Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

26 Ιουν 2012

  • Πώς χάθηκαν οι Τούρκοι κομάντος που αποβιβάστηκαν στα Ίμια
  • ΕΥΠ - Η μυστική δράση των Ελλήνων κατασκόπων

Η ιστορία των Ιμίων είναι γνωστή σε όλους. Επίσης γνωστό είναι και το ότι όλοι οι τούρκοι κομάντος που "πάτησαν" στα Ίμια, κατέληξαν νεκροί. Έχουν γραφτεί πάρα πολλές εκδοχές για τους παράξενους θανάτους των τούρκων καταδρομέων και πρέπει να σημειωθεί πως οι περισσότερες προσεγγίσεις ξεφεύγουν στην δημιουργία μύθων. Πολύ λίγοι γνωρίζουν (τόσο στην Τουρκία όσο και άλλες πιθανά εμπλεκόμενες χώρες) τι πραγματικά συνέβη στην τουρκική καταδρομική ομάδα και είναι απολύτως βέβαιο πως δεν πρόκειται να μιλήσουν σε κανέναν.

Το κείμενο που ακολουθεί γράφτηκε από τον Όμηρο Φωτιάδη, γεωπολιτικό αναλυτή και αποτελεί την ορθότερη προσέγγιση που υπήρξε για το θέμα των αιφνίδιων θανάτων των τούρκων καταδρομέων και αξίζει να το διαβάσουμε με πολύ μεγάλη προσοχή, αφού ο συντάκτης του δεν προσπάθησε να συγκεντρώσει "νούμερα τηλεθέασης", ούτε "κλικς" από το διαδίκτυο.

Γράφει ο Όμηρος Φωτιάδης

ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ - ΙΜΙΑ 1996

Ενώ η ένταση και η κρίση μεταξύ της Ελλάδα και της Τουρκίας κορυφώνονταν, και ο Ελληνικός Στόλος ελάμβανε θέσεις μάχης στο Αιγαίο, Μονάδες του Στρατού βρίσκονταν κυριολεκτικά με το δάχτυλο στην σκανδάλη, ο τότε Αρχηγός της ΕΥΠ, Ναύαρχος κ. Βασιλικόπουλος, ζήτησε ακρόαση από τον τότε πρωθυπουργό, κ. Κ. Σημίτη, μια μέρα πριν την αποβίβαση των Τούρκων στρατιωτών στα Ίμια. Ούτε κάθισμα δεν πρόσφεραν στον κ. Βασιλικόπουλο κατά την διάρκεια της αναμονής του… ο Κ. Σημίτης απαξίωσε να δεχθεί τον Αρχηγό της ΕΥΠ. Ο Βασιλικόπουλος εκλιπαρεί να δει έστω κάποιον Υπουργό, καθώς τα ζητήματα που θέλει να θέσει είναι επείγοντα και υψίστης σημασίας…

Γιατί επέμενε ο κ. Βασιλικόπουλος τόσο έντονα να δει τον Σημίτη;

Η ΕΥΠ από μήνες πριν ήξερε με κάθε λεπτομέρεια τις κινήσεις και τα σχέδια των Τούρκων και είχε ενημερώσει τα αρμόδια όργανα της κυβέρνησης. Με το ξέσπασμα ης κρίσης, η ΕΥΠ κινητοποίησε κατάλληλα δεκάδες πράκτορές της στο εσωτερικό της Τουρκίας. Ακόμη και μέσα στα άδυτα του Τουρκικού Γενικού Επιτελείου Στρατού. Γνωρίζαμε κάθε λεπτομέρεια, κάθε κίνηση των Τούρκων. Η ΕΥΠ κατάφερε και υπέκλεψε τηλεφωνική συνομιλία μεταξύ υψηλόβαθμων Τούρκων στρατιωτικών, στην οποία δίνονταν εντολή να μεταφερθεί ομάδα κρούσης Τούρκων κομάντος από την Κωνσταντινούπολη για να καταλάβει μια από τις νησίδες των Ιμίων.

Υπήρχε όλος ο χρόνος, να αποφύγει η Ελλάδα την ταπείνωση και τα μελλοντικά σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζει μέχρι σήμερα. Απλά πράγματα… η μία νησίδα των Ιμίων ήταν αφύλαχτη. Οι Τούρκοι το γνώριζαν και την κατέλαβαν με μια επιχείρηση «αποβίβασης» η οποία ήταν για γέλια. Εάν άκουγαν τον κ. Βασιλικόπουλο, οι Τούρκοι ποτέ δεν θα πατούσαν στα Ίμια. Δεν θα φτάναμε να υποστείλουμε την Σημαία μας, ούτε να λέμε μέσα από το βήμα της Βουλής «ευχαριστώ» στους αμερικάνους.

Επίσης, ολόκληρη η αιχμή του δόρατος του Τουρκικού Στρατού στον Έβρο, η 9η Τεθωρακισμένη Ταξιαρχία, η οποία είχε λάβει επιθετική διάταξη και προχώρησε στους χώρους εφόρμησης της, είχε κωλύσει μέσα στα πλημμυρισμένα νερά του Έβρου. Όλα τα άρματα των Τούρκων, βρίσκονταν κάτω από το νερό μέχρι το ύψος του πύργου τους. Η Ελλάδα είχε στρατηγικό και τακτικό πλεονέκτημα ανέλπιστο. Η καλύτερη Ταξιαρχία αρμάτων του Τουρκικού Στρατού, ήταν ακίνητη και έτοιμη να καταστραφεί σε λίγα λεπτά από το Ελληνικό πυροβολικό. Η παρακώλυση της Ταξιαρχίας, έφερε σε τεράστια ταραχή τις Τουρκικές δυνάμεις. Ανατράπηκαν όλα τα επιθετικά τους σχέδια. Η καταστροφή τους σε περίπτωση σύγκρουσης στον Έβρο θα ήταν θέμα ωρών.

Πλήθος άλλα στοιχεία είχε στην διάθεσή του ο Αρχηγός της ΕΥΠ. Η ΕΥΠ είχε ενεργοποιήσει εκατοντάδες πράκτορές της μέσα στα βάθη της Τουρκικής ενδοχώρας. Στρατηγικές γέφυρες, κέντρα διοίκησης, υποδομές, τηλεπικοινωνίες και εκατοντάδες άλλοι στόχοι, ήταν έτοιμοι να καταστραφούν, προκαλώντας πραγματικό χάος στην Τουρκία. Αρκούσε μόνο η εντολή ανάληψης δράσης.

Οι Έλληνες πολιτικοί προϊστάμενοι του κ. Βασιλικόπουλου απαξίωσαν να μιλήσουν με τον Αρχηγό της Ελληνικής Μυστικής Υπηρεσίας, τις τόσο κρίσιμες αυτές ώρες. Εάν ο κ. Βασιλικόπουλος εισακούονταν, η τροπή των γεγονότων θα ήταν πολύ διαφορετική. Σε καμία περίπτωση η Τουρκία δεν θα έβγαινε κερδισμένη σε κανένα επίπεδο.

Χάσαμε στα Ίμια τρεις λαμπρούς αξιωματικούς μας, με την πτώση του ελικοπτέρου μας. Πιθανόν το ελικόπτερό μας να καταρρίφθηκε από τους Τούρκους κομάντος στα Ίμια. Η επίσημε εκδοχή ήταν ότι κατέπεσε 1.5 μίλι μακριά από τα Ίμια. Ποτέ δεν είπαν ότι το κράνος ενός πιλότου βρέθηκε μήνες αργότερα στα δίχτυα ενός ψαρά της Καλύμνου δίπλα στις ακτές των Ιμίων. Όσοι γνωρίζουν πως είναι τα κράνη των πιλότων θα βγάλουν μόνοι τους τα συμπεράσματά τους…

Μυστηριώδεις Απώλειες

Μετά λίγους μήνες η περιβόητη «ομάδα Καρντάκ» των Τούρκων κομάντος που κατέλαβαν τα Ίμια συμμετείχε σε άσκηση στον Κόλπο της Μαρμαρίδας. Η ομάδα αυτή πήγαινε στις ασκήσεις ως ομάδα πρότυπο υπό τις διαταγές του Τούρκου Ταγματάρχη Ζεκί Σεν. Ο Ζεκί Σεν, ήταν ένας λαμπρός αξιωματικός των Καταδρομών, μέλος της SAT Μονάδος Ειδικού Πολέμου της Τουρκίας. Ο Ζεκί Σεν ήταν αδειούχος κατά την προαναφερόμενη άσκηση… Η «ομάδα Καρντάκ» απογειώθηκε με ελικόπτερο COUGAR για να εκτελέσει αεραπόβαση. Ξαφνικά σφοδρή έκρηξη καταστρέφει το ελικόπτερο, το πλήρωμα του και την «ομάδα Καρντάκ». Αύτανδρο βυθίζεται στα νερά της Μαρμαρίδας.

Μαζί με τον Σακί Σεν, απουσίαζαν άλλα δύο μέλη της «Ομάδας Καρντάκ». Τούρκοι δημοσιογράφοι ανέφεραν ότι υπήρξε Ελληνικό σαμποτάζ, εκδίκησης για τα Ίμια. Άλλοι ανέφεραν ότι Ελληνικό Μιράζ τους κατέρριψε. Άλλοι ότι Ελληνικό υποβρύχιο έβαλε με το πυροβόλο του και το κατέρριψε.

Η «ομάδα Καρντάκ» διαλύθηκε. Οι δύο παρασημοφορημένοι κομάντος που απουσίαζαν μεταφέρθηκαν σε άλλες μονάδες καταδρομών. Ο Αρχηγός τους Ζεκί Σεν, αποσπάστηκε μυστικά στην Γεωργία ως προσωπικό του ΟΗΕ.

Μετά δύο μήνες με διαφορά 3 ημερών, φεύγουν από την ζωή και οι δύο επιζώντες Τούρκοι κομάντος… και οι δύο σκοτώθηκαν σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα… Μέσα στο ίδιο έτος, 1996, και οι 12 Τούρκοι κομάντος των Ιμίων, δεν ήταν πλέον στην ζωή… έμεινε μόνο ο Αρχηγός τους.

Τα ίχνη του Ζεκί Σεν χάθηκαν… ώσπου το 2003, επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη. Στις 6 Μαΐου του 2003, ο Ζεκί Σεν γιόρτασε τα γενέθλια του με την κοπέλα του και τους φίλους του σε γνωστό κλαμπ της Κων/πόλης (LAILA) στην Περιοχή Ορτάκιοϊ (Ortaköy). Την νύχτα των γενεθλίων την πέρασε στο κοντινό ξενοδοχείο “CIRAGAN PALACE HOTEL”, παλαιό παλάτι του Σουλτάνου.

Την επόμενη μέρα, το μεσημέρι στις 3.30 μ.μ., ο Ζεκί Σεν πήγε στην πλατεία Ταξίμ και μπήκε στο McDonald και αγόρασε ένα χάμπουργκερ. Μόλις βγήκε από το φαστ φουντ, δέχθηκε την επίθεση τριών νεαρών, οι οποίοι τον κατακρεούργησαν με μαχαίρια και διέφυγαν στα στενά σοκάκια της Πόλις…

Κανείς δεν ξέρει την αλήθεια για τον χαμό της «ομάδας Καρντάκ» …
Ούτε και εμείς δεν θα την μάθουμε ποτέ… Θεία Δίκη;
Ή μήπως η ίδια η Τουρκία είχε λόγους να τους κλείσει το στόμα;
Τότε γιατί τους παρασημοφόρησε;
Λέτε να αληθεύουν τα όσα έγραψαν οι Τούρκοι δημοσιογράφοι…;»

Τέλος, να σημειώσουμε πως η μυστική δράση των Ελλήνων κατασκόπων είναι αξιοσημείωτη, με καταγεγραμμένες τεράστιες επιτυχίες και απολύτως αξιέπαινη. Δυστυχώς, δεν συμβαίνει το ίδιο και με τους πολιτικούς προϊσταμένους των μυστικών υπηρεσιών της πατρίδας μας, οι οποίοι καταστρέφουν τους καλύτερους, για να μπορούν να αναδειχθούν οι "δικοί" τους.
Σημείωση: Το κείμενο αυτό πρωτοδημοσιεύθηκε στο τεύχος 9 του περιοδικού «ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ» (Μάρτιος-Απρίλιος 2008), με τίτλο «ΕΥΠ-Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΔΡΑΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΤΑΣΚΟΠΩΝ».
Δόξα και τιμή, χαρά και αγαλλίαση στους σαμαρωμένους και τα ξεσαμάρωτους θιασώτες τηςτροϊκανής συγκυβέρνησης.

Γιατί, για μια ακόμη φορά, βρέθηκαν μαζί με τους αγγέλους της θείτσας Μέρκελ, τους ΔυΝαΤούς της θείας Λαγκάρντ και των σατανιστές της μαφίας της Μπίλντεμπεργκ.

Και ασφαλώς θρήνος και κλαυθμός και οδυρμός πολύς στους κολασμένους, που βρέθηκαν στ’ αριστερά των τροϊκανών: Τους άστεγους, τους άνεργους, τους πεινασμένους.

Κι ακόμη θλίψη και ταλαιπωρία σε κάποιους χριστιανούς υποψήφιους κομματάρχες και βουλευτές…

Που δεν μπορούν να καταλάβουν πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν αρχιερείς και ιερείς, που προδίδουν το Ευαγγέλιο και ασπάζονται αμετανόητα την δεξιά του Σατανά.

Αλλά πώς θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, όταν το Ευαγγέλιο το διαβάζουν ανάποδα; Και τρέμουν στη σκέψη, μήπως και βρεθεί κάποιος, που θα το διαβάσει απ’ την καλή…

Και θα δημιουργήσει προβλήματα στην άρχουσα αναρχία και τη μητριά μας τη δεσποτοκρατία!

Αλλά αγαπητοί χριστιανίζοντες, υποψήφιοι βουλευτές και κομματάρχες, εσείς πολιτευτήκατε σωστά; Όχι μόνο τώρα, αλλά και στο παρελθόν!

Ο καθένας σας δεν συμπεριφέρεται σαν αλάθητος πάπας! Που συχνά φαίνεται να καλεί τους υπόλοιπους να του κάμουν δήλωση νομιμοφροσύνης και να του φιλήσουν την παντούφλα του.

Όπως βέβαια ανάλογα συμβαίνουν και με τη λεγόμενη αριστερά.

Που και αυτή έχει-σε ποικιλία διαβαθμίσεων και αποχρώσεων-τους «καθαρούς» της. Οι οποίοι αμετακίνητοι στις θέσεις περιμένουν τα προσκυνήματα και τις δηλώσεις μετανοίας των υπολοίπων.

Αξιότιμοι, κυρίες και κύριοι.

Παίζετε τους πολιτικούς, αλλά δεν διαθέτετε ίχνος πολιτικού αισθητηρίου.

Γιατί, αν κάτι τέτοιο διαθέτατε, θα υπήρχε τώρα μια ισχυρή δημοκρατική κυβέρνηση. Και δεν θα σερνόμασταν για μια ακόμη φορά πίσω απ’ τους κλεφταράδες και τους λήσταρχους της διαπλοκής και της προδοσίας.

Έχει διαμορφωθεί στην κοινή γνώμη η αντίληψη ότι και με τη βία να σας δώσουν την εξουσία, εσείς θα δραπετεύσετε, για να την αποφύγετε.

Και τα όσα συνέβησαν τον τελευταίο καιρό δείχνουν ότι η αντίληψη αυτή δεν απέχει και πολύ απ’ την πραγματικότητα.

Αν ήσασταν σοβαροί και ρεαλιστές πολιτικοί και αγαπούσατε αληθινά την πατρίδα και πονούσατε το λαό και τον συμπονούσατε για τα παθήματα του, θα λέγατε απλά και καθαρά:

Ποιο είναι το κυρίαρχο πρόβλημα τη στιγμή αυτή;

Ν’ απαλλαγούμε απ’ τα μνημονιακά καθάρματα του εξωτερικού και του εσωτερικού και τις ολέθριες αποφάσεις, που πήραν σε βάρος της πατρίδας μας και του λαού της.

Ας ενωθούμε, λοιπόν, όλοι μαζί, με βάση αυτόν τον κοινό παρονομαστή. Αφήνοντας τις οποιεσδήποτε διαφορές-όσο σοβαρές κι αν είναι-για ευθετότερο χρόνο.

Να ομαλοποιηθεί πρώτα η κατάσταση, έτσι ώστε ο λαός να ανακτήσει τα δικαιώματα, που οι δολοφόνοι με μύριους τρόπους ακρωτηρίασαν και κατακρεούργησαν. Και ύστερα ν’ αποφασίσουμε μαζί με το λαό για τα περαιτέρω.

Είδατε τα μνημονιακά καθάρματα, που τα χωρίζουν αβυσσαλέα μίση και δεν θέλουν να βλέπουν οι μεν τους δε ούτε ζωγραφιστούς, πώς τα βρήκαν μεταξύ τους!

Με αποτέλεσμα να δημιουργήσουν αξιόμαχο κόμμα. Κι αφού κέρδισαν τις εκλογές να σχηματίσουν και την απαραίτητη κυβερνητική συμμορία!

Έτσι ώστε να συνεχίσουν και να ολοκληρώσουν το ολέθριο έργο τους.

Με αποτέλεσμα να γελοιοποιηθούμε ενώπιον όλης της υφηλίου. Η οποία και μας μυκτηρίζει:

Όχι μόνο για την πρώην και νυν και αεί-όπως φαίνεται- προδοτική πολιτική ηγεσία. Αλλά και για την ανάξια και ανίκανη και εξίσου, σε τελική ανάλυση, με τους εξουσιαστές, προδοτική αντιπολίτευση.

Αφού παραπλανά, διαρκώς, το λαό, «πουλώντας» του φιλολαϊκή πολιτική, την οποία δεν διαθέτει τη θέληση ή τη σύνεση να εφαρμόσει…

Προφανώς ο Ελληνικός λαός είναι για τους ξένους εντολείς, αλλά και για τους εδώ πολιτικούς εντολοδόχους τους, ένας κατώτερος λαός που δεν δικαιούται ή δεν έχει την ικανότητα και την ωριμότητα να αποφασίζει μόνος του με κάποιο δημοψήφισμα.

Όπως όλοι γνωρίζουμε, ο θεσμός του δημοψηφίσματος, τον οποίο χρησιμοποιούν όλοι οι ανεπτυγμένοι λαοί προκειμένου να λύσουν σημαντικά ζητήματα που τους απασχολούν, είναι «απαγορευμένος καρπός» για τους Έλληνες. Το άκουσμα και μόνο της λέξης «δημοψήφισμα» στην Ελλάδα, προκαλεί εγκεφαλικό στο…. ελληνικό πολιτικό σύστημα και τρόμο στους ξένους «προστάτες». Δεν συμβαίνει όμως για παράδειγμα το ίδιο και με τους Γερμανούς.

Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε σε συνέντευξη που έδωσε στο εβδομαδιαίο περιοδικό “Ντερ Σπίγκελ” τάχθηκε υπέρ (και στην ουσία προανήγγειλε τη διεξαγωγή) ενός δημοψηφίσματος για να αναθεωρηθεί το Σύνταγμα της Γερμανίας ώστε να επιτραπεί η μεταβίβαση περισσότερων αρμοδιοτήτων στις Βρυξέλλες. «Μπορούμε να δώσουμε περισσότερα δικαιώματα στις Βρυξέλλες, αλλά ο γερμανικός πληθυσμός θα πρέπει να αποφανθεί σχετικά», δήλωσε ο Σόιμπλε όταν ρωτήθηκε αν αυτή η μεταβίβαση αρμοδιοτήτων, την οποία προσωπικά υποστηρίζει, προσκρούει στο γερμανικό Σύνταγμα.

Σε ότι αφορά εμάς τους Έλληνες, κάτι τέτοιο (δηλαδή για το εάν θα μεταβιβαστούν κυριαρχικά μας δικαιώματα στις Βρυξέλλες) θα το αποφασίσουν οι θεόμπνευστοι Σαμαράς, Βενιζέλος και το εσχάτως αριστερό πρόσημο Κουβέλης, εκτελώντας τις εντολές των δανειστών. Όχι εμείς οι πολίτες. Εμείς θεωρούμαστε από τους πολιτικούς μας ανίκανοι για κάτι τέτοιο. Δεν μπορούμε προφανώς, κατά τους Έλληνες κοτζαμπάσηδες, να συγκριθούμε με τους Γερμανούς πολίτες. Ίσως για έλλειψη ωριμότητας του λαού μας και η Μέρκελ απαγόρευσε τότε στις Κάννες στον κ. Παπανδρέου να γίνει δημοψήφισμα για το μνημόνιο.

Αυτό το αγαθό της δημοκρατίας (δηλαδή το δημοψήφισμα) είναι απαγορευμένο για το λαό ενός κατώτερου Θεού.

Εξαγωγή των προβλημάτων που αντιμετωπίζει στο εσωτερικό "μέτωπο" επιχειρεί να κάνει ο πρωθυπουργός της ΠΓΔΜ Νικολά Γκρουέφκι. Ταυτόχρονα, ακολουθώντας την προσφιλή του μέθοδο, επιχειρεί να εμφανισθεί ως πατριώτης(!) σε μία ύστατη απόπειρα συσπείρωσης των Σκοπιανών γύρω από την πολιτική του. Η πεπατημένη, όμως, δεν είναι και η ασφαλέστερη οδός, αφού ο Νικολά Γκρούεφσκι λίγο απέχει από το να γίνει όπως εκείνος ο βοσκός που αδίκως φώναζε για λύκο και στο τέλος, όταν υπήρξε πραγματικός "λύκος" κανένας δεν τον πίστευε για να τον βοηθήσει. Και ο "λύκος" βρίσκεται στην περιοχή του Τετόβου (αλβανόφωνη), η οποία το επόμενο χρονικό διάστημα θα δημιουργείσει μείζονα προβλήματα στον λαλίστατο στον ανθελληνικό του λόγο πρωθυπουργό της ΠΓΔΜ.

«Η Ελλάδα ασκεί πολιτική γενοκτονία εναντίον μας. Αυτό που κάνει η Ελλάδα αφορά τη μοίρα των ανθρώπων, παρεμποδίζει την ένταξή μας σε ΝΑΤΟ και ΕΕ και όλα τα οφέλη που μπορούμε να έχουμε», ανέφερε ο πρωθυπουργός της ΠΓΔΜ Νίκολα Γκρούεφσκι, στο πλαίσιο χθεσινοβραδινής συνέντευξής του στον ιδιωτικό τηλεοπτικό σταθμό των Σκοπίων «Κανάλ 5».

Σε ερώτηση για το τι αναμένει από τη νέα ελληνική κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά σχετικά με το ζήτημα της ονομασίας, ο κ. Γκρούεφσκι είπε ότι, «έχοντας υπόψη το παρελθόν του κ. Σαμαρά και τις απόψεις του για το θέμα αυτό, δεν πρέπει να περιμένουμε και πολλά».

Ο κ. Γκρούεφσκι υποστήριξε ότι ο κ. Σαμαράς, το 1991, ως υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας, από κοινού με τον τότε πρωθυπουργό της χώρας Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, «δημιούργησε το πρόβλημα της ονομασίας».

Πρόσθεσε, ωστόσο, ότι οι ευθύνες που έχει κάποιος ως πρωθυπουργός μίας χώρας είναι διαφορετικές από απόψεις και θέσεις που εξέφραζε από άλλη θέση και ως εκ τούτου, η κυβέρνηση της ΠΓΔΜ θα περιμένει μερικούς μήνες μέχρι να διαπιστώσει ποια θα είναι η οριστική θέση του κ. Σαμαρά κι «εάν υπάρχει βούληση από την ελληνική πλευρά για την επίλυση της εκκρεμότητας της ονομασίας».

Ακόμη, ο κ. Γκρούεφσκι εκτίμησε ότι στην παρούσα φάση δεν είναι πιθανή η επίτευξη ευρύτερης συναίνεσης στο εσωτερικό της ΠΓΔΜ για τον καθορισμό των «κόκκινων γραμμών» της χώρας, καθώς, όπως είπε, η αντιπολίτευση δεν έχει συνεπή στάση επί του ζητήματος της ονομασίας και μεταβάλει συνεχώς τη θέση της για το θέμα αυτό.

AΠΕ – ΜΠΕ

Ο Εκπροσωπος του Ολι Ρεν είπε οτι δεν έχει διευκρινιστεί ακόμα για το αν θα μπει και το ΔΝΤ στην Κύπρο και οτι οι λεπτομέρειες θα αποσαφηνιστούν από το Eurogroup, που θα γίνει στις 9 Ιουλίου.

Πως όμως πιέζουν την Κύπρο; Αρχικά, χθες η Fitch υποβάθμισε την αξιολόγηση της χώρας, τοποθετώντας τα ομόλογα σε σκουπίδια, “junk”. Έτσι, έβαλε τέλος στις οποίες συζητήσεις της Λευκωσίας με τη Ρωσία.

Τώρα, έρχεται η ΕΚΤ να πει οτι δεν μπορει να δεχθεί ως εγγυήσεις τα κυπριακά ομόλογα, εξαιτίας της χαμηλής διαβάθμισης, που είναι κάτω από το επιτρεπτό όριο!

Όμως, η Ελλάδα που έχει πολυ χαμηλότερη αξιολόγηση από την Κύπρο έχει το πράσινο φως από την ΕΚΤ να γίνονται δεκτά τα ομόλογα της ως εγγυήσεις. Μόνο για λίγες μέρες δεν τα έκανε δεκτά, όταν μας έβαλαν στην αξιολόγηση χρεοκοπίας λόγω του PSI και επανηλθε.

Να θυμίσουμε, οτι αυτός ήταν ο μόνος ίσως, τρόπος να εκδιωχθεί η Ελλάδα απο το ευρω, δηλαδή να σταματήσει η ΕΚΤ να δέχεται ως εγγυήσεις τα ελληνικά ομόλογα, κάτι που δεν το έκανε ποτέ! Τώρα, γιατί το κάνει στην Κύπρο; Είναι “προσωρινό” μέχρι να αποδεχθεί όλους τους όρους του πακέτου;

Το δάνειο μάλλον θα ανέρχεται στα 10 δις ευρώ, που είναι 7 δις για τη δημοσιονομική προσαρμογή της χώρας και συγκράτηση που ελλείμματος κάτω από το 3% του ΑΕΠ και άλλα 3 δις για τις τράπεζες.

Σύμφωνα με τις εξελίξεις, λοιπόν, την… τύχη της Ελλάδας, της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας θα έχει και η Κύπρος, που εδώ και ένα 24ωρο έχει ζητήσει οικονομική βοήθεια από τις Βρυξέλλες…

Ο Αμαντέου Αλταφάζ, εκπρόσωπος του αρμόδιου Επιτρόπου, Όλι Ρεν, ανακοίνωσε ότι το Eurogroup ανέθεσε στην τρόικα να αρχίσει συζητήσεις με τις κυπριακές αρχές για τους όρους της οικονομικής στήριξης και τις πτυχές του οικονομικού προγράμματος που θα εκπονηθεί.

Τις σχετικές εργασίες θα διευθύνει ο επικεφαλής του Eurogroup Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, ενώ το Συμβούλιο θα κληθεί να λάβει αποφάσεις είτε στις 9 Ιουλίου, κατά την τακτική του συνεδρίαση, είτε νωρίτερα, μέσω τηλεδιάσκεψης.

Ο Αμαντέου Αλταφάζ αποσαφήνισε ακόμη ότι εάν συμφωνηθεί ένα πρόγραμμα που θα αφορά τον χρηματοπιστωτικό τομέα και τα δημοσιονομικά μεγέθη της Κύπρου, τότε θα ισχύσει ότι έχει αποφασιστεί και με την Ελλάδα, την Ιρλανδία και την Πορτογαλία, δηλαδή ένα πρόγραμμα στο οποίο θα συμμετέχουν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Του Σαράντου Ι. Καργάκου

Ας ξεκινήσουμε, αγαπητοί, από ένα εξορκισμένο σήμερα «εθνικιστή» ποιητή που κάποτε τολμούσαμε να θεωρούμε πρώτο εθνικό μας ποιητή, τον Διονύσιο Σολωμό: γράφει στους «Ελεύθερους Πολιορκημένους»:
«Αραπιάς άτι, Γάλλου νούς, βόλι Τουρκιάς, τόπ’ Αγγλου *
πόλεμος μέγας πολεμά, βαρεῖ τό καλυβάκι...»
* τόπ΄ = μπάλα κανονιού
Εννοείτε ασφαλώς ποιο είναι το καλυβάκι στον παρόντα καιρό. Όχι η Ελλάς ή η προέκτασή της η Κύπρος, αλλά σύμπας ο Ελληνισμός. Ο Ελληνισμός μετά τις εξάρσεις του στον πόλεμο του ’40-’41, με την αντίστασή του κατά των αρχών Κατοχής, με τον ενωτικό αγώνα της Κύπρου (μια δράκα μαχητές κατά μιας αυτοκρατορίας) αποτελούσε κακό παράδειγμα για τους λοιπούς λαούς. Κακό παράδειγμα υπήρξε και με την Επανάσταση του ’21 που διέλυσε τον ιστό της υποταγής που είχε επιβάλει η Ιερά Συμμαχία. Όταν το 1830 έκλεινε η αυλαία της Ελληνικής Επαναστάσεως άνοιγε η αυλαία των ευρωπαϊκών επαναστάσεων.

Γι’ αυτό ο ανυπότακτος, ο απειθάρχητος, ο μη συμμορφούμενος «τοῖς ξένων ρήμασι» λαός, ο δάσκαλος του απροσκύνητου ήθους έπρεπε να χτυπηθεί στις ρίζες, στις πνευματικές και ιστορικές καταβολές του. Το σχέδιο ετοιμάστηκε την επαύριο του Πολυτεχνείου. Αλλ’ ο λαός αυτός έπρεπε να υποστεί δύο στρατιωτικά πλήγματα για να συνετισθεί. Επτά χρόνια δικτατορίας δεν είχαν «σιδερώσει» το φρόνημά του. Έτσι ήλθαν το 1974 ο Αττίλας και μερικά χρόνια αργότερα η ασχήμια της Ύμιας. Κι έκτοτε άρχισε εν ονόματι ενός πολιτικού ρεαλισμού η χαλιναγώγηση του ελληνικού φρονήματος, η καταπτόηση, η τουρκοφοβία που τελικά – πάντα εν ονόματι του πολιτικού ρεαλισμού- μετεξελίχθηκε σταδιακά σε τουρκολατρία. Έχουμε εδώ μια κλασσική περίπτωση του «Συνδρόμου Στοκχόλμης», όπου το θύμα ερωτεύεται τον βασανιστή του.

Μετά την έκρηξη σε παγκόσμια κλίμακα του Ελληνισμού για το όνομα της Μακεδονίας, μια έκρηξη που κράτησε επί μία τριετία, έπεσαν πάνω μας «λυτοί και δεμένοι» να συμμαζευτούμε, να προσγειωθούμε, να σωφρονισθούμε. Έτσι επροκόψαμε. Σήμερα όχι η Ελλάς, αλλ’ ο Ελληνισμός, είναι παντού ντροπιασμένος. Χάσαμε όλες τις διπλωματικές μάχες, χάσαμε το επιχειρηματικό μας κεφάλαιο, χάσαμε την εργατικότητά μας, το εθνικό και το κοινωνικό μας φιλότιμο. Προτιμάμε πια την αγγλική ως γλώσσα και γραφή και όχι την ξεπερασμένη κι ατιμασμένη Ελληνική, τη μητέρα του ευρωπαϊκού γλωσσικού πολιτισμού.

Κι όλα αυτά πώς και γιατί; Έπρεπε και πρέπει να επιβληθεί το παγκόσμιο ολοκληρωτικό κράτος. Και οι λαοί, όπως γράφει ο Βάρναλης, να έχουν «μια σκέψη δετή που τους την πλάσανε οι δυνατοί». Χρειαζόταν, όμως, ένα κράτος – πειραματόζωο. Και σαν τέτοιο επιλέχτηκε όχι απλώς το ελληνικό κράτος, αλλά σύμπας ο Ελληνισμός. Με τρόπο μεθοδικό έσπασαν τις πνευματικές και ιστορικές μας ρίζες, απογύμνωσαν την ελληνική γλώσσα και γραφή από τις αρχέγονες καταβολές τους, υποβάθμισαν τη σημασία του έθνους σαν τάχα μου φαντασιακή κατασκευή και παρουσίασαν έναν κατ’ όνομα ελληνικό κόσμο περίπου, όπως εμφανίζονται κατ’ όνομα εδώ και 50 χρόνια οι Σκοπιανοί.

Η σύγχρονη οικονομική κρίση είναι απότοκος της πνευματικής και ηθικής. Εξωπετάχθηκαν όλες οι προγονικές αξίες που δημιουργούσαν ανθρώπους αξίας και εν ονόματι ενός δάνειου πλούτου βουτηχτήκαμε στο βούρκο του ανιδανισμού, του αμοραλισμού, του καριερισμού και του πολιτικού οππορτουνισμού. Πολλοί που βιάζονται να ψάλλουν το requiem της Ελλάδος σιγομουρμουρίζουν «η Ελλάς εν τάφω». Όχι! Αν θέλουμε να είμαστε σωστοί πρέπει να πούμε «Η Ελλάς εν βούρκω». Και στο βούρκο έρριξαν την Ελλάδα όχι μόνον οι ανάξιοι πολιτικοί αλλά και οι ανάξιοι πνευματικοί ταγοί της. Αυτοί που δημιούργησαν μια πνευματική ασφυξία στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στα «μίντια» και στην καλοπλασαρισμένη σκουπιδογραφία, έτσι που, όπως λέει στη «Χρονογραφία» του ο Λεόντιος Μαχαιράς, «δέν ξέρουμε ἴντα συντυχαίνουμε». Δεν ξέρουμε τι μας γίνεται, quo vadimus, quid facimus(πού πάμε, τι πράττουμε).

Και στο παρελθόν η Ελλάς έπεσε αλλ’ ουδέποτε ξέπεσε. Γλιστρούσε αλλά δεν παραπατούσε, ούτε παραμιλούσε. Σήμερα μοιάζει με ξεπεσμένο φάντασμα και στο εξωτερικό προβάλλεται σαν χρεοκοπημένος διάβολος. Κι εμείς –πέρα από την οικονομική λεηλασία- ζούμε σε μια Ελλάδα χωρίς ελληνικότητα. Αυτοί που –κακή τή τύχη- πήραν στα χέρια τους το άρμα της παιδείας, το οδήγησαν στην άβυσσο της ασυδοσίας και του μηδενισμού. Λείπει πλέον από τη ζωή μας ο πεπαιδευμένος άνθρωπος. Ο άνθρωπος με τη βαθειά καλλιέργεια, ο μορφωμένος με την πλήρη του όρου έννοια. Έγραφε προ 110 και πλέον ετών ο αοίδιμος Παπαδιαμάντης, που πέρσι τιμήσαμε υποτονικά τα 100 χρόνια από το θάνατό του: «Μορφωμένους θέλουμε· όχι εγγραμμάτους». Εγγραμμάτους, δηλαδή πτυχιούχους και πολυπτυχιούχους έχουμε πολλούς· μορφωμένους δεν έχουμε, δηλαδή ανθρώπους με άρτια μορφή. Έχουμε κλάσματα ανθρώπων που δεν είναι ικανοί να σηκώσουν ούτε το βάρος του παρελθόντος, ούτε τις ευθύνες του παρόντος και πολύ περισσότερο τις ευθύνες του μέλλοντος. Δεν έχουμε τους κατάλληλους πνευματικούς και πολιτικούς πλοηγούς που θα μας κατευθύνουν προς κάποιον ελπιδοφόρο ορίζοντα.

Η Ελλάς σήμερα –και με τον όρο Ελλάς εννοώ σύμπαντα τον Ελληνισμό- μοιάζει με σκεβρωμένη περγαμηνή, μοιάζει με το δέρμα γερασμένου ελέφαντα. Η καταιγίδα χτυπά την πόρτα μας σαν κάποιος που θέλει να μπει βίαια μέσα κι εμείς «δειλοί, άβουλοι και μοιραίοι αντάμα προσμένουμε ίσως κάποιο θαύμα», για να επανέλθω στον Βάρναλη. Η λέξη θαύμα, που ομόρριζό της δεν υπάρχει σε καμιά ευρωπαϊκή γλώσσα, παρότι πιθανώς συγγενεύει με το θεώμαι (=παρατηρώ) και με τη θέα, δεν μας προσφέρει την προσδοκία για θέα ελπίδος. Διότι σήμερα δεν βλέπουμε τίποτε· παρατηρούμε μηδενικά επί μηδενικών, τα οποία δεν προσφέρουν προοπτική μέλλοντος. Συχνά έχω γράψει και πιο συχνά έχω διδάξει πως, αν θαύματα γίνονταν στο παρελθόν, γιατί να μη γίνουν και στο παρόν; Ο λόγος είναι απλός: το θαύμα δεν έρχεται ως μάννα από τον ουρανό. Ο Θεός δεν είναι Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ούτε έχει τη μεγαθυμία του Στρος Καν και της Μέρκελ να μας χορηγεί δόσεις, όπως η Κίρκη το βελανίδι στους χοιρόμορφους συντρόφους του Οδυσσέα. Δεν λέω, με τα επιδόματα, με τα προγράμματα, τις επιδοτήσεις και όλα τα «κολπατζίδικα» συναφή «φάγαμε καλά» κατά την Πάγκαλη ρήση, αλλά έτσι εγίναμε Κίρκειοι χοίροι και τρεφόμαστε με βελανίδι. Πού είναι η παλιά μας αρχοντιά που έκανε τον Κύπριο αγρότη με 10 «τσιρούες» να νιώθει σαν βασιλιάς, όταν σε φιλοξενούσε στο ταπεινό σπιτικό του; Κάποτε ζούσαμε τον πλούτο της φτώχειας, επί μερικά χρόνια ζήσαμε τη φτώχεια του πλούτου και τώρα το παίζουμε «Άσωτοι υιοί». Αλλά δεν υπάρχει κανείς στοργικός και συγχωρητικός πατέρας να σφάξει για μας τον «μόσχο τον σιτευτόν». Θα σφάξει εμάς. Κι εννοώ ότι όπως τεμαχίστηκε η Κύπρος (αρχόντισσα Κερύνεια και πώς να σε ξεχάσω;) σχεδιάζεται να τεμαχισθεί και ο λοιπός ελλαδικός χώρος. Ουσιαστικά η Δυτ. Θράκη ανήκει περισσότερο στην Τουρκία και τυπικά ανήκει στην Ελλάδα. Μέγας αφέντης της περιοχής είναι ο Τούρκος πρόξενος της Κομοτηνής. Το ίδιο ισχύει και για το νομό Φλωρίνης. Οικονομικά έχει αλυσοδεθεί στα Σκόπια.

Ας μη στρουθοκαμηλίζουμε και ας μην παριστάνουμε τους ξεπεσμένους αγγέλους. Μας έλειψε η ηρωική στάση ζωής που διέκρινε στις καλές ώρες της την ελληνική φυλή. Το είχε πει ο Χάιντεγκερ αλλά πράξη το είχαμε κάνει εμείς: για να ζήσει κανείς μια αυθεντική ζωή, αυτό που χρειάζεται είναι η αποφασιστική αντιμετώπιση του θανάτου. Αυτό είναι που δίνει ζωή στη νιότη. Σήμερα ποιος είναι περισσότερο ζωντανός στην Κύπρο από το Γρηγόρη Αυξεντίου; Οι πεθαμένοι ζωντανοί ; Ή μήπως, οι κονιοποιητές της πνευματικής μας παραδόσεως, που έβγαλαν και τον Βασίλη Μιχαηλίδη εθνικιστή ; Όταν διαβάζω αυτά που γράφονται κι εδώ και στο λοιπό ελληνικό χώρο από τις εθνομηδενιστικές πέννες, άθελα μού έρχεται στο νου το περίφημο ποίημα του Έλιοτ «Οι κούφιοι άνθρωποι». Αυτοί μας κυβερνούν και διαβουκολούν τη νεολαία μας. Για να φθάσεις ψηλά, πρέπει να είσαι σήμερα κούφιος πνευματικά και ψυχικά. Και όχι μόνον κούφιος αλλά και κούφος, δηλαδή επηρμένος και κατά προέκταση αλλοπαρμένος που σημαίνει από άλλους παρμένος, για να μην πω πουλημένος.

Τι είναι σήμερα αυτοί που εκπροσωπούν επίσημα τον Ελληνισμό; Ένα όρθιο λείψανο. Αυτό το όρθιο λείψανο έκανε τον Ελληνισμό να μοιάζει με σπασμένο καθρέφτη. Πού είναι ο ψυχικός ιμάντας που μας ένωνε παλιά; Πού είναι η αδελφοσύνη που μας έδενε όταν βγήκαμε στο νησί κρυφά με ψεύτικα ονόματα το 1964 και μετά; Γιατί καλλιεργείται τόσο μίσος στη Β. Ελλάδα εναντίον της Ν. Ελλάδος; Μήπως σχεδιάζεται διαμελισμός; Μήπως η περιβόητη κρίση είναι τεχνητή για να θολώσει ο νους μας και η Ελλάς να διαμελισθεί; Γιατί προπαγανδίζεται επί δεκαετίες η αυτονομία της Κρήτης; Ο λόγος είναι απλός: κάποιοι θέλουν να ρουφήξουν για λογαριασμό τους το μαύρο χυμό που έχει ολόγυρά της.

Συνάντησα πριν από καιρό έναν ευπορήσαντα παλαιό μου μαθητή και νυν πολιτικό που θέλησε να με αντιμετωπίσει με ύφος υπεροπτικό. «Τι είσαι συ, ποιος είμαι εγώ». Τον αποστόμωσα μακρυγιαννικώς: «Συ είσαι ένας όρθιος νεκρός· πάει καιρός που έχεις πεθάνει, αλλά δεν το έχεις μάθει». Εγώ μένω ζωντανός, διότι με τη γραφή και τη διδαχή μου ζω με τους νεκρούς μας. Σήμερα δυστυχώς στην Ελλάδα – κι από τον όρο αυτό δεν εξαιρώ την Κύπρο- ζωντανούς μπορείς να βρεις μόνο στα νεκροταφεία. Οι ζωντανοί σας είναι στα «Φυλακισμένα μνήματα» και στη «Μακεδονίτισσα». Νεκροφιλία ή νεκρολατρία θα πουν τα τσιράκια του εθνομηδενισμού. Όχι, απαντώ. Όπως είπε ο μεγάλος Ιω. Συκουτρής που εδίδαξε κι εδώ, πολιτισμός είναι η συναναστροφή με τους νεκρούς. Η συναναστροφή με το ήθος, το ύφος, το πνεύμα των προγόνων. Αντίθετα, κάποιοι, παρότι δεν τους έχει γίνει νεκροψία, έχουν από καιρό πάρει το δρόμο προς την κόλαση χωμένοι ως το λαιμό στα ψέματα των ισχυρών. Ο τόπος μας δεν θα γίνει ποτέ καθαρός, εφόσον θα κατευθύνεται πολιτικά και πνευματικά από τους γόνους των Νενέκων και των Εφιαλτών.

Διάβασα προ ημερών σε μια μεγαλοφυλλάδα των Αθηνών, που υπηρέτησε δουλικά τόσο τις γερμανικές αρχές Κατοχής όσο και το χουντικό καθεστώς, ότι δεν αξίζει να πεθάνει κανείς για ένα πατριωτικό ιδανικό. Έστειλα μια επιστολή, που φυσικά δεν δημοσιεύτηκε και ο λόγος είναι απλός. Έγραψα: «Το χειρότερο είναι πως τίποτε δεν αξίζει όταν κανείς ζει χωρίς αυτό. Και πως ακόμη πιο αισχρό είναι το να ζει κανείς για το νέο ιδανικό, για την καινούργια μεγάλη ιδέα, την έκτη δόση του δανείου. Εμείς που μέχρι πρόσφατα είμαστε η ψυχή της υφηλίου ζούμε με ξένα ψίχουλα και με δανεική ψυχή».

Μας είπαν ψέματα πολλά, μας είπαν ψέματα αισχρά. Μας είπαν πως μπαίνοντας στην ΕΟΚ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση θα γίνουμε Ευρωπαίοι. Λες και πριν ήμαστε Ασιάτες και Αφρικανοί. Και τελικά εγίναμε χειρότεροι από αυτούς, όταν μπήκαμε στον ευρωπαϊκό λάκκο των εχιδνών. Διότι δεν μπήκαμε στην Ευρώπη του Γκαίτε, μπήκαμε στην Ευρώπη του Γκαίμπελς. Δεν μπήκαμε στην Ευρώπη του Σαίξπηρ, μπήκαμε στην Ευρώπη του Χάρντιγκ που έπνιξε σαν τα τσιχλόπουλα τα Κυπριωτόπουλα. Δεν με διακρίνει πάθος κανένα κατά των Ευρωπαίων. Διδακτική μου αρχή ήταν μια φράση του Σαίξπηρ: «Μια καλή πράξη σ’ ένα βρόμικο κόσμο». Αυτό κατά την ταπεινή μου αντίληψη, είναι πηγή ευτυχίας για τη ζωή. Μετρήστε τις καλές πράξεις των Βρεττανών. Την εποχή, όπου ο Σαίξπηρ έγραφε αυτά τα υπέροχα, ο σερ Φίλιπ Σίντνεϋ, που είχε τη φήμη του τελειότερου ιππότη και που συνέθετε σαν άγγελος ποίηση και μουσική μαζί με τον σερ Γουώλτερ Ράλεϋ, μάζευαν κάμποσους Ιρλανδούς σε κάποιο βολικό μέρος και τους κατακρεουργούσαν σαν σφαχτάρια.

Είμαι υποχρεωμένος να τα πω αυτά διότι φοβάμαι τον κακό καιρό. Και δεν το εννοώ κλιματολογικώς. Εδώ που καταντήσαμε, βρισκόμαστε σε συνθήκες πολέμου. Τίθεται πλέον θέμα εθνικής –και όχι μόνον- επιβιώσεως. Μαζί με τις ναρκωτικές ιδέες η νεολαία μας πλήττεται και από τις ναρκωτικές ουσίες. «Μαστουρωμένη» χορεύει ένα νέο χορό του Ζαλόγγου που δεν έχει τίποτε ηρωικό. Ό, τι έχει είναι ταπεινωτικό και εξευτελιστικό. Κάποτε ακούγαμε από τα στόματα των νέων την Ιψενική κραυγή: «Δώσ’ τε μου ένα ζευγάρι, μεταχειρισμένα –έστω- ιδανικά». Τώρα ακούμε: «Δώσ’ τε μου ένα δεκάευρο για να πάρω τη δόση μου». Τα παιδιά, της Ελλάδος παιδιά, που τραγούδησε κάποτε η Βέμπο, αγοράζουν το θάνατό τους. Και μαζί τους πεθαίνει και η έννοια Ελλάς. Την πιο βαθειά πληγή της ζωής μου εισέπραξα πέρσι (2011) όταν σ’ έναν τοίχο των Εξαρχείων διάβασα ένα γκράφιτι: «Έλληνας δεν γεννιέσαι, ούτε γίνεσαι· καταντάς»!

Δεν λέω, καλές είναι οι προοδευτικές ιδέες, οι τολμηρές και οι καινοτόμες αντιλήψεις, οι νέες θεωρίες αλλά πρέπει τουλάχιστον να μείνεις ζωντανός για να τις εφαρμόσεις. Σήμερα, καθώς περνώ από τα κέντρα όπου προσφέρεται η μεθαδόνη ή από κάποια σημεία –πολύ κεντρικά- των Αθηνών και του Πειραιά, θαρρώ πως βλέπω τον «Χορό των Σκελετών» που ζωγράφισε ο μεσαιωνικός ζωγράφος Macaber, από το όνομα του οποίου βγήκε η λέξη μακάβριος. Δεν θα προσθέσω τίποτε καινούργιο. Το έχω γράψει σε βιβλία μου διδακτικά που εκδόθηκαν προ 35ετίας. Πρόκειται για μια κουβέντα που είχε πει ένας μεγαλέμπορος ναρκωτικών από τη Μασσαλία: «Η πολιτική πρέπει να συνεργασθεί με τη χημεία». Και τώρα συνεργάζονται με θαυμαστή αρμονία, με θαυμαστά αποτελέσματα και – το κυριότερο- με θαυμαστά κέρδη. Έκαναν τη νεολαία ανίκανη ακόμη και για να επαναστατήσει. Αυτά που γίνονται επί μία τριετία στην Αθήνα δεν είναι επαναστατικές εκρήξεις· είναι προοίμιο ενός νέου εμφυλίου σπαραγμού. Η κρίση, οικονομική και διανοητική – έφερε την ακρισία, έφερε το φθόνο και την κακία, με αποτέλεσμα ο ένας Έλληνας να μισεί τον άλλο- κι όχι πια για λόγους ιδεολογίας. Βρισκόμαστε σε τέλεια σύγχυση. Είμαστε σαν τον ναυαγό τη νύχτα που αντί να κολυμπά προς την ξηρά κατευθύνεται απυξίδωτος προς τα βαθύτερα νερά.

Δεν λέω πως είμαστε αβοήθητοι στον παρόντα καιρό. Δεν έχει περάσει χρόνος πολύς που δύο Γάλλοι καθηγητές του πανεπιστημίου του Μετς, οι Τιερί Φορμέ και Μαρτέν Στεφένς, έγραψαν στην εφημερίδα «Φιγκαρό» τα ακολουθα συγκινητικά: «Μιλάμε διαρκώς για το ελληνικό χρέος. Χωρίς να επισημάνουμε ότι η Ευρώπη είναι αυτή που εδώ και 2.500 χρόνια έχει ένα χρέος προς την Ελλάδα. Ένα χρέος αιώνιο, αφού αφορά τα θεμέλιά της». Αυτό που δεν κατανοούν ίσως οι Γάλλοι καθηγητές είναι πως αυτά τα θεμέλια θέλουν να υπονομεύσουν αυτοί που ξεθεμέλιωσαν πρώτα πνευματικά και μετά οικονομικά με τα κάθε λογής «τσιράκια» τους την Ελλάδα. Δεν πρέπει οι Ευρωπαίοι του αύριο να έχουν ως ηθικό και πνευματικό πρότυπο τον Έλληνα άνθρωπο, αλλά τον κοντινό πρόγονό τους, τον Βάνδαλο άνθρωπο. Κι αυτός ο Βανδαλισμός, ως επαναστατική πράξη, εισάγεται και στην Ελλάδα.

Δεν θα πω ότι οι Ευρωπαίοι πολιτικοί ταγοί, αφού, χρόνια τώρα ο Ελληνισμός πολιτεύεται σε έγκλιση υποτακτική, δεν είναι απέναντί μας ανεκτικοί. Ούτε θα πω ότι δεν μας προσέφεραν στη συμφορά μας «τσάι και συμπάθεια». Θα πω απλώς ότι οι εκδηλώσεις συμπαθείας των εταίρων μας μοιάζουν με προσευχή χιτλερικού βασανιστή. Θα προσθέσω όμως ότι την αφορμή τη δώσαμε εμείς. Την οικτρή κατάσταση που δημιουργήσαμε την έχει περιγράψει με ενάργεια από το 2ο μ.Χ. αιώνα ο Λουκιανός με το έργο του «Μένιππος ή Νεκυομαν-τεία». Όταν ο κυνικός φιλόσοφος Μένιππος κατέρχεται στον κάτω κόσμο, ερωτάται από κάποιον Φιλωνίδη, τι γίνεται στον επάνω κόσμο. Κι ο Μένιππος με τέσσερις λέξεις εικονογραφεί τους τότε ανθρώπους και τους νυν: «Αρπάζουσιν, επιορκούσι, τοκογλυφούσιν, οβολοστατούσιν».

Μετά τη ζοφερή εικόνα που σας έδωσα, εύλογα κανείς μπορεί να αναρωτηθεί αμλετικά: «Να ζει κανείς ή να μη ζει». Θα απαντήσω: να ζει, αλλά να ζει ελληνικά. Δηλαδή ηρωικά. Πρέπει και πάλι να πιστέψουμε στον εαυτό μας, πρέπει και πάλι να πιστέψουμε στο παρελθόν μας, πρέπει και πάλι να πιστέψουμε στην ιδέα του έθνους. Η πίστη στο έθνος μας στην κρίσιμη τούτη καμπή είναι ανάγκη ζωής. Όχι, όμως, καπηλεία του έθνους, όπως έγινε συχνά στο παρελθόν. Το έθνος ως προσφορά θυσίας θα φέρει την αυριανή σωτηρία. Όπως έγραψε τότε που μπαίναμε στην ΕΟΚ ένα από τα πιο φωτεινά ελληνικά μυαλά, ο Πάνος Καραβίας, «για να γίνει το έθνος παλμός καρδιάς, ένα με το αίμα της νιότης μας, πρέπει πρώτα η νιότη μας (Σημ. Σ.Ι.Κ. εννοεί τη νεολαία) να πάει συνείδηση, να πεισθεί πως το έθνος και το εγώ είναι, για τον Έλληνα, έννοιες που δένονται η μια με την άλλη, και πως υπηρετώντας το έθνος πλαταίνεις οικουμενικά και πλουτίζεις σε βάθος το εγώ σου, δίνεις ομορφιά στη ζωή σου και γιομίζεις αγάπη για τον άνθρωπο. Κι εμείς οι Έλληνες είχαμε πάντα τόσο δυνατό το αίσθημα του έθνους, που το ταυτίσαμε με τη θρησκεία και τη φυλή μας – πράγμα σπάνιο, σπανιότατο, αν όχι άγνωστο σ’ άλλα έθνη- σε μια τρισυπόστατη φλόγα».

Θεωρώ επιτακτικό, διότι, κατά τον Θουκυδίδη, «οἱ καιροί ου μενετοί», να ξαναγυρίσουμε στον ελληνισμό μας, στις αξίες που μας έθρεψαν αιώνες τώρα επί ζωής. Η ιστορική μας μοίρα είναι συνυφασμένη με τη γεωγραφική μας θέση, στο σταυροδρόμι τριών ηπείρων, ανάμεσα σε αλληλοσυγκρουόμενους και αρπακτικούς ιμπεριαλισμούς. Κάποτε μας ήθελαν για τη γεωπολιτική μας θέση. Τώρα μας θέλουν διότι στην απέραντη θαλάσσια έκτασή μας υπάρχουν πλήθη θησαυρών. Οι κάθε λογής Αλή Μπαμπάδες με τους 40 κλέφτες τους κτυπούν την πόρτα μας. Ας μην την ανοίξουμε ακούγοντας τη φράση «σουσάμι άνοιξε». Διότι ίσως ανοίξουμε για μια ακόμη φορά τον ασκό του Αιόλου.

Δεν θα πω ότι έλειψε ποτέ η αγάπη για την Ελλάδα. Αλλά οι τωρινοί των μεγάλων δυνάμεων πολιτικοί, καθότι λεπτοστόμαχοι, αγαπούν την Ελλάδα, όπως αγαπά ο καννίβαλος το θύμα του με ...σάλτσα! Ας πάψουμε κάποτε να είμαστε, όπως λέει ο Σολωμός, ένας λαός «πάντοτε ευκολόπιστος και πάντα προδομένος». Το 1945 ο φίλος και συμπατριώτης μου ποιητής Νικηφόρος Βρεττάκος είχε γράψει:
«Μή γελαστεῖτε απ’ τόν καημό σας καί σας πάρει ο ύπνος γιατί καινούργια σύννεφα πλακώσαν τήν πατρίδα! Μαύρα στριφτοπλεγμένα σύννεφα κρέμωνται σάν μολύβια πάνω απ’ τά σπίτια μας, πάνω απ’ τούς τάφους των παιδιών μας!
Σε λίγο άρχισε ο «βροτολοιγός», ο «οκρυόεις ἐπιδήμιος πόλεμος», όπως τον λέει ο Όμηρος. Κι έτσι δεν μοιραστήκαμε μαζί τη νίκη, όπως μας είχε υποσχεθεί ασύστολα ψευδόμενος ο Τσώρτσιλ, όταν χρειαζόταν το αίμα μας. Και μετά ήλθαν προστάτες οι Αμερικάνοι που άπλωσαν την προστατευτική τους αιγίδα ως την ακρότατη ελληνική θαλάσσια έπαλξη, τη μεγαλόνησο Κύπρο. Τότε είναι που ο δικός σας σπουδαίος ποιητής, ο Θεοδόσης Πιερίδης, έγραψε, ήταν θυμάμαι το έτος 1956, την «Κυπριακή Συμφωνία».
Συχνά το έχω πει: δεν πιστεύω στις αλήθειες των πολιτικών· πιστεύω στις αλήθειες των ποιητών. Οι αλήθειες των πολιτικών είναι φτερά στον άνεμο. Οι αλήθειες των ποιητών είναι τα «ριζιμιά χαράκια» των λαών. Ας ακούσουμε λοιπόν τέσσερις στίχους του Θεοδόση Πιερίδη:
«Στης Μεσόγειος τί θέτε τή γλυκιά γαλανάδα; Ἐμεῖς εἴμαστε Κύπρος, ἐμεῖς εἴμαστε Ἑλλάδα!
Ὅθεν ήρθατε πάτε, φοβεροί Ἀμερικάνοι, η πατρίδα σας εἶναι κάπου αλλού - καί σας φτάνει»!
Αμ δεν τους φτάνει! Γι’ αυτό ένα νέο αμερικανικό imperium δημιουργείται στη Μεσόγειο, το Μαγκρέμπ φλέγεται, η Συρία φλέγεται, το Ιράν τελεί υπό απειλή, το Ιράκ ποτίζεται καθημερινά μα αίμα, η Τουρκία αιματορροεί, η Ελλάς φυλλορροεί. Τι χρειάζεται τούτη τη στιγμή ο Ελληνισμός; Έναν εθνικό συναγερμό που νε ενώνει σε μια αμφικτιονία αγάπης και αλληλεγγύης τους Έλληνες όλης της γης. Και τότε όχι μόνο θα βγούμε από τα οικονομικά αδιέξοδα, θα βγούμε και από την ηθική ασφυξία, από την πνευματική υπνηλία. Όχι, ο Ελληνισμός δεν βρίσκεται εν ναρκώσει, όπως λένε μερικοί· βρίσκεται απλώς εν υπνώσει. Καιρός να αφυπνιστούμε, να εργαστούμε και να προμηθευθούμε νερό πολύ, διότι όπως λέγει προφητικά άλλος ποιητής, ο Μιχάλης Κατσαρός, «το μέλλον θα έχει πολλή ξηρασία». Αν όμως είμαστε Προμηθείς και όχι Επιμηθείς, μπορούμε να κάνουμε το μέλλον των παιδιών μας πολύ δροσερό, πολύ φωτεινό.

Σας Ευχαριστώ.

Γράφει ο Διογένης ο Κυνικός

Σας παρακαλώ πείτε μας, είναι η Κάντιτ Κάμερα και μας κοροϊδεύουν απλά για να δούνε τις αντιδράσεις μας; Είναι κάποιο νέο τηλεοπτικό παιχνίδι, το «γίνε υπουργός για μια-δυο ημέρες»; Θέλει κάποιος να μας διασκεδάσει με όλες τις γελοιότητες που βλέπουμε τις τελευταίες ημέρες λόγω της κατάθλιψης που βασιλεύει σε αυτή τη χώρα από τα οικονομικά προβλήματα; Μα τι γίνεται; Ας μας εξηγήσει κάποιος…. Το μόνο που δεν μπορεί είναι, είναι να είναι αλήθεια!

Σε ποια σοβαρή, ευρωπαϊκή, δημοκρατική, και μάλιστα ευρισκόμενη σε κρίση χώρα, γίνονται αυτά τα πράγματα; Η απάντηση πανεύκολη: ΣΕ ΚΑΜΙΑ! Κατ’ αρχήν πρέπει η κυβέρνηση συνεργασίας των τριών, των κυρίων Σαμαρά-Βενιζέλου-Κουβέλη, να γραφτεί στο βιβλίο Γκίνες, γιατί να παραιτηθούν υπουργοί σε διάστημα μόλις 1-2 ημερών από τότε που ανέλαβε η κυβέρνηση το έργο της δεν έχει ξαναγίνει παγκοσμίως… Και αν δεν μας απατά η μνήμη μας, κάποιο ποσόν παίρνει ο ρέκορντμαν όταν μπει στο βιβλίο ρεκόρ Γκίνες. Άρα κάποια ευρουλάκια για την μείωση του χρέους μας θα τα μαζέψει από εδώ η κυβέρνηση. Γιατί από πουθενά αλλού, έτσι όπως άρχισε την θητεία της, πολύ αμφιβάλλουμε να καταφέρει να μαζέψει!!!!

Από κάποια τέτοια γεγονότα καταλαβαίνει κανείς το πόσο λίγα, φθαρμένα, σάπια είναι τα κόμματα που κυβέρνησαν και συνεχίζουν να κυβερνούν την χώρα αυτή από την μεταπολίτευση και μετά. Είμαστε στην άβυσσο ως χώρα, πέφτουμε συνεχώς προς το άπειρο, και οι αρχηγοί των νυν ή πρώην κομμάτων εξουσίας είναι για κλάματα. Και ας αρχίσουμε με τον κύριο Βενιζέλο. Τον οδοστρωτήρα, που θα αλλάξει το σαπισμένο ΠΑΣΟΚ (σύμφωνα με τα λεγόμενα του), και θα τα διορθώσει όλα. Κάποιος λοιπόν πρέπει να τον ενημερώσει ότι ένα από τα σημαντικά προβλήματα του ΠΑΣΟΚ είναι ο ίδιος… Πρώτα απ’ όλα ας απαντήσει στους φίλα προσκείμενους στο Κίνημα γιατί επέλεξε τον κύριο Γ. Βερνίκο για την θέση του υφυπουργού; Λόγω προσόντων ή επειδή ήταν ο «πολιτικός» του πατέρας στην πολιτική; Τι μπορεί να προσφέρει ένας εφοπλιστής στην θέση ενός υφυπουργού; Το πώς θα φτιάξει ο ελληνικός λαός μια off-shore εταιρεία; Το πως να κάνει παιχνίδια στο χρηματιστήριο για να βγάλει κανένα ευρουλάκι παραπάνω; Αλλά το πιο ωραίο το είπε ο κύριος Γ. Βερνίκος σε συνέντευξη του όταν είπε ότι: «από τη στιγμή που είμαι ζωντανός και ενεργός επιχειρηματίας» ανάλογα περιστατικά είναι πιθανό να προκύπτουν…. Δεν μας εξήγησε βέβαια αν αυτό συμβαίνει σε όλους τους επιχειρηματίες, γιατί για να είμαστε ειλικρινείς δεν το έχουμε παρατηρήσει… Μήπως συμβαίνει μόνον σε κάποιους επιχειρηματίες; Και ποιοι είναι αυτοί; Πως θα τους ονόμαζε ο κόσμος; Πονηρούς; Άπληστους; Άπαιχτα μυαλά; Αλλά καλύτερα για αυτό ας περιμένουμε την τελεσίδικη απόφαση των δικαστηρίων για να απαντήσουμε…

Βέβαια το πρόβλημα της κυβέρνησης δεν είναι μόνον ο κύριος Βερνίκος. Υπάρχουν και άλλα… Για παράδειγμα ο κύριος παρ’ ολίγον Υπουργός των Οικονομικών κύριος Ράπανος. Εμείς θα δεχθούμε την αιτιολογία του προβλήματος της υγείας που επικαλέστηκε ο κύριος Ράπανος εκφράζοντας τις ευχές όλων για ότι καλύτερο με το πρόβλημα του. Αλλά το πρόβλημα ήταν γνωστό… Είναι δυνατόν λοιπόν ένας άνθρωπος που έχει πρόβλημα υγείας να τα καταφέρει στην ηλεκτρική θέση του Υπουργού Οικονομικών; Εδώ καλά είναι κάποιος και αρρωσταίνει… Όχι ο ασθενής… Επομένως τι ήθελαν όσοι του πρότειναν αυτή τη θέση; Να τον αποτελειώσουν; Ε, κύριε Σαμαρά; Και φυσικά ήταν και λάθος του ιδίου που δέχθηκε να αναλάβει την θέση…

Και τελειώσαμε εδώ με τα προβλήματα των υπουργών… Αμ δε….!!! Η κυβέρνηση έχει την «χαρά» να έχει άλλο ένα πρόβλημα που ακούει στο όνομα Μάριος Σαλμάς. Ξέρετε ντε, ο υφυπουργός Υγείας που θα συγκρουστεί με τα συμφέροντα στον χώρο της υγείας για να τον ξεβρομίσει από τα κάθε είδους αρπακτικά! Ο κάθε σοβαρός πολίτης σκέπτεται: Έχει τα προσόντα; Πιθανότατα ναι λόγω παρελθόντος… Ναι αφού στο παρελθόν το όνομα του είχε αναμιχθεί με το συνδικάτο του εγκλήματος της απαγωγής του εφοπλιστή κ. Παναγόπουλου. Ε, θα κατατροπώσει και το «συνδικάτο» που λυμαίνεται τον τομέα της υγείας… Και για να είμαστε απόλυτα σαφείς για να μην προσάψουμε ούτε μια τρίχα παραπάνω από την πραγματικότητα, η ανάμειξη του κ. Σαλμά οφειλόταν στο γεγονός ότι η υπεύθυνη του γραφείου του διατηρούσε πολιτικές σχέσεις με το βασικό «μυαλό» του συνδικάτου. Επίσης είχε αποκαλυφθεί ότι με υλικά του ίδιου έγκλειστου εργολάβου, είχε ανεγερθεί βίλα 850 τετραγωνικών του νυν υφυπουργού Υγείας, στο Πανόραμα Παλλήνης σε οικόπεδο τριών στρεμμάτων. Κάποιες άλλες πληροφορίες για ενίσχυση υποψηφίων της ΝΔ, δεν γνωρίζουμε αν ερευνήθηκαν ποτέ ή αν είδαν ποτέ το φως της δημοσιότητας τα τιμολόγια αγορών του κ. Υφυπουργού για το «παλιόσπιτο» του. Πάντως είμαστε άδικοι ως λαός. Τι πέρασε ο συγχωρεμένος ο Ανδρέας για ένα «κωλόσπιτο» στην Εκάλη; Ενώ άλλοι…

Θα κλείσουμε με δύο παρατηρήσεις. Η πρώτη είναι: Τι θέλουν και ανέλαβαν την διακυβέρνηση την χώρα οι τρεις αρχηγοί της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, και της ΔΗΜΑΡ, αφού με αυτά που κάνουν στρώνουν τον δρόμο για τον ΣΥΡΙΖΑ; Αλλά και από τον ΣΥΡΙΖΑ, δεν έχουμε παράπονο. Ύμνους για τον κύριο Βερνίκο, αφού τον «έθαψαν». Το παν στην Ελλάδα είναι να έχεις αντιδικτατορικό αγώνα. Τα άλλα είναι λεπτομέρειες… Και η δεύτερη παρατήρηση: Οι αποκαλύψεις ήλθαν από δημοσιογράφους και κυρίως από τα σύγχρονα μίντια. Επειδή υπάρχουν κάποιοι νόμοι προστασίας των δικαιωμάτων των ανθρώπων, των κατηγορούμενων κλπ, δικαιώματα έχουν και οι άλλοι… Οι έντιμοι, οι πολίτες αυτής της χώρας που βασανίζονται… Ένας από αυτούς είναι για την προστασία των προσωπικών δεδομένων. Για να μην τρελαθούμε λοιπόν οι νόμοι αυτοί πρέπει να ισχύουν για την προστασία των ανθρώπων που δεν έχουν να κάνουν με το δημόσιο συμφέρον. Γιατί έτσι και το πρόστιμο στον κύριο Βερνίκο από την Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς, προσωπικά δεδομένα είναι. Και τα στοιχεία για τον Τσοχατζόπουλο, προσωπικά δεδομένα είναι. Και οι ποινικές διώξεις για απιστία σε βάρος του δημοσίου και αυτές προσωπικά δεδομένα είναι. Άντε με τα προσωπικά δεδομένα να μας κυβερνήσουν ή να κάνουν κουμάντο αύριο και εγκληματίες… Δεν θα τους περάσει όμως…

Σε «μισητή ιμπεριαλιστική δύναμη» εξελίσσεται η Γερμανία, σύμφωνα με το μεγαλοεπενδυτή Τζορτζ Σόρος. Σε συνέντευξή του στο γερμανικό περιοδικό «Der Spiegel», χαρακτηρίζει την καγκελάριο 'Αγκελα Μέρκελ «παγιδευμένη», καθώς, όπως εξηγεί, έχει συνειδητοποιήσει ότι με την πολιτική της δεν μπορεί να λειτουργήσει το ευρώ [EUR=X] Σχετικά άρθρα , αλλά δεν μπορεί να ξεφύγει από τα επιχειρήματα που η ίδια επικαλέστηκε.

Ο κ. Σόρος συγκρίνει την κατάσταση της Γερμανίας με αυτήν των ΗΠΑ μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν, όπως υποστηρίζει, με το σχέδιο Μάρσαλ και η Ευρώπη ωφελήθηκε αλλά και η Αμερική «επιβλήθηκε ως ευεργέτιδα δύναμη». Σήμερα, συνεχίζει, «η Γερμανία δεν είναι πρόθυμη να δεχθεί κάτι τέτοιο και είναι τραγικό ιστορικό σφάλμα να μην αναγνωρίζει αυτές τις δυνατότητες». Ο επιτυχημένος επενδυτής σημειώνει ότι η κ. Μέρκελ έχει πλέον αντιληφθεί το λάθος, αλλά δεν μπορεί να απεγκλωβιστεί από την ίδια της τη ρητορική: «Αυτή η ρητορική, σύμφωνα με την οποία οι υπερχρεωμένες χώρες δεν έκαναν τα μαθήματά τους, καρφώθηκε στο μυαλό των Γερμανών και την υιοθέτησαν», τονίζει, ενώ, αναφερόμενος στον υπουργό Οικονομικών της Γερμανίας, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, κάνει λόγο για τον «τελευταίο εναπομείναντα Ευρωπαίο», αλλά και για «τραγική φιγούρα που υποφέρει πραγματικά», καθώς «καταλαβαίνει τι θα πρέπει να γίνει, αλλά γνωρίζει ότι δεν μπορεί να παραμερίσει τα προβλήματα».

Ο Σόρος προειδοποιεί, πάντως, για τον κίνδυνο από τη διάλυση της Ευρωζώνης και υποστηρίζει ότι το μεγαλύτερο κόστος θα επωμιστεί η ίδια η Γερμανία, η οποία έχει χορηγήσει τα μεγαλύτερα δάνεια, τα οποία δεν θα εξοφληθούν. Τέλος, καλεί τους Ευρωπαίους ηγέτες να λάβουν τολμηρές αποφάσεις στην προσεχή Σύνοδο Κορυφής και τάσσεται, μεταξύ άλλων, υπέρ της δημιουργίας ευρωπαϊκού ταμείου εξαγοράς χρέους.

Γράφει ο Βασίλης Τριανταφυλλίδης (Χάρρυ Κλυνν)

Αυτή η χώρα είναι η Γη των Ελλήνων
Δε χωράει στο ψέμα η αλήθεια… Ούτε το φως στο σκοτάδι…
Δε φτάνει ο κίβδηλος λόγος να δαμάσει τα αφηνιασμένα άλογα, να γητέψει τα τρομοκρατημένα όνειρα.
Με το πηχτό σκοτάδι να απλώνεται στη νεκρική κοιλάδα των μοιραίων και των δοσίλογων, οδοιπορούμε την οδό του μαρτυρίου.
Σε κάθε σταυροδρόμι το εκτελεστικό απόσπασμα των τοκογλύφων, σε κάθε ανηφοριά οι φονιάδες της ιστορίας υψώνονται φαντάσματα δυσθεώρητα με μάτια κόκκινα, με στόματα γλοιώδη και λαίμαργα.
Μας εκφοβίζουν, μας τρομοκρατούν…
Μας πυροβολούν με λόγους δόλιους από τις τηλεοπτικές οθόνες τα αδειανά κουστούμια και τα παραγεμισμένα στόματα.
Μας φτύνουν οι αρουραίοι των εφημερίδων, οι αρθρογράφοι του μεγάλου κενού, οι εθνοφθόροι και οι Ελληνόφοβοι.
«Θέμα χρόνου» αποφαίνονται οι ειδήμονες με τους υπερσύγχρονους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, τα ατσαλάκωτα κουστούμια και τα αρπακτικά χέρια που στάζουν αίμα.
Καλά κρατεί ο χορός των κερδοσκόπων και των εφιαλτών…το πανηγύρι της εκφοράς των ελπίδων και των οραμάτων.
Η μεγάλη ομήγυρη των αδημονούντων την απώλεια του έθνους των ανυπότακτων έχει κιόλας παραταχθεί με κάθε επισημότητα για να παρακολουθήσει το μεγάλο θέαμα.
Ο δήμιος με την κουκούλα, τις πλαδαρές σάρκες και τα διάστικτα μπράτσα με τα φασιστικά σύμβολα, αναμένει το νεύμα του «Μεγάλου Στοχαστή». Κι ο «Μεγάλος Οπισθοδρομιστής» ετοιμάζεται να γυρίσει το ρολόι της ιστορίας τριάντα χρόνια πίσω.
Δεν επιθυμούν να πιστέψουν οι εξαγορασμένοι, οι υπόδουλοι και οι ματαιόδοξοι στη μεγάλη στρατιά των αρίστων της ιστορίας, των λαμπρών δημιουργών, των ποιητών, των αγωνιστών της ζωής, των εργατών, των καλλιτεχνών, των ανθρώπων της τίμιας δουλειάς και του πνεύματος. Ότι είχαν να κλέψουν το έκλεψαν, ότι είχαν να προσβάλουν το πρόσβαλαν, ότι είχαν να ατιμάσουν το ατίμασαν. Ήρθε η ώρα να πετάξουν το αποστεωμένου κουφάρι του λαού στη χωματερή της εξαθλίωσης και της απέραντης θλίψης. Ήρθε ή ώρα να ανοίξουν τις πόρτες σε κυνηγούς κεφαλών, σε ζόμπι που τρέφονται με σάρκες ανθρώπινες και αίμα ζεστό…
Έτσι πιστεύει ότι μπορεί να ανταποκριθεί στα κελεύσματα των καιρών ο «Μεγάλος Στοχαστής», ο δειλός πολεμιστής με τη λερωμένη σκελέα, ο αποτυχημένος ταχυδακτυλουργός με τα τρεμάμενα δάχτυλα και το θολωμένο μυαλό, ο θλιβερός ψεύτης, ο αμήχανος Οδυσσέας που ούτε ταξίδι, ούτε Ιθάκη του απέμεινε, παρά μόνο η χλεύη των ανθρώπων και της ιστορίας.
Ημέρα σκότους η μέρα που ξημερώνει…
Έκπληκτα τα μάτια της ιστορίας βλέπουν τη λαίλαπα να πλησιάζει.
Έντρομοι οι ένοχοι χειρουργοί βιάζονται να επικαλύψουν με το σεντόνι της υποταγής και της ανικανότητας το κέρινο πρόσωπο της ναρκωμένης πατρίδας.
Βιάζεται το τσούρμο των θρασύδειλων και των μισαλλόδοξων να τελειώνει μια και καλή με το γένος των αδάμαστων. Το βιβλίο που λέγεται Ελλάδα πρέπει να κλείσει, η σπορά να νοθευτεί, ο αγρός με τα γεννήματα να καταλειφθεί από αγριόχορτα και ζιζάνια και ακόμα μια «χαμένη πατρίδα» να προστεθεί στις τόσες χαμένες.
Δεν πρέπει ούτε νερό για τα διψασμένα χείλη να περισσέψει, ούτε φαί για τους πεινασμένους την περηφάνια και την αξιοπρέπεια.

Ακούστε ράκη ανθρώπινα, ξεχειλωμένα μυαλά, και κοιμισμένες συνειδήσεις…
Ακούστε υπερφίαλοι αγορητές του θράσους και της ανοησίας…
Ακούστε κύμβαλα αλαλάζοντα, σπιθαμιαίοι διανοητές και προσκυνημένοι υπηρέτες των ξένων συμφερόντων…
Ακούστε πουλημένα τομάρια…

ΑΥΤΗ Η ΧΩΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕΙ ΕΠΙΤΗΡΗΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΣΙΤΑ.
ΑΥΤΗ Η ΧΩΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΓΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΙ ΘΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΟΥΜΕ… ΜΕ ΤΟ ΑΙΜΑ ΜΑΣ.


Αυτή δεν είναι κυβέρνηση, αλλά… διόδια! Πώς αλλιώς μπορεί να χαρακτηριστεί αυτό το συνεχές μπες-βγες υπουργών σε μία κυβέρνηση Σαμαρά, ο οποίος είναι μεν πρωθυπουργός, αλλά σε κατ’ οίκον περιορισμό!

Παραιτήθηκε ο Ράπανος από υπουργός Οικονομικών (το πότε έγινε υπουργός δεν το κατάλαβε ούτε ο ίδιος, αφού ούτε ορκίστηκε) και μπήκε στη θέση του ο Στουρνάρας. Και δεν προλάβαμε να ηρεμήσουμε, να σκεφτούμε πως «άντε, τώρα θα αρχίσει να περπατάει το πράγμα» και μας έρχεται κατακούτελα και η παραίτηση του υφυπουργού Ναυτιλίας κ. Βερνίκου!
Άραγε, στις επόμενες ώρες θα υπάρξει αντικατάσταση; Οι κακές γλώσσες κάτι λένε για τον Άδωνι (τον Γεωργιάδη ντε) και ίσως να έχουν δίκιο… Και επί Παπαδήμου ήταν υφυπουργός Ναυτιλίας (με χαλασμένο φαξ και αναγκάστηκε να αγοράσει δικό του όπως ομολόγησε και ο ίδιος) και ως εκ τούτου δικαιούται τη θέση, αφού έμαθε τη δουλειά, έβαλε και το κεφάλαιο για να «ανθίσει η επιχείρηση»!!!

Όμως, μετά; Τι γίνεται μετά; Να περιμένουμε από αύριο ή μεθαύριο κι άλλη παραίτηση;
Και πότε, τελικά, θα ξεκινήσει να εργάζεται αυτή η κυβέρνηση που τόσο βιαστική ήταν στο να γίνει και μας προεκλογικά μας έλεγαν ότι απαιτείται την επομένη των εκλογών να υπάρχει κυβέρνηση που θα εργαστεί, επειδή δεν υπάρχει χρόνος.
Πιάσαμε ήδη τις δέκα μέρες μετά τις εκλογές και αυτή η κυβέρνηση ακόμη να δουλέψει… Δηλαδή, τώρα δεν είναι επείγον να δουλέψει η κυβέρνηση; Είναι δεν είναι επείγον, όμως, το ζήτημα είναι ότι αυτή η κυβέρνηση δεν δουλεύει. Έχουμε χώρα -λέμε και κανένα αστείο να δροσιστούμε- δε έχουμε κυβέρνηση!!! Αφήστε που υπάρχει και το σοβαρό ενδεχόμενο να έχουμε τελικά κυβέρνηση, αλλά να ξεμείνουμε από... χώρα!
Και τελικά και μέσα από όλα αυτά τί γίνεται; Το μόνο που γίνεται -όπως το ψυχανεμίζομαι προσωπικώς- είναι πως δουλευόμαστε μεταξύ μας στην Ελλάδα, πως και καλά έχουμε κυβέρνηση… Αφού, να φανταστείτε, στην περιβόητη συνάντηση των Βρυξελλών θα πάει ο Κάρολος ο Παπούλιας!!! Ο απολύτως άσχετος δηλαδή, αλλά κι επιπλέον, χωρίς να έχει καμία αρμοδιότητα να βρεθεί στις Βρυξέλλες. Και με την"βούλα" δηλαδή, δεν έχουμε κυβέρνηση ούτε για να παίξει τον ρόλο του... "ακροατή"!

Για να ανακεφαλαιώσουμε:
Έχουμε χώρα ασθενούσα
Έχουμε πρωθυπουργό ασθενή
Έχουμε κυβέρνηση ανύπαρκτη
Με απλά λόγια, έχουμε μία χώρα στον γύψο... ή εγώ το βλέπω λάθος;
Έτσι, ώρες – ώρες σκέφτομαι. Καλά και οι προηγούμενοι δεν είχαν κυβέρνηση…, αλλά υπήρχε κάτι, έστω και τυπικά. Τώρα χάσαμε και τους τύπους. Απωλέσαμεν και το φύλλο συκής, που θα έλεγε και ο Πολύδωρας... Και όλο μου έρχονται στο νου εκείνα τα λόγια του Παΐσιου: «Θα σας βάλουν δυσβάσταχτο φόρο, αλλά δεν θα προλάβουν να τον πάρουν» και «θα έχετε κυβέρνηση και θα είναι σα να μην έχετε»…


ΥΓ: Αλλά το μεγάλο μου το μαράζι ξέρετε ποιο είναι; Μην τυχόν και γίνουν τίποτε γεγονότα (χτύπα ξύλο...) και δεν προλάβει ο Αντώνης να… πρωθυπουργεύσει. Όχι τίποτε άλλο, αλλά θα χάσουμε και την ταμπέλα: Ελλάδα, η χώρα που μπορείς να ζήσεις το όνειρό σου σαν πρωθυπουργός!

Πηγή: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους
«...ο άντρας κάνει τη γενιά και όχι η γενιά τον άντρα...»

Μην ασχολείσαι με το τι έκανε η πατρίδα για σένα, αλλά τι μπορείς να κάνεις εσύ γι’ αυτήν, είναι η πασίγνωστη ρήση του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών, Τζον Κένεντι, η οποία θα πρέπει να αποτελεί το παράδειγμα για τους σύγχρονους Έλληνες αν ποτέ θέλουμε να φέρουμε ξανά την Ελλάδα εκεί που της αρμόζει.

Σε αυτό το πλαίσιο η τεράστια προσωπικότητα του Στέλιου Κυριακίδη, του άγνωστου Έλληνα που έκανε τόσο πολλά με έναν τόσο μοναδικό τρόπο, φαντάζει τόσο πολύ επίκαιρη… Το θέμα το διαβάσαμε στο εξαιρετικό «perierga.gr» το οποίο μας παρέπεμπε στη συναρπαστική αφήγηση του Βασίλη Γαλούπη για το «gazzetta.gr».

Απολαύστε το:

Ο Στυλιανός (Στέλιος) Κυριακίδης γεννήθηκε στην Πάφο στις 4 Μαΐου 1910. Πάνω από έναν αιώνα πια. Φτωχόπαιδο ήταν και κάποια στιγμή ξεκίνησε τον αθλητισμό στην Λεμεσό. Του άρεσε να τρέχει από πιτσιρίκι. Κατάφερε, μάλιστα, να πάρει μέρος ως δρομέας με την ελληνική εθνική ομάδα στους ολυμπιακούς αγώνες του 1936!

Αγροτόπαιδο, με έρωτα για τον αθλητισμό και ταλέντο, από το 1934 τα μαζεύει και μετακομίζει στο Χαλάνδρι. Έπιασε δουλειά στην ΔΕΗ (τότε Ηλεκτρική Εταιρεία) και πήγαινε να μετράει τα ρολόγια στα σπίτια του κόσμου για να βγάλει το μεροκάματο.

Τα μπλεξε ο πόλεμος μετά. Υπέφερε ο κόσμος. Έτσι κι αυτός, έτσι και η οικογένειά του. Το 1940 έκοψε το τρέξιμο και κοίταξε μόνο να ζήσει.

Πείνα! Έβλεπε τους παλιούς του συναθλητές, εκείνη την μεγάλη ομάδα του 1930, να λιμοκτονούν ή να τους σκοτώνει ο γερμανικός κατοχικός στρατός.

Παντρεύτηκε, έκανε παιδιά, τέλειωσε η Κατοχή, άρχισε η φαγωμάρα του Εμφυλίου. Αδερφός να σκοτώνει αδερφό εκείνα τα μαύρα χρόνια.

Πούλησε τα μισά έπιπλα για να πάει να τρέξει!

Παίρνει την μεγάλη απόφαση το 1946 να ξανατρέξει. Λίγη προπόνηση, ελάχιστο φαγητό από τους γείτονες, δύσκολα χρόνια. Ήθελε να πάει στην Αμερική. Στην Βοστώνη. Στον φημισμένο μαραθώνιο! Ελπίζοντας ότι και μόνο με την παρουσία του θα μπορέσει να ευαισθητοποιήσει τους Αμερικάνους για να βοηθήσουν τον λαό μας που τα περνούσε δύσκολα όσο ποτέ άλλοτε.

Πώς, όμως, να αγοράσει εισιτήριο για την Αμερική; Με τι λεφτά; Μαζεύει και πουλάει τα μισά έπιπλα του σπιτιού. Πιάνει πέντε δραχμές στο χέρι, του δίνουν με τα πολλά και κάμποσα ακόμα από την δουλειά του και πάει και βγάζει αεροπορικό εισιτήριο. Μονό! Δεν είχε λεφτά για «μετ’ επιστροφής».

Μέσα από τα χαλάσματα της Αθήνας, βρήκε το κουράγιο να πετάξει για Αμερική ρισκάροντας τα πάντα. Με μοναδικό σκοπό να. τρέξει! Τίποτα άλλο!


«Θα πεθάνεις στα πρώτα χιλιόμετρα»

Ο πιο δύσκολος μαραθώνιος της εποχής – κι ακόμα φημισμένος – ήταν αυτός της Βοστώνης. Φαβορί ο τεράστιος Άγγλος Κένεθ Μπέιλι και ο Αμερικάνος, νικητής της προηγούμενης χρονιάς, Τζόνι Κέλι. Κι από κοντά ένας Καναδός αθληταράς.
Πριν τον αγώνα όλοι οι αθλητές έπρεπε να περάσουν από γιατρό. Πάει και ο Κυριακίδης, τον εξετάζουν οι Αμερικάνοι και του λένε:

«Δεν μπορείς να τρέξεις.».

- Μα, γιατί; Γιατί δεν μπορώ ενώ έκανα τόσο ταξίδι;

- Είσαι πολύ αδύναμος, νεαρέ Έλληνα. Θα πεθάνεις στον δρόμο από την εξάντληση, έτσι κοκαλιάρης όπως είσαι. Δεν θα αντέξεις ούτε για μερικά χιλιόμετρα.

Παίρνει ουσιαστικά την προσωπική ευθύνη και λέει «φέρτε μου το χαρτί να το υπογράψω ότι θα τρέξω κι αναλαμβάνω όποιον κίνδυνο υπάρχει για την ζωή μου. Θα τρέξω κι ας πεθάνω εδώ πέρα.».

Αρχίζει ο αγώνας. 20 Απριλίου 1946 ήτανε. Ξεκίνησε αργά ο Στέλιος Κυριακίδης, αλλά ανέβαζε στροφές. Όλο και πλησίαζε τους πρώτους, όλο και πατούσε καλύτερα. Στο 40 χιλιόμετρο έπιασε τον Κέλι, τον πρωτοπόρο.

Ναι, κέρδισε! Με πανευρωπαϊκό ρεκόρ! Παραμιλούσε η Αμερική.

«Εγώ έτρεχα για τον εαυτό μου, ο Κυριακίδης για έναν λαό»

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τρούμαν καλεί τον Κυριακίδη στον Λευκό Οίκο, μαζί με τον δεύτερο, τον Αμερικάνο Τζόνι Κέλι.

Κι όταν λέμε Κέλι να αναφέρουμε ότι 15 φορές βγήκε στην καριέρα του μέσα στην πρώτη πεντάδα του μαραθωνίου της Βοστώνης, ενώ το 2000 ανακηρύχθηκε από το Runner’s World ο κορυφαίος δρομέας για τον περασμένο αιώνα.

Ρωτάει ο Χάρι Τρούμαν τον Τζόνι Κέλι: «Καλά, βρε παιδί μου. Πώς έχασες απ’ αυτόν τον κοκαλιάρη (σ.σ. έτσι τον έλεγαν οι εφημερίδες) κι αδύναμο Έλληνα;».

Απάντηση Κέλι: «Μόνο εγώ έχασα; Κανένας δεν μπόρεσε να τον κερδίσει. Εγώ έτρεχα για τον εαυτό μου κι αυτός για έναν ολόκληρο λαό, για μια ιδεολογία…».

Ο Τρούμαν χαμογελάει και γυρνάει προς τον Κυριακίδη. «Εσύ, παιδί μου, είσαι άξιος συγχαρητηρίων. Για πες μου. Τι θες να κάνω για σένα; Θες ρούχα; Τρόφιμα να δυναμώσεις; Χρήματα; Ό,τι θες από μένα».


«Δεν θέλω τίποτα για μένα, μόνο για τους Έλληνες που λιμοκτονούν»

Απάντηση Κυριακίδη: «Σας ευχαριστώ, πρόεδρε. Δεν θέλω τίποτα για εμένα. Το μόνο που ζητώ, κύριε Τρούμαν, είναι να στείλετε ρούχα και τρόφιμα στα 7 εκατομμύρια Έλληνες που λιμοκτονούν. Αυτό ζητάω. Να βοηθήσετε τον λαό μου που υποφέρει».

Αυτό που έγινε μετά ήταν απίστευτο. Από δωρεές των Αμερικάνων μαζεύτηκαν τόνοι από τρόφιμα, φάρμακα, κουβέρτες. Δεν είχαν πώς να τα μεταφέρουν. Μόλις βρέθηκαν έξι καράβια, με τη συνδρομή της οικογένειας Λιβανού, έφτασε η βοήθεια στην Ελλάδα. Το «Πακέτο Κυριακίδη», όπως το ονόμασαν.

Συγκεντρώθηκαν, επίσης, 250.000 δολάρια για να δοθούν στους ταλαιπωρημένους Έλληνες από την Κατοχή και τον Εμφύλιο! Ποσό τεράστιο για την εποχή. Όλες οι αμερικάνικες εφημερίδες τον είχαν πρωτοσέλιδο, ενώ ο ίδιος έτρεχε από Πολιτεία σε Πολιτεία της Αμερικής για να φέρει κι άλλη βοήθεια στην τσακισμένη Ελλάδα.

Ένα εκατομμύριο κόσμος στην υποδοχή!

Ένας λαός που πέθαινε στους δρόμους από την εισβολή του ναζισμού και τον Εμφύλιο, μπόρεσε να χαμογελάσει ξανά απ’ αυτόν τον τεράστιο Έλληνα. Την μέρα που ήρθε από τις ΗΠΑ στην Αθήνα, στις 23 Μαϊου, ξεχύθηκε στους δρόμους ένα εκατομμύριο κόσμος για να τον υποδεχτεί.

Είχαν φτάσει απ’ όλη την Ελλάδα άνθρωποι στην πρωτεύουσα για να τον ευχαριστήσουν. Εκείνη τη μέρα ήταν η πρώτη φορά που φωταγωγήθηκε ξανά η Ακρόπολη από τότε που άρχισε ο πόλεμος. Και θεωρήθηκε το πρώτο χαρμόσυνο γεγονός για τον τόπο ύστερα από τόσα καταραμένα χρόνια. Ο Κυριακίδης έδωσε χαρά, περηφάνια, ανακούφιση στους συνανθρώπους του.

Πόσο γνήσιος ο Στέλιος Κυριακίδης! Πόσο αυθεντικός. Και τι ψυχή! Μεγαλείο.

Ο γιός του, απλόχερα και χωρίς να ζητήσει ποτέ καμία αμοιβή, προσέφερε χρόνια μετά όλα τα κειμήλια του Στέλιου Κυριακίδη στο Μουσείο του Μαραθωνίου δρόμου στον Μαραθώνα (αξίζει να το επισκεφθείτε κάποια φορά).


Με διαμάντι!

Μέσα σ’ αυτά που έγιναν δωρεά στο Μουσείο είναι και το μετάλλιο τεράστιας αξίας από τον νικητήριο αγώνα στην Βοστώνη. Ένα μετάλλιο που ήταν συλλεκτικό ακόμα και τότε, αφού για εκείνη και μόνο τη χρονιά είχε τοποθετηθεί στο κέντρο του ένα διαμάντι!

Ο Στέλιος Κυριακίδης είναι ακόμα και σήμερα άγνωστος στους περισσότερους Έλληνες φιλάθλους. Στις ΗΠΑ, όμως, έχουν γράψει βιβλία για το κατόρθωμά του, έχουν γυρίσει βραβευμένα ντοκιμαντέρ (NBC), ενώ ετοιμάζουν και μια ταινία από την Disney με παραγωγούς τους Mark Ciardi και Gordon Gray.

Άνθρωπος της προσφοράς, με υψηλά ιδεώδη, γνώστης της βαριάς κληρονομιάς αυτού του τόπου στον αθλητισμό και τον πολιτισμό, ένας μοναδικός αθλητής που λατρεύτηκε στην εποχή του. Θα μπορούσε και σήμερα να αποτελεί φάρο έμπνευσης για όλους μας, αλλά μάλλον σε πολλούς το όνομά του δεν λέει κάτι.

Κι ας έκανε, πέρα απ’ όλα τα άλλα, κι έναν τεράστιο άθλο από καθαρά αθλητικής άποψης, αφού η νίκη στον μαραθώνιο της Βοστώνης θεωρείται κάτι τρομερά δύσκολο.

Ο αείμνηστος Φρέντυ Γερμανός είχε κάνει μια εξαιρετική εκπομπή για τον Κυριακίδη το 1981, απόσπασμα της οποίας μπορείτε να παρακολουθήσετε από το βίντεο που παραθέτουμε.

Αυτός ήταν, λοιπόν, ο Στέλιος Κυριακίδης…, ο σύγχρονος Φειδιππίδης



Σε άρθρο της για το περιστατικό της κατάρριψης του τουρκικού αεροσκάφους από την Συρία, η Jerusalem Post γράφει μεταξύ άλλων:

Χωρίς καμιά αμφιβολία, η προβληματική οικονομία της Ευρώπης, και οι επερχόμενες εκλογές στην Αμερική, έχουν αφήσει μόνη της την Άγκυρα να παλεύει εναντίον του Μπααθικού δικτατορικού καθεστώτος της Δαμασκού.

Οι μεγάλες οικονομικές δυνατότητες των χωρών του Περσικού Κόλπου, μπορούν να χρηματοδοτούν την συριακή αντιπολίτευση, αλλά δεν μπορούν να της προσφέρουν κάποια απτή στρατιωτική υποστήριξη.

Έτσι, η κατάρριψη του τουρκικού Φάντομ, είχε σκοπό η Δαμασκός να επωφεληθεί από τα αδιέξοδα μεταξύ των περιφερειακών και των παγκόσμιων δυνάμεων, και να στείλει ένα σαφές μήνυμα στην πολιτική ένοπλη αντιπολίτευση, αναφορικά με την αμφισβητήσιμη τουρκική στρατιωτική δυνατότητα.

Η κατάρριψη δηλαδή, αποτελεί μια επίδειξη περιφρόνησης απέναντι στο ενδεχόμενο της τουρκικής εμπλοκής στις αναταραχές της Συρίας, και σε γενικότερο επίπεδο μια περιφρόνηση των ηγετικών φιλοδοξιών της Άγκυρας στην ευρύτερη περιοχή.

Και είναι σίγουρο, πως αν στη θέση του τουρκικού αεροσκάφους βρίσκονταν ένα ισραηλινό, η Συρία δεν θα επεδείκνυε τόσο θάρρος.

Θεωρητικά, η σύγκρουση μεταξύ Τουρκίας και Συρίας ισοδυναμεί με μια σύγκρουση μεταξύ του θεωρητικού ιδεαλισμού των φιλοδοξιών της Άγκυρας, και του πραγματιστικού ρεαλισμού του συριακού δικτατορικού καθεστώτος, που έχει ως βασικό του σκοπό την επιβίωση.

Δυστυχώς όμως, στην Μέση Ανατολή, μια χώρα όπως η Τουρκία, που αντιδρά στην στρατιωτική επιθετικότητα μόνο με λόγια και καταδίκες, δεν μπορεί να τρέφει σοβαρές ηγεμονικές φιλοδοξίες.

Πρόκειται για ένα πολύ σκληρό περιβάλλον, με συνεχείς συγκρούσεις χαμηλής έντασης, και με συμβατικούς πολέμους σε τακτά διαστήματα.

Για να το πούμε πιο απλά, ο Άσαντ δεν ανησυχεί τώρα, όσο θα ανησυχούσε αν η αεράμυνά του κατέρριπτε ένα βρετανικό, ένα ισραηλινό, ή ακόμη κι ένα αμερικανικό αεροπλάνο.

Οι φιλοδοξίες της Τουρκίας για ηγεμονική κυριαρχία στην περιοχή αυτή, αποτελούν ένα κενό γράμμα. Είναι σκέτα λόγια.

Για παράδειγμα, το 1998, στη διάρκεια της εκδίωξης του (φυλακισμένου σήμερα) Οτσαλάν, ο Χαφέζ Άσαντ είχε υποχωρήσει στις τουρκικές απειλές. Η άνοδος όμως του Ιράν σε πολιτικό και στρατιωτικό επίπεδο, σε συνδυασμό με την άνοδο της Ρωσίας του Πούτιν, δημιουργούν σήμερα ένα πολύ διαφορετικό περιβάλλον ασφάλειας, από αυτό της δεκαετίας του 1990.
Παρόλα αυτά, η πρόσφατη κλιμάκωση μπορεί να αλλάξει την ροή του παιχνιδιού, σε σχέση με τις εντάσεις μεταξύ των δυο χωρών.

Το περιστατικό της κατάρριψης μπορεί να αλλάξει δραματικά την τουρκική κοινή γνώμη, που σήμερα δεν θέλει πόλεμο με την Συρία.

Οι πιλότοι συνεχίζουν να αγνοούνται. Αν είναι νεκροί, η παραδοσιακή εθνικό-θρησκευτική κουλτούρα των μαρτύρων, που ευδοκιμεί στην Τουρκία, μπορεί να κινητοποιήσει τις μάζες με στόχο την εκδίκηση εναντίον του Άσαντ.

Αν κα τα συμβατικά τουρκικά ΜΜΕ συνήθως στηρίζουν τις μεσοβέζικες λύσεις, σε τελική ανάλυση η Τουρκία δεν έχει σήμερα την επιλογή μιας μέσης οδού.

Συνεπώς, στο κοντινό μέλλον θα δούμε ή μια εισβολή στην Συρία, με αιχμή του δόρατος την Τουρκία, η οποία μπορεί να προκαλέσει ευρύτερο περιφερειακό πόλεμο, ή την απεμπόληση των νέο-οθωμανικών φιλοδοξιών της Άγκυρας, μαζί με μια επιστροφή στην κλασική τουρκική πολιτική του απομονωτισμού.

Κανένας ποτέ δεν προσκυνά έναν Σουλτάνο, που ανέχεται τόσες προσβολές.


S.A.

Το πρόβλημα της Ευρωζώνης είναι λιγότερο η Ελλάδα, και περισσότερο η Ισπανία και η Ιταλία και εδώ η Ευρωπαϊκή Ένωση θα πρέπει με γενναία βήματα να βρει λύση, επισημαίνει ο γνωστός Αμερικανός οικονομολόγος, καθηγητής του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ και πρώην σύμβουλος του Έλληνα πρώην πρωθυπουργού, Γιώργου Παπανδρέου, Ρίτσαρντ Πάρκερ, σε σημερινές δηλώσεις του στην αυστριακή εφημερίδα “Ντερ Στάνταρντ”.

Προτείνει ακόμη ένα πενταετές πάγωμα αποπληρωμής κρατικών ομολόγων, ακολουθούμενο με έκδοση Ευρωομολόγων και την χρησιμοποίηση των πόρων που θα εξοικονομηθούν, για αναπτυξιακές πρωτοβουλίες.

Σύμφωνα με τον κ. Πάρκερ, είναι άδικο ο μισός κόσμος να έχει στραμμένα εδώ και τρία χρόνια τα βλέμματά του στη μικρή Ελλάδα και να φοβάται από τη -δήθεν- εκρηκτική δύναμη των προβλημάτων της, καθώς η Ελλάδα δεν είναι το μεγάλο πρόβλημα, διότι πριν από μερικά χρόνια θα μπορούσε κάποιος να λύσει εύκολα τα προβλήματα του προϋπολογισμού, τα οποία με τη δημοσιονομική κρίση αναδείχτηκαν σε μια κρίση του δυτικού καπιταλισμού και σε μια ηθική κρίση, κάτι που είναι κατανοητό αλλά δεν βοηθάει κανένα.

Ο ίδιος θεωρεί πως το πρόβλημα στην Ελλάδα δεν είναι ούτε η «τεμπελιά» -«οι Έλληνες εργάζονται περισσότερο από ό, τι στη Γερμανία», δηλώνει-, ούτε ένας διογκωμένος δημόσιος τομέας, ή μειωμένα έσοδα από φόρους, καθώς σε όλα αυτά η Ελλάδα βρίσκεται στον μέσο όρο της ΕΕ, αλλά εκείνο που συνιστά το πρόβλημα για την Ελλάδα είναι η «απίθανη αναποτελεσματικότητα της διοίκησης», που οφείλεται κυρίως στην έλλειψη τεχνολογίας.

Πηγή


Ένα μέρος από όσα συγκλονιστικά αποκαλύπτει στο βιβλίο του “Η απόρρητη ιστορία του Αιγαίου”, δημοσιεύουμε σήμερα.

Το βασικό υλικό και ο σκελετός της ιστορίας που αναπτύσσεται στο βιβλίο είναι το προϊόν μιας επιτυχημένης (!) ελληνικής κατασκοπευτικής δραστηριότητας εις βάρος των ΗΠΑ, την οποία μάλιστα ο κατάσκοπος Στίβεν Λάλας πλήρωσε με δεκαπέντε χρόνια εγκλεισμού σε αμερικανικές φυλακές.

Υπό αυτήν την έννοια το βιβλίο «Η απόρρητη ιστορία του Αιγαίου» είναι γραμμένο, κατά κύριο λόγο από αμερικανικές πένες. Ο σκελετός του αποτελείται από την άκρως απόρρητη αλληλογραφία του αμερικανικού υπουργείου εξωτερικών με τις πρεσβείες των ΗΠΑ σε Αθήνα και Αγκυρα στο διάστημα 1991-1993. Στόχος αυτής της αλληλογραφίας ήταν η προώθηση μιας ελληνοτουρκικής συμφωνίας για τη διανομή και (συν)εκμετάλλευση του Αιγαίου.

Το αμερικανικό σχέδιο συνεκμετάλλευσης


Στα μέσα Απριλίου του 1991 ο τότε Αμερικανός πρεσβευτής στην Αθήνα (Μ. Sotirhos) συναντάται με τον πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Μητσοτάκη και του παρουσιάζει το σχέδιο της Ουάσιγκτον για την ελληνοτουρκική (συν)εκμετάλλευση των πετρελαίων του Αιγαίου. Το αμερικανικό σχέδιο βασίζεται στη βεβαιότητα ότι στα 8 μίλια ανατολικά από τις ακτές της Θάσου υπάρχουν 1.000.000.000 βαρέλια πετρελαίου το οποίο με τιμές 1990 θα απέφερε έσοδα στην Ελλάδα 10.000.000.000 δολάρια, ποσό που τότε αντιστοιχούσε στο μισό ελληνικό χρέος!
Ακολουθεί τμήμα της αναφοράς της Αμερικανικής πρεσβείας προς το Αμερικανικό υπουργείο εξωτερικών για τα αποτελέσματα της συνάντηση του Πρεσβευτή Sotirhos με τον Ελληνα πρωθυπουργό.

Πράσινο φως από την Αθήνα


Αριθ. 1890/21.4.91
Περίληψη: Κατά την επίσκεψή του στις 16 Απριλίου 1991 στον Πρωθυπουργό Μητσοτάκη, ο Πρέσβης Σωτήρχος έθιξε το θέμα δυνατότητας μίας ελληνο-τουρκικής συμφωνίας που θα επέτρεπε την εκμετάλλευση του θαλάσσιου βυθού (seabed) του Αιγαίου, σύμφωνα με τις οδηγίες σας.
Ο Μητσοτάκης έδωσε πράσινο φως να θίξουμε την ιδέα με έναν αθόρυβο, ουδέτερο τρόπο (in a quiet, neutral way) στην τουρκική Κυβέρνηση, στην Άγκυρα. Πρότεινε (he suggested) τη διερεύνηση για επίτευξη (exploring the feasibility) μιας συμφωνίας που θα επέτρεπε και στις δύο χώρες την εκμετάλλευση του θαλάσσιου βυθού (seabed) του Αιγαίου σε «μη αμφισβητούμενες περιοχές» («non-disputed areas») σαν ένα μέτρο οικοδόμησης εμπιστοσύνης (as a confidence building measure). Ένα Σύμφωνο Μη Επιθέσεως1 (a NonAggression Pact), βασισμένο προσεκτικά στο status quo του Αιγαίου, θα αποτελούσε ένα άλλο μέτρο οικοδόμησης εμπιστοσύνης.
Ο Μητσοτάκης φαντάσθηκε (mused) ότι θα μπορούσε να υπογράψει τέτοιες συμφωνίες κατά τη διάρκεια μίας επίσκεψης στην Άγκυρα. (Τέλος Περίληψης).

Κείμενο
Κατά την επίσκεψη στον Πρωθυπουργό, στις 16 Απριλίου, ο Πρέσβης (Σωτήρχος) έθιξε το θέμα (εξ)ερεύνησης για πετρέλαιο (petroleum exploration) στο Βόρειο Αιγαίο, σύμφωνα με τις οδηγίες σας. Τόνισε (ο Πρέσβης) ότι, παρόλα τα σοβαρά πολιτικά προβλήματα που συνδέονται με γεωτρήσεις (associated with drilling) Ανατολικά της Θάσου, η εξεύρεση μίας λύσης θα ωφελούσε και την Ελλάδα και τις ξένες εταιρείες οι οποίες είναι πεπεισμένες ότι υπάρχουν εκεί αποθέματα πετρελαίου.

Όταν ανέφερε έναν υπολογισμό, σύμφωνα με τον οποίο μέχρι 10 δισεκατομμύρια δολάρια2 έσοδα θα εισέρρεαν στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια της ζωής του προγράμματος (over the life of the project) από γεωτρήσεις σ’ αυτήν την περιοχή, ο Πρωθυπουργός άρχισε να παίζει τις χάντρες του κομπολογιού του (μία συνήθεια που προσέξαμε ότι έχει όταν μιλάει για πράγματα ουσιώδη – a trait we have noticed whenis talking substance).
Το παιχνίδι στο Αιγαίο σήμερα

Τα ντοκουμέντα που αυτούσια παρουσιάζονται στις σελίδες του βιβλίου, όπως θα αντιληφθεί ο αναγνώστης, δεν έχουν μόνο ιστορική αξία, καθώς τα ζητήματα στα οποία αναφέρονται δεν παραμένουν απλώς ανοιχτά, αλλά εξακολουθούν να βρίσκονται στο επίκεντρο της ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης. Μιας αντιπαράθεσης, η οποία –θα πρέπει να υπογραμμιστεί– εξελίσσεται εδώ και δεκαετίες υπό τη διαρκή αμερικανική εποπτεία.
Έχει, λοιπόν, ενδιαφέρον να μαθαίνουμε από πρώτο χέρι για το πώς οι ΗΠΑ διαχειρίζονται την περίπλοκη συμμαχία τους με την Ελλάδα και την Τουρκία με προφανή στόχο τη διαιώνιση του αμερικανικού ελέγχου στην περιοχή.

Με τη βοήθεια αυτών των εγγράφων, μπορεί κάποιος ευκολότερα να φωτίσει γεγονότα των τελευταίων δεκαετιών —όπως για παράδειγμα την κρίση των Ιμίων της οποίας την εκδήλωση είχαν προβλέψει (!) οι Αμερικανοί 5 χρόνια πριν να ξεσπάσει!— και να κατανοήσει από πού ξεκίνησε και πού βρίσκεται σήμερα η αντιπαράθεση γύρω από τη διαχείριση των ενεργειακών πόρων όχι μόνο στο Αιγαίο, αλλά σε ολόκληρη την περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου.

Επιπροσθέτως, θα πρέπει να υπογραμμιστεί ότι σε μία περίοδο κατά την οποία η χρεοκοπημένη Ελλάδα ποδηγετείται με μνημόνια και νέες δανειακές συμβάσεις, με εκχωρημένη από τις κυβερνήσεις της την εθνική της κυριαρχία, τα ενδεχόμενα ενεργειακά της κοιτάσματα φαντάζουν ως ιδανικές εμπράγματες εγγυήσεις τις οποίες διεκδικούν οι κάθε λογής πιστωτές της.


Πάει και η Άννα. Παίρνει τον δρόμο της ξενιτειάς, αφού ο τρισκατάρατος Βενιζέλος δεν την υπουργοποίησε…! Δεν την τοποθέτησε σε μία θέση (έστω και στο υπουργείο Απασχόλησης, για να απασχολείται με κάτι…) για να ξανασυμβάλλει στην ανάταξη της χώρας…! Αυτή που έσωσε τη χώρα τόσες φορές, που έριξε τόνους ιδρώτα στην προσπάθειά της, έμεινε χωρίς… αντικείμενο!!!

Η Ελλάδα σκοτώνει τα παιδιά της και ρίχνει την Άννα στην ανεργία!

Και τι θα κάνουν τώρα οι Τέχνες;
Τι θα δημιουργήσουν τα Γράμματα;
Τι θα προσφέρουν οι Επιστήμες;
Πώς θα μείνει έρμη και ορφανή η Παιδεία;

Άννα, μην φεύγεις… μύγδαλα!
Άννα αντιστάσου. Βάλε γνωστούς, κολλητούς, παρατρεχάμενους. Δεν μπορεί, τόσα χρόνια υπουργός, όλο και κάποιος θα σου έχει μία μικρή υποχρέωση. Όλο και κάποια καλή γνωριμία θα έχεις κάνει.
Άννα, πίεσε τον Βαγγέλη. Πίεσε τον Αντώνη. Πίεσε τον καφετζή της Βουλής…

Άννα πρέπει να μείνεις. Η χώρα δεν μπορεί να προχωρήσει χωρίς εσένα. Τα ΚΕΚ θα μείνουν άδεια, η γνώση θα φύγει από τις φωτοτυπίες και τα cd και θα πάει σε βιβλία!!!
Αν είναι δυνατόν! Θα μας κόψουν τις φωτοτυπίες Άννα… το καταλαβαίνεις;
Κάνε κάτι, λοιπόν, μην παίρνεις το τρένο…
Κάνε κάτι λοιπόν και οι φοιτητές θα δεχτούν να πληρώνουν κοινόχρηστα για τις ώρες των μαθημάτων στα πανεπιστήμια… θα φέρουν δικά τους σώματα θέρμανσης και θα πληρώνουν και τους καθηγητές Άννα...

Άννα, σκέψου το σοβαρά. Δεν μπορείς να φύγεις.
Δεν πρέπει να φύγεις τώρα που η Παιδεία παραπαίει και ο πολιτισμός εξαφανίζεται.
Πώς θα κάνουμε κλειστές παρελάσεις χωρίς εσένα Άννα;

Και τώρα που φεύγεις, ποιός θα κλείνει μαζικά τα σχολεία Άννα;
Ποιός θα βρει τη δύναμή σου; Ποιός θα συγκριθεί μαζί σου;

Γιατί φεύγεις Άννα...; Γιατί φεύγεις και αφήνεις πίσω σου το... χάος;

Άννα… Άννα… μύγδαλα…

Άννα, it’s tragic…



Το φωτομοντάζ είναι από το "Γρέκι"

Στις 2 του Ιούνη 1988, ο τότε γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ Γιόζεφ Λουνς, με απόρρητο έγγραφό του προς τον τότε Υπουργό Άμυνας των ΗΠΑ Γκάσπαρ Ουάϊνμπεργκερ, αναφερόταν στο γνωστό “σχέδιο φαιδώρα”, με την διαβεβαίωση ότι αποτελούσε πλέον την “λυδία λίθο” για την επίλυση των προβλημάτων τα οποία αφορούσαν την Ελλάδα στις σχέσεις της με την Τουρκία, και την “τελική χάραξη” των συνόρων των κρατών της περιοχής της νότιας Βαλκανικής.

Το έγγραφο εκείνο με αριθμό πρωτόκολλου:
NA/SG-SECDEF/WASHDC/264/83


Έλεγε τα εξής:

  1. Συμφωνούμε απόλυτα με το μνημόνιο σας της 20ης Μαΐου 1988. Έστειλα τον προσωπικό μου βοηθό μου Van de Campen ο οποίος συζήτησε το θέμα με προσωπικότητες της Ελλάδας. Επεσήμαναν, ότι πρέπει να δοθεί προτεραιότητα στο Αιγαίο πέλαγος. Συμφωνούν για κοινή εκμετάλλευση των πετρελαίων του Αιγαίου με τους Τούρκους από το 1994 και μετά. Παράλληλα θα αναγκαστούν οι σημερινοί αρχηγοί των πολιτικών κομμάτων της Ελλάδας, να αποδεχθούν την δημιουργία Μακεδονικού κράτους σύμφωνα με το “Σχέδιο Φαιδώρα” υποτίθεται έναντι της συγκεκριμένης πρότασης συνεκμετάλλευσης του Αιγαίου Πελάγους.
  2. Ήδη ενημέρωσα τους συμμάχους και συμφωνούν όλοι με το σχέδιο. Τους παρακάλεσα να βοηθήσουν μέσω των μέσων μαζικής ενημέρωσης να δοθεί έκταση στο ζήτημα αυτό σαν ειδησεογραφία και πολιτικό σχόλιο.
  3. Τελικά, η εφαρμογή του “Σχεδίου Φαιδώρα”, θα γίνει αφορμή για αλλαγή του πολιτικού χάρτη της Ελλάδας. Με τον τρόπο αυτόν οι νέοι πολιτικοί ηγέτες θα είναι απαλλαγμένοι από τα φορτία των προβλημάτων των παλαιών.
Υπογραφή Γιόζεφ Λούνς, Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ.


Επιτελικό Σχέδιο Φαιδώρα




Σήμερα ξανάρχομαι σε εκείνο το τόσο σημαντικό έγγραφο, για το οποίο ελάχιστα ενημερώθηκε ο μέσος Έλληνας πολίτης, εξ αιτίας κυρίως του πέπλου σιωπής με το οποίο το σκέπασαν τα δύο μεγάλα πολιτικά κόμματα της Ελλάδας στην προσπάθεια τους να ξεπεράσουν τα λοφία και τις πολιτικές παγίδες που θα δημιουργούσαν συνέπειες στα συμφέροντά τους.

Είναι γνωστό ότι για την εφαρμογή του σχεδίου έχουν διατεθεί τις δύο τελευταίες δεκαετίες εκατομμύρια δολάρια, για την αγορά του τύπου και την δημιουργία ευνοϊκών συνθηκών για την αποδοχή του από την ελληνική κοινή γνώμη.

Η εφαρμογή του σχεδίου, αρχικά, είχε ανατεθεί σε μια ομάδα “νατοϊκών” διπλωματών της Ελλάδας, οι οποίοι είχαν τοποθετηθεί σε θέσεις κλειδιά της διοίκησης, με μοναδικό στόχο την παραπληροφόρηση και δημιουργία συνθηκών ανασφάλειας για τις λαϊκές μάζες, έτσι ώστε να μπορέσει να γίνει αποδεκτό κάτω από παρόμοιες συνθήκες το σχέδιο και η εφαρμογή του.

Για τον πολιτικό παρατηρητή, το σχέδιο εφαρμογής και παρουσίασης της όλης επιχείρησης θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί μοναδικό.

Τα Βραβεία Ιππεχτσί, οι δημοσιογράφοι του Αιγαίου, τα γνωστά δημοσιογραφικά συνέδρια της Σαμοθράκης, από κοινού με ένα τόνο χρήματα για την αγορά της πένας μελών του δημοσιογραφικού κατεστημένου της Αθήνας με σκοπό την παραπληροφόρηση των πολιτών. Tα εκατομμύρια δολάρια που δόθηκαν στην διάθεση της ηγεσίας των δύο μεγάλων πολιτικών κομμάτων της Ελλάδας και τέλος από κοινού και χάρις στις μεγάλες σεισμικές καταστροφές της Κωνσταντινούπολης και τις αντίστοιχες στην ελληνική χερσόνησο (ΠΟΥ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΤΥΧΑΙΕΣ…!!!), δημιούργησαν ένα μοναδικά ευνοϊκό περιβάλλον για την προώθηση των σχεδίων και την τελική παρουσίαση και εφαρμογή του.

Αυτός ήταν ο λόγος, εξ άλλου, που συμφωνήθηκε να δοθούν στην Αθήνα και οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2004, προκειμένου να πεισθούν οι Έλληνες πολίτες για τις ικανότητες της πολιτικής τους ηγεσίας και το πετυχημένο πρόγραμμα των ηγετών των δύο μεγάλων κομμάτων της Ελλάδας.

Όλα αυτά βέβαια πραγματοποιήθηκαν ύστερα από σχετικές εισηγήσεις του τότε αρχηγού της σοσιαλιστικής παράταξης της Ελλάδας Ανδρέα Παπανδρέου, o οποίος επέμεινε στο αίτημά του αυτό. Προκειμένου δε να αναλάβει οποιαδήποτε δέσμευση έναντι της Ουάσιγκτον και του ΝΑΤΟ, ζήτησε προηγουμένως διαβεβαιώσεις για την παράλληλη συμφωνία του τότε πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, του Πρόεδρου της Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Καραμανλή, και την εγγύηση των δύο ενδιαφερομένων μερών ότι σε περίπτωση διάσπασης διαφωνούντων στελεχών των μηχανισμών των δύο πολιτικών κομμάτων και της δημιουργίας νέων πολιτικών κινήσεων, τόσο η Ουάσιγκτον όσο και το ΝΑΤΟ θα φρόντιζαν για την “ πολιτική εξαφάνιση των διασπαστών.”

Ακόμα, την συμφωνία θα έπρεπε να συνοδεύει και ένα μεγάλο χρηματικό ποσό, το οποίο σύμφωνα με τον Μητσοτάκη θα έπρεπε να διατεθεί στα “βασικά στελέχη των δύο κομμάτων”, προκειμένου να “πεισθούν” να υποστηρίξουν το σχέδιο. Κάθε υπουργός ή και κομματικό στέλεχος που τυχόν θα διαφωνούσε, θα έπρεπε να αποβληθεί από το κόμμα στο οποίο ανήκε, ώστε να πάψουν αμέσως οι διάφορες αντιπολιτευόμενες φωνές και κινήσεις.

Για την εφαρμογή των συμφωνημένων θα ήταν υπεύθυνοι και οι τρεις καθιερωμένοι ηγέτες της Ελλάδας, οι οποίοι έλαβαν διαβεβαιώσεις ότι τόσο το ΝΑΤΟ, όσο και η Ουάσιγκτον δεν επρόκειτο να δεχθούν ή και να ενθαρρύνουν οποιαδήποτε διασπαστική κίνηση. Σύμφωνα με τις πληροφορίες, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, (Πρόεδρος), ήταν εκείνος που έφερε στο τραπέζι των συζητήσεων το θέμα της διαδοχής στην ηγεσία των δύο μεγάλων κομμάτων. Την πρόταση υποστήριξαν και οι άλλοι δύο κομματάρχες, οι οποίοι με την σειρά τους επέμειναν να λάβουν διαβεβαιώσεις ότι θα βοηθηθούν οι διάδοχοί τους προκειμένου να αναλάβουν την ηγεσία των κομματικών παρατάξεων στις οποίες ανήκουν. Έτσι αποφασίστηκε ότι από πλευράς Καραμανλή επρόκειτο να προωθηθεί ο ανιψιός από αδελφό, Κώστας Καραμανλής, ο οποίος σπούδαζε στο πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, από την πλευρά Ανδρέα ο γιος του Γιώργος, και από εκείνην του Μητσοτάκη ο γαμβρός και η κόρη του, την οποία προόριζε για πολιτική σταδιοδρομία.

Σχετικά με την προεργασία του σχεδίου αποφασίστηκε, ύστερα από σχετική πρόταση του Ανδρέα υπευθυνότητα να δοθεί στο Γιώργο, ο οποίος ήδη ήταν ενεργός στην πολιτική σκηνή. Το σχέδιο αρχικά προέβλεπε την “ρύθμιση των εκκρεμοτήτων” μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας μέχρι το 1998. Μεταξύ των εκκρεμοτήτων αναφερόταν το πολιτικό καθεστώς των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου, η δημιουργία δύο διοικητικών καντονίων κάτω από κάποιο σύστημα ελαφράς ομοσπονδίας για την Κύπρο, η οικονομική μεταφορά αρχικά και αργότερα και η διοικητική της Δυτικής Θράκης και η συνένωσή της με τηνΑνατολική.

Και τέλος η δημιουργία “Μακεδονικού κράτους” αρχικά με πυρήνα την περιοχή των Σκοπίων, με την αργότερη συμμετοχή και της περιοχής που ανήκε διοικητικά στην Ελλάδα. Η κωδική ονομασία του σχεδίου ήταν “Φαιδώρα”, η ευθύνη για την “προετοιμασία” της κοινής γνώμης της Ελλάδας και Τουρκίας δόθηκε στον Γιώργο Παπανδρέου από την πλευρά των Αθηνών, και του Ισμαήλ Τζέμ, ενός νεαρού Τούρκου δημοσιογράφου τον οποίο εμπιστευόταν απόλυτα η Ουάσιγκτον, για την πλευρά της Άγκυρας. Οι δύο νεαροί ηγέτες έλαβαν εντολή να δημιουργήσουν “προσωπική φιλία”. Τα έξοδα για την προετοιμασία και εφαρμογή του σχεδίου ανέλαβαν να καλύψουν η ΓΓ του ΝΑΤΟ, η Ουάσιγκτον, ο ΟΗΕ, και κατά ένα μικρό μέρος η Αθήνα και Άγκυρα.

Η πρακτική εφαρμογή του σχεδίου αποφασίστηκε να αφεθεί στην φροντίδα ενός αριθμού διπλωματών των Αθηνών και της Άγκυρας, της εμπιστοσύνης του ΝΑΤΟ.

Οι διπλωμάτες αυτοί με τον καιρό απέκτησαν τόση δύναμη, ώστε να χαράζουν την επίσημη πολιτική της Κυβέρνησης των Αθηνών, άπαξ και η Άγκυρα συνέχισε να τελεί υπό τον έλεγχο και την αποδοχή των στρατηγών.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες μου ο Γιώργος έβαλε αμέσως σε εφαρμογή το σχέδιο προετοιμασίας της κοινής γνώμης με τον προσεταιρισμό των πιο γνωστών δημοσιογράφων των Αθηνών. Μεταξύ των πρώτων κινήσεών του αναφέρεται η δημιουργία των “Δημοσιογράφων του Αιγαίου”, τα δημοσιογραφικά συνέδρια της Σαμοθράκης, η δαπάνη διοργάνωσης των οποίων αρχικά δόθηκε στην Νομαρχία της περιοχής, για τον φόβο διαφυγής του μυστικού και το πολιτικό τίμημα που θα είχε κάτι παρόμοιο πάνω στα δύο πολιτικά κόμματα της Ελλάδας.

“Βραβεία Ιππεκτσι”

Σε μια θεαματική κίνηση “Καλής θέλησης” των υπευθύνων από τις δύο πλευρές του Αιγαίου, δημιουργήθηκε η επιτροπή βραβείων της “Έλληνο-Τουρκικής φιλίας Ιπεκτσι”. Στην μνήμη, δήθεν, ενός Τούρκου δημοσιογράφου εβραϊκής καταγωγής, ο οποίος είχε δολοφονηθεί από αντιδραστικά αντιδικτατορικά στοιχεία στους δρόμους της Κωνσταντινούπολης. Για την τάξη και μόνον θα ήθελα να προσθέσω στο σημείο αυτό ότι ο Ιππεκτσί ήταν ο πρώτος που έφερε με την αρθρογραφία του θέμα Ανατολικού Αιγαίου και τα δικαιώματα της Τουρκίας πάνω στα νησιά της περιοχής. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Ιππεκτσί έχαιρε της εμπιστοσύνης των στρατηγών της Άγκυρας, μέχρις την ημέρα του θανάτου του. Αποτελεί δε καθαρή ειρωνεία το γεγονός ότι οι στρατηγοί της Άγκυρας ζήτησαν τα βραβεία να πάρουν το όνομα του “ντονμέ” Ιππεκτσί,( εβραίος ο οποίος ασπάσθηκε το Ισλάμ), η δε Αθήνα το δέχθηκε.

Έτσι σχηματίσθηκε μια ομάδα από έμπιστους ακαδημαϊκούς από τις δύο πλευρές, οι οποίοι κάθε χρόνο θα έδιναν βραβείο σε άτομα που εργάσθηκαν για την προώθηση της υπόθεσης της “Έλληνο-Τουρκικής Φιλίας”.

Ένα από τα μέλη της επιτροπής των βραβείων Ιππεκτσί, είναι και ο πρύτανης του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης γνωστός από τις δηλώσεις του ότι “η Τουρκία θα πρέπει τελικά να αποφασίσει να διαθέσει εκατό χιλιάδες στρατιώτες της νεκρούς, προκειμένου να καταλάβει την Ελλάδα και να τελειώσει αυτός ο πονοκέφαλος μια και για πάντα”.

Όπως ήταν επόμενο, κάτω από αυτές τις συνθήκες, το βασικό πρόβλημα που αντιμετώπισε η επιτροπή των βραβείων ήταν το γεγονός ότι κανένας σοβαρός παράγοντας της Αθήνας δεν δέχθηκε να “τιμηθεί” με το βραβείο.

Για τον λόγο αυτό λοιπόν, αποφασίστηκε να συμπεριληφθούν μεταξύ των αποδεχτών των βραβείων και να τιμηθούν Έλληνες και Τούρκοι πολιτικοί.

Μεταξύ των πρώτων που δέχθηκαν την “τιμή”, ήταν ο Γιώργος Παπανδρέου, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης και ο Ισμαήλ Τζέμ. Παράλληλα άρχισε μια εκστρατεία στρατολόγησης ατόμων της διασποράς για την απονομή των βραβείων, άπαξ και στο εσωτερικό των δύο χωρών δεν υπήρξαν πολλοί εκείνοι που έτρεξαν να “τιμηθούν”.

Σαν παράδειγμα της αστειότητας του θεσμού θα ήθελα να αναφέρω την περίπτωση του Γιώργου Ανδρεάδη, από την Θεσσαλονίκη.
Ο Γιώργος Ανδρεάδης, είναι ένας επιτυχημένος επιχειρηματίας της Θεσσαλονίκης με καταγωγή από τον Πόντο.
Στην προσπάθεια του να ενημερώσει τον Έλληνα αναγνώστη και όχι μόνον, άρχισε την συγγραφή μιας σειράς βιβλίων γύρω από την γενοκτονία, τα βάσανα και τις καταδιώξεις που υπέστησαν οι Πόντιοι πατέρες του, από το απάνθρωπο Κεμαλικό καθεστώς. Προκειμένου να προωθήσει τα βιβλία του ο συγγραφέας επισκέφθηκε αρκετές φορές την Τουρκία και ιδιαίτερα τον Πόντο, όπου προσπαθούσε να ενθαρρύνει το κοινό να αγοράσει τα βιβλία του, ένας αριθμός των οποίων είχαν τυπωθεί και στην τουρκική γλώσσα.

Αρχικά όταν του έγινε η πρόταση για το βραβείο, ο συγγραφέας την δέχθηκε με χαρά και ενθουσιασμό. “Προσωπικά πάντοτε πίστεψα και πιστεύω στην ΕλληνοΤουρκική φιλία”, μου δήλωσε σε κάποια συνάντησή μας ο Γιώργος.

Δεν πέρασαν ωστόσο μερικές εβδομάδες από την ημέρα εκείνη, όταν ένα πρωινό ο Γιώργος Ανδρεάδης μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου με ενημέρωσε ότι είχε συλληφθεί στην Τουρκία και ότι τον κρατούσαν στο αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης για να τον απελάσουν.

Πράγμα που τελικά έγινε, αφού προηγουμένως οι αρχές ασφαλείας της Τουρκίας χαρακτήρισαν τον βραβευμένο «εργάτη της Έλληνό-Τουρκικής φιλίας”, ανεπιθύμητο άτομο, και τον προειδοποίησαν να μην τολμήσει να ξαναγυρίσει πίσω.

Πολιτική Εθνικής Μειοδοσίας

Έκανα όλη αυτή την εισήγηση επειδή πίστεψα στην ανάγκη της απρόσκοπτης ενημέρωσης του αναγνώστη της επιθεώρησης “Πατρίδες”.

Στο σημείο δε αυτό ας μου επιτραπεί να επανέλθω στην αρχική μου θεματολογία.

Σύμφωνα με ότι μπορώ να γνωρίζω, οι τρεις Έλληνες πολιτικοί αποφάσισαν να αποκαλύψουν την μυστική συμφωνία, μόνον σε συνεργάτες της απόλυτης εμπιστοσύνης τους, προκειμένου να ξεπεραστούν πιθανές πολιτικές συνέπειες Και το πολιτικό κόστος, από την αντίδραση των λαϊκών τάξεων, των ψηφοφόρων τους.

Κάθε πολιτικός αρχηγός από την δική του πλευρά κάλεσε τα πιο έμπιστα στελέχη του κόμματος του και εξήγησε τι συμβαίνει. Με την υπόσχεση μάλιστα της αναμενόμενης άφιξης του χρηματικού ποσού βοηθείας που είχε συμφωνηθεί να εκχωρηθεί κατόρθωσε άνετα να αποσπάσει την υπόσχεση της συνεργασίας τους.

Το κακό είναι ότι την εποχή εκείνη ΥπΕξ της κυβέρνησης Μητσοτάκη, ήταν ο Αντώνης Σαμαράς, τον οποίο ο πρωθυπουργός δεν θέλησε να ενημερώσει, λόγω του ότι δεν του είχε εμπιστοσύνη εξ αιτίας των εθνικιστικών του αισθημάτων.

Η παράληψη όμως αυτή του ηγέτη της κεντροδεξιάς παράταξης έγινε αιτία της πρώτης διάσπασης και αποχώρησης από το κόμμα του Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος περηφανεύεται ότι στην οικογένεια του υπάρχουν και Μακεδονομάχοι αγωνιστές.

Όταν λοιπόν ο ΥπΕξ αρνήθηκε να δεχθεί τις προτάσεις του συμβουλίου των αρχηγών για την χάραξη εξωτερικής πολιτικής και διαφώνησε με την ιδέα αποδοχής δημιουργίας Μακεδονικού κράτους, λέγεται ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και προεδρεύων του συμβουλίου, απέπεμψε τον διαφωνούντα Σαμαρά και στην συνέχεια ζήτησε από τον πρωθυπουργό να του αφαιρέσει τις ευθύνες του Υπουργού Εξωτερικών, για να ξεπεραστεί το πρόβλημα αποδοχής δημιουργίας “Δημοκρατίας της Μακεδονίας”.

Ήταν μια δραματική εξέλιξη στα πολιτικά πράγματα της Ελλάδας, η οποία όμως βοήθησε στην καθυστέρηση εφαρμογής του προγράμματος και την δημιουργία των συνθηκών που γνωρίζουμε σήμερα.

Από την άλλη πλευρά στη κεντροαριστερή πολιτική παράταξη, ο αρχηγός του κόμματος ενημέρωσε και έλαβε διαβεβαιώσεις συμφωνίας, από έναν αριθμό έμπιστων συνεργατών του, μεταξύ αυτών αναφέρεται και το όνομα του αργότερα Υπουργού Εξωτερικών του ΠΑΣΟΚ και σημερινού Προέδρου της Δημοκρατίας.

Ακολούθησε η εκλογή του Κωστή Στεφανόπουλου, στο αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας. Ο νέος πρόεδρος ουδέποτε ενημερώθηκε πάνω στις λεπτομέρειες των πολιτικών παρασκηνίων, πολύ δε περισσότερο ουδέποτε επέτρεψε να γίνει συζήτηση για παραχώρηση εδαφών προς οποιαδήποτε πλευρά των συνόρων της Ελλάδας.

Κάτω από αυτές τις πολιτικές διαμορφώσεις, η μεν Αθήνα ισχυριζόταν “τεχνικό πρόβλημα” για την εφαρμογή του σχεδίου “Φαιδώρα”, η δε Άγκυρα άρχισε να γίνεται απαιτητική και να προκαλεί καθημερινά, καθώς πίστεψε ότι η Αθήνα συνεχίζει να παίζει πολιτικά παιγνίδια σε βάρος της.

Το κακό είναι ότι το έγγραφο Λουνς είχε σταλεί σε όλους τους συμμάχους της Βορειοατλαντικής συμμαχίας, οι οποίοι είχαν πεισθεί για την απόλυτη συμφωνία του πολιτικού κατεστημένου των Αθηνών. Έτσι όμως τόσο το ΝΑΤΟ όσο και η Ουάσιγκτον άρχισαν να εμφανίζονται νευρικοί έναντι των Κυβερνήσεων των Αθηνών, η δε Τουρκία άρχισε να κατηγορεί την Αθήνα για ασυνέπεια και να πιέζει για “δικαιώματα της”, τα οποία είχε εγγυηθεί την φορά αυτή το ΝΑΤΟ.

Τέλος, ακολούθησε το δημοψήφισμα και το ΟΧΙ του Κυπριακού Ελληνισμού.

Για την Άγκυρα το αποτέλεσμα ερμηνεύτηκε ως η μεγαλύτερη ασυνέπεια και έλλειψη πολιτικού θάρρους από την Αθήνα και την Κύπρο. Από την στιγμή εκείνη άρχισε πλέον να απαιτεί και να προκαλεί ισχυριζόμενη ότι τελικά είναι αποφασισμένη να πάρει με την βία των όπλων ότι αρχικά συμφώνησε και αποδέχθηκε η Αθήνα. Έτσι άρχισε ένας πόλεμος νεύρων καθώς καθημερινά τα αεροσκάφη της πολεμικής αεροπορίας της Άγκυρας άρχισαν να παραβιάζουν τον Ελληνικό εναέριο χώροπάνω από το Αιγαίο και να ενοχλούν ακόμα και το αεροπλάνο που μετέφερε τον Υπουργό Εθνικής Άμυνας της Ελλάδας, ενώ οι εικονικές αερομαχίες μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων αεροπόρων κατάντησαν καθημερινή μονοτονία

Το σπουδαίο είναι ότι μετά το θάνατο των δύο πρωταγωνιστών εκείνης της συμφωνίας και την περιθωριοποίηση του τρίτου από το πολιτικό προσκήνιο των Αθηνών, την απομάκρυνση από την εξουσία της Κυπριακής Δημοκρατίας του Κληρίδη, η “νεότερη γενιά” πολιτικών του ΠΑΣΟΚ, δεν φάνηκε και πολύ εντυπωσιασμένη από τις απαιτήσεις της Τουρκίας και τις αξιώσεις της Ουάσιγκτον και του ΝΑΤΟ.

Μια λεπτομέρεια άσκησης πολιτικής με την οποία δεν φαίνεται να συμφωνεί η σημερινή κυβέρνηση της κεντροδεξιάς παράταξης, της οποίας ο ηγέτης ανέλαβε προσωπικά την ευθύνη και υποσχέθηκε στον Λευκό Οίκο ότι θα “τιμήσει τα συμφωνημένα”.

Με τον τρόπο αυτό φθάσαμε στα σημερινά γεγονότα της πρότασης Μάθιου Νίμιτς, για την ονομασία της βόρειας μικρής δημοκρατίας των Σκοπίων ως “Δημοκρατία της “Makedonija-Scopje”, και την ταυτόχρονη αποδοχή της πρότασης από την Αθήνα και την κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή.

Η πρόταση, όπως ήταν επόμενο, ξεσήκωσε θύελλα λαϊκών διαμαρτυριών, τόσο μέσα στα σύνορα του Ελληνικού κράτους, όσο και μεταξύ των αποδήμων.

Χιλιάδες ηλεκτρονικά μηνύματα συνεχίζουν να βομβαρδίζουν καθημερινά το υπουργείο εξωτερικών, την κυβέρνηση και τέλος τα μέλη του κοινοβουλίου της Ελλάδας, από κάθε γωνία της γης. “Και οι 300 στη Βουλή, θα είστε υπεύθυνοι απέναντι στην Ιστορία..”, γράφει μεταξύ άλλων ο Βασίλης Γκατζούλης από την διασπορά, ενώ ο Χρίστος Σιδέρης από την Αθήνα λέει: “ Πουλάτε δύο εκατομμύρια Μακεδόνες για ποιό όμως λόγο; λες και η υπερηφάνεια ενός λαού είναι περιουσιακό σας στοιχείο προς πώληση..” και άλλοι πολλοί οι οποίοι ξαφνικά αισθάνθηκαν το αίσθημα της προδοσίας από εκείνους που με την ψήφο τους εμπιστεύτηκαν τις τύχες του ελεύθερου κράτους. Το Μακεδονικό, δυστυχώς, σήμερα βρίσκεται στο δυσκολότερο σημείο της ιστορίας, καθώς έχει ξεπουληθεί από τα δύο μεγάλα κόμματα της Ελλάδας.

Έτσι τουλάχιστον θα πρέπει να ερμηνευθεί το μήνυμα του “ αφέντη και κουμπάρου του Ερντογάν”, Κώστα Καραμανλή, ο οποίος διαμαρτύρεται για τα προβλήματα που κληροδοτεί η κυβέρνησή του από το παρελθόν και υπόσχεται να τα “ρυθμίσει”.

Από την δική του πλευρά ο “προσωπικός φίλος του Ισμαήλ Τζέμ”, Γιώργος Παπανδρέου, κάνει πως δεν καταλαβαίνει, ενώ από τον δικό του “θρόνο”, ο νέος Πρόεδρος της Δημοκρατίας “προτρέπει και παρακαλά” την ηγεσία των Σκοπίων να αποδεχθούν την πρόταση.

Παράλληλα το ίδιο διάστημα ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών με δικές του δηλώσεις αναφέρει (για πρώτη φορά), ότι η “Ελλάδα και Τουρκία έχουν την βούληση για ειρηνική επίλυση των μεταξύ τους προβλημάτων”( Π.Ε. Ανατολή 10/04/05).

Ένα γεγονός το οποίο έρχεται να επιβεβαιώσει το έγγραφο Λούνς και να μας πείσει ότι η Μακεδονία, η Θράκη, η Κύπρος και το Αιγαίο, βρίσκονται στο κρισιμότερο σημείο της ιστορίας τους, σήμερα κινδυνεύουν όσο ποτέ στο παρελθόν και έγιναν διαπραγματεύσιμα από την “νέα γενιά ηγετών” της Ελληνικής “Δημοκρατίας”.

Στις εκατοντάδες χιλιάδες μηνύματα διαμαρτυρίας της ελληνικής διασποράς και του εθνικού κέντρου, η Αθήνα απαντά με τον ξαναμωραμένο “παγκόσμιο ηγέτη του ΣΑE”, οποίος με δικό του μήνυμα τάσσεται ανοικτά υπέρ των θέσεων της κυβέρνησης Καραμανλή και ζητά από τους “υπηκόους του” να ακολουθήσουν το παράδειγμά του. Με τον τελευταίο, όμως, διαφωνεί ο αντιπρόεδρος του “υπέρτιμος και έξαρχος βορείου και νοτίου Αμερικής”, ο οποίος με δική του ανακοίνωση δηλώνει ότι τάσσεται συμπολεμιστής στο μέτωπο των Παν μακεδονικών Ενώσεων και διαφωνεί με την πρόταση της κυβέρνησης των Αθηνών να γίνει αποδεχτή η προτεινόμενη ονομασία του Νίμιτς.

Και ενώ η πλειοψηφία των Ελλήνων του Κέντρου, θα συνεχίζει να ζει με την νιρβάνα του Ευρωπαίου, διατηρώντας την ψεύτικη αυτοπεποίθηση του πολιτικά ώριμου πολίτη, πάνω στην αδιαφορία και ανοχή της κινδυνεύει να διαπραχτεί το μεγαλύτερο έγκλημα εθνικής μειοδοσίας που γνώρισαν οι γενιές των Ελλήνων των ημερών μας.

Το ερώτημα όμως που δημιουργείται και πάλι είναι το εάν και κατά πόσον οι απόγονοι των δημιουργών του δημοκρατικού πολιτεύματος θα ανεχθούν την “δικτατορία” και το ξεπούλημα των μερικών, ή θα πιάσουν τους δρόμους με την απαίτηση της άμεσης παραίτησης της διεφθαρμένης και ξενόδουλης ηγεσίας η οποία τους επιβλήθηκε από τα ξένα κέντρα λήψης αποφάσεων;

Σε μια περίοδο μάλιστα που οι καταπιεσμένοι λαοί της Ασίας, καθημερινά ξηλώνουν τα σκιάχτρα που τους κληροδότησε το πτωχευμένο καθεστώς των διεφθαρμένων “ηγετίσκων” του παρελθόντος.

Καιρός λοιπόν να πάρει ο Ελληνικός λαός τις τύχες του στα δικά του χέρια.