Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

9 Σεπ 2014

Προτείνει το σύστημα Δουβλίνο ΙΙ να αλλάξει και να υπάρξει ποσοστιαία κατανομή των προσφύγων σε όλες τις χώρες της ΕΕ

Επισημαίνοντας το επιπλέον βάρος από τα μεταναστευτικά κύματα που θα έχει να σηκώσει σε μια τέτοια περίπτωση η Ελλάδα, όπως επίσης η Ιταλία, η Μάλτα και η Ισπανία, το Κόμμα των Πρασίνων της αυστριακής αντιπολίτευσης, ασκεί σήμερα σφοδρή κριτική στα σχέδια επαναφοράς των συνοριακών ελέγχων εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Σε δηλώσεις της στη Βιέννη, η εκπρόσωπος του Κόμματος των Πρασίνων, αρμόδια για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, Αλέβ Κορούν, τόνισε πως «αντί να υποστηρίζεται αυτό το απάνθρωπο και μη αλληλέγγυο σύστημα (σ.σ. του Δουβλίνου) με συνοριακούς ελέγχους εντός της ΕΕ και να αναμένεται κατόπιν η κατάρρευση των τεσσάρων μεσογειακών χωρών - Ελλάδας, Ιταλίας, Μάλτας και Ισπανίας-, το σύστημα αυτό πρέπει να αλλάξει και να υπάρξει ποσοστιαία κατανομή των προσφύγων σε όλες τις χώρες της ΕΕ, ανάλογα με τον πληθυσμό και την ευημερία της κάθε χώρας».
Αν υπάρξει επαναφορά των συνοριακών ελέγχων, τότε η Ελλάδα, η Ιταλία, η Μάλτα και η Ισπανία θα μείνουν ακόμη περισσότερο αβοήθητες στην προσπάθειά τους να μεριμνήσουν για τους μετανάστες, και «αυτές οι χώρες θα πρέπει να φροντίσουν για την πλειονότητα αυτών των ανθρώπων, την ώρα που οι υπόλοιπες χώρες-μέλη της ΕΕ θα μπορούν να επαναπαύονται».

Την αναστολή της ισχύος της Συνθήκης Σένγκεν στα σύνορα της Γερμανίας με την Αυστρία και την επαναφορά των συνοριακών ελέγχων για να μην είναι δυνατή, όπως ισχυρίζεται, η ανεμπόδιστη είσοδος στη Γερμανία, προσφύγων από την Αφρική που έχουν φτάσει στην Ιταλία, ζητάει ο πρωθυπουργός του γερμανικού ομόσπονδου κρατιδίου της Βαυαρίας, Χορστ Ζέεχοφερ, της δεξιάς Χριστιανοκοινωνικής Ένωσης, προτείνοντας μάλιστα ένα πρόγραμμα «επτά σημείων».

Τις θέσεις του φαίνεται να υιοθετεί η Αυστριακή υπουργός Εσωτερικών, Γιοχάνα Μικλ-Λάιτνερ, του συγκυβερνώντος στην Αυστρία -με τους Σοσιαλδημοκράτες- συντηρητικού Λαϊκού Κόμματος, η οποία δείχνει, όπως λέει, «κατανόηση» γι’ αυτές. Επίσης, ακράδαντα τις υποστηρίζει, με σημερινή ανακοίνωσή του, ο αρχηγός του μεγαλύτερου κόμματος της αυστριακής αντιπολίτευσης, του ακροδεξιού εθνικιστικού Κόμματος των Ελευθέρων, Χάιντς-Κρίστιαν Στράχε.

Όπως επισήμανε η ίδια, αν υπάρξει επαναφορά των συνοριακών ελέγχων, τότε η Ελλάδα, η Ιταλία, η Μάλτα και η Ισπανία θα μείνουν ακόμη περισσότερο αβοήθητες στην προσπάθειά τους να μεριμνήσουν για τους μετανάστες, και «αυτές οι χώρες θα πρέπει να φροντίσουν για την πλειονότητα αυτών των ανθρώπων, την ώρα που οι υπόλοιπες χώρες-μέλη της ΕΕ θα μπορούν να επαναπαύονται».

Από την πλευρά του, ο νέος αντικαγκελάριος στην αυστριακή κυβέρνηση συνασπισμού και αρχηγός του Λαϊκού Κόμματος, Ράινχολντ Μιτερλένερ, «βλέπει» στην κατανομή των μεταναστευτικών ροών σε ολόκληρη την ΕΕ ένα «ουσιαστικό πρόβλημα» και ως εκ τούτου, όπως δήλωσε ο ίδιος πριν από το σημερινό εβδομαδιαίο υπουργικό συμβούλιο, δεν θα πρέπει να αποκλείεται ότι θα πρέπει να συζητηθεί η επαναφορά συνοριακών ελέγχων.

Σε μια εν μέρει αναδίπλωση της, η υπουργός Εσωτερικών, Γιοχάνα Μικλ-Λάιτνερ, δήλωσε σήμερα πριν από τη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου, πως δεν εύχεται κάτι τέτοιο (σ.σ. μια επαναφορά των συνοριακών ελέγχων), καθώς, όπως είπε, συνοριακοί έλεγχοι θα είχαν αρνητικές επιπτώσεις, ιδιαίτερα στον τουρισμό, και πως η ίδια υποστηρίζει ποσοστώσεις για όλες τις χώρες-μέλη της ΕΕ για την αποδοχή προσφύγων.

Στη δική του ανακοίνωση, ο αρχηγός του Κόμματος των Ελευθέρων, Χάιντς-Κρίστιαν Στράχε, υποστηρίζει την «άμεση» καθιέρωση συνοριακών ελέγχων, διατεινόμενος πως το γεγονός ότι η Χριστιανοκοινωνική Ένωση ζητάει την επαναφορά ελέγχων στα σύνορα με την Αυστρία, λόγω του συνεχώς αυξανόμενου κύματος προσφύγων, αποδεικνύει για μια ακόμη φορά την αποτυχία του αυστριακού κυβερνητικού συνασπισμού Σοσιαλδημοκρατικού και Λαϊκού Κόμματος σε αυτό το θέμα, ενώ επαναλαμβάνει πως «κατά κύριο λόγο η Αυστρία δεν είναι μόνο χώρα διέλευσης για αμέτρητους μετανάστες, αλλά είναι προπάντων χώρα προορισμού».

Πηγή OnAlert

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Όταν η Ε.E. (Χέιγκ, Βεστερβέλε) χρηματοδοτούσε τον ISIS στη Συρία…

Του Θανάση Σταματούκου

Μια σχετικά άγνωστη πτυχή της ιστορίας του ISIS –της ισλαμιστικής οργάνωσης που σπέρνει τον τρόμο σε Ιράκ και Συρία– είναι η υποστήριξη που έλαβε από την ΕΕ. Για την ακρίβεια: η ΕΕ χρηματοδότησε τον ISIS. Πώς; Μέσω της άρσης του εμπάργκο στις εισαγωγές πετρελαίου από τη Συρία.

Τον Απρίλιο του 2013, οι υπουργοί eξωτερικών της ΕΕ απέσυραν όλες τις κυρώσεις που μπλόκαραν την εισαγωγή συριακού πετρελαίου. Έτσι μπόρεσαν οι ομάδες που βρίσκονταν στο βορειoανατολικό τμήμα της Συρίας –ανάμεσά τους και ο ISIS– να ενισχυθούν οικονομικά από τις πετρελαιοπηγές που έλεγχαν.

Και δεν μιλάμε για κάποιο «λάθος», μια «αβλεψία» των Ευρωπαίων κλπ. Μιλάμε για απόφαση που ελήφθη με ρητό στόχο τη διευκόλυνση της ροής πετρελαίου από τις οργανώσεις της συριακής αντιπολίτευσης προς στο εξωτερικό. Και είναι αυτή ακριβώς η απόφαση που συνέβαλε στη σταθεροποίηση της οικονομικής βάσης του ISIS εντός της Συρίας, και στην επέκτασή της οργάνωσης στο βόρειο Ιράκ.

«Είναι σημαντικό για μας να στείλουμε ένα σινιάλο ότι είμαστε ανοιχτοί να βοηθήσουμε με κάθε δυνατό τρόπο» δήλωνε στις 22 Απριλίου του 2013 ο υπουργός εξωτερικών της Βρετανίας Ουίλιαμ Χέιγκ. «Πρέπει να κάνουμε περισσότερα για να βοηθήσουμε τη συριακή αντιπολίτευση».

Αντίστοιχα, ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών, Γκίντο Βεστερβέλλε, αποσαφήνιζε την ίδια μέρα: «Επιθυμούμε να υπάρξει οικονομική ανάπτυξη στις περιοχές που ελέγχονται από την αντιπολίτευση, και γι’ αυτό θα άρουμε τις κυρώσεις που εμποδίζουν το έργο των μετριοπαθών δυνάμεων της αντιπολίτευσης».

Στην πορεία, αυτοί που βοηθήθηκαν ήταν οι τζιχαντιστές. Το πόσο… μετριοπαθείς είναι αυτοί, βεβαίως, το βλέπουμε καθημερινά, με τελευταία πράξη μετριοπάθειας την εκτέλεση εκατοντάδων αιχμαλώτων πολέμου, ύστερα από την κατάληψη της αεροπορικής βάσης Τάμπκα.

Η άρση του εμπάργκο πέρασε το μήνυμα στις οργανώσεις της αντιπολίτευσης να ξεκαθαρίσουν τους λογαριασμούς μεταξύ τους, ώστε να αποκτήσουν τον έλεγχο των πετρελαϊκών πόρων. «Η απόφαση της ΕΕ θα μπορούσε να εντείνει τη βία στη Συρία, ξεκινώντας έναν αιμοσταγή ανταγωνισμό για τον έλεγχο ενός πόρου που φθίνει ύστερα από δύο χρόνια ενός σκληρού εμφυλίου πολέμου», προέβλεπε σε ανύποπτο χρόνο το Tάιμ. Και καθώς νικητής σ’ αυτόν τον ανταγωνισμό βγήκε ο ISIS, μπορούμε να εξάγουμε το συμπέρασμα ότι, ντε φάκτο, η ΕΕ κατέληξε να ενισχύει οικονομικά τις στρατιωτικές του προσπάθειες.

Παράλληλα, η Ε.Ε. ενθάρρυνε με την πολιτική της την πλήρη λεηλασία των κρατικών πόρων και εγκαταστάσεων από δυνάμεις τις οποίες υποτίθεται ότι αντιμάχεται. «Είναι γεγονός ότι πολλές από τις πετρελαιοπηγές που βρίσκονται στα χέρια των ανταρτών είναι υπό τον έλεγχο της Ζαμπχάτ Αλ Νούσρα, που έχει δηλώσει πίστη στην Αλ Κάιντα».

«Η απόφαση της ΕΕ να άρει τις κυρώσεις στο πετρέλαιο της Συρίας, για να βοηθήσει την αντιπολίτευση, επιτάχυνε τη μάχη για τον έλεγχο πηγών και αγωγών στις περιοχές που ελέγχονται από τους αντάρτες και συνέβαλε στη σταθεροποίηση της εξουσίας των τζιχαντιστικών ομάδων επί των κρίσιμων πόρων της χώρας». Δεν το λέει κάποιος κακός κομμουνιστής αυτό, το λέει η Γκάρντιαν.

Έτσι έχουν τα πράγματα με την ΕΕ, που εξάγει σταθερότητα και ασφάλεια, αλλά κάποιες φορές εξάγει και χρήμα στα παρακλάδια της Αλ Κάιντα. Καμιά προσπάθεια αντιστροφής αυτής της καταστροφικής πολιτικής δεν μπορεί να καλύψει -κατόπιν εορτής- τις εγκληματικές αποφάσεις που ελήφθησαν μέχρι σήμερα και συνέβαλαν, μαζί με σειρά άλλων παραγόντων, στην ασύλληπτη αποσταθεροποίηση και το αιματοκύλισμα της περιοχής.

Πηγή Ρήξη φ. 107
Σημειώσεις
Juergen Baetz, «EU Lifts Syria Oil Embargo to Bolster Rebels», Associated Press, 22-4-2013.
Vivienne Walt, ‘Syria’s Opposition Hopes to Win the War by Selling Oil’, Time, 1-5-2013
Julian Borger and Mona Mahmood, ‘EU decision to lift Syrian oil sanctions boosts jihadist groups’, The Guardian, 19-5-2013

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Εχουν αρχίσει ήδη να «τραβάνε το αυτί» της κυβέρνησης από τη Γερμανία, μετά τις «εξαγγελίες» για δήθεν φοροελαφρύνσεις: η αρχή έγινε με σχετικό δημοσίευμα της FAZ που υπενθυμίζει στην Ελλάδα το πόσα χρωστάει (60% ως ποσοστό του ΑΕΠ περισσότερα απ’ ότι πριν αρχίσει το πρόγραμμα…. «σωτηρίας») και συνιστά εμμέσως πλην σαφώς στην κυβέρνηση να κάτσει στα αυγά της – σύντομα θα της το πουν και πολύ πιο ξεκάθαρα οι αρμόδιες αρχές από το Βερολίνο. Αλλωστε, όπως έγραψαν χθες και οι Τάιμς της Νέας Υόρκης, για να μείνουμε στα εκτός Ελλάδος, ο Σαμαράς τάζει χωρίς να έχει ρωτήσει την τρόικα…

Με μια λέξη, τα περί φοροελαφρύνσεων είναι απλώς παραμύθια. Δεν έχουν καμία βάση και δεν πρόκειται να ισχύσουν. Στην κυβέρνηση, αυτό το γνωρίζουν πολύ καλά.

Όμως, είναι πλέον προφανές ότι αισθάνονται και οι ίδιοι ότι εισερχόμαστε πλέον σε παρατεταμένη προεκλογική περίοδο εν όψει της εκλογής του προέδρου της Δημοκρατίας, που είτε θα καταστεί αδύνατη από την παρούσα Βουλή, είτε, αν συγκεντρωθεί τελικά ο αριθμός 180, πράγμα πάρα πολύ δύσκολο, αυτό θα πυροδοτήσει τρομακτική πολιτική ένταση με άδηλες σήμερα συνέπιες.

Και επειδή παρά τα όσα λένε στην κυβέρνηση το ξέρουν και αυτό, είναι εντυπωσιακό ότι στη φαρέτρα με τα φόβητρα μπήκαν τώρα ξαφνικά το Ιράκ, το ισλαμικό κράτος, αλλά και η Ουκρανία και άλλες διεθνείς κρίσεις.

Την αρχή έκανε στη ΔΕΘ ο ίδιος ο πρωθυπουργός και τώρα διάφοροι έχουν βγει στο κλαρί από χθες και κράζουν για τις απειλές που δέχεται η Ελλάδα από τις διεθνείς κρίσεις…

Εντάξει, το πράγμα αρχίζει και γίνεται κάτι σαν πολιτική Μόντι Πάιθονς: δεν είναι δυνατόν να σκέφτονται στα σοβαρά ότι μπορεί τώρα να τρομοκρατούν πολιτικά και να θολώνουν τα νερά μέσω Βαγδάτης ή Ντονέτσκ! Εχει και η φαντασία τα όριά της!

Ελεος: κάποτε, η δουλειά αυτή γινόταν με το «μας πετάνε έξω από το ευρώ», ή με το «η Ελλάδα θα γίνει Αργεντινή» (η οποία δε, χθες έβαλε στους πάντες τα γυαλιά με τη συμφωνία με το Πεκίνο!...)

Τώρα να μας λένε ότι πρέπει να προσέξουμε μην χάσει την εξουσία η κυβέρνηση γιατί κινδυνεύουμε από τους τζιχατζιστές, ε, πραγματικά, αμάν πια…

Εντάξει: σε λίγο, θα βγουν και οι εξωγήινοι, θα αναστηθούν οι Αζτέκοι και ο κόμης Δράκουλας…

Ντροπή!

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Μελέτης Μελετόπουλος

Τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ προσπάθησαν να το συγκαλύψουν, αλλά η πικρή αλήθεια είναι ότι στις διαπραγματεύσεις στην γαλλική πρωτεύουσα δεν σημειώθηκε καμμία ελληνική «επιτυχία».

Η ελληνική αντιπροσωπεία δεν απέσπασε απολύτως τίποτε. Όσο γιά τον αριθμό των δόσεων που συζητήθηκε, είναι πραγματικά ντροπή γιά ένα υποτίθεται κυρίαρχο κράτος να διαπραγματεύεται ένα θέμα που κανονικά επιλύεται σε επίπεδο τμηματάρχου του υπουργείου Οικονομικών. Το χειρότερο, όμως, είναι ότι ούτε κάν ετέθη το θέμα της «επαναδιαπραγμάτευσης» του ελληνικού χρέους.

