Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

26 Φεβ 2017


Τα παρελθόντα ρήγματα της ελληνικής αποτρεπτικής στρατηγικής και τα σημερινά όρια της ελληνικής ανοχής

Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Η ρίψη πυρών από τουρκική κανονιοφόρο εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων στο Φαρμακονήσι υποχρέωσε τον υπουργό Εξωτερικών να προειδοποιήσει την Τουρκία ότι πλησίασε πολύ να πατήσει την κόκκινη γραμμή. Το μήνυμα ήταν σαφές, αλλά στην Άγκυρα δεν το λαμβάνουν σοβαρά υπόψη. Δεν φαίνεται να τους πείθουν οι διαβεβαιώσεις του Κοτζιά ότι η οικονομική κρίση δεν έχει κάμψει ούτε την αποφασιστικότητα της Αθήνας, ούτε τη δυνατότητα των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων να υπερασπίσουν τα εθνικά συμφέροντα.

Η προϊστορία των ελληνοτουρκικών σχέσεων τις τελευταίες δεκαετίες, άλλωστε, τείνει να εδραιώσει και στους νεοοθωμανούς την πεποίθηση πως η Ελλάδα είναι πρακτικά ανίκανη και πολιτικά απρόθυμη να απαντήσει κατά τρόπο που να προκαλέσει κόστος στην Τουρκία. Αν και δεν ομολογείται δημοσίως, αρμόδια πηγή παραδέχεται ότι οι συνεχείς και κλιμακούμενες τουρκικές προκλήσεις, σε συνδυασμό με την απουσία αποτελεσματικών ελληνικών αντιμέτρων, έχουν προκαλέσει ρήγματα στην αξιοπιστία της ελληνικής αποτρεπτικής στρατηγικής.

Αυτό είναι εξαιρετικά επικίνδυνο, επειδή ωθεί τον Ερντογάν να προχωρήσει παραπέρα στον δρόμο του τυχοδιωκτισμού. Το γεγονός, μάλιστα, ότι είναι απόλυτος άρχων, χωρίς ηγετική ομάδα που να αναλύει ορθολογικά τις εκάστοτε συνθήκες και να φιλτράρει τις διαθέσεις του αρχηγού αυξάνει τις πιθανότητες για παραβίαση των κόκκινων γραμμών. Τα γεγονότα, άλλωστε, έχουν αποδείξει ότι ο Τούρκος πρόεδρος έχει την τάση να αντιδρά σπασμωδικά και να παρασύρεται από τις παρορμήσεις του, αν και όπως όλοι οι αυταρχικοί ηγέτες έχει κι αυτός οξυμένο ένστικτο αυτοσυντήρησης.

Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, όμως, το μήνυμα του Κοτζιά δεν είναι αποτρεπτική ρητορική χωρίς αντίκρισμα. Έχει ληφθεί η απόφαση ότι σε περίπτωση που οι Τούρκοι επιχειρήσουν να αποβιβάσουν κομάντος σε ελληνική βραχονησίδα θα ενεργοποιηθούν τα σχετικά επιτελικά σχέδια και η νησίδα θα εκκαθαρισθεί. Προφανώς, η Αθήνα δεν επιθυμεί τα πράγματα να φθάσουν σ’ αυτό το σημείο και γι’ αυτό εξαντλεί τα περιθώρια υπομονής, προκειμένου να μη ρίξει λάδι στη φωτιά. Τέτοιες είναι και οι εντολές που έχουν δοθεί στα σκάφη του Λιμενικού και του Πολεμικού Ναυτικού που περιπολούν στο ανατολικό Αιγαίο. Γι’ αυτό και προ καιρού ο υφυπουργός Ναυτιλίας Σαντορινιός έβαλε στο συρτάρι το σχέδιό τους για αξιοποίηση των βραχονησίδων.

Υψηλά ιστάμενη πηγή ξεκαθαρίζει, όμως, πως είναι διαφορετικής ποιότητας πρόκληση η αποβίβαση κομάντος σε ελληνική νησίδα από μία υπέρπτηση, μία παραβίαση των χωρικών υδάτων, ακόμα και από τη ρίψη βολών κοντά στο Φαρμακονήσι. Με άλλα λόγια, υπάρχει ένα όριο για το τι μπορεί η Ελλάδα να αντιμετωπίσει μόνο με διπλωματικές ενέργειες και με απλή στρατιωτική παρακολούθηση. Όταν αμφισβητηθεί εμπράκτως η εδαφική ακεραιότητα, η αντίδραση για την προάσπισή της καθίσταται μονόδρομος. Μας διευκρίνισε, μάλιστα, πως το σαφές αυτό μήνυμα έχει σταλεί όχι μόνο στην Άγκυρα, αλλά και στο ΝΑΤΟ και στις μεγάλες δυνάμεις.

Σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες, ο υπουργός Εξωτερικών πραγματοποίησε διαβήματα στο Στέητ Ντηπάρτμεντ, θεωρώντας πως οι επισκέψεις του αρχηγού της CIA και του αμερικανικού ΓΕΕΘΑ στην Τουρκία έδωσαν την εντύπωση στον Ερντογάν πως μπορεί να κλιμακώσει τις προκλήσεις στο Αιγαίο. Κατά τις ίδιες πληροφορίες, τα διαβήματα αυτά είχαν ως αποτέλεσμα την άσκηση αμερικανικών πιέσεων προς την Άγκυρα να κατεβάσει τους τόνους. Το κρίσιμο ερώτημα είναι εάν και κατά πόσο ο Ερντογάν ειδικά αυτή την περίοδο θα λάβει υπόψη του αυτές τις συστάσεις. Παρότι επιδιώκει να δημιουργήσει μία στενή σχέση με την προεδρία Τραμπ και ως εκ τούτου δεν είναι εύκολο να παρακάμψει τις αμερικανικές συστάσεις, υπάρχουν και λόγοι που τον ωθούν προς την αντίθετη κατεύθυνση:
  • Πρώτον, έχει ζωτική ανάγκη από μία εύκολη νίκη, προκειμένου να αυξήσει τις πιθανότητές του να κερδίσει το κρίσιμο δημοψήφισμα του ερχόμενου Απριλίου, το οποίο θα τον καταστήσει πρόεδρο-σουλτάνο.
  • Δεύτερον, προς την κατεύθυνση της σκλήρυνσης τον ωθεί και η συμμαχία με τους Γκρίζους Λύκους.
Οι μέχρι τώρα δημοσκοπήσεις δείχνουν πως η μάχη θα είναι αμφίρροπη. Το “ναι” μάλλον έχει ένα μικρό προβάδισμα, αλλά σε καμία περίπτωση δεν υπάρχει βεβαιότητα επικράτησης. Όχι μόνο λόγω της μικρής διαφοράς, αλλά και επειδή η τάση του είναι καθοδική. Υπενθυμίζουμε ότι πριν λίγους μήνες οι μετρήσεις έδειχναν συντριπτική νίκη του Ερντογάν.

Σύμφωνα με διπλωματικές πηγές, ο Τούρκος πρόεδρος θα κάνει τα πάντα για να κερδίσει το δημοψήφισμα. Έχει αποδείξει, άλλωστε, ότι δεν ορρωδεί προ ουδενός. Υπενθυμίζουμε ότι το 2015, για να κερδίσει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, δεν δίστασε να ξαναστήσει κάλπες σε μερικούς μήνες, αφού προηγουμένως είχε τινάξει στον αέρα την ειρηνευτική διαδικασία με τους Κούρδους, οδηγώντας την Τουρκία σε αιματοκύλισμα.

Για κάθε ενδεχόμενο, πάντως, έχει έτοιμο και ένα σχέδιο Β. Το τουρκικό Σύνταγμα προβλέπει ότι εάν τουλάχιστον το 5% του συνολικού αριθμού των μελών της Εθνοσυνέλευσης (550) εκπέσει για τον οποιονδήποτε λόγο από το αξίωμά του τότε προκηρύσσονται εκλογές. Εκμεταλλευόμενο αυτή τη διάταξη, το καθεστώς έχει ασκήσει διώξεις με βαρύτατες κατηγορίες σε 28 Κούρδους βουλευτές του κόμματος HDP.

Εάν τελικώς επικρατήσει το “όχι” στο δημοψήφισμα, οι νεοοθωμανοί θα έχουν τη δυνατότητα να υπαγορεύσουν καταδίκες και κατ’ θα το αποκλείσουν από την Εθνοσυνέλευση (απαιτείται πάνω από 10%) και κατ’ αυτό τον τρόπο θα εξασφαλίσουν αυτό τον τρόπο να προκηρυχθούν εκλογές. Ελπίζουν πως με το κουρδικό κόμμα αποκεφαλισμένο μαζί με το σύμμαχο Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης (Γκρίζοι Λύκοι) την αναγκαία πλειοψηφία των 2/3 (367 έδρες) για να περάσουν τη συνταγματική αναθεώρηση από τη Βουλή.

Όπως προαναφέραμε, για να κερδίσει το δημοψήφισμα του Απριλίου, ο Ερντογάν έχει ζωτική ανάγκη μία εύκολη νίκη για να τροφοδοτήσει τον εθνικιστικό πυρετό και να συσπειρώσει γύρω του τη “βαθιά Τουρκία”. Παρά την προσπάθειά του να βάλει πόδι στην πετρελαιοφόρο Μοσούλη, η άρνηση και της Βαγδάτης και των Κούρδων υποχρέωσε τους Αμερικανούς να αποκλείσουν τους Τούρκους από την επιχείρηση ανακατάληψης της δεύτερης πόλης του Ιράκ από το Ισλαμικό Κράτος. Κατ’ επέκτασιν, οι Τούρκοι αποκλείσθηκαν και από το τραπέζι των διαπραγματεύσεων για τις διευθετήσεις την επόμενη ημέρα.

Αλλά και στη Συρία, τα πράγματα δεν πηγαίνουν καλά. Είμαστε στον 5ο μήνα από την έναρξη της επιχείρησης “Ασπίδα του Ευφράτη” και η τουρκική στρατιωτική δύναμη δεν έχει ακόμα καταφέρει να καταλάβει πλήρως την πόλη Αλ Μπαμπ. Το γεγονός αυτό και οι συγκριτικά μεγάλες απώλειες σε άνδρες και εξοπλισμό έχουν εγείρει σημαντικά ερωτήματα για την αποτελεσματικότητα των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων. Με άλλα λόγια, δεν έχει επιτύχει ούτε εκεί την εύκολη νίκη που έχει ανάγκη για να συντηρήσει το νεοοθωμανικό όραμα σε μία περίοδο, μάλιστα, που η τουρκική οικονομία δέχεται το ένα πλήγμα μετά το άλλο.

Αυτός είναι ο λόγος που ο Ερντογάν έχει υποχρεώσει τον Τουρκοκύπριο ηγέτη Ακιντζί να σκληρύνει τη στάση του στις διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό. Αυτός είναι ο λόγος που ο ίδιος έχει κλιμακώσει τις προκλήσεις στο Αιγαίο. Αυτή τη σκοπιμότητα εξυπηρετεί η επικοινωνιακή καταιγίδα που ενορχηστρώνει το επιτελείο του με προσεγγίσεις τουρκικών ακταιωρών στα Ίμια, με κυνηγητό σκαφών του Λιμενικού και της τουρκικής Ακτοφυλακής, με υπερπτήσεις μαχητικών πάνω από ελληνικές νησίδες, με τη ρίψη βολών εντός των ελληνικών χωρών υδάτων και με τη δέσμευση μεγάλων περιοχών του βόρειου Αιγαίου για την πραγματοποίηση υδρογραφικών και ωκεανογραφικών ερευνών από το σκάφος “Τσεσμέ” και με την αμφισβήτηση της ελληνικής αρμοδιότητας στον τομέα της έρευνας και διάσωσης.

Μία ορθολογική εκτίμηση των δεδομένων οδηγεί στο συμπέρασμα ότι οι νεοοθωμανοί δεν έχουν την πολυτέλεια να προκαλέσουν μία σύγκρουση με την Ελλάδα. Δεν είναι μόνο η όχι αποτελεσματική στρατιωτική εμπλοκή τους στη Συρία. Είναι και άλλοι λόγοι που λειτουργούν απαγορευτικά:
  • Πρώτον, επειδή κατά γενική ομολογία το συνεχιζόμενο κύμα εκκαθαρίσεων στις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις έχει πλήξει καίρια όχι μόνο το ηθικό, αλλά και το αξιόμαχό τους.
  • Δεύτερον, επειδή ο Ερντογάν δεν θεωρεί πως η εκκαθάριση έχει ολοκληρωθεί και γι’ αυτό συνεχίζει να μην εμπιστεύεται ακόμα και τους αξιωματικούς που ο ίδιος έχει ορίσει σε ηγετικές θέσεις. Επειδή σε περίπτωση πολεμικής εμπλοκής με την Ελλάδα οι στρατηγοί εκ των πραγμάτων θα αποκτήσουν μεγάλα περιθώρια αυτονομίας κινήσεων, φοβάται ότι μπορούν να τα χρησιμοποιήσουν για να τον ανατρέψουν.
  • Τρίτον, επειδή οι Τούρκοι είναι βαθύτατα διχασμένοι σε υποστηρικτές και εχθρούς του Ερντογάν.
  • Τέταρτον, επειδή σε περίπτωση ελληνοτουρκικής σύρραξης εκ των πραγμάτων θα διευρυνθούν τα περιθώρια της αντάρτικης δράσης του PKK, αλλά και τα περιθώρια για τρομοκρατικές επιθέσεις των τζιχαντιστών.
  • Πέμπτον, επειδή η εικόνα και τα διπλωματικά ερείσματα της Τουρκίας στη Δύση είναι στο χειρότερο σημείο εδώ και δεκαετίες, ενώ και η ρωσοτουρκική προσέγγιση έχει αρχίσει να μπάζει νερά.
Για όλους αυτούς τους λόγους, το σενάριο πρόκλησης ελληνοτουρκικής σύρραξης δεν είναι στην ατζέντα του Τούρκου προέδρου. Το γεγονός αυτό, ωστόσο, δεν τον εμποδίζει να χρησιμοποιεί την απειλή χρήσης στρατιωτικής βίας ως πολιτικό όπλο, όπως έκαναν και οι κεμαλικοί προκάτοχοί του. Όπως προαναφέραμε, άλλωστε, είναι κοινή η πεποίθηση στην Άγκυρα πως το ελληνικό πολιτικό σύστημα είναι απρόθυμο και ανίκανο να αντιδράσει δυναμικά. Αυτό γενικά δεν είναι λάθος, αλλά, όπως πάντα, έτσι και εδώ υπάρχουν όρια.

Το πρόβλημα θα προκύψει εάν ο Ερντογάν παραβιάσει τις κόκκινες γραμμές, παρασυρόμενος αφενός από την αλαζονεία του, αφετέρου από την ανάγκη του για εύκολη νίκη. Υπάρχει και ένας τρίτος λόγος που τον ωθεί προς αυτή την κατεύθυνση. Έχοντας νοοτροπία σουλτάνου εξέλαβε την απόφαση του Αρείου Πάγου για τους οκτώ Τούρκους αξιωματικούς που έχουν ζητήσει άσυλο ως προσβολή προς την Τουρκία και προς το πρόσωπό του.

Η Άγκυρα έστειλε και νέο φάκελο, αλλά το πρόβλημα προσλαμβάνει ευρύτερες διαστάσεις λόγω της αίτησης για άσυλο που υπέβαλαν αυτές τις ημέρες δύο Τούρκοι καταδρομείς που εισήλθαν παρανόμως στην Ελλάδα από τον Έβρο. Όλα δείχνουν, μάλιστα, πως ανήκουν στην ομάδα που επιχείρησε να σκοτώσει τον Ερντογάν το βράδυ του πραξικοπήματος στη Μαρμαρίδα, γεγονός που περιπλέκει την κατάσταση.

Ας σημειωθεί ότι αν και για προφανείς λόγους η εξαιρετικά ευαίσθητη αυτή πληροφορία έπρεπε να παραμείνει απόρρητη για να δώσει περιθώρια κινήσεων στην ελληνική κυβέρνηση, μόλις το αίτημα των δύο για παροχή ασύλου έφθασε στην αρμόδια Υπηρεσία Ασύλου η πληροφορία διέρρευσε με αποτέλεσμα η Αθήνα να έχει περιέλθει τώρα σε δύσκολη θέση. Η θέση της κυβέρνησης πως δεν θα επιτρέψει τη μετατροπή της Ελλάδας σε πεδίο αντιπαράθεσης των γκιουλενιστών με τις τουρκικές αρχές δεν λύνει το πρόβλημα. Η υπόθεση αρχίζει να προσλαμβάνει και άμεσα προσωπικό χαρακτήρα, γεγονός που δεν διευκολύνει ορθολογικούς χειρισμούς από την πλευρά του Ερντογάν.

Η κλιμάκωση και ο πολλαπλασιασμός των τουρκικών προκλήσεων στον αέρα και στη θάλασσα εμπεριέχει και έναν πρόσθετο κίνδυνο. Σύμφωνα με πηγή της Πολεμικής Αεροπορίας, οι Έλληνες πιλότοι διαπιστώνουν τους τελευταίους μήνες στις εικονικές αερομαχίες πως απέναντί τους συνήθως δεν έχουν έμπειρους αντιπάλους, αλλά νέους που επιδεικνύουν μεγάλη νευρικότητα και δεν φαίνονται ικανοί να διαχειρισθούν τις έτσι κι αλλιώς δύσκολες καταστάσεις. Αυτό πρακτικά σημαίνει πως οι πιθανότητες να προκύψει ένα θερμό επεισόδιο έχουν αυξηθεί πολύ. Και ένα θερμό επεισόδιο δεν είναι δεδομένο πως πάντα μπορεί να ελεγχθεί.

Πηγή "Ποιότητα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο Υπουργός εξωτερικών της Τουρκίας στέλνει νέα απάντηση στην Αθήνα και στον υπουργό Εξωτερικών, Νίκο Κοτζιά σχετικά με τις εξελίξεις στα ελληνοτουρκικά.
«Εκείνοι γνωρίζουν πολύ καλά το τι μπορεί να πράξει ο Τούρκος στρατιώτης όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή. Το γνωρίζει πολύ καλά (η ελληνική) κυβέρνηση. Να το εξηγήσουν σε εκείνο το κακομαθημένο παιδί».
Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών προέβη στη συγκεκριμένη αναφορά μετά τις ερωτήσεις δημοσιογράφων για τις πρωϊνές δηλώσεις του Έλληνα υπουργού Άμυνας κ. Πάνου Καμμένου.

Ο κ. Τσαβούσογλου δηλώνει ότι η Ελλάδα πραγματοποιεί νέες «προκλητικές» κινήσεις στα ελληνοτουρκικά με βάση την θεωρία ότι η θέση της Τουρκίας έχει επιδεινωθεί σε πολλά πεδία μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα. Ο ίδιος διαψεύδει αυτή την θεωρία.

Ο κ. Τσαβούσογλου δηλώνει ότι οι λαοί των δυο χωρών έχουν πολλά κοινά χαρακτηριστικά και ότι «η Ελλάδα έχει την υποχρέωση να εμποδίσει ένα κακομαθημένο παιδί να επισκιάσει όλα αυτά».

Ο κ. Τσαβούσογλου δηλώνει ακόμη τα εξής: «Δεν θα ανταγωνιστούμε μια τέτοια νοοτροπία. Δεν χρειάζεται να κάνουμε επίδειξη δύναμης σε αυτούς».

Αναλυτικά οι δηλώσεις του Τούρκου ΥΠΕΞ στην Ένωση Συντακτών της Αττάλειας σύμφωνα με τη Hurriyet:
«Αποδίδουμε σημασία στις σχέσεις μας με την Ελλάδα. Σε διάφορα θέματα, στο θέμα των νησιών του Αιγαίου, στο θέμα της υφαλοκρηπίδας, στο θέμα των πτήσεων κτλ … Έχουμε διαφορετικές θεωρήσεις σε αυτά τα θέματα. Αλλά υπάρχουν κάποιοι μηχανισμοί σχετικά με αυτά τα θέματα, έχουμε τις διερευνητικές συνομιλίες. Αυτοί οι μηχανισμοί υπάρχουν για τη μείωση της έντασης. Είστε εταίρος σε αυτό το συνασπισμό, αλλά κάνετε διαρκώς βήματα για την ακύρωσή του, με δηλώσεις, με προκλήσεις. Μέχρι πού μπορεί να φθάσει η ανοχή; Υπάρχουν κάποια όρια. Εμείς, εντάξει, δείχνουμε ωριμότητα. Για το λόγο αυτό, κάποια πράγματα, δεν επιθυμώ να τα πω, ας μείνουν μεταξύ μας. Ουσιαστικά, ανησυχούμε για έναν Υπουργό αυτής της κυβέρνησης που κάνει σαν κακομαθημένο παιδί.
Είναι το κακομαθημένο παιδί της Ευρώπης, το κακομαθημένο παιδί του συνασπισμού…Αλλά τι να κάνουμε; Είναι δουλειά μας να παίζουμε μαζί του; Η Ελλάδα και η Τουρκία είναι δύο γειτονικές χώρες, αυτό δεν μπορούμε να το αλλάξουμε. Και υπάρχουν προβλήματα. Και δείχνουμε θέληση για την επίλυσή τους. 
Στην ιστορία υπήρξαν πόλεμοι. Δόθηκε αγώνας για την ανεξαρτησία. Αλλά τα τελευταία χρόνια, ανάμεσα στους λαούς μας, πραγματοποιήθηκαν προσπάθειες προσέγγισης. Ο λαός μας επισκέπτεται την Ελλάδα. Τα ελληνικά νησιά. Οι Έλληνες έρχονται στην Τουρκία. Ουσιαστικά, όπως βλέπουμε ότι μοιάζουμε. Η Ελλάδα όμως θα έπρεπε να μην επιτρέπει σε ένα κακομαθημένο παιδί να τα επισκιάζει όλα αυτά. Εμείς δε θα έρθουμε σε αντιπαράθεση με μια τέτοια νοοτροπία. Δε θα μπούμε σε μια κατάσταση επίδειξης δύναμης. Ο τουρκικός στρατός γνωρίζει καλύτερα τι πρέπει να κάνει, όταν σημάνει η ώρα. Το γνωρίζει καλύτερα η κυβέρνηση. Ας εξηγήσουν σε αυτό το κακομαθημένο… Ας μην δυσκολεύουν την υπομονή μας».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Θεόδωρος Καρυώτης

Οι Ηνωμένες Πολιτείες, όταν άρχισε η Τρίτη Διάσκεψη του ΟΗΕ για το Δίκαιο τη Θάλασσας, στις αρχές της δεκαετίας του 1970, αποφάσισαν να ασχοληθούν με την δημιουργία του νέου Συντάγματος των Θαλασσών και των Ωκεανών αφού το νερό καλύπτει το 71% του πλανήτη Γη. Έτσι άρχισαν να μελετούν όχι μόνο τις επιπτώσεις για την Αμερική αλλά και για άλλα παράκτια κράτη.

Έτσι, το 1974 η CIA εκπόνησε μελέτες για την τότε Σοβιετική Ένωση, την Μεγάλη Βρετανία, την Ρουμανία, την Αργεντινή, την Κίνα, την Ταϊλάνδη, και την Ελλάδα. Δεν έπεσε στην αντίληψή μου κάποια μελέτη για την Τουρκία ή την Κύπρο.

Η απόρρητη μελέτη για την Ελλάδα συντάχθηκε τον Απρίλιο του 1974, έφερε τον τίτλο «Law of the Sea Country Study – Greece” και αποχαρακτηρίστηκε το 2001. Η έκθεση ασχολείται με τις γενικές θέσεις της ελληνικής κυβέρνησης (περίοδος χούντας), που αφορούσαν το Καθεστώς των Νήσων, τα Όρια της Αιγιαλίτιδας Ζώνης, τα Στενά Διεθνούς Ναυσιπλοΐας, το Αρχιπέλαγος, και την υφαλοκρηπίδα. Δεν υπάρχει καμία αναφορά στην ΑΟΖ , γιατί το θέμα αυτό δεν είχε ακόμα συζητηθεί στη Διάσκεψη.

Η έκθεση, στην αρχή, ασχολείται με γενικά θέματα αναφέροντας ότι δεν υπάρχει καμία περιοχή της Ελλάδας που να απέχει περισσότερα από 50 μίλια από την θάλασσα. Η τοπογραφία του βυθού του Ιονίου Πελάγους είναι πιο βαθιά αλλά και πιο κανονική από του Αιγαίου Πελάγους. Το βάθος σε απόσταση 6 ν.μ. από την ακτή δεν ξεπερνά τα 360 μέτρα. Η βόρεια πλευρά του Ιονίου έχει βάθος από 720 μέχρι 1260 μέτρα, ενώ η νοτιοδυτική πλευρά φτάνει, σε ορισμένα σημεία, σε βάθος 3,600 μέτρων.

Το Αιγαίο Πέλαγος έχει έναν ακανόνιστο βυθό στα περισσότερα σημεία γύρω στα 180 μέτρα. Διαθέτει τρεις μεγάλες λεκάνες, την περιοχή βόρεια της Κρήτης με βάθος 1,800 μέτρα, την περιοχή του Θερμαϊκού Κόλπου και την περιοχή ανάμεσα στην Τήνο και την Σάμο που φτάνει σε βάθος 3,600 μέτρων. Ακολουθεί μια αναφορά στους ορυκτούς πόρους επισημαινοντας ότι από το 1968 δόθηκαν άδειες για έρευνες σε μια δωδεκάδα εταιριών και η πρώτη ανακάλυψη έγινε έξω από την Θάσο με τις τότε εκτιμήσεις για αποθέματα πετρελαίου 2,5 εκατ. τόνων και φυσικού αερίου 50 εκατ. κυβικών ποδιών.

Για την αλιεία αναφέρουν ότι οι Έλληνες δεν έχουν δείξει την κατάλληλη φροντίδα και εισάγουν το ένα τέταρτο της ζήτησης από εισαγωγές. Η υπερεκμετάλλευση έχει δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα στον κλάδο και η πτώση της παραγωγής έχει αναγκάσει τους Έλληνες αλιείς να στραφούν για αλιεύματα στον κεντρικό και βόρειο Ατλαντικό. Η Ελλάδα δεν δείχνει κανένα ενδιαφέρον για άλλα μεταλλεύματα, που μπορεί να υπάρχουν στους βυθούς των θαλασσών της αλλά δείχνει μεγάλο ενδιαφέρον για την προστασία των εναλίων αρχαιολογικών θησαυρών της.

Αναφερόμενοι στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό οι αναλυτές της CIA είχαν την γνώμη ότι διέθετε τον μικρότερο στόλο από όλα τα κράτη του ΝΑΤΟ και ήταν προσανατολισμένο στην προστασία της ηπειρωτικής χώρας. Κάνουν, επίσης, μνεία στα αμερικανικά αντιτορπιλικά, που είχαν χρησιμοποιηθεί στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, και τότε είχαν δοθεί στην Ελλάδα με αποτέλεσμα το ελληνικό ναυτικό να διαθέτει καλύτερες δυνατότητες για να υπερασπιστεί τις ακτές και καλύτερη επιμελητεία υποστήριξης για την μεταφορά στρατευμάτων ανάμεσα στην ηπειρωτική χώρα και στα νησιά. Το Πολεμικό Ναυτικό της Ελλάδας είχε αναπτύξει μια καλή συνεργασία με το ιταλικό ναυτικό αλλά σχεδόν μηδενική συνεργασία με το τουρκικό ναυτικό, που θεωρείται μια δυνητική εχθρική δύναμη.

Για την πολιτική που σκεφτόταν να ακολουθήσει η ελληνική κυβέρνηση, σχετικά με τις συζητήσεις που διεξάγονταν στον ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας, οι αναλυτές της CIA πίστευαν ότι οι δικτάτορες στην Αθήνα δεν είχαν τα προσόντα να ασχοληθούν με θέματα διεθνούς δικαίου.

Στην έκθεση αυτή εκθειάζουν μόνο τον Νομικό Σύμβουλο του Υπουργείου Εξωτερικών κ. Γεώργιο Ζωτιάδη. Βέβαια, ο Ζωτιάδης, τον Απρίλιο του 1973, ήταν της γνώμης ότι η Ελλάδα δεν έπρεπε να υποστηρίξει την δημιουργία ενός συστήματος, στο οποίο τα χωρικά ύδατα θα είχαν το ίδιο μήκος σε όλη την έκταση των ακτών και ιδιαίτερα των ακτών των νήσων. Επρόκειτο για τραγικό λάθος που, αργότερα, διόρθωσε η κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή.

Στην Έκθεση οι Αμερικανοί αναφέρουν ότι ο τότε Υπουργός Εξωτερικών της χούντας του Ιωαννίδη, Σπυρίδων Τετενές είχε προτείνει την ιδέα συνεκμετάλλευσης των υδρογονανθράκων του Αιγαίου με την Τουρκία πέραν των 12 ν.μ. (Εδώ πρέπει να απολογηθώ στους Αμερικανούς διότι πάντα ανέφερα ότι οι πρώτοι διδάξαντες την ιδέα της συνεκμετάλλευσης ήταν οι ΗΠΑ).

Καστελόριζο

Τέλος, μια άλλη έκθεση της CIA, τον Αύγουστο του 1964 με τίτλο:
CASTELLORIZO (KASTELLORIZON) ISLAND
(Turkish-Meis; Italian-Castelrosso; French-Chateau-Rouge)
δεν αμφισβητεί καθόλου την ελληνικότητα του νησιού επισημαίνοντας ότι κατοικείται από Έλληνες για εκατοντάδες χρόνια και ότι παραχωρήθηκε στην Ελλάδα από την Ιταλία το 1947.

Αναφέρει, επίσης, ότι αποτελεί ένα σύμπλεγμα νήσων με τον Άγιο Γεώργιο, το Μαράθι, την Υψηλή (Στρογγυλό) και τα βράχια Βουτζάκι). Το Καστελόριζο απέχει 1,25 ν.μ. από τις τουρκικές ακτές, 72 ν.μ. από την Ρόδο και 150 ν.μ. από την Κύπρο. Οι νησίδες ανάμεσα στην Στρογγύλη και τις τουρκικές ακτές ανήκουν στην Τουρκία. Στη συνέχεια, η έκθεση περιγράφει την ιστορία του νησιού, τον πληθυσμό, την οικονομία του, τις τηλεπικοινωνίες, τα μεταφορικά μέσα και καταλήγει με αυτόν τον απίστευτο επίλογο:
«Μια παράδοση του Καστελόριζου στην Τουρκία από την Ελλάδα δεν μπορεί να θεωρηθεί γενναιόδωρη. Το νησί είναι γενικά άγονο, δεν έχει καμία γεωργική ή βιομηχανική μονάδα και υποστηρίζει έναν φθίνοντα πληθυσμό. Προσφέρει μόνο ένα προστατευμένο μικρό λιμάνι αλλά δεν είναι εξοπλισμένο με ναυτικές επιδιορθώσεις, αποθήκες ή διευκολύνσεις ανεφοδιασμού. Το Καστελόριζο δεν είναι κατάλληλο για την δημιουργία αεροδρομίου».
Ο Ρεξ Τίλλερσον και η επερχόμενη βαθιά ελληνοτουρκική ρήξη

Ξαφνικά τα σύννεφα στο Αιγαίο Αρχιπέλαγος έχουν ένα βαθύ μαύρο χρώμα. Ο σουλτάνος Ταγίπ Ερντογάν αρχίζει να αντιλαμβάνεται ότι η καρέκλα του έχει αρχίσει να τρίζει επικίνδυνα και προετοιμάζεται να παίξει το τελευταίο του χαρτί για την επιβίωσή του. Γι’ αυτό παίζει με την φωτιά παριστάνοντας τον φίλο του Πούτιν και θέλει να προμηθευτεί τα πιο σύγχρονα ρωσικά αντιαεροπορικά S-400, χωρίς να υπολογίζει τις αμερικανικές αντιδράσεις. Κανείς δεν γνωρίζει στην Ουάσιγκτον τι σκέπτεται, εάν σκέπτεται, ο Ντόναλντ Τραμπ για τον Τούρκο Σουλτάνο, μια και όλοι γνωρίζουν ότι αντιπαθεί ιδιαίτερα τους ισλαμιστές. Έτσι η μοναδική διέξοδος για τον ΅Ερντογάν δεν είναι τίποτε άλλο από το να παγιδεύσει τις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις σε μια κίνηση που θα έχει σαν αποτέλεσμα ακόμα και μια σύντομη σύγκρουση.

Οι Αμερικανοί γνωρίζουν ότι οι Τούρκοι θέλουν θάλασσα και όχι νησιά, αλλά για να αποκτήσουν θάλασσα πρέπει να έχουν νησιά. Για αυτό το λόγο εποφθαλμιούν το Καστελόριζο και δυο νησιά στο βόρειο Αιγαίο. Βάσει του UNCLOS το ποσοστό που δικαιούται η Τουρκία σε ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα είναι 7,5% της συνολικής έκτασης του Αιγαίου, όπως δείχνει ο παρακάτω χάρτης.

ΧΑΡΤΗΣ ΤΗΣ ΑΟΖ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ


Αυτό τον εφιαλτικό χάρτη βλέπει ο Ταγίπ Ερντογάν και αντιλαμβάνεται ότι δεν τον συμφέρει να προσφύγει στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης και προτιμά να μας παγιδεύσει.

Όπως, πρόσφατα, έγραψε ο Μιχάλης Ιγνατίου:
«Είναι, λοιπόν, πιθανή μία ελληνοτουρκική σύγκρουση; Η απάντηση αβίαστα είναι θετική καταφατική, και όπως πάντα δεν είναι η Ελλάδα αυτή που θα την προκαλέσει. Η Τουρκία του ευρισκόμενου σε εξαιρετικά δύσκολη θέση Ταγίπ Ερντογάν, είναι απρόβλεπτη όπως και ο ηγέτης της. Δεν μπορούμε να εφησυχάζουμε ούτε να αντιδρούμε εντελώς σπασμωδικά στις προκλήσεις της Τουρκίας. Αντιθέτως, πρέπει επειγόντως να λάβουμε τα μέτρα μας.»
Έτσι, δεν επιτρέπεται πλέον καμία άλλη καθυστέρηση. Πρέπει ο Νίκος Κοτζιάς να επισκεφθεί την Ουάσιγκτον και να συναντήσει τον Ρεξ Τίλλερσον. Ο Έλληνας ΥΠΕΞ κάνει πολλά και δικαιολογημένα ταξίδια τους τελευταίους μήνες, αλλά έπρεπε ήδη να έχει έρθει στην Ουάσιγκτον για να συζητήσει με τον νέο Αμερικανό ομόλογό του. Ο Ρεξ Τίλλερσον είναι ο πιο ικανός υπουργός του Ντόναλντ Τραμπ και ίσως ο μοναδικός από τη νέα κυβέρνηση που γνωρίζει τα θέματα του Δίκαιου της Θάλασσας. Ως Πρόεδρος της EXXONMOBIL υπήρξε άριστος γνώστης της ΑΟΖ και της υφαλοκρηπίδας μια και η εταιρία του είχε αλωνίσει δεκάδες θαλάσσιες περιοχές για να εντοπίσει υδρογονάνθρακες. Η τελευταία ενέργειά του, ως Πρόεδρος της εταιρίας του ήταν να διεκδικήσει η EXXONMOBIL το οικόπεδο 10 της Κυπριακής ΑΟΖ.

Το τελευταίο που θα ήθελε η νέα κυβέρνηση Τραμπ θα ήταν ένα πολύ θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο. Ήδη έχουμε τα πρώτα δείγματα γραφής ότι οι Αμερικανοί που κυβερνούν σήμερα τις ΗΠΑ δεν συμπαθούν και μάλλον αντιπαθούν την σημερινή ελληνική κυβέρνηση. Πρέπει, επιτέλους, να σταματήσουμε να ασχολούμαστε με τα γνωμικά του Τσακαλώτου και να ασχοληθούμε, στα σοβαρά, με την κυβέρνηση Τραμπ. Όπως είπε κάποτε ο πρόεδρος Ρούσβελτ, «we have nothing to fear but fear itself».

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Κουραστική κατάντησε η καταγραφή της ανταλλαγής προσβλητικών χαρακτηρισμών ανάμεσα σε Έλληνες και Τούρκους αξιωματούχους και το μέγα ερώτημα πλέον είναι πως είναι δυνατόν να σταματήσει αυτός ο κατήφορος των διμερών σχέσεων. Το ερώτημα δεν τίθεται καν επί τα ουσίας, υπό την έννοια ότι δεν προκύπτει, δεν μαθαίνουμε κάτι καινούργιο, δεν ανακαλύπτουμε ξαφνικά αυτές τις απόψεις της Άγκυρας, αφού ποτέ δεν άλλαξαν.

Το συμπέρασμα μάλλον είναι ότι εάν κανείς Έλληνας πολιτικός τολμήσει και πάει να μιλήσει ξανά με κάποιον Τούρκο αξιωματούχο και αρχίσει να χαριεντίζεται όπως κάνουν όλοι, δίχως εξαιρέσεις, θα γνωρίζουμε εξ ορισμού είτε ότι μας δουλεύει, είτε είναι αφελής και μειωμένου καταλογισμού.

Διότι όταν πολλοί γράφαμε ότι η διπλωματία είτε του ζεϊμπέκικου είτε της κουμπαριάς, είτε ακόμα και αυτή καθαυτή η σεισμική, έχει αποδειχθεί ότι πέραν της κινητοποίησης ανθρώπινων αισθημάτων σε επίπεδων κοινωνιών, που είναι φυσιολογικό, δεν προσφέρει τίποτα απολύτως, καθόσον δεν πρόκειται να αλλάξει την ουσία των θέσεων της Τουρκίας που διεκδικεί τα πάντα συνεχώς, χαρακτηριζόμασταν ως εθνικιστές και πολεμοχαρείς.

Έπρεπε φαίνεται να περιμένουμε την οικονομική κρίση να διαλύσει τα πάντα και μια παγκόσμια γεωπολιτική συγκυρία που ορθώνει νέα προβλήματα στην ήδη ταραγμένη περιοχή μας, για να τα διαπιστώσουμε, αλλάζοντας ξαφνικά τη στάση μας, το οποίο δεν είναι απαραιτήτως κακό.

Απλά η εμπειρία των Ιμίων όπου ο καθένας έκανε του κεφαλιού του, μας νομιμοποιεί να αναρωτιόμαστε εάν η πολιτική αυτή είναι κυβερνητική συνολικά, έχει υπάρξει η μίνιμουμ συνεννόηση με την αντιπολίτευση και σε τελική ανάλυση υπάρχει συναίσθηση σε όλες τις εθνικές δυνάμεις όλων των δυνητικών σεναρίων, θετικών και αρνητικών που θα μπορούσε να φέρει η επόμενη ημέρα μιας κάθετης κλιμάκωσης στο ελληνοτουρκικό μέτωπο.

Διότι εμείς μόνο στοχοποίηση της μιας πολιτικής πλευράς από την άλλη βλέπουμε. Και αυτή η απουσία καναλιών επικοινωνίας είναι αυτή που μας δημιουργεί μια ανασφάλεια. Έχοντας δει και την περίφημη «διαπραγμάτευση Βαρουφάκη», η οποία ως στρατηγική είχε ορισμένες παραδοχές, κόκκινες γραμμές και σχέδιο για την επόμενη μέρα, ασχέτως εάν το θεωρεί κανείς από ανεπαρκές ως βλακώδες (ξαφνικά κάποιοι θυμήθηκαν τελευταία το δολάριο…), έχουμε λόγους να ανησυχούμε.

Διότι εάν υποτεθεί πως ήταν κεντρική επιλογή αλλά άξαφνα εγκαταλείφθηκε στην πορεία με αποτέλεσμα την πλήρη κατάρρευση των πάντων και την απόλυτη εξάρτηση της Ελλάδας από τα χρήματα που διασφάλιζαν τα Μνημόνια, δίχως την παραμικρή δυνατότητα πραγματικής διαπραγμάτευσης με περιορισμένες και λελογισμένες επιδιώξεις, πώς να μη φοβάσαι ότι και τώρα θα έχεις παρόμοια εξέλιξη;

Και για να καλύψουμε όλες τις πιθανότητες, αν βρεθεί κανείς που θα σας πει ότι έχει λάβει… διαβεβαιώσεις από το εξωτερικό, ούτε να τον πιστέψετε ούτε να μην τον πιστέψετε. Να του θυμίσετε όμως ότι παρόμοια πίστευε και η εθνοσωτήριος, με τα αποτελέσματα να τα υφιστάμεθα ακόμα και σήμερα στην Κύπρο.

Ότι την κρίσιμη στιγμή θα ψάχνουμε να πληροφορηθούμε τι είναι «κανόνες εμπλοκής» για να αναφέρουμε ένα παράδειγμα και δεν θα υποχρεώσουν τις Ένοπλες Δυνάμεις να κάνουν πίσω κακήν κακώς, με αποτέλεσμα να έχουμε εγκαινιάσει εκ νέου μια περίοδο ακραίας αστάθειας και αναθεωρητισμού σε βάρος των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων, στην οποία μάλιστα θα εισέλθουμε με τους δυσμενέστερους όρους. Και μακάρι να ήταν μονάχα αυτό.

Ας ελπίσουμε ότι έχουν οι φύλακες τη γνώση. Στο σημείο που βρισκόμαστε, σημασία δεν έχει αν συμπαθεί κανείς τον Αλέξη, τον Πάνο ή/και τον Κυριάκο, αλλά η χώρα μας να γνωρίζει που και πως βαδίζει. Όταν αυτά τα έχουμε επιλύσει, θα βρούμε σίγουρα χρόνο και να τερματίσουμε τα κοντέρ στα «μπινελίκια» ο ένας με τον άλλον, καθώς το DNA δεν αλλάζει. Όμως, κυρίες και κύριοι, πρωταρχικός στόχος είναι να έχει διασφαλιστεί ότι υπάρχουμε και είμαστε όλοι μας ασφαλείς για να «παίζουμε».

Πηγη Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Κώστα Ράπτη

Αν η πολιτική Obama σκόρπισε το χάος στη Μέση Ανατολή επιμένοντας στην επιδίωξη αντιφατικών στόχων (καταπολέμηση του Ισλαμικού Κράτους αλλά και "αλλαγή καθεστώτος” στη Δαμασκό, με αξιοποίηση τζιχαντιστών ανταρτών, χωρίς άμεση αμερικανική στρατιωτική εμπλοκή) η διαφαινόμενη πολιτική Trump φιλοδοξεί να την ξεπεράσει – στρώνοντας το έδαφος για την παράταση και διεύρυνση της αιματοχυσίας.

Για τη νέα αμερικανική κυβέρνηση η συντριβή του Ισλαμικού Κράτους υποτίθεται ότι αποτελούσε πρώτη προτεραιότητα – και κύριο επιχείρημα υπέρ της επαναπροσέγγισης με τη Ρωσία. Όμως οι πολέμιοι μιας τέτοιας επαναπροσέγγισης φαίνεται ότι έχουν ήδη αποκτήσει το πάνω χέρι στη Ουάσιγκτον (όπως δείχνει και η αντικατάσταση του Michael Flynn από τον Η.R. MacMaster στο Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας), ενώ και στη μεσανατολική πολιτική δείχνουν να επικρατούν παραδοσιακές επιλογές.

Η εχθρότητα προς το Ιράν (τρόπον τινά ελάσσονα εταίρο στην διαμορφούμενη ευρασιατική συμμαχία Ρωσίας-Κίνας) αποτελεί ούτως ή άλλως χαρακτηριστικό γνώρισμα της ομάδας Trump και η προσπάθεια συγκρότησης ενός σουνιτικού μετώπου με αντι-ιρανική αιχμή φαίνεται πως έχει ήδη δρομολογηθεί – έστω και αν συνεπάγεται την αξιοποίηση δυνάμεων που έχουν μέχρι πρόσφατα στηρίξει παντοιοτρόπως τον τζιχαντισμό.

Η Τουρκία σαν έτοιμη από καιρό δείχνει ήδη να προσαρμόζεται – αλλάζοντας για άλλη μία φορά τη μεσανατολική πολιτική της.

Άλλωστε, οι αλλεπάλληλες επαφές με Αμερικανούς ιθύνοντες το τελευταίου διάστημα φαίνεται πώς έχουν κατευνάσει τις ανησυχίες της ως προς τις προθέσεις της κυβέρνησης Trump. Όλα τα άλλα (η φιλολογία για στροφή της Τουρκίας στο Σύμφωνο της Σαγκάης, οι απειλές για εκδίωξη των αμερικανικών δυνάμεων από τη βάση του Ιντσιρλίκ, η απαίτηση έκδοσης του Fethullah Gulen) δεν ήταν παρά τρόποι να διεκδικηθεί η αμερικανική εύνοια – που επί Obama είχε διασαλευθεί.

Σχεδόν ταυτόχρονα με την τηλεφωνική επικοινωνία του Αμερικανού προέδρου με τον Τούρκο ομόλογό του στις 7 Φεβρουαρίου, ο νέος διευθυντής της CIA Mike Pompeo πραγματοποίησε στην Άγκυρα το πρώτο του ταξίδι εκτός συνόρων, ενώ κατόπιν ο Τούρκος υπουργός Άμυνας Fikri Işik είχε την ευκαιρία να συναντήσει τον επικεφαλής του Πενταγώνου Jim Mattis στο περιθώριο της συνόδου του ΝΑΤΟ και την επομένη ο επικεφαλής του αμερικανικού Γενικού Επιτελείου στρατηγός Joe Dunford είχε συνεργασία με τον ομόλογό του Hulusi Akar στη βάση του Ιντσιρλίκ. Δύο μέρες αργότερα ο πρωθυπουργός της Τουρκίας Binali Yıldırım αλλά και ο αρχηγός των μυστικών υπηρεσιών Hakan Fidan είχαν επαφές με τον αντιπρόεδρο των ΗΠΑ Mike Pence, με την ευκαιρία της Διάσκεψης Ασφαλείας του Μονάχου.

Όμως η πιο ενδιαφέρουσα συνάντηση ήταν και η πιο ασυνήθιστη: ο Ρεπουμπλικάνος επικεφαλής της Επιτροπής Ενόπλων Δυνάμεων της Γερουσίας των ΗΠΑ και άλλοτε διεκδικητής της προεδρίας John McCain (κάθε άλλο παρά φίλος του Trump) επισκέφθηκε την Άγκυρα προερχόμενος από το Κομπάνι (την πόλη σύμβολο του αγώνα των Κούρδων της βόρειας Συρίας) και κατευθυνόμενος προς τη Σαουδική Αραβία.

Μπορεί κανείς να υποθέσει ότι η αμερικανική πλευρά μεσολαβεί για μία κατανομή ρόλων στο πλαίσιο της οποίας, χωρίς να εγκαταλειφθούν οι αξιόπιστοι Κούρδοι σύμμαχοι του PYD, θα κατευνασθούν οι ανησυχίες της Τουρκίας και θα αξιοποιηθεί ο τουρκικός στρατός στην σχεδιαζόμενη επιχείρηση ανακατάληψης της Ράκκα, οιονεί πρωτεύουσας του Ισλαμικού Κράτους.

Πρόκειται άλλωστε για μία συγκυρία κατά την οποία γίνεται λόγος για ενίσχυση της αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας στις κουρδοκρατούμενες περιοχές τις βορειοανατολικής Συρίας και παράλληλα σφίγγει ο κλοιός γύρω από τους τζιχαντιστές: οι δυνάμεις του PYD προωθήθηκαν κόβοντας την επικοινωνία μεταξύ Ράκκα και Ντέιρ Εζζόρ, ο συριακός κυβερνητικός στρατός κινείται με ρωσική στήριξη προς ανατολάς και παράλληλα ετοιμάζεται να ανακαταλάβει την Παλμύρα, ενώ και στο Ιράκ οι κυβερνητικές δυνάμεις εντείνουν την πολιορκία της Μοσούλης, καταλαμβάνοντας το αεροδρόμιό της.

Είναι σε αυτό το πλαίσιο που η Τουρκία ανακοίνωσε ότι ελέγχει εντέλει την στρατηγικής σημασίας πόλη al-Bab που πολιορκούσε επί τετράμηνο στο πλαίσιο της επιχείρησης "Ασπίδα του Ευφράτη” στη συριακή επικράτεια. Κατά το πρακτορείο al-Masdar, η πόλη παραδόθηκε κατόπιν συμφωνίας που επέτρεψε στους 5.000 τζιχαντιστές υπερασπιστές της να αποχωρήσουν. Τερματίζεται έτσι η ταπεινωτική καθήλωση των τουρκικών δυνάμεων στις πύλες της al-Bab και ανοίγει ο δρόμος για την αξιοποίησή τους στην πορεία προς τη Ράκκα. Άλλωστε στα τέλη του μηνός λήγει η προθεσμία του Trump προς τους Αμερικανούς επιτελείς για την εκπόνηση συνολικού σχεδίου για την καταπολέμηση του Ισλαμικού Κράτους.

Η σύμπραξη αμερικανικών, τουρκικών, αλλά και σαουδαραβικών δυνάμεων σε μία τέτοια επιχείρηση θα ήταν ένας τρόπος για να διατηρηθεί (όχι χάρη στους τζιχαντιστές αυτή τη φορά, αλλά εις βάρος τους) το "κεκτημένο” της διαίρεσης του συριακού εδάφους, η οποία διακόπτει την συνέχεια Ιράν-Ιράκ-Συρίας-Χεζμπολάχ και απώτερα περιπλέκει τα κινεζικά σχέδια για τον νέο "δρόμο του μεταξιού”.

Για την Τουρκία, ειδικότερα, η επαρκής συμμετοχή αμερικανικών δυνάμεων θα αποτελούσε προφύλαξη απέναντι σε ενδεχόμενα ρωσικά πλήγματα προς υπεράσπιση της εθνικής κυριαρχίας της Δαμασκού και θα μετρίαζε τις κουρδικές φιλοδοξίες.

Ο ίδιος ο Erdogan πραγματοποίησε περιοδεία στις μοναρχίες του Περσικού Κόλπου, στο πλαίσιο της οποίας υπέγραψε αμυντική συμφωνία με τη Σαουδική Αραβία. Κυρίως, όμως, εγκαινίασε πόλεμο δηλώσεων με το Ιράν, κατηγορώντας τον "περσικό εθνικισμό” ότι επιδιώκει τον διαμελισμό του Ιράκ και της Συρίας.

Η ειρωνεία του πράγματος είναι ότι Τουρκία, Ρωσία και Ιράν εξακολουθούν να αποτελούν συναναδόχους της "διαδικασίας της Αστάνα” για το διάλογο συριακής κυβέρνησης και αντιπολίτευσης. Όμως το ρωσο-τουρκικό φλερτ που προέκυψε αιφνιδίως το περασμένο καλοκαίρι, μετά από έξι μήνες αβυσσαλέας ψυχρότητας λόγω της κατάρριψης του Suhoi-24 τον Νοέμβριο 2015, πιθανότατα δεν έχει μέλλον. Άλλωστε, το γεγονός ότι η Ρωσία ουδέποτε διέκοψε τις σχέσεις της με το PYD, καταγράφηκε αρμοδίως – πόσω μάλλον το "ατύχημα” της ρωσικής αεροπορικής επιδρομής από την οποία σκοτώθηκαν 3 Τούρκοι στρατιώτες στα περίχωρα της al-Bab.

Πηγή Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Κι εκεί που κάθεσαι και σπαταλάς φαιά ουσία για να σκέφτεσαι αν υπάρχει κάτι που η χώρα σου δεν κάνει σωστά, έρχεται αυτός ο ανεκδιήγητος τύπος με τη μύτη που θυμίζει μπουγατσομάχαιρο Θεσσαλονίκης και τραγουδούσε κάποτε στην Αττάλεια με τους ομολόγους του «we are the world», να κάνει νέες δηλώσεις με τις οποίες σε κάνει να σκέφτεσαι μήπως πράγματι δεν καταλαβαίνει που του καταλογίζει ο Κοτζιάς.

Όταν οι ίδιοι πυροβόλησαν και σκότωσαν τον Ελληνοκύπριο που πήγε να πάρει τη σημαία τους στα κατεχόμενα και σε κάθε ευκαιρία απειλούν Θεούς και δαίμονες θυμίζοντας τη μεγάλη και ένδοξη Τουρκία (καλό είναι αυτό, η ψυχαγωγία είναι ενίοτε χρήσιμη), τι τον κάνει να αμφισβητεί το δικαίωμα, ή μάλλον την υποχρέωση των Ελλήνων, σύμφωνα πάντα με τη δική τους λογική, να μη φύγει ζωντανός όποιος Τούρκος που θα ανέβει σε ελληνικό έδαφος για να παραστήσει ότι ασκεί κυριαρχία;

Ο «κακομαθημένος της κυβέρνησης» Πάνος Καμμένος του φταίει, που του λέει να σε δω πως θα φύγεις άμα ανέβεις, ή το κακό του το κεφάλι; Μετά, ασφαλώς είναι η σειρά τους. Δε διαφωνούμε! Τότε θα έχει έρθει η ώρα να μας δείξει ο πολύς Μεβλούτ «τι μπορεί να κάνει ο τουρκικός στρατός» και δεν δοκιμάζει κανείς την υπομονή του.

Δεν θα του απαντήσουμε «το βλέπουμε», σε ένα άλλο μέτωπο, διότι δεν θέλουμε να τον ξυπνήσουμε από τον λήθαργό του. Δεν μας συμφέρει. Αυτό που είναι βέβαιο όμως, είναι πως είτε είναι βλαξ είτε θέλει φασαρία και στα δυτικά, δεν του φτάνει στα νοτιοανατολικά.

Η δράση έχει αντίδραση και θα έπρεπε να θυμάται ότι μια από τις «ιδέες» που είχαν πέσει στο τραπέζι τότε με τα Ίμια, ήταν η εξαφάνιση των δυο βραχονησίδων από τον χάρτη, μαζί με τους νταήδες πάνω. Μη μας πει ότι δεν καταλαβαίνει πόσο εύκολο είναι αυτό;

Και κάτι τελευταίο: Επειδή βαρεθήκαμε να ακούμε τις βαθυστόχαστες αναλύσεις που συμπεραίνουν ότι η κλιμάκωση δεν έχει καμία σχέση με το εσωτερικό της Τουρκίας και την προεκλογική περίοδο, αλλά πρόκειται για επιδίωξη παγίων στόχων, διότι τα ζητήματα του Αιγαίου δεν παίζουν ψηλά στην ειδησεογραφία στην Τουρκία και πως όποιος τολμήσει να πει κάτι διαφορετικό δεν ξέρει τι λέει, θα τους προτείναμε να το δουν το θέμα λίγο πιο… ολιστικά.

Αρχικά, αφού ηρεμήσουν και πάψουν να κάνουν τους ξερόλες γιατί από τέτοιους πήξαμε, θα πρέπει να κατανοήσουν, επιτέλους, ότι το να προσθέτεις και μια δυνητική εσωτερική διάσταση στην ερμηνεία, δε σημαίνει ότι το κάνεις διότι κατ’ ανάγκη επιθυμείς να απαξιώσεις την άλλη που κάνει λόγο για πάγιες τουρκικές διεκδικήσεις. Ας ξεκολλήσουν αν δεν τους πειράζει, διότι θα έπρεπε να αντιλαμβάνονται ότι υπάρχουν μεν δυο βασικές ερμηνείες, αλλά υπάρχουν πολλά επιμέρους ερμηνευτικά της τουρκικής συμπεριφοράς σενάρια.

Όσο αφορά την εσωτερική διάσταση και τη χαλαρή αντιμετώπιση από τα τουρκικά ΜΜΕ, ας θυμούνται, πως όταν μια ενέργεια θα «έβγαζε μάτι» ότι έχει συγκεκριμένο στόχο, τότε θα μπορούσε να φέρει και τα αντίθετα αποτελέσματα διότι απλά στο τέλος θα κατέληγε να μην έπειθε κανέναν, πολλώ δε μάλλον την ομάδα των Τούρκων εθνικιστών, διότι αυτοί είναι ο στόχος.

Άρα, ακόμα και το ότι κρατιέται τόσο χαμηλό προφίλ στην εσωτερική ειδησεογραφία, απλά να επιδιώκει να περάσει το κατάλληλο μήνυμα στον Τούρκο ψηφοφόρο «χαλαρά», για να είναι αποτελεσματικό και να μην προκληθεί πολιτική κλοτσοπατινάδα. Και μάλιστα ίσως να περάσει εμμέσως και το μήνυμα, ότι οι πλειοδοτούντες της αντιπολίτευσης του CHP είναι «ανεύθυνοι και επικίνδυνοι»… άρα το πρόβλημα λύνεται με τον πεφωτισμένο Ερντογάν που ξέρει πόσο να πιέσει και πότε, χωρίς ανόητες υπερβολές και συνενώνει δυο χαρακτηριστικά της «τουρκικής ψυχής», τη φιλοπατρία (βλ. επεκτατικός εθνικισμός) και το Ισλάμ.

Το επιχείρημα εδώ είναι, ότι το να συμπεραίνεις πως δεν υπάρχει εσωτερική διάσταση στην όξυνση που παρατηρείται στα ελληνοτουρκικά επειδή το θέμα δεν παίζει ψηλά στην ειδησεογραφία, είναι απλώς αυθαίρετο, την εποχή της επιτηδευμένης και στοχευμένης επικοινωνίας.

Στο πίσω μέρος του μυαλού μας θα πρέπει βέβαια να έχουμε και την πιο απλή ερμηνεία, ότι ο Τούρκος είναι απλά ο απροσάρμοστος εαυτός του, τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο. Αλλιώς πώς να του πεις του Μεβλούτ, «βούλωσέ το μωαμεθανέ μου μπας και ηρεμήσουμε»; Σου απαντάνε τα δημοσιεύματα, «σήκωσε το γάντι». Και φταίμε εμείς μετά που τον λέμε «κόκορα»…

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η Ένωση Χειμαρριωτών καταγγέλλει τη νέα πρόκληση του Αλβανού πρωθυπουργού Έντι Ράμα ο οποίος δίνει συνέχεια στο σήριαλ που τον έχουμε πλέον συνηθίσει σε πρωταγωνιστικό ρόλο εναντίον της Χειμάρρας και των Ελλήνων κατοίκων της.

Με την απόφαση που έλαβε το Υπουργικό Συμβούλιο της Αλβανίας στην συνεδρίαση της Τρίτης, 22 Φεβρουαρίου, την οποία υπογράφει ο ίδιος ο Έντι Ράμα, διατάσσεται η άμεση απαλλοτρίωση της ακίνητης περιουσίας (σπίτια, επιχειρήσεις, οικόπεδα) των κατοίκων της περιοχής Σπήλαια στο κέντρο της Χειμάρρας, με πρόσχημα το σχέδιο πολεοδομικής ανάπλασης.

Η απόφαση αυτή έρχεται σε συνέχεια της απόφασης κατεδάφισης που είχε κοινοποιηθεί στους κατοίκους από την παρούσα δημοτική αρχή, ανήμερα της Εθνικής Εορτής της 28ης Οκτωβρίου. Σύμφωνα με εκείνη, οι κάτοικοι υποχρεούντο να εγκαταλείψουν τις εστίες τους εντός 5 ημερών, προκειμένου αυτές να κατεδαφιστούν. Η απόφαση είχε ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων από την τοπική κοινωνία, στο πλευρό της οποίας είχαν σταθεί αρμόδια όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το Ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών αλλά ακόμα και ο Αλβανός συνήγορος του πολίτη, με αποτέλεσμα μέχρι και σήμερα να μην έχει εκτελεστεί.

Η νέα απόφαση του Έντι Ράμα με την οποία καλούνται τώρα οι κάτοικοι να παρουσιάσουν τους τίτλους ιδιοκτησίας προκειμένου να αποζημιωθούν, είναι άλλο ένα δείγμα του αήθους σχεδίου που απροκάλυπτα και ολοκληρωτικά, απειλεί με εξόντωση το Ελληνικό στοιχείο της περιοχής. Είναι άλλωστε τοις πάσι γνωστό, ότι σχεδόν κανένας κάτοικος της Χειμάρρας δεν διαθέτει τίτλο ιδιοκτησίας για την περιουσία του, ακριβώς επειδή το Αλβανικό κράτος είναι εκείνο που δεν τους παραχωρεί προκειμένου να μπορούν ευκολότερα οι επιτήδειοι να την σφετερίζονται με απώτερο στόχο βέβαια την αλλοίωση της εθνοτικής σύνθεσης της περιοχής.

Η νέα απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου ξεσκεπάζει επίσης πανηγυρικά και το δήμαρχο Χειμάρρας, Γκέργκι Γκόρο, ο οποίος, απολύτως αυθαίρετα, είχε υπογράψει τις εντολές κατεδάφισης τον περασμένο Οκτώβριο χωρίς να έχει προηγηθεί όπως αποδεικνύεται, η απόφαση αποζημίωσης των κατοίκων/ιδιοκτητών.

Η Ένωση Χειμαρριωτών καταγγέλλει για ακόμη μια φορά το κακοστημένο παιχνίδι του Έντι Ράμα και του υποχείριού του στην περιοχή, Γκέργκι Γκόρο και τους καλεί να αναθεωρήσουν τα αήθη αυτά σχέδιά τους. Συμπαρατασσόμενη δε, με την τοπική κοινωνία, τους καλούμε όλους να συμμετάσχουν στην διαμαρτυρία που θα γίνει στα Τίρανα την Τρίτη 28 Φεβρουαρίου.

Εν’ όψει και των επικείμενων αλβανικών εθνικών εκλογών, ο κ. Ράμα έχει αναγάγει τον Ελληνισμό της Χειμάρρας σε εύκολο στόχο κάθε φορά που θέλει να γίνει αρεστός στο συνεχώς αυξανόμενο εθνικιστικό κομμάτι του πολιτικού του ακροατηρίου. Να υπενθυμίσουμε όμως στον κ. Ράμα (και το υποχείριό του), ότι οι Χειμαρριώτες έτσι όπως δεν δίστασαν το 1945 όταν είπαν «ΟΧΙ» στους προπάτορές του κομμουνιστές, δεν θα μείνουν και σήμερα με σταυρωμένα τα χέρια.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Της Ιωάννας Ηλιάδη

Επίσκεψη στην Αλεξανδρούπολη πραγματοποίησε σήμερα ο αρχηγός των Αμερικανικών ΝΑΤΟϊκών δυνάμεων στην Ευρώπη αντιστράτηγος Μπεν Χότζες, μαζί με τον Αρχηγό ΓΕΣ Αντιστράτηγο Αλκιβιάδη Στεφανή.

Όπως αναφέρει η ιστοσελίδα “Νέα της Θράκης”, οι δυο στρατηγοί επισκέφθηκαν το στρατόπεδο “Κανδηλάπτη” στην Αλεξανδρούπολη, προκειμένου να δουν τον εξομοιωτή αρμάτων μάχης.

Η επίσκεψη κράτησε λίγη ώρα με το επιτελείο των στρατιωτικών να επιστρέφει στη βάση του με ελικόπτερο.

Όπως είναι φυσικό η αιφνιδιαστική επίσκεψη συζητήθηκε ιδιαίτερα στην περιοχή. Το ερώτημα είναι η σκοπιμότητα της επίσκεψης, και εάν πρόκειται η χώρα μας να “πουλήσει” εκπαίδευση σε ΝΑΤΟϊκά στρατεύματα σε αυτόν τον υπερσύγχρονο εξομοιωτή.

Η χώρα μας θα ενδιαφερόταν για την παροχή εκπαίδευσης, με το αντίστοιχο οικονομικό όφελος.

Ο σχεδιασμός για να αξιοποιηθεί ο υπερσύγχρονος εξομοιωτής, είχε ξεκινήσει από την εποχή που ήταν αρχηγός ΓΕΕΘΑ ο Στρατηγός Κωσταράκος. Ο ίδιος μάλιστα, σε δηλώσεις του κατά τη διάρκεια επίσκεψής του στον Έβρο, είχε δηλώσει:
«Κάνουμε μία προσπάθεια να προβάλλουμε το ΚΕΞ, να του δώσουμε διεθνή υπόσταση».

Δείτε τι είχε δηλώσει στις 5 Ιουνίου 2013 ο Στρατηγός Κωσταράκος, για τον εξομοιωτή.


Άλλωστε, ήδη το 2015 στο προκεχωρημένο Σχολείο Υπηρέτησης Αυτοκινούμενου Πυροβόλου PzR-2000, στο χώρο ασκήσεων της 156 Αυτοκινούμενης Μοίρας Μέσου Πυροβολικού, εκπαιδεύτηκαν 32 Αξιωματικοί από το Κατάρ σε θέματα τεχνικής και τακτικής εκπαίδευσης στα Α/Κ πυροβόλα και τα άρματα μάχης.

Η εκπαίδευση διήρκεσε περίπου δυο μήνες καθώς άρχισε στις 2 Σεπτεμβρίου και ολοκληρώθηκε στις 30 Οκτωβρίου 2015.

Το Κέντρο Εξομοιωτών

Το Κέντρο Εξομοιωτών (ΚΕΞ), συγκροτήθηκε τον Οκτώβριο 2006 στην Αλεξανδρούπολη στο Στρατόπεδο «ΚΑΝΔΗΛΑΠΤΗ», με σκοπό την παροχή εκπαίδευσης σε θέματα χειρισμού και τακτικής στα πληρώματα των τεθωρακισμένων, συγκεντρωτικά και από έναν φορέα που θα είναι επιφορτισμένος αποκλειστικά με την εκπαίδευση.

Η αποστολή του ΚΕΞ, είναι η εκπαίδευση πληρωμάτων αρμάτων και η παροχή δεξιοτήτων στη γρήγορη και επιτυχή σκόπευση και βολή, στο συντονισμό του πληρώματος, στην ανάλυση και εφαρμογή των διαφόρων διαταγών στο πεδίο της μάχης, στο χειρισμό του άρματος από οποιαδήποτε θέση, δηλαδή Αρχηγού, Πυροβολητή, Γεμιστή (μόνο στο LEO2HEL) και Οδηγού καθώς και στην εφαρμογή των κανόνων τακτικής στο πεδίο της μάχης, σε όλα τα είδη των επιχειρήσεων.

Για την επίτευξη της παραπάνω αποστολής, το ΚΕΞ διαθέτει 2 εξομοιωτές οδήγησης άρματος LEO1A5, 3 εξομοιωτές βολής LEO1A5, 2 εξομοιωτές οδήγησης LEO2HEL, 4 εξομοιωτές βολής LEO2HEL 4 εξομοιωτές βολής LEO2A4 καθώς και το εκπαιδευτικό σύστημα ΗΝΙΟΧΟΣ με 13 σταθμούς εργασίας για την εκμάθηση του νέου Συστήματος Διοίκησης και Ελέγχου (ΣΔΕ) του άρματος LEO2HEL.

Το Κέντρο Εξομοιωτών αποτελείται από:
4 πύργους αρμάτων LEO2HEL.
2 καμπίνες οδήγησης LEO2HEL.
4 πύργους αρμάτων LEO2A4
3 καμπίνες βολής LEO1A5.
2 καμπίνες οδήγησης LEO1A5.
13 σταθμούς ΣΔΕ «ΗΝΙΟΧΟΣ»

Πηγή ArmyNow


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Πάρι Καρβουνόπουλου

Ο “πυροδοτικός μηχανισμός” που ο “εμπρηστής” Ερντογάν έχει ποντίσει στο Αιγαίο έχει σχήμα κάλπης! Το κάλπικο κλίμα πολέμου που έχει επιβάλλει η Άγκυρα το τελευταίο διάστημα στο Αιγαίο μπορεί πολύ εύκολα να μετατραπεί σε μια πραγματική “παράσταση έντασης”. Στην Αθήνα ανησυχούν ότι ο Ερντογάν δεν θα διστάσει να “σηκώσει την παράσταση” αν πιστέψει ότι αυτό θα του δώσει τη νίκη στο δημοψήφισμα του Απριλίου μέσω του οποίου ελοίζει να γίνει και τυπικά σουλτάνος.

“Η Τουρκία ψάχνει μια “νίκη” στο Αιγαίο και η Ελλάδα δεν μπορεί να ανεχθεί δεύτερα Ίμια”! Το μήνυμα της Άγκυρας προς την Αθήνα έχει γίνει κατανοητό,αλλά σαφής είναι και η απάντηση. Το Αιγαίο “μυρίζει μπαρούτι”, το φυτίλι έχει απλωθεί και τα σπίρτα βρίσκονται στα χέρια του Ερντογάν που όλο και περισσότεροι φοβούνται ότι πρόκειται για πυρομανή!

Το “παιχνίδι” που παίζεται στο Αιγαίο το τελευταίο διάστημα μπορεί ανά πάσα στιγμή να γίνει επικίνδυνο. Η προσπάθεια της Άγκυρας να οδηγήσει την κατάσταση έντασης που εκείνη δημιούργησε και συντηρεί, σε “θερμό επεισόδιο” γίνεται μέρα με τη μέρα όλο και πιο πιεστική. Το τελευταίο δεκαήμερο η Τουρκία έχει επιδοθεί σε άνευ προηγουμένου “ψυχολογικές επιχειρήσεις”, με συνεχή δημοσιεύματα περί επεισοδίων στο Αιγαίο και ειδικά στην περιοχή των Ιμίων. Στη συντριπτική τους πλειοψηφία έχουν αποδειχτεί ψευδείς ειδήσεις. Αλλά μέσα σ΄ αυτό το παραπληνητικό σκηνικό η Άγκυρα δείχνει ότι κάτι ετοιμάζει στο Αιγαίο.

Τη νύχτα της Τρίτης προς Τετάρτη, στο Πεντάγωνο υπήρξε μεγάλη ανησυχία. Μόλις έπεσε το σκοτάδι εντοπίστηκαν στη περιοχή των Ιμίων τρία σκάφη της τουρκικής ακτοφυλακής κι ένα φουσκωτό. Η ανησυχία των επιτελών του ΓΕΕΘΑ, πως κάποια στιγμή οι Τούρκοι θα επιχειρήσουν να αποβιβαστούν σε μία από τις δύο βραχονησίδες, έστω μόνο για να βγάλουν…φωτογραφία, είναι διαρκής. Σήμανε συναγερμός ο οποίος δεν αφορούσε μόνο στην περιοχή που εξελισσόταν το γεγονός. Πληροφορίες της Real News αναφέρουν ότι σε αεροδρόμια “πρώτης γραμμής” της Πολεμικής Αεροπορίας, οι αποθήκες οπλισμού άνοιξαν και τουλάχιστον έξι μαχητικά αεροσκάφη F-16, “φορτώθηκαν” από τους οπλουργούς των μονάδων! Τα ζεύγη των μαχητικών παρέμειναν σε κατάσταση άμεσης απογείωσης μέχρι τις 3 τα ξημερώματα της Τετάρτης! Δεν είναι κάτι συνηθισμένο και δείχνει ότι αυτό που είπε σε δηλώσεις του ο ΥΠΕΞ Νίκος Κοτζιάς, εφαρμόζεται στην πράξη: “Δεν θα είμαστε πάντα τόσο ανεκτικοί”, είπε στέλνοντας στην απέναντι πλευρά το μήνυμα να μην κλιμακώσουν απερίσκεπτα μια κρίση στο Αιγαίο.

Το μήνυμα αυτό έχει “περάσει” στην απέναντι πλευρά του Αιγαίου πολύ πριν το διατυπώσει δημόσια ο Ν.Κοτζιάς. Η αντιμετώπιση των -λίγων αριθμητικά- τουρκικών παραβιάσεων στο Αιγαίο γίνεται με “ποιοτικά αναβαθμισμένο” τρόπο από την ελληνική πλευρά και όχι μόνο με εναέρια μέσα! Τα κινητά ρωσικά αντιαρεπορικά συστήματα που βρίσκονται αναπτυγμένα σε νησιά του Αιγαίου “λοκάρουν” όλο και συχνότερα τους Τούρκους πιλότους. Είναι πάρα πολλές οι περιπτώσεις που οι νεαροί και άπειροι Τούρκοι χειριστές οι οποίοι έχουν απομείνει στην πρώτη γραμμή πτήσεων της τουρκικής αεροπορίας ένιωσαν εξαιρετικά άβολα, όταν άκουσαν τον τραχύ συριγμό του συστήματος που τους προειδοποιεί ότι έχουν εγκλωβιστεί από επίγειο ραντάρ αντιαεροπορικού συστήματος! Η ελληνική ενέργεια είναι καθόλα νόμιμη με βάση το διεθνές δίκαιο και γι΄ αυτό η Τουρκία δεν βγάζει …τσιμουδιά. Γι΄ αυτό και οι πτήσεις των τουρκικών μαχητικών αεροσκαφών γίνονται σε ασυνήθιστα μεγάλα ύψη πάνω από 25.000 πόδια!

Ο “γρίφος” του ΤΣΕΣΜΕ

Η Άγκυρα δείχνει ανικανοποίητη από το αποτέλεσμα των προκλήσεων της στο Αιγαίο,αν δεχτούμε ότι τελικός της στόχος ήταν και παραμένει να οδηγηθούμε σ΄ ένα σοβαρό θερμό επεισόδιο. Γι΄ αυτό και κάποιες κινήσεις της αποδίδονται στον εκνευρισμό της. Πριν δυο εβδομάδες είχε βγάλει το ωκεανογραφικό-ερευνητικό σκάφος ΤΣΕΣΜΕ στο κεντρικό Αιγαίο. Παρέμεινε για τρία 24ωρα στη περιοχή,χωρίς να κάνει οποιαδήποτε παράνομη κίνηση. Παρακολουθείτο διαρκώς από πλοίο του ΠΝ και ελικόπτερα. Το απέσυρε και το ξαναέβγαλε την περασμένη Τετάρτη στην περιοχή πέριξ της Σαμοθράκης. Στη NAVTEX που εξέδωσε δεν προσδιορίζει τη χρονική διάρκεια της παραμονής του στην περιοχή, η οποία θα καθοριστεί με νεότερη διαταγή. Τις πρώτες ώρες της παρουσίας του στο Αιγαίο, έπλευσε αυστηρά στην περιοχή που είχε καθορίσει η NAVTEX. Ωστόσο η παρουσία του αποτελεί ένα γρίφο για τους επιτελείς του ΓΕΕΘΑ που προετοιμάζονται για όλα τα ενδεχόμενα. Οι Τούρκοι “έστησαν” τη κρίση του Μαρτίου του 1987, με την παρουσία ερευνητικού σκάφους στην ίδια περίπου περιοχή.

Οι πολιτικές και στρατιωτικές ισορροπίες

Ίσως να ακούγεται παράδοξο, αλλά αυτή τη στιγμή στα ελληνοτουρκικά υπάρχει μια “ισορροπία” που μάλλον κάνει τουλάχιστον τους στρατιωτικούς στην Άγκυρα να είναι πιο αναποφάσιστοι από τους πολιτικούς για την εκδήλωση οποιασδήποτε επιθετικής ενέργειας στο Αιγαίο.

Οι κυβερνήσεις και των δύο χωρών αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα, διαφορετικής φύσεως βεβαίως. Το καθεστώς Ερντογάν μπορεί να αναζητά απεγνωσμένα μια “νίκη επιβεβαίωσης” αλλά γνωρίζει ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν είναι διατεθειμένη να φανεί “συγκαταβατική”, “υποχωρητική” ή “αδύναμη” έναντι οποιασδήποτε κλιμάκωσης. Όχι μόνο για τους αυτονόητους εθνικούς λόγους αλλά και για πολιτικούς.

Σε στρατιωτικό επίπεδο η Τουρκία μπορεί να ΄χει να παρουσιάσει μεγάλους αριθμούς διαθεσιμοτήτων σε οπλικά συστήματα αλλά αντιμετωπίζει ανυπέρβλητα προς το παρόν προβλήματα στο ανθρώπινο δυναμικό των Ενόπλων Δυνάμεων. Όταν ψάχνει πιλότους στην εφεδρεία για να πετάξουν στο Αιγαίο ή στηρίζεται σε νέους και άπειρους χειριστές, αφού οι έμπειροι είναι είτε στη φυλακή είτε στις επιχειρήσεις της Συρίας, καταλαβαίνει κανείς τον προβληματισμό των Τούρκων στρατηγών για την πρόκληση μιας ελληνοτουρκικής κρίσης.

Από την άλλη πλευρά οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις μπορεί να ΄χουν προβλήματα που προκάλεσε η οκτάχρονη οικονομική κρίση αλλά υπερτερεί σαφώς σε ανθρώπινο δυναμικό και εμπειρία. Κάποιοι στο ΓΕΕΘΑ προσθέτουν και το “σύνδρομο των Ιμίων”, το οποίο ουδείς στρατιωτικός θέλει να πιστέψει ότι μπορεί να ξαναζήσει.Κι αυτό παραδόξως κρατά όπως λένε ψηλά το ηθικό.

* Δημοσιεύθηκε στη Real News
Πηγ΄η Militaire


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Στον αστερισμό έντονης πολιτικής κινητικότητας εισέρχονται τα Βαλκάνια, καθώς σε πολλές χώρες – κλειδιά για την περιφερειακή σταθερότητα, διενεργούνται εκλογές, βουλευτικές και προεδρικές, και στην Τουρκία δημοψήφισμα, σε κλίμα όξυνσης και με τους εθνικισμούς να επιστρατεύονται ως “δοκιμασμένο όπλο” επιτυχίας στην πορεία προς την κάλπη.

Υπό διαφορετικές συνθήκες και σε άλλες γεωγραφικές περιοχές της Ευρώπης, η διενέργεια εκλογών δεν θα ήταν τίποτα παραπάνω από μια εσωτερική δημοκρατική διαδικασία, η οποία δεν θα επηρέαζε την λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος, ούτε (σημαντικά) την καθημερινότητα των πολιτών. Πολύ δε περισσότερο, τις σχέσεις με τους γείτονες.

Στην ευρύτερη βαλκανική με τα ανοιχτά διεθνοτικά ζητήματα, τις υποβόσκουσες εντάσεις και τους νεοπαγείς δημοκρατικούς θεσμούς όμως, οι λεπτές ισορροπίες μπορούν εύκολα να ανατραπούν ακόμα και από ένα εκλογικό αποτέλεσμα ή μια επιλογή ηγέτη και να λειτουργήσουν αποσταθεροποιητικά στο ευρύτερο περιβάλλον.

Πέραν πάσης αμφιβολίας το ενδιαφέρον (παγκοσμίως) στρέφεται στο δημοψήφισμα της Τουρκίας όπου και θα κριθεί, ανάλογα με το αποτέλεσμα, το πολιτικό μέλλον του Ταγίπ Ερντογάν.

Στα Σκόπια, η πολιτική ρευστότητα έχει χτυπήσει “κόκκινο”, απειλώντας να ενεργοποιήσει το εν υπνώσει εθνοτικό ρήγμα, στα Τίρανα η προεκλογική αντιπαράθεση συμπεριλαμβάνει και μπόλικο…χασίς και στη Σόφια η μάχη μεταξύ του “εφτάψυχου” κεντροδεξιού πρωθυπουργού, Μπόικο Μπορίσωφ και των ανερχόμενων σοσιαλιστών, προβλέπεται σκληρή.

Για τον Ερντογάν η 19η Απριλίου, ημερομηνία του δημοψηφίσματος, είναι η μητέρα όλων των (εκλογικών) μαχών. Εφόσον υπερισχύσει το “ναι” στην συνταγματική μεταρρύθμιση που προτείνει, τα παίρνει όλα: το πολίτευμα γίνεται προεδρική Δημοκρατία και ο ίδιος “σουλτάνος”.

Εάν η κάλπη βγάλει “όχι” κανείς δεν μπορεί να προβλέψει το πως θα αντιδράσει ο ισλαμιστής ηγέτης και ποια θα είναι η επόμενη μέρα για την Τουρκία, αλλά και την ευρύτερη περιοχή, δεδομένου ότι η Άγκυρα έχει πολλά ανοιχτά μέτωπα τα οποία διαχειρίζεται ο ίδιος ο Ερντογάν. Καθώς ο χρόνος μετράει αντίστροφα προς την κάλπη, οι καταγγελίες της αντιπολίτευσης για τρομοκρατία εις βάρος των οπαδών του “όχι”, με συλλήψεις, απειλές, έλεγχο των ΜΜΕ, κ.λ.π, φουντώνουν και η ένταση αναμένεται να κορυφωθεί όσο πλησιάζει η ώρα της ψηφοφορίας, υπό τον φόβο πάντα τρομοκρατικών ενεργειών.

Κανείς στην περιοχή δεν μπορεί να είναι αδιάφορος για το δημοψήφισμα στην Τουρκία, ούτε όμως και να “κλείσει τα μάτια” στις πολιτικές εξελίξεις στις υπόλοιπες ευαίσθητες – και για την Ελλάδα με ακόμα πιο αυξημένο το ενδιαφέρον λόγω ανοιχτών εθνικών εκκρεμοτήτων και επιχειρηματικών συμφερόντων – περιοχές της βαλκανικής.

Στα Σκόπια, για παράδειγμα, η χώρα εξακολουθεί να ταλανίζεται από την πολιτική κρίση στην οποία δεν έδωσαν τέλος οι εκλογές του περασμένου Δεκεμβρίου. Καθώς τα κόμματα αδυνατούν μέχρι στιγμής να συγκροτήσουν κυβέρνηση, διαγράφεται ορατό το ενδεχόμενο και νέων εκλογών τον Απρίλιο ενώ τα πολιτικά και εθνοτικά (Αλβανοί και σλαβομακεδόνες) πάθη συντηρούν ατμόσφαιρα διαρκούς έντασης η οποία απειλεί το εύθραυστο οικοδόμημα της ΠΓΔΜ με αποσταθεροποίηση.

Την ίδια ώρα στην Αλβανία, η χώρα έχει ήδη εισέλθει σε προεκλογική τροχιά με τις κομματικές διεργασίες για σχηματισμό συνασπισμών να βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη μολονότι οι εκλογές θα πραγματοποιηθούν, εκτός απροόπτου, στις 18 Ιουνίου.

Τα πνεύματα έχουν οξυνθεί ήδη με την αντιπολίτευση να θεωρεί περίπου βέβαιη τη νοθεία και να αξιώνει, με δυναμικές διαδηλώσεις που οργανώνει καθημερινά στα Τίρανα και άλλες μεγάλες πόλεις, την παραίτηση της κυβέρνησης Ράμα και την διενέργεια των εκλογών από κυβέρνηση τεχνοκρατών, αίτημα που αρνείται ο σοσιαλιστής πρωθυπουργός .

Οι κατηγορίες για διαφθορά και εμπλοκή κυβερνητικών αξιωματούχων, μηδέ υπουργών και του ιδίου του πρωθυπουργού ακόμα εξαιρουμένων, σε υποθέσεις προστασίας εμπόρων ναρκωτικών, κυριαρχούν στον πολιτικό διάλογο και η αντιπαράθεση αναμένεται πιο σκληρή όσο θα πλησιάζει η ημερομηνία των εκλογών. Μέχρι τότε η αντιπολίτευση έχει δηλώσει ότι θα διαδηλώνει στους δρόμους και θα απέχει από το κοινοβούλιο…

Στο “θερμό άξονα” Βελιγραδίου- Πρίστινας, οι Σέρβοι προσέρχονται στην κάλπη τον Απρίλιο για να εκλέξουν νέο πρόεδρο της Δημοκρατίας, ενώ στο Κόσοβο κυριαρχεί η αίσθηση ότι το νεόκοπο κράτος μπορεί να οδηγηθεί την άνοιξη σε πρόωρες εκλογές καθώς επίκειται η παραπομπή για εγκλήματα πολέμου στη Χάγη, με βάση την έκθεση του Βέλγου δικαστή Ντικ Μάρτι, ηγετικών στελεχών του UCK που σήμερα κυβερνούν.

Ως είθισται στις εκλογικές αναμετρήσεις στην Σερβία και των Αλβανών στο Κόσοβο το εθνικό θέμα κυριαρχεί.

Οι εθνικοπατριωτικοί τόνοι ανεβαίνουν, ο μεταξύ τους διάλογος καθηλώνεται, αν δεν οπισθοδρομεί, και πρωτοβουλίες με στόχο την άγρα ψήφων, όπως αυτή, προσφάτως, της επιχείρησης δρομολόγησης σερβικού τρένου από το Βελιγράδι στην Μιτρόβιτσα, αναγκάζουν τον διεθνή παράγοντα να σπεύσει για να προλάβει τα χειρότερα.

Σε κάθε περίπτωση οι σερβικές προεδρικές εκλογές αναμένεται να μεταβάλλουν την κυβερνητική πυραμίδα καθώς ο σημερινός πρωθυπουργός Αλεξάντερ Βούτσιτς, ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του για την προεδρία της Δημοκρατίας, χωρίς να έχει γίνει γνωστός ο διάδοχός του στην πρωθυπουργία.

Η πρώτη κάλπη που θα ανοίξει πάντως είναι αυτή στη Βουλγαρία, στις 26 Μαρτίου, με το κεντροδεξιό Γκερμπ του Μπόικο Μπορίσωφ και τους σοσιαλιστές της Κορνέλια Νίνοβα να δίνουν στις δημοσκοπήσεις μάχη στήθος με στήθος.

Μέχρι τώρα οι πολίτες δείχνουν να αντιμετωπίζουν με απάθεια τις εκλογές απορροφημένοι από την δύσκολη καθημερινότητά τους που την χαρακτηρίζουν η φτώχεια και η αβεβαιότητα παρά τους σχετικά καλούς δείκτες της οικονομίας, ενώ στα αξιοσημείωτα καταγράφεται η συζήτηση που έχει “ανάψει” για “ρωσικό δάκτυλο” στις εκλογές.

Ισχυρισμοί επ αυτού έχουν διατυπωθεί από αντιπάλους του σοσιαλιστικού κόμματος και αναφέρονται σε παρεμβάσεις στα πολιτικά δρώμενα του θεωρούμενου “ρωσόφιλου” νεοεκλεγέντος προέδρου της Δημοκρατίας Ρούμε Ράντεφ.

Καθώς το θέμα άρχισε να λαμβάνει διαστάσεις ο πρέσβης της Ρωσίας στη Σόφια Ανατόλι Μακάροφ ξεκαθάρισε σε δηλώσεις του πως «Η Ρωσία ποτέ δεν είχε εμπλακεί και δεν έχουμε ανάγκη να εμπλακούμε στις βουλγαρικές εκλογές».

Όπως υπογράμμισε: «Είχατε προεδρικές εκλογές, εκλέξατε τον πρόεδρό σας, αυτή ήταν η ελεύθερη ετυμηγορία του βουλγαρικού λαού. Ελπίζω να εκλέξετε μόνοι σας και τα μέλη του επόμενου κοινοβουλίου, δεν υπάρχουν λόγοι για να εμπλέκεται η Ρωσία εδώ».

Ούτως εχόντων των πραγμάτων η άνοιξη στα Βαλκάνια προβλέπεται σε κάθε περίπτωση πολιτικά θερμή με το ενδεχόμενο περίπλοκων καταστάσεων να μην αποκλείεται από τους αναλυτές.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο συριακός στρατός και οι σύμμαχοί του προωθούνται αιφνιδιαστικά κατά το τελευταίο 24ωρο, στις περιοχές που ελέγχονται από το Ισλαμικό Κράτος στα βορειοδυτικά της Συρίας, σύμφωνα με το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, που έχει την έδρα του στη Βρετανία.

Η προέλαση των συριακών στρατιωτικών δυνάμεων γίνεται ανατολικά και νοτίως της αλ-Μπαμπ, επεκτείνοντας τον έλεγχο τους σε 14 χωριά, σε απόσταση 25 χλμ., από την Λίμνη Άσαντ, όπου συγκεντρώνονται τα νερά του Ευφράτη ποταμού, πάνω από το φράγμα Τάμπκα.

Οι περιοχές που βρίσκονταν υπό τον έλεγχο του Ισλαμικού Κράτους, στα βορειοδυτικά της Συρίας, έχουν μειωθεί ουσιαστικά τους τελευταίους μήνες, μετά την επιτυχή προέλαση τριών στρατιωτικών δυνάμεων που δραστηριοποιούνται εναντίον τους. Τις ένοπλες δυνάμεις των Κούρδων της Συρίας, που υποστηρίζονται από τις ΗΠΑ, τους ένοπλους αντάρτες που δρουν με την υποστήριξη της Τουρκίας, αλλά και τον συριακό στρατό.

Με την κατάληψη περιοχών που είχε υπό τον έλεγχό του το Ισλαμικό Κράτος, νοτίως της αλ-Μπαμπ, ο στρατός της Συρίας αποτρέπει κάθε πιθανή κίνηση της Τουρκίας και των ένοπλων ομάδων που υποστηρίζει προς τις νότιες περιοχές της πόλης. Παράλληλα, με την ίδια αμυντική τακτική οι στρατιωτικές δυνάμεις της Συρίας, πλησιάζουν πιο κοντά στην ανακατάληψη και τον έλεγχο των υδατικών πόρων του Χαλεπίου.

Οι μάχες στις αναφερόμενες παραπάνω περιοχές συνεχίζονται, καθώς ο συριακός στρατός και οι σύμμαχοί του, προελαύνουν σύμφωνα με το παρατηρητήριο.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Σάκη Μουμτζή

Είναι διάχυτη η εντύπωση πως η αξιολόγηση θα κλείσει, αν κλείσει, μετά τις γερμανικές εκλογές, για προφανείς λόγους. Εν τω μεταξύ, θα γίνει ένας συμβιβασμός για να πάρουν οι δανειστές τα λεφτά τους τον Ιούλιο και να μην χρεοκοπήσει η χώρα.

Δεν είναι όμως λίγοι κι εκείνοι που υποστηρίζουν πως ο ΣΥΡΙΖΑ θα κλείσει τάχιστα την αξιολόγηση, ώστε η Ελλάδα να ενταχθεί στο πρόγραμμα της ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ. Σε αυτήν την κατηγορία ανήκουν οι πολιτικοί και οι σχολιαστές που πιστεύουν πως σιγά-σιγά ο ΣΥΡΙΖΑ σοσιαλδημοκρατικοποιείται και ο Α. Τσίπρας ωριμάζει. Εκτιμούν δηλαδή, πως οι εξελίξεις θα είναι ομαλές και ευθύγραμμες.

Έτσι, αυτοί οι άνθρωποι, οι περισσότεροι των οποίων ανήκουν στον αποκαλούμενο μεταρρυθμιστικό χώρο θέτουν —καλοπροαίρετα νομίζω — το εξής ερώτημα: «όταν έρθουν στην βουλή προς ψήφιση τα νομοσχέδια που προβλέπουν μεταρρυθμίσεις, δεν θα πρέπει να τα ψηφίσουμε κι εμείς; Αφού είναι στο πρόγραμμα μας.»

Η απάντηση είναι: «φυσικά και δεν θα τα ψηφίσουμε.» Πρέπει να γίνει κατανοητή η ειδοποιός διαφορά που υπάρχει μεταξύ των, εξ ιδεολογίας, μεταρρυθμιστών και των εξ ανάγκης. Οι πρώτοι- μεταξύ των οποίων συγκαταλέγεται και ο αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας — έχουν εντάξει τις μεταρρυθμίσεις στον στρατηγικό σχεδιασμό του κόμματος τους. Τις θεωρούν ως το απαραίτητο εργαλείο για την ανάπτυξη, για την ανύψωση του επιπέδου της παρεχόμενης Παιδείας, για μιαν αποτελεσματική Δημόσια Διοίκηση. Πιστεύουν σε αυτές για λόγους καταστατικών αρχών και όχι συγκυριακά.

Οι δεύτεροι — με κύριους εκφραστές τον ΣΥΡΙΖΑ — απεχθάνονται τις μεταρρυθμίσεις, τις θεωρούν όμως ως το μέσο που θα τους κρατήσει στην εξουσία. Γι΄ αυτό και τις ψηφίζουν και δεν τις εφαρμόζουν. Μάλιστα τις υπονομεύουν, για να τις ακυρώσουν στην πράξη. Τα παραδείγματα πολλά. Ελληνικό, αεροδρόμια, ΔΕΣΦΑ και τώρα και η ΤΡΑΙΝΟΣΕ.

Συνεπώς, όσοι ψηφίζουν τα μεταρρυθμιστικά νομοσχέδια του ΣΥΡΙΖΑ, ουσιαστικά βοηθούν την παραμονή του στην εξουσία. Γιατί είναι διαπιστωμένο, μετά βεβαιότητος, πως τελικά δεν θα εφαρμοσθούν. Η κοινωνία δεν θα καρπωθεί τα αποτελέσματα τους και οι διάφορες συντεχνίες θα συνεχίσουν να απολαμβάνουν τα προνόμια τους.

Νομίζω, πως το λάθος του καλοκαιριού του 2015, όταν η δημοκρατική αντιπολίτευση ψήφισε εν λευκώ το τρίτο μνημόνιο, δεν πρέπει να επαναληφθεί. Αυτό, ήταν δημιούργημα 100% της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Η ανάληψη συνευθύνης από τα κόμματα του ευρωπαϊκού τόξου ήταν μια πράξη προσκοπισμού, που βοήθησε τους κυβερνώντες να παραμείνουν στην εξουσία. Και τότε και τώρα, η διάχυση και ο επιμερισμός των δικών τους, αποκλειστικά, ευθυνών είναι η βασική επιδίωξη τους. Ψάχνουν συνενόχους.

Πρέπει να γίνει αντιληπτό πως το κύριο πρόβλημα της χώρας, δεν είναι οι επί μέρους μεταρρυθμίσεις, αλλά το ποιος κυβερνά για να τις εφαρμόσει ή όχι. Είναι πρόβλημα πολιτικής εξουσίας. Αν το αντιληφθούν αυτό τα στελέχη του μεταρρυθμιστικού χώρου, θα αποβάλουν τις ανησυχίες τους και θα επανακαθορίσουν τις προτεραιότητες τους. Πολύ απλά, ποτέ δεν βάζουμε πλάτη σε πολιτικές που τις θεωρούμε καταστροφικές.

Συνεπώς, κάθε ψήφος στα νομοσχέδια του ΣΥΡΙΖΑ είναι πράξη συνενοχής και συμβάλλει στην περαιτέρω παραμονή του στην εξουσία. Η μόνη λύση για να ξεφύγουμε από το σημερινό βάλτωμα, είναι οι εκλογές.

Πηγη Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Στα ύψη ανεβαίνει το διπλωματικό θερμόμετρο ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία. Μετά τις δηλώσεις - απαντήσεις του Πάνου Καμμένου και του Νίκου Κοτζιά στην πρόκληση του Μεβλούτ Τσαβούσογλου, ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών προκαλεί ξανά.

Το απόγευμα της Κυριακής, μιλώντας σε δημοσιογράφους από την Αττάλεια, ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου διαμήνυσε στην Αθήνα να μην δοκιμάζει «την υπομονή μας» και επιτέθηκε στον Έλληνα υπουργό Άμυνας.

Όπως ισχυρίστηκε, ο κ. Καμμένος «κάνει συνεχώς βήματα που δοκιμάζουν την κατανόησή μας. Προκαλεί. Μας λένε “ Κατά βάθος είναι καλό παιδί, μην δίνετε σημασία (ας το παραβλέψουμε)”. Ναι αλλά μέχρι πού θα πάει; Τον πήρατε αναγκαστικά στην κυβέρνηση (συνασπισμού), κι εμείς να παραβλέπουμε; Κι η υπομoνή μου έχει όρια. Δεν είναι ανεξάντλητη. Δείχνουμε ωριμότητα αλλά... Γι αυτό επειδή κάποια πολιτικά πράγματα είναι μεταξύ μας δεν θέλω να τα πω. Βασικά γνωρίζουμε ότι και η νυν κυβέρνηση είναι ενοχλημένη από αυτό το κακομαθημένο παιδί που είναι υπουργός...».

«Τι θα γίνει λοιπόν; Θα ανεχόμαστε τους κακομαθημένους;», διερωτήθηκε ο Τούρκος ΥΠΕΞ για να συμπληρώσει: «Η Ελλάδα με την Τουρκία είναι δύο γείτονες. Αυτό δεν αλλάζει. Υπάρχουν και προβλήματα. Έχουμε και την βούληση για την επίλυσή τους. Στην ιστορία είχαμε πολέμους. Αλλά τα τελευταία χρόνια έχουμε μια προσέγγιση μεταξύ των λαών μας. Οι δικοί μας πάνε στην Ελλάδα, στα ελληνικά νησιά και οι Έλληνες έρχονται στην Τουρκία. Όταν το παρατηρούμε, έχουμε πολλά κοινά, αλλά και η Ελλάδα δεν πρέπει να επιτρέπει σε ένα κακομαθημένο παιδί να επισκιάζει όλα αυτά».

Ο Τσαβούσογλου ισχυρίστηκε πως η Τουρκία δεν μπαίνει σε μια κούρσα με τέτοια λογική, «δεν χρειάζεται να κάνουμε επίδειξη ισχύος», είπε χαρακτηριστικά για να προσθέσει: «Το τι μπορεί να κάνει ο τουρκικός στρατός όταν πρέπει, το ξέρουν καλύτερα εκείνοι. Η κυβέρνηση. Να τα πουν (εξηγήσουν) και σε εκείνο το κακομαθημένο (παιδί) και να μην δοκιμάζουν την υπομονή μας».

Το Σάββατο, με αφορμή συνέντευξη του Νίκου Κοτζιά τις προηγούμενες ημέρες, ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών δήλωσε ότι αν οι Τούρκοι ήθελαν να ανέβουν στα Ίμια, θα το έκαναν. Η απάντηση ήρθε από το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών, το οποίο σε ανακοίνωσή του ανέφερε μεταξύ άλλων «Οταν κάποιος αδυνατεί να απαντήσει πολιτικά στα γεγονότα, πιθανόν, να μην τα κατανοεί».
Σήμερα το πρωί απάντησε στον Τσαβούσογλου και ο Πάνος Καμμένος. «Αν θέλουν να πατήσουν τα Ίμια, να δούμε, θα φύγουν από εκεί; Να δούμε πώς θα φύγουν μετά», είπε χαρακτηριστικά ο υπουργός Άμυνας.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Της Κατερίνας Τζωρτζινάκη

Κάμποσες χώρες, ανάμεσά τους και η Ελλάδα, είχαν απαιτήσεις έναντι της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας. Το συνολικό χρέος της ανερχόταν γύρω στα 30 δισ. μάρκα, χωρίς να υπολογίζονται οι πολεμικές επανορθώσεις και αποζημιώσεις. Φαίνεται υπέρογκο; Αντιστοιχούσε μόλις στο 23% του ΑΕΠ της.

Για τη Γερμανία του 1953, όμως, η λιτότητα και η αποπληρωμή χρεών δεν αποτελούσε επιλογή. Η οικονομία χρειαζόταν χρήμα για ανοικοδόμηση.

Στις 27 Φεβρουαρίου του 1953 υπογράφεται στο Λονδίνο η συμφωνία για τη διαγραφή σχεδόν του 50% του χρέους, για το υπόλοιπο προβλεπόταν μακροπρόθεσμη αναδιάρθρωσή του και στην εκκίνηση ευνοϊκή περίοδος αποπληρωμής με καταβολή μόνο τόκων για το διάστημα 1953-1958.

Μια «λεπτομέρεια» που παραβλέπεται: η συμφωνία δημιούργησε και τις προϋποθέσεις για να γίνει η Γερμανία εξαγωγική δύναμη, διότι η εξυπηρέτηση του χρέους συνδεόταν με ρήτρα ανάπτυξης και δη εμπορικού πλεονάσματος. Η σχέση μεταξύ της εξυπηρέτησης του χρέους και των εσόδων από τις εξαγωγές δεν μπορούσε να υπερβαίνει το 5%. Οι δανειστές, λοιπόν, είχαν συμφέρον να αγοράζουν γερμανικά προϊόντα για να πάρουν πίσω τα κουρεμένα χρήματά τους.

Μια δεύτερη «λεπτομέρεια»: σε περίπτωση διαφορών με τους πιστωτές, σε ορισμένες περιπτώσεις, «τα γερμανικά δικαστήρια μπορούν να αρνηθούν την εκτέλεση απόφασης ενός αλλοδαπού δικαστηρίου ή Αρχής διαιτησίας».

Αυτονόητο ότι οι συγκρίσεις δεν είναι εύκολες, ότι οι εποχές έχουν αλλάξει και ότι ο «Ψυχρός Πόλεμος» στα βιβλία έχει αράξει. Όμως, τι επιβεβαιώνεται από τη γερμανική εμπειρία του 1953; Πολιτικές είναι οι αποφάσεις, τα τεχνοκρατικά είναι προφάσεις, τα οικονομικά θαύματα δεν θεμελιώνονται σε πειράματα και δράματα.

Μπορεί να φανεί χρήσιμη αυτή η εμπειρία; Ποιος θα το κρίνει; Όσοι θεωρούν ότι μπορείς να προβλέψεις τα γεγονότα, μόνο αφού έχουν συμβεί ή ο χρόνος; Ας μην ξεχνάμε ότι πέρασαν οκτώ χρόνια απ’ όταν σίγησαν τα όπλα για να δουλέψουν άλλα κόλπα.

Πηγή "Ναυτεμπορική"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Σε πρόσφατο άρθρο τους οι Financial Times επισημαίνουν ότι το βασικό πρόβλημα στο ελληνικό πρόγραμμα είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης.

Κανείς δεν εμπιστεύεται κανέναν. Το ΔΝΤ τους Ευρωπαίους, οι Ευρωπαίοι τους Έλληνες και η κυβέρνηση κανέναν από τους δανειστές. Οι FT μάλιστα αναφέρουν:

«Επτά χρόνια αφότου ξεκίνησε η ελληνική κρίση, δεν είναι εύκολο να παρακολουθήσει κανείς τι συμβαίνει με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, το Eurogroup των υπουργών Οικονομικών και την ελληνική κυβέρνηση. Η διαδικασία της διαπραγμάτευσης επιβαρύνεται από τόσες πολλές αντιφάσεις και μια κατάσταση οξύμωρου».

Ακριβώς αυτό συμβαίνει. Ένα οξύμωρο σχήμα όπου κανείς δεν μπορεί να βγάλει άκρη και κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τις εξελίξεις. Μια κατάσταση η οποία επτά χρόνια μετά δεν περιποιεί τιμή ούτε για την τρόικα, ούτε βεβαίως για την Ελλάδα.

Το άρθρο των FT καταλήγει λέγοντας: «Θα χρειαστεί πολύς καιρός μέχρι να αποκατασταθεί η αμοιβαία εμπιστοσύνη. Γι’ αυτό μπορεί να χρειαστεί κάποιος στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης να δώσει το χέρι στους άλλους».

Προφανώς η καλή εφημερίδα δεν γνωρίζει ότι και στο εσωτερικό της χώρας η λέξη εμπιστοσύνη έχει χαθεί προ πολλού. Οι εκάστοτε κυβερνώντες είναι για την αντιπολίτευση «προδότες, μειοδότες, άσχετοι, εγκληματίες», αλλά οι ρόλοι αλλάζουν όταν το ένα κόμμα διαδέχεται το άλλο στην εξουσία.

Η παντελής έλλειψη εμπιστοσύνης, το αίσθημα της ενότητας στην αντιμετώπιση των μεγάλων κινδύνων, έχει χαθεί και στην ίδια την κοινωνία. Ένας «βουβός» εμφύλιος πόλεμος χωρίς όπλα βρίσκεται εν εξελίξει, με ευθύνη των πολιτικών κομμάτων.

Κι όμως, οι προκλήσεις είναι τεράστιες και οι στιγμές ιστορικές. Δεν είναι μόνο η μάχη στο πεδίο της οικονομίας. Σε μια Ευρώπη που αλλάζει ριζικά και που κανείς δεν γνωρίζει αν θα συνεχίσει να είναι ενωμένη. Και σε έναν κόσμο όπου όλες οι σταθερές έχουν ανατραπεί, η Ελλάδα μοιάζει με το καρυδότσουφλο στην καταιγίδα.

Μετά από επτά χρόνια θα έπρεπε να έχουν γίνει βήματα προόδου, όχι μόνο στο επίπεδο των αριθμών οι οποίοι δεν λένε πάντα την αλήθεια. Άλλωστε, όταν οι προβλέψεις μιλούν για μεγάλη ανάπτυξη ή εντυπωσιακό πλεόνασμα, την ίδια στιγμή το ποσοστό της φτώχειας στα νοικοκυριά έχει διπλασιαστεί και δύσκολα θα υπάρξουν βελτιώσεις τα επόμενα χρόνια.

Είναι, επομένως, επιτακτική ανάγκη για αποκατάσταση της εμπιστοσύνης σε όλα τα επίπεδα. Είναι υποχρέωση και των δανειστών να πάψουν να επιμένουν σε μια αυταρχική πολιτική λιτότητας που καταστρέφει μια χώρα.

Αλλά είναι υποχρέωση όλων των κομμάτων στην Ελλάδα να δουν την πραγματικότητα. Να βάλουν στην άκρη τις αντιπαλότητες, να βρουν λύσεις, να δώσουν ένα όραμα στον κόσμο. Οι αντιπαραθέσεις στη Βουλή, οι αλληλοκαταγγελίες και μια αίσθηση διχασμού στην κοινωνία δεν βοηθούν, αντιθέτως φέρνουν μεγαλύτερα δεινά.

Η χώρα πρέπει να ανακάμψει οικονομικά προκειμένου να μπορέσει να αντιμετωπίσει και τις πολιτικές προκλήσεις, είτε λόγω των δραματικών ανατροπών στην Ευρώπη, είτε εξαιτίας της προκλητικής στάσης των γειτόνων που κλιμακώνεται.

Μια αδύναμη Ελλάδα που δεν μπορεί να αρθρώσει φωνή και που δεν την εμπιστεύεται κανείς, είναι σίγουρο ότι θα υποστεί καταστροφές εθνικών διαστάσεων.

Πηγή "Ημερησία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

«Η Ευρωπαϊκή Ενωση είναι νεκρή, απλώς δεν το γνωρίζει ακόμα», δήλωσε πρόσφατα η Μαρίν Λεπέν, ηγέτις του ακροδεξιού κόμματος της Γαλλίας. Τα περισσότερα μέσα μαζικής ενημέρωσης έσπευσαν να διαφωνήσουν μαζί της, αλλά το ερώτημα κατά πόσον το 2017 θα είναι το τελευταίο έτος της Ευρωπαϊκής Ενωσης απασχολεί αρκετούς σήμερα. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες δείχνουν να περιμένουν καρτερικά τον δήμιο για να την αποτελειώσει.

Σε πολλές γωνιές της Ευρώπης υπάρχει η αυξανόμενη ανησυχία ότι το κύμα λαϊκισμού είναι μη αναστρέψιμο. Η Γηραιά Ηπειρος δείχνει κατακερματισμένη από την αναθεωρητική Ρωσία, τον Τραμπ και την αμερικανοκεντρική πολιτική του, καθώς και την αποκαρδιωτική ψήφο εξόδου της Βρετανίας από την Ε.Ε. Ταυτόχρονα, οι εκλογικές αναμετρήσεις στην Ολλανδία, τη Γερμανία, τη Γαλλία, την Τσεχία, πιθανότατα και την Ιταλία, έχουν τη δυναμική να ενταφιάσουν το μεταπολεμικό ευρωπαϊκό εγχείρημα.

Θα διαλυθεί λοιπόν η Ευρωπαϊκή Ενωση το 2017; Μάλλον όχι. Με τον ίδιο τρόπο που η πολιτική ελίτ τυφλωμένη από αλαζονεία και υπερβολική αισιοδοξία δεν θεώρησε καν πιθανό το ενδεχόμενο του Brexit, έτσι και τώρα η απελπισία και η μοιρολατρία δεν επιτρέπουν στους πολίτες να αντιληφθούν την πλήρη εικόνα της κατάστασης.

Από ό,τι φαίνεται, η Αμερική, για ακόμα μία φορά, θα αποδειχθεί ο λυτρωτής της Ευρώπης. Κάποιοι Ευρωπαίοι θεωρούν θετικό το γεγονός της απομάκρυνσης του Ντόναλντ Τραμπ από τους παραδοσιακούς συμμάχους της χώρας του, ενώ άλλοι είναι φανατικά εναντίον αυτής της αποστασιοποίησης. Αμφότεροι πάντως εμφανίζονται αγχωμένοι με όσα έχουν δει κατά τον πρώτο μήνα διακυβέρνησής του. Ο Τραμπ δεν δείχνει να τρομάζει τους Ευρωπαίους λόγω της θέλησής του να χτίσει τείχη (άλλωστε οι Ευρωπαίοι στον τομέα αυτό τον έχουν προλάβει), ούτε επειδή τους ενθουσιάζει η παγκοσμιοποίηση (πολλοί εξ αυτών τη μισούν εξίσου). Τους τρομάζει επειδή είναι ο πρόεδρος του απολύτου χάους. Είναι ήρωας από παιδικό παραμύθι, για την ακρίβεια, εκείνος που ανέβηκε στο άλογό του κι άρχισε να καλπάζει προς όλες τις κατευθύνσεις ταυτόχρονο.

Ο λόγος για τον οποίο ο Τραμπ δείχνει να είναι ο σωτήρας της Ευρώπης δεν είναι μόνο η αντιπάθεια που προκαλεί στη μεσαία τάξη, η οποία παραδοσιακά απεχθάνεται το ρίσκο, αλλά η ριζοσπαστικοποίηση των λαϊκίστικων κομμάτων στην Ευρώπη μετά τη νίκη του. Αρκετά πριν από τις αμερικανικές εκλογές τα κινήματα ήταν σε άνοδο. Σε πολλές χώρες πέτυχαν να προσελκύσουν ένα μεγάλο αριθμό ψήφων, μετακινούμενα προς το πολιτικό κέντρο. Κατέστησαν έτσι μια βιώσιμη εναλλακτική έναντι της καθεστηκυίας τάξης. Η αντιευρωπαϊκή ρητορική του Τραμπ όμως δεν ενισχύει τους λαϊκιστές. Τα άκρα στην Ευρώπη έγιναν πολύ πιο επιθετικά και αλαζονικά, κάτι το οποίο μείωσε δραματικά τη βούληση των αναποφάσιστων ψηφοφόρων να τα εμπιστευθούν.

Επιπλέον, αυτό που καθιστά το 2017 διαφορετικό έτος είναι πως οι προσδοκίες του κόσμου έχουν αλλάξει δραματικά. Τώρα πια όχι μόνο είμαστε πεπεισμένοι ότι και το αδιανόητο μπορεί να υλοποιηθεί (Brexit, Ντόναλντ Τραμπ), αλλά θεωρούμε σχεδόν δεδομένο ότι θα συμβεί. Περιμένουμε τον Γκερτ Βίλντερς να γίνει ο νέος πρωθυπουργός της Ολλανδίας. Υποθέτουμε ότι η Μαρίν Λεπέν θα είναι η νέα πρόεδρος της Γαλλίας. Και μπορούμε να φανταστούμε να λήγει η θητεία της Αγκελα Μέρκελ στη Γερμανία.

Ολα αυτά δεν αποκλείεται να γίνουν. Το πιθανότερο όμως είναι πως δεν θα συμβούν. Η αποφυγή των χειρότερων ίσως δώσει στην Ευρώπη την πολιτική ενέργεια που χρειάζεται εναγωνίως. Αλλωστε η Ιστορία μάς διδάσκει ότι, σε περιόδους κρίσης, η επιβίωση είναι η ύστατη πηγή νομιμότητας. Ετσι θα είναι η δυνατότητα της Ευρώπης να επιβιώσει το 2017, παρά η ικανότητά της για μεταρρυθμίσεις, που ίσως πείσει τους Ευρωπαίους ότι η ενότητα δεν έχει τελειώσει.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Καθημερινές είναι, πλέον, οι κινήσεις της Άγκυρας στο παίγνιο προκλήσεων που επιχειρεί να στήσει στο ανατολικό Αιγαίο. Οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις δοκιμάζουν, καθημερινά, την ετοιμότητα και τα νεύρα των δυνάμεων του ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού και του Λιμενικού στην περιοχή του Ανατολικού Αιγαίου, την ίδια ώρα που η τουρκική ηγεσία ρίχνει λάδι στη φωτιά.

Από την πλευρά της, η Αθήνα επιμένει στη λογική της εξομάλυνσης και των ανοικτών διαύλων με την Άγκυρα, ωστόσο είναι σαφές ότι δεν μπορεί να αφήνει αναπάντητες τις συνεχιζόμενες προκλήσεις.

Το Σάββατο υπήρξε νέος κύκλος πολιτικής αντιπαράθεσης καθώς ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Μεβλούτ Τσαβούσογλου επέλεξε να απαντήσει με τρόπο εμπρηστικό στις δηλώσεις του Έλληνα υπουργού Νικ. Κοτζιά στο Σκάι και τον Αλέξη Παπαχελά. Στη συνέντευξή του, ο κ. Κοτζιάς είχε απευθύνει έκκληση για αποκλιμάκωση και σεβασμό των διεθνών συνθηκών, την ίδια ώρα που έστελνε σαφή προειδοποίηση προς την Τουρκία να εγκαταλείψει τα «παιχνίδια» στο Αιγαίο καθώς, σε διαφορετική περίπτωση, η απάντηση της Αθήνας θα είναι σκληρή. Μάλιστα, ο κ. Κοτζιάς είχε σχολιάσει ότι ο Τούρκος ΑΓΕΕΘΑ δεν επιχείρησε να ανέβει στα Ίμια, κατά την πρόσφατη «κρουαζιέρα» του στα δύο νησάκια, λόγω της ετοιμότητας της ελληνικής πλευράς.

Η αναφορά αυτή του κ. Κοτζιά υπήρξε η αφορμή που αναζητούσε η Άγκυρα για μία νέα επίθεση προς την Αθήνα, όχι μόνον για το καθεστώς των νησιών του Αιγαίου αλλά και για το γεγονός ότι, σύμφωνα με τους Τούρκους, η Ελλάδα παρέχει άσυλο στους πραξικοπηματίες, όπως έκανε στο παρελθόν και με τον Οτσαλάν.

«Αν το καθήκον του Τούρκου αρχηγού ήταν να ανέβει στα Ιμια, θα το είχε κάνει», είπε ο Τσαβούσογλου και συμπλήρωσε με νόημα, αναφερόμενος στην κρίση του 1996 «Μην ξεχνάμε ότι εμείς ανεβήκαμε οποτεδήποτε χρειάστηκε».

Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών αναφέρθηκε και στην υπόθεση των 8 στρατιωτικών και την απόφαση να απορριφθεί η έκδοσή τους από τον Αρειο Πάγο. Αυτό, σχολίασε, δεν αρμόζει στις σχέσεις καλής γειτονίας ούτε έχει σχέση με τη Δικαιοσύνη.

«Αυτό δεν μας προκαλεί απορία», πρόσθεσε, συμπληρώνοντας πως ο επικεφαλής του κουρδικού PKK «είχε βρει καταφύγιο στην Ελλάδα».

Από το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών, εκόδθηκε μία πολύ σκληρή απάντηση που απηχεί πλήρως τις απόψεις του επικεφαλής της ελληνικής διπλωματίας: «Οταν κάποιος αδυνατεί να απαντήσει πολιτικά στα γεγονότα, πιθανόν, να μην τα κατανοεί. Ίσως να μην αντιλαμβάνεται τις τεχνικές, νομικές και πολιτικές πλευρές των ζητημάτων και γι’ αυτό επιλέγει τις προσωπικές επιθέσεις. Επιθέσεις που δεν προάγουν τις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών και είναι ξένες στον πολιτικό πολιτισμό μας. Ο καθείς και το μέτρο του».

Στην Αθήνα εκτιμούν ότι μία σημαντική παράμετρος της κλιμάκωσης των τόνων από πλευράς τουρκικής ηγεσίας είναι και το επικείμενο δημοψήφισμα που έχει προκαλέσει ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, αφήνοντας σαφώς να εννοηθεί ότι μέχρι την διεξαγωγή του δεν αναμένουν αλλαγή στάσης στα διμερή θέματα ή πρόοδο στο Κυπριακό.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γνωρίζοντας το σχέδιο δράσης των ΗΠΑ στη Συρία, η Άγκυρα αναδιατάσσεται προσπαθώντας να διαφύγει από τα χειρότερα

Του Μ.Κ. Bhadrakumar
Asia Times


(H κατωτέρω πλουσιότατη σε πληροφορίες και οξυδερκέστατη ανάλυση ενός πολύπειρου βετεράνου Ινδού διπλωμάτη, συγκλίνει και αποκωδικοποιεί τις χθεσινές δηλώσεις συμβούλου του Ερντογάν στο Δίκτυο Russia Today και προαναγγέλλει μια πλήρη ανατροπή της εικόνας των στρατιωτικών εξελίξεων στη Συρία, με τη νέα διπλωματική μεταμόρφωση της Τουρκίας, από θέση πλέον προωθημένου εισβολέα στο Συριακό έδαφος. Η Τουρκία -κατά τον συνήθως αλάνθαστο Μπαντρακουμάρ- φαίνεται σίγουρη για την ικανοποίηση των όρων της επιστροφής της στον παραδοσιακό ρόλο συνοριοφύλακα των ΗΠΑ έναντι της Ρωσίας, στην περιοχή του Καυκάσου, της Μαύρης Θάλασσας και της Ανατολικής Μεσογείου)

Απόδοση Μιχαήλ Στυλιανού

Στις διακρατικές σχέσεις είναι κάποτε απαραίτητο ν’ ανοίξεις ένα καυγά με μιαν άλλη χώρα σε κάποια δεδομένη στιγμή. Μπορεί η Τουρκία να έκανε τώρα αυτό ακριβώς με το Ιράν. Η διαμάχη εκθέτει σαν φάρσα την «τριμερή συμμαχία», μεταξύ Ρωσίας, Τουρκίας και Ιράν, που επρόβαλε η Ρωσία στις συνομιλίες της Αστάνα για την Συρία. Με ένα μάτι στη νέα αμερικανική κυβέρνηση, η Τουρκία επιστρέφει στις προηγούμενες πολιτικές επιδιώξεις της στη Συρία.

Οι ΗΠΑ και η Τουρκία είχαν το περασμένο δεκαπενθήμερο μια σειρά συναντήσεων υψηλού επιπέδου, μετά το πρώτο τηλεφώνημα του Προέδρου Τραμπ στον Ταγίπ Ερντογάν στις 7 Φεβρουαρίου. Στους Αμερικανούς επισκέπτες στην Άγκυρα περιλαμβάνονταν ο διευθυντής της CIA Μάϊκ Πομπέο, ο πρόεδρος του μικτού γενικού επιτελείου στρατηγός Τζόζεφ Στάνφορντ και ο γερουσιαστής Τζων Μακέϊν, επικεφαλής της επιτροπής ενόπλων δυνάμεων.

Η ξαφνική έκρηξη του Ερντογάν εναντίον του Ιράν, στις 14 Φεβρουαρίου, στον πρώτο σταθμό μιας περιοδείας του στις χώρες του Περσικού Κόλπου -το Μπαχρέϊν, τη Σαουδική Αραβία και το Κατάρ- είχε τα χαρακτηριστικά του προετοιμασμένου. Ο Ερντογάν είπε: «Ορισμένοι θέλουν τόσο το Ιράκ όσο και η Συρία να είναι κράτη διαιρεμένα. Υπάρχουν κάποιοι που δουλεύουν σκληρά για να διαιρέσουν το Ιράκ. Υπάρχει εκεί σε δράση ένας περσικός εθνικισμός. Ο περσικός εθνικισμός προσπαθεί να διαιρέσει τη χώρα. Πρέπει να εμποδίσουμε αυτή τη προσπάθεια»

Η Τεχεράνη αντέδρασε άμεσα κατηγορώντας τη Τουρκία ότι υποστηρίζει τρομοκρατικές οργανώσεις «για να αποσταθεροποιήσει γειτονικές χώρες». Την περασμένο Σαββατοκύριακο, στη διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου, ο Τούρκος υπουργός των Εξωτερικών Μεβλούτ Καβάσογλου έβγαλε τα γάντια εναντίον του Ιράν, κατηγορώντας το ότι «θέλει να κάνει τη Συρία και το Ιράκ κράτη του ισλαμικού δόγματος Σία». Δήλωση που βρήκε άμεση απάντηση από την Τεχεράνη, με κλήση του Τούρκου πρεσβευτή στο υπουργείο των Εξωτερικών και δήλωση ότι η υπομονή του Ιράν έχει όρια.

Κινδυνεύουν έτσι οι ειρηνευτικές συνομιλίες για τη Συρία, τις οποίες επίπονα προώθησε η Ρωσία, για να μην αναφέρει κανείς τον τριμερή μηχανισμό που συστήθηκε στις συνομιλίες της Αστάνα για να επιτηρεί την εκεχειρία στη Συρία.

Η Τουρκία δεν θα νοιάζεται πλέον, εφ’ όσον αρχίζει να εναρμονίζει και πάλι τις θέσεις της για το Συριακό πρόβλημα με τις θέσεις της Σαουδικής Αραβίας, και του Κατάρ. (Κατά την περιοδεία του Ερντογάν Τουρκία και Σαουδική Αραβία υπέγραψαν μιαν αμυντική συμφωνία.)

Η ρωσική μέχρι σήμερα στρατηγική παρέκαμψε επιδέξια την μεγάλη αντίφαση να διατηρεί ως εταίρους της στη Συρία τη Τουρκία μαζί με το Ιράν, ιστορικά τα δύο αρχέτυπα αντιπάλων στην περιοχή τη Μέσης Ανατολής,. Αλλά η Μόσχα αντιλαμβάνεται ότι ο αναθεωρητισμός του Ερντογάν μπορεί να στηρίζεται μόνο σε μια νέα αυτοπεποίθηση, μετά τις εντατικές διαβουλεύσεις του με την κυβέρνηση Τραμπ.

Πράγματι η Ουάσιγκτων και η ΄Αγκυρα τείνουν προς μια συνεννόηση σχετικά με τον Φετουλάχ Γκιουλέν, που ζει εξόριστος στην Πενσυλβανία, θέμα που έθετε ο Ερντογάν ως προϋπόθεση για την πλήρη αποκατάσταση της αμερικανο-τουρκικής συνεργασίας. Η κυβέρνηση Τραμπ μπορεί να προχωρήσει στον περιορισμό των δραστηριοτήτων του Γκιουλέν και ο Ερντογάν να μην επιμείνει για την άμεση έκδοσή του.

Παρά ταύτα διατηρεί και τη σύνδεση με τη Μόσχα, λόγω των αβεβαιοτήτων σχετικά με την αμερικανική στρατιωτική στήριξη στους Κούρδους της Συρίας. Αυτό είναι ένα θέμα που δεν δέχεται να διαπραγματευτεί η Τουρκία, η οποία χαρακτηρίζει την κουρδική πολιτοφυλακή στη Συρία «τρομοκρατική οργάνωση».

Φυσικά, ενώ η Μόσχα διατηρεί την αδιαταραξία της όσον αφορά τη συμμαχία της με τον Ερντογάν, παράλληλα αναθερμαίνει τους παλιούς δεσμούς της με τις κουρδικές οργανώσεις. Η Μόσχα φιλοξένησε στις 15 Φεβρουαρίου μια συνάντηση κουρδικών οργανώσεων της περιοχής.

Ακόμη σημαντικότερο, η Ρωσία πρέπει ήδη να αμφιβάλλει για την παλαιότερη υπόσχεση του Τραμπ να συνεργαστεί με τον Ρώσο πρόεδρο Πούτιν για την καταπολέμηση του Ισλαμικού κράτους. Ακριβέστερα, η Μόσχα περιμένει ακόμα την έμπρακτη συνέχεια από την αμερικανική πλευρά, στο μεταξύ όμως παρατηρεί τις εντατικές διαβουλεύσεις μεταξύ των ΗΠΑ και των συμμάχων τους στην περιοχή, με αντικείμενο την αναβίωση του παλαιού άξονα στη Συρία. Αυτό που διακυβεύεται εδώ δεν είναι τίποτα λιγότερο από την ρωσο-αμερικανική συνεργασία κατά την προεδρία Τραμπ.

Οι Αμερικανοί επισκέπτες στην περιοχή του Κόλπου το περασμένο δεκαπενθήμερο περιλάμβαναν τον Μάϊκ Πομπέο, τον Τζων Μακέϊν και τον υπουργό Αμύνης Τζέϊμς Μάτις. Ο Πομπέο συσκέφθηκε με τον διάδοχο της Σαουδικής Αραβίας και υπουργό Αμύνης Μωχαμέτ Μπιν Ναγιέφ Μπιν Αμπντουλασίζ, κάτοχο του παρασήμου Τζωρτζ Τένετ της CIA για την καταπολέμηση τη τρομοκρατίας.

Toύρκοι και Αμερικανοί συζητούν τώρα τον σχεδιασμό και τον εφοδιασμό της τουρκικής επιχείρησης για την απελευθέρω ση της Ράκα, «πρωτεύουσας» του Ισλαμικού Κράτους των τζιχαντιστών. Ο Τούρκος πρωθυπουργός Μπιναλντί Γιλντιρίμ συζήτησε την επιχείρηση της Ράκα με τον Αμερικανό αντιπρόεδρο Μάϊκ Πενς, το Σαββατοκύριακο, στη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου.

Θα είναι μια μεγάλη στρατιωτική επιχείρηση, με τανκς, τεθωρακισμένα οχήματα και πυροβολικό. Η Τουρκία ζητάει την συμμετοχή αμερικανικών ειδικών δυνάμεων, η οποία επίσης θα αποτρέψει την επέμβαση των Ρώσων -εκτός της αποδυνάμωσης της προσπάθειας των Κούρδων να δημιουργήσουν δική τους οντότητα στη Βόρεια Συρία.

Η κατάληψη της Ράκα θα είναι αναμφίβολα ένα γεγονός μεγάλης συμβολικής σημασίας για τον Τραμπ. Από την άλλη πλευρά, η Μόσχα και η Τεχεράνη δεν μπορούν ν’ ανεχθούν τη μείωσή τους σε απλούς παρατηρητές και είναι βέβαιο ότι θα υπεισέλθουν σε κάποια φάση στην διαμορφούμενη κατάσταση πέριξ της Ράκα.

Ο τουρκικός στρατός έχει ήδη φθάσει στη πόλη αλ-Μπαμπ της Βόρειας Συρίας. ΄Ολοι οι πρωταγωνιστές γνωρίζουν ότι σε πολιτικο-στρατιωτικούς όρους η αλ-Μπαμπ είναι η πύλη που ανοίγει το δρόμο προς τη Ράκα και ότι η Ράκα είναι το κλειδί του τι θα επακολουθήσει στη Δαμασκό.

Σε άλλη διατύπωση, ο έλεγχος της Ράκα θα κρίνει πόση από τη Συρία θα μείνει υπό τον έλεγχο του συριακού καθεστώτος –δηλαδή απλούστερα ποιο θα είναι το μέλλον της Συρίας.

Σ’ αυτό το μοιραίο σενάριο, η αντοχή της ρωσο-ιρανικής συμμαχίας θα τεθεί υπό σκληρή δοκιμασία κατά τις προσεχείς μέρες και εβδομάδες. Επίσης οι αμερικανο-ρωσικές σχέσεις πρόκειται να εισέλθουν σε μιαν τελείως απροσδόκητη αρχή της περιόδου Τραμπ, πλήρη κινδύνου ανταγωνισμών και διενέξεων για τη Συρία.

Αρκεί να λεχθεί ότι η κίνηση του Ερντογάν να προκαλέσει μια διαμάχη με το Ιράν και να διασπάσει το τριμερές σχήμα (με την Μόσχα και της Τεχεράνη) στο θέμα της Συρίας πηγάζει από μιαν ήρεμη αυτοπεποίθηση ότι η κυβέρνηση Τραμπ αντιμετωπίζει πράγματι την Τουρκία ως ένα «στρατηγικό εταίρο και σύμμαχο στο ΝΑΤΟ» (όπως του δήλωσε ο Τραμπ).

Ο Ερντογάν αναμένει μια πρόσκληση στην Τουρκία να επανέλθει στον παραδοσιακό ρόλο της του περιορισμού της επιρροής της Ρωσίας στις νότιες σειρές του Καυκάσου, στη Μαύρη Θάλασσα και στην Ανατολική Μεσόγειο.

Απομένει ακόμη μόνο μια εβδομάδα στο χρονικό όριο που έδωσε ο Τραμπ στο Πεντάγωνο να προετοιμάσει ένα διεξοδικό σχέδιο για να νικήσει το Ισλαμικό κράτος στη Συρία και στο Ιράκ. Αλλά η Τουρκία ενεργεί σαν να έχει ήδη καταστεί ενήμερη αυτού του σχεδίου.

*Ο Μ Κ Bhadrakumar υπηρέτησε επί 29 χρόνια στη διπλωματική υπηρεσία της Ινδίας, σε θέσεις πρεσβευτού , μεταξύ άλλων στο Ουζμπεκιστάν και στη Τουρκία. Οι αναλύσεις του δημοσιεύονται στους Τάϊμς της Ασίας από το 2001.

Ειδησεογραφική Προσθήκη: Άρθρο του Alexander Mercouris, στην ηλεκτρονική εφημερίδα Τhe Duran,επικαλούμενο το πρακτορείο Al–Masdar, αναφέρει ότι ο έλεγχος της αλ-Μπαμπ περιήλθε στους Τούρκους κατόπιν συμφωνίας με τους 5.000 τζιχαντιστές μαχητές του Ι.Κ. να αποχωρήσουν ασφαλείς με τον οπλισμό τους. Το άρθρο δεν συνδυάζει αυτή την κατάληξη της δεινοπαθήσασας τουρκικής επιχείρησης με τις συνομιλίες του Ερντογάν στις χώρες του Περσικού Κόλπου, χορηγούς και στηρίγματα των τζιχαντιστών του ΙΚ, συμμάχων του ίδιου μέχρι προ λίγων μηνών.

Πηγή iThesis




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου