Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

30 Μαΐ 2012


Ποιο τελικά ήταν το αποτέλεσμα της δήθεν λαϊκής εντολής για εκλογές;
Να στριμωχθεί ακόμα πιο πολύ στον τοίχο ο λαός.
Να μπει στην διαδικασία επιλογής αρχικά Μνημόνιο ή Αντιμνημόνιο, να φθάσει στο δίλημμα Ευρώ ή Δραχμή και να καταλήξει σε έναν καινούργιο διπολισμό με διαφορετικό όμως πρόσωπο. Από τη μια ένα Κράτος δημοσιουπαλληλικό υπό την κατεύθυνση του πασοκοθρεμμένου ΣΥΡΙΖΑ (με την γνωστή παπανδρεϊκή συνταγή όλα δημόσια χωρίς αξιοκρατία) και από την άλλη η γνωστή Δεξιά να θέλει πώληση της εθνικής περιουσίας βουλιάζοντας όλο και περισσότερο την χώρα σε χρέος προσκυνώντας την Ευρώπη.

Αυτό ήταν το αποτέλεσμα της δήθεν λαϊκής εντολής και του δικαιώματος να ψηφίζουν όλοι, ακόμα και εκείνοι που δεν έδωσαν το παραμικρό στην χώρα, αλλά η χώρα αυτή τους κανακεύει από το 1981.

Το δίλημμα με μιας έγινε ένα: Ξεφτίλα ή ξεφτίλα.
Διότι και με τη μία επιλογή και με την άλλη το σίγουρο είναι ότι το Ξεπούλημα θα είναι ο καινούργιος Παρθενώνας της Ελλάδας φτιαγμένος όλος με φθηνά ψηφοδέλτια.

Και ήταν τόσο εύκολο να γυρίσεις την μπάλα σε αυτό το στημένο παιχνίδι. Να πετάξεις εκτός των συνόρων σου την Ευρώπη. Διότι αν και δε μπορείς να το καταλάβεις ακόμα, μέσα στο φτιαχτό άγχος που σου επέβαλλαν, η Ευρώπη είναι εδώ και χρόνια, είτε ενωμένη είτε διαιρεμένη, ένα ξεπερασμένο πολιτικοοικονομικά σύστημα που μόνο με τον φόβο ότι θα σε καταστρέψει μπορεί να συντηρεί τα ήδη σαπισμένα όργανά της.

Σε έβαλαν, λοιπόν, στο μαντρί με την ψευδαίσθηση ότι ήσουν σε ελεύθερο αγρό και ως πρόβατο με τον φόβο μιας επικείμενης πείνας, πήγες εκεί που νομίζεις ότι θα βρεις περισσότερο χορτάρι να φας αδιαφορώντας που θα βρεθεί χώμα για τις ρίζες του χορταριού και νερό για πότισμα.
Λοιπόν, πρόβατο, ήρθε η ώρα να το συνειδητοποιήσεις ότι θα πεθάνεις από ασιτία.
Δυστυχώς για σένα δεν θα έχεις την επιλογή να σε φάει τιμημένα ένας λύκος ή να δαγκώσεις μία φορά στην ζωή σου το χέρι που πάει να σου βάλει λεπίδι στο λαιμό.
Η επιλογή σου να παραμείνεις πρόβατο συρόμενο σε εκλογές που δούλεψαν ως ανάχωμα της εξέγερσης, που ήθελες δεν ήθελες φιλειρηνιστή μου θα γινόταν χωρίς κατευθυνόμενο πολιτικό υπόβαθρο αλλά με συλλογική ώθηση και που ίσως να σε έκαναν να ζήσεις έστω και για μια στιγμή ως άνθρωπος ελεύθερος, αποδεικνύει ότι τελικά είσαι πολύ λίγος για μια οποιαδήποτε πατρίδα, πόσο μάλλον για μια Ελλάδα.

Αναμένοντας την δεύτερη δήθεν λαϊκή εντολή για εκλογές που περιχαρής θα κουνάς κομματικά σημαιάκια και θα περιμένεις ή να διοριστείς στο δημόσιο του νέου σοσιαληστή που προσκυνά μια Ευρώπη νταβατζή ή να σώσεις τα κλεμμένα σου γεμίζοντας κι άλλο τα σεντούκια σου με την στήριξη μιας Ευρώπης δικτάτορα, νιώθουμε τι σημαίνει εθνική προδοσία.
Διότι δεν πονάει ούτε η κρίση, ούτε το χρέος, ούτε η φτώχεια, ούτε ο πόλεμος, ούτε η προσβολή.
Αυτό που πονάει είναι όταν ξέρεις εκ των προτέρων ότι αυτός ο λαός δεν θα αλλάξει ποτέ, Γιάννη.


”Η σημερινή κατάσταση της ευρωζώνης είναι δραματικά ξεκάθαρη.Οι μεθυσμένοι προσπαθούν να σταθούν όρθιοι ακουμπώντας ο ένας στον άλλον” εκτιμούν σε κύριο άρθρο τους οι Financial Times.

Διαβάστε όλο το άρθρο με τίτλο : Ναυάγιο ή αλλαγή πορείας στην Ευρώπη

”Πώς θα λήξει η κρίση στην ευρωζώνη; Πολλοί στις ΗΠΑ μου θέτουν αυτή την ερώτηση τις τελευταίες εβδομάδες; Για την ακρίβεια, θα μπορέσει η ευρωζώνη να μετακινηθεί από την κρίση στην σταθερότητα; Για να απαντηθεί αυτή η ερώτηση, πρέπει να ξεκαθαρίσουμε τρεις όψεις του προβλήματος: Πού πηγαίνει η ευρωζώνη; Πού θέλουν οι Γερμανοί να πάει η ευρωζώνη; Και που χρειάζεται να πάει η ευρωζώνη;

Η σημερινή κατάσταση της ευρωζώνης είναι δραματικά ξεκάθαρη. Μια σειρά από χώρες, δύο των οποίων –η Ιταλία και η Ισπανία- μεγάλες, έχουν ήδη ή είναι στα πρόθυρα να έχουν, κυβερνήσεις που δεν μπορούν να διαχειριστούν χωρίς βοήθεια τα δημόσια χρέη. Πολλά από αυτά τα χρέη βρίσκονται στις τράπεζες. Πολλές από αυτές είναι ζημιωμένες, ειδικά σε χώρες που βίωσαν πολύ μεγάλες φούσκες ακινήτων, μεγάλα δημόσια ελλείμματα ή και τα δύο. Οι κυβερνήσεις με αδύναμο αξιόχρεο νοιώθουν ότι πρέπει να σώσουν τα ευαίσθητα τραπεζικά τους συστήματα που, με τη σειρά τους, πρέπει να χρηματοδοτήσουν τις κυβερνήσεις που προσπαθούν να τις στηρίξουν: Οι μεθυσμένοι προσπαθούν να σταθούν όρθιοι ακουμπώντας ο ένας στον άλλον.

Από τις κυβερνήσεις απαιτείται επίσης να επιβάλουν δημοσιονομική λιτότητα, ενώ οι ιδιωτικοί κλάδοι συρρικνώνονται. Η λιτότητα αποδυναμώνει περαιτέρω τόσο τις οικονομίες όσο και τις τράπεζες. Κι αυτό, με τη σειρά του, αυξάνει την ανεργία και μειώνει τα κρατικά έσοδα, καθιστώντας μη αποτελεσματική την λιτότητα. Εν τω μεταξύ, η αναιμική ζήτηση στην πυρήνα επιδεινώνει την οικονομική αδυναμία στην περιφέρεια, αντί να την ισοφαρίζει.

Με τις τράπεζες προβληματικές, την ιδιωτική ζήτηση κατεστραμμένη, την κυβερνητική ζήτηση να συρρικνώνεται και την εξωτερική ζήτηση αδύναμη, οι ευάλωτες οικονομίες πιθανότατα θα έχουν μικρότερη παραγωγή και υψηλότερη ανεργία για 2-3 χρόνια επιπλέον. Η αμοιβή για τον σημερινό κόπο είναι ο αυριανός κόπος.

Είτε «σωθεί» είτε όχι η Ελλάδα, για την ώρα είναι δύσκολο να φανταστούμε ότι η σημερινή ευρωζώνη θα επιβιώσει από κάτι τέτοιο, ειδικά όταν ο πρωταρχικός λόγος ύπαρξής της, η οικονομική και χρηματοπιστωτική ενοποίηση, καταστρέφονται. Οι επιχειρήσεις, ειδικά οι τράπεζες, όλο και περισσότερο μαζεύουν τα ενεργητικά και τα παθητικά τους ανά χώρα. Αντίστοιχα, μόνο οι πολύ γενναίες επιχειρήσεις θα κάνουν πλάνα παραγωγής με την πεποίθηση ότι το συναλλαγματικό ρίσκο έχει εξαλειφθεί. Καθώς η ΕΚΤ έχει πλεον αναλάβει αυξημένο μερίδιο διακρατικού κινδύνου, ο δρόμος για την διάλυση έχει ανοίξει περισσότερο.

Μοιάζει σαν αδιάκοπο ταξίδι μες την νύχτα. Ισως πάρει εβδομάδες, μήνες, χρόνια. Αλλά η κατεύθυνση, δυστυχώς, γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρη.

Τώρα το δεύτερο ζήτημα: Πώς θέλει η Γερμανία να οργανώσει την ευρωζώνη; Εγώ αντιλαμβάνομαι τις αντιλήψεις της κυβέρνησης και των αρχών της Γερμανίας ως εξής: Όχι σε ομόλογα ευρωζώνης. Όχι σε αύξηση των διαθέσιμων κεφαλαίων του European Stability Mechanism. Όχι κοινή στήριξη του τραπεζικού συστήματος. Όχι απόκλιση από την δημοσιονομική λιτότητα, ούτε στην ίδια την Γερμανία. Όχι σε νομισματική χρηματοδότηση των κυβερνήσεων. ‘Όχι χαλάρωση της νομισματικής πολιτικής της ευρωζώνης. Και όχι σε ισχυρή πιστωτική εκτίναξη στην Γερμανία. Η πιστώτρια χώρα, στα χέρια της οποίας βρίσκεται η δύναμη σε μια κρίση, λέει “nein” τουλάχιστον επτά φορές.

Αναρωτιέμαι λοιπόν, πώς φαντάζονται οι Γερμανοί ρυθμιστές ότι θα σταματήσουν την κατρακύλα της ευρωζώνης; Κάνω δύο υποθέσεις. Η πρώτη είναι ότι πιστεύουν πως δεν θα την σταματήσουν. Περιμένουν ότι η ζωή σε ορισμένες ευάλωτες οικονομίες θα γίνει τόσο μίζερη που θα φύγουν εθελοντικά, περιορίζοντας έτσι την ευρωζώνη σε έναν πυρήνα με ίδιες σκέψεις και χαμηλώνοντας τους κινδύνους για την νομισματική και δημοσιονομική σταθερότητα της ίδιας της Γερμανίας από την διάσωση πιο αδύναμων οικονομιών. Η δεύτερη υπόθεσή μου είναι ότι οι Γερμανοί πραγματικά πιστεύουν ότι αυτές οι στρατηγικές θα αποδώσουν.

Μια πιθανότητα είναι ότι οι πιο αδύναμες οικονομίες θα υποστούν τόσο μεγάλη «εσωτερική υποτίμηση» που θα μεταφερθούν σε μεγάλα εξωτερικά πλεονάσματα με τον υπόλοιπο κόσμο, αποκαθιστώντας έτσι την οικονομική δραστηριότητα. Μια άλλη πιθανότητα είναι ότι ο συνδυασμός δραστικών διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων με άμεσες εκποιήσεις ενεργητικών θα προκαλέσουν κύμα εισροών άμεσων επενδύσεων. Κι έτσι θα χρηματοδοτηθεί το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών βραχυπρόθεσμα και θα παράγει νέα οικονομική δραστηριότητα πιο μακροπρόθεσμα.

Ίσως οι Γερμανοί αξιωματούχοι πιστεύουν ότι χρειάζεται είτε σκληρή προσαρμογή είτε άμεση αποχώρηση. Όμως το «κακό ηθικό παράδειγμα» θα περιοριστεί και το γερμανικό άνοιγμα θα μειωθεί, σε κάθε περίπτωση.

Ωστόσο η επιλογή της «εξόδου των αδύναμων» είναι πολύ ριψοκίνδυνη και η επιλογή της «οδυνηρής προσαρμογής με άμεσες εκποιήσεις» τόσο ανέφικτη, που μας οδηγούν αμέσως πίσω στο ζήτημα της εξόδου. Ο κίνδυνος, επιπλέον, δεν περιορίζεται στις πιο αδύναμες χώρες. Η Γερμανία στέλνει μόλις 5% των εξαγωγών της στην Κίνα σε σχέση με 42% στην υπόλοιπη ευρωζώνη, ποσοστό που θα μειωθεί σε μια κατάρρευση. Πέρα από αυτούς τους στενούς οικονομικούς κινδύνους, θα υπάρξει οπωσδήποτε μόνιμη πολιτική ζημιά για τους οικονομικούς ηγεμόνες της ευρωζώνης.

Με δυο λόγια, η ευρωζώνη έχει ξεκινήσει ένα ταξίδι προς την διάλυση που η Γερμανία δεν δείχνει να θέλει να αλλάξει. Όχι επειδή δεν υπάρχουν εναλλακτικές. Το μόνο που θα έπρεπε να κάνει είναι να αλλάξει μερικά «όχι» σε «ναι». Περισσσότερη χρηματοδότηση, κατά προτίμηση με κάποιο ομόλογο ευρωζώνης, συλλογική στήριξη τραπεζών, λιγότερη δημοσιονομική συρρίκνωση, περισσότερο επεκτατική νομισματική πολιτική και ισχυρότερη γερμανική ζήτηση. Τέτοιες αλλαγές δεν θα εξασφαλίσουν την επιτυχία. Θα δώσουν όμως τουλαχιστον στην ευρωζώνη μια ευκαιρία να αποφύγει το κόστος της μερικής ή ολικής καταστροφής. Για να αποδώσουν πιο μακροπρόθεσμα, αυτές οι αλλαγές θα απαιτήσουν επίσης μεγαλύτερη πολιτική ενοποίηση.

Τον Οκτώβριο 1939 ο Winston Churchill είπε: «Δεν μπορώ να κάνω πρόβλεψη για τις κινήσεις της Ρωσίας. Είναι ένας γρίφος, τυλιγμένος σε μυστήριο, μέσα σε ένα αίνιγμα, αλλά ίσως υπάρχει ένα κλειδί. Κι αυτό το κλειδί είναι το ρωσικό εθνικό συμφέρον». Το κλειδί στην Ευρώπη του σήμερα είναι η γερμανική αντίληψη για το εθνικό της συμφέρον. Όταν αποδειχθεί ότι οι προϋποθέσεις δεν αποδίδουν, οι Γερμανοί ηγέτες θα πρέπει να διαλέξουν ανάμεσα στο ναυάγιο και την αλλαγή πορείας. Δεν γνωρίζω τι θα διαλέξει η Γερμανία. Δεν γνωρίζων αν οι ηγέτες της γνωρίζουν. Πάντως από αυτή την απόφαση, κρέμεται η τύχη της Ευρώπης”.

Πηγή


Της Ζεζας Ζήκου

«Περιγράφοντας τις συνιστώσες του κρίσιμου διλήμματος»! Αυτός είναι ο «επιτυχής» τίτλος της ειδικής έκδοσης για την ελληνική οικονομία της Εθνικής Τράπεζας. Αναγνωρίζεται, λοιπόν, ότι οι (γενικώς) συνιστώσες έχουν μπει στη ζωή μας. Κατά τα λοιπά... ο ελληνικός λαός να αναζητεί βοήθεια για να διασωθεί... Από ποιους όμως; Τι (ς) πταίει, άραγε, που με το Μνημόνιο αντιμετωπίζουμε αυτό το κρίσιμο δίλημμα που δείχνει «εφιαλτικό» το μέλλον της Ελλάδας της δραχμής;

Η έκθεση περιγράφει με πολύ μαύρους τόνους την επόμενη ημέρα της χώρας σε περίπτωση που βγούμε από το ευρώ. Η χώρα στη δραχμή, σύμφωνα με την Εθνική, θα είναι τριτοκοσμική καθώς: μια έξοδος από το ευρώ θα οδηγούσε σε σημαντική πτώση του βιοτικού επιπέδου του Ελληνα πολίτη (μείωση του κατά κεφαλήν εισοδήματος τουλάχιστον κατά 55% σε ευρώ) -πλήττοντας περισσότερο τους οικονομικά ασθενέστερους- μέσω της σημαντικής υποτίμησης του νέου νομίσματος (65% σε ονομαστικούς όρους), της βαθύτερης ύφεσης (-22% σε σταθερές τιμές, επιπλέον της συρρίκνωσης κατά 14% την περίοδο 2009-2011) και της αύξησης της ανεργίας (στο 34%), ενώ το κράτος θα εξαναγκαζόταν σε νομισματική χρηματοδότηση των αναγκών του, δημιουργώντας έναν πληθωριστικό φαύλο κύκλο (πληθωρισμός άνω του 30% αρχικά, με ισχυρή ανοδική τάση στη συνέχεια, καθώς θα αυτοτροφοδοτείται από αυξήσεις τιμών εισαγόμενων αγαθών και ονομαστικών μισθών). «Ο κίνδυνος εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ δεν αποτελεί πια μια θεωρητική υπόθεση εργασίας ή μία εξέλιξη με μηδενική πιθανότητα, αλλά αντικείμενο καθημερινής συζήτησης και ένα σενάριο που συζητείται πλέον έντονα, ειδικά στο εξωτερικό. Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι μια τέτοια απευκταία εξέλιξη μπορεί να προκληθεί, μέσα σε ένα τόσο εύφλεκτο περιβάλλον, και από ένα μεμονωμένο γεγονός ή άστοχο χειρισμό με αυτοεκπληρούμενη, οδυνηρή κατάληξη, ανεξαρτήτως της ισχυρής πολιτικής βούλησης περί του αντιθέτου», αναφέρεται στην ειδική έκδοση της Εθνικής Τράπεζας.

Επίσης, λόγω της δυσκολίας πρόσβασης σε συνάλλαγμα, η χώρα θα αθετούσε το μεγαλύτερο τμήμα των υποχρεώσεων προς τους δανειστές της από το εξωτερικό (325 δισ. ευρώ), με προφανείς δυσμενείς επιδράσεις σε διακρατικό επίπεδο και στις συναλλαγές των ελληνικών επιχειρήσεων με το εξωτερικό, με αποτέλεσμα τη σημαντική υποβάθμιση του βιοτικού επίπεδου και δυσκολία πρόσβασης σε βασικά αγαθά και ειδικά σε καύσιμα, φάρμακα και αναγκαίες πρώτες ύλες.

Η στρατηγική του οικονομικού Προγράμματος (δηλαδή του Μνημονίου) που συνοδεύει τη δανειακή σύμβαση είναι πολυδιάστατη και δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί μονοσήμαντα, με ένα υπέρ ή ένα κατά, αναφέρεται στην έκδοση της Εθνικής Τράπεζας. Συγκεκριμένα το Μνημόνιο εξασφαλίζει χρόνο για την εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων, παρέχοντας ένα πρωτόγνωρο επίπεδο χρηματοδότησης (σχεδόν 150 δισ. ευρώ έως σήμερα και άλλα 90 δισ. ευρώ ώς το 2014), με ιδιαίτερα ευνοϊκούς όρους, ενώ με την επιτυχή ολοκλήρωση του PSI, το δημόσιο χρέος μειώνεται κατά 50% του ΑΕΠ και εξασφαλίζεται σημαντική ελάφρυνση στις υποχρεώσεις πληρωμής τοκοχρεολυσίων για ολόκληρη τη δεκαετία (επιτόκιο 2% έως το 2014, μέση διάρκεια νέων ομολόγων 20 έτη). Παράλληλα, εξασφαλίζεται στήριξη ρευστότητας για το εγχώριο τραπεζικό σύστημα άνω των 130 δισ. ευρώ, μέσω του Ευρωσυστήματος. Περιλαμβάνει τρεις άξονες μέτρων (διαρθρωτικές αλλαγές, χρηματοπιστωτικό σύστημα, δημοσιονομική εξυγίανση) που καλύπτουν από αυτονόητες μεταρρυθμίσεις έως και μεταβολές που προκαλούν έντονες αντιδράσεις».

Εμείς τώρα τι να πούμε... όταν οι πάντες αποδομούν το Μνημόνιο... και όταν γερμανική πρόταση για υποτιμημένο «ελληνικό» ευρώ για να αντικαταστήσει το κοινό νόμισμα σε περίπτωση εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, παίρνει διαστάσεις.

Τα ευρώ με σειριακό αριθμό που αρχίζει από Υ, έχουν δηλαδή τυπωθεί από την Τράπεζα της Ελλάδος, να αντικαταστήσουν αυτομάτως, σε περίπτωση εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, τα ευρώ -με πολύ μικρότερη αξία- προτείνει ο Γερμανός καθηγητής Οικονομικών του Πανεπιστημίου Χούμπολτ και μέλος του οικονομικού συμβουλίου του υπουργείου Οικονομικών της Γερμανίας, Τσαρλς Μπλανκάρτ.

Οπως επισημαίνεται σε δημοσίευμα της εφημερίδας Bild, εάν η Ελλάδα εγκαταλείψει το ευρώ, το νέο νόμισμα θα έπρεπε να δοθεί στους πολίτες εν μια νυκτί, ενώ το παλιό ευρώ θα διατηρούσε την αξία του. Κάτι τέτοιο, όμως, επισημαίνεται, θα αποτελούσε «δηλητήριο για την ελληνική οικονομία», καθώς «ήδη οι Ελληνες λεηλατούν τους τραπεζικούς λογαριασμούς τους, ζητώντας ευρώ σε μετρητά». Η εφημερίδα τονίζει, πάντως, ότι το σχέδιο Μπλανκάρτ μπορεί να έλυνε κάποιο πρόβλημα, αλλά, «δυστυχώς, θα είχαμε ξαφνικά όλοι άχρηστα ευρω-χαρτονομίσματα στις τσέπες μας, τουλάχιστον όσα έχουν τον σειριακό αριθμό Υ».
Γράφει ο Νίκος Λυγερός

Δεν φτάνει που βρισκόμαστε σε μια δύσκολη θέση, έχουμε και άσχετες κότες που κινδυνολογούν, για να δικαιολογήσουν την απραξία και την ανικανότητά τους τόσα χρόνια. Όχι μόνο δεν έδωσαν τίποτα στην Ελλάδα, αλλά προσπαθούν να προβάλουν τις φοβίες τους ως στίγμα της πραγματικότητας. Αν τις ακούσουμε, τότε θα πιστέψουμε ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Η κινδυνολογία επηρεάζει μόνο αυτούς που δεν έχουν γνώσεις και αυτούς που θέλουν ν’ακούσουν σενάρια συνομοσιολογίας για να το χαρούν, δίνοντας εξηγήσεις στα πάντα.

Έχουμε πήξει με πολιτικούς και ειδικούς που έχουν ως ορίζοντα ένα κοτέτσι και προσπαθούν να βάλουν και τους ψηφοφόρους τους εκεί! Αυτή η εικόνα είναι η άμεση επίπτωση του ραγιαδισμού, που παραλύει κάθε κίνηση. Όμως ο ελληνισμός δεν ανήκει σε αυτή την κατηγορία. Αυτοί που μας φοβίζουν με το Ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση ποντάρουν απλώς στη βλακεία μας, διότι δεν έχουν κανένα επιχείρημα που στέκει. Έχουν βέβαια πιστούς και οπορτουνιστές που εκμεταλλεύονται την οικονομική κατάσταση και προσπαθούν να απενεργοποιήσουν και κάθε προσπάθεια εξόδου της κρίσης.

Βέβαια τα βρίσκουν σκούρα με τους μαχητές της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης και θέλουν μάταια να προλάβουν την αποτελεσματική απόφαση της επόμενης κυβέρνησης. Όμως σε αυτό το παίγνιο δεν θα κερδίσουν, διότι η Ελλάδα έχει ανάγκη από τέτοιες αποφάσεις και η Ευρωπαϊκή Ένωση θέλει να ενισχύσει το ίδιο της το πλαίσιο ως μεγαλύτερη ΑΟΖ σε παγκόσμιο επίπεδο. Απλώς η κινδυνολογία πιέζει και την μιζέρια της σκέψης. Όταν κάποιος πιστεύει δίχως επιστημονική αντίρρηση όλα όσα του λένε για τους κινδύνους της χώρας μας, είναι άξιος της μοίρας του και δεν υπάρχει λόγος ν’ ασχοληθούμε μαζί του, διότι δεν θα γίνει ποτέ μαχητής, στην καλύτερη περίπτωση θα μετατραπεί σε θύμα.

Κατά συνέπεια, το θέμα μας είναι να ανασυγκροτήσουμε τα δεδομένα και να αναδιπλώσουμε τις δυνάμεις μας, για να παλέψουμε ενάντια στα αληθινά προβλήματα και όχι στις οφθαλμαπάτες. Μπορεί η βλακεία να είναι αήττητη, αλλά η ασχετοσύνη παλεύεται με την απόκτηση γνώσεων. Όσοι έχουν φόβους και όχι φοβίες, ας διαβάσουν για τους ευρωπαϊκούς θεσμούς , ειδικά για τη νομοθεσία της ευρωζώνης και βέβαια το Δίκαιο της Θάλασσας. Μετά από αυτές τις αναγνώσεις, ακόμα και οι πρώην άσχετοι θα αντιληφθούν ότι τους κορόιδευαν τόσο καιρό. Επιπλέον θα κατανοήσουν ότι το υπόβαθρο της Ελλάδας είναι απόλυτα θετικό λόγω της γεωγραφικής μας θέσης στην Ανατολική Μεσόγειο.

Αν επιπλέον διαβάσουν έρευνες από ξένους επιστήμονες όσον αφορά στα ευρωπαϊκά αποθέματα, τότε θα επινοήσουν ακόμα και από μόνοι τους την αναγκαιότητα της θέσπισης της ΑΟΖ. Σε πρώτη φάση θα εκνευρισθούν με τους κινδυνολόγους, αλλά μετά την εκτόνωσή τους θα μπορέσουν και αυτοί να παλέψουν για την πατρίδα μας και το λαό μας. Μόνο η ουσία είναι ικανή ν’ αντισταθεί στην εξουσία. Γι’ αυτό το λόγο η νοημοσύνη είναι τόσο επικίνδυνη για την κοινωνία. Δεν ακολουθεί τις αυθαίρετες ιεραρχίες, αλλά μόνο τις ανοιχτές δομές της γνώσης. Όσοι μαθαίνουν, ξέρουν να παλεύουν.

H Ελλάδα και οι Έλληνες υποφέρουν σιωπηλά. Εδώ και τέσσερα χρόνια, η Ελλάδα είναι δακτυλοδεικτούμενη, οι Έλληνες προσβάλλονται, και η χώρα προβάλλεται σαν να είναι η μαύρη τρύπα της Ευρώπης.

Ίσως αυτό να συμβαίνει επειδή η Ελλάδα είναι μια μεσογειακή χώρα. Αν η Ελλάδα βρισκόταν βόρεια της Γερμανίας, μεταξύ της Σουηδίας και της Φινλανδίας, θα της βρίσκαμε σίγουρα κάποια δικαιολογία.

Εαν επρόκειτο για μια προτεσταντική χώρα όπου ο ήλιος λάμπει μόνο για λίγες ώρες το χρόνο, ενώ οι άνθρωποι συνθλίβονται από το κρύο της νύχτας για μεγάλο χρονικό διάστημα, τότε θα εφευρίσκαμε για την Ελλάδα, κάποια σοβαρή δικαιολογία και θα αναζητούσαμε έναν άλλο ένοχο.

Όταν η Ισλανδία αρνείται να πληρώσει το χρέος της, δεν λέμε τίποτα.
Δεν την κατηγορούμε ούτε την υποστηρίζουμε.
Η απόλυτη σιωπή.
Μάλιστα το να διαμαρτύρεται κανείς στο προαναφερθέν πλαίσιο είναι υγιές, επειδή είναι "αγνό" και δεν κάνει θόρυβο.

Και βέβαια μια τέτοια διαμαρτυρία είναι αποδεκτή από όλους, γιατί προτιμάμε υποκριτικά την αισθητική μιας εικόνας όπου διαμαρτύρονται συναθροιζώμενοι ξανθοί και "άσπιλοι" άνθρωποι που όταν μιλάνε μένουν ανέκφραστοι κρατώντας ακίνητα τα χέρια τους, μη κουνώντας ούτε καν το κεφάλι τους.

Και εν συνεχεία οι διαμαρτυρόμενοι πηγαίνουν στη σάουνα.
Ο Έλληνας αντίθετα θα πάει στο Χαμάμ.
Γιατί οι Έλληνες είχαν καταληφθεί από τους Τούρκους πριν πολλά χρόνια.
Και σήμερα που η Τουρκία προσπαθεί να εισέλθει στην Ευρώπη, αυτή της κρατάει μεν την πόρτα ανοιχτή ωστόσο την τελευταία στιγμή χρησιμοποιείται η έννοια της ‘ασφάλειας’ για να κλείσει διπλωματικά η Ευρωπαϊκή της προοπτική.

Έτσι λοιπόν το να έχεις κατακτηθεί από τους Τούρκους και το να είσαι μεσογειακή και ορθόδοξη χώρα είναι αρνητικό στα μάτια των Βορειοευρωπαίων.
Όχι, πραγματικά δεν μπορεί να εμπιστεύεται η Ευρώπη "τέτοιους ανθρώπους".

Η Ελλάδα είναι σαν την Ισπανία.
Οι Ισπανοί είχαν καταληφθεί από τους Μαυριτανούς, ως εκ τούτου, ο Ισπανός έχει κάτι το αραβικό στο αίμα του, και για να το καταλάβεις αυτό αρκεί απλά να κοιτάξεις την Αλάμπρα.

Όσον αφορά την Ιταλία, θα μπορούσαμε να την εμπιστευτούμε, παρ’ ότι είναι κι αυτή χώρα της Μεσογείου, όμως κι αυτοί έχουν τη μαφία, την nangretta, την Καμόρα, και το Βατικανό.
Εν ολίγοις, αυτό είναι αρκετό για να έχεις επιχειρήματα ώστε να αποφασίσεις να μην τους εμπιστευτείς ούτε τους Ιταλούς.

Τέλος, υπάρχει και η Πορτογαλία.
Πενήντα χρόνια φασιστικής δικτατορίας, στοιχειώνουν το παρελθόν της.
Η Πορτογαλία είναι, λοιπόν, φασιστική χώρα, όπως η Ισπανία του Φράνκο και η Ελλάδα των συνταγματαρχών.

Όχι δεν πρέπει να εμπιστευόμαστε τις μεσογειακές χώρες.

Δεν μιλάμε καθόλου βέβαια για τη ναζιστική Γερμανία και τη Φινλανδία και όποια άλλη χώρα συνεργάστηκε με τους Ναζί.

Όχι, εκεί ξεχνάμε το παρελθόν, γιατί αυτές είναι οι περιβόητες χώρες του Βορρά και μπορούμε να τις εμπιστευθούμε έτσι κι αλλιώς.

Ας μην ξεχνάμε βέβαια ότι και η Γαλλία και το Βέλγιο αλλά και η Ουγγαρία συνεργάστηκαν επίσης κατά κάποιο τρόπο με τους ναζί.
Κι τελικά αυτός ο μηδενιστικός συλλογισμός καταλήγει ότι το Ηνωμένο Βασίλειο είναι η μόνη αληθινή ευρωπαϊκή δημοκρατία.

Πόσο καιρό όμως θα διαρκέσει αυτή η ανοησία;
Πόσο καιρό θα αντέξoυμε να θεωρούνται οι Έλληνες ανόητοι, και κλέφτες;
Το ότι η ελληνική πολιτική σκηνή δεν υλοποίησε ποτέ την ιδέα του εκσυγχρονισμού του ελληνικού κράτους, είναι ένα γεγονός.
Ίσως ο μοναδικός Έλληνας πολιτικός που είχε την επιθυμία να αναπτύξει τη χώρα του πολιτικά να είναι ο Ελευθέριος Βενιζέλος, που έχει σημαδέψει την ιστορία της Ελλάδας.

Αλλά, όταν ο Ρομάνο Πρόντι, πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, πρότεινε το δημόσιο εθνικό λογιστικό έλεγχο των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης το 2003, η Γαλλία, η Γερμανία και η Ιταλία είχαν αρνηθεί.


Αρνήθηκαν, γνωρίζοντας ότι τα στοιχεία της Ελλάδας ήταν πειραγμένα.
Ήξεραν ότι ο Ελληνικός λαός δεν ήξερε τίποτα.
Εξάλλου ζήτησε ποτέ κανείς την πολιτική αναδιάρθρωση του Ελληνικού κράτους;
Όχι, κανείς στην Ευρώπη δεν το ζήτησε ποτέ.
Δεδομένου ότι η Ελλάδα αντιμετωπίζονταν ως ένας τουριστικός προορισμός,
και μια χώρα παραγωγής ελαιόλαδου, όλα θεωρούνταν ότι λειτουργούν μια χαρά.
Οι Έλληνες παρέμεναν όλο αυτό τον καιρό Ευρωπαίοι δεύτερης κατηγορίας που συνεισφέρουν στο να ολοκληρώνεται το μεγάλο φαγοπότι.

Μιλώντας για την ιστορία της Ελλάδας και την αρχαιότητα ειναι αλήθεια ότι όλοι αποδεχόμαστε ότι ο Πυθαγόρας, ο Σωκράτης, ο Πλάτων, ο Ηρόδοτος και πολλοί άλλοι, έζησαν στην Ελλάδα, αλλά στο μακρινό παρελθόν.

Και σήμερα όλοι εμείς κατηγορούμε τους Έλληνες και αναρωτιόμαστε αν κατασκεύασαν ποτέ αεροσκάφη, πυρηνικά εργοστάσια, αυτοκίνητα;
Υπήρχε όλο αυτό τον καιρό ένα προϊόν “made in Greece”, εκτός από τη φέτα;
Όχι, γιατί η Ελλάδα παραμένει όλα αυτά τα χρόνια η χώρα των φτωχών αγροτών και των μικροαστών που μιλούνε δυνατά, και περπατάνε με κομπολόγια στο χέρι, τρώνε περισσότερο λαχανικά παρά κρέας, ενώ τα γλυκά τους δίνουν στο στόμα την αίσθηση ενός μελένιου φιλιού.

Και αν η Ελλάδα τελικά χρεωκοπήσει, εάν αποχωρήσει από την ευρωζώνη ή την Ευρωπαϊκή Ένωση τι θα υποστηρίζει η Ευρώπη σε δέκα χρόνια για αυτήν;…
“Εμείς δεν ξέραμε τίποτα!”…
“Είμαστε υπεύθυνοι αλλά δεν είμαστε ένοχοι! …” κτλ.
Η ευθύνη θα επιστρέψει στους Έλληνες, για άλλη μια φορά.

Τα έχω βαρεθεί πια όλα αυτά τα στερεότυπα!
Δεν μπορώ να ανέχομαι πλέον το γεγονός ότι το να ανήκεις σε ένα μεσογειακό λαό έχει καταντήσει συνώνυμο μιας ιδιότυπης σύγχρονη ψυχολογικής δουλείας.
Δυστυχώς οι Έλληνες προς το παρόν είναι σιωπηλοί και δεν αντιδρούν έντονα.
Αυτό είναι το λάθος.
Ξέρω ότι είναι εύκολο να το γράφει αυτό κάποιος που ζει στο Παρίσι.
Αλλά εγώ το γράφω γιατί θέλω μέσα από τα λόγια μου να εμφυσήσω την εμπιστοσύνη σε όλους τους Έλληνες, και να τους πω ότι πρέπει να εμπιστευτούν τη νεολαία του τόπου και να της παραδώσουν τα κλειδιά της εξουσίας για έναν εκσυγχρονισμό της χώρας που συνάμα θα σέβεται την κληρονομιά και τη διαφορετικότητά της.

Όλα είναι δυνατά γιατί η αληθινή ζωή δεν έχει τιμή.
Και ακόμα πιο ευτελής είναι η τιμή του ελληνικού χρέους που έτσι κι αλλιώς οι Έλληνες δεν έχουν τη δυνατότητα να αποπληρώσουν.

Από τη μια η Γερμανία ρυθμίζει το επιτόκιο του δανεισμού της για εξυπηρέτηση του εθνικού της χρέους στο 2% και από την άλλη επιβάλλει στην Ελλάδα ένα θεόρατο επιτόκιο ύψους 30%.

Τέρμα τα ψέματα!
Το γράφω λοιπόν και το φωνάζω δημόσια, οι Έλληνες δεν είναι υπεύθυνοι για τίποτα.
Οι Έλληνες είναι ίσοι με κάθε άλλο λαό στον πλανήτη κι έχουν το δικαίωμα να ζήσουν στη χώρα τους, στη γη τους, σύμφωνα με τα έθιμα και τις παραδόσεις τους.

Εμείς οι υπόλοιποι οφείλουμε απλώς να τους βοηθήσουμε στην οικοδόμηση ενός σύγχρονου κράτους που θα διαχειρίζεται την Ελλάδα ως μια πραγματική δημοκρατία, στις βάσεις μιας πραγματικής ισότιμης κοινωνικής πολιτικής και ενός παραγωγικού ενθουσιασμού που θα δημιουργήσει ανάπτυξη προς όφελος της ίδιας της χώρας.

Εξάλλου το να καταστρέψουμε την Ελλάδα θα έχει πολύ άσχημο αντίκτυπο και στο μέλλον της Ευρώπης.
Είμαι Γάλλος αλλά νιώθω Έλληνας στην ψυχή, και υποστηρίζω όπου σταθώ κι όπου βρεθώ την Ελλάδα. Ολόκληρη την Ελλάδα.

Jose Manuel Lamarque

Πηγή

Διπλή επίθεση με πολύ σκληρούς χαρακτηρισμούς εναντίον του τέως πρωθυπουργού Λουκά Παπαδήμου και του διευθύνοντος συμβούλου της Εθνικής Τράπεζας Απόστολου Ταμβακάκη εξαπέλυσε σήμερα ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας.

Ο κ. Τσίπρας υποστήριξε ότι "μεγαλύτερος εχθρός και κίνδυνος για την Ελλάδα και το λαό μας, μεγαλύτερος εχθρός και κίνδυνος για την σταθερότητα της οικονομίας μας δεν είναι οι εταίροι, αλλά εγχώριες δυνάμεις που βρίσκονται σε ανοιχτή γραμμή με εξωθεσμικά αλλά και θεσμικά κέντρα των Βρυξελλών, όπως αποκαλύπτει σημερινό δημοσίευμα του πρακτορείου Reuters. Εμάς δεν μας ξαφνιάζει αυτό. Θα θυμάστε ότι το είχε επισημάνει σε δηλώσεις του ο Γιάννης Δραγασάκης εκείνη την περίοδο, τότε που στείλαμε επιστολή στον κ. Μπαρόζο και στον κ. Ρομπάι".

Με τον τρόπο αυτό επέλεξε να επικρίνει την κίνηση του κ. Παπαδήμου - σύμφωνα με το πρακτορείο Reuters- να ζητήσει από τον πρόεδρο της Κομισιόν Ζοζέ Μπαρόζο δημόσια δήλωση με την οποία να προειδοποιεί ότι αθέτηση των συμφωνιών θα οδηγήσει την Ελλάδα εκτός ευρώ.
Σημειώνεται ότι ο κ. Παπαδήμος έχει διαψεύσει ότι ζήτησε από τον κ. Μπαρόζο να παρέμβει με δημόσια δήλωση ζητώντας την τήρηση των συμφωνηθέντων.

Μετά την συνάντησή του με την κυρία Λούκα Κατσέλη ο Αλέξης Τσίπρας εξαπέλυσε σκληρή επίθεση και τον διευθύνοντα σύμβουλο της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος με αφορμή την δημοσιοποίηση έκθεση για το ευρώ.

"Αυτό που μας ξαφνιάζει όμως είναι το πόσο αδίστακτοι είναι ορισμένοι που, προκειμένου να παίζουν πολιτικά παιχνίδια, δεν διστάζουν να θέτουν σε κίνδυνο τη σταθερότητα της ελληνικής οικονομίας. Και πιστεύουμε ότι στην ίδια ανεύθυνη τυχοδιωκτική σκοπιμότητα εντάσσεται και η σπουδή της ΕΤΕ χθες να δημοσιοποιήσει μια έκθεση για το ευρώ", υπογράμμισε ο κ. Τσίπρας.

Συνεχίζοντας την κριτική του ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ τόνισε: "Λυπούμαστε πραγματικά για το κατάντημα των πανικόβλητων, μέσα και έξω από τη χώρα. Ας γνωρίζουν όμως πως ότι κι αν σκαρφιστούν, όσο κι αν προσπαθήσουν, όποια κινδυνολογία κι αν επινοήσουν δεν είναι σε θέση να χειραγωγήσουν ούτε την αξιοπρέπεια, ούτε τη νοημοσύνη του ελληνικού λαού. Η Ελλάδα στις 17 του Ιούνη θα γυρίσει σελίδα. Ο λαός μας στις 17 του Ιούνη θα γυρίσει σελίδα. Όλοι αυτοί, που προσπαθούν να τον τρομοκρατήσουν και να τον εμποδίσουν, το κάνουν ακριβώς γιατί γνωρίζουν ότι ανήκουν ήδη στο παρελθόν. Η αριστερά και οι προοδευτικές δυνάμεις του τόπου θα αγωνιστούν μαζί ώστε ενώνοντας το λαό να γράψουν τις σελίδες του μέλλοντος, σελίδες αξιοπρέπειας, ελπίδας και αισιοδοξίας".




Το αναλυτικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ. Τι λέει για χαράτσια, αποκρατικοποιήσεις...
  1. ΑΚΥΡΩΣΗ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ

Ο ΣΥΡΙΖΑ ως πρώτο μέτρο διακυβέρνησης της χώρας θα προχωρήσει στην άμεση ακύρωση των μνημονίων και ειδικότερα του 2ου Μνημονίου, το οποίο διαμόρφωσε μαζί με την τρόικα και άρχισε να υλοποιεί η κυβέρνηση Παπαδήμου με τη στήριξη κυρίως ΠΑΣΟΚ και ΝΔ.

Στη θέση τους θα φέρει προς ψήφιση στη Βουλή ένα Εθνικό Σχέδιο για την οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη, τη παραγωγική ανασυγκρότηση, την αναδιανομή εισοδήματος και τη δίκαιη δημοσιονομική εξυγίανση.

Ως γνωστόν τα Μνημόνια και ειδικότερα το Μνημόνιο 2, κυρώθηκαν δια νόμου με διαδικασίες εξπρές και κατά παράβαση του Κανονισμού της Βουλής και του Συντάγματος.

Ο ΣΥΡΙΖΑ τότε στη Βουλή είχε καταγγείλει την ψήφιση των μνημονίων, είχαμε υποβάλλει ένσταση αντισυνταγματικότητας στις σχετικές διαδικασίες υπερψήφισης, που τις είχαμε χαρακτηρίσει κοινοβουλευτικό πραξικόπημα και είχαμε υπογραμμίσει ότι θα ακυρώσουμε τους σχετικούς νόμους.

  1. ΑΚΥΡΩΣΗ ΕΦΑΡΜΟΣΤΙΚΩΝ ΝΟΜΩΝ

Η άμεση ακύρωση των μνημονίων και των νόμων που τους θεσπίζουν, θα συνοδευτεί στη συνέχεια με την ακύρωση του μεσοπρόθεσμου προγράμματος και των σχετικών εφαρμοστικών νόμων των μνημονίων, αρχής γενομένης ειδικότερα από εκείνους τους εφαρμοστικούς νόμους που μειώνουν μισθούς, συντάξεις και κοινωνικές δαπάνες, καταργούν Συλλογικές Συμβάσεις, περιορίζουν συνδικαλιστικές ελευθερίες και αποδιαρθρώνουν εργασιακές σχέσεις.

Με αυτό τον τρόπο θα αποκατασταθούν σταδιακά οι συνέπειες των αντιλαϊκών πολιτικών και ταυτόχρονα θα λαμβάνονται μέτρα βαθιών προοδευτικών αλλαγών.

  1. ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΔΑΝΕΙΑΚΩΝ ΣΥΜΒΑΣΕΩΝ

Ο ΣΥΡΙΖΑ σκοπεύει να καταγγείλει τις Δανειακές Συμβάσεις, προκειμένου να αντικαταστήσει τους επαχθείς τους όρους και να επαναδιαπραγματευθεί τη διαδικασία διαγραφής του μεγαλύτερου μέρους του συνόλου του δημόσιου χρέους, προκειμένου το εναπομείναν να μπορεί να αποπληρώνεται, με όρους και προϋποθέσεις που δε θα αμφισβητούν την εθνική κυριαρχία και την οικονομική βιωσιμότητα της πατρίδας μας.

Οι όροι για προτεραιότητα αποπληρωμής δανείων έναντι εσωτερικών αναγκών και για άρση ασυλίας της δημόσιας περιουσίας λόγω εθνικής κυριαρχίας, δεν μπορεί να γίνουν αποδεκτοί υπό οποιεσδήποτε συνθήκες. Αυτά τα είχαμε τεκμηριωμένα και αξιόπιστα αναδείξει όταν αυτές οι Συμβάσεις είχαν έρθει προς ψήφιση.

Ο τρόπος, ο χρόνος και οι άλλες πολιτικές και νομικές πλευρές της καταγγελίας και επαναδιαπραγμάτευσης αυτών των Δανειακών Συμβάσεων θα αποφασιστούν και θα υλοποιηθούν από μια κυβέρνηση της Αριστεράς ανάλογα με τις δυνατότητές της και τις συγκεκριμένες συνθήκες.

Η χρηματοδότηση της τρόικας, η οποία συνομολογείται από τις εν λόγω Δανειακές Συμβάσεις, κατευθύνεται, σχεδόν αποκλειστικά, στην αποπληρωμή τόκων και χρεολυσίων και δεν έχει άμεση σχέση με την υλοποίηση των δαπανών και προϋπολογισμού.

  1. ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΥ ΜΕΡΟΥΣ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ

Ταυτόχρονα, με την καταγγελία της Δανειακής Σύμβασης ο ΣΥΡΙΖΑ θα διεκδικήσει τη συνολική διαπραγμάτευση του χρέους, σε ευρωπαϊκό επίπεδο και σε κάθε περίπτωση σε εθνικό επίπεδο, αφού ιδιαίτερα το διατεινόμενο ελληνικό κρατικό χρέος δεν είναι μόνο άδικο και βαθύτατα ταξικό αλλά και μη βιώσιμο.

Στόχος της διαπραγμάτευσης θα είναι η διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του και η αποπληρωμή του υπόλοιπου με ρήτρες ανάπτυξης και με νέους ευνοϊκούς όρους.

Στα πλαίσια αυτά θα αξιοποιήσουμε τη διαδικασία του Διεθνούς Λογιστικού Ελέγχου του Χρέους.

Η μη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους και των χρεών άλλων ευρωπαϊκών χωρών είναι αναμφισβήτητη.

Στόχος μιας κυβέρνησης της Αριστεράς, θα είναι να καταφέρει με τις κατάλληλες συμμαχίες ιδίως με τις χώρες του Νότου, να πραγματοποιήσει μια ευρωπαϊκή και διεθνής διάσκεψη για το δημόσιο χρέος, η οποία θα πρέπει να οργανωθεί ώστε να δοθεί κοινή και βιώσιμη ευρωπαϊκή λύση σε ένα κοινό ευρωπαϊκό πρόβλημα, με στόχο την οργανωμένη διαγραφή χρεών χωρίς τα μνημόνια της κοινωνικής κατεδάφισης.

Αποτέλεσμα αυτής της συμφωνίας μπορεί να είναι και το μορατόριουμ αποπληρωμής του χρέους προς με ρήτρα ανάπτυξης και απασχόλησης για το υπόλοιπο, στα πρότυπα της απόφασης για τη Γερμανία το 1953.

Στόχος μας είναι η συνεννόηση και η επίτευξη δίκαιης και για όλους τους λαούς της Ευρώπης βιώσιμης λύσης.

Μονομερείς ενέργειες, όπως για παράδειγμα αναστολή πληρωμών, θα πράξουμε, αν αναγκαστούμε να πράξουμε, προκειμένου να υπερασπιστούμε το δικαίωμα του λαού μας στη επιβίωση.

  1. ΕΘΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αντιτάσσεται στο πρόγραμμα ανακεφαλοποίησης των τραπεζών, αν και του δίνει ένα διαφορετικό χαρακτήρα στην κατεύθυνση της εθνικοποίησής τους.

Αυτή η ανακεφαλοποίηση, ως γνωστόν, είναι μέρος του προγράμματος PSI. Με αυτό το πρόγραμμα ανταλλαγής ομολόγων ( κούρεμα) δεν είχε συμφωνήσει ο ΣΥΡΙΖΑ και το είχε χαρακτηρίσει ανεπαρκές, ενώ ήταν ληστρικό για τα ομόλογα των ασφαλιστικών ταμείων, σειρά άλλων νομικών προσώπων Δημοσίου Δικαίου ( Νοσοκομεία, Πανεπιστήμια κ.λπ.) και των φυσικών προσώπων.

Παρόλα αυτά το πρόγραμμα αυτό δεν μπορεί να διακοπεί τώρα, στη φάση της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών, χωρίς να καταρρεύσουν οι τελευταίες. Ο ΣΥΡΙΖΑ, λοιπόν, δεν αντιτάσσεται στην ανακεφαλοποίηση των τραπεζών, και συνακόλουθα στη συγκεκριμένη δανειακή σύμβαση που στηρίζει αυτήν την ανακεφαλαιοποίηση, με τη μόνη διαφορά ότι αυτή θα πρέπει να γίνει με κοινές μετοχές μετά ψήφου ( και όχι χωρίς ψήφο όπως αποφάσισαν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ στο πλαίσιο της υπό τον Λ. Παπαδήμο συγκυβέρνησής τους).

Η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών με κοινές μετά ψήφου μετοχές, θα έχει ως συνεπακόλουθο να περάσουν οι τράπεζες υπό εθνική κρατική ιδιοκτησία.

Αυτή η εθνικοποίηση των τραπεζών είναι ιδιαίτερα απαραίτητη και απόλυτα αναγκαία σε μια κυβέρνηση της Αριστεράς.

Μια κυβέρνηση της Αριστεράς όχι μόνο θα εθνικοποιήσει τις τράπεζες αλλά και θα τις κοινωνικοποιήσει, δηλαδή θα τις θέσει υπό δημόσιο και κοινωνικό έλεγχο, προκειμένου να αξιοποιηθούν για την εφαρμογή μιας νέας αναπτυξιακής, παραγωγικής και κοινωνικής χρηματοπιστωτικής πολιτικής με στόχο την κάλυψη των κοινωνικών αναγκών.

  1. ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ

Θεμελιώδης στρατηγική κατεύθυνση του ΣΥΡΙΖΑ είναι ο δημόσιος έλεγχος των στρατηγικών τομέων της οικονομίας (πχ. ενέργεια, τηλεπικοινωνίες, σιδηρόδρομοι, λιμάνια, αεροδρόμια κ.λπ.)

Στο πλαίσιο αυτό θα περάσουν σταδιακά υπό πλήρη δημόσιο έλεγχο στρατηγικές επιχειρήσεις που είτε βρίσκονται σε πορεία ιδιωτικοποίησης είτε έχουν ιδιωτικοποιηθεί (ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΟΣΕ, ΕΛΤΑ, ΕΥΔΑΠ, Μέσα Μεταφοράς κ.λπ.)

Το χρονοδιάγραμμα, ο τρόπος, οι ρυθμοί και τα μέσα κάτω από τα οποία θα υλοποιηθούν οι ως άνω θεμελιώδεις και αδιαπραγμάτευτες στρατηγικές κατευθύνσεις μας θα καθορισθούν συγκεκριμένα από την κυβέρνηση της Αριστεράς, με βάση τις ιδιαίτερες συνθήκες, τις δυνατότητες και τα προβλήματα που θα αντιμετωπίσει.

Σε κάθε περίπτωση θα αποτραπούν άμεσα οι ιδιωτικοποιήσεις των επιχειρήσεων που έχουν προγραμματιστεί να γίνουν από το Ειδικό Ταμείο Διαχείρισης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου.

  1. ΡΙΖΟΣΠΑΤΙΚΗ ΑΝΑΔΙΑΝΟΜΗ ΠΛΟΥΤΟΥ

Θεμελιώδης και άμεση πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ είναι μια ριζοσπαστική αναδιανομή του πλούτου, με την οποία, πέραν των πολλών άλλων, θα επιχειρήσουμε να υποβοηθήσουμε μια νέα στρατηγική κοινωνικής δικαιοσύνης, ανάπτυξης και παραγωγικής ανασυγκρότησης.

Βασικό εργαλείο για μια τέτοια ριζοσπαστική αναδιανομή του πλούτου είναι ένα νέο, απλό, δίκαιο και εύχρηστο φορολογικό σύστημα, το οποίο, μαζί με τα άλλα, θα διευκολύνει την σταδιακή και αποτελεσματική πάταξη της φοροδιαφυγής και της παραοικονομίας, παράλληλα με την ανασυγκρότηση των φορολογικών μηχανισμών.

Τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ δεν θα πρέπει να εκφωνούν από τα μέσα ενημέρωσης προσωπικές προτάσεις φορολόγησης, όσο κι αν μοιάζουν εκ πρώτης όψεως δίκαιες και σωστές, αφού τα θέματα της φορολογίας είναι πολύ σύνθετα και χρειάζονται ειδικές γνώσεις.

Σύντομα θα παρουσιάσουμε συνοπτικότατο πρόγραμμα 4-5 μέτρων αναδιανομής πλούτου, στα οποία θα πρέπει να επιμένουμε στις δημόσιες παρουσίες μας.

  1. ΧΑΡΑΤΣΙΑ, ΜΙΣΘΟΙ, ΕΡΓΑΣΙΑΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

Στο πλαίσιο της δίκαιης αναδιανομής του εθνικού πλούτου αλλά και της στήριξης μισθών και εργασιακών σχέσεων ο ΣΥΡΙΖΑ.

α) Θα προχωρήσει, στο πλαίσιο της υπόσχεσής του για κατάργηση των ειδικών επιβαρύνσεων (χαράτσια), στην άμεση ακύρωσή τους για τα μικρομεσαία εισοδήματα και πρώτα απ’ όλα για τους άνεργους, τους χαμηλόμισθους, τους χαμηλοσυνταξιούχους και όσους διαβιούν στα όρια της φτώχειας.

β) Θα προχωρήσει άμεσα στην αποκατάσταση του κατώτατου μισθού, του επιδόματος ανεργίας και των κατώτατων συντάξεων, θα ακυρώσει άμεσα την κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων, θα επαναφέρει τη μετενέργεια και θα αποκαταστήσει στην πρότερη κατάσταση το θεσμό της Διαιτησίας.

Στόχος μας η άμεση ακύρωση οριζόντιων περικοπών και μέτρων λιτότητας που επιτείνουν την ύφεση και η σταδιακή αναδιανομή από τα κάτω προς τα πάνω.

Σε αυτή τη κατεύθυνση ο ΣΥΡΙΖΑ θα ενισχύσει τη σταδιακή αύξηση των μισθών και συντάξεων, πρώτα επί όλων των χαμηλότερων, παράλληλα με τους ρυθμούς ανάκαμψης και ανασυγκρότησης της ελληνικής οικονομίας και με στόχο μισθούς και συντάξεις ανθρώπινης και αξιοπρεπούς διαβίωσης.

  1. ΟΙ ΕΚΒΙΑΣΜΟΙ

Η προοπτική της εξόδου μιας χώρας από το ευρώ χρησιμοποιείται ως κυρίαρχος εκβιασμός στην πορεία προς τις εκλογές. Για μας ένα τέτοιο ενδεχόμενο δεν μπορεί να αποτελεί επιλογή των εταίρων, εκτός και εάν έχουν αποφασίσει τη καταστροφή του ευρώ και τη διάλυση της ευρωζώνης.

Τότε όμως θα βρισκόμαστε μπροστά σε παγκόσμιας κλίμακας εξελίξεις που μόνο μια κυβέρνηση Αριστεράς, με στοχοπροσήλωση στη προτεραιότητα προστασίας των αδυνάτων, και με σχέδιο αντιμετώπισης που θα θέτει σε προτεραιότητα τη κοινωνική συνοχή, μπορεί να αντιμετωπίσει με επάρκεια και αποτελεσματικότητα.

Τα κόμματα του μνημονίου χρησιμοποιούν κατά κόρον αυτή τη στρεψοδικία για να εκβιάσουν την ψήφο του ελληνικού λαού, την ίδια ώρα που Διεθνείς αναλυτές τεκμηριώνουν ότι το κόστος από τη διάλυση της ευρωζώνης θα είναι τεράστιο.

Αν μία χώρα φύγει από το κοινό νόμισμα οι χρηματαγορές θα προεξοφλήσουν την έξοδο της επόμενης προκαλώντας μια αλυσιδωτή αντίδραση.

Καμία πολιτική ηγεσία δεν το εύχεται και είναι προς το συμφέρον όλων των λαών να βρεθεί μια κοινή ευρωπαϊκή λύση που αποτρέπει τη συνέχιση της καταστροφής στην Ελλάδα και έναρξη της καταστροφής και στις άλλες χώρες Ευρώπης.

Το ενδεχόμενο διάλυσης της ευρωζώνης, όμως, γίνεται όλο και πιο πιθανό όσο συνεχίζονται οι μνημονιακές πολιτικές.

Η Ευρώπη των μνημονίων είναι καταδικασμένη να διαλυθεί.

Ο ΣΥΡΙΖΑ προς αυτή τη κατεύθυνση, όταν τίθεται το ερώτημα, ότι η ακύρωση του μνημονίου θα διέκοπτε τη χρηματοδότηση της χώρας και θα την έθετε σε τροχιά εκτός ευρωζώνης, θα απαντά δια των στελεχών του ότι η έξοδος από το ευρώ δεν αποτελεί δική μας επιλογή.

Αντιθέτως μπορεί να γίνει αναπόφευκτη αν συνεχιστούν τα μνημόνια.

Σε κάθε περίπτωση εμείς δεν πρόκειται να υποκύψουμε στον κυρίαρχο εκβιασμό και να αθετήσουμε το αντιμνημονιακό ανορθωτικό προοδευτικό πρόγραμμά μας, δίχως το οποίο η καταστροφή της χώρας, είτε εντός είτε εκτός ευρωζώνης, θα είναι μοιραία και απόλυτη.

Συνεπώς ο δρόμος που προτείνουμε μπορεί να μην είναι σπαρμένος με ροδοπέταλα, μπορεί να έχει δυσκολίες αλλά είναι δρόμος που θα οδηγήσει τη χώρα σε μια προοπτική εξόδου από τη κρίση, με δικαιοσύνη, δημοκρατία και αξιοπρέπεια.

Πηγή



Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος –Συγγραφέας – Τουρκολόγος


Αν και το είχαμε προβλέψει ποτέ δεν πίστευα ότι η εκστρατεία εκφοβισμού των Ελλήνων πολιτών εν όψει τον κρίσιμων εκλογών θα έφτανε στο σημείο να επιστρατεύσει ακόμα και επίσημες ανακοινώσεις τραπεζών, (φυσικά με την ανακεφαλαιοποίηση τους ).επισείοντας τον Αρμαγεδδών της δραχμής για να τους πείσουν να ψηφήσουν τα κόμματα του μνημονίου. Η αλήθεια κόλαφος όμως είναι ότι ο κίνδυνος να χάσουν οι πολίτες τις περιουσίες τους, που είναι σήμερα πραγματικά τεράστιος, δεν είναι από τον «αριστερό όλεθρο», αλλά από αυτές τις ίδιες τις τράπεζες που προσπαθούν να τρομοκρατήσουν τον κόσμο. Γιατί απλούστατα αύριο κανείς δεν θα μπορεί να πληρώσει τις υποχρεώσεις του με αποτέλεσμα την γενική οικονομική κατάρρευση και την οριστική πτώχευση για την οποία υποτίθεται ότι αγωνίζονται να μην συμβεί οι «εθνοσωτήρες –καταστροφείς» της χώρας. Το σίγουρα είναι ότι αγωνίζονται να μην χάσουν τα λεφτά τους οι γνωστοί τοκογλύφοι της Ελλάδας.

Ο φόβος της επιστροφής στην δραχμή που έγινε «σημαία» από τα κυρίαρχα ΜΜΕ, δεν εξυπηρετεί παρά μόνο αυτούς που θέλουν να συνεχίσουν μια πολιτική που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην πτώχευση και στην δραχμή. Φυσικά αυτό δεν τους νοιάζει γιατί όλοι αυτοί έχουν από καιρό βολευτεί. Ο φόβος της κρατικίστικης κομουνιστικής αριστεράς, μόνο γελοιότητα προκαλεί, αλλά εξακολουθεί για πολλούς να είναι κυρίαρχο σημείο της προεκλογικής τους εκστρατείας. Ο φόβος που καλλιεργούν οι επιλεγμένες δηλώσεις και θέσεις οικονομικών παραγόντων για πτώχευση ενώ παράλληλα υποκρύπτονται άλλες δηλώσεις περί συνεπειών στην διεθνή οικονομία από την περίπτωση που η Ελλάδα επιστρέψει στην δραχμή, είναι επίσης μέρος του σχεδίου για να μην χάσουν τα λεφτά τους οι διεθνείς τοκογλύφοι.

Αλλά φυσικά το πρόβλημα δεν είναι ευρώ ή δραχμή. Το πρόβλημα είναι αν θα επιβιώσουμε ή όχι, αν αυτή η χώρα θα συνεχίσει να υπάρχει ιστορικά ή θα καταποντιστεί χάριν της πολιτικής που εφάρμοσαν όλα αυτά τα χρόνια τα δυο πρώην μεγάλα κόμματα παράδοσης της στα τραπεζιτικά τοκογλυφικά κυκλώματα. Η πολιτική του μνημονίου είναι αυτή που θα μας φέρει εκτός ευρώ γιατί απλούστατα καταστρέφει συστηματικά τη οικονομία, έχει εξαφανίσει το χρήμα, έχει στερέψει την αγορά και τώρα με τα νέα «ραβασάκια» απειλείται άμεσα και η ακίνητη περιουσία. αυτό το «σπίτι του λαού» η στέγη που του καλύπτει το κεφάλι. Οι τράπεζες είναι που θα σας πάρουν τα σπίτια σας γιατί απλούστατα δεν θα μπορείτε να εξοφλήσετε τις υποχρεώσεις σας. Ο άλλοτε κομουνιστικός κίνδυνος σήμερα είναι ο τραπεζιτικός και μνημονιακός κίνδυνος.

Τέλος θα ήταν χρήσιμο όταν κάποιος πολιτικός, ειδικά των δυο πρώην μεγάλων και υπεύθυνων για την σημερινή μας κατάντια κομμάτων, βγαίνει να απαγγείλει το «ποίημα» του στα κανάλια, να μας λέει πρώτα τα δικά του εισοδήματα και την δική του οικονομική κατάσταση και μετά να κάνει τον έξυπνο σε ένα κόσμο που βρίσκεται σε απόγνωση. Και πολύ περισσότερο θα ήταν καλύτερα ο κάθε ψηφοφόρος να κοιτάξει και να συνειδητοποιήσει την δική του κατάντια και όχι να τρομοκρατείτε από διαφόρους καταβολεμένους. Η ψήφος του φόβου είναι ψήφος της παράδοσης στην διεθνή τοκογλυφία και στην οριστική καταστροφή μας.

Στάζει χολή το σημερινό άρθρο του δημοσιογράφου Jean Quatremer, αρθρογράφου της Liberation, εναντίον της χώρας μας. Σε μια εκτενέστατη ανταπόκριση από τις Βρυξέλλες και με τίτλο «Ελλάδα: η μεγάλη παρεξήγηση», ο αρθρογράφος δείχνει να γνωρίζει σε βάθος την οικονομική και πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα.

«Η Ελλάδα έχει τάση να το παίζει θύμα και ζητάει συνεχώς χάρες με το επιχείρημα ότι αποτελεί το λίκνο του ευρωπαικού πολιτισμού» γράφει και τονίζει ότι «οι Έλληνες αρνούνται να αναγνωρίσουν ότι είναι οι ίδιοι υπεύθυνοι για την άθλια κατάσταση της χώρας τους».

Αυτή τη φορά η εφημερίδα Liberation ασκεί άσχημη κρητική στη χώρα μας αλλά και στους ίδιους τους Έλληνες!

«Οι Έλληνες πιστεύουν ότι η ΕΕ και το ΔΝΤ τους ζητούν πολλά. Το έδειξαν στις τελευταίες εκλογές ψηφίζοντας αντιμνημονιακά κόμματα… Ωστόσο, οι χώρες της Ευρωζώνης και το ΔΝΤ δάνεισαν στην Αθήνα 110 δις ευρώ αρχικά και 130 δις επιπλέον, εκ των οποίων 50 δις για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Σε αυτά προστέθηκαν 50 δις κρατικά ομόλογα που αγοράστηκαν στη δευτερογενή αγορά από την ΕΚΤ. Ήτοι 290 δις συνολικά, περίπου 2,5 φορές τον ετήσιο προϋπολογισμό της ΕΕ για μια χώρα των 11 εκατομμυρίων κατοίκων που ζυγίζει μόνο το 2% του ΑΕΠ της Ευρώπης. Το ΔΝΤ δεν έχει καταβάλει ποτέ στην ιστορία του τέτοια ποσά σε καμία χώρα του κόσμου» αναφέρει η Liberation.

Ο δημοσιογράφος θυμίζει ότι αυτά τα ποσά δεν δίνονται τώρα εξαιτίας της κρίσης. Η Ελλάδα, αναφέρει, δέχεται κοινοτικά κονδύλια από το 1988 ύψους 3%-4% του ΑΕΠ της ετησίως . Και από το 2002 δανείζεται στις αγορές με επιτόκια Γερμανίας.

«Που διοχετεύεται αυτό το απίστευτο χρήμα ;Σίγουρα δεν χρησίμευσε στην ανάπτυξη της χώρας αλλά στη διατήρηση ενός πελατειακού κράτους και στην κατανάλωση (η Ελλάδα είναι πρώτη χώρα στην Ευρώπη σε αγορά πολυτελών γερμανικών αυτοκινήτων)… Κατανοούμε έτσι την αυξανόμενη δυσαρέσκεια των ευρωπαίων και του ΔΝΤ απέναντι σε μια χώρα που δείχνει αχαριστία και απέφυγε παρ’ ολίγον την κατάρρευση, γεγονός που θα είχε πολύ πιο δυσάρεστες συνέπειες από τη λιτότητα που υφίσταται αυτή τη στιγμή».

Το σχέδιο λιτότητας, τονίζει ο δημοσιογράφος, δεν έχει στόχο να τιμωρήσει τους Έλληνες αλλά να ξαναστήσει τη χώρα στα πόδια της. «Αλλά το σημαντικό είναι οι μεταρρυθμίσεις που περιλαμβάνονται στο Μνημόνιο : όλος ο δημόσιος τομέας, από την υγεία, τη φορολογία, τη δικαιοσύνη, δείχνουν ότι η Ελλάδα διαθέτει ένα κράτος λιγότερο αποτελεσματικό από την Τουρκία» αναφέρει.

Η εφημερίδα δίνει για την Ελλάδα την εικόνα τρικοκοσμικής χώρας αφού εντοπίζει το ελληνικό πρόβλημα στην ανικανότητα ενός μεγάλου μέρους της πολιτικής τάξης, στην διεφθαρμένη δημόσια διοίκηση, στη φοροδιαφυγή, στη διεφθαρμένη δικαιοσύνη, στην παραοικονομία, στην αναξιοποίηση των ευρωπαϊκών κονδυλίων.

«Οι ίδιοι οι Έλληνες δεν έχουν εμπιστοσύνη στη χώρα τους αν δούμε την φυγή καταθέσεων στο εξωτερικό, όπου οι περισσότεροι πολιτικοί έχουν καταθέσεις και δεν το κρύβουν» γράφει χαρακτηριστικά.

Είναι προφανές, συνεχίζει ο αρθρογράφος ότι οι Ευρωπαίοι δεν θα ξαναδούν τα χρήματα που δάνεισαν στους Έλληνες.

«Αλλά αυτή η ηθελημένη παραίτηση δεν πρέπει να γίνει χωρίς όρους: είτε το θέλουν είτε όχι οι Έλληνες πρέπει να αλλάξουν και να κάνουν βαθιές μεταρρυθμίσεις. Το να απαρνηθούμε τα χρήματά μας χωρίς όρους, όπως το προτείνουν κάποιες καλές ψυχές, παρότι πρόκειται για προσπάθεια που βαραίνει στους ώμους όλων των ευρωπαίων φορολογουμένων θα ήταν σαν να ομολογούμε ότι θα πρέπει να ξαναρχίσουμε τα ίδια σε 20 χρόνια. Ο πίθος των Δαναΐδων, να ένας αρχαιοελληνικός μύθος για τον οποίο λέμε, ευχαριστώ δεν θα πάρουμε», καταλήγει.

Πηγή


Γράφει ο Δευκαλίων

Ανακοινώθηκε εχθές η μεταφορά κεφαλαίων 18 δις ευρώ από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF) προς τις Ελληνικές Τράπεζες. Τα κεφάλαια αυτά είναι το πρώτο μέρος ενός ποσού 25 δις ευρώ, που σύμφωνα με την συμφωνία της 26ης-27ης Οκτωβρίου μεταξύ Ελλάδας και ΕΕ, θα διατεθεί για την ανά-κεφαλαιοποίηση των Ελληνικών Τραπεζών. Τα υπόλοιπα 7 δις ευρώ θα διατεθούν για την ανά-κεφαλαιοποίηση της Αγροτικής Τράπεζας και του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου.

Τα 18 δις ευρώ, σύμφωνα με τους Financial Times, μοιράστηκαν ως εξής: η Εθνική Τράπεζα πήρε 7,3 δις ευρώ, η Τράπεζα Πειραιώς πήρε 4,7 δις ευρώ, η Eurobank πήρε 3,97 δις ευρώ, η ALPHA BANK πήρε 1,9 δις ευρώ. Τα χρήματα αυτά δόθηκαν υπό την μορφή ομολόγων EFSF τα οποία αποδέχεται ως ενέχυρα η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.
Καταλάβατε καλά τι έγινε;

Ο Ελληνικός Λαός χρεώθηκε άλλα 18 δις ευρώ, χωρίς κανένας ακόμα να πει στους Έλληνες με τι ανταλλάγματα και ενέχυρα οι τράπεζες πήραν αυτά τα χρήματα. Ουσιαστικά ούτε καν οι διοικήσεις δεν άλλαξαν!

Θέλετε και το σημαντικότερο;

Από το 2010, όταν η Ελλάδα προσέφυγε στον κοινό μηχανισμό στήριξης ΕΕ-ΔΝΤ-ΕΚΤ, το Ελληνικό δημόσιο εξέδωσε εγγυήσεις και άλλης μορφής δανεισμό αξίας περίπου 70 δις ευρώ για να ενισχύσει τις τράπεζες που έχαναν λόγω της οικονομικής κρίσης της χώρας.
Αν προσθέσουμε σε αυτά τα 70 δις ευρώ και τα 28 δις ευρώ που έδωσε η κυβέρνηση Κ. Καραμανλή, τότε φθάνουμε αισίως στα 100 δις ευρώ ενισχύσεις προς τις τράπεζες το προηγούμενο χρονικό διάστημα. Δηλαδή οι τράπεζες πήραν ή πρόκειται να πάρουν, από το 2008 που άρχισε η κρίση χρέους μέχρι σήμερα, περίπου 125 δις ευρώ.

Η βασική αρχή του καπιταλισμού και της ελεύθερης οικονομίας είναι:
το κέρδος στον επιχειρηματία, άρα και η ζημιά και το ρίσκο.

Στην Ελλάδα όμως αυτή η αρχή αντιστράφηκε:
το κέρδος στον επιχειρηματία και η ζημιά και το ρίσκο στο κράτος και τους φορολογούμενους!

Έχουμε μιλήσει και καταγγείλει πολλές φορές το κυρίαρχο εγχώριο πολιτικοοικονομικό σύστημα ως υπεύθυνο για τα δεινά της χώρας. Ο καθηγητής κ. Ν. Κοτζιάς, με την εγκυρότητα της πολύχρονης παρουσίας του στα κοινά και το κύρος της καθηγητικής ιδιότητας αποκαλεί το κυρίαρχο εγχώριο πολιτικοοικονομικό σύστημα ως ομάδα του οργανωμένου εγκλήματος που κρατάει στα χέρια του την χώρα. Όπως και να το πούμε ένα είναι το σίγουρο. Ο Ελληνικός λαός πεινά και εξαθλιώνεται αλλά οι διοικήσεις των τραπεζών συνεχίζουν να διατηρούν τα προνόμια τους και να νέμονται πλούτη και εξουσία.

Η παγκόσμια κρίση χρέους προκαλεί μεγάλες πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές αλλαγές σε όλες τις χώρες. Η πολιτικοοικονομική κατάσταση της χώρας αλλάζει.

Βρισκόμαστε σήμερα σε μία μεταβατική κατάσταση. Ο τέως δικομματισμός χτυπημένος βαριά από την λαϊκή ετυμηγορία και οργή των εκλογών της 6ης Μαΐου, προσπαθεί με εκβιαστικά διλήμματα να πάρει την ρεβάνς. Οι αντιμνημονιακές δυνάμεις προσπαθούν να αντέξουν την επικοινωνιακή καταιγίδα των φιλομνημονιακών πολιτικών δυνάμεων, ευνοούμενες από τις πολιτικοοικονομικές συνθήκες που δημιουργεί η μνημονιακή λαίλαπα.

Το τι θα γίνει στο άμεσο μέλλον κανείς δεν γνωρίζει.

Θα αντέξει το αντιμνημονιακό μέτωπο;

Θα καταφέρει να πάρει την ρεβάνς το φιλομνημονιακό μέτωπο του τέως δικομματισμού και των υπόλοιπων συμμαχικών δυνάμεων;

Όμως, γνωρίζουμε όλοι ποιο θα είναι το τελικό αποτέλεσμα:
Η Ιστορία μπήκε σε κίνηση κι αργά ή γρήγορα θα έρθει η κάθαρση!
Η δεύτερη, εξ’ ανάγκης, προεκλογική περίοδος στην Ελλάδα είναι πολύ κουραστική. Τόσο για τους ίδιους τους Έλληνες, όσο και για την Ευρώπη

Γράφει ο Μενέλαος Τασιόπουλος

Είναι παραπάνω από εμφανές ότι η αντίφαση που κυριαρχεί στην Ελλάδα, με την συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών να θέλουν να μείνουν στο ευρώ, αλλά πολύ λογικά να ισχυρίζονται ότι τα Μνημόνια της καταστροφής είναι πλέον «νεκρό γράμμα», δείχνει το λάθος της «συνταγής» που ακολουθήθηκε από το 2010 και μετά, αλλά και την αδιέξοδη πορεία για την ίδια την Ευρώπη.

Τι αξιοπιστία μπορεί να έχει μια νομισματική ένωση που δεν μπόρεσε να αντιμετωπίσει σε άμεσους χρόνους την κρίση χρέους και δανεισμού, σε μια από τις πιο μικρές της οικονομίες, όπως η Ελληνική, που καλύπτει μόνον το 2% του συνολικού ευρωπαϊκού ΑΕΠ; Και αν δεν μπόρεσε αυτό, με την φοροδιαφυγή και την «μαύρη οικονομία» στην Ελλάδα να συναγωνίζεται επαξίως την επίσημη οικονομία, τι θα κάνει με τις μεγάλες οικονομίες όπως αυτές της Ιταλίας και της Ισπανίας, που δεν χαρακτηρίζονται από τέτοιες διευκολύνσεις στην αντιμετώπιση των προβλημάτων τους;

Ο Μόντι, ο υπηρεσιακός πρωθυπουργός της Ιταλίας, δεδομένα ευρωπαϊστής, την προηγούμενη εβδομάδα έκανε μια δήλωση, που δείχνει το μέλλον. Αν η Ιταλία γυρίσει στη λιρέττα και γίνει εξόχως ανταγωνιστική, τι θα κάνει η Γερμανία με το «σκληρό» ευρώ- μάρκο; Απάντηση το Βερολίνο δεν έδωσε και δεν θα δώσει, όσο και αν πιέσει ο Μόντι ή και ο νέος πρόεδρος της Γαλλίας, ο Φρ. Ολάντ. Γιατί το ευρωπαϊκό αδιέξοδο είναι πολύ πιο απόλυτο απ’ όσο θέλουν οι κατεστημένες δυνάμεις στην Ελλάδα να το παρουσιάζουν.

Η Γερμανία δεν μπορεί να πληρώσει το πρόβλημα ρευστότητας και δανεισμού της ευρωζώνης για τις τράπεζες και τα κράτη. Η ζώνη του ευρώ είναι ναρκοθετημένη από την ίδρυση της, στο Μάαστριχτ. Καταλήγει μια «ιστορική μπλόφα», για να υπάρξει μια παγκόσμια ανακατανομή και αρχική εναρμόνιση, στη Γηραία Ήπειρο, όταν ο Ψυχρός Πόλεμος τελείωσε και μαζί του οι δύο κόσμοι του παγκόσμιου, μεταπολεμικού, διπολισμού.

Το «τείχος του Βερολίνου» δεν χωρίζει πλέον την Ανατολή από τη Δύση. Το «φρούριο του Βερολίνου» που πήρε όμως τη θέση του χωρίζει τον Βορρά από τον Νότο. Οι Γερμανοί έπαιξαν το γνωστό έργο, του μεσοπολέμου. Από την Συνθήκη των Βερσαλλιών, στην Ευρώπη του Ράιχ. Παγίδα, νομοτέλεια, παραλογισμός, περιδίνηση; Ποιος νοιάζεται; Το πρόβλημα για τους ευρωπαίους είναι πραγματικό και όχι θεωρητικό.

Τα έθνη και οι λαοί, ότι και αν λένε οι δοτές κυβερνήσεις τους, οι χειραγωγημένες από το υπερκράτος των Βρυξελλών και την παγκόσμια υπερδομή, δεν θα δεχθούν τη Νέα Συνθήκη του Ευρώ, που προωθεί η Γερμανία και η Ένωση των ευρωπαϊκών τραπεζών. Δεν θα δεχθούν ούτε τη Πολιτική Ένωση που προτείνει ο Σόιμπλε, γιατί και τα δύο δημιουργούν την Ευρώπη της Γερμανίας. Αυτήν που δύο παγκόσμιοι πόλεμοι και εκατομμύρια νεκροί και κατεστραμμένοι, δεν έφθασαν στους Γερμανούς, για να καταλάβουν ότι κάτι τέτοιο δεν είναι ότι δεν λειτουργεί. Είναι ότι δεν υπάρχει!

Οι ¨Έλληνες, ασχέτως κομματικής τοποθέτησης και ψήφου, στην παρούσα φάση θέλουν να ακούσουν κάτι θετικό. Είτε από αυτούς που δηλώνουν ως μονόδρομο την παραμονή στο ευρώ. Είτε από αυτούς που κρυφοκοιτάνε εκτός της ζώνης του ευρώ. Αλλά τέτοια «νέα» δεν υπάρχουν. Κανείς δεν μπορεί να πει ότι το πρόβλημα, όπως διαμορφώθηκε σήμερα πλέον, μπορεί αύριο το πρωί να ανοίξεις τα μάτια σου και να έχει ξεπερασθεί. «Κάλα νέα» τέτοιου τύπου δεν θα υπάρξουν, γιατί δεν μπορούν να υπάρξουν. Αυτό όμως που συμβαίνει στην Ελλάδα, ειδικά από τις κατεστημένες δυνάμεις της πολιτικής, της οικονομίας ή των τραπεζών, είναι παράλογο. Θέλουν με τη μέθοδο της τρομοκρατίας και της ψευτο-πόλωσης να πείσουν τους Έλληνες, ότι με μεγάλη ηρεμία και τάξη θα πρέπει να αποδεχθούν τον «αργό και βασανιστικό θάνατο», που τους έχουν ετοιμάσει οι θιασώτες του ευρώ.

Είναι κάτι σαν την απαίτηση της Ιεράς Εξέτασης των καθολικών, τα θύματα τους στην πυρά να τους υμνολογούν, για την ευκαιρία που τους έδωσαν με τα βασανιστήρια και την πυρά, να έχουν ένα καθαρτήριο θάνατο.

Αυτά είναι γελοιότητες , οι Έλληνες αν χαθούν σε ένα φαύλο άτακτης , ασύντακτης χρεοκοπίας, θα πάρουν μαζί τους στην κόλαση ολόκληρη την Ευρώπη. Το μίσος των λαών του Νότου και των υπολοίπων, που βρίσκονται ακριβώς στην ίδια διαδρομή με την Ελλάδα, αλλά με διαφορά χρονικής φάσης, θα είναι τέτοιο προς το σύστημα του ευρώ, όπως και το χάσμα που θα δημιουργηθεί μεταξύ Βορρά και Νότου, που δεν θα φθάσει ο 21ος αιώνας για να κλείσει. Οι ποσοστώσεις, οι περιορισμοί στην κίνηση κεφαλαίων, οι εθνικές οικονομικές πολιτικές, οι συμμαχίες που θα δημιουργηθούν, για να εξασφαλισθεί η ευημερία των εθνικών κοινωνιών, άρα της Ευρώπης, δεν θα πάρουν μαζί τους μόνο την ζώνη του ευρώ , αλλά και τον «πάτρωνα» του εγκλήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου, την «καρδιά» της κερδοσκοπικής, τραπεζικοκεντρικής, παγκοσμιοποίησης, που σχεδίασαν, πολύ συγκεκριμένα συμφέροντα, για να επιτρέψουν το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, που διασφάλιζε τα αποτελέσματα του Β’Π.Π.

Από την άλλη πλευρά, για να φύγει η Ελλάδα από το ευρώ, ακόμη και με συντεταγμένη αποχώρηση, όπως είναι το πιο πιθανό και λογικό, θα πρέπει να ξέρει που θα πάει. Θα πρέπει οι Έλληνες να ορίσουν τη μοίρα τους. Οι εκπρόσωποί τους, να είναι «σοφοί» άνθρωποι, που να αγαπούν τον άνθρωπο, το όνειρο και την αρμονία και όχι πολιτικοί κερδοσκόποι, όπως οι αστέρες της Μεταπολίτευσης. Οι σημερινοί, ακριβώς επειδή δεν ξέρουν τι να κάνουν την Ελλάδα, μιλούν για Αλβανία του Χότζα.

Σύνθετο ζήτημα, όπως και η προσέγγιση του ΣΥΡΙΖΑ, ότι η Ελλάδα χρειάζεται ένα «σχέδιο Μάρσαλ» για να βγει από εδώ. Από αυτές τις στήλες την σκέψη αυτή την αναδεικνύουμε για παραπάνω από μια διετία. Και δεν είναι τα κεφάλαια ενός νέου Μάρσαλ, που όσο και αν κάνει εντύπωση δεν χρειάζεται να είναι πολύ μεγάλα. Είναι πρώτον ότι το νέο Μάρσαλ δεν μπορεί να έχει την τύχη του παλιού. Να πάει δηλαδή με σημερινούς όρους στις τσέπες της πολιτικοοικονομικής διαπλοκής και να καταλήξει στις γνωστές off shore, όπου ήδη κατοικεί ο ευρωπαϊκός πλούτος που διοχετεύθηκε στη χώρα μας για τον εκσυγχρονισμό της. Δεύτερον και επίσης σημαντικό. Τα σχεδια Μάρσαλ είναι αμερικανικής έμπνευσης και όχι ευρωπαϊκής φιλοσοφίας…



H εικόνα της 2ης προεκλογικής εβδομάδας

Τα ευρήματα που καταγράφονται αφορούν την περίοδο 22/5-29/5.

Το εκλογικό σώμα

Από όλες τις ενδείξεις που υπάρχουν, στις εκλογές του Ιουνίου το εκλογικό σώμα που θα συμμετέχει θα είναι διαφορετικό από το εκλογικό σώμα του Μαΐου. Συγκεκριμένα, οι ψηφοφόροι εκφράζουν σε μεγαλύτερα ποσοστά την πρόθεσή τους να συμμετέχουν και να ψηφίσουν στις εκλογές του Ιουνίου. Όμως, το 13.5% των ψηφοφόρων που συμμετείχε στις εκλογές του Ιουνίου δηλώνει ότι δε θα συμμετέχει σε αυτές του Μαΐου (διαφάνεια 1). Από αυτούς το 8.5% έχουν ψηφίσει κόμματα που μπήκαν στη βουλή την προηγούμενη προεκλογική περίοδο ενώ το 5% είναι ψηφοφόροι μικρότερων κομμάτων που δεν κατάφεραν να μπουν στη βουλή.
Συνεκτιμώντας τις δύο αυτές μεταβολές παρατηρούμε ότι η σύνθεση του εκλογικού σώματος αλλάζει.
Οι αναποφάσιστοι είναι λιγότεροι
Στην εκλογική αναμέτρηση του Ιουνίου οι αναποφάσιστοι είναι σημαντικά λιγότεροι από τις αντίστοιχες καταγραφές που υπήρχαν για την εκλογική αναμέτρηση του Μαΐου.
Έτσι, οι αναποφάσιστοι αποτελούν το 11.9% του εκλογικού σώματος. Ο κεντροδεξιός χώρος εμφανίζει ακόμα και τώρα μεγάλο ποσοστό αναποφάσιστων (διαφάνεια 14). Και στο χώρο της κεντροαριστεράς εμφανίζονται αναποφάσιστοι ψηφοφόροι οι οποίοι προέρχονται κυρίως από τη ΔΗΜΑΡ και δευτερευόντως από το ΣΥΡΙΖΑ. Το 65% των αναποφάσιστων προέρχεται από τα επτά κόμματα της βουλής και το 35% από τα υπόλοιπα κόμματα.

Η Νέα Δημοκρατία

Στη διαφάνεια 2 αναλύονται οι ψηφοφόροι της ΝΔ.
Συγκεκριμένα, στο αριστερό σχήμα εμφανίζεται η πρόθεση ψήφου για τις εκλογές του Ιουνίου των ψηφοφόρων που ψήφισαν ΝΔ στις εκλογές του Μαΐου ενώ στο δεξιό σχήμα γίνεται μια χαρτογράφηση από ποια κόμματα προέρχονται οι ψηφοφόροι που έχουν ήδη επιλέξει να ψηφίσουν τη ΝΔ στις εκλογές του Ιουνίου.
Όπως φαίνεται στο αριστερό σχήμα, η συσπείρωση των ψηφοφόρων της ΝΔ έχει αυξηθεί σε σχέση με τα αντίστοιχα ποσοστά της προηγούμενης εβδομάδας αλλά ένα ποσοστό των ψηφοφόρων του Μαΐου εξακολουθεί να εμφανίζει απροθυμία για να ψηφίσει στις εκλογές του Ιουνίου.
Από το δεξιό σχήμα προκύπτει ότι έχει διευρυνθεί ως προς το πλήθος των κομμάτων το ρεύμα ψηφοφόρων προς τη ΝΔ αλλά δεν εμφανίζει εισροές από τα μικρά κεντροδεξιά κόμματα που δεν κατάφεραν να μπουν στη βουλή.

Ο ΣΥΡΙΖΑ

Στη διαφάνεια 3 χαρτογραφούνται οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ.
Όπως φαίνεται στο αριστερό σχήμα τα ποσοστά συσπείρωσης του ΣΥΡΙΖΑ είναι σταθερά αλλά εμφανίζονται εκροές ψηφοφόρων του είτε προς άλλα κόμματα είτε ως αναποφάσιστοι ψηφοφόροι.

Εστιάζοντας στο δεξιό σχήμα

παρατηρούμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζει εισροή ψηφοφόρων από άλλα κόμματα.

Το ΠΑΣΟΚ

Στη διαφάνεια 4 εμφανίζεται η χαρτογράφηση των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ.
Όπως προκύπτει από το αριστερό σχήμα, την τελευταία εβδομάδα, εμφανίζονται τάσεις εκροών ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ για άλλα κόμματα.
Από την άλλη μεριά, όπως φαίνεται στο δεξιό σχήμα της διαφάνειας 4, η εικόνα των εισροών ψηφοφόρων στο ΠΑΣΟΚ δεν έχει έχει μεταβληθεί.

Οι Ανεξάρτητοι Έλληνες

Στη διαφάνεια 5 εμφανίζεται η χαρτογράφηση των ψηφοφόρων των Ανεξάρτητων Ελλήνων.

Εστιάζοντας στο αριστερό σχήμα

παρατηρούμε ότι οι Ανεξάρτητοι Έλληνες εμφανίζουν εκροές προς τα περισσότερα κόμματα του δεξιού χώρου, εκροή προς το ΣΥΡΙΖΑ, ενώ ένα μέρος των ψηφοφόρων του εξακολουθεί να δηλώνει αναποφάσιστο σχετικά με τις εκλογές του Ιουνίου.
Από το δεξιό σχήμα της διαφάνειας 5 προκύπτει ότι οι δεξαμενές των ψηφοφόρων των Ανεξάρτητων Ελλήνων διευρύνθηκαν σε σχέση με την προηγούμενη εβδομάδα.

Το ΚΚΕ

Στη διαφάνεια 6 αναλύονται τα πρώτα ευρήματα αναφορικά με τους ψηφοφόρους του ΚΚΕ.
Ειδικότερα, εστιάζοντας στο αριστερό γράφημα παρατηρούμε ότι οι ψηφοφόροι του ΚΚΕ παρουσιάζουν μία αποσταθεροποίηση σε σχέση με τα ευρήματα της προηγούμενης εβδομάδας.
Αντίθετα, παρατηρώντας το δεξιό γράφημα, διαπιστώνουμε ότι ως προς τις εισροές δεν έχει μεταβληθεί η εικόνα των ψηφοφόρων του.

Η Χρυσή Αυγή

Στη διαφάνεια 7 παρουσιάζονται τα πρώτα ευρήματα αναφορικά με τους ψηφοφόρους της Χρυσής Αυγής.
Ειδικότερα, από το αριστερό γράφημα προκύπτει ότι η Χρυσή Αυγή εμφανίζει υψηλό ποσοστό συσπείρωσης των ψηφοφόρων της ενώ παρουσιάζει απώλειες μόνο από ψηφοφόρους που δηλώνουν ότι δε θα συμμετέχουν στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση.
Αντίθετα, από το δεξιό γράφημα προκύπτει ότι η ΧΑ παρουσιάζει στατιστικά ανιχνεύσιμη εισροή ψηφοφόρων από περισσότερα κόμματα σε σχέση με την προηγούμενη εβδομάδα.

Η Δημοκρατική Αριστερά

Στη διαφάνεια 8 αναλύονται τα πρώτα ευρήματα αναφορικά με τους ψηφοφόρους της ΔΗΜΑΡ.
Την τελευταία εβδομάδα εμφανίζονται διαφοροποιήσεις στην εικόνα των ψηφοφόρων που επέλεξαν ΔΗΜΑΡ στις εκλογές του Μαΐου. Ένα σημαντικό μέρος δηλώνει ότι θα ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ ενώ εξίσου σημαντικό ποσοστό των ψηφοφόρων της δηλώνουν αναποφάσιστοι.
Αντίθετα, οι εικόνα των εισροών ψηφοφόρων προς τη ΔΗΜΑΡ βελτιώθηκε εξίσου εντυπωσιακά την τελευταία εβδομάδα καθώς εμφανίζει εισροές από αρκετά κόμματα και από ψηφοφόρους που δεν ψήφισαν στις εκλογές του Μαΐου.

Το πλήθος των κομμάτων στην επόμενη βουλή

Τέλος, στη διαφάνεια 9 καταγράφεται η αίσθηση των ψηφοφόρων αναφορικά με το πλήθος των κομμάτων που θα συνθέτουν την επόμενη βουλή. Δεν υπάρχουν σημαντικές αλλαγές σε σχέση με τα ευρήματα της προηγούμενης εβδομάδας.

Το δίλημμα ευρώ - μνημόνιο - ΕΕ

Για να διαπιστώσουμε την ένταση με την οποία βιώνουν τα διλήμματα που έχουν τεθεί στην πολιτική ατζέντα της τελευταίας εβδομάδας ζητήσαμε από τους ψηφοφόρους των κομμάτων να εκφράσουν τη συμφωνία ή διαφωνία τους στα παρακάτω ερωτήματα (υπήρχαν τρεις διαβαθμίσεις για τη διαφωνία, τρεις για τη συμφωνία και μία ουδέτερη επιλογή):
1. Η Ελλάδα πρέπει να παραμείνει στο ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα (ευρώ) ανεξάρτητα από τις θυσίες που θα απαιτηθούν
2. Η Ελλάδα πρέπει να παραμείνει στην Ευρωπαϊκή Ένωση ανεξάρτητα από τις θυσίες που θα απαιτηθούν
3. Η κυβέρνηση που θα προκύψει μετά τις εκλογές πρέπει να επαναδιαπραγματευθεί τους βασικούς όρους των μνημονίων χωρίς να διακινδυνεύσει την παραμονή της χώρας στο ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση
4. Η κυβέρνηση που θα προκύψει μετά τις εκλογές πρέπει να ανατρέψει τους βασικούς όρους των μνημονίων ακόμα και αν αυτό σημαίνει έξοδο από το ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση
Σε όλα τα γραφήματα έχουν απεικονιστεί και οι αναποφάσιστοι.
Στη διαφάνεια 10 στον οριζόντιο άξονα εμφανίζεται η ένταση αναφορικά με το πρώτο ερώτημα (παραμονή στο ευρώ ανεξάρτητα από τις θυσίες) και στον κάθετο άξονα η ένταση αναφορικά με το δεύτερο ερώτημα (παραμονή στην ΕΕ ανεξάρτητα από τις θυσίες). Το σημαντικότερο εύρημα είναι ότι για τους περισσότερους ψηφοφόρους ευρώ και ΕΕ είναι έννοιες ταυτισμένες. Επίσης, σημαντικό εύρημα είναι ότι οι αναποφάσιστοι τηρούν ουδέτερη στάση ως προς αυτό το δίλημμα.
Στη διαφάνεια 11 στον οριζόντιο άξονα εμφανίζεται η ένταση αναφορικά με το πρώτο ερώτημα (παραμονή στο ευρώ ανεξάρτητα από τις θυσίες) και στον κάθετο άξονα η ένταση αναφορικά με το τρίτο ερώτημα (όριο των διαπραγματεύσεων του μνημονίου η παραμονή στην ΕΕ).
Τέλος, στη διαφάνεια 12 στον οριζόντιο άξονα εμφανίζεται η ένταση αναφορικά με το τρίτο ερώτημα (όριο των διαπραγματεύσεων του μνημονίου η παραμονή στην ΕΕ) και στον κάθετο άξονα η ένταση της επαναδιαπραγμάτευσης των μνημονίων (ακόμα και αν αυτό σημαίνει έξοδος από την ΕΕ).

Η επιστημονική ομάδα

Την επιστημονική ομάδα απαρτίζουν:
• καθηγητές του Τμήματος Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Πατρών,
• μεταπτυχιακοί φοιτητές του προγράμματος ΜΒΑ του Τμήματος Διοίκησης Επιχειρήσεων,
• μεταπτυχιακοί φοιτητές του διατμηματικού μεταπτυχιακού προγράμματος Πληροφορική Επιστημών Ζωής (ΠΕΖ) και
• προπτυχιακοί φοιτητές του Τμήματος Διοίκησης Επιχειρήσεων,

οι οποίοι σχετίζονται με τα μαθήματα των «Ποσοτικών Μεθόδων» στα αντίστοιχα προγράμματα μεταπτυχιακών και προπτυχιακών σπουδών.

Η έρευνα

Η έρευνα ξεκίνησε την ημέρα προκήρυξης των εκλογών και πραγματοποιείται με ερωτηματολόγιο:
• με τηλεφωνικές συνεντεύξεις πανελλαδικά (σταθμισμένο πανελλαδικό δείγμα)
• με άμεση συλλογή ερωτηματολογίων από την ηλεκτρονική διεύθυνση

http://androulakis.bma.upatras.gr/survey/index.php?sid=63547&lang=el


Του Γεωργίου Λεονταρίτη

Ουσιαστικά βιώνουμε τον Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο, που είναι χειρότερος από τους προηγουμένους, διότι δεν διεξάγεται με τα γνωστά όπλα, αλλά με αριθμούς και τραπεζίτες – τοκογλύφους. Μέσα σ’ αυτήν την παγκόσμια δίνη, η εθνικόφρων παράταξις είναι διαλυμένη. Υπάρχει ανυπαρξία φορέως και ηγέτου. Η Νέα Δημοκρατία, η οποία – θεωρητικώς – συγκεντρώνει σε μεγάλο ποσοστό τον συντηρητικό ή Κεντροδεξιό κόσμο, έχει πάψει από καιρό να ανταποκρίνεται στην αποστολή της. Στις 6 Μαΐου, την εψήφισε ένας αριθμός απογοητευμένων ανθρώπων, διστακτικά και άκεφα.

Η μνημονιακή της τοποθέτησις έρχεται σε πλήρη διάσταση με τους πολίτες τους οποίους θέλει να εκπροσωπεί. Η Νέα Δημοκρατία έχει χρεωκοπήσει. Είναι γηρασμένος οργανισμός, ξεπερασμένος και δεν έχει να προσφέρει τίποτε. Ο βιολογικός της κύκλος ετερματίσθη. Έτσι, όπως είναι, αποτελεί κι αυτή συστατικόν στοιχείον της κρίσεως. Πρέπει να προκύψει κάτι άλλο τελείως διαφορετικό. Κάτι καινούργιο. Ο κ. Σαμαράς δεν το αντιλαμβάνεται. Προσπαθεί να συγκροτήσει ένα «ευρωπαϊκό μέτωπο Κεντροδεξιάς», που σημαίνει μέτωπο μνημονιακό υπό την δουλείαν του Βερολίνου.

Κανείς Δεξιός και κανείς παλαιοκεντρώος, δεν ανταποκρίνεται σ’ αυτό το κάλεσμα. Και για ποιο «Κέντρον» μιλάμε; Τα δεδομένα άλλων εποχών έχουν αλλάξει. Τώρα δύο είναι τα μέτωπα: Οι πατριώτες και οι ξενόδουλοι. Κι ο κ. Σαμαράς θεώρησε σαν εντυπωσιακή κίνηση «αλλαγής», να διαφοροποιήσει την σύνθεση του πρωινού καφέ»! Πρόκειται, δηλαδή, για την ομάδα του στενού του επιτελείου, με το οποίο συσκέπτεται κάθε πρωί, προκειμένου να λάβουν σοφές αποφάσεις!

Το είπαμε και προηγουμένως: Αυτό το κόμμα βαρύνεται με πολλά. Δεν μπορεί να προσελκύσει ευρύτερες μάζες. Κι όσοι την εψήφισαν τώρα – είναι φανερό – το έκαμαν, με βαριά καρδιά, όχι σαν «θέση», αλλά σαν αντίδραση προς το ΠΑΣΟΚ. Ας ανατρέξουμε λίγο στην Ιστορία. Το 1951 την Δεξιά παράταξη εκπροσωπούσε το Λαϊκόν Κόμμα του Κων. Τσαλδάρη. Όμως όλοι συνειδητοποιούσαν, ότι το ιστορικό αυτό κόμμα, είχε κλείσει τον κύκλο του. Αναζητούσαν κάτι άλλο, που θα ενσάρκωνε μια πραγματική αλλαγή. Ο Βασιλεύς Παύλος, ανώτατος άρχων με κύρος, δημοφιλής και πατριώτης, ανησυχούσε για το πού πήγαινε η πολιτική ζωή του τόπου. Και ο αείμνηστος Γεώργιος Βλάχος, έγραφε στην «Καθημερινή»: «…Παρ’ όσα και αν έχουν προαποφασισθεί και παρ’ ό,τι φαίνεται ότι επήρε ο εκλογικός κατήφορος από τώρα, υπάρχει ακόμη καιρός να επανέλθουν επί του θέματος οι κυβερνώντες και οι πολιτικοί αρχηγοί.

Αξίζει τον κόπον. Τα ολίγα λεπτά που έδωσαν εις την ανάγνωσιν της Βασιλικής εκκλήσεως, ας γίνουν ώραι, ας γίνουν ημέραι και αντί να προσέχουν και να συζητούν τι συμφέρει εις αυτούς και τα κόμματά των, ας προσέξουν τι συμφέρει εις την Ελλάδα. Και αν εις το τέλος αυτοί δεν επιμείνουν να το προσέξουν, ας το προσέξει κάποιος άλλος, ο οποίος, εάν θελήσει, ημπορεί με μόνην την εμφάνισή του να διορθώσει το όλον κακόν. Το κάποιος άλλος – δεδομένου ότι δεν πρόκειται περί του Στέμματος, φυσικά – δεν είναι ούτε μαγική εικών, ούτε γρίφος. Είναι άνθρωπος που υπάρχει…».

Και ο άνθρωπος αυτός, ήταν ο Στρατάρχης Αλέξανδρος Παπάγος, που ίδρυσε τον «Ελληνικό Συναγερμό». Με μόνη την εμφάνισή του, έφερε τον αέρα της νίκης, και σκόρπισε αγαλλίαση στις μάζες. Ήταν ο άφθαρτος ηγέτης. Δεν ήταν τυχαίο, ότι τον Στρατάρχη εστήριξαν όχι μόνον οι παραδοσιακές εφημερίδες της Δεξιάς, αλλά και εφημερίδες του Κέντρου, που εθεωρούντο προπύργια του Βενιζελισμού, όπως το «Βήμα» και «Τα Νέα» του Δημητρίου Λαμπράκη, το «Έθνος» του Κων. Νικολόπουλου και ο «Ελληνικός Βορράς» του Πέτρου Λεβαντή.

Στο τελευταίο του άρθρο, ο Γεώργιος Βλάχος – λίγο προτού φύγει από τη ζωή – εσάλπισε το κάλεσμα στο πλευρό του Παπάγου: «Ο Στρατάρχης κατέρχεται εις τας εκλογάς! Ο άνθρωπος που ετίμησε και εδόξασε και έσωσε δύο φορές την Ελλάδα, που είχε την ευτυχίαν να συνδέσει με την μεγαλυτέραν νίκην της ελληνικής Ιστορίας το όνομά του, που μόνον με την εμφάνισή του ηλευθέρωσε από το άγος του συμμοριτισμού την Ελλάδα, που ευρέθη εις το τέλος, θύμα μικροτάτων πολιτικών δολοπλοκιών, από του θρόνου εις τον οποίον του είχον ανεβάσει η κοινή ευγνωμοσύνη και η αξία του, εις το πεζοδρόμιον, ο άνθρωπος αυτός ευρήκεν εκεί, εις το πεζοδρόμιον, όπου υπάρχει και κυκλοφορεί ο Λαός, το στάδιον της νέας του δόξης. Θα σταθεί εκεί, θα πολιτευθεί, θα εμπνεύσει, θα ενθουσιάσει, θα ομιλήσει, θα σώσει. Θα σώσει διά τρίτην φοράν, όχι από μικρότερον κίνδυνον, την Ελλάδα. Ας είμεθα λοιπόν όλοι, χωρίς κακίας, χωρίς πάθη, χωρίς δήθεν αγωνιστικάς διαθέσεις, μαζί του…».

Αυτά, τότε. Δεν είμαστε αιθεροβάμονες, ούτε τρέφουμε αυταπάτες. Γίγαντες σαν τον Παπάγο (τον οποίον ΟΥΔΕΠΟΤΕ εμνημόνευσε η Νέα Δημοκρατία) δεν υπάρχουν στις μέρες μας. Εμείς ζητάμε κάτι εφικτό. Η Νέα Δημοκρατία ετελείωσε. Κανέναν δεν συγκινεί. Να δημιουργηθεί ένα καινούργιο εθνικό κόμμα, με ξεκάθαρη ιδεολογική πυξίδα.

Να αναζητηθεί ένας αρχηγός που να συσπειρώνει και να μαζέψει γύρω του υγιείς δυνάμεις, άφθαρτα πρόσωπα, μακριά από οικογενειοκρατίες και «τζάκια». Όλοι τους να είναι αντιμνημονιακοί, να διαθέτουν καθαρή σκέψη, να έχουν σθένος για να χαράξουν όχι μόνον άλλη οικονομική, αλλά και εξωτερική πολιτική. Να ξαναδώσουν πίστη σ’ ένα λαό προδωμένο και απογοητευμένο. Θέλουμε ανθρώπους που να τολμούν να λένε «όχι» στους ξένους, και να μη σκύβουν τον αυχένα.

Βρισκόμαστε σ’ έναν πόλεμο και βιώνουμε μία ξενική κατοχή, χωρίς να διαθέτουμε την κατάλληλη ηγεσία που θα μπορούσε να ηγηθεί μίας νέας εθνικής Αντιστάσεως. Η Νέα Δημοκρατία στις νέες εκλογές, κατέρχεται υπό δυσμενείς όρους. Έχει χάσει τους παλαιούς οπαδούς της. Με την εμμονήν της στα αντιλαϊκά μνημόνια που πήγε και υπέγραψε με το ολέθριο ΠΑΣΟΚ, απώλεσε την εμπιστοσύνη των οπαδών της.

Σοβαρά μειονεκτήματα την ακολουθούν, και συντελούν αναμφισβητήτως στην περαιτέρω πτώσιν της εκλογικής της δυνάμεως. Η καχυποψία και η δυσφορία φατριών μέσα στους κόλπους της, προμηνύουν κρίσιν ηγεσίας. Κινούμεθα μέσα σ’ έναν φαύλο κύκλο. Αυτοί που ευθύνονται για την υποδούλωσή μας στην Τρόικα, παρουσιάζονται τώρα, ως «σωτήρες». Η παλαιά και νέα ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, η οποία θα έπρεπε να παραπεμφθεί σε ειδικόν δικαστήριον, βρίσκει τώρα μνημονιακόν έδαφος συνεννοήσεως με τη Νέα Δημοκρατία για κυβέρνηση μεταμφιεσμένη, η οποία θα εφαρμόσει τα αντιλαϊκά μέτρα που θέλουν ο Σόιμπλε, η Λαγκάρντ και η συμμορία τους.

Στις νέες εκλογές, ενδεχομένως θα βρεθούμε στον ίδιο παρονομαστή. Προαναγγέλλονται «μέτωπα» από διάφορες πλευρές. Βαθμιαίως οδηγούμεθα σ’ έναν άλλου είδους «εμφύλιο». Ίσως και να επιδιώκουν μια τέτοια ανωμαλία οι ξένοι για να βυθιστεί η χώρα μας στο πλήρες χάος. Το πολιτικό μας σύστημα έχει υποστεί σήψη. Το κύρος του ΣΥΡΙΖΑ ανεβαίνει, χωρίς η «Δεξιά» να διαθέτει πολιτικό φορέα με την ίδια δυναμική.

Βλέπουμε να αναβιώνει μια εικόνα «δημοκρατίας της Βαϊμάρης», με όλα τα ελαττώματά της και τις συνέπειες που προέκυψαν τότε. Αυτός είναι ο κόμβος του πολιτικού μας προβλήματος. Η τραγωδία θα έχει κάθαρση; Θα εμφανισθεί ο από μηχανής Θεός για να δώσει τη λύση; Μακάρι.
Στο παιχνίδι τρομοκράτησης των Ελλήνων και οι μπατιροτράπεζες που παρασιτούν σε βάρος του Ελληνικού λαού...

Του Χάρρυ Κλυνν


Καλπάζει ο φασισμός στη μνημονική Ελλάδα, που συναγωνίζεται σε αθλιότητα τους ευρωμαφιόζους των Βρυξελλών


ΕΚΘΕΣΗ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΤΟΥ ΠΡΟΤΕΚΤΟΡΑΤΟΥ

Σε περίπτωση επιστροφής της Ελλάδας στην δραχμή, η Ελλάδα θα θυμίζει μεταπυρηνικό τοπίο και μαρτυρικός θα είναι ο βίος των Ελλήνων, αφού θα υπάρξουν ελλείψεις και αδυναμία ασφαλούς προμήθειας ενεργειακών αγαθών. Τα ράφια των σούπερ μάρκετ θα αδειάσουν, τα μπουζουξίδικα θα κλείσουν, και η κατάσταση επί το γενικότερο θα προσομοιάζει προς την αρχαία Ατλαντίδα, χωρίς να αποκλείεται η πιθανότητα πλήρους καταβύθισης της χώρας στα γαλανά νερά του Αιγαίου.

Συγκεκριμένα, μια πιθανή επιστροφή...
σε εθνικό νόμισμα, θα φέρει τη χώρα 559 χρόνια πίσω, συγκεκριμένα στο 1453 οπότε θα ζήσουμε ξανά την τραγωδία της άλωσης της Κωνσταντινούπολης!

Η ισοτιμία ευρώ θα είναι: 1 ευρώ=145.00.000.000.458.0040.000,76 δραχμές, ο πληθωρισμός θα ανέλθει στο 478.884%!

Οι άμεσες επιπτώσεις της δραχμής, πέραν όλων των άλλων, θα έχουν τραγικές επιπτώσεις στον σεξουαλικό τομέα της χώρας μας, δεδομένης πλέον της αδυναμίας μας να εφοδιαζόμαστε προφυλακτικά και ερωτικά βοηθήματα!

Δέντρα θα φυτρώσουν στις μεγάλες λεωφόρους και στις εθνικές οδούς και τα φύκια θα πνίξουν τις Ελληνικές παραλίες.

Υπάρχει πιθανότητα οι γυναίκες να βγάλουν γένια και να παρουσιάσουν σοβαρές ορμονικές διαταραχές και σίγουρα στους άντρες θα υπερισχύσουν οι θηλυκές ορμόνες.
Ως προς τα θέματα ενέργειας επακόλουθο είναι να μην εισάγουμε φυσικό αέριο και να υπάρξουν σοβαρές ελλείψεις ηλεκτρικής ενέργειας με φυσικό επόμενο η τιμή της φουφού να αγγίξει τις 788.255 δραχμές και η τιμή της γκαζόλαμπας να ξεπεράσει κατά πολύ το ψυχολογικό όριο των 999.000 δρχ.

Αποτέλεσμα αυτής της εφιαλτικής κατάστασης θα είναι το γεγονός πως οι εισαγωγείς ενεργειακών αγαθών θα υποχρεωθούν να τα αγοράζουν φουφούδες και γκαζόλαμπες με συνάλλαγμα και όχι με δραχμή!

Όλα τα ανωτέρω, βέβαια, μπορούν να αποφευχθούν αν προνοήσουν οι Έλληνες και επιλέξουν στις εκλογές της 17ης Ιουνίου τα μνημονιακά κόμματα, οπότε θα επέλθει ηρεμία στη χώρα και οι έλληνες κι οι Ελληνίδες θα εξασφαλίσουν έναν ήσυχο και ευχάριστο θάνατο.
Συντεταγμένη πορεία προς την καταστροφή, για να σωθούν οι διασώστες
Η πτώχευση θεωρείται δεδομένη, κάνοντας εφιάλτη την επόμενη ημέρα της Ευρώπης
Στην ερώτηση: "Γνωρίζετε κάποιον που σώθηκε προσφεύγοντας σε τοκογλύφους;", τι έχουν να απαντήσουν οι τραπεζοκόμοι Σαμαράς και Βενιζέλος;

Στις τσέπες της τρόικα επιστρέφει το μεγαλύτερο μέρος των δανείων διάσωσης που παίρνει η Ελλάδα, υποστηρίζουν σε δημοσίευμά τους οι New York Times.

Τα πακέτα διάσωσης που υποτίθεται ότι θα αγόραζαν χρόνο για την Ελλάδα, χρησιμοποιούνται κυρίως για την εξυπηρέτηση του χρέους της χώρας, την ώρα που η ελληνική οικονομία συρρικνώνεται, εξηγεί το δημοσίευμα.

«Παρότι αυτό δεν είναι πολύ λογικό, οικονομικά, σίγουρα θεωρείται πολύ λογικό με βάση την πολιτική των ευρω-οικονομικών», αναφέρει.

«Καθώς πληρώνουν τους εαυτούς τους, τα μέλη της τρόικας στερούν άλλα κεφάλαια, που στοχεύουν να κρατήσουν το ελληνικό κράτος σε λειτουργία».

Εάν πράγματι η Ελλάδα ξεμείνει από ρευστό τον Ιούλιο, θα βρεθεί σε στάση πληρωμών. Όχι όμως στις υποχρεώσεις της προς την ΕΚΤ, την ΕΕ και το ΔΝΤ... αλλά προς το εσωτερικό της χώρας, προς τους πολίτες, τους υπαλλήλους, τους συνταξιούχους...

«Η Ελλάδα δεν θα προχωρήσει σε στάση πληρωμών απέναντι στην τρόικα, γιατί η τρόικα πληρώνει τον εαυτό της», εξηγεί ο Thomas Mayer, σύμβουλος της Deutsche Bank.

Πηγή



Θα υπάρχει ζωή μετά τις εκλογές στις 17 Ιουνίου;

Το ερώτημα αυτό είχε εν πολλοίς τεθεί και στις εκλογές της 6ης Μαΐου με διάφορους νεκρομάντεις να προφητεύουν τη συντέλεια της χώρας, αν ευρίσκονταν τινές σαλοί πολίτες να θέσουν εν αμφιβόλω το Αδιαπραγμάτευτον του Μνημονίου.

Κι όμως, όχι μόνον υπήρξε ζωή μετά τις εκλογές της 6ης Μαΐου, αλλά η ζωή αυτή έβαλε ένα τέλος στην εποχή των δεινοσαύρων του δικομματισμού, κλονίζοντας για πρώτη φορά μετά το τέλος του Εμφυλίου Πολέμου, όχι μόνον το αστικό σύστημα εξουσίας, αλλά και την παντοδυναμία των επιλογών του.

Η τελευταία μεγάλη πολιτική επιλογή του αστικού συστήματος στην Ελλάδα ήταν το μεν να αποδεχθεί το δε να συνεργήσει στο σκλάβωμα της χώρας.

Παραδίδοντας (κι αν θέλετε προδίδοντας) τον λαό της Ελλάδας λάφυρο στους αλλοδαπούς κι εγχώριους τοκογλύφους.

Αυτή η πολιτική επιλογή της αστικής τάξης στην Ελλάδα καθώς και των συμμάχων – προστατών της απ’ το εξωτερικό συνετρίβη στις εκλογές του Μαΐου.

Από πλευράς του ελληνικού λαού, των εργαζομένων, των γεωργών, των επιστημόνων, των νέων κι όλων όσων έχουν περιθωριοποιηθεί πριν και κατά την κρίση, το ερώτημα είναι αν με τις εκλογές της 17ης Ιουνίου θα αρχίσει μια νέα εποχή των ανθρώπων ή αν θα επιστρέψουμε στην εποχή των δεινοσαύρων.

Από πλευράς αστικής τάξης το ερώτημα των επόμενων εκλογών παραμένει το ίδιο: αν θα συνεχίσει η χώρα να είναι Φόρου Υποτελής σε εκείνους τους ξένους Δυνάστες που εξασφαλίζουν στους ημεδαπούς Δυνατούς ολίγα ψίχουλα πλούτου - τόσον πατριώτες είναι...

Και τα μέσα τα οποία μετέρχεται αυτή η όχι και τόσο εθνική αστική τάξη είναι τα ίδια ακριβώς με εκείνα που χρησιμοποίησε στις πρόσφατες εκλογές!

Πλήθος νεκρομάντεων και σπλαχνοσκόπων έχουν ανέβει ξανά στους μιναρέδες κι ωρύονται πάλι για το «τέλος της χρηματοδότησης» αλλόφρων ο κύριος Σταύρος κύριος Ψυχάρης μάς καλεί αυτοπροσώπως από το Βήμα της Κυριακής «να ψηφίσουμε ΠΑΣΟΚ», ενώ ο υιός Ψυχάρης μάς καλεί από διαφημιστικές καταχωρήσεις στην ίδια εφημερίδα να ψηφίσουμε Ν.Δ.

Πιο νεκρωτικός ο κ. Πάγκαλος, σαν ντεθ μέταλ γκρανκάσα, βροντοκοπά και λέει ότι «ο ελληνικός λαός έχει αυτοκτονήσει τουλάχιστον τρεις φορές ως τώρα, το 1897, το 1922, το 1945» κι ως φαίνεται με τον «παλαιοκομμουνιστικό λόγο του Τσίπρα» που «οραματίζεται την επάνοδο στον Σταλινισμό», πάει να αυτοκτονήσει για μιαν ακόμα φορά...

(Γνωστός ο Πάγκαλος! μιλάει για αυτοκτονίες απευθυνόμενος σε μια κοινωνία όπου η πολιτική του κόμματός του, καθώς και της Ν.Δ., έχει προκαλέσει πλήθος αυτοκτονιών) – έξεστι Κλαζομενίοις ασχημονείν.

Πιο κομψά, αλλά στην ίδια γραμμή ο κ. Πρετεντέρης διαπιστώνει ότι: «Κανείς δεν φταίει του λαού αν του αρέσει να παραμυθιάζεται από πλανόδιους θαυματοποιούς» - σε λίγο, θα ζητήσει κι αυτός απ’ τους πολίτες να «διορθώσουν την ψήφο τους». Αλλοιώς η κυρία Λαγκάρντ θα εκλέξει άλλον λαό.

Οντως, τα πράγματα είναι σοβαρά, «όταν ο Ελλην μουσουλμάνος βουλευτής Ιλχαν Αχμέν φεύγει από την κυρία Ντόρα Μπακογιάννη και πάει στον κ. Κουβέλη, τότε τα πράγματα είναι πάρα πολύ σοβαρά», όπως λέει και η θεία μου η Φωτούλα (της γνωστής συνιστώσας θεία Φωτούλα η οποία προκαλεί σύγχυση στη Ντόρα, τον Αντωνάκη και τον Μπενύτο για τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ περί τη Ζήμενς, τις μίζες, τον κ. Τσουκάτο και το τσεκούρι του κ. Βορίδη)

Ομως, ας σοβαρευτούμε! όταν ο κ. Σαμαράς καλεί σε πανστρατιά και κάνει τη Ν.Δ. κάτι σαν ΕΡΕ του Βορίδη με κάτι από Μάγισσα ντε Σπελ Ντόρα, όταν ο ΔΟΛ έχει βγάλει τα μεγάλα μαχαίρια, όταν κορυβαντιά η μαύρη προπαγάνδα και στον χορό των καταραμένων χορεύουν αντάμα Μπενύτο, Λαγκάρντ, Μέρκελ, Μπόμπολας και Mega, όταν έχει ανακληθεί στα όπλα εκ νεοφιλελεύθερων δεινοσαύρων ο κ. Μάνος, όταν η Ιερά Συμμαχία Σόϊμπλε, Μπαρόζο, ΣΕΒ, Αλαφούζων, όταν όλοι αυτοί συστρατεύονται για να... σώσουν την Ελλάδα που οι ίδιοι ακριβώς κατέστρεψαν, τότε το πρόβλημά μας δεν είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, ούτε όσες άλλες δυνάμεις τούς αντιστρατεύονται, αλλά αν ο ΣΥΡΙΖΑ και αυτές οι άλλες δυνάμεις έχουν τις θέσεις και την ισχύ που χρειάζονται για να αντιμετωπίσουν αυτό το Μαύρο Μέτωπο. Για να του αντισταθούν και να το ανατρέψουν.

Αυτήν τη στιγμή υπάρχει μέτωπο! υπάρχουν χαρακώματα! υπάρχει «Βερντέν»! Ο καθένας διαλέγει τη θέση του: με τον Σόϊμπλε, τη Ντόρα, τους κομμένους μισθούς; την πεθαμένη αγορά, τα πεινασμένα παιδιά, τη σκλαβωμένη Ελλάδα; διαλέγουμε τον ασφαλή και προαναγγελθέντα θάνατο μέσα στο Μνημόνιο ή διαλέγουμε την αντίσταση; Την ελπίδα να μην είναι όλα χαμένα, το ρίσκο έστω, ότι, συν Αθηνά και χείρα κίνει, κάτι ή όλα μπορούν να αλλάξουν.

Δεν είναι αυτή η επιλογή μια επιλογή του καναπέ. Είναι επιλογή που συνεπάγεται συμμετοχή κι αγώνα. Δεν έχει να κάνει μόνο με τα κόμματά μας, τη στρατηγική τους και την τακτική τους. Εχει να κάνει με εμάς...


Του Στάθη από enikos