Όσοι περιμένουν ότι οι πρωτοβουλίες του επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Ντράγκι γιά μείωση των επιτοκίων (που καταψήφισε ο Γερμανός εκπρόσωπος) θα έχουν οποιονδήποτε αντίκτυπο στην ελληνική οικονομία, πλανώνται πλάνην οικτράν. Από την ΕΚΤ μέχρι τον Έλληνα επιχειρηματία και κυρίως μέχρι τον Έλληνα μισθωτό και συνταξιούχο μεσολαβεί το διεθνές και το ελληνικό τραπεζικό σύστημα. Πλήθος τοκογλύφων και μεσαζόντων περιμένει να υφαρπάξει την μείωση των επιτοκίων στην διαδρομή της από τις Βρυξέλλες στην Αθήνα. Χωρίς, άλλωστε, ριζικές μεταρρυθμίσεις, χωρίς πάταξη της διαφθοράς και της γραειοκρατίας, χωρίς αύξηση της αγοραστικής δύναμης, χωρίς μείωση της φορολογίας, η μείωση των επιτοκίων δεν θα μετατραπεί σε απεγκλωβισμό από την ύφεση.

Αποτέλεσμα όλων αυτών υπήρξε η αδυναμία του Σαμαρά να εκπέμψει οποιοδήποτε μήνυμα ουσιώδους ανακούφισης του χειμαζόμενου λαού στην Θεσσαλονίκη. Στην ουσία, το περιεχόμενο του λόγου του ήταν «αυτά μπορώ, αν δεν σας αρέσουν πηγαίνετε στον ΣΥΡΙΖΑ». Η σιωπηρή αλλά συγκαταβατική παρουσία του Κώστα Καραμανλή δίπλα του, σήμαινε «αυτός είναι ο πρωθυπουργός σας, εγώ τον στηρίζω και στηρίζω και την πολιτική του». Συμπέρασμα από την ΔΕΘ: αλλαγή πολιτικής δεν πρόκειται να υπάρξει.

Σε αυτό το πλαίσιο, πλαίσιο αδιεξόδου και απόγνωσης, πλαίσιο ακαμψίας της κυβέρνησης και συνέχειας της εθνικά αναξιοπρεπούς υποτέλειας στο Βερολίνο, η συλλογή των 180 ψήφων για την διαμόρφωση προεδρικής πλειοψηφίας φαντάζει όλο και πιό δύσκολη. Ιδίως όταν οι βουλευτές της ΔΗΜΑΡ απαρνούνται ένας-ένας τον αρχηγό τους και διερευνούν την πιθανότητα πολιτικής επιβίωσης στις 50 έδρες του «μπόνους» που θα πάρει ως πρώτο κόμμα ο ΣΥΡΙΖΑ στις επόμενες εκλογές.

Ο Σαμαράς, αν διαπιστώσει ότι «το παιχνίδι δεν βγαίνει», δεν θα περιμένει τις τρεις ψηφοφορίες στην Βουλή. Θα βρει κάποια αφορμή για να προκαλέσει εκλογές. Είτε το Κυπριακό, είτε κάποια σκηνοθετημένη ρήξη με την τρόικα, θα τον οδηγήσουν στο Προεδρικό Μέγαρο με την παραίτηση υπό μάλης. Τις εκλογές θα διεξαγάγει υπηρεσιακή κυβέρνηση και στην ΝΔ θα ψάχνουν για τον επόμενο αρχηγό τους.

Πηγή εφημ. "KontraNews"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Πολιτικό κενό, θρησκευτικές συγκρούσεις, και η αμφιθυμία της Δύσης οδήγησαν στην άνοδο των τζιχαντιστών του Ισλαμικού Μετώπου (IS) στη Συρία, και το Ιράκ. Αλλά τώρα, η ανάγκη να ηττηθούν οι φανατικοί σουνίτες ισλαμιστές μπορεί να γίνει εργαλείο για περαιτέρω εξομάλυνση των σχέσεων των ΗΠΑ με τους σιίτες μουλάδες στο Ιράν, λένε ειδικοί.

«Τόσο οι ΗΠΑ όσο και το Ιράν εκλαμβάνουν το IS ως σημαντική απειλή για τα δικά τους συμφέροντα. Ενα προπύργιο των ισλαμιστών κοντά στα ιρανικά σύνορα θα είναι βαθιά και άμεση απειλή για την ασφάλεια της Τεχεράνης. Κατ' αρχήν, οι σουνίτες τζιχαντιστές μισούν ανοιχτά την σιιτική πίστη (σσ: το άλλο μεγάλο δογματικό παρακλάδι του ισλάμ), στην οποία ανήκει η συντριπτική πλειοψηφία των Ιρανών και η πλειονότητα των Ιρακινών. To IS κάνει ήδη σεχταριστικό πόλεμο στην Συρία και στο Ιράκ, και η Τεχεράνη φοβάται ότι τελικά σχεδιάζει να στρέψει τις βλέψεις του κατά του Ιράν», λέει μιλώντας στο Βήμα, ο Μοχσέν Μιλάνι, καθηγητής και διευθυντής στο Κέντρο Στρατηγικών και Διπλωματικών Μελετών στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Φλόριντα.

«Η Ουάσινγκτον, από την πλευρά της, έχει καταλήξει επίσης στο συμπέρασμα ότι το IS αποτελεί σημαντική απειλή. Αν οι ισλαμιστές καταφέρουν να δημιουργήσουν ασφαλές καταφύγιο στο Ιράκ, θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν το εκεί έδαφος για ενέργειες εναντίον των ΗΠΑ, να υπονομεύσουν δυτικούς συμμάχους στην περιοχή, και να θέσουν σε κίνδυνο τις μεταφορές πετρελαίου στον Περσικό Κόλπο», προσθέτει.

«Εν τω μεταξύ, ο πόλεμος του IS εναντίον του ιρακινού κράτους θέτει σε κίνδυνο τα συμφέροντα των ΗΠΑ εκεί όπου η Ουάσιγκτον έχει πληρώσει βαρύ τίμημα σε αίμα και σε χρήμα. Η κατάρρευση του Ιράκ θα ήταν ταπεινωτική ήττα για την υπερδύναμη», εκτιμά ο Μιλάνι.

Και καταλήγει: «Παρά το γεγονός ότι ΗΠΑ και Ιράν έχουν διαφορετικά οράματα για το μέλλον του Ιράκ, μοιράζονται τρεις κύριους στρατηγικούς στόχους: προστασία της εδαφικής ακεραιότητας αυτού του κράτους, πρόληψη εμφυλίου πολέμου που θα μπορούσε εύκολα να διαχυθεί σε ολόκληρη την περιοχή, και ως εκ τούτου, την ήττα του IS. Βέβαια, είναι απίθανο να προσφέρει το Ιράν τακτική βοήθεια προς τις ΗΠΑ στο πεδίο τής μάχης, αλλά είναι πιθανό να καλωσορίσει τις συνεχιζόμενες περιορισμένες αεροπορικές επιδρομές των Αμερικανών κατά του IS στο Ιράκ».

Οι ιστορικές αποτυχίες του σουνιτισμού μετά την Οθωμανική Αυτοκρατορία

«Στην ουσία, το IS απλά γεμίζει ένα κενό», εκτιμά ο Πίτερ Χάρλινγκ, αναλυτής στον Ομιλο Διεθνών Κρίσεων (ΙCG) για την Μέση Ανατολή. «Καταλαμβάνει εδάφη στην βορειοανατολική Συρία, επειδή το καθεστώς του (σσ: σιίτη προέδρου Μπασάρ αλ-Ασαντ) την έχει εγκαταλείψει σε μεγάλο βαθμό, και η αντιπολίτευση που θα μπορούσε να τον έχει αντικαταστήσει δεν βρήκε πραγματικό σύμμαχο, ιδίως τις ΗΠΑ. Στο Ιράκ, το IS έχει σημειώσει άνοδο σε πόλεις όπως η Φαλούτζα και η Μοσούλη, επειδή η κεντρική εξουσία στην Βαγδάτη τις άφησε στην τύχη τους: το ιρακινό κράτος διατηρούσε μια παρουσία εκεί που ήταν ταυτόχρονα διεφθαρμένη, καταπιεστική και σαθρή», προσθέτει.

Και τονίζει: «Το IS καλύπτει, επίσης, ένα κενό σε πιο αφηρημένο επίπεδο. Με απλά λόγια, ο σουνιτικός κόσμος έχει πρόβλημα να συμβιβαστεί με το παρελθόν του, και να οραματιστεί το μέλλον του. Μια κατακερματισμένη ιστορία στον 20ό αιώνα, μετά από μακρά Τουρκοκρατία, που θεωρήθηκε περίοδος παρακμής, έκλεισε με σειρά αποτυχιών: αντι-ιμπεριαλισμός, παναραβισμός, εθνικιστικά κινήματα, σοσιαλισμός, διάφορες μορφές ισλαμισμού, καπιταλισμού - όλα αυτά οδήγησαν μόνο σε αλγεινές ή διφορούμενες εμπειρίες».

«Μέχρι στιγμής, με την εξαίρεση της Τυνησίας, οι ελπίδες που γεννήθηκαν από τις εξεγέρσεις της Αραβικής Ανοιξης του 2011 έχουν γίνει στάχτη. Πού μπορούν να βρουν έμπνευση, αυτοπεποίθηση και υπερηφάνεια οι σουνίτες σήμερα; Από τους αντιδραστικούς στον Κόλπο και στην Αίγυπτο; Από τους ισλαμιστές Αδελφούς Μουσουλμάνους, που διώκονται παντού; Από την παλαιστινιακή Χαμάς, που είναι εγκλωβισμένη στο διαρκές αδιέξοδο της αντίστασης κατά του Ισραήλ;» ρωτάει ο Χάρλινγκ.

Πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Την αναστολή της ισχύος της Συνθήκης Σένγκεν και την επαναφορά των ελέγχων στα σύνορα της Γερμανίας με την Αυστρία μελετούν οι Χριστιανοκοινωνιστές της Βαυαρίας (CSU), ως μέτρα προκειμένου να περιοριστεί ο αριθμός των προσφύγων που φθάνουν στην χώρα από τις νότιες περιοχές.

Το κυβερνών κόμμα της Βαυαρίας, εταίρος της κυβέρνησης υπό την καγκελάριο Άγγελα Μέρκελ, προχώρησε στην κατάρτιση σχεδίου επτά σημείων, αντιδρώντας στην «τεράστια αύξηση» των ατόμων που φθάνουν στην Βαυαρία μέσω Ιταλίας και κατευθύνονται προς την Αυστρία. Τον περασμένο Ιούνιο και Ιούλιο η αστυνομία του Μονάχου κατέγραψε 600 τέτοιες αφίξεις στον σιδηροδρομικό σταθμό της πόλης. Επιπλέον, μόνο το 2013 αίτηση χορήγησης ασύλου στις βαυαρικές αρχές υπέβαλαν περίπου 17.000 πρόσωπα.

«Η Λαμπεντούζα δεν μπορεί να εξελιχθεί σε προάστιο του Κιφερσφέλντεν (πόλη στα αυστροβαυαρικά σύνορα)», φέρεται να δήλωσε ο Γενικός Γραμματέας της CSU Αντρέας Σόιερ, ενώ ο αρχηγός του κόμματος και Πρωθυπουργός της Βαυαρίας Χορστ Ζεεχόφερ δήλωσε στην σημερινή Bild ότι «η Ιταλία έχει σαφώς παραβιάσει την Συνθήκη Σένγκεν και, αν αυτό δεν διορθωθεί, η Γερμανία θα πρέπει να εξετάσει ακόμη και το ενδεχόμενο να το σταματήσει με συνοριακούς ελέγχους».

Την διαφωνία του ωστόσο με τις προτάσεις των Χριστιανοκοινωνιστών εξέφρασε ο επικεφαλής των Χριστιανοδημοκρατών (CDU) στην Βουλή της Βάδης-Βυρτεμβέργης Πέτερ Χάουκ, ο οποίος τόνισε ότι κάτι τέτοιο θα αποτελούσε δείγμα αδυναμίας και ομολογία ότι οι αρχές στην Γερμανία δεν ενεργούν αρκετά γρήγορα.

Μεταξύ των προτάσεων που επεξεργάζεται η CSU αναφέρονται η αύξηση του προσωπικού στο Ομοσπονδιακό Γραφείο Μετανάστευσης και Προσφύγων, η επαναφορά σε χρήση κλειστών στρατοπέδων προκειμένου να στεγαστούν οι πρόσφυγες και η παραχώρηση αυξημένου κονδυλίου στην δικαιοδοσία του υπουργείου Αναπτυξιακής Βοήθειας της Βαυαρίας.

Πρόσφατα ο υπουργός Εσωτερικών της Γερμανίας Τόμας Ντε Μεζιέρ υποσχέθηκε μεγαλύτερη βοήθεια προς την Ιταλία προκειμένου να αντιμετωπιστεί ο μεγάλος αριθμός προσφύγων που φθάνουν στη χώρα δια θαλάσσης.

Πηγή OnAlert

Σχόλιο ιστολογίου: Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση της Ελλάδας ψηφίζει νόμους και δημιουργεί θεσμικά πλαίσια που καλούν τους λαθρομετανάστες στην Ελλάδα. Τελικά, μήπως ενδιαφέρονται να αλλάξουν τον πληθυσμό της χώρας, αφού δεν θέλουν να αλλάξουν οι ίδιοι;

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


 

Η Αλ Κάιντα αγωνίζεται να επικρατήσει επί του φανατικότερου Ισλαμικού Κράτους

Η πρόσφατη έκκληση της Αλ Κάιντα για τζιχάντ (ιερό πόλεμο) στην Ινδία είναι η τελευταία ένδειξη του πώς η ακραία σουνιτική τρομοκρατική ομάδα που ίδρυσε ο Οσάμα μπιν Λάντεν πασχίζει να επικρατήσει επί του, επίσης σουνιτικού, Ισλαμικού Κράτους (IS), μιας ακόμη πιο φανατικής οργάνωσης ισλαμιστών, που έχει καταλάβει μεγάλα εδάφη στη Συρία και στο Ιράκ.

Γράφει η Μητροπούλου Ειρήνη 

Το IS ξεπήδησε από την Αλ Κάιντα, αλλά αποσχίστηκε το 2013 και μοιάζει να έχει επισκιάσει πλέον τους τζιχαντιστές της παλαιάς φρουράς. Η αντιπαλότητα μεταξύ των δύο οργανώσεων δείχνει την αυξανόμενη δύναμη του Ισλαμικού Κράτους, που απειλεί να ξεπεράσει την Αλ Κάιντα ως κυρίαρχη φωνή στο παγκόσμιο εξτρεμιστικό κίνημα των σουνιτών μουσουλμάνων.

Για τη Δύση ιδιαίτερα ανησυχητικό είναι το γεγονός ότι 100 Αμερικανοί και περισσότεροι από 1.000 Ευρωπαίοι πολεμούν στις τάξεις του IS. Αυτοί οι ριζοσπαστικοποιημένοι ξένοι προσήλυτοι έχουν αποκτήσει εκπαίδευση και εμπειρία στον τζιχάντ και μπορεί να επιστρέψουν στις χώρες τους έτοιμοι και πρόθυμοι για πολύνεκρα τρομοκρατικά χτυπήματα.

Η Αλ Κάιντα στρέφεται τώρα στην Ασία

Αλλά η άνοδος του IS έχει θορυβήσει, ίσως περισσότερο από όλους, τον Αϊμάν αλ Ζαουάχρι. Δεν είναι περίεργο λοιπόν που ο ηγέτης της Αλ Κάιντα κυκλοφόρησε, την περασμένη Πέμπτη, μια βιντεοκασέτα όπου ζητάει «από τους αδελφούς μας στη Μιανμάρ, το Κασμίρ, το Ισλαμαμπάντ και το Μπανγκλαντές» να προσχωρήσουν στην οργάνωσή του. «Εμείς δεν σας ξεχνάμε και θα σας απελευθερώσουμε από την αδικία και την καταπίεση» λέει ο Αλ Ζαουάχρι, με στόχο να ενισχύσει τη δύναμη της Αλ Κάιντα στην Ασία τώρα που μειώνεται η επιρροή της στη Μέση Ανατολή.

Φαίνεται ότι ο σκληρός ανταγωνισμός με το IS την έχει καταβάλει. Παρ' όλο που η Αλ Κάιντα ήταν πίσω από το μεγαλύτερο τρομοκρατικό χτύπημα εναντίον των ΗΠΑ, με τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου του 2001, η αίγλη και η επιρροή της φθίνουν σήμερα. Οι βραχίονές της στη Βόρεια Αφρική και την Υεμένη παραμένουν ισχυροί, αλλά η κεντρική ηγεσία της έχει αποδυναμωθεί αφότου σκοτώθηκε ο Μπιν Λάντεν, σε αμερικανική έφοδο στο Πακιστάν, το 2011.

Οι μαχητές του IS κυριάρχησαν φέτος στη διεθνή σκηνή με μια προέλαση-αστραπή με την οποία έχουν φτάσει από το Χαλέπι, στις μεσογειακές ακτές της Συρίας, μέχρι τα περίχωρα της Βαγδάτης. Η κατάληψη της Μοσούλης, της δεύτερης μεγαλύτερης πόλης του Ιράκ, τον Ιούνιο, τους έκανε να φαίνονται ακαταμάχητοι και οδήγησε την κυβέρνηση του Μπαράκ Ομπάμα να αναλάβει στρατιωτική δράση με 120 επιλεκτικούς βομβαρδισμούς, που δεν φαίνεται πάντως να έχουν αποτέλεσμα.

Το Ισλαμικό Κράτος και η μηχανή προπαγάνδας

Με άγρια βαρβαρότητα, που φάνηκε από τη σφαγή εκατοντάδων ιρακινών στρατιωτών και από τα βίντεο που δείχνουν τον αποκεφαλισμό δύο αμερικανών δημοσιογράφων, το IS προσπαθεί να εκφοβίσει τους εχθρούς και να προσελκύσει νεοσύλλεκτους και χρήματα. Κατά γενική ομολογία, αυτή η οργάνωση έχει την πιο εξελιγμένη μηχανή προπαγάνδας από κάθε άλλη εξτρεμιστική ομάδα, επισκιάζοντας την Αλ Κάιντα. Σε επίπεδο ιδεολογίας και πρακτικής το IS είναι πιο θηριώδες, με ακόμη πιο αυστηρή ερμηνεία του ισλαμικού νόμου της Σαρίας και πιο αδίστακτη τακτική.

Η ηγεσία του φαίνεται να μην έχει δισταγμούς και να πιστεύει ότι ο στόχος για την ίδρυση σύγχρονου χαλιφάτου αγιάζει όλα τα μέσα. Ο «ιερός πόλεμός» τους έχει αφήσει πίσω του χιλιάδες νεκρούς και στρατιές προσφύγων, ενώ 1,2 εκατ. άνθρωποι εξαναγκάζονται να ζουν μέσα στον τρόμο και στο σκοτάδι της πιο αδιάλλακτης εκδοχής του σουνιτικού Ισλάμ.

Επιπλέον, με χρήματα κυρίως από πλούσιους σουνίτες σπόνσορες, στη Σαουδική Αραβία, το Κατάρ και τα Εμιράτα, το IS έχει γίνει η πιο πλούσια τρομοκρατική οργάνωση παγκοσμίως. Λέγεται ότι έχει 2 δισ. δολάρια στο ταμείο, πολύ περισσότερα από τους Ταλιμπάν και την Αλ Κάιντα. Οι αντάρτες του βγάζουν επίσης πολλά από ναρκωτικά, λύτρα από απαγωγές, ξέπλυμα μαύρου χρήματος και από το πετρέλαιο της Βόρειας Συρίας σε εδάφη που ελέγχουν από το 2012, ενώ με την επέκταση στο Ιράκ έπεσαν στα χέρια τους και άλλες πηγές μαύρου χρυσού.

Πηγή "Το Βήμα"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Όταν έχεις ένα τέτοιο όπλο δεν το αφήνεις μέσα σε μία "κλειστή" Θάλασσα όταν κάποιοι ανά πάσαν στιγμή μπορεί να την κάνουν "λίμνη"...

Όπως μετέδωσε στις 8 Σεπτεμβρίου το πρακτορείο «interfax» η ναυαρχίδα του στόλου της Μαύρης Θάλασσας πέρασε τα Στενά και κατευθύνθηκε προς την ανατολική Μεσόγειο.
Γιατί οι Ρώσοι βγάζουν για δεύτερη φορά, σε σχετικό μικρό χρονικό διάστημα από τα Στενά την ναυαρχίδα της Μαύρης Θάλασσας, το Καταδρομικό κατευθυνόμενων πυραύλων Moskva;
Πέρσι είχαμε πάλι τα ίδια δηλ “πριν από ένα χρόνο, και στην περίοδο της οξύτατης πολιτικο-στρατιωτικής κρίσης για το θέμα της Συρίας, το πλοίο είχε αναλάβει εποπτεία στη Μεσόγειο”.

Όμως φέτος τα πράγματα είναι διαφορετικά γιατί μεσολάβησαν τα Γεωπολιτικά δρώμενα της Ουκρανίας.
Μόλις επικυρώθηκε τύποις μια ¨παράξενη¨ συμφωνία κατάπαυσης πυρός στην Αν Ουκρανία και μία μέρα πριν ξεκινήσει η διεθνής άσκηση “Sea Breeze 2014» Ουκρανίας –ΝΑΤΟ με 11 πολεμικά πλοία στην περιοχή της Οδησσού που ο σκοπός της φέρεται να είναι ¨εκτέλεση διεθνούς επιχείρησης για την διασφάλιση της ασφαλούς ναυσιπλοΐας στην περιοχή της ζώνης κρίσης¨, η οποία με την σειρά της ενεργοποίησε σήμερα εκ μέρους των Ρώσων τις μονάδες Στρατηγικών πυραύλων στην περιοχή Νοβοσιμπίρσκ που τάχθηκαν εκτάκτως σε ύψιστο συναγερμό και θα πραγματοποιήσουν ασκήσεις σε συνθήκες πυρηνικού πολέμου σύμφωνα με την Διεύθυνση Στρατηγικών Πυραύλων και την ανακοίνωση του εκπροσώπου συνταγματάρχη Ιγκόρ Yegorov.
Ουσιαστικά η παραπάνω Ρωσική αντίδραση αποτελεί απάντηση στις ασκήσεις του ΝΑΤΟ που διεξάγονται στην Ουκρανία αλλά πιθανώς να σχετίζεται με τις νέες κυρώσεις της Δύσης.

Που να άφηναν οι Ρώσοι τέτοιο όπλο μέσα στην Μαύρη Θάλασσα που κάποιοι θέλουν σε μελλοντικό χρόνο να την μετονομάσουν σε "θάλασσα φωτιάς";

Τι θέλει τέτοιο πλοίο στους Ναυτικούς άξονες που συνδέουν την Αν. Μεσόγειο με το Αιγαίο, το Κρητικό Πέλαγος, την Αίγυπτο, την Βόρειο Συρία και τα ενεργειακά οικόπεδα της Κύπρου που ετοιμάζονται γρήγορα να δώσουν Φυσικό Αέριο εν όψει χειμώνα;

Όταν κουβαλάς 64 βλήματα της θαλάσσιας έκδοσης των S-300PMU1 και μπορείς να δημιουργήσεις μια κινητή αντιαεροπορική “ομπρέλα” ακτίνας δράσης 150 χλμ. στην Αν .Μεσόγειο! Είναι σίγουρο ότι ξέρει τις δυνάμεις του το Moskva.

Ο οπλισμός του Moskva
Αρχικά στους Ναυτικούς κύκλους του δυτικού κόσμου ήταν γνωστό ως ΒLACKCOM 1 (συντομογραφία του “BLACK Sea COMbtant1) τα καταδρομικά πλοία κατευθυνόμενων πυραύλων Slava (Δόξα) είναι ισχυρά οπλισμένα πλοία που έχουν ως κύρια αποστολή τις επιχειρήσεις κατά στόχων επιφανείας.

Είχε αρχικά σχεδιαστεί κυρίως για επιχειρήσεις εναντίον στόχων επιφανείας, το Σοβιετικό δόγμα μάχης είχε επικεντρωθεί στην αναμέτρηση των πλοίων συνοδείας των Αμερικάνικών αεροπλανοφόρων, έτσι τα πλοία κλάσης Slava ήταν μέρος αυτής της λύσης. Τα μοναδικά πυροβόλα των δεκαέξι πυραύλων επιφανείας – επιφανείας SS-N-12 Sandbox είναι τοποθετημένα σε δύο σειρές κατά μήκος και ων δύο πλευρών της υπερκατασκευής, δίνοντας έτσι μια τρομερή δύναμη πυρός και κάνοντας επίσης αυτή την κλάση εύκολη στην αναγνώριση της.

Στον οπλισμό συμπεριλαμβάνονται οχτώ σιλό αντιαεροπορικών πυραύλων επιφανείας – αέρος SA-N-6 (οχτώ πύραυλοι σε κάθε σιλό) τα οποία είναι τοποθετημένα μεταξύ του φουγάρου και του υποστέγου του ελικοπτέρου. Βρίσκονται εντός κάθετων σωλήνων εκτόξευσης, αυτοί οι πύραυλοι προορίζονται για την δημιουργία και ύπαρξη μίας ομάδας μάχης ικανή να αμυνθεί εναντίον των αεροπλανοφόρων ή αεροσκαφών που θα επιχειρούν από επίγεια αεροδρόμια με πυραύλους αέρος – επιφανείας. Διαθέτει επίσης και τα δίδυμα σιλό SA-N-4 που είναι τοποθετημένα σε κάθε πλευρά στις πόρτες του υποστέγου.

Η κλάση Slava δεν έχει εντυπωσιακό ή μεγάλο εξοπλισμό όπως το σύγχρονο Σοβιετικό καταδρομικό κλάσης Kirov – Project 1144, αλλά παραμένει ένα τρομερό πλοίο.

Το καταδρομικό κατευθυνόμενων πυραύλων Moskva (πρώην Slava), του ναυτικού της Ρωσικής Ομοσπονδίας καθελκύστηκε το 1979 και μπήκε σε υπηρεσία το 1983. Το 2000 δέχθηκε εκτεταμένη επισκευή εκσυγχρονισμού και μετονομάστηκε Moskva, με αριθμό σκάφους 121. Είναι η ναυαρχίδα του Ρωσικού Στόλου της Μαύρης Θάλασσας.

Τι γνωρίζει λοιπόν η Αρκούδα και θέλει να ξεχειμωνιάσει στα ζεστά νερά της Μεσογείου;

Η πρόσφατη ανάληψη δράσεων των Αμερικανών με κτυπήματα από αέρος θέσεων της ISIS στο Ιράκ και η προμήθεια του Ιρακινού στρατού με πολεμικές προμήθειες καθώς και του Κουρδιστάν μπορούν από μόνες τους να δικαιολογήσουν την κάθοδο του Moskva για τον φόβο νέας επέμβασης των Δυτικών στα πράγματα της Συρίας ή παίζεται κάτι πιο σημαντικό σε όλη την ευρύτερη περιοχή της Αν. Μεσογείου;

Όταν έχεις τον υπουργό Εξωτερικών της Τουρκίας, Μελβούτ Τσαβούσογλου- Mevlüt Çavuşoğlu, να εκφράζει τις επιφυλάξεις του για την κατάληξη των όπλων που θα αποστείλουν οι δυτικές χώρες στο Ιράκ για την καταπολέμηση του Ισλαμικού Κράτους και να λέει «Έχουμε εκφράσει την ευαισθησία μας στο ζήτημα αυτό, ότι υπάρχει περίπτωση τα όπλα αυτά να πέσουν στα χέρια της τρομοκρατικής οργάνωσης του Κουρδικού Εργατικού Κόμματος - PKK”.

Όταν η επικαιρότητα έχει άρθρα που σχετίζουν την δημιουργία και τις δράσεις της ISIS με τις ΗΠΑ και την Τουρκία.

Όταν η ISIS για λογαριασμό κάποιων κόβει τα νερά του Τίγρη και του Ευφράτη με κατάληψη φραγμάτων προσπαθώντας να ελέγξει τους ζωτικούς υδάτινους πόρους της Μεσοποταμίας, φυσικά με το αζημίωτο γιατί ταυτόχρονα βγάζει χρήματα με το λαθρεμπόριο πετρελαίου.

Τότε ο Ρώσος προγνωρίζει ότι κυοφορούνται νέες γεωπολιτικές εξελίξεις και μάλιστα σύντομα.
Αφού η Ρωσική Πολεμική Αεροπορία καλύπτει σαν ομπρέλα τον ζωτικό χώρο της Μαύρης Θάλασσας μέχρι και τα Στενά, το Moskva φαίνεται να γίνεται πλέον απαραίτητο σε μια άλλη περιοχή άμεσων γεωπολιτικών εξελίξεων όπως είναι η Ανατολική Μεσόγειος.

Γι αυτό δεν θα ήθελαν οι Ρώσοι το πλοίο αυτό να μπλοκαρισθεί με την απονενοημένη πράξη κάποιων να κλείσουν τα ΣΤΕΝΑ.
Τα "απόνερα" του Moskva κατεβάζουν τα προβλήματα της Ουκρανίας στην Ανατολική Μεσόγειο;
Άραγε ακούμε τις καμπάνες που κτυπούν ή έχουμε ηθελημένη βαρηκοΐα;

Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

Πληροφορίες: Δούκας Γαϊτατζής, Εχέδωρος
Πηγή 

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Λίβυοι νέοι εντάσσονται στην ΙΚΙΛ μέσω Τουρκίας...
Η ΜΙΤ συνεχίζει να «εκπαιδεύει τους υπανθρώπους του ISIS
Χώρες της Ευρώπης αγοράζουν πετρέλαιο από τους τζιχαντιστές!


Συνεχίζονται δίχως κανένα εμπόδιο οι μέσω Τουρκίας εντάξεις ατόμων στην ΙΚΙΛ. Εφημερίδα από την Λιβύη σε σημερινή της είδηση παραθέτει ένα εντυπωσιακό παράδειγμα.

Σύμφωνα με την εφημερίδα Libya Herald στην Τουρκία λειτουργεί δίκτυο μέσω του οποίου εντάσσονται νέοι απο την Λιβύη στην ΙΚΙΛ. Σύμφωνα με τις πληροφορίες που κοινοποίησε στην εφημερίδα ο πατέρας ενός από αυτούς τους νέους, υπάρχει άτομο ονόματι “Εμίρ” που μεταφέρει Λίβυους νέους μεταξύ Συρίας και Ιράκ για να ενταχθούν στην ΙΚΙΛ.

Σύμφωνα με όσα περιέγραψε στον πατέρα του ο Μουάντ, που μέσω Τουρκίας εντάχθηκε στην ΙΚΙΛ, η εντός 72 ωρών ένταξη από την Λιβύη στην ΙΚΙΛ είναι μια πολύ απλή διαδικασία. Ο πατέρας του περιγράφει πως δεν υπάρχει κανένα αστυνομικό εμπόδιο που θα σταματούσε αυτό το δίκτυο.

Η ΜΙΤ το οργανώνει, οι μαχητές της ΙΚΙΛ εκπαιδεύονται στο Άντεπ
Η Γερμανική Κρατική Τηλεόραση ARD δημοσίευσε εικόνες από εκπαίδευση μαχητών της ΙΚΙΛ σε στρατόπεδο στο Γκαζιάντεπ. Στην είδηση παρατίθεται ο ισχυρισμός πως από την Γερμανία έχουν πάει να ενταχθούν στην ΙΚΙΛ 400 άτομα και ότι η όλη οργάνωση γίνεται από την ΜΙΤ.

Στην είδηση παρατίθενται και οι απόψεις του δικηγόρου Μεχμέτ Ερντέμ που έχει προσληφθεί από οικογένειες που μέλη τους έχουν ενταχθεί στην ΙΚΙΛ. Ο δικηγόρος Ερντέμ αναφέρει πως τα τζαμιά έχουν καταστεί εστίες παροχών για την ΙΚΙΛ και δηλώνει:
¨Τα τζαμιά θα πρέπει να σταματήσουν να είναι εστίες τρομοκρατίας. Η ΜΙΤ εμπλέκεται σε αυτή την ιστορία. Οι νέοι από στρατόπεδα τρομοκρατίας στο Γκαζιάντεπ, μεταφέρονται σε Συρία και Β. Ιράκ. Στα σύνορα δεν γίνεται κανένας έλεγχος¨.
Πατέρας με τους δύο γιούς του στον πόλεμο κατά των τζιχαντιστών
O Ιχσάν Γκιουβερτζίν μαζί με τους γιούς του Χαίντάρ και Ροζάτ που πήραν μέρος στην αντίσταση του Μαχμούρ, τώρα υπερασπίζουν το Κουρδιστάν από τα χαρακώματα της αντίστασης στο Κιρκούκ. Η κοινή αντίσταση πατέρα και δύο γιών δείχνει το δίκιο του κουρδικού αγώνα για την ελευθερία.

O Ιχσάν Γκιουβερτζίν όπως εκατοντάδες άλλοι κάτοικοι του Μαχμούρ πήραν τον δρόμο της προσφυγιάς. Παρά την 22χρονη ζωή του μετανάστη που βίωσε, δεν υποχώρησε στο θέμα της ελευθερίας. Σήμερα στα 45 του χρόνια έχει 7 παιδιά δύο εκ των οποίων είναι κορίτσια. Το 1992 όταν ήρθε στον κόσμο ο μεγάλος του γιός ο Χαίντάρ, πήραν τον δρόμο της προσφυγιάς. Τα υπολοιπα 6 παιδιά ήρθαν στον κόσμο είτε στους δρόμους της προσφυγιάς είτε σε στρατόπεδα προσφύγων.

Πρώτα είχαν εξαναγκαστεί σε προσφυγιά από το χωριό τους το Σεγιρκέ στο Ουλούντερε του νομού Σιρνάκ, ως αποτέλεσμα της καταπιεστικής πολιτικής του τουρκικού κράτους που ασκήθηκε με πρόφαση την δράση των ανταρτών. Πρώτα πήγαν στην πόλη Ζάχο του Ν. Κουρδιστάν.

Ο Ιχσάν μαζί με δυο από τους γιούς του μετέχει στα χαρακώματα του Κερκούκ, ενώ ένας αδερφός του μετέχει στην λαϊκή αντίσταση στην Ροζάβα, ενάντια στις επιθέσεις των συμμοριών.

Ο Ιχσάν δηλώνει πως είναι υπερήφανος που πολεμά στα χαρακώματα μαζί με τους δυο γιούς του και ότι αισθάνεται πως είναι μια μεγάλη τιμή. Δηλώνουν με υπερηφάνεια πως θα δώσουν και το αίμα τους για τα εδάφη του Κουρδιστάν. Αναφέρουν πως προσήλθαν εθελοντικά και πως ότι και να γίνει θα υπερασπιστούν τον κόσμο.
O γιός του ο Χαϊντάρ δηλώνει πως αισθάνεται χαρά που βρίσκεται στο ίδιο χαράκωμα με τον πατέρα του κάτι που όπως λέει αποτελεί πηγή ενθουσιασμού. Τονίζει πως η υπεράσπιση του Κερκούκ και του Ν. Κουρδιστάν αποτελεί πατριωτικο καθήκον.

Χώρες της Ευρώπης αγοράζουν πετρέλαιο από τους τζιχαντιστές
Η πρόεδρος της επιτροπής της Ε.Ε. για το Ιράκ πρέσβης Γιάνα Χιμπάσκοβα δήλωσε πως κάποιες χώρες της Ε.Ε. αγοράζουν το πετρέλαιο της ΙΚΙΛ.
Η Χιμπάσκοβα μιλώντας στην Επιτροπή Εξωτερικών υποθέσεων της Ε.Ε., παρά τις επίμονες ερωτήσεις, δεν ανακοίνωσε τα ονόματα των χωρών της Ε.Ε. που αγοράζοντας το πετρέλαιο της ΙΚΙΛ, διασφαλίζουν την χρηνατοδότηση της.
Η Χιμπάσκοβα ανέφερε πως η μεταφορά του πετρελαίου της ΙΚΙΛ γίνεται με βυτία μέσω χωρών της περιοχής και ότι για να παρεμποδίσει η Ε.Ε. αυτό το εμπόριο, είναι ανάγκη να ασκηθεί πίεση στο Ιράν, στην αυτόνομη διοίκηση του Β. Ιράκ και στην Τουρκία.
Η Χιμπάσκοβα ανέφερε πως οι χώρες που βοηθούν με όπλα τους πεσμεργκά, “δεν κινούνται συντονισμένα, δεν καταγράφονται οι παραδόσεις και ότι δεν υπάρχει καμία εγγύηση πως αυτά δεν θα φτάσουν στα χέρια της ΙΚΙΛ ή άλλων οργανώσεων

Πηγή «Τουρκικά Νέα»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Δρ. Paul Craig Roberts (ΗΠΑ)
Μετάφραση Κριστιάν

Ο Herbert E. Meyer (φωτογραφία κάτω), ένας τρελός που ήταν κάποτε ειδικός βοηθός του διευθυντή της CIA κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης Ρήγκαν, έγραψε ένα άρθρο που καλεί για δολοφονία του Ρώσου Προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν

Αν μπορούσαμε να «τον κάνουμε να φύγει από το Κρεμλίνο με τα δύο πόδια μπροστά με μια τρύπα πίσω από το κεφάλι, θα ήταν καλό για όλους μας». 

Όπως το απεικονίζει πολύ καλά αυτός ο τρελός Meyer, η τρέλα που η Ουάσινγκτον έχει χύσει σε όλο τον κόσμο δεν γνωρίζει πλέον καμία αυτοσυγκράτηση. 
Ο Χοσέ Μανουέλ Μπαρόζο (Jose Manuel Barroso), μια μαριονέτα της Ουάσιγκτον που εγκαταστάθηκε ως Πρόεδρο της Επιτροπής της ΕΕ, παραποίησε το περιεχόμενο της πρόσφατης εμπιστευτικής τηλεφωνικής συνομιλίας του με τον Πρόεδρο Πούτιν, δηλώνοντας στα ΜΜΕ ότι ο Πούτιν είχε κάνει απειλές: «Αν θέλω, μπορώ να πάρω το Κίεβο σε δύο εβδομάδες».

Προφανώς, ο Πούτιν δεν εξέφρασε καμία απειλή. 
Μια απειλή θα ήταν ασυμβίβαστη με τη διπλωματική προσέγγιση του Πούτιν ενώπιον της στρατηγικής απειλής που η Ουάσιγκτον και οι μαριονέτες του ΝΑΤΟ θέτουν στη Ρωσία στην Ουκρανία. 
Ο μόνιμος Αντιπρόσωπος της Ρωσίας στην ΕΕ, Vladimir Chizhov, δήλωσε ότι αν ο Μπαρόζο επιμένει για το ψέμα του, η Ρωσία θα δημοσιοποιήσει την πλήρη καταγραφή της συνομιλίας τους.
Οποιοσδήποτε είναι εξοικειωμένος με τη διαφορά μεταξύ του ρωσικού και ουκρανικού στρατού γνωρίζει ότι ο ρωσικός στρατός θα έπαιρνε ολόκληρη την Ουκρανία σε μόλις 14 ώρες και όχι σε 14 ημέρες. 
Θυμηθείτε τι συνέβη με τον γεωργιανό στρατό, εκπαιδευμένο και εξοπλισμένο από τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ, όταν η Ουάσιγκτον έβαλε τις ηλίθιες γεωργιανές μαριονέτες στη Νότια Οσσετία. Ο γεωργιανός στρατός, που υποστηριζόταν από τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ κατέρρευσε εναντίον της ρωσικής αντεπίθεσης σε 5 ώρες.


Το ψέμα της μαριονέτας της Ουάσιγκτον Μπαρόζο δεν είναι αντάξιο ενός σοβαρού προσώπου.
Αλλά που υπάρχει σοβαρό πρόσωπο στην εξουσία στην Ευρώπη; Πουθενά. 
Οι λίγοι σοβαροί άνθρωποι είναι μακριά από την εξουσία. 
Ας εξετάσουμε τον Γενικό Γραμματέα του ΝΑΤΟ, Άντερς Ράσμουσεν. 
Διετέλεσε Πρωθυπουργός της Δανίας και είδε ξαφνικά ότι μπορούσε να αναδυθεί πέρα από τη Δανία στη διεθνή σκηνή υπηρετώντας την Ουάσιγκτον ως μαριονέτα. 
Ως πρωθυπουργός, ο ίδιος υποστήριξε σθεναρά την παράνομη εισβολή στο Ιράκ από την Ουάσινγκτον, λέγοντας ότι «γνωρίζουμε ότι ο Σαντάμ Χουσεΐν διαθέτει όπλα μαζικής καταστροφής». Φυσικά αυτός ο τρελός δεν διάθετε καμία γνώση για κάτι τέτοιο, αλλά και γιατί θα ήταν προβληματικό αν το Ιράκ διέθετε τέτοια όπλα; Πολλές χώρες έχουν όπλα μαζικής καταστροφής.

Σύμφωνα με τον κανόνα αξιολόγησης των προσώπων που εξυπηρετούν τη Ουάσιγκτον, προήχθη το νούμερο Ράσμουσεν.
Το πρόβλημα με τη προαγωγή των αδίστακτων ηλίθιων είναι ότι θυσιάζουν την τύχη του κόσμου για τη σταδιοδρομία τους. Ο Ράσμουσεν έβαλε όλη την Ανατολική και Δυτική Ευρώπη στο χείλος του αφανισμού. Ο Ράσμουσεν ανακοίνωσε την δημιουργία μιας δύναμης που θα είναι αιχμή του δόρατος ικανή να οδηγήσει ένα πόλεμο αστραπή (Blitzkrieg) κατά της Ρωσίας. Αυτό που η μαριονέτα της Ουάσιγκτον ονομάζει «σχέδιο ετοιμότητας για δράση» δικαιολογείται ως απάντηση στην« επιθετική συμπεριφορά της Ρωσίας στην Ουκρανία».

«Η δύναμη αιχμή του δόρατος» του Ράσμουσεν θα καταστραφεί με κάθε ευρωπαϊκή πρωτεύουσα. Τι είδος ηλίθιου θα προκαλούσε μια πυρηνική υπερδύναμη με αυτόν τον τρόπο;
Ο Ράσμουσεν κατήγγειλε την  «επιθετική συμπεριφορά της Ρωσίας», αλλά δεν έχει καμία απόδειξη για το τι λέει. Η Ρωσία στάθηκε στο περιθώριο, ενώ η κυβέρνηση-μαριονέτα της Ουάσινγκτον στο Κίεβο βομβάρδισε και επιτέθηκε σπίτια αμάχων, νοσοκομεία, σχολεία και εξέδωσε μια σταθερή ροή ψεμάτων ενάντια στη Ρωσία. 
Η Ρωσία απέρριψε τα αιτήματα των νέων ανεξάρτητων επαρχιών της ανατολικής και νότιας Ουκρανίας, των πρώην περιοχών της Ρωσίας να ενωθούν με τη Ρωσία. 

Όπως το γνωρίζουν οι αναγνώστες, θεωρώ την απόφαση του Πούτιν ως σφάλμα, αλλά τα γεγονότα μπορούν και να αποδείξουν ότι κάνω λάθος και είμαι έτοιμος να το δεχτώ. 
Προς το παρόν, γεγονός είναι ότι οποιαδήποτε πράξη βιαίας συμπεριφοράς  είναι το αποτέλεσμα της υποστήριξης των Ηνωμένων Πολιτειών, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των Ναζί προς το Κίεβο. Οι ουκρανικές Ναζί πολιτοφυλακές είναι αυτές που επιτίθενται κατά αμάχων στα πρώην εδάφη της Ρωσίας στην ανατολική και νότια Ουκρανία. Ορισμένος αριθμός ουκρανικών στρατιωτικών μονάδων αυτομόλησε στις ανεξάρτητες δημοκρατίες.
Ναι, οι Ναζί.
Το δυτικό μέρος της Ουκρανίας ήταν η μητρική έδρα του ναζιστικού ουκρανικού στρατού SS που πολέμησε υπέρ του Χίτλερ. 
Σήμερα, οι οργανωμένες πολιτοφυλακές από το Δεξί Τομέα και άλλες δεξιές πολιτικές οργανώσεις φέρνουν το ναζιστικό έμβλημα του ναζιστικού ουκρανικού στρατού SS. 
Αυτοί είναι οι άνθρωποι που υποστηρίζου η Ουάσιγκτον και η ΕΕ. 

Αν οι Ουκρανοί Ναζί  δεν μπορούν να νικήσουν στον πόλεμο κατά της Ρωσίας,  θα στραφούν προς τη Δύση, όπως το έκανε ο ισλαμιστικός στρατός του ΙΚΙΛ (Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ, της Συρίας και του Λεβάντε) που χρηματοδοτείται από την Ουάσιγκτον που πυροδότησε τον πόλεμο στη Λιβύη και τη Συρία. 
Αυτή τη στιγμή το ΙΚΙΛ συμμετέχει στην αναδιαμόρφωση της Μέσης Ανατολής, και η Ουάσιγκτον φαίνεται ανήμπορη.

Ο William Binney, ένας πρώην ανώτερος αξιωματούχος της Εθνικής Υπηρεσίας Ασφαλείας (NSA) των ΗΠΑ, και οι συνεργάτες του της CIA και των στρατιωτικών μυστικών υπηρεσιών  έγραψαν στη Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ  καλώντας την να προσέξει τα ψέματα του Ομπάμα κατά την επόμενη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στην Ουαλία. Οι αξιωματούχοι των αμερικανικών μυστικών συμβουλεύουν στη Μέρκελ να θυμηθεί την ιστορία «των όπλων μαζικής καταστροφής» του Ιράκ και να μη εξαπατηθεί και πάλι, αυτή τη φορά στο πλαίσιο της σύγκρουσης με τη Ρωσία.

Το ερώτημα είναι: ποιον εκπροσωπεί η Μέρκελ; Τη Ουάσιγκτον ή τη Γερμανία; 
Μέχρι στιγμής, η Μέρκελ έχει εκπροσωπήσει την Ουάσιγκτον και όχι τα γερμανικά οικονομικά συμφέροντα, ούτε τον γερμανικό λαό, ούτε τα συμφέροντα της Γερμανίας ως χώρα. 

Εδώ είναι ένα παράδειγμα μιας εκδήλωσης στη Δρέσδη, όπου το πλήθος αντιτίθεται στην ομιλία της Μέρκελ, φωνάζοντας «kriegstreiber (πολεμοχαρής)»,«ψεύρα, ψεύτρα», και  «όχι πόλεμος με τη Ρωσία»
Κατά τη διάρκεια του διδακτορικού μου, ο επιβλέπον καθηγητής μου, ο οποίος έγινε ανώτερος αξιωματούχος του Πενταγώνου με αποστολή να λήξει τον πόλεμο του Βιετνάμ, απαντώντας σε ερώτησή μου σχετικά με το πώς η Ουάσιγκτον πάντα κατάφερε να επιβάλει στους Ευρωπαίους αυτό που θέλει η Ουάσιγκτον, μου απάντησε:
«τα χρήματα, τους δίνουμε χρήματα». «Την εξωτερική βοήθεια;», ρώτησα,

«Όχι, δίνουμε στους Ευρωπαίους πολιτικούς βαλίτσες γεμάτες με χρήματα (“bag fulls of money)» . «Ήταν όλοι προς πώληση, και τους αγοράσαμε. Και έρχονται και αναφέρονται».
Ίσως αυτό να εξηγεί τα 50 εκατ. δολάρια που μάζεψε ο Τόνι Μπλερ σε ένα χρόνο.

Τα δυτικά μέσα ενημέρωσης, ο μεγαλύτερος οίκος ανοχής στον κόσμο, περιμένει απελπισμένα τον πόλεμο. 
Η συντακτική επιτροπή της  Washington Post,  που έγινε τώρα μια εφημερίδα-τρόπαιος στα χέρια του δισεκατομμυριούχου ιδιοκτήτη του Amazon.com, δημοσίευσε ένα κύριο άρθρο στις 31 Αυγούστου, που περιλαμβάνει όλα τα ψέματα που προέρχονται από την Ουάσιγκτον (και του Post ) για τον Πούτιν .
Ο ιδιοκτήτης του Amazon.com  θα ξέρει χωρίς αμφιβολία πως να εμπορεύονται τα προϊόντα στο διαδίκτυο, αλλά και όσον αφορά τη διαχείριση μιας εφημερίδας, η διαχείριση του είναι απελπιστική. Οι συντάκτες της Washington Post  μετέτρεψαν το τρόπαιο του σε περίγελο του κόσμου.

Εδώ είναι οι ανόητες κατηγορίες που διατύπωσαν οι συντάκτες του δισεκατομμυριούχου εναντίον του Πούτιν στην εφημερίδα του:

«Οι πολιτοφυλακές που χρηματοδοτούνται από τους Ρώσους στην Ουκρανία» είναι υπεύθυνες για «την κατάρριψη το αεροπλάνο γραμμής της Μαλαισίας τον Ιούλιο». «Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης που ελέγχονται από το ρωσικό κράτος» είπαν ψέματα και παραπληροφορούν το ρωσικό λαό για τους υπεύθυνους της συντριβής του αεροσκάφους».
«Ο κ. Πούτιν, ο Μέγας Ψεύτης, δείχνει γιατί είναι σημαντικό να υποστηριχτεί ένας ελεύθερος τύπος, όπου υπάρχει και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, όπως το Radio Free Europe που φέρνουν την αλήθεια στους ανθρώπους που την έχουν ανάγκη».

Ως πρώην αρχισυντάκτης της  Wall Street Journal, μπορώ να πω με σιγουριά ότι αυτή η ασυνήθιστη προπαγάνδα στα πλαίσια ενός πρωτοσέλιδου θα είχε ως αποτέλεσμα την άμεση απόλυση όλων των ενδιαφερομένων μερών. Στην εποχή μου, η  Washington Post  θεωρούταν ως πράκτορας της CIA ανάμεσα στα μέλη του Κογκρέσου. Σήμερα, το Post  έχει βυθιστεί πολύ κάτω από αυτή τη φήμη.

Έζησα πλημμύρες προπαγάνδας από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης κατά τη διάρκεια της ζωής μου, αλλά αυτό το πρωτοσέλιδο της Washington Post  κέρδισε το μπρελόκ. Το πρωτοσέλιδο δείχνει πώς οι δημοσιογράφοι, οι αρθρογράφοι αγνοούν τα πάντα εκτός αν είναι τελείως  διεφθαρμένοι. Υποθέτει επίσης ότι οι αναγνώστες είναι εντελώς απληροφόρητοι. 

Αν οι ρωσικές στρατιωτικές μονάδες είχαν μπει σε δράση στην ανατολική Ουκρανία, η κατάσταση θα ήταν ακριβώς όπως περιγράφεται από  τον Αλέξανδρο Zakharchenko  και τον  Ντμίτρι Orlov:
Η Ουκρανία δεν θα υφίσταται πλέον. 

Η Ουκρανία θα ήταν πάλι μέρος της Ρωσίας, όπως ήταν για αιώνες πριν η Ουάσιγκτον εκμεταλλευτεί την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης για να αποκλείσει την Ουκρανία μακριά από τη Ρωσία.

Το ερώτημα που τίθεται είναι: πόσο καιρό θα έχει η Ρωσία την υπομονή να αντέξει τα τεράστια ψέματα και προκλήσεις της Δύσης; 
Δεν έχει σημασία ο τρόπος που Ρωσία αποφεύγει να παρέμβει, η Ρωσία κατηγορείται για το χειρότερο. 
Ως εκ τούτου, η Ρωσία μπορεί να προκαλέσει το χειρότερο.

Το ΝΑΤΟ δεν θα μπορεί να κάνει τίποτα, αν η Ρωσία αποφάσιζε ότι η Ουκρανία στα χέρια της Ουάσιγκτον, παραείναι μεγάλη στρατηγική απειλή, και αποφάσιζε να ενσωματώσει την Ουκρανία στη Ρωσία, της οποίας ήταν μέρος για αιώνες. 
Οποιαδήποτε δύναμη του ΝΑΤΟ που θα σταλεί θα συνεπάγεται ένας πόλεμος που το ΝΑΤΟ δεν μπορεί να κερδίσει. Ο γερμανικός πληθυσμός, που θυμάται τις συνέπειες του πολέμου με τη Ρωσία, θα ανέτρεπε τη κυβέρνηση-μαριονέτα της Ουάσιγκτον. Θα κατάρρεαν το ΝΑΤΟ και η Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ η Γερμανία θα εγκατέλειπε το παράλογο κατασκεύασμα που εξυπηρετεί τα συμφέροντα της Ουάσιγκτον σε βάρος της Ευρώπης.

Όταν συμβεί αυτό, ο κόσμος θα έχει ειρήνη. Αλλά όχι πριν.
Για όσους ενδιαφέρονται για το πώς λειτουργεί αυτή η γη προπαγάνδας, η κυβέρνηση μαριονέτα στην Ουάσιγκτον στο Κίεβο αποδίδει την ήττα των στρατιωτικών της δυνάμεων στη Δημοκρατία του Ντόνετσκ στην παρουσία ρωσικών στρατιωτικών μονάδων εντός του στρατού του Ντόνετσκ. 
Αυτή είναι η προπαγάνδα που μεταδίδεται στα δυτικά της Ουκρανίας και των Δυτικών των «εκπορνευμένων (presstitute)» μέσων ενημέρωσης, μια συλλογή πόρνων που αναμεταδίδουν την προπαγάνδα χωρίς καμία έρευνα. 

Ωστόσο, το Κίεβο αντιμετωπίζει μια διαφορετική ιστορία με το ΔΝΤ.
Το Κίεβο δεν μπορεί να λάβει χρήματα από το ΔΝΤ για να πληρώσει τους δυτικούς πιστωτές του αν η Ουκρανία είναι σε πόλεμο. 

Τα δυτικά μέσα ενημέρωσης παραμένουν αδιάφορα σε όλα τα γεγονότα. Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι τα ψέματα. Μόνο τα ψέματα.

Η  Washington Post, η New York Times, το CNN, η Foxnews, η Die Welt, ο γαλλικός Τύπος, ο βρετανικός Τύπος, όλοι παρακαλούν: «Παρακαλώ, Ουάσιγκτον, δώσε μας πιο εντυπωσιακά ψέματα που μπορούμε να διαδίδουμε. Η οικονομική υγεία μας  τα χρειάζεται. Γιατί να ανησυχούμε για τον πόλεμο και την ανθρώπινη φυλή, αν μπορούμε να ανακτήσουμε τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα».


Paul Craig Roberts

Πρωτότυπο άρθρο στα αγγλικά:
Warning to the World: Washington and its NATO and EU Vassals are Insane, που Δημοσιεύθηκε 5 Σεπ., 2014

About the author:

Paul Craig Roberts, former Assistant Secretary of the US Treasury and Associate Editor of the Wall Street Journal, has held numerous university appointments. He is a frequent contributor to Global Research. Dr. Roberts can be reached at http://paulcraigroberts.org
GLOBAL RESEARCH (Γαλλική Έκδοση)


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Τι συμβαίνει τις περισσότερες φορές μετά τον αποκεφαλισμό της ηγεσίας μιας τρομοκρατικής οργάνωσης...
 
Μετάφραση – Απόδοση Γ. Μοτσάκος
Ειδικός σε θέματα Άμυνας Ασφάλειας και Πληροφοριών
Πηγή «Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!»


Την Παρασκευή, το αμερικανικό Πεντάγωνο επιβεβαίωσε ότι, οι αμερικανικές αεροπορικές επιδρομές στην Σομαλία την περασμένη εβδομάδα, «εξουδετέρωσαν πλήρως» τον Ahmed Abdi Godane, ηγέτη και συν-ιδρυτή της Αλ Κάιντα, που συνδέετε άμεσα με την ισλαμική ομάδα al-Shabab. «Η απόσυρση του Godane από το πεδίο της μάχης, αποτελεί μια σημαντική όσο και συμβολική απώλεια για την Αλ-Σαμπάαμπ», δήλωσε ο εκπρόσωπος τύπου του πενταγώνου Υποναύαρχος John Kirby.

Ο θάνατος του ισλαμιστή πολέμαρχου αποτελεί ίσως την μεγαλύτερη απώλεια. Οι στοχευμένες αποστολές αεροπορικών βομβαρδισμών, λόγω των ειδικών διεργασιών που απαιτούν, με στόχο την εξουδετέρωση ηγετών των τρομοκρατικών οργανώσεων, είναι αναμφισβήτητα το πιο κρίσιμο συστατικό της αντιτρομοκρατικής στρατηγικής της κυβέρνησης Ομπάμα, το οποίο ο συνάδελφός μου Stephanie Gaskell συνόψισε ως εξής:

«Απαιτείται η συμμαχία μας με τα τοπικά έθνη, με σκοπό να οικοδομήσουμε ισχυρές σχέσεις ιδιαίτερα στον τομέα της κατασκοπείας, για τη επιτυχία των αεροπορικών επιδρομών ακριβείας, για να αποφευχθεί το ενδεχόμενο χρησιμοποίησης αμερικανών στρατιωτών σε επιχειρήσεις επί του εδάφους», όμως η φήμη του "αποκεφαλισμού" της ηγεσίας μιας εξτρεμιστικής οργάνωσης στηρίζεται στην υπόθεση, ότι η απώλεια του συνόλου της ηγεσίας μιας εξτρεμιστικής ομάδας υποβαθμίζει ή μικραίνει την ομάδα ως σύνολο, καθιστώντας την λιγότερο βίαιη ή την οδηγεί στην πλήρη κατάρρευση. Η υπόθεση και ο σχεδιασμός είναι ακριβής, χωρίς ερωτηματικά, άλλωστε η ιστορία της τρομοκρατίας και η δράση εξτρεμιστικών ομάδων των οποίων οι ηγέτες έχουν σκοτωθεί ή συλληφθεί, δεν αφήνει καμία αμφιβολία.

Υπήρξαν περιπτώσεις προφίλ ενός ηγέτη τρομοκρατικής οργάνωσης, του οποίου ο θάνατος ή η σύλληψη να έχει αποδυναμώσει σημαντικά την οργάνωση. Τα στελέχη του Κουρδικού Εργατικού Κόμματος, για παράδειγμα, μείωσαν κατά πολύ τις επιθέσεις τους στην Τουρκία, μετά τη σύλληψη του ηγέτη τους Αμπντουλάχ Οτσαλάν το 1999. Αναλυτές τόνισαν ότι η μέθοδος του «αποκεφαλισμού της ηγεσίας» μιας οργάνωσης, αντιμετώπισε αποφασιστικά τα τρομοκρατικά χτυπήματα της ιαπωνικής οργάνωσης Aum Shinrikyo και της οργάνωσης «Φωτεινό Μονοπάτι του Περού». Από την άλλη πλευρά, το Ισραήλ έχει βάλει στο στόχαστρο τους ηγέτες της Χαμάς για πολλά χρόνια, με αποτέλεσμα η Παλαιστινιακή ομάδα να εμφανίζει σημάδια διάλυσης. Οι αιματηρές μάχες διαδοχής στο εσωτερικό του μεξικανικού καρτέλ των ναρκωτικών μετά την «αποκεφαλισμό στελεχών της ηγεσίας» αποδεικνύει ότι η προσέγγιση αυτή μπορεί πραγματικά να αυξήσει τη βία στο εσωτερικό μιας ομάδας.

Πιο συστηματικές μελέτες για τον «αποκεφαλισμό» της ηγεσίας μια οργάνωσης, επιβεβαιώνει ότι τα στοιχεία για το ποσοστό επιτυχίας της είναι μικτά. Το 2009, για παράδειγμα, η Jenna Jordon της Georgia Tech εξέτασε 298 περιπτώσεις ηγετών τρομοκρατικών οργανώσεων που έγιναν στόχοι μεταξύ 1945 και 2004, σύμφωνα με τα ευρήματά της, οι οργανώσεις που βιώνουν την απώλεια της ηγεσίας τους, σε πολλές περιπτώσεις παραμένουν ενεργές, (όπως υπολογίζετε και στην λίστα του Στέιτ Ντιπάρτμεντ για τις τρομοκρατικές οργανώσεις), περισσότερο από τις οργανώσεις που διαλύονται για άλλους λόγους. "Οι Οργανώσεις που δεν είχαν σκοτωθεί οι ηγέτες τους, είναι πιο πιθανό να διαλυθούν, από εκείνους που έχουν υποστεί την απώλεια της ηγεσίας τους", κατέληξε ή ίδια.

Αλλά διαφορετικά μέτρα αποδίδουν διαφορετικά συμπεράσματα. Εξετάζοντας 90 αντι-αντάρτικες επιχειρήσεις την περίοδο 1975-2003, ο Patrick Johnston του RAND Corporation βρήκε στοιχεία το 2012, που αποδείκνυαν ότι στην περίπτωση του αποκεφαλισμού της ηγεσίας μιας ομάδας ανταρτών, αυξήθηκαν οι πιθανότητες της νίκης μιας κυβέρνησης σε επιχειρήσεις αντι-ανταρτικού τύπου. Μία μελέτη από το Πανεπιστήμιο του Northeastern Max Abrahms και του Πανεπιστημίου του Michigan Philip Potter, αναφέρουν ότι ο αποκεφαλισμός της ηγεσίας μπορεί να αυξήσει τις απώλειες μεταξύ των αμάχων. Οι ανταρτικές ομάδες στην περιοχή Αφγανιστάν-Πακιστάν, σύμφωνα με τα πανεπιστήμια Abrahms και Potter, «είχαν σημαντικά λιγότερο διακρίσεις ως προς τη στόχευση των επιλογών τους», με άλλα λόγια, ήταν πιο πιθανό να στοχεύουν αμάχους μετά τον αφανισμό της ηγεσίας τους, από αεροπορικές επιδρομές drones.

«Η ηγεσία μπορεί να έχει πραγματικά μια περιοριστική επίδραση στα χαμηλόβαθμα στελέχη», αναφέρει το πανεπιστήμιο Abrahms. Για παράδειγμα, ο νυν ηγέτης της Αλ-Κάιντα, Αϊμάν αλ-Ζαουάχρι, ανέθεσε στο «βαθμοφόρο» προσωπικό του να «αποφύγει τις παράπλευρες απώλειες», και ως γνωστόν να αποχωριστεί από τον ISIS, τον Φεβρουάριο, λόγω της σκληρότητας που επιδείκνυε η νεοεμφανισθείσα οργάνωση. Το πανεπιστήμιο Abrahms εικάζει ότι με αυτή την έννοια, ότι ο «αποκεφαλισμός» μπορούσε έμμεσα και με την πάροδο του χρόνου να μειώσει τη διάρκεια ζωής μιας τρομοκρατικής ομάδας, δεδομένου ότι οι οργανισμοί συνήθως χάνουν την λαϊκή υποστήριξη, όταν προκαλούν μεγάλες απώλειες στους αμάχους. Αλλά αυτό σημαίνει ότι οι αξιωματούχοι της αντιτρομοκρατίας κάνουν έναν ζοφερό υπολογισμό: ότι οι ηγέτες των τρομοκρατικών οργανώσεων μπορούν να επωφεληθούν από τους πολίτες μακροπρόθεσμα, αλλά βραχυπρόθεσμα τους θέτουν σε άμεσο κίνδυνο.

Η αποτελεσματικότητα της « εξουδετέρωσης των ηγετών των τρομοκρατικών οργανώσεων» εξαρτάται εν μέρει από την φύση της ομάδας. Το 2008 σύμφωνα με το βιβλίο «Πώς τελειώνει η τρομοκρατία», του Audrey Kurth Cronin από το πανεπιστήμιο George Mason University, εντοπίζει ότι ο αποκεφαλισμός της ηγεσίας μιας τρομοκρατικής οργάνωσης, αποτελεί έναν από τους πολλούς παράγοντες που ιστορικά λαμβάνονται υπόψη, σε συνδυασμό με την διάλυση των τρομοκρατικών οργανώσεων, με τις διαπραγματεύσεις, την απώλεια της λαϊκής υποστήριξης, καθώς και την καταστολή, μεταξύ των άλλων. "Εκείνοι που εξουδετερώθηκαν, " γράφει ο ίδιος, «έχουν την τάση να είναι ιεραρχικά δομημένοι από νέους, που χαρακτηρίζονται από τη λατρεία της προσωπικότητας, και την έλλειψη ενός βιώσιμου διαδόχου. « Στη δική του μελέτη, στην Ιορδανία βρέθηκε ότι οι θρησκευτικές οργανώσεις "είναι ιδιαίτερα ανθεκτικές στην εξουδετέρωση της ηγεσίας τους».

Οπότε τι είδους οργανισμός είναι ξαφνικά η ακέφαλη οργάνωση al-Shabab; αναφέρει ο Kenneth Menkhaus, καθηγητής πολιτικών επιστημών στο Davidson College, ο οποίος έχει μελετήσει την ομάδα, επισημαίνοντας ότι ο Godane ήταν σαφώς η «κινητήρια δύναμη της al-Shabab καθώς και ο ιθύνων νούς της στρατηγικής και της πολιτικής της οργάνωσης. Αλλά επίσης είναι δυνατό η ομάδα να έχει γίνει πιο αποκεντρωμένη από την ηγεσία της Αφρικανικής Ένωσης κάτι που οδήγησε την al-Shabab στις μεγάλες πόλεις στην Σομαλία. Αν έχουν δημιουργήσει εκτεταμένες κυψέλες στελεχών στην ύπαιθρο που ενεργούν αυτόνομα, ο θάνατος του ηγέτη τους, Godane δεν μπορεί να σημαίνει και πολλά πράγματα για την οργάνωση σε τοπικό επίπεδο.

Στην πραγματικότητα, όπως αναφέρει ο Menkhaus, «η Shabab έχει ήδη βιώσει τον αποκεφαλισμό» και κατάφερε να ανακάμψει. Μετά από μια αεροπορική επιδρομή των ΗΠΑ σκοτώθηκαν ο τότε ο αρχηγός της ομάδας στο Άντεν, Hashi Ayro το 2008,ο "Godane παρενέβη και τότε και η συνέχεια ήταν business as usual". Πράγματι, μετά το θάνατο του Ayro, και ενώ ο Godane είχε εδραιώσει τη θέση του, η Αλ-Σαμπάμπ διεξήγαγε υψηλότερου προφίλ επιθέσεις εκτός Σομαλίας: η επίθεση στο εμπορικό κέντρο Westgate στο Ναϊρόμπι, στην Κένυα, σκότωσε περίπου 70 ανθρώπους. Η Al-Shabab έχει ήδη βρει πιθανόν τον διάδοχο του Godane, και η κυβέρνηση της Σομαλίας έχει σε γνώση της, από τις μυστικές υπηρεσίες της, ότι η ομάδα σχεδιάζει επιθέσεις σε εκπαιδευτικά και ιατρικά ιδρύματα.

«Για όλους αυτούς τους λόγους, ο Cronin μου λέει, ότι η al-Shabab δεν ταιριάζει το μοντέλο της ομάδας που θα χαθεί μετά από ένα «αποκεφαλισμό της ηγεσίας» της οργάνωσης». «Δεν βλέπω σαν μια προσωπολατρία αλλά περισσότερο σαν μια αποκεντρωμένη διοίκηση, που αποτελείται από ένα συνονθύλευμα ανταγωνιστικών ατόμων, που έχουν αφοσίωση στις φατρίες, ντόπιοι εναντίον αλλοδαπών, στις εκτελέσεις και στις δολοφονίες», γράφει σε ένα μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου ο ίδιος.

Η Μακροζωία της οργάνωσης Al-Shabab θα μπορούσε επίσης να εξαρτάται από την προσφορά χορήγησης αμνηστίας από την κυβέρνηση της Σομαλίας, στους μαχητές της οργάνωσης, στον απόηχο της αεροπορικής επιδρομής της περασμένης εβδομάδας, δηλώνει ο Menkhaus. Η αμνηστία θα μπορούσε να κερδίσει χώρο μέσα από τις εσωτερικές ρωγμές, που έχουν ανοίξει από τη μελλοντική κατεύθυνση της τρομοκρατικής οργάνωσης στον απόηχο του θανάτου του Godane. Ευρείας κλίμακας αποστασίες θα μπορούσαν ακόμη να αποτελέσουν πλήγμα για την Αλ-Σαμπάμπ.

Εάν οι ηγέτες της al-Shabab δεχθούν την αμνηστία και προσπαθήσουν να πάρουν μέρος στον καταμερισμό εξουσίας της κυβέρνησης, δηλώνει ο Menkhaus, τότε οι ΗΠΑ θα πρέπει να εξετάσουν ποιοι πρώην τρομοκράτες θα είναι πρόθυμοι να ασχοληθούν, κάτω από ένα πλαίσιο βέβαια συνεργασίας με την κυβέρνηση της Σομαλίας. "Ποιος θα μπορέσει να ζήσει με αυτούς; Και όταν πούμε ότι, «δεν υπάρχει τρόπος;»

Αυτά τα είδη των ερωτήσεων θα αυξηθούν περισσότερο, οι ΗΠΑ φαίνεται αυτήν ειδικά την στιγμή να στοχεύουν τον ηγέτη του ISIS Αμπού Μπακρ αλ-Μπαγκντάντι, σκοτώνοντας παράλληλα και από τα μέλη του εσωτερικού κύκλου του της οργάνωσης στο Ιράκ. Η στόχευση στην ηγεσία της οργάνωσης μπορεί να είναι ταχύτατη, χωρίς ομάδες εδάφους, από τον φόβο πρόκλησης αντιποίνων στον αθώο πληθυσμό. Αλλά δεν θα πρέπει, είτε για την οργάνωση του ISIS, είτε για οποιαδήποτε εξτρεμιστική ομάδα, να τραβήξει το σχέδιο αυτό επί μακρόν.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 


Οργανισμός Ισλαμικής Διάσκεψης: Ενίσχυση νεοθωμανικής ανθελληνικής πολιτικής 

Της Αντωνίας Δήμου*

Η 41η Διάσκεψη των ΥΠΕΞ του Οργανισμού Ισλαμικής Διάσκεψης (ΟΙΔ) που πραγματοποιήθηκε στη Τζέντα της Σαουδικής Αραβίας από τις 18 έως τις 19 Ιουνίου 2014 εξέδωσε δύο αποφάσεις που λήφθηκαν από την ολομέλεια του Οργανισμού, οι οποίες εγγίζουν άμεσα την Ελλάδα και την Κύπρο. Η πρώτη απόφαση φέρει τίτλο «η Κατάσταση στην Κύπρο» (Res. No19/41 POL), και η δεύτερη τιτλοπορείται ως: «η Κατάσταση της Τουρκο-μουσουλμανικής Μειονότητας στη Δυτική Θράκη και του Μουσουλμανικού Πληθυσμού της Δωδεκανήσου» (Res. No 3/41-MM).
Η απόφαση για το Κυπριακό εστιάζει στην άρση της απομόνωσης της τουρκοκυπριακής πλευράς, την επέκταση των σχέσεων σε όλους τους τομείς και την ανταλλαγή υψηλόβαθμων επισκέψεων αντιπροσωπειών των κρατών-μελών του οργανισμού με την τουρκοκυπριακή πλευρά, ενώ κατηγορεί τους Ελληνοκύπριους… για υπερεξοπλισμούς (!!!) και καταδικάζει τη συμφωνία που υπεγράφη ανάμεσα στην ελληνοκυπριακή κυβέρνηση με το Ισραήλ για την οριοθέτηση θαλάσσιων οικονομικών ζωνών εκτοξεύοντας ευθείες κατηγορίες περί μονομερών διεκδικήσεων στην Ανατολική Μεσόγειο(!!!).

Η απόφαση για την «τουρκο-μουσουλμανική» μειονότητα στην Ελλάδα υιοθετεί προηγούμενα ψηφίσματα, ότι δήθεν η μειονότητα αποστερείται των δικαιωμάτων της όσον αφορά στις ευκαιρίες για εκπαίδευση στη μητρική γλώσσα (σ.σ.: τουρκική), τη δυνατότητα εκτέλεσης των θρησκευτικών της καθηκόντων, τη διοίκηση των ισλαμικών ιδρυμάτων και τη διατήρηση της πολιτιστικής της κληρονομιάς. Επίσης ξεχωριστή αναφορά γίνεται σε δήθεν παραβίαση δικαιωμάτων εκ μέρους της ελληνικής πολιτείας σε βάρος του τουρκικής προέλευσης μουσουλμανικού πληθυσμού στα Δωδεκάνησα(!!!).

Οι συγκεκριμένες αποφάσεις κάθε άλλο παρά ευνοούν την Ελλάδα, η οποία δυστυχώς εξακολουθεί να μην κινείται εγκαίρως και αποτελεσματικά, ώστε να αποτρέψει την «υιοθέτηση» αποφάσεων που καταφανώς αποτελούν προϊόν συντονισμένων ενεργειών της τουρκικής διπλωματίας και στρατηγικής αξιοποίησης του ΟΙΔ για την προώθηση των εκάστοτε στρατηγικών στόχων της Άγκυρας.

Η συστηματική μάλιστα αξιοποίηση του ΟΙΔ ως εργαλείο πραγμάτωσης ιεραρχημένων τουρκικών επιδιώξεων εφαρμόσθηκε πλήρως κατά την τελευταία δεκαετία αφενός με την ανάδειξη το 2004 στην ηγεσία της Γενικής Γραμματείας του ΟΙΔ του Τούρκου υποψηφίου, δρ. Εκμελλεντίν Ιχσάνογλου και αφετέρου με την εκλογή το 2008 στην ηγεσία της γενικής γραμματείας της Κοινοβουλευτικής Ενωσης του ΟΙΔ του Τούρκου υποψηφίου, καθηγητή Μαχμούντ Ερόλ Κιλίτς.

Παρενθετικά, η δεκαετής «επιτυχής» θητεία Ιχσάνογλου στη γενική γραμματεία του ΟΙΔ, η οποία έληξε το 2014 οπότε και τον διαδέχθηκε ο Σαουδάραβας καθηγητής Ιάντ Αμίν Μαντάνι, κατοχύρωσε την υποψηφιότητα του ιδίου στις πρόσφατα διεξαχθείσες προεδρικές εκλογές στην Τουρκία. Αξίζει επίσης να επισημανθεί ότι η κοινοβουλευτική Ενωση του ΟΙΔ της οποίας εξακολουθεί να ηγείται ο Τούρκος καθηγητής Κιλίτς είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος διακυβερνητικός οργανισμός έπειτα από τον ΟΗΕ, ο οποίος εκδίδει συλλογικές αποφάσεις το σύνολο των οποίων είθισται να υιοθετείται από τη Διάσκεψη των ΥΠΕΞ του οργανισμού.

Αναλύοντας τη στρατηγική της Τουρκίας στο Κυπριακό και την ελληνική μουσουλμανική μειονότητα στη Δυτική Θράκη, καθίσταται προφανές ότι αυτή αποτελεί την πεμπτουσία τη Υψηλής Στρατηγικής (Grand Strategy) η οποία στοχεύει στην πραγμάτωση γεωπολιτικών στόχων –μεταξύ άλλων- με τη δημιουργία νομικών ερεισμάτων στο πλαίσιο διεθνών οργανισμών.

ΝΕΟΘΩΜΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΝΤΑΒΟΥΤΟΓΛΟΥ

Ως γνωστόν, οι τουρκικοί στόχοι βασίζονται στο όραμα περί νεοθωμανισμού όπως αυτό σφυρηλατήθηκε επιμελώς από τον μέχρι πρότινος Τούρκο υπουργό εξωτερικών και νυν πρωθυπουργό Αχμέντ Νταβούτογλου.

Ο νεοθωμανισμός είναι το όραμα της σύγχρονης τουρκικής εξωτερικής πολιτικής που στοχεύει στην ανάδειξη της Τουρκίας σε ηγετική περιφερειακή δύναμη στην ευρύτερη Μέση Ανατολή και τα Βαλκάνια με την ανασύσταση των ορίων επιρροής και του ζωτικού χώρου της πάλαι ποτέ Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Η κυβέρνηση Ερντογάν οικοδόμησε το οθωμανικό και ισλαμικό προφίλ της Τουρκίας εντέχνως με τη δημιουργία στο υπουργείο εξωτερικών της χώρας μίας νέας τάξης μη-κεμαλικών πρεσβευτών, οι οποίοι εκτιμάται ότι επιλέγησαν στη βάση των ισλαμικών-οθωμανικών τους προσόντων καθώς και μίας παράλληλης επετηρίδας ειδικών για προξενικά θέματα με επίκεντρο τα μειονοτικά, πολιτιστικά και θρησκευτικά ζητήματα πάντοτε σε αγαστή συνεργασία με την εκάστοτε πρεσβεία. Σε αυτό το πλαίσιο πολιτικής, συντελέσθηκε και η αναβάθμιση του προξενείου της Κομοτηνής.

Ο Νόμος περί Τουρκικής Υπηκοότητας επίσης λειτουργεί επικουρικά στην υλοποίηση της ιδέας του παν-τουρκισμού η οποία προβάλλεται κεκαλυμένα με οθωμανικό προφίλ. Προηγήθηκε δε της ψήφισης του νόμου η σύνταξη σχετικού χάρτη του περίφημου «Χάρτη της Τουρκικής Ομογένειας», ο οποίος αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα του «οράματος Νταβούτογλου» για την ανασύσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Σύμφωνα με το νόμο περί Τουρκικής υπηκοότητας οι ξένοι που συμβάλλουν πολιτιστικά, επιστημονικά και αθλητικά στη διεθνή προβολή της Τουρκίας αλλά και επενδύουν οικονομικά εντός της τουρκικής επικράτειας μπορούν να αποκτήσουν την Τουρκική υπηκοότητα. Οι πολυπληθείς Τουρκογενείς πληθυσμοί του Καυκάσου και της Κεντρικής Ασίας βρίσκονται στο στόχαστρο του τουρκικού νόμου, ενώ ειδικές θεματικές ομάδες εργασίας έχουν προβεί στη σύσταση σχετικών αναφορών που εστιάζουν στους «Τουρκικής καταγωγής» πολίτες των βαλκανικών κρατών, όπως της Ελλάδας και της Βουλγαρίας καθώς και της Μέσης Ανατολής. Προφανής σκοπός της Τουρκίας αποτελεί η αριθμητική ανέλιξη στα 160 εκατομμύρια εντός της επόμενης δεκαετίας των Τούρκων υπηκόων παγκοσμίως.

Η Ελλάδα και η Κύπρος οφείλουν να ξεφύγουν από το τέλμα της ενεργούς παθητικότητας στην οποία έχουν περιέλθει την τελευταία δεκαετία και να προχωρήσουν στην ισχυροποίηση των θέσεων τους δημιουργώντας διπλωματικά, γεωπολιτικά και διεθνή ερείσματα μέσα από μεθοδική προσέγγιση και ρεαλιστική στοχοθεσία όσον αφορά στην τουρκική εξωτερική πολιτική. Με αυτό τον τρόπο η κατάληψη της μισής Κύπρου, η δημιουργία προϋποθέσεων «αυτονομίας» στη Δυτική Θράκη και η αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας στο Αιγαίο, όπως αποτυπώνονται στο όραμα Νταβούτογλου, θα παραμείνουν αποκλειστικά στο επίπεδο του τουρκικού οραματισμού.

Ο Νταβούτογλου άλλωστε αποτελεί άριστο γνώστη του θεωρητικού μοντέλου της αγγλοσαξωνικής γεωπολιτικής ανάλυσης του Χάλφορντ Μάκιντερ (1861–1947) στο οποίο έχει προσαρμόσει την τουρκική πολιτική υψηλής στρατηγικής, η οποία συνίσταται στην κατάκτηση ηγετικής γεωπολιτικής θέσης, όπως αυτή επιβάλλεται από το γεωγραφικό πλεονέκτημα του «στρατηγικού βάθους» της Τουρκίας. Οι απόψεις Νταβούτογλου αποτυπώνονται στο βιβλίο του με τίτλο “Στρατηγικό Βάθος: Η θέση της Τουρκίας στη Διεθνή Σκηνή” (Stratejik Derinlik: Türkiye'nin Uluslararası Konumu).

Σε ότι αφορά στην Ελλάδα και την Κύπρο, στη σελίδα 175 του βιβλίου με υπότιτλο «Ο Στρατηγικός Γόρδιος Δεσμός της Τουρκίας: Η Κύπρος», ο Νταβούτογλου αναφέρει: «Η Κύπρος διαθέτει κεντρική θέση μέσα στην παγκόσμια ήπειρο αφού βρίσκεται σε ίση απόσταση από την Ευρώπη, την Ασία και την Αφρική. Μαζί με την Κρήτη ευρίσκεται σε μία γραμμή πάνω στην οποία διασταυρώνονται οι θαλάσσιες οδοί. Η Κύπρος κατέχει θέση μεταξύ των Στενών, που χωρίζουν Ευρώπη και Ασία, και της Διώρυγας του Σουέζ, που χωρίζει Ασία και Αφρική, ενώ ταυτοχρόνως έχει τη θέση μίας σταθερής βάσης και ενός αεροπλανοφόρου, που θα πιάνει το σφυγμό των θαλασσίων οδών του Άντεν και του Χορμούζ, μαζί με τις λεκάνες του Κόλπου και της Κασπίας, που είναι οι πιο σημαντικοί οδοί σύνδεσης Ευρασίας-Αφρικής».

Ενώ στη σελίδα 180, ο Νταβούτογλου εστιάζει στην τουρκική πολιτική έναντι της Κύπρου: «Την Κύπρο δεν μπορεί να αγνοήσει καμία περιφερειακή ή παγκόσμια δύναμη που κάνει στρατηγικούς υπολογισμούς στη Μ. Ανατολή, την Α. Μεσόγειο, το Αιγαίο, το Σουέζ, την Ερυθρά θάλασσα και τον Κόλπο. Η Κύπρος βρίσκεται σε τόσο ιδανική απόσταση απ’ όλες τις περιοχές, που έχει την ιδιότητα μίας παραμέτρου που τις επηρεάζει όλες άμεσα. Η Τουρκία, το στρατηγικό πλεονέκτημα που απέκτησε την δεκαετία του 1970 πάνω σε αυτήν την παράμετρο, πρέπει να το αξιοποιήσει όχι ως στοιχείο μίας αμυντικής Κυπριακής πολιτικής με στόχο την διαφύλαξη του σημερινού status quo, αλλά ως ένα θεμελιώδες στήριγμα μίας επιθετικής θαλάσσιας στρατηγικής διπλωματικού χαρακτήρα». Και συμπυκνώνει την θέση του: «Μία χώρα που αγνοεί την Κύπρο δεν μπορεί να είναι ενεργή στις παγκόσμιες και περιφερειακές πολιτικές».

Με βάση τα δεδομένα, οι δύο αποφάσεις του Οργανισμού Ισλαμικής Διάσκεψης για «την Κατάσταση στην Κύπρο» (Res. No19/41 POL) καθώς και «την Κατάσταση της Τουρκο-μουσουλμανικής Μειονότητας στη Δυτική Θράκη και του Μουσουλμανικού Πληθυσμού της Δωδεκανήσου» (Res. No 3/41-MM) καθίσταται σαφές ότι εντάσσονται στις επιδιώξεις της Τουρκίας να εδραιώσει μία δυναμική και να επιφέρει τη μέγιστη δυνατή νομιμοποίηση των θέσεων της έναντι της Ελλάδας και της Κύπρου. Στόχος να μπορεί να χρησιμοποιήσει ανά πάσα στιγμή το νομικό πλεονέκτημα που απέκτησε στο πλαίσιο ενός διεθνούς ισλαμικού οργανισμού και να επιβάλλει την πολιτική της.

ΚΥΠΡΙΑΚΟ
Στο πλαίσιο της 41ης Διάσκεψης των υπουργών Εξωτερικών του ΟΙΔ, ψηφίστηκε η απόφαση No19/41 POL, για το Κυπριακό, η οποία εστιάζει στην άρση της απομόνωσης της τουρκοκυπριακής πλευράς, την επέκταση των σχέσεων σε όλους τους τομείς και την ανταλλαγή υψηλόβαθμων επισκέψεων αντιπροσωπειών των κρατών-μελών με την τουρκοκυπριακή πλευρά.

Αξίζει να επισημανθεί ότι οι Τουρκοκύπριοι συμμετέχουν στον ΟΙΔ με την ονομασία «Τουρκοκυπριακό κράτος», απόφαση η οποία ελήφθη από τη Σύνοδο που πραγματοποιήθηκε στην Κωνσταντινούπολη τον Ιούνιο 2004. Καθίσταται προφανές ότι η Τουρκία βαδίζει μεθοδικά με σκοπό τη σταδιακή διεθνή αναγνώριση του ψευδοκράτους.

Η απόφαση επικεντρώνεται στα εξής:
1. Επιβεβαίωση της πλήρους ισότητας των δύο μερών στην Κύπρο ως αρχή για την ειρηνική συνύπαρξη και υποστήριξη των προσπαθειών του Ελληνοκύπριου και Τουρκοκύπριου ηγέτη για την εξεύρεση μίας λύσης μέσω συνομιλιών, όπως συμφωνήθηκε στην Κοινή Διακήρυξη της 11ης Φεβρουαρίου 2014 για την επανάληψη των διαπραγματεύσεων υπό την αιγίδα του ΟΗΕ για το Κυπριακό.
2. Έκκληση προς τα κράτη-μέλη του ΟΙΔ και των ιδρυμάτων που ανήκουν οργανικά σε αυτόν να επιδείξουν αποτελεσματική αλληλεγγύη στον τουρκο-μουσουλμανικό λαό της Κύπρου και να τους ενισχύσουν υλικά και πολιτικά προκειμένου να ξεπεράσουν την απάνθρωπη απομόνωση που τους έχει επιβληθεί, καθώς και να ξεκινήσουν δραστηριότητες με σκοπό την ενίσχυση της συνεργασίας με τους Τουρκοκύπριους.
3. Ενθάρρυνση των κρατών-μελών να ανταλλάξουν επιχειρηματικές αντιπροσωπείες με την τουρκοκυπριακή πλευρά προκειμένου να εξετασθούν ευκαιρίες για οικονομική συνεργασία και επενδύσεις σε τομείς όπως ο τουρισμός, οι μεταφορές και η ανταλλαγή πληροφοριών. Επίσης να αναπτύξουν πολιτιστικές σχέσεις και αθλητικές επαφές καθώς και να ενθαρρύνουν την ακαδημαϊκή συνεργασία με τουρκο-κυπριακά πανεπιστημιακά ιδρύματα, περιλαμβανόμενων των φοιτητικών και ακαδημαϊκών ανταλλαγών.
4. Επικρότηση της κοινής διοργάνωσης στις 3-6 Μαρτίου 2014 από το «Τουρκοκυπριακό κράτος» και το Ισλαμικό Κέντρο για την Ανάπτυξη του Εμπορίου (ICDT) μίας ημερίδας με τίτλο “Προώθηση Εξαγωγών και Επενδυτικών Στρατηγικών στο Πλαίσιο της Παγκοσμιοποίησης», η οποία στόχευσε στην περαιτέρω προώθηση της συνεργασίας με τους μουσουλμάνους Τουρκοκυπρίους.
5. Αποδοκιμασία της ελληνοκυπριακής πλευράς η οποία προβαίνει σε υπερεξοπλισμούς καθώς και στην κατασκευή ναυτικών και αεροπορικών βάσεων θέτοντας με αυτό τον τρόπο υπό απειλή την σταθερότητα και την ειρήνευση στην Μεγαλόνησο.
6. Την αποδοχή των ανησυχιών της 13ης συνεδρίασης του Συμβουλίου της Κοινοβουλευτικής Ενωσης των κρατών-μελών του ΟΙΔ, όπως αυτές διετυπώθησαν στην υπ’ αριθμόν 12/ΡΕ.13-CNCL απόφαση, σύμφωνα με την οποία οι μονομερείς διεκδικήσεις της ελληνοκυπριακής πλευράς στην Ανατολική Μεσόγειο παρακωλύουν τις προσπάθειες για διευθέτηση του Κυπριακού. Ειδικότερα, η εν λόγω απόφαση επί λέξη «καταδικάζει την συμφωνία οριοθέτησης θαλάσσιων οικονομικών ζωνών που υπεγράφη ανάμεσα στην Ελληνοκυπριακή κυβέρνηση και το Ισραήλ καθότι παραβλέπονται τα δικαιώματα των Τουρκοκυπρίων, και θεωρεί ότι η συγκεκριμένη συμφωνία θέτει σε κίνδυνο τις διαπραγματεύσεις των Ελληνοκυπρίων με τους Τουρκοκύπριους».
7. Την επιβεβαίωση προηγούμενων αποφάσεων του Οργανισμού, μέχρις ότου να επιλυθεί το Κυπριακό, που αφορούν στην υποστήριξη για την προβολή και διατύπωση των τουρκοκυπριακών θέσεων από τα κράτη-μέλη του ΟΙΔ σε όλα τα διεθνή fora, οποτεδήποτε το Κυπριακό τίθεται προς συζήτηση, στη βάση της ισοτιμίας των δύο πλευρών της Μεγαλονήσου.
8. Εκκληση προς την Γενική Γραμματεία να εξασφαλίσει τη συνέχιση των απαραίτητων επαφών με την Ισλαμική Τράπεζα Ανάπτυξης προκειμένου να εξασφαλιστούν οι πόροι για την εκτέλεση αναπτυξιακών προγραμμάτων της τουρκοκυπριακής πλευράς.
9. Δέσμευση να επιληφθεί του αιτήματος της τουρκοκυπριακής πλευράς για συμμετοχή με το καθεστώς του πλήρους κράτους μέλους στον ΟΙΔ, καθώς και αναγνώριση της «επιθυμίας» του Τουρκοκυπριακού λαού να ταξιδεύει ελεύθερα στο σύνολο των κρατών μελών του Οργανισμού.
10. Ενθάρρυνση των κρατών-μελών να ενημερώσουν την Γενική Γραμματεία σχετικά με τις δράσεις που ελήφθησαν για την εφαρμογή προηγούμενων αποφάσεων και ειδικότερα των αποφάσεων Νο. 2/31-Ρ, Νο. 6/35-Ρ, Νο. 6/39-Ρ, Νο. 7/38-POL, No.7/40-POL και Νο. 3/11-Ρ, οι οποίες εστίαζαν:
(α) στη δημιουργία Ταμείου Κεφαλαίων (Trust Fund) για τη βοήθεια των Τουρκοκυπρίων,
(β) στην υποβοήθηση της τουρκοκυπριακής πλευράς με την ενθάρρυνση της ενεργούς εμπλοκής της στις διάφορες δραστηριότητες του ΟΙΔ,
(γ) στην πρόσκληση Τουρκοκυπρίων επισήμων να συμμετάσχουν σε συναντήσεις και συμπόσια που οργανώνουν τα κράτη-μέλη,
(δ) στην αναγνώριση των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων του τουρκοκυπριακού «κράτους»,
(ε) στην καταγραφή των επιχειρηματικών επενδύσεων στον τουριστικό τομέα, καθώς και των αριθμών των πολιτών του ισλαμικού κόσμου που χρησιμοποιούν τα τουριστικά θέρετρα του βορείου τμήματος της Μεγαλονήσου,
(στ) στην πρόσκληση της Ισλαμικής Τράπεζας Ανάπτυξης (IDB) να στείλει στο βόρειο τμήμα της νήσου μία τεχνική αποστολή προκειμένου να διερευνηθούν οι δυνατότητες εκτέλεσης συγκεκριμένων έργων υποδομής, καθώς και
(ζ) στις προηγούμενες εκκλήσεις προς το Ταμείο Ισλαμικής Αλληλεγγύης (ISF) να αυξήσει το ύψος της οικονομικής βοήθειας που παρέχει στους Τουρκοκυπρίους και να περιλάβει υπηρεσίες υγείας, ισλαμικά σχολεία, κοινωνικές και αθλητικές δραστηριότητες, να χρηματοδοτήσει συμπόσια και θρησκευτικά σεμινάρια, παράλληλα με την αύξηση της βοήθειας για τη συντήρηση και ανακαίνιση τζαμιών και θρησκευτικών κέντρων.
Η σταδιακή άρση της απομόνωσης της τουρκοκυπριακής πλευράς αποτελεί πραγματικότητα και έχει ξεκινήσει με τη συνεργασία σε ζητήματα που αποτελούν βασικό πυλώνα στη διαδικασία ανάπτυξης σχέσεων με τρίτες χώρες σε επικοινωνιακό αλλά και σε ουσιαστικό επίπεδο.

Με βάση τα ανωτέρω, καθίσταται περισσότερο από ποτέ επιτακτική η διπλωματική ενεργοποίηση της Ελλάδας στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, με τον ταυτόχρονο επαναπροσδιορισμό των σχέσεών της με τον αραβό-μουσουλμανικό κόσμο. Η Αθήνα οφείλει να διεκδικήσει με κάθε τρόπο τη συνέχιση της ισορροπημένης πολιτικής που παγίως ακολουθούν έναντι του Κυπριακού τόσο τα αραβικά κράτη όσο και το Ισραήλ, υποστηρίζοντας την εξεύρεση δίκαιης και βιώσιμης λύσης.

ΚΥΠΡΟΣ ΚΑΙ ΓΕΙΤΟΝΙΚΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

Η νέα απόφαση του ΟΙΔ 19/41-ΡOL κάθε άλλο παρά ευνοεί την Ελλάδα, η οποία για μια ακόμη φορά δεν κατόρθωσε να κινηθεί εγκαίρως σε συνεργασία με την Κύπρο ώστε να αποτραπεί η «υιοθέτηση» της απόφασης για την «Κατάσταση στην Κύπρο» από την ολομέλεια του Οργανισμού. Για αυτό είναι πολύ χρήσιμο να αποτυπωθούν οι πολιτικές θέσεις του γειτονικού περιβάλλοντος έναντι του Κυπριακού ώστε η χώρα μας να συνειδητοποιήσει ότι έχει άσους στη διπλωματική της φαρέτρα τους οποίους μπορεί να αξιοποιήσει άμεσα.

Η πρόσφατη δραστηριοποίηση της ελληνικής διπλωματίας στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής έχει ως αποδέκτες τα αραβικά κράτη και το Ισραήλ, κινείται δε προς την σωστή κατεύθυνση. Η Αθήνα μάλιστα οφείλει σε κάθε ευκαιρία να καθιστά σαφή την αντίφαση της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής η οποία ομιλεί και καταδικάζει την ισραηλινή πολιτική στη Γάζα, τη στιγμή που η ίδια ενέχεται στην κατοχή μεγάλου τμήματος της Κύπρου. Τη συγκεκριμένη ελληνική θέση υιοθετεί το σύνολο των αραβικών κρατών και το Ισραήλ, εκθέτοντας την φιλόδοξη πλην όμως υποκριτική και «εθνικώς ιδιοτελή» νεοθωμανική εξωτερική πολιτική της Τουρκίας.

Η ηγεσία της Αθήνας οφείλει να κινηθεί με γνώμονα την εισαγωγή εκ νέου της Ελλάδας στον γεωπολιτικό χάρτη της Μέσης Ανατολής ακόμη και με τη μορφή μεσολάβησης ανάμεσα στο Ισραήλ και συγκεκριμένα αραβικά κράτη. Η ελληνική παρέμβαση δεν επιχειρεί να υποκαταστήσει ή/και να ανταγωνιστεί τον όποιο ρόλο της Τουρκίας στην περιοχή. Η γενική τοποθέτηση της Ελλάδας εκτιμάται ότι είναι αυτόνομη και διέπεται από τις αρχές και τις αξίες της Ενωμένης Ευρώπης, τις οποίες μόνο ένα κράτος μέλος που διαθέτει εξαιρετικές σχέσεις με την αραβική και την ισραηλινή πλευρά μπορεί να πρεσβεύει.

Η πιθανή ελληνική εμπλοκή στις όποιες αραβοϊσραηλινές ειρηνευτικές συνομιλίες νομιμοποιεί και προσφέρει στην διπλωματική φαρέτρα της χώρας τη δυνατότητα να συνδέσει ενδεχόμενη πρόοδο επί παραδείγματι στις σχέσεις Ισραηλινών-Παλαιστινίων με τις εξελίξεις στο Κυπριακό. Διαφορετικά εάν η Ελλάδα, επιλέξει να παραμείνει απλώς θεατής των δρώμενων στο ευρύτερο γεωπολιτικό της περιβάλλον υιοθετώντας όχι απλά μία άκρως παθητική στάση αλλά μία επικίνδυνη ουδετερότητα, χάνοντας κυριολεκτικά τη δυνατότητα της να επηρεάζει μέσω φιλικών χωρών πολιτικές οι οποίες αναπτύσσονται σε fora στα οποία δεν έχει η ίδια πρόσβαση, όπως ο ΟΙΔ, και που αφορούν τόσο τα συμφέροντά της όσο και της Κύπρου, τότε θα επιβεβαιώσει την πλήρη ισχύ περισσότερο από ποτέ του Θουκυδίδειου αποφθέγματος σύμφωνα με το οποίο «Ισχυροί πράττουσι, αδύναμοι συγχωρούσι».

Α. Ισραηλινή Πολιτική στο Κυπριακό

Αξιοπρόσεκτη είναι η ισορροπημένη πολιτική που παγίως ακολουθεί το Ισραήλ έναντι του κυπριακού προβλήματος. Και τούτο διότι το Ισραήλ ταυτίζεται με την ελληνοκυπριακή πλευρά ως το πολιτικά ισχυρό μέρος στη διένεξη, κατά το πρότυπο της ισραηλινο-παλαιστινιακής διένεξης.

To Ισραήλ υποστηρίζει την εξεύρεση λύσης στη βάση της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας για τους ακόλουθους λόγους:

1. Η διχοτόμηση, εκτιμάται, ότι δεν ωφελεί καμία από τις δύο κοινότητες και ενδέχεται να έχει αρνητικό αντίκτυπο στην ευρύτερη περιοχή. Προς θεμελίωση της συγκεκριμένης εκτίμησης παρατίθεται το ιστορικό προηγούμενο της διχοτόμησης της ινδικής υποηπείρου (subcontinent) μεταξύ Ινδίας και Πακιστάν το 1947. Ο διαχωρισμός συνοδεύτηκε από ανταγωνισμό εξοπλισμών ο οποίος οδήγησε στην πυρηνικοποίησή τους το 1998. Σε περίπτωση επανάληψης του ιδίου σεναρίου στην Κύπρο θα δημιουργούνταν αστάθεια στην ευρύτερη περιοχή της ΝΑ Μεσογείου.

2. Το Ισραήλ αντιτίθεται σε οποιαδήποτε πιθανότητα σύστασης ενός ριζοσπαστικού ισλαμικού κρατιδίου στη Βόρεια Κύπρο. Υπάρχουν ανησυχίες ότι στην περίπτωση της διχοτόμησης, ενδέχεται να αναδειχθούν ακραία ισλαμικά στοιχεία ως απόρροια πιθανής οικονομικής ή πολιτικής αναταραχής στο τουρκοκυπριακό τμήμα της Μεγαλονήσου.

3. Μία διζωνική, δικοινοτική λύση θα μπορούσε να ισχυροποιήσει τη διαπραγματευτική θέση του Ισραήλ στην αναζήτηση-εφαρμογή παρόμοιας λύσης όσον αφορά στο ζήτημα του τελικού καθεστώτος της πόλης των Ιεροσολύμων. Ως γνωστόν, τα Ιεροσόλυμα διεκδικούνται ως πρωτεύουσα τόσο από το Ισραήλ όσο και τους Παλαιστινίους. Η πιθανότητα διχοτόμησης της Λευκωσίας δεν αποτελεί θετική εξέλιξη για το Ισραήλ καθώς το παρόν καθεστώς στη Λευκωσία προσομοιάζει με αυτό της πόλης των Ιεροσολύμων προτού διχοτομηθούν το 1967. Ως εκ τούτου, η διχοτόμηση της Λευκωσίας θα αποτελούσε αρνητικό προηγούμενο για την διεκδίκηση εκ μέρους του Ισραήλ της πλήρους εθνικής κυριαρχίας επί της αδιαίρετης ισραηλινο-παλαιστινιακής πρωτεύουσας των Ιεροσολύμων.

4. Η προώθηση μίας κοινά αποδεκτής φόρμουλας για την κατανομή των πολιτικών εξουσιών στην Κύπρο, θα μπορούσε να αποτελέσει μοντέλο για την εφαρμογή παρόμοιας λύσης στην ισραηλινο-παλαιστινιακή υπόθεση.

Β. Η αραβική Πολιτική στο Κυπριακό

Το σύνολο των αραβικών κρατών ακολουθούν πολιτική ίσων αποστάσεων έναντι της Αθήνας και της Άγκυρας. Συγκεκριμένα, επιχειρείται να διατηρηθεί μία εξαιρετικά λεπτή ισορροπία στις σχέσεις τους με την Ελλάδα και την Τουρκία. Η εν λόγω στάση εξηγείται στη βάση της παραδοσιακής φιλοαραβικής ελληνικής πολιτικής και κυρίως της ομοιότητας του Κυπριακού προβλήματος με το Παλαιστινιακό.

Ως εκ τούτου, η πλειονότητα των αραβικών κρατών στήριζε τις ελληνικές θέσεις στο Κυπριακό, ειδικά έπειτα από την τουρκική εισβολή του 1974, όταν το ελληνικό αίτημα για εφαρμογή των αποφάσεων του ΟΗΕ περί αποχώρησης των στρατευμάτων κατοχής από το βόρειο τμήμα της Μεγαλονήσου συνέπιπτε με τα αντίστοιχα αραβικά αιτήματα για αποχώρηση του Ισραήλ από τη Δυτική Όχθη, την Λωρίδα της Γάζας, τα Υψώματα του Γκολάν και τον Νότιο Λίβανο.

Οι σχέσεις του αραβικού κόσμου με την Κυπριακή Δημοκρατία προσεγγίζουν υψηλά επίπεδα ανάπτυξης. Ταυτόχρονα όμως και προς εφαρμογή σειράς αποφάσεων του ΟΙΔ για την κατάσταση στην Κύπρο, ορισμένα αραβικά κράτη έχουν αρχίσει να αναπτύσσουν εμπορικές και άλλες σχέσεις και με το κατεχόμενο τμήμα της Μεγαλονήσου, με προεξέχουσα περίπτωση αυτή της Συρίας προ της κρίσης του 2011.

Ειδικότερα και προς χάριν υπενθύμισης των γεγονότων, η Συρία προέβη στην ακτοπλοϊκή σύνδεση της κατεχόμενης Αμμοχώστου με τη συριακή Λατάκια πραγματοποιώντας δυο εβδομαδιαία δρομολόγια, παρά τις διαβεβαιώσεις ότι η Δαμασκός αναγνωρίζει μόνο την Κυπριακή Δημοκρατία. Επί της ουσίας, η ακτοπλοϊκή σύνδεση της τουρκοκυπριακής πλευράς με τη Συρία αποτέλεσε γέφυρα ανάμεσα στο βόρειο τμήμα της Νήσου με τη Μέση Ανατολή. Οι σχέσεις ενισχύθηκαν έτι περαιτέρω με την αμοιβαία άρση έκδοσης των αδειών εισόδου (visa) ανάμεσα στην Συρία και το κατεχόμενο τμήμα της Κύπρου και την πραγματοποίηση επισκέψεων τουρκοκυπριακών αντιπροσωπειών αποτελούμενων από εκπροσώπους ταξιδιωτικών πρακτορείων, διευθυντών ξενοδοχείων, επιχειρηματιών, δημοσιογράφων και τεχνοκρατών στη συριακή πρωτεύουσα με σκοπό την ενίσχυση της τουριστικής και ευρύτερης επιχειρηματικής συνεργασίας.

«Τουρκική» μειονότητα Δυτικής Θράκης και Μουσουλμανικός Πληθυσμός Δωδεκανήσου»
Οι προθέσεις της Τουρκίας να εγείρει θέμα «τουρκικής» μειονότητας στη Θράκη καθώς και μουσουλμανικού πληθυσμού τουρκικής προέλευσης στα Δωδεκάνησα έχουν καταστεί το τελευταίο χρονικό διάστημα πασιφανείς. Σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να ενταχθεί η απόφαση Νο.3/41-ΜΜ του ΟΙΔ, που κάνει λόγο για παραβίαση των πολιτικών, πολιτειακών και θρησκευτικών δικαιωμάτων της μουσουλμανικής μειονότητας στη Θράκη και του μουσουλμανικού πληθυσμού της Δωδεκανήσου.

Εν προκειμένω, η απόφαση στηριζόμενη σε σχετική προηγούμενη απόφαση της 9ης Διάσκεψης της Κοινοβουλευτικής Ενωσης του ΟΙΔ (ΝΟ. 16-PFR/9-CONF) ερμηνεύει αποσπασματικά και κατά το δοκούν τη συνθήκη της Λοζάνης. Συγκεκριμένα, ο οργανισμός θεωρεί ότι η συνθήκη της Λοζάνης εξασφαλίζει τα δικαιώματα των μελών της μουσουλμανικής μειονότητας στη Δυτική Θράκη, συμπεριλαμβανομένου και του δικαιώματος να ελέγχουν τα θρησκευτικά κέντρα και τα ισλαμικά τους ιδρύματα ως Έλληνες πολίτες με πλήρη δικαιώματα και καθήκοντα. Ως εκ τούτου, θεωρεί ότι ο μουσουλμανικός πληθυσμός τουρκικής προέλευσης που διαβιεί στα Δωδεκάνησα πρέπει να εκλαμβάνεται και αυτός ως μειονότητα. Η εν λόγω θέση, σύμφωνα με το σκεπτικό της απόφασης του ΟΙΔ, εδράζεται στο γεγονός ότι παρότι τα Δωδεκάνησα δεν ήταν μέρος της Ελλάδας όταν υπεγράφη η Συνθήκη της Λοζάνης, εν τούτοις ο μουσουλμανικός πληθυσμός τους δεν πρέπει να αποστερείται των μειονοτικών τους δικαιωμάτων όπως αυτά κατοχυρώνονται νομικά στη Συνθήκη.

Στο κεφάλαιο περί σεβασμού των θρησκευτικών και εθνοτικών δικαιωμάτων, η απόφαση του ΟΙΔ κάνει λόγο για βανδαλισμούς και ασέβειες έναντι των ιερών μουσουλμανικών τοποθεσιών, όπως τα τζαμιά και τα κοιμητήρια στη Δυτική Θράκη.

Επιπρόσθετα, επαναλαμβάνονται πάγιοι ισχυρισμοί περί παραβίασης των μειονοτικών δικαιωμάτων εκ μέρους της ελληνικής πολιτείας οι οποίοι στοιχειοθετούνται με «πληροφορίες που έχει λάβει» η Γενική Γραμματεία του Οργανισμού και έχουν ενσωματωθεί σε προηγούμενες αποφάσεις όπως η 7/37-ΜΜ. Ο πιο αντιπροσωπευτικός ισχυρισμός αφορά στη δήθεν παρεμπόδιση της συμμετοχής μελών της μουσουλμανικής μειονότητας στην ενεργό πολιτική ζωή της Ελλάδας, λόγω της ποσόστωσης του 3% ως προϋπόθεση για την εισαγωγή κομμάτων στο Κοινοβούλιο στις εθνικές εκλογές, γεγονός που σημαίνει ότι δεν υπάρχει πιθανότητα ανεξάρτητος υποψήφιος να εκλεγεί σε άλλη περιφέρεια πλην της Αθήνας.
Σύμφωνα με την 7/37-ΜΜ, ο πληθυσμός της «τουρκικής» μειονότητας, ο οποίος ανέρχεται σε 1,5% επί του συνολικού πληθυσμού της χώρας δεν αρκεί για να εκπροσωπηθεί από ανεξάρτητους υποψηφίους, αναγκάζοντας τα μέλη της «τουρκικής» μουσουλμανικής μειονότητας να κατεβαίνουν στις εκλογές ως υποψήφιοι των ελληνικών πολιτικών κομμάτων.
Η υποκρισία του εν λόγω επιχειρήματος είναι εξοργιστική δεδομένου ότι το πλαφόν εισαγωγής στο Τουρκικό Κοινοβούλιο είναι 10%! Και η ελληνική διπλωματία απέτυχε να ενημερώσει τις φιλικές προς την Αθήνα πρωτεύουσες!

Καθίσταται προφανές ότι η Τουρκία προβαίνει σε πολιτική και διπλωματική αξιοποίηση της πρόσβασής της στον ΟΙΔ σε βάρος της Ελλάδας, όπως άλλωστε αποτυπώνεται ξεκάθαρα στην απόφαση Νο.3/41-ΜΜ για την κατάσταση της μειονότητας στην Ελλάδα. Η συγκεκριμένη απόφαση:

1. Απαιτεί την αναγνώριση από την Ελλάδα των εκλεγμένων μουφτήδων στην Ξάνθη και την Κομοτηνή ως επίσημους μουφτήδες.
2. Λυπάται για την πρακτική της Ελλάδας που αφορά στο διορισμό 240 ιμάμηδων/θρησκευτικών εκπαιδευτών παρά τις αντιδράσεις της «τουρκικής» μουσουλμανικής μειονότητας και καλεί την Ελλάδα να καταργήσει τη σχετική νομοθεσία.
3. Κάνει έκκληση προς την Ελλάδα να λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα για την εκλογή των διοικητικών συμβουλίων των θρησκευτικών τοποθεσιών (Awqaf) από την τουρκο-μουσουλμανική μειονότητα, ώστε οι εκλεγμένοι μουφτήδες να είναι σε θέση να εποπτεύουν την περιουσία των θρησκευτικών τοποθεσιών. Επίσης καλεί την Ελλάδα να θέσει τέλος στην απαλλοτρίωση των περιουσιών των θρησκευτικών τοποθεσιών καθώς και στους βαρύτατους φόρους που επιβάλλονται σε αυτές. Ετσι η Ελλάδα καλείται να προχωρήσει σε όλες τις απαραίτητες τροποποιήσεις σε νόμους που αφορούν τα παραπάνω ζητήματα σε διαβούλευση με αντιπροσώπους της μουσουλμανικής μειονότητας.
4. Εκφράζει την απογοήτευση για την απαγόρευση που έχει επιβληθεί από το Ανώτατο Ελληνικό Δικαστήριο στις δραστηριότητες της παλαιότερης Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης (ΜΚΟ) της «τουρκικής» μουσουλμανικής μειονότητας με την επωνυμία «Τουρκική Ένωση της Ξάνθης», που συστάθηκε το 1984. Επίσης καλεί την Ελλάδα να εφαρμόσει τρεις (3) σε αριθμό αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που αφορούν στις μη-κυβερνητικές οργανώσεις της «τουρκο-μουσουλμανικής» μειονότητας οι οποίες άρουν την απαγόρευση που επέβαλε το Ελληνικό Ανώτατο Δικαστήριο στις δραστηριότητες των ΜΚΟ με το μοναδικό αιτιολογικό ότι ο τίτλος φέρει τις λέξεις «τουρκική/μειονότητα» στις ονομασίες τους.
Σύμφωνα μάλιστα με τη Γενική Γραμματεία του ΟΙΔ, η «τουρκική μουσουλμανική μειονότητα» προσέφυγε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο προκειμένου να καταδικαστεί η Ελλάδα με την κατηγορία ότι απαγορεύει στη μειονότητα να ασκεί το δικαίωμα της ειρηνικού συνεταιρίζεσθαι, το οποίο κατοχυρώνεται από τη Συνθήκη της Λοζάνης του 1923, και επιπλέον ελπίζοντας «ότι αυτή η απόφαση θα κινητοποιήσει τις ελληνικές αρχές να τροποποιήσουν την νομοθεσία τους και να επιτρέψουν στην ‘τουρκική μουσουλμανική μειονότητα’ να μπορεί να χρησιμοποιεί την εθνική της ταυτότητα στους τίτλους των μειονοτικών οργανώσεων»
5. Καλεί την Ελλάδα να αποκαταστήσει τα πολιτειακά δικαιώματα δεκάδων χιλιάδων μελών της «τουρκικής» μειονότητας που αποστερήθηκαν την εθνικότητα τους σε εφαρμογή του καταργηθέντος πλέον Αρθρου 19 του Ελληνικού Νόμου περί Υπηκοότητας (Αρ. 3370/1955).
Η ανεδαφικότητα του συγκεκριμένου αιτήματος είναι πρόδηλη τη στιγμή που στην Ιμβρο, Τένεδο και Κωνσταντινούπολη έχει σχεδόν εξαφανιστεί η ελληνική μειονότητα συνεπεία της εφαρμογής πολιτικών αποφάσεων και πρακτικών εκφοβισμού εκ μέρους της Τουρκίας τις τελευταίες δεκαετίες.
6. Προσκαλεί την Ελλάδα να διαβουλευτεί με την «τουρκική μουσουλμανική» μειονότητα ώστε να τεθούν επί τάπητος τα μορφωτικά τους προβλήματα τα οποία συνδέονται άμεσα με το κοινωνικό-οικονομικό επίπεδο ανάπτυξης της περιφέρειας στην οποία διαβιούν.
7. Εκφράζει λύπη για τα βαριά πρόστιμα που έχουν επιβληθεί σε μειονοτικές εφημερίδες και ραδιοφωνικούς σταθμούς, τα οποία εκλαμβάνονται από την μειονότητα ως μέσο εκφοβισμού.
8. Ζητά από την Γενική Γραμματεία του Οργανισμού να ξεκινήσει έρευνα-πραγματογνωμοσύνη προκειμένου να εξετασθεί η αυθεντικότητα των επανειλημμένων αναφορών για πράξεις βανδαλισμού και διάκρισης σε βάρος των τζαμιών και των μουσουλμανικών κοιμητηρίων της Δυτικής Θράκης, και ζητά από την Γενική Γραμματεία να παρουσιάσει σχετική έκθεση στο πλαίσιο σύγκλησης της 42ης Διάσκεψης των ΥΠΕΞ.
9. Κάνει αναφορά στην επίσκεψη υψηλόβαθμης ελληνικής αντιπροσωπείας στον ΟΙΔ την 19η Ιουνίου 2012 της οποίας ηγείτο ο γενικός γραμματέας Διεθνών Οργανισμών και Διεθνούς Ειρήνης & Συνεργασίας του Υπουργείου Εξωτερικών της Ελλάδας. Μνημονεύονται οι διεξαχθείσες συζητήσεις με τη γενική γραμματεία του ΟΙΔ για ζητήματα κοινού ενδιαφέροντος που άπτονται των μουσουλμάνων στην Ελλάδα, και ειδικότερα στη Δυτική Θράκη και τα Δωδεκάνησα, επισημαίνοντας την αποσπασθείσα διαβεβαίωση ότι οι ελληνικές αρχές θα βελτιώσουν τις συνθήκες διαβίωσης των μουσουλμάνων στην Ελλάδα. Επιπρόσθετα, η απόφαση καλεί τον νέο γενικό γραμματέα του ΟΙΔ να επαναλάβει τον διάλογο και τη συνεργασία με την κυβέρνηση της Ελλάδας σε αυτά θέματα.

Καθίσταται προφανές ότι η Ελλάδα οφείλει να προβεί στις απαραίτητες «διορθωτικές κινήσεις» στην πολιτική της με σκοπό την προβολή τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση, τις Ηνωμένες Πολιτείες αλλά και σε επιλεγμένες χώρες του Οργανισμού Ισλαμικής Διάσκεψης ως χώρα που σέβεται το Ισλάμ και αντιμετωπίζει τους μουσουλμάνους όπως τους υπόλοιπους Έλληνες πολίτες, τη στιγμή μάλιστα που σύμφωνα με έκθεση της Αμερικανικής Επιτροπής Διεθνούς Θρησκευτικής Ελευθερίας, η Τουρκία κατατάσσεται στον κατάλογο των δώδεκα (12) σημαντικότερων παραβατών σε θέματα θρησκευτικής ελευθερίας.

Με αυτό τον τρόπο, όχι μόνο θα αφαιρεθούν επιχειρήματα από τη διπλωματική «φαρέτρα» της Τουρκίας, αλλά η Αθήνα με την ανάληψη πολιτικών πρωτοβουλιών με επιλεγμένα αραβικά κράτη, ώστε να οικοδομηθεί ένα κοινό modus operandi σε ζητήματα περιφερειακού και ελληνοκεντρικού ενδιαφέροντος, θα κάνει αισθητή την παρουσία και την παρεμβατική της δυνατότητα στην ευρύτερη περιοχή. Μόνο τότε η Ελλάδα θα μπορέσει να συμπληρώσει το γεωπολιτικό κενό του οποίου, αν μη τι άλλο, επιδιώκουν την αναπλήρωση περιφερειακές χώρες, όπως η Τουρκία, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τα ελληνικά συμφέροντα...

* Η Αντωνία Δήμου είναι Σύμβουλος στο Ινστιτούτο Ευρωπαϊκών και Αμερικανικών Σπουδών (RIEAS) και εταίρος στο Κέντρο για την Ανάπτυξη στη Μέση Ανατολή του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια, Ηνωμένες Πολιτείες
Πηγή RIEAS

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου