανή ύφεση.

Ταυτόχρονα, η Ιρλανδία και η Πορτογαλία τέθηκαν κι αυτές υπό καθεστώς ελεγχόμενης χρεοκοπίας. Το σίγουρο είναι ότι θα ακολουθήσουν κι άλλες. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αναγκάστηκε όχι μόνο να ανοίξει τις κάνουλες ρευστότητας προς τις τράπεζες, ιδίως των υπό χρεοκοπία χωρών, αλλά και να παρεμβαίνει στις αγορές για να αγοράζει κρατικά ομόλογα.

Το αποτέλεσμα είναι η ΕΚΤ να βρίσκεται στο χείλος της χρεοκοπίας και να αγωνιά για το τι θα συμβεί αν χρειαστεί να συνεχίσει αυτές τις παρεμβάσεις. Αυτή την αγωνία εκφράζει και η προσπάθειά της να αυξήσει το επιτόκιο χορηγήσεων προς τις τράπεζες.

Η κατάσταση αυτή ξαναφέρνει στην επιφάνεια τις έντονες συζητήσεις της δεκαετίας του '90, όταν πολλοί υποστήριζαν ότι η εγκατάλειψη των εθνικών νομισμάτων σήμαινε, εκτός όλων των άλλων, αδυναμία αντιμετώπισης μιας κρίσης χρέους.

Με το εθνικό νόμισμα, τη δική της κεντρική τράπεζα και το δικό της πιστωτικό σύστημα, μπορεί μια οικονομία να αποφύγει την πτώχευση όταν βρεθεί σε κατάσταση υπερχρέωσης. Αυτό έχει γίνει επανειλημμένα. Ακόμη και η Ελλάδα, αν το 1993 είχε το ευρώ, θα είχε αμετάκλητα πτωχεύσει, μια και το δημόσιο χρέος ήταν στο σημερινό επίπεδο επί του ΑΕΠ και η εξυπηρέτησή του επίσης.

Όμως το γεγονός ότι το 80% του δημόσιου χρέους και της εξυπηρέτησής του ήταν δραχμικό επέτρεψε στο ελληνικό κράτος να αποφύγει την πτώχευση.

Το ίδιο συμβαίνει και με την Ιαπωνία. Μπορεί το δημόσιο χρέος αυτής της χώρας να υπερβαίνει το 200% του ΑΕΠ της, αλλά το γεγονός ότι πάνω από το 90% είναι εσωτερικό δημόσιο χρέος σε εθνικό νόμισμα (γιεν) της επιτρέπει να το διαχειρίζεται χωρίς να κινδυνεύει από άμεση χρεοκοπία. Επιπλέον διαθέτει τεράστια εμπορικά πλεονάσματα, από τα οποία αντλεί την αναχρηματοδότηση του χρέους της.

Ωστόσο η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, οι τράπεζες και άλλα ευαγή ιδρύματα της αγοράς χρηματοδοτούσαν τότε αδρά «μελέτες» που υποτίθεται ότι αποδείκνυαν το εντελώς παράλογο: ότι, στον βαθμό που κρατούνται τα κρατικά ελλείμματα χαμηλά και οι αγορές κεφαλαίου είναι ελεύθερες, δεν θα υπήρχε πρόβλημα υπερχρέωσης.

Μόνο που, όπως γνωρίζει οποιοσδήποτε έχει επαφή με την οικονομική πραγματικότητα, τα κρατικά ελλείμματα δεν είναι προϊόν ενός «σπάταλου κράτους» και λάθος χειρισμών, αλλά αναγκαία συνέπεια του χαρακτήρα της οικονομίας.

Δεν μπορεί σε μια οικονομία με διαρκώς αυξανόμενα εξωτερικά και εσωτερικά ελλείμματα, όπου η παραγωγή υποκαθίσταται από παρασιτικές υπηρεσίες, να έχεις ένα πλεονασματικό και παραγωγικό κράτος. Αυτό είναι εξ ορισμού αδύνατο.

Ακατάσχετος δανεισμός

Επίσης οι αγορές κεφαλαίου κάθε άλλο παρά ορθολογικά λειτουργούν. Κι αυτό γιατί κινούνται με βάση τα αγελαία ένστικτα του συσσωρευμένου διαθέσιμου κεφαλαίου, το οποίο αναζητά διαρκώς καλύτερες και πιο επικερδείς τοποθετήσεις. Όσο περισσότερα κεφάλαια είναι διαθέσιμα για δανεισμό στις αγορές τόσο πιο αφόρητη γίνεται η πίεση σε κράτη και ιδιώτες να δανειστούν. Αυτό συνέβη όλα τα προηγούμενα χρόνια.

Μάλιστα με το ευρώ άνοιξε για τις τράπεζες και τους επενδυτές κεφαλαίου μια τεράστια αγορά διαρκούς και ακατάσχετου δανεισμού, την οποία εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο. Γι' αυτό έχουμε οδηγηθεί στη σημερινή δεινή κατάσταση, κυρίως στην ευρωζώνη.

Η αντιπαράθεση αυτή έχει έρθει ξανά στην επικαιρότητα. Διεθνώς οι οικονομικοί αναλυτές έχουν χωριστεί ουσιαστικά σε δυο ομάδες. Από τη μια βρίσκονται όλοι εκείνοι που συνδέονται καταφανώς με ευρωπαϊκά τραπεζικά συμφέροντα και μηχανισμούς της Ε.Ε. ή απλώς είναι κολλημένοι, όπως κάθε θρησκόληπτος, με το ευρώ. Κι από την άλλη βρίσκονται όλοι οι άλλοι, ανεξάρτητα από πολιτική ή ιδεολογική τοποθέτηση.

● Οι μεν πρώτοι ισχυρίζονται ότι η έξοδος από το ευρώ σημαίνει καταστροφή και σκαρφίζονται τα πιο ευφάνταστα σενάρια επί χάρτου για μια πιθανή λύση εντός της ευρωζώνης.

● Ενώ όλοι οι άλλοι λένε αυτό που η οικονομική πρακτική έχει αποδείξει εδώ και δυο αιώνες: μόνο η επιστροφή σε εθνικό νόμισμα μπορεί να δώσει τη δυνατότητα σε μια οικονομία που ταλανίζεται από κρίση χρέους να αντιμετωπίσει τα προβλήματά της.

Φυσικά οι δεύτεροι θεωρούν πλέον αναπόφευκτο και ένα γερό «κούρεμα» του χρέους, που στην περίπτωση της Ελλάδας η Barclay's Capital ανέβασε πρόσφατα τουλάχιστον στο 67%.

Η παγίδα του ευρώ

Η διαγραφή του χρέους και η επαναφορά του εθνικού νομίσματος δεν είναι πανάκεια ούτε θα φέρει αυτόματα την έξοδο από την κρίση. Όμως είναι η μόνη δυνατή αφετηρία για να υπάρξει έστω μια πιθανότητα να αντιμετωπιστεί η κρίση. Ιδίως από τη σκοπιά της μεγάλης πλειονότητας του λαού αυτής της χώρας. Κάτι που είναι τελείως αδύνατον εντός ευρώ. Χώρες υπό χρεοκοπία σαν την Ελλάδα είναι αδύνατον να ξεφύγουν από την κρίση και την απειλή της πτώχευσης όσο παραμένουν στην ευρωζώνη.

Το μόνο στο οποίο μπορούν να ελπίζουν είναι σε παρατάσεις του αναπόφευκτου, όπως αυτήν που συζητούν αυτές τις ημέρες στις Βρυξέλλες. Με το αζημίωτο βέβαια. Διότι κάθε παράταση κοστίζει τρομακτικά στην κοινωνία, ενώ οδηγεί τη χώρα με μαθηματική βεβαιότητα στην ολοκληρωτική καταστροφή. Δεν υπάρχει περίπτωση διαφυγής με το ευρώ.

Η αντιπαράθεση δεν αφορά απλώς και μόνο τις πολιτικές διεξόδου. Δηλαδή ποιος θα επωμιστεί τα βάρη και τα κόστη της κρίσης, ώστε η χώρα να βγει από την κρίση. Η αντιπαράθεση αφορά το αν είναι σε θέση η χώρα να βγει από την κρίση ή όχι. Τουλάχιστον όσο αυτή παραμένει αιχμάλωτη της ευρωζώνης.

Το ερώτημα δεν είναι με ποιον τρόπο θα αντιμετωπιστεί η κρίση, αλλά αν είναι δυνατόν ποτέ να αντιμετωπιστεί μια κρίση – ακόμη κι από τη σκοπιά της αγοράς – χωρίς τα αναγκαία μακροοικονομικά εργαλεία: νόμισμα, δημοσιονομική και πιστωτική πολιτική. Δηλαδή χωρίς τα εργαλεία που έχουμε παραδώσει στην Ε.Ε. και την ΕΚΤ. Υπάρχει κάποιο ανάλογο ιστορικό παράδειγμα; Ούτε κατά διάνοια.

Σ' αυτό έχει επικεντρωθεί η διαμάχη και όχι στους ταξικούς ή πολιτικούς τρόπους αντιμετώπισης της κρίσης. Χωρίς τα αναγκαία εργαλεία είναι αδύνατον για μια χώρα σαν την Ελλάδα να βγει από την κρίση και να αντιμετωπίσει το χρέος, ό,τι κι αν κάνει. Το μόνο αναπόφευκτο αποτέλεσμα είναι η πτώχευση. Κι αυτή είναι μάλλον σίγουρο ότι θα έρθει πολύ πιο γρήγορα από ό,τι υπολογίζουν τα επιτελεία της ολιγαρχίας.

Αγριότητα η «εθελοντική αναδιάρθρωση»

Πολλά «παπαγαλάκια» προτείνουν εθελοντική αναδιάρθρωση. Εντός φυσικά της ευρωζώνης. Αυτό σημαίνει ότι η κυβέρνηση, που δεν μπορεί να εξυπηρετήσει το χρέος της, ζητά εθελοντικά από τους κατόχους των ομολόγων της να συνεργαστούν στην αλλαγή των όρων πληρωμής τους. Αυτό στη θεωρία. Διότι στην πράξη μια εθελοντική αναδιάρθρωση ισοδυναμεί με άγριες καταστάσεις, όπου οι αγορές και οι κάτοχοι ομολόγων ανταγωνίζονται για το ποιος θα επιβάλει τους δικούς του όρους.

Υπάρχουν δυο χαρακτηριστικά παραδείγματα εθελοντικής αναδιάρθρωσης. Και τα δυο από τη Λατινική Αμερική των αρχών της δεκαετίας του 2000. Το ένα θεωρείται «πετυχημένο» και το άλλο «αποτυχημένο». Με τα κριτήρια των αγορών.

1. Καταρχάς ως «πετυχημένο» θεωρείται το παράδειγμα της εθελοντικής αναδιάρθρωσης της Ουρουγουάης. Μέσα σε έναν μήνα (Μάιος 2003), υπό την άμεση εποπτεία του ΔΝΤ, η κυβέρνηση της Ουρουγουάης επιμήκυνε το ληξιπρόθεσμο όλων των ομολόγων της σε ξένο νόμισμα, που τότε αντιστοιχούσαν περίπου στο 50% του δημόσιου χρέους της χώρας, επιφέροντας ένα «κούρεμα» της τάξης του 8%. Η αποδοχή αυτής της προσφοράς έγινε δεκτή από το 90% των ομολογιούχων.

Ωστόσο οι πολιτικές λιτότητας και περικοπών που συνόδευσαν την εθελοντική αναδιάρθρωση εκτίναξαν την απόλυτη φτώχεια του πληθυσμού από το 6% το 2003 στο 23,7% το 2004. Μέσα σ' έναν χρόνο τετραπλασιάστηκε ο πληθυσμός που βρέθηκε κάτω από το όριο της απόλυτης φτώχειας. Ενώ το 2009 το ποσοστό βρέθηκε στο 27,4% του πληθυσμού, με την Ουρουγουάη να αντιμετωπίζει ξανά κρίση χρέους και να βαδίζει ξανά προς νέα αναδιάρθρωση.

Η Ουρουγουάη, που παλιά ονομαζόταν και «Ελβετία της Λατινικής Αμερικής», μπόρεσε να το κάνει αυτό γιατί οι τράπεζές της στηρίζονταν ως επί το πλείστον σε καταθέσεις από το εξωτερικό. Το γεγονός αυτό, αλλά και το σχετικά μικρό ύψος του δημόσιου χρέους, που δεν ξεπερνούσε το 90% του ΑΕΠ της χώρας, από το οποίο το 50% περίπου ήταν εσωτερικό εκφρασμένο σε εθνικό νόμισμα, επέτρεψε την «επιτυχία» αυτής της εθελοντικής αναδιάρθρωσης σε σύντομο χρονικό διάστημα.

2. Τι γίνεται όμως με την εθελοντική αναδιάρθρωση στην περίπτωση μιας οικονομίας σε βαθιά ύφεση, με σκληρό νόμισμα και τεράστιο δημόσιο χρέος; Τέτοια περίπτωση ήταν της Αργεντινής το 2001. Υπό την καθοδήγηση του ΔΝΤ η Αργεντινή προσπάθησε το 2001 να επιμηκύνει τις πληρωμές τόκων και χρεολυσίων χρέους της τάξης των 30 δισ. δολαρίων.

Με δεδομένη την άθλια κατάσταση της οικονομίας της και την αδυναμία στήριξης στο εθνικό της νόμισμα, το οποίο είχε κλειδωθεί με το δολάριο, οι όροι που προσφέρθηκαν στους κατόχους των ομολόγων, προκειμένου να είναι ελκυστικοί, έπρεπε να γίνουν πολύ γενναιόδωροι.

Το αποτέλεσμα ήταν να αυξηθεί η συνολική αξία εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους κατά 28%. Ενώ το μόνο αποτέλεσμα που είχε αυτή η επιχείρηση εθελοντικής αναδιάρθρωσης – εκτός από τις τεράστιες αμοιβές της τάξης των 300 εκατ. δολαρίων, που εισέπραξαν οι μεσολαβούσες επενδυτικές τράπεζες – ήταν η κυβέρνηση να βρεθεί με έναν ακόμη μεγαλύτερο όγκο χρέους.

Ως αποτέλεσμα τον Αύγουστο του 2001 η κυβέρνηση της Αργεντινής, αδυνατώντας να αναδιαρθρώσει το υπόλοιπο χρέος της, αναγκάστηκε να κηρύξει επίσημη πτώχευση, με όλες τις γνωστές επιπτώσεις.

Γιατί η υποτέλεια είναι «εθνικό πεπρωμένο»;

Η περίπτωση της Ελλάδας μοιάζει περισσότερο με την περίπτωση της Αργεντινής και καθόλου με την περίπτωση της Ουρουγουάης. Το ύψος του δημόσιου χρέους της Ελλάδας είναι πολύ μεγαλύτερο ακόμη κι από της Αργεντινής, ενώ η οικονομία της βρίσκεται σε χειρότερα χάλια.

Το γεγονός επίσης ότι δεν διαθέτει δικό της νόμισμα, η βαθιά ύφεση στην οικονομία της και το άνοιγμα των τραπεζών, που διαρκώς διευρύνεται, δεν αφήνουν κανένα περιθώριο για εθελοντική αναδιάρθρωση τύπου Ουρουγουάης. Δεν υπάρχει κανένα εχέγγυο για μια γρήγορη και σχετικά ανώδυνη αναδιάρθρωση.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η κυβέρνηση και η τρόικα δεν θα επιλέξουν μια τέτοια λύση. Γνωρίζουν όλοι ότι μια τέτοια λύση και αναπόφευκτη είναι με την πορεία που ακολουθεί η χώρα και απολύτως καταστροφική.

Είναι σίγουρο ότι οποιαδήποτε αναδιάρθρωση κι αν επιχειρηθεί εντός ευρωζώνης θα λειτουργήσει καταλυτικά στην επίσημη πτώχευση της Ελλάδας, δίνοντάς της τα καταστροφικά χαρακτηριστικά μιας πτώχευσης τύπου Αργεντινής το 2001. Αυτό επιδιώκουν όσοι μιλούν για «ευρωπαϊκή λύση», έστω κι αν δεν ξέρουν τι λένε.

Θανατηφόρες δεσμεύσεις

Αυτό που προέχει τώρα για την «Ευρώπη» είναι να εξασφαλίσει δεσμεύσεις για αποκρατικοποιήσεις και διακομματική συναίνεση στην Ελλάδα για την εφαρμογή του μνημονίου. Αυτά έθεσε ο επίτροπος Οικονομικών Υποθέσεων Όλι Ρεν ως προϋποθέσεις για την εκταμίευση της πέμπτης δόσης, αφήνοντας παράλληλα ανοικτό το ενδεχόμενο «αναδιάταξης» του ελληνικού χρέους.

Στις ανακοινώσεις του μετά το Εcofin την Τρίτη, ο Όλι Ρεν υπογράμμισε πως «είναι πράγματι κρίσιμο οι ελληνικές αρχές να ανακοινώσουν αποφασιστικά μέτρα για να διασφαλιστεί η πορεία δημοσιονομικής εξυγίανσης».

Όσον αφορά το ενδεχόμενο της βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους, ο επίτροπος ανέφερε πως «θα μπορούσε να εξεταστεί μία επιμήκυνση της περιόδου αποπληρωμής σε εθελοντική βάση». Μαζί με αυτήν, σημείωσε ο Όλι Ρεν, θα μπορούσε επίσης να εξεταστεί το να ζητηθεί από τις τράπεζες και τους ιδιώτες επενδυτές να διατηρήσουν τις θέσεις που κατέχουν στα ελληνικά ομόλογα.

Πιο ξεκάθαρος είχε εμφανιστεί νωρίτερα ο πρόεδρος του Eurogroup Ζαν Κλοντ Γιούνκερ: «Η Ελλάδα πρέπει γρήγορα να ιδιωτικοποιήσει δημόσια περιουσία ύψους 50 δισ. ευρώ για να καταστήσει βιώσιμο το μεσοπρόθεσμο και βραχυπρόθεσμο χρέος της, γιατί επί του παρόντος δεν είναι διατηρήσιμο» είπε σε σεμινάριο του Συμβουλίου της Λισσαβώνας.

Όπως ήταν φυσικό, δήλωσε κάθετα αντίθετος σε μία ευρεία αναδιάρθρωση (η οποία, εξήγησε, θα σήμαινε «κούρεμα» στα ομόλογα), τονίζοντας όμως πως «εάν η Ελλάδα καταβάλει όλες αυτές τις προσπάθειες, τότε θα πρέπει να κοιτάξουμε εάν είναι δυνατή μια ήπια αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους». Ως ήπια, πρόσθεσε, νοείται η επιμήκυνση της περιόδου αποπληρωμής.

Ο επίτροπος Όλι Ρεν σημείωσε, κατά το Reuters, πως χρειάζεται συναίνεση όλων των κομμάτων στην Ελλάδα για να προχωρήσει η δημοσιονομική προσαρμογή της χώρας:

«Η συναίνεση των κομμάτων και η έγκριση του προγράμματος της Ε.Ε. και του ΔΝΤ, οι στόχοι και οι πολιτικές του, αποτελούν απαραίτητη προϋπόθεση για να προχωρήσει περαιτέρω το ελληνικό πρόγραμμα... Δεν πρόκειται για πολιτικό παιχνίδι, αλλά για εθνικό πεπρωμένο και για ένα ζήτημα θεμελιώδους εθνικής υπευθυνότητας όλων των πολιτικών δυνάμεων» ανέφερε χαρακτηριστικά ο επίτροπος.

Τι ωραίο είναι να ακούς αυτούς που αδίστακτα ποδοπατούν έθνη και λαούς να μιλούν για «εθνικό πεπρωμένο». Και αναρωτιέται κανείς γιατί είναι «εθνικό πεπρωμένο» να πειθαρχούν όλοι στη φωνή του Κυρίου και δεν είναι πρώτιστο «εθνικό πεπρωμένο» για έναν λαό να γίνει αφέντης στον τόπο του;

Όμως, προκειμένου να εισπράξουμε την «ευρωπαϊκή λύση», πρέπει να δεχτούμε μόνο το «εθνικό πεπρωμένο» της υποτέλειας. «Εθνική συνεννόηση» για το ξεπούλημα της χώρας, προκειμένου οι τράπεζες και οι αγορές να μη χάσουν τα λεφτά τους, με μόνο σίγουρο αποτέλεσμα την πτώχευση.

Διαβάζοντας απόσπασμα από τα κείμενα του Ξενοφώντα σε βιβλίο της πρώτης λυκείου βλέπω τα εξής. Το 405 π.χ. αφού οι Αθηναίοι νικήθηκαν από τους Σπαρτιάτες στον 28ετή Πελοποννησιακό πόλεμο κι αφού αποκλεισμένοι από στεριά και θάλασσα λιμοκτονούσαν έστειλαν τον Θηραμένη γνωστό πολιτικό και στρατηγό για να διαπραγματευτούν τους όρους ειρήνης. Πριν από αυτόν είχαν στείλει κι άλλους αλλά αρνούνταν οι Αθηναίοι να γκρεμίσουν ένα μέρος των τειχών που τους διαμήνυσαν οι Σπαρτιάτες.

Ο Θηραμένης έμπειρος πολιτικός είπε στους Αθηναίους ότι πηγαίνει να πείσει τους Σπαρτιάτες για ευνοϊκότερους όρους. Πριν πάει στην Σπάρτη πέρασε από τη Θήβα κάθισε καμιά βδομάδα κι έλεγε ότι βρίσκεται στη Σπάρτη και διαπραγματεύεται με τους Σπαρτιάτες και τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα. Εν τω μεταξύ οι Αθηναίοι λιμοκτονούσαν κι όσο περνούσαν οι μέρες η κατάσταση γινόταν χειρότερη πράγμα που το ήξερε ο Θηραμένης κι υπολόγιζε πως μετά ό,τι και να πρότειναν οι Σπαρτιάτες οι Αθηναίοι που είχαν εξαθλιωθεί θα το δέχονταν αδιαμαρτύρητα. Έτσι όταν έφθασε ο Θηραμένης πίσω στην Αθήνα και τους είπε ότι οι Σπαρτιάτες θέλουν να γκρεμίσουμε τα Μακρά Τείχη και τα τείχη του Πειραιά το δέχτηκαν αμέσως και άρχισαν το έργο.

Αν όπου βλέπεις Θηραμένη βάλεις τον Γιώργο τον πρωθυπουργό κι όπου Σπαρτιάτες βάλεις του τροικάνους κι όπου Μακρά τείχη βάλεις απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, αποκρατικοποιήσεις, επιβολή φόρων κ.α καταλαβαίνεις πως οποιαδήποτε ομοιότητα είναι εντελώς συμπτωματική.

Τα συμπεράσματα δικά σας.

Η ζωή είναι απλή όταν κοιτάς πίσω από την κουρτίνα.

Δώστε στην Γαλλία νερό και φρεγάτες και θα σκάσει η Λαγκάρντ.

Δώστε χώμα και αεροδρόμια και θα σκάσει η Μέρκελ.

ΔΕΗ ΟΠΑΠ κλπ είναι το ορντέβρ και το γλυκό.

Οι Δημόσιοι Υπάλληλοι ο αιώνιος κακός λύκος.

Πότε θα φάει ο …βοσκός το ξύλο δεν ξέρω.

Δυστυχώς δεν είμαστε …Ισπανοί , αλλά γραικύλοι του καναπέος….

Την άλλη εβδομάδα θα …ξανασωθούμε…

Ο Ιθαγενής

Ένας τόνος, μια ζωή...
Συναινώ. Παράγεται από το αινώ, που σημαίνει και δοξάζω, υμνώ, επιδοκιμάζω, συνιστώ, συγκατατίθεμαι αλλά και υπόσχομαι, τάζω.

Αυτά σύντροφοι απ' το αινώ.

Ελα όμως που υπάρχει και το ρήμα αίνω. Προσοχή στον τόνο. Αίνω. Και ένας τόνος κάνει την εξής διαφορά. Αίνω σημαίνει κοσκινίζω, λιχνίζω, ξεχωρίζω την ήρα απ' το στάρι!

Γράφω πάνω από δυό χρόνια τώρα σε τούτο δω το μετερίζι για τις λέξεις της γλώσσας που ανοίγουν τις κουρτίνες της λυσσαλέας προπαγάνδας εναντίον του λαού. Ολων μας. Γι' αυτό κρατάνε τις μάζες μακριά απ' την ουσία της Παιδείας και της γλώσσας και κατασκευάζουν καινούριες σαν τα spreds και τα bons και μπερδεύουν τα ομόλογα με την ομολογία των εγκληματιών και την ομολογία της πίστης.

Εχουμε τη δύναμη να σηκώσουμε αυτόν τον τόνο μια τόση δα συλλαβή. Κι απ' το συναινώ στο φόνο μου, να φτάσουμε στο κοσκινίζω. Ξεχωρίζω την ήρα των αστών απ' το σιτάρι των εργατών. Δε γίνεται αλλιώς. Δεν μπορούμε αλλιώς. Δε θέλουμε αλλιώς. Δεν πρέπει στα παιδιά μας αλλιώς.

Προσοχή. Στα ΜΜΕ σέρνεται μια συνεχής βάρβαρη λογοκρισία στο υπέδαφος της ανελέητης τρομοκρατικής προπαγάνδας.

Για να μην καταλάβει το πόπολο ότι ο ΣΕΒ νομοθετεί, οι τραπεζίτες τροφοδοτούν τις απειλές κι οι χορτασμένοι γενικώς μιλούν χωρίς να κοκκινίζουν για την πείνα. Για το ίδιο το όπλο που χρησιμοποιούν ώστε να κρατούν τα πιάτα τους γεμάτα και τα σερβίτσια τα χρυσά άθικτα.

Το ανθρωποφαγικό σύστημα βγάζει τα μεγάλα δόντια του και τα δείχνει εκεί που δε μετράνε στην ουσία, έτσι ώστε της γης οι κολασμένοι να μένουν άφωνοι απ' τα ποσά της... καμαριέρας. Αγγίζει τα όρια της ύβρεως με τη γιγάντια σημασία της αρχαίας αυτής λέξης, η ανακοίνωση πως ο Στρος Καν, έχει τη δυνατότητα να καταβάλει 6 εκατομμύρια ευρώ, και 200.000 ευρώ κάθε μήνα για τη φρούρησή του, προκειμένου να αποφυλακιστεί για αδικήματα (;) του κάτω κι όχι του πάνω κεφαλιού. Χαρά στην αρένα. Ηδονή στο Κολοσσαίο των λεφτάδων - μονομάχων του καπιταλισμού.

Κι όμως είναι η φάτσα κάρτα της πολιτικής με την οποία μας ζητούν να συναινέσουμε, αυτός ο ώριμος κύριος της μπουρζουαζίας.

Η αδιόρατη, η υποδόρια προπαγάνδα, που έχει πλέον τα χαρακτηριστικά κυρίαρχης κουλτούρας, ξεκάθαρα ιμπεριαλιστικά, φαίνεται στην εξωφρενική ενασχόληση με το εξής σοβαρό - πιπεράτο: Ο δικηγόρος λέει, του Καν, είναι αυτός που προ ολίγων ημερών «αθώωσε» (!) το Σωκράτη στην εξομοίωση δίκης που έγινε κάπου στις ΗΠΑ. Μια μικρή μερίδα έμμισθων ψευδοδιανοούμενων και μια γιγάντια μάζα εκπαιδευτικά και πολιτισμικά περιθωριοποιημένη θα φτιάξουν εκείνο το παρελκυστικό, παραπλανητικό σκηνικό με στόχο να κυριαρχήσει η συνθλιπτική της δύναμης των μαζών ενοχική ηττοπάθεια.

Πριν φτάσουμε με τη χρεοτρομοκρατία στο σημείο να χειροκροτούμε την εκτέλεσή μας, γυμνοί από δικαιώματα, μοιραίοι κι άβουλοι σαν εικόνα και ομοίωση των αφεντικών, έχουμε έναν τόνο να κινήσουμε. Μακριά η ήρα απ' το στάρι. Αλλιώς θα μας φύγει η ουσία. Για να τη δούμε πίσω απ' τις λέξεις, στη ζωή αυτή καθαυτή. Ο Σ. Καν ήθελε (δεν ήθελε σκοτιστήκαμε) να περάσει σεξουαλικώς καλά, είπαν, έδειξαν και χωρίς αντίδραση, απέδειξαν! Η διαδοχή του στο ΔΝΤ είναι «εξισορροπητική» της ανισότητας των φύλων. Γυναίκα πείραξε. Γυναίκα θα αναλάβει μάλλον το ΔΝΤ. Και Γάλλος σε Γαλλίδα τη σκυτάλη. «Φίλη» των Ελλήνων, πάνω στο φερόμενο «γαμ...», βγήκε αμέσως να μας βρίσει και με απειλές χρεοκοπίας να μας γαμοφοβίσει. Κι από δίπλα οι καμαριέρες του καπιταλισμού στα πορτοπαράθυρα αλλάζουν τα σεντόνια της... αγωνίας.

Ενας τόνος. Ενα φύσημα γερού αγέρα, απ' τις αναπνοές μας τις κοινές, αρκεί για να σαρώσει την αδικία την κολλημένη φιλί-κλειδί με την αηδία. Ο σύντροφος Σπύρος, άμα τον ρωτήσεις για όλα τα χρεο-λογικά, απαντά μ' ένα ποίημα χωρίς να θυμάται τον ποιητή. Το κρατάω ως τόνο.

«Εχω φράγκα 130.

Τι να πρωτοαγοράσω μ' αυτά;

Φάρμακα για την άρρωστη μάνα μου;

Πιστόλι για ν' αυτοκτονήσω;

'Η μήπως μια μεγάλη χάλκινη καμπάνα

τους σκλάβους να ξυπνήσω;»

Νάτος ο... τόνος.


Το έχουμε πει και άλλοτε. Όχι μόνο δεν τολμάει η τρόϊκα να κόψει κάποια δόση από τα 110 δισ., αλλά στην πραγματικότητα θα έπρεπε να παρακαλάει και από πάνω για να την πάρουμε. Και γιατί θα έπρεπε να παρακαλάει; Πρώτον γιατί δεν υπάρχει άλλη τόσο επικερδής επένδυση των χρημάτων τους με 5,2% (το δε ΔΝΤ, ουδέποτε στο παρελθόν είχε κάνει τόσο μεγάλη μπίζνα) και Δεύτερον, γιατί αν καταρρεύσει η Ελλάδα, θα καταρρεύσει και η ευρωζώνη. Βλέπετε ακόμα δεν έχουν καταφέρει να θωρακιστούν ώστε να μας φουντάρουν εκ του ασφαλούς. Μετά, δεν θα καταλάβουμε τι μας έλαχε.

Για να το αντιληφθείτε αυτό παρατηρείστε πως ούτε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δεν τους λαμβάνει σοβαρά υπόψη, αφού τους εμπαίζει κανονικά και δεν εφαρμόζει καμία διαρθρωτική αλλαγή από αυτές που παραγγέλλει η τρόϊκα, καθόσον τέτοιες αλλαγές, θα έφερναν μεν κάποιες ανάσες στην οικονομία, αλλά θα γκρέμιζαν το κρατικοδίαιτο και πελατειακό «καθεστώς ΠΑΣΟΚ». Εδώ έπεσε το ΠΑΣΟΚ στο 20% (βλ. σημερινές δημοσκοπήσεις), φανταστείτε να έκανε και τις αλλαγές αυτές, που θα είχε πάει;

Βέβαια η Γερμανία αντιλήφθηκε που πάει το πράγμα με την Ελλάδα και τον κίνδυνο ακόμα και να… χαθούν τα χρήματα της τρόϊκας και γι’ αυτό εκτιμούμε, άρχισε να κινεί σενάρια αναδιάρθρωσης, δηλαδή πτώχευσης και επιστροφής στη δραχμή, αλλά πήρε το κατάλληλο μήνυμα από εκεί που έπρεπε και λούφαξε.

Θα περιμένει τώρα για κάποια άλλη ευκαιρία.

Όχι μόνο λοιπόν θα δώσουν την 5η δόση, που μακάρι χίλιες φορές να μην την έδιναν, αλλά προθυμοποιούνται να μας δώσουν και άλλα 60 δις από πάνω. Εδώ όμως είναι το κόλπο της προπαγάνδας τους. Ενώ θέλουν οι ίδιοι να μας δώσουν χρήματα, για τους λόγους που είπαμε, ταυτόχρονα παριστάνουν και τους σκληρούς από πάνω βάζοντας όρους για δήθεν υποθήκευση της δημόσιας περιουσίας και δήθεν συναίνεση και άλλα αστεία, με προφανή στόχο να τρομάξουν τον ελληνικό λαό και να εξαναγκάσουν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ να ξεπουλήσουν τη χώρα, προσδένοντας ταυτόχρονα νομικά τις απαιτήσεις τους.

Όχι μόνο δεν πρέπει η ελληνική κυβέρνηση (ποια κυβέρνηση αλήθεια;) να ενδώσει στις απαιτήσεις αυτές, αλλά αντιθέτως θα πρέπει να επιδιώξει όρους ακόμα πιο ευνοϊκούς και από το πρώτο μνημόνιο. Και να είστε απόλυτα βέβαιοι ότι θα τους πετύχει.

Δυστυχώς όμως οι πολιτικοί μας είναι ερωτευμένοι με τις καρέκλες τους και δεν ρισκάρουν το παραμικρό.

Αυτό το τελευταίο είναι πλέον δική μας αρμοδιότητα.

Σε λίγο θα κληθούμε όλοι στους δρόμους.

Ο Γιώργος Παπανδρέου έχασε τον έλεγχο της κατάστασης και «έχασε» από τους τροϊκανούς το δικαίωμα να κυβερνά. Το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα ξαναγράφτηκε από τον Τόμσεν και την παρέα του, οι οποίοι περιμένουν απλώς την επικύρωση από το υπουργικό συμβούλιο. Αυτή τη φορά δεν υπάρχουν περιθώρια αντιρρήσεων και διαπραγμάτευσης. Το αμέσως επόμενο διάστημα στα υπουργεία και σε κρίσιμες υπηρεσίες του Δημοσίου θα εγκατασταθούν μόνιμα εκπρόσωποι της τρόικας που θα επιβλέπουν την είσπραξη εσόδων, αλλά και την υλοποίηση των αποφάσεων. Μένει να δούμε αν οι γκαουλάιτερ που θα εγκατασταθούν θα εισπράττουν αυτομάτως από τα έσοδα αυτά που αναλογούν για να πληρωθούν τα δάνεια. Μένει να δούμε αν εκπρόσωποι της τρόικας θα εγκατασταθούν σε κάποιες εφορίες και σε τελωνεία. Θυμίζει το σκηνικό τα όσα συνέβαιναν το 1893.

Τότε οι γκαουλάιτερ είχαν εγκατασταθεί στις εφορίες και στα τελωνεία και εισέπρατταν αυτοί τα χρήματα του ελληνικού κράτους.

Η χώρα έχει μπει και στη χειρότερη φάση της οικονομικής κρίσης αλλά και σε νέα πολιτικά αδιέξοδα. Η κυβέρνηση έχει χάσει τον έλεγχο της κατάστασης. Η προσπάθειά της να πείσει τους δανειστές (Ευρώπη και ΔΝΤ) για νέα βοήθεια και κατανόηση δεν συνοδεύτηκε από την απαιτούμενη μάχη στο εσωτερικό της χώρας. Ο Γιώργος Παπανδρέου εξάντλησε το δικό του προσωπικό κεφάλαιο αξιοπιστίας, όχι επειδή δεν εννοεί αυτά που υποσχέθηκε, αλλά γιατί η κυβέρνησή του δεν προχώρησε στην υλοποίηση των δεσμεύσεων. Δεν πέταξε κανένα συνεργάτη ή κυβερνητικό - κρατικό λειτουργό που συνεχίζει να κοροϊδεύει ή να λειτουργεί αντίθετα με τις αποφάσεις. Δεν συγκρούστηκε με τη νομενκλατούρα του κράτους που συνεχίζει να διοικεί και να καθορίζει την τύχη της. Δεν έπεισε τους Έλληνες ότι γίνονται αλλαγές με το καλό ή με το στανιό, δεν προκάλεσε πολιτική κίνηση που θα στηρίξει την προσπάθειά του. Οι ξένοι φίλοι δεν πρόκειται να σώσουν τη χώρα.

Ο Γ. Παπανδρέου αναζητά κάλυψη σε μια συναίνεση η οποία έχει μικρή σημασία. Και αν ακόμα υπάρξει το ερώτημα είναι αν υπάρχουν δυνάμεις να συγκρουστούν με όλα όσα μας κρατάνε στο βάλτο που βρισκόμαστε.

Το μνημόνιο, όπως σχεδόν όλοι πλέον αναγνωρίζουν, μας οδηγεί σε βαθύτερη ύφεση, με αποτέλεσμα οι Ευρωπαίοι να χάσουν την υπομονή τους την ώρα που όλη η Ευρώπη μπαίνει ξανά σε ύφεση. Η κρίση χρέους συνεχίζεται και ο μέσος όρος χρέους στην ευρωζώνη αγγίζει το 90% του ΑΕΠ.
Ο Γ. Παπανδρέου δεν έχει την πολυτέλεια αυτή την ώρα, που δεν υπάρχουν χρήματα από βδομάδα σε βδομάδα, να σκεφτεί ανασχηματισμό ή τρόπο διαφυγής προς τις εκλογές.

Όμως, η κατάσταση μπορεί να σύρει τη χώρα σε εκλογές ακόμα και αν κανείς δεν το επιθυμεί. Εκλογές που δεν θα μας βγάλουν από το αδιέξοδο γιατί πολύ απλά το πρόβλημα παραμένει: Ένα πελατειακό, γραφειοκρατικό σπάταλο κράτος τραβάει στο βυθό όλη την οικονομία και όλη την κοινωνία.

Απολύσεις, τώρα!
Οι εκπρόσωποι της τρόικας (Τόμσεν κ.ά.) δεν πρόκειται να φύγουν από την Ελλάδα αν το υπουργικό συμβούλιο δεν εγκρίνει το πρόγραμμα που αυτοί συνέταξαν. Δεν πρόκειται να αποχωρήσουν αν δεν δουν ανθρώπους (χιλιάδες υπαλλήλους) να απολύονται αφού το κράτος δεν έχει να τους πληρώσει.
Η διαδικασία των αποκρατικοποιήσεων ήδη ξεκίνησε και αυτή τη φορά δεν υπάρχουν περιθώρια αντιρρήσεων. Η Βουλή βεβαίως μπορεί να πει «όχι», όμως οι κυβερνητικοί βουλευτές θα πρέπει να αποφασίσουν αν η χώρα θα οδηγηθεί άμεσα σε εκλογές.

Οι συναντήσεις και ο ρόλος Παπούλια

Κομβικό σημείο για την υλοποίηση των αποφάσεων του πρωθυπουργού θα είναι κατά τα φαινόμενα η ερχόμενη Τρίτη, ημέρα κατά την οποία προγραμματίζει να προσκαλέσει σε κατ’ ιδίαν συναντήσεις όλους τους πολιτικούς αρχηγούς. Περιλαμβανομένων αυτή τη φορά, όπως ακούγεται, τόσο της Ντόρας Μπακογιάννη (της Δημοκρατικής Συμμαχίας) όσο και του Φώτη Κουβέλη (της Δημοκρατικής Αριστεράς), οι οποίοι έχουν πολιτογραφηθεί ως εν δυνάμει συνοδοιπόροι του σε μια μελλοντική κυβέρνηση. Κομβική φυσικά είναι η στρατηγική και η απάντηση Σαμαρά. Κανείς δεν περιμένει από την Αριστερά να συναινέσει. Ιδίως το ΚΚΕ βλέπει τη δυνατότητα να γίνει περισσότερο αντιληπτή η στρατηγική του, του απόλυτου διαχωρισμού από την πολιτική των δύο μεγάλων κομμάτων που «διαφωνούν μόνο στις λεπτομέρειες».
Βεβαίως το πρόσωπο–κλειδί σε αυτές τις συναντήσεις είναι ο κ. Σαμαράς. Στο Μέγαρο Μαξίμου εκτιμούν ότι μέχρι τότε που θα έχει συμπληρωθεί ο ικανός πολιτικός χρόνος της μίας εβδομάδας από τη συνάντηση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κάρολο Παπούλια, ίσως σημειωθεί μερική «αλλαγή πλεύσης» από την πλευρά του πρώτου. Πιστεύουν ότι ο υπέρμαχος της συναίνεσης «πρώτος πολίτης της χώρας» θα επηρεάσει σε ένα βαθμό τουλάχιστον τον πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας.

Πάντως, από την Τρίτη (της συνάντησης Παπούλια - Σαμαρά) κι έπειτα στην κυβέρνηση προσπαθούν να αποκρυπρογραφήσουν τις διαθέσεις του δεύτερου κόμματος της Βουλής. Οι τελευταίες πληροφορίες λένε ότι θα υπάρξει μια περιορισμένη συγκατάθεση από την πλευρά της Ν.Δ.
Ένα, έστω και αδύναμο, «ναι στη συναίνεση» του κ. Σαμαρά σταματά για λίγο τις εξελίξεις. Ένα καθαρό «όχι» από την πλευρά του θα τις κάνει να τρέξουν με κινηματογραφική ταχύτητα. Η αλλαγή του εκλογικού νόμου για να κατευνάσει σε ένα βαθμό τις αντιδράσεις της αντιπολίτευσης θα συνοδευτεί κι από κυβερνητική πρόταση για αναθεώρηση του Συντάγματος.

Από το "Διαδίχτυ" μοντάζ "Γρέκι"

Κάποιες υποθέσεις δένουν τόσο καλά που όταν γίνονται πραγματικότητα, μας εκπλήσσουν όλους.

Μια τέτοια περίπτωση είναι και η περίφημη απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας ή κατ’ άλλους το ξεπούλημα της ΔΕΗ και η είσοδος επιχειρηματιών στην αγορά ενεργείας.

Στο συνέδριο του Economist που έχει παρελάσει όλος ο καλός ο κόσμος, μίλησαν την Πέμπτη και ειδικοί της αγοράς ενέργειας.

Μάλιστα, η αρμόδια διευθύντρια ενέργειας της Κομισιόν Ίνγκε Μπερναέτς το είπε ξεκάθαρα: Η κυβέρνηση πρέπει να πάρει αποφάσεις για να πραγματοποιήσει πέντε αλλαγές που θα απελευθερώσουν την αγορά. Αλλαγές οι οποίες είναι:

  • Να πρέπει να περάσει το σχέδιο νόμου που έχει παρουσιαστεί
  • Να αναδιαρθρωθεί η ΔΕΗ και να διαχωριστούν τα δίκτυα διανομής και μεταφοράς. Σύμφωνα με τα σχέδια, θα πουληθεί μπιρ παρά η διαχείριση του ρεύματος σε ιδιώτες και θα μείνουν τα δίκτυα στο Δημόσιο. Είναι το σχέδιο που βρίσκει αντίθετους τους 28.000 εργαζόμενους καθώς βλέπουν ότι θα πουληθεί σε χαμηλή χρηματιστηριακή αξία το φιλέτο και θα μείνει το σαπάκι. Πιστεύουν ότι θα αυξηθούν οι τιμές του ρεύματος και οι ιδιώτες θα κάνουν πάρτι.
  • Η τρίτη είναι να δημιουργηθεί ένα διαφανές και σταθερό ρυθμιστικό πλαίσιο ώστε να μπορούν να συμμετέχουν ιδιώτες παίκτες. Ουσιαστικά η αξιωματούχος της Κομισιόν ζητά να προετοιμάσουμε το έδαφος για να το βρουν οι ιδιώτες έτοιμο.
  • Η τέταρτη είναι η πρόσβαση ανταγωνιστών της ΔΕΗ στην εκμετάλλευση του λιγνίτη και στην υδροηλεκτρική ενέργεια. «Με μονοπώλιο στους τομείς αυτούς δεν μπορεί να υπάρξει βάση για ανταγωνισμό πρέπει να υπάρχει κάποια πρόσβαση και για τους καινούριους παίκτες», τόνισε.
  • Τέλος η κ. Μπερναέτς τάχθηκε υπέρ της σταδιακής άρσης των ρυθμιζόμενων τιμολογίων στην ενέργεια με εξαίρεση κάποιες ευπαθείς ομάδες πληθυσμού. Δηλαδή αυξήσεις, αυξήσεις και πάλι αυξήσεις μέχρι τελικής πτώσεως.

Αφού τα είπε όλα αυτά, βγήκε για την τιμή των όπλων ο επικεφαλής της ΔΕΗ, Α. Ζερβός, να υποστηρίξει την επιχείρηση, ανεπιτυχώς φυσικά,

«Είμαστε κάθετα αντίθετοι απέναντι στη βίαιη και άδικη για τον καταναλωτή απελευθέρωση της αγοράς και απορρίπτουμε ισοπεδωτικές και κακοπροαίρετες κριτικές για δήθεν μονοπωλιακές πρακτικές” πρόσθεσε

Υπέρ της πρόσβασης των επενδυτών στο μείγμα φθηνών καυσίμων που υπάρχει σήμερα μονοπώλιο της ΔΕΗ, προκειμένου να υπάρξει επενδυτικό ενδιαφέρον για την ελληνική αγορά, τάχθηκε ο αναπληρωτής διευθύνων σύμβουλος της Edison Roberto Poti. Πώς αλλιώς άλλωστε θα έκανε, εκεί είναι το «παντεσπάνι».

Και ποιος μίλησε στο τέλος; Μα ο πρόεδρος του Ελληνικού Συνδέσμου Ανεξάρτητων Ηλεκτροπαραγωγή Α. Καλλιτσάντσης, συνέταιρος του επιχειρηματία Γ. Μπόμπολα.

Τι ζήτησε; Να ανοίξει η αγορά, να συμμορφωθούμε με τους κοινοτικούς κανόνες, να αποσυρθούν παλαιές και μη αποδοτικές μονάδες, να γίνει επαναξιολόγηση και αξιοποίηση της υδροηλεκτρικής ενέργειας και αναβάθμιση και επέκτασης του μη αποδοτικού ηλεκτρικού δικτύου.

Ζήτησε ουσιαστικά να ξεκινήσει το πάρτι στην ενέργεια που περιμένουν όλοι οι μεγάλοι επιχειρηματίες. Μπόμπολας, Μυτιληναίος, Περιστέρης, Κοπελούζος κι άλλοι πολλοί περιμένουν να τεμαχιστεί η ΔΕΗ, να αποδεκατιστεί και να έρθουν οι σωτήρες να κάνουν επενδύσεις στην ενέργεια.

Άραγε για ποιον θα είναι καλό; Για τους πολίτες που θα δουν τους λογαριασμούς τους να εκτοξεύονται, όπως τα διόδια στις εθνικές;

Και η κυβέρνηση το έχει το σχέδιό της. Στην αναμπουμπούλα της κρίσης, θα απελευθερωθεί η αγορά, θα ξεπουληθεί η ΔΕΗ και θα γίνουν τα χατίρια των εθνικών προμηθευτών.

Πηγή

  • Γράφει ο Γιώργος Καραμπελιάς
Γιατί ακόμα δεν έχουν ξεσηκωθεί οι Έλληνες;
Γιατί ανέχονται να τους πατάνε οι τροϊκανοί και οι εγχώριοι εντολοδόχοι τους;
Γιατί αποδέχονται τη μεγαλύτερη συρρίκνωση του βιοτικού τους επιπέδου μετά την Κατοχή;
Γιατί σιωπούν μπρος τον απόλυτο εξευτελισμό στον οποίο μας υποβάλλουν οι απόγονοι των ναζί και ταυτόχρονα κάνουν τεμενάδες στους Τούρκους πασάδες και τους σιωνιστές;

Διότι ανέχτηκαν πάρα πολλά για τουλάχιστον τριανταπέντε χρόνια.

Διότι συναίνεσαν αδιαμαρτύρητα σε μια δημοκρατία που είχε ως αντίτιμο την Kατοχή της Κύπρου.

Διότι ανέχτηκαν άθλιους δημαγωγούς, ψευδολόγους και πλιατσικολόγους να τους κυβερνούν και να τους χειραγωγούνε.

Διότι παρακολούθησαν αδιαμαρτύρητα τη συρρίκνωση κάθε παραγωγικής δραστηριότητας της χώρας τους και έμαθαν από τους κυβερνώντες να ζουν με δανεικά.

Διότι δέχτηκαν την αντικατάσταση των Ελλήνων εργαζομένων με φτηνούς μετανάστες και έχασαν έτσι σε μεγάλο βαθμό κάθε επαφή με την παραγωγή και διέλυσαν την κοινωνική και εθνική τους συνοχή.

Διότι ενώ προσχώρησαν στην ΕΟΚ και την Ευρωπαϊκή Ένωση δήθεν για να αντιμετωπίσουν την τουρκική επιθετικότητα κατάφεραν και να παρασιτοποιηθούν οικονομικά έναντι της Ευρώπης και της ευρωζώνης και να μην τολμούν να αντιμετωπίσουν τον νεο-οθωμανισμό.

Διότι ανέχτηκαν τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας που είχε ως συνέπεια όχι μόνο την ανάδυση της σκοπιανής ύβρεως, αλλά και την υποβάθμιση των Βαλκανίων, της μόνης πιθανής μας ανάσας.

Διότι διέλυσαν έναν πολιτισμό τριών χιλιάδων χρόνων μέσα από την αντιπαροχή και την καταστροφή των πόλεων και των χωριών μας.

Διότι έγιναν υπέρβαροι, χαπακωμένοι, σκυλάδες και χούλιγκαν.

Διότι ανέχτηκαν να τους χειραγωγεί και τους αποχαυνώνει η πιο άθλια τηλεόραση.

Διότι συναίνεσαν στη διάλυση της γλώσσας και της εκπαίδευσής μας, στη λοβοτομή της ιστορικής μας μνήμης.

Διότι παρακολούθησαν απαθείς τη μεταβολή των μητροπολιτών της Κρήτης σε Τούρκους υπηκόους.

Διότι δέχτηκαν να θεωρείται προοδευτικός ο εθνομηδενισμός και η συμπόρευση με τους ποικιλώνυμους Σόρος και την παγκοσμιοποίηση.

Διότι καθημερινά παρακολουθούν αποχαυνωμένοι τα τουρκικά σήριαλ στις τηλεοράσεις.

Διότι, για είκοσι χρόνια τουλάχιστον, βλέπουν αδιαμαρτύρητα να διευρύνονται οι κοινωνικές ανισότητες που έφθασαν πάλι σε τριτοκοσμικά επίπεδα.

Διότι ανέχτηκαν να τους χειραγωγεί ένας Παπανδρέου, ένας Παναγόπουλος, μια Τρεμονικολάου, ένας Κοκαλομαρινάκης.

Για όλα αυτά και για πολλά άλλα ακόμα, φθάσαμε στο τελευταίο σκαλί. Στριμωγμένοι στον τοίχο. Και τώρα «υποκριτή αδελφέ μου» δεν υπάρχει πλέον καμία υπεκφυγή, καμία υποχώρηση, «δεν έχει πλοίο, δεν έχει οδό». Βρίσκεσαι, βρισκόμαστε όλοι, μπροστά στην Ιστορία, εκείνη με το μεγάλο Ι. Και είτε θα ζήσουμε ελεύθεροι με αξιοπρέπεια, είτε θα σβήσουμε, θα αποσυρθούμε στα παρασκήνια της ιστορίας. Τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο.

Η νέα περίοδος που ανοίγεται με την κατάρρευση της «παράγκας» της μεταπολίτευσης είναι μια από τις κομβικότερες της μακραίωνης ιστορίας μας. Θα κληθούμε να απαντήσουμε αν θα συνεχίσουμε να υπάρχουμε ως διακριτό πολιτισμικό και εθνικό υποκείμενο. Τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο.

Οι παλιές ισορροπίες που διαμορφώθηκαν μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο έχουν ήδη καταρρεύσει. Τα κάποτε απαραβίαστα σύνορα παραβιάστηκαν στην πρώην Σοβιετική Ένωση, τη Γιουγκοσλαβία, το Ιράκ. Κάθε λαός και κάθε έθνος, ιδιαίτερα εκείνα που βρίσκονται στα σύνορα της αναδυόμενης νέας παγκόσμιας γεωπολιτικής πραγματικότητας, πρέπει να παλέψει για να κερδίσει το δικαίωμα στην ανεξαρτησία, ακόμα και την ύπαρξη. Και εμείς βρισκόμαστε στα σύνορα των κόσμων. Η εισβολή στην Κύπρο, η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, η ανάδυση του Ισλάμ, ο νεο-οθωμανισμός, τα Σκόπια, η μεγάλη μετανάστευση των λαών, αποτελούν τα προανακρούσματα των προκλήσεων που έρχονται αδήριτες για μας. Και όταν μάλιστα βρισκόμαστε στο χειρότερο σημείο της ιστορίας μας ως έθνους-κράτους. Και είτε θα απαντήσουμε στην πρόκληση με μια ταχύτατη-αστραπιαία ανάταξη των δυνάμεών μας, σαρώνοντας το κατεστημένο της αθλιότητας και της υποταγής, παίρνοντας δύναμη από την παράδοσή μας για να αντισταθούμε, είτε θα συρρικνωθούμε αναπόφευκτα. Τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο.

Η μεγάλη δημογραφική ανατροπή που πραγματοποιήθηκε μέσα σε πενήντα χρόνια, (από 3 δισ. πληθυσμό ο πλανήτης πλησιάζει τα 7 δισ. σήμερα) και η τεράστια οικολογική κρίση που επιταχύνεται καθημερινά, αποτελούν ένα σήμα κινδύνου για μια χώρα σε δημογραφική παρακμή που θα αντιμετωπίσει μερικές από τις δραματικότερες συνέπειες του φαινομένου του θερμοκηπίου. Μεταναστευτικά κύματα εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων θα αναταράξουν την περιοχή μας. Με όποιες συνέπειες θα έχουν για μας. Τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο.

Η μεγάλη οικονομική κρίση που σηματοδοτεί το τέλος της παγκόσμιας δυτικής ηγεμονίας αποτελεί κατ’ εξοχήν απειλή για τις χώρες που βρίσκονται στα σύνορα των κόσμων και μπορούν να συνθλιβούν κυριολεκτικά μέσα από τη σύγκρουση μεγάλων ενοτήτων. Τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο.

Η διάλυση του παλιού κόσμου, «το τέλος του παλιού κόσμου», μοιάζει με θηλιά στο λαιμό όσων είναι ανίκανοι να παλέψουν, να αντισταθούν, να φανταστούν ένα νέο κόσμο, και έναν νέο ρόλο για τον τόπο τους. Γιατί αυτή η θανάσιμη κρίση μπορεί να αποτελέσει μια τεράστια ευκαιρία. Μια ευκαιρία για να ανατρέψουμε το κυρίαρχο παρασιτικό μοντέλο, την υποταγή, την παραγωγική, πολιτισμική και ηθική αποσύνθεση, ώστε να διαμορφώσουμε ένα νέο μοντέλο ανάπτυξης και ζωής, προσαρμοσμένο στις οικολογικές, οικονομικές, δημογραφικές και γεωπολιτικές προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε.

Πρέπει να βγούμε από την κατάθλιψή μας, από την κατατονία μας, από τη νεκροζώντανη καθημερινότητά μας και να παλέψουμε για το ίδιο μας το τομάρι. Αντλώντας πίστη και δύναμη από την ιστορία μας, που θέλουν να τη γκρεμίσουν, κουράγιο από τις ανυπότακτες παραδόσεις μας, χρειαζόμαστε μια αληθινή επ-ανάσταση. Τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο.