Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

17 Φεβ 2011

Παρακολουθώντας από μακρυά -και την ίδια στιγμή από πολύ κοντά λόγω του γεγονότος ότι το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο βρίσκεται επτά οικοδομικά τετράγωνα από το σπίτι μου- την φαρσοκωμωδία της αποκρατικοποίησης και της αξιοποίησης της κρατικής περιουσίας, δεν μπορώ να κρύψω μία σκέψη που πέρασε από το μυαλό μου μόλις πληροφορήθηκα τα πραγματικά γεγονότα. Είπα στον εαυτό μου ότι «μας αξίζει ό,τι παθαίνουμε», αν και το καλύτερο για την περίσταση το δήλωσε ως ερώτημα φίλος που εργάζεται στο Ταμείο: «Μήπως έχετε την κυβέρνηση που σας αξίζει»;

Οι «κακοί», όπως συνηθίσαμε να τους αποκαλούμε, του Ταμείου και της Ευρωπαϊκής Ενωσης, από κοινού με το οικονομικό επιτελείο της ελληνικής κυβέρνησης που δίνει μία άνιση μάχη, σκέφθηκαν -στοχεύοντας στην μείωση του χρέους- να προχωρήσουν σε μελέτες, ώστε να έχουν μία ιδέα για τα έσοδα που θα μπορούσε να προσφέρει η αξιοποίηση της κρατικής περιουσίας. Οταν πρωτοαφίχθηκαν στην Ελλάδα, τα στελέχη της Τρόϊκας είχαν εντυπωσιαστεί με τις εκτάσεις από τη Βουλιαγμένη μέχρι το Σούνιο και, μάλιστα, λέγεται πως ένας εξ` αυτών είχε υποστηρίξει (με δόση υπερβολής θα έλεγα), πως η αξιοποίηση αυτής της περιοχής θα έλυνε το οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδας. Ομιλούν, λοιπόν, για τεράστιες αξιοποιήσιμες εκτάσεις που, έτσι κι αλλιώς, είναι ανεκμετάλλευτες.

Δεν γνωρίζω πως από την συζήτηση φτάσανε να ανακοινώσουν την πρόθεση πώλησης εκτάσεων που θα αποφέρουν, όπως δήλωσαν,μέχρι και 50 δισεκατομμύρια ευρώ, αλλά ο συνομιλητής μου με διαβεβαίωσε πως η ανακοίνωση για αξιοποίηση ή εκποίηση είχε συμφωνηθεί σε ανώτατο επίπεδο, πράγμα που σημαίνει ότι για το περιεχόμενο των διαπραγματεύσεων είχαν ενημερωθεί ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου και ο γενικός διευθυντής του ΔΝΤ, Ντομινίκ Στρος Καν. Με λίγα λόγια τα στελέχη του Ταμείου και της Ε.Ε. δεν εκβίασαν με την ανακοίνωση τους την ελληνική κυβέρνηση, όπως διέρρευσε το Μέγαρο Μαξίμου. Ενημέρωσαν για τα συμφωνηθέντα.

Δεν θα τους ψέξω για την αποκάλυψη, διότι πιστεύω ακράδαντα πως εάν δεν το έλεγαν αυτοί, σήμερα δεν θα συζητούσαμε για την αποκρατικοποίηση. Θα είχαμε μεσάνυχτα. Θα τους κατηγορήσω για την άνευ προηγουμένου έλλειψη στοιχειώδους σεβασμού προς τον ελληνικό λαό, ο οποίος είναι το μεγάλο θύμα των κάκιστων πολιτικών που τον κυβέρνησαν και τον κυβερνούν. Οι κουβέντες που εκστόμισε ο Πολ Τόμσεν, ο οποίος μας είχε εντυπωσιάσει με την απλότητα και την ευγένεια του, είναι απαράδεκτες και πρέπει να απολογηθεί. Μόνο γι’ αυτό. Διότι η αποκάλυψη των σχεδίων για την αποκρατικοποίηση ήταν προσφορά στην ενημέρωση του λαού.

Οσοι στο εξωτερικό ασχολούνται με την Ελλάδα, προσωποποιούν την δραματική αύξηση των οικονομικών προβλημάτων με τον πρωθυπουργό, ο οποίος όταν ξεκίνησε η κρίση χαρακτηριζόταν ως «το μεγαλύτερο κεφάλαιο» της χώρας μας. Είναι η πρώτη φορά που ακούμε τόσα παράπονα για τον τρόπο άσκησης της οικονομικής πολιτικής και δεν είναι, πλέον, έκπληξη για εμάς κουβέντες περι πλήρους ανικανότητας αντιμετώπισης της κρίσης. Δεν είναι τυχαίο ότι από τις κατηγορίες εξαιρούν τον υπουργό Οικονομικών, αν και τον θεωρούν ήδη «καμένο», υπό την έννοια ότι και να έχει αίσιο τέλος η προσπάθεια σωτηρίας της οικονομίας, ο ίδιος θα χρειαστεί να αναζητήσει εργασία στο εξωτερικό. Και το γνωρίζει, διότι τον παρουσιάζουν ακόμα πιό πολύ αποφασισμένο να υλοποιήσει τις πρόνοιες του Μνημονίου, πιστεύοντας πως αυτή και μόνο αυτή είναι η λύση για την Ελλάδα.

Ο τρόπος αντιμετώπισης της κρίσης που προέκυψε με αφορμή την αποκάλυψη για τις αποκρατικοποιήσεις, έδειξε στους ξένους ότι ο πρωθυπουργός τοποθέτησε υπεράνω όλων -σε μία κρίσιμη στιγμή για το Πρόγραμμα Σταθερότητας- το κομματικό και το προσωπικό πολιτικό συμφέρον. Ηταν ένας διαφορετικός άνθρωπος από αυτόν που γνώρισαν όταν έδωσε μύριες υποσχέσεις για να εξασφαλίσει τα 110 δισ. ευρώ. Υπογράφοντας το Μνημόνιο ο κ. Παπανδρέου γνώριζε -το ομολόγησε, άλλωστε- ότι παρέδιδε ένα μέρος της εθνικής κυριαρχίας στους δανειστές της Ελλάδας. Γνώριζε και κάτι άλλο που, ίσως, να δικαιολογεί την «πισωπεταλιά» για τις αποκρατικοποιήσεις- αν και θα έλεγα πως το σκέφθηκε πολύ αργά: ότι εάν η Ελλάδα δεν μπορεί να πληρώσει, οι δανειστές έχουν δικαιώματα στην κρατική περιουσία.

Εχοντας νιώσει την γλύκα της εξουσίας, ο πρωθυπουργός δείχνει το τελευταίο διάστημα ένα άλλο πρόσωπο. Όμως, δεν πρέπει να ξεχνά ότι στην κατάσταση που βρίσκεται η Ελλάδα, ως αποτέλεσμα των σκανδάλων και της κακής διαχείρισης εκ μέρους των πολιτικών της, και επειδή ο ίδιος πήρε την απόφαση να την οδηγήσει στο στόμα του λύκου, τα περιθώριά του είναι ελάχιστα. Είτε μένει και παλεύει πραγματικά για να αλλάξει τη χώρα, όπως υποσχέθηκε στους δανειστές, είτε πραγματοποιεί το όνειρο της ζωής του αναζητώντας μία σημαντική θέση στο εξωτερικό. Εκτός αν έχει αντιληφθεί πως το όνειρο είναι απατηλό…
Το θέατρο που παίζεται δεν έχει ιστορικό προηγούμενο. Το ψεύδος, η απάτη, η υποκρισία και η δημαγωγία έχουν φτάσει στα ανώτατα όρια της παράκρουσης και του πολιτικού αμοραλισμού.

Η πιο ακραία, η πιο απαίσια και η πιο μοχθηρή μορφή αυτής της απάτης είναι η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, η νέα «δεξιά»: Η επιθετική πολιτική αιχμή της παγκόσμιας αγοράς και των χρηματιστηριακών «μαφιών» της.

Την ακραία πολιτική των αγορών (νεοφιλελευθερισμός) προωθεί και η Ν.Δ. με ζήλο, αλλά αναποτελεσματικά διότι είναι ιστορικά στιγματισμένη και χωρίς πολιτικές εφεδρείες, συνακόλουθα και ανίκανη να πετύχει μίνιμουμ κοινωνικές συναινέσεις…

Την ίδια πολιτική των αγορών στηρίζουν και τα «αριστερά» δεκανίκια ΠΡΑΚΤΙΚΑ, με αντιπολιτευτικές «κοινωνικές» ρητορείες και δίνοντας, απλόχερα, το άλλοθι και το τεκμήριο στους εφιαλτικούς σχεδιασμούς του πλανητικού κεφαλαίου και τα νέα ιδεολογήματά του (έχουμε γράψει αναλυτικά πάνω σε αυτά).

Όλα τα κόμματα προωθούν σταθερά και συστηματικά το ξεπούλημα και τη διάλυση της Ελλάδας: Τα δύο κυβερνητικά κόμματα με τις πολιτικές τους αποφάσεις και τα «αριστερά» δεκανίκια βάζοντας πλάτες και νομιμοποιώντας τις πολιτικές, τις ιδεολογίες και τα όργανα (κοινοβούλιο κ.λπ) του κεφαλαίου, κραυγάζοντας απλώς «αριστερές» αντικαθεστωτικές ρητορείες…

Σήμερα όλα ωρύονται και σχίζουν τα ιμάτιά τους για την ωμή «παρέμβαση» των υπαλλήλων της τρόικας.

Η τρόικα όμως δεν είναι το υπαλληλικό προσωπικό που έχει έρθει στη Ελλάδα.

Η τρόικα είναι: η ΕΕ, το ΔΝΤ και η ΕΚΤ, δηλαδή το κεφάλαιο της διεθνούς αγοράς και οι κερδοσκόποι της διεθνούς αγοράς.

Με πιο απλά λόγια: Η τρόικα είναι το διεθνές καπιταλιστικό σύστημα, η παγκοσμιοποιημένη αγορά και τα διεθνή υπερεθνικά μονοπώλια και χρηματοπιστωτικά αρπακτικά…

Αυτό το διεθνές καπιταλιστικό πλέγμα ΠΟΤΕ δεν το αμφισβήτησαν, ούτε το αμφισβητούν τα δύο κυβερνητικά κόμματα και οι «τσόντες» τους.

Αντίθετα ΠΑΝΤΑ, πρακτικά, αλλά και στα λόγια το υπηρέτησαν πιστά και με υπερβάλλοντα ζήλο τα δύο κυβερνητικά κόμματα: Εκφραστές και εντολοδόχοι των συμφερόντων αυτού του καπιταλιστικού πλέγματος ήταν.

Οι «αριστερές» καθεστωτικές εφεδρείες, απλώς το αμφισβήτησαν στα κούφια, ρητορικά λόγια, παρέχοντας το άλλοθι νομιμοποίησης της πολιτικής των ανδρεικέλων του κεφαλαίου και των μαφιών του χρήματος…

Η επιβολή της τρόικα είναι το επιστέγασμα αυτής της πολιτικής όλων των κομμάτων, η τελική συνέπεια αυτής της πολιτικής.

Η κρίση του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος (και με αφορμή το δημόσιο χρέος) ΕΠΙΤΑΧΥΝΕ και προσέδωσε βίαιη μορφή στις διαδικασίες προτεκτορατοποίησης των αδύνατων «εξαρτημάτων» του διεθνούς καπιταλιστικού κυκλώματος.

Η Ελλάδα, ως ένας από τους αδύνατους κρίκους της πλανητικής καπιταλιστικής αλυσίδας, οδηγήθηκε στην κατάσταση του προτεκτοράτου και υπό άμεση ΚΑΤΟΧΗ των διεθνών οικονομικών και πολιτικών κέντρων.

Η κατοχή σήμερα δεν έχει τις παλιές μορφές της στρατιωτικής κατοχής.

Το ΚΚΕ, κολλημένο σκόπιμα στις παλιές μορφές δεν θέλει να διακρίνει τη σημερινή κατοχή. Δεν θέλει να διακρίνει ότι το ελληνικό κεφάλαιο δεν υπάρχει ανεξάρτητο και αυτόνομο (ο εθνικός καπιταλισμός έχει περάσει ανεπιστρεπτί), αλλά αποτελεί «γρανάζι» και «εξάρτημα» του διεθνούς κεφαλαιοκρατικού πλέγματος.

Και είναι αυτό το διεθνές ιμπεριαλιστικό πλέγμα (μέσα εδώ και το ελληνικό «εξάρτημα» του κεφαλαίου) το οποίο έχει επιβάλει μια ΚΑΤΟΧΗ: Οικονομική, πολιτική, ιδεολογική, κρατική και όλων των διεθνών μηχανισμών και υπηρεσιών…

Μια δικτατορική κατοχή στην οποία το κοινοβούλιο και τα κόμματα απλώς δίνουν το άλλοθι και το ντεκόρ της «δημοκρατίας».

ΟΤΑΝ θα το απαιτήσουν οι συνθήκες θα έρθει και η διεθνής στρατιωτική κατοχή…

Η ηγεσία του ΚΚΕ πάντα διακρίνει δύο χρώματα: το μαύρο και το άσπρο. Δεν μπορεί να διακρίνει τη διαλεκτική του παγκόσμιου καπιταλιστικού πλέγματος, μέσα στο οποίο η Ελλάδα είναι κατεχόμενη πλέον χώρα των ισχυρών κέντρων εξουσίας του διεθνούς κεφαλαίου.

Η ηγεσία του ΚΚΕ δεν μπορεί ούτε ακόμα να διακρίνει ότι η Ελλάδα βρίσκεται υπό αλλοδαπή κατοχή: μια συνειδητή στρατηγική της Νέας Τάξης και του κεφαλαίου…

Όλοι, λοιπόν αυτοί που υπηρέτησαν και υπηρετούν πιστά το καθεστώς του παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού πλέγματος, ΑΝΟΙΚΤΑ ή ΚΕΚΑΛΥΜΜΕΝΑ (όπως τα «αριστερά» δεκανίκια), ωρύονται σήμερα και σχίζουν τα ιμάτιά τους για το ξεπούλημα της Ελλάδας!!!

Το θράσος της απάτης τους δεν έχει όρια.

Μας λέει η κυβέρνηση των ανδρεικέλων (του διεθνούς κεφαλαίου), με τη συνήθη αυθάδεια της υποκρισίας ότι δεν θα «ξεπουλήσει» το δημόσιο πλούτο της χώρας, απλώς θα τον αξιοποιήσει!!!

Το ξεπούλημα, όμως, βρίσκεται μέσα στα οστά και το μεδούλι της παγκόσμιας καπιταλιστικής αγοράς και των διεθνών οργάνων της, μέσα στην λογική και πολιτική της παγκόσμιας αγοράς (νεοφιλελευθερισμός).

Συνακόλουθα το ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ βρίσκεται και μέσα στο αίμα των ελληνικών κυβερνήσεων!!!

Τι έκαναν αλήθεια όλα αυτά τα χρόνια οι ελληνικές κυβερνήσεις; Δεν ξεπουλάγανε αγρίως την Ελλάδα; ΠΑΣΟΚ και ΝΔ πολιτική αποκρατικοποιήσεων και ελεύθερης αγοράς δεν είχαν και προωθούσαν;

Ποιος κοροϊδεύει ποιον!!!

Όταν ήταν στην κυβέρνηση ξεπουλάγανε και όταν ήταν στην αντιπολίτευση κατηγορούσαν την κυβέρνηση για ξεπούλημα!!!

Τώρα η ΝΔ ωρύεται ότι το ΠΑΣΟΚ ξεπουλάει την Ελλάδα. Αυτή τι έκανε όταν ήταν κυβέρνηση; Την ίδια πολιτική δεν εφάρμοζε;

Και κάτι ακόμα που δείχνει την θηριώδη υποκρισία αυτών των κομμάτων και το θέατρο του παιχνιδιού που παίζουν.

Διαβάζουμε στο πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ με τον τίτλο:

«2004 – 2008, Το κυβερνητικό πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ, Το Σχέδιο για τη χώρα. Η αντίληψή μας. Οι προτάσεις μας», σελίδες 12 – 13.

«Τι κάναμε

α) Προχώρησε εντατικά η αναδιάρθρωση κρατικών επιχειρήσεων μέσω διάθεσης πακέτων μετοχών στην κεφαλαιαγορά και της απόδοσής τους στην ιδιωτική πρωτοβουλία. Τα τελευταία χρόνια έχουμε ακολουθήσει “επιθετική” πολιτική στον τομέα των αποκρατικοποιήσεων, τόσο στις μετοχοποιήσεις δημοσίων επιχειρήσεων, όπως ο ΟΤΕ, ο ΟΠΑΠ, η ΔΕΗ, η ΕΧΑΕ, τα ΕΛΠΕ κ.τ.λ. όσο στις ιδιωτικοποιήσεις όπως για παράδειγμα με την Ιονική Τράπεζα, την ΕΤΒΑ, τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά, τη Διώρυγα της Κορίνθου κ.τ.λ. (…). Οι νέες μορφές αποκρατικοποιήσεων συμβάλλουν περισσότερο στην προσέλκυση ξένων επενδύσεων και στην ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας και εξωστρέφειας της οικονομίας.

β) Απελευθέρωση αγορών και μηχανισμοί εποπτείας. Τραπεζικός τομέας: Μειώθηκε ο ρόλος του κράτους στη λειτουργία του (ο αριθμός τραπεζών άμεσα ή έμμεσα υπό κρατικό έλεγχο μειώθηκε από 10 το 1995 σε 3)…».

γ) «Τηλεπικοινωνίες. Απελευθερώθηκαν πλήρως(…)

δ) Ενέργεια. Το μονοπώλιο καταργήθηκε επισήμως στις αρχές του 2001. Στην ηλεκτροπαραγωγή, δημιουργήσαμε νέο θεσμικό πλαίσιο για βιώσιμες ιδιωτικές επενδύσεις(…)

ε) Αποκρατικοποιήσεις. Επιτάχυνση του προγράμματος αποκρατικοποιήσεων με προώθηση ιδιωτικοποιήσεων και στρατηγικών συμμαχιών και στόχο την περαιτέρω μείωση της συμμετοχής του κράτους στην οικονομική δραστηριότητα».

στ) «Απελευθέρωση αγορών. Υλοποίηση του προγράμματος απελευθέρωσης της αγοράς ενέργειας, προώθηση απελευθέρωσης σε άλλους τομείς (μεταφορές, ταχυδρομεία)…».

Αυτά τα είχε στο πρόγραμμά το ΠΑΣΟΚ από το 2004.

Η ΝΔ κατηγορούσε το ΠΑΣΟΚ ότι της έκλεψε το πρόγραμμα, αλλά σήμερα σχίζει τα ιμάτιά της για το ξεπούλημα που κάνει το ΠΑΣΟΚ: Δηλαδή για την εφαρμογή του δικού της προγράμματός!!!

Το ΠΑΣΟΚ πάλι, ξεπερνώντας κάθε όριο κοροϊδίας και υποκρισίας λέει ότι οι υπάλληλοι της τρόικα δεν κατάλαβαν καλά και ότι αυτό που με μεγάλη «υπερηφάνεια» διαλαλεί στο πρόγραμμά του, δηλαδή το ξεπούλημα, σημαίνει «αξιοποίηση»!!!

Τέτοια απάτη και κοροϊδία!!!

Κτυπούν το σαμάρι (τους τροϊκανούς υπαλλήλους) για να αποκρύψουν τούτο: Ότι η τρόικα απλώς επιτηρεί την εφαρμογή και την επίσπευση των προγραμμάτων τους, δηλαδή την εφαρμογή της πολιτικής που εκφράζουν και των συμφερόντων που υπηρετούν σταθερά και πάγια, σαν ανδρείκελα της ΕΕ και του διεθνούς κεφαλαίου…

Τέλος να μην ξεχάσουμε ότι και ο Μίκης στο «μανιφέστο» του κινείται στην ίδια ακριβώς λογική. Ζητά για να απαλλαγούμε από το χρέος:

• Να αξιοποιηθεί μέρος της Κρατικής Περιουσίας.
• Να αξιοποιηθεί μέρος της εκκλησιαστικής και μοναστηριακής περιουσίας.

Το ΠΑΣΟΚ αντέγραψε το Μίκη ή ο Μίκης το ΠΑΣΟΚ;

Ιδού η απορία!!!
Μέχρι τώρα και στη διάρκεια της τελευταίας 20ετίας, χρησιμοποιώντας όλες τις μορφές της εκποίησης και περιγράφοντας το ξεπούλημα με όλους τους δυνατούς ευφημισμούς (ιδιωτικοποίηση, αποκρατικοποίηση, μετοχοποίηση, μισθώσεις παραχώρησης κ.λπ.), έχουν πράξει τα κάτωθι:
  • Ξεπούλησαν τον Σκαραμαγκά. Αλλά αυτό σε τι «βοήθησε» τα οικονομικά του κράτους;
  • Ξεπούλησαν την ΑΓΕΤ. Αλλά αυτό σε τι «τόνωσε» τα δημόσια ταμεία;
  • Ξεπούλησαν τον ΟΤΕ. Αλλά αυτό σε τι απέτρεψε τον «Τιτανικό»;
  • Ξεπούλησαν πάνω από το 90% του τραπεζικού τομέα. Αλλά αυτό σε τι «έσωσε» την οικονομία;
  • Ξεπούλησαν το λιμάνι του Πειραιά. Αλλά αυτό σε τι «βελτίωσε» τα ελλείμματα;
  • Ξεπούλησαν την «Ολυμπιακή». Αλλά αυτό σε τι απομάκρυνε την «εντατική»;
  • Ξεπούλησαν τη διώρυγα της Κορίνθου. Αλλά αυτό σε τι απομάκρυνε τη «χρεοκοπία»;
  • Ξεπούλησαν τους οδικούς άξονες της χώρας. Αλλά αυτό σε τι συνέβαλε για τον «κατευνασμό των αγορών»;
Επίσης υπενθυμίζουμε ότι:
Μέχρι το 2004, δηλαδή μια ολόκληρη πενταετία πριν από την εκδήλωση της κρίσης, χρόνια πριν από την προσχηματική επίκληση του χρέους, το ΠΑΣΟΚ είχε διαπράξει τα εξής:
  • Ξεπούλησε το 48,5% της ΔΕΗ.
  • Ξεπούλησε το 38% της ΕΥΔΑΠ.
  • Ξεπούλησε το 64% από τα «Ελληνικά Πετρέλαια».
  • Ξεπούλησε το 49% του ΟΠΑΠ.
  • Ξεπούλησε το 92% της Εθνικής Τράπεζας.
Είναι το ίδια κόμμα, που παρέδωσε
  • το αεροδρόμιο των Σπάτων στους Γερμανούς,
  • τη γέφυρα του Ρίου στους Γάλλους,
  • την Αττική Οδό στον Μπόμπολα, κ.ο.κ.

Ο ελληνικός λαός έχει κάθε λόγο να απαιτεί καταλογισμό ευθυνών και εξήγηση:

α) Σε τι απέτρεψαν όλες αυτές οι εκποιήσεις - που πάντα βαφτίζονται «αξιοποίηση» - την εκτίναξη του δημόσιου χρέους;

β) Πόσο του στοίχισε το ιδεολόγημα περί «λιγότερου κράτους», που ΠΑΣΟΚ και ΝΔ διακινούν από τη δεκαετία του '80 για να ρημάζουν και να παραδίδουν τη δημόσια περιουσία στο μεγάλο κεφάλαιο;

Οι απαντήσεις είναι τόσο προφανείς, όσο πρόδηλη είναι και η νέα τους στόχευση:

Πρώτον, παρουσιάζουν σαν «φάρμακο» την ίδια εκείνη δηλητηριώδη πολιτική που έχει διαλύσει την Ελλάδα!

Δεύτερον, εμφανίζουν σαν «σωτηρία» την ίδια καταστροφική πολιτική που έχει γεμίσει τα ταμεία των κεφαλαιοκρατών και έχει εκτινάξει τα δημόσια χρέη!

Τρίτον, αποκαλούν «φιλόδοξη» και «αναγκαία» την ίδια εγκληματική πολιτική που έχει φτωχύνει τους Ελληνες και τους έχει αποστερήσει το δημόσιο πλούτο τους!

Τέταρτον, ισχυρίζονται πως παραμένει «επιβεβλημένος» εκείνος ακριβώς ο «μονόδρομος» του ξεπουλήματος που ακολουθούν επί δεκαετίες, με τα γνωστά αποτελέσματα!

Πέμπτον, έχουν αρχίσει το ξεπούλημα πολύ πριν εμφανιστεί η «τρόικα», πολύ πριν ανακαλύψουν ως πρόσχημα το δημόσιο χρέος. Δεν ξεπουλούν για να «μειώσουν» το χρέος. Οσο ξεπουλούν, το χρέος αυξάνει. Ξεπουλούν για να εκ-πληρώσουν το μόνο χρέος που αναγνωρίζουν και τους καθοδηγεί: Το ταξικό τους χρέος, να υπηρετούν τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας.

Εάν η πολιτική τους περάσει, ο λαός θα βυθιστεί στα Τάρταρα.

Οι υπηρέτες του κεφαλαίου δεν έχουν καμία αναστολή να καταγραφούν ως οι Ηρόστρατοι της σύγχρονης νεοελληνικής Ιστορίας.

Επιβεβαιώνουν σε κάθε βήμα τους πόσο δίκιο είχε η «Καθημερινή», όταν τους απέδιδε τα παρακάτω εύσημα:

«Για πρώτη φορά από ιδρύσεως του ελληνικού κράτους, η χώρα απέκτησε κυβέρνηση φιλελευθέρων αντιλήψεων της πλέον προωθημένης ή ακραίας μορφής. Ούτε η μέντωρ του νεοφιλελευθερισμού σε επίπεδο παγκόσμιο, η πρώην πρωθυπουργός της Βρετανίας κ. Μάργκαρετ Θάτσερ, δεν απετόλμησε τόσο δραστικές αλλαγές, σε τόσο σύντομο διάστημα, όσο ο Eλληνας πρωθυπουργός και πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς κ. Γιώργος Παπανδρέου και το υπουργικό συμβούλιό του»
(«Καθημερινή», 29/7/2010).









Εδώ και καιρό οι ελεύθερες φωνές των ιστολογίων αναφέρουν τακτικά την κυβερνητική κατρακύλα της Ελλάδος. Τα τεράστια και ερασιτεχνικά ατοπήματα που κοστίζουν στους πολίτες, στο κύρος της χώρας και μας φέρνουν σε αδιανόητα αδιέξοδα… Μέχρι τώρα όμως τα “ αμορτισέρ” του συστήματος (βλ. ΜΜΕ) απορροφούσαν όσο το δυνατόν περισσότερο τους κραδασμούς, ώστε να μην δημιουργούνται σοβαρά προβλήματα στο κυβερνητικό έργο, ή αν θέλετε ξεπούλημα…

Από την περασμένη Παρασκευή όμως, με τις άθλιες δηλώσεις των εκπροσώπων των πραγματικών κυβερνώντων μας, τα πράγματα φαίνεται εκτροχιάστηκαν πλήρως! Δεν ξέρω αν ήταν λάθος της τρόικας ή επικοινωνιακό παιχνίδι τύπου “ καλός μπάτσος – κακός μπάτσος” σε συνεργασία με την ελληνική κυβέρνηση για να φανεί ότι ο ΓΑΠ δεν διστάζει να τα βάλει με τους δανειστές και οι χαζοί ιθαγενείς, που λέει ότι κυβερνάει, να τον συμπαθήσουν, αλλά σίγουρα έκανε κακό.

Από εκείνη την στιγμή έπεσε ο μανδύας της ελληνικής κυβέρνησης και φάνηκαν όλες οι άσχημες και βαθιές πληγές της σημερινής μας εξουσίας. Αρχικά, ήταν η πολύωρη καθυστέρηση απάντησης στην τρόικα που συμπεριφέρθηκε σαν αυτοκράτωρ στο προτεκτοράτο του. Και το πιο εξοργιστικό ήταν ότι ουδέποτε διεψεύσθη η συμφωνία για ξεπούλημα του ελληνικού δημοσίου σε ιδιώτες, αλλά μάλωναν για τον τρόπο με τον οποίο παρουσιάστηκε στην δημοσιότητα! Δηλαδή μας είπαν ανοιχτά ότι θα σας ξεπουλήσουμε έτσι κι αλλιώς αλλά δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή για να το μάθετε… Παράλληλα φάνηκε και ο διακοσμητικός ρόλος της υπόλοιπης κυβέρνησης, που βρέθηκε προ εκπλήξεως δείχνοντας περίτρανα ότι ένας στενός κύκλος υπό τον πρωθυπουργό αποφασίζει και απλά ανακοινώνει. Μια σύγχρονη εκδοχή του “ Αποφασίζομεν και Διατάσσομεν”!

Μέρες πέρασαν χωρίς να κοπάσουν οι αντιδράσεις και φτάσαμε ως σήμερα που τα χαστούκια ήρθαν απανωτά… Πρώτα η τραγική εγκύκλιος για το θέμα των ημιυπαίθριων, του υφυπουργού κ Ντόλιου, που καλούσε όσους είχαν διευθετήσει τις εκκρεμότητές τους να ξαναπληρώσουν… Όλα αυτά εν αγνοία όπως ειπώθηκε του υπουργού κ Ραγκούση… Με παρέμβαση του πρωθυπουργού απεσύρθη η εγκύκλιος και ο κ. Ντόλιος ζήτησε συγγνώμη, γλιτώνοντας την καρέκλα του…

Μετά, ήρθαν τα παράπονα του υπουργού Θαλασσίων υποθέσεων, Νήσων και Αλιείας κ. Γιάννη Διαμαντίδη που ζήτησε την παραίτηση του ΓΓ Λιμένων κ Βλάχου, λόγω διαφωνιών. Ο Γενικός γραμματέας όμως δεν παραιτείται γιατί διορίστηκε μέσω open.gov, όπως δήλωσε και μόνον ο ίδιος ο πρωθυπουργός μπορεί να τον αποπέμψει… Σε κάθε κυβέρνηση υπάρχουν οι ασυμφωνίες και οι γκρίνιες θα μου πείτε, αλλά όταν φτάνουν στο σημείο να δημοσιοποιούνται και να παίρνουν τέτοιες διαστάσεις ενώ ένας υπουργός εμφανίζεται να μην μπορεί να ελέγξει έναν υφιστάμενό του γιατί ο υφιστάμενος δεν ελέγχεται βάση κανονισμού από τον υπουργό, τότε μιλάμε για κωμικοτραγικές καταστάσεις…

Άλλο ένα σημερινό συμβάν για γέλια και για κλάματα, αλλά και πιο ύποπτο, είναι η εσωτερική κόντρα που φάνηκε να δημιουργείται στο ΠΑΣΟΚ, σχετικά με την δυνατότητα που παραχωρούσε άρθρο του νομοσχεδίου για τα κλειστά επαγγέλματα στους δικηγόρους να συστήνουν δικηγορικές εταιρείες σε οποιαδήποτε περιφέρεια της χώρας θέλουν. Πριν έρθει το άρθρο αυτό προς ψήφιση στην Βουλή οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ είχαν εκφράσει τις αντιρρήσεις τους λέγοντας ότι θα το καταψηφίσουν αν φτάσει στην Ολομέλεια και πήραν την υπόσχεση να μην φτάσει ως εκεί. Αυτό που έγινε όμως ήταν ένα “ λιφτιγκ” που δεν άλλαζε όμως την ουσία και έτσι αναγκάστηκε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ Χρήστος Πρωτόπαπας να ζητήσει από τον υφυπουργό Οικονομικών κ. Σαχινίδη να το ξανασκεφτεί! Και άρον άρον απεσύρθη το εν λόγο άρθρο.. Δηλαδή πήγαν να έρθουν σε ρήξη με τους ίδιους τους βουλευτές τους στην κυβέρνηση για να επιτρέψουν σε κάποιους δικηγόρους (που έχουν την οικονομική δυνατότητα προφανώς) να ελέγχουν τα δικηγορικά θέματα σε όλη την επικράτεια; Ποιος αλήθεια πήγαν να εξυπηρετήσουν; Τον δικηγόρο στην επαρχία που μόλις και μετά βίας μπορεί να κρατήσει το γραφείο του; Περίεργα πράγματα αλλά το ΠΑΣΟΚ νοιάζεται για τον λαό.. Αυτό δεν το ξεχνάμε ποτέ!

Τέλος να προσθέσουμε στην μέχρι τώρα εικόνα διάλυσης και τα πυρά που δέχτηκε ο υπουργός Εσωτερικών κ Ραγκούσης από τον έτερο υπουργό κ Γερουλάνο που μετά το τέλος του σημερινού υπουργικού συμβουλίου, ανέφερε ότι η ομάδα Ραγκούση, η οποία έχει επωμιστεί τον συντονισμό της κυβέρνησης δεν λειτουργεί… Εν ολίγοις δηλαδή μας είπε αυτό που βλέπουμε όλοι με τα μάτια μας εδώ και καιρό, ότι μας κυβερνάει ένα απέραντο μπάχαλο!!!

Μια κυβέρνηση “ παιδικός σταθμός” που δεν υπάρχει νηπιαγωγός να βάλει σε τάξη τα παιδιά!

Μια παρέα, στην κυριολεξία, που ανέλαβε τα ηνία της χώρας και επί 16 μήνες τώρα το μόνο που έχει προσφέρει στον ελληνικό λαό, που δήθεν υπηρετεί, είναι η υποθήκευσή του και του μέλλοντός του με το Μνημόνιο, που έσπευσε να υπογράψει με κλειστά τα μάτια μαζί με την στήριξη του ΛΑΟΣ και της Ντόρας… Από εκεί και πέρα όλη η δράση της είναι οι περικοπές, οι μειώσεις, οι απολύσεις, το ξεπούλημα στο όνομα του ελληνικού λαού που ουδέποτε ρωτήθηκε και συνεχίζει να πληρώνει τα αναρίθμητα σκάνδαλα με καθημερινούς χλευασμούς!

Όπως είναι λογικό μια κυβέρνηση με μόνο οδηγό την καταστροφή του λαού της είναι θνησιγενής. Όσες αντιδράσεις αποσιωπήθηκαν μέχρι τώρα αποσιωπήθηκαν. Πλέον ο κόμπος έχει φτάσει στο χτένι και ήδη πολλοί είναι αυτοί που μιλούν για πρόωρες εκλογές και δίνουν και ημερομηνίες.

Προσωπικά πιστεύω ότι οι εκλογές θα γίνουν πριν την παρέλευση του 18μήνου, δηλαδή με λίστα. Οτιδήποτε άλλο θα σημαίνει πολιτική αυτοκτονία και για τον πρωθυπουργό και για το ΠΑΣΟΚ. Αν δεν προκηρυχθούν τότε οι εκλογές ο Παπανδρέου θα μείνει όμηρος των ίδιων του των βουλευτών και των ”δευτεροκλασάτων” υπουργών που τώρα απλά τους ανακοινώνονται οι αποφάσεις και έχουν καταπιεί πολλά όλο αυτό το διάστημα για να μην δώσουν πρόωρο τέλος στην πολιτική τους καριέρα. Αν οι εκλογές δεν γίνουν με λίστα, αλλά με σταυρό προτίμησης, που σημαίνει ότι δεν θα ανακοινωθούν πρόωρες κάλπες μέσα στις επόμενες 2 βδομάδες, το ένστικτο της πολιτικής αυτοσυντήρησης θα οδηγήσει πολλούς παραγκωνισμένους της κυβέρνησης να γίνουν αρεστοί στον λαό, ιδιαίτερα όσοι εκλέγονται στην επαρχία, που σημαίνει ότι θα υιοθετήσουν αντιμνημονιακή ρητορική για να επιβιώσουν πολιτικά και να εξασφαλίσουν την επανεκλογή τους ακόμη και με κάποιο άλλο συνδυασμό. Κι αυτό ίσως να είναι και η θανατική καταδίκη του ΠΑΣΟΚ και θα έχει την υπογραφή του υιού του ιδρυτή του.

Αντίθετα οι εκλογές με λίστα ίσως δώσουν κάποια παράταση χρόνου σε μία κυβέρνηση που θα παραμένει όμως διαλυμένη, ασυντόνιστη που είναι προφανές ότι έχει χάσει κάθε λαϊκή νομιμοποίηση να δρα εξ ονόματος του λαού της και πλέον πνέει τα λοίσθια…


Του Ανδρέα Σταυρίδη
Ταξίαρχου (ε.α.)

Αφορμή, το άρθρο της καθηγήτριας Πολιτικών Επιστημών και Ιστορίας, του Πάντειου Πανεπιστημίου κυρίας Αναγνωστοπούλου, «Η χαμένη ταυτότητα των Τουρκοκυπρίων» στην «Καθημερινή» της Κύπρου της 13ης Φεβρουαρίου 2011.
Επιχειρηματολογεί λοιπόν, η ακαδημαϊκός επί της ουσίας, για τις θετικές δυναμικές παραμέτρους που απροσδόκητα ,δημιουργήθηκαν για την δική μας πλευρά, εξαιτίας των κινητοποιήσεων των Τ/Κ, ένα δώρο για μας, από το τίποτα και με νόημα μας υποδεικνύει «Εκμεταλλευτείτε το, πάρτε την ευκαιρία, μην αφήσετε να χαθεί το momentum».
Οι διαπιστώσεις της ακαδημαϊκού και ιδιαίτερα η θρυαλλίδα που άναψε, με εστίαση των κινητοποιήσεων των Τ/Κ εναντίον των κατοχικών στρατευμάτων, των εποίκων και της αποστασιοποίησης τους από την «μητέρα Τουρκία», αναδεικνύει μια νέα, μεγάλη παράμετρο του εθνικού μας προβλήματος που δεν μπορεί, δεν πρέπει, να μείνει ανεκμετάλλευτη. Διεξάγονται λοιπόν, εδώ και τρία χρόνια οι περιβόητες συνομιλίες… «Κυπριακής ιδιοκτησίας» και η Τουρκία, αφήνεται στο απυρόβλητο.
Ο Πρόεδρος κ. Χριστόφιας και οι αρχηγοί κομμάτων, αραιά και που, θυμουνται ότι, το κλειδί της λύσης βρίσκεται στην Άγκυρα, έτσι αόριστα, ερασιτεχνικά, ευκαιριακά, απρογραμμάτιστα και κυρίως, χωρίς κοινή εθνική στρατηγική, επικαλούνται την Ε.Ε. και τον ΟΗΕ, να πιέσουν τάχα την Άγκυρα.
Οι κινητοποιήσεις των Τ/Κ είναι αποτέλεσμα, στέρησης των ατομικών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων τους, σαφέστατα δε, συνέχεια των κινητοποιήσεων και εξεγέρσεων των λαών της Τυνησίας – Αιγύπτου, Αλγερίας και των αναμενόμενων σε Υεμένη, Ιορδανία κ.ο.κ., σε ποιούς;
Εναντίον δικών τους ηγετών, καθεστώτων, κυβερνήσεων, όχι ξένων και εισβολέων. Τόλμησαν λοιπόν οι λαοί αυτοί και παίρνουν τις τύχες τους στα χέρια τους.
Εδώ στην ημικατεχόμενη Κύπρο, αντί να εκμεταλλευθούμε την ιστορική συγκυρία της πιο πάνω εξέγερσης και να συμπαραταχθούμε με τους Τ/Κ και να απαιτήσουμε όλοι (Κυβέρνηση, Βουλή, Εκκλησία, μαθητές, νεολαίες, τοπική αυτοδιοίκηση, σωματεία, συντεχνίες, οργανώσεις πάσης φύσεως ,εκτοπισμένοι και μη, εκτός από της «Κυπριακής ιδιοκτησίας» συνομιλίες να απαιτήσουμε και «Κυπριακής ιδιοκτησίας» διεκδικήσεις, απομάκρυνση των κατοχικών στρατευμάτων και των εποίκων, επιστροφή όλων των προσφύγων στα σπίτια και στις περιουσίες τους, κατάργηση των αναχρονιστικών εγγυήσεων και επεμβατικών δικαιωμάτων τρίτων, σε μια χώρα, πλήρες μέλος του Ο.Η.Ε. και της Ε.Ε, τονίζεται ιδιαίτερα δε της Τουρκίας και αμφισβήτηση, της δήθεν κυριαρχίας και απομάκρυνσης των Βρετανικών βάσεων.
Αυτό δεν ζητούν οι Τ/Κ;
Απομάκρυνση του Αττίλα και των εποίκων, κυριαρχία στη «γη τους», την κατεχόμενη περιοχή, που είναι επίσης επικράτεια της Κυπριακής Δημοκρατίας, της Ευρωπαϊκής Ένωσης (σύμφωνα με τους όρους της συμφωνίας ένταξης).
Ο μέσος Κύπριος διερωτάται. Γιατί τόση σιωπή, γιατί τόσος φόβος εκ μέρους μας; Εμείς το περήφανο Ελληνικό έθνος με την πλούσια ιστορία και τους αγώνες μας, που γίναμε φάρος και πυξίδα των λαών για Δημοκρατία, Ελευθερία και Δικαιοσύνη (κατά τραγική ειρωνεία ακόμα μας το αναγνωρίζουν) έχουμε κιοτέψει.
Είναι κατάντια και ντροπή, να ανεχόμαστε να μας υποδεικνύουν με τη στάση και τον αγώνα τους και το δικό μας χρέος, (άκουσον, άκουσον, οι καταπιεσμένοι μουσουλμάνοι, Τ/Κ, Τυνήσιοι, Αιγύπτιοι και άλλοι) και εμείς ζώντες, στην ίδιά μας την πατρίδα υπό κατοχή και πρόσφυγες, παραμένουμε αδιάφοροι, κυνικοί, παθητικοί, μοιρολάτρες, τους γυρίζουμε την πλάτη και συναινούμε στην πολιτική των θυτών μας και των θυτών τους, του κάθε Ερντογάν-Γκιούλ και των στρατοκρατών της Άγκυρας και υποτασσόμαστε στη χιτλερική υπόδειξή τους «Στο διάολο να πάτε... η Τουρκία βρίσκεται στην Κύπρο διότι έχει γεωστρατηγικά συμφέροντα... βγάλτε λοιπόν το σκασμό».
Και επιμένω, από αυτή και μόνο τη φράση του Τούρκου Πρωθυπουργού, έπρεπε και δεν είναι αργά, να γίνει σεισμός, ξεσηκωμός του λαού , εκδηλώσεις, καταδίκης και μαζικής, μαχητικής διεκδίκησης των δίκαιων και δικαιωμάτων μας με κυλιόμενες εκδηλώσεις σε δρόμους, πλατείες, γήπεδα και οδοφράγματα και παραπέμπω στην ιστορία...
Ποιος ηγέτης...; ποια κυβέρνηση; ποιο καθεστώς; ποιος δικτάτορας; ποια κατοχική και αποικιακή δύναμη, μπόρεσε ποτέ να αντισταθεί στην εξέγερση ενός λαού, που δεν ξεχνά, δεν απεμπολεί τα αυτονόητα και αγωνίζεται μαχητικά, συστηματικά και με συνέπεια μέχρι την δικαίωση, την ελευθερία, τη δημοκρατία, τη δικαιοσύνη, την εθνική αξιοπρέπεια, γι’ αυτή τη γενιά και τις μελλούμενες;
Ο λαός δεν τρέφει πια αυταπάτες, δεν περιμένει από την χρεοκοπημένη στο εθνικό μας θέμα και όχι μόνο, διακυβέρνηση του κ. Χριστόφια - της φιλοσοφίας, Κυπριακής ιδιοκτησίας, ατάκας «Αννέν μήλον, εν’ ανθίσει» και «Απόν ημπορεί να δέρει τον γάρον, δέρνει το σάμαν» - και τις πολιτικές ηγεσίες να συνεγείρουν τον λαό.
Αυτές, για άλλα καίγονται τώρα, που νους και φαιά ουσία για εκμετάλλευση του momentum. Γι’ αυτές, προέχουν τα συνέδρια, οι συνδιασκέψεις, οι κάμερες, οι αριστείνδην, οι υποψήφιοι για κόσμηση των ψηφοδελτίων τους, οι σφυγμομετρήσεις και οι μεταλλάξεις κάθε λογής, για υποκλοπή της ιερής ψήφου του λαού και η περιστρεφόμενη, με "ευελιξία" φυσικά, καρέκλα και το «χορτασμένο» βαλλάντιο.
Λαέ καταπιεσμένε από τον Αττίλα και προδομένε, ντροπιασμένε, από τους πολιτικά ανίκανους ηγέτες σου, μέτρησε πολύ, το που θα δώσεις τη ψήφο σου.
Τίμησε τον ηγέτη, το κόμμα, το βουλευτή, το φορέα που θα σε συνεγείρει εναντίον της εισβολής, της κατοχής, του εποικισμού και θα πρωτοστατήσει στην απελευθέρωση και στην επιστροφή και θα συμπαραταχθεί μαζί σου, μη υπολογίζοντας το προσωπικό, κομματικό ή άλλο κόστος, σ’ ένα αδυσώπητο αγώνα μέχρι τη δικαίωση.
Μην παρασυρθείς λοιπόν και προ πάντων, ξεσηκώσου, δημοκρατικά, τίμια και δυναμικά, τώρα, όχι αύριο, αύριο θα είναι αργά.
Μόνο Εσύ μπορείς... Οργή Λαού... Οργή Θεού.

Μαθαίνοντας όσα είπε ο πρωθυπουργός στο υπουργικό συμβούλιο ένα είναι το δίλημμα που τίθεται: Ή ο άνθρωπος είναι πολύ έξυπνος και μας δουλεύει όλους ψιλό γαζί ή δεν γνωρίζει τι γίνεται στη χώρα και που πάει αυτός ο τόπος.

Η τοποθέτησή του ενώπιον των υπουργών είναι μνημείο κοροϊδίας του κόσμου και αδιαφορίας τόσο για το μαύρο χάλι που έχει αυτή η χώρα εξαιτίας της κυβέρνησης όσο και της διαλυτικής κατάστασης στην οποία έχει περιέλθει.

Αλλωστε, το πρόσφατο περιστατικό με την εγκύκλιο για τους ημιυπαίθριους που την απέσυρε κακήν κακώς ο υφυπουργός Εσωτερικών, Γ. Ντόλιος, είναι ενδεικτικό της εικόνας στην κυβέρνηση. Μάλιστα, κάποιες πληροφορίες αναφέρουν ότι και για το θέμα της πετρελαιοκίνησης υπάρχει σύγκρουση του Ρέππα με την Μπιρμπίλη και συζητήθηκε στο υπουργικό συμβούλιο. Αλλά, διαβάστε τι είπε ο πρωθυπουργός για να καταλάβετε:

«Η χώρα δεν καταρρέει. Απέκτησε πρόσωπο και αξιοπιστία και όλες οι εκτιμήσεις πλέον είναι αισιόδοξες για τον αγώνα που δίνουμε. Η αξιολόγηση είναι θετική, παρά τον ορυμαγδό απαισιοδοξίας που υπάρχει από διάφορα κόμματα ή πολιτικά πρόσωπα. Δυστυχώς, αυτός ο ορυμαγδός απαισιοδοξίας συνεχίζεται και από μερίδα των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Κάποιοι προσπαθούν να δημιουργήσουν κλίμα μεμψιμοιρίας απαισιοδοξίας καταστροφολογίας και παραίτησης».

Για να καταλάβουμε καλά. Παρ’ ότι δεν καταρρέει η χώρα εμείς ξεπουλάμε τα πάντα. Επίσης, παρ’ ότι δεν διαλυόμαστε περιμένουμε πως και πως να έλθουν να μας σώσουν οι Γερμανοί, με το ανάλογο αντίτιμο βεβαίως.

Ή μήπως ο κ. Παπανδρέου πιστεύει ότι κερδίσαμε ξανά την αξιοπιστία επειδή κάποιοι υπάλληλοι της τρόικας που εξυπηρετούν συγκεκριμένα συμφέροντα μας είπαν ότι πάμε καλά. Αλλά αν πάμε καλά με άριστα το -10 τότε πράγματι ο κ. Παπανδρέου αξίζει βραβεία.

Αποκτήσαμε πρόσωπα, είπε αλλά τι εννοεί. Σαν το πρόσωπο των λεπρών στη Σπιναλόγκα που όλοι τους γυρίζουν την πλάτη; Ε, τότε πράγματι καταφέραμε να γίνουμε η Σπιναλόγκα της Ευρώπης.

Η απίστευτη ατάκα του βέβαια είναι η εξής: «Ειναι ιστορική η απόφαση που πήραμε για τη νομοθετική ρύθμιση που θα προστατεύει τη δημόσια περιουσία, είπε ο πρωθυπουργός δίνοντας εντολή στους υπουργούς του να προχωρήσουν άμεσα σε καταγραφή της δημόσιας ακίνητης περιουσίας που υπάγεται στα χαρτοφυλάκιά τους και να καταθέσουν άμεσα προτάσεις για την αξιοποίησή της.

Μάλιστα τους είπε ότι ο ίδιος εδώ και χρόνια έλεγε ότι δεν πρέπει να ξεπουλιέται η κρατική περιουσία κι αυτό να γίνει νόμος.

Προφανώς εμείς δεν το καταλάβαμε όταν βγήκαν οι τροικάνοι και αποκάλυψαν το σχέδιο του Παπακωνσταντίνου.

Εν πάση περιπτώσει, μήπως είναι… ιστορική ευκαιρία να απαλλαγούμε γρήγορα από αυτούς;

Πηγή





Για το χάσμα μεταξύ κοινωνίας και κομμάτων, που μεγαλώνει με γεωμετρική πρόοδο, δε χρειάζονται πολλές κουβέντες. Αρκεί μια βόλτα στην πιάτσα, στην πραγματική ζωή, για όσους τουλάχιστον μπορούν ακόμα να κυκλοφορήσουν χωρίς να “βρέχει” φάσκελα.

Η απαξίωση, όμως, των πολιτών προς τους πολιτικούς, παρ’ότι κατά το “πολιτικά ορθόν” δημιουργεί κινδύνους για το ίδιο το πολίτευμα, εν τούτοις, τον τελευταίο καιρό, δείχνει να “γεννά” κάτι σπουδαίο : τις ατομικές ή ομαδικές πρωτοβουλίες ανθρώπων με πολιτική σκέψη, αλλά μηδενική κομματική εξάρτηση. Δράσεις επαναστατικές και ανεξάρτητες από τον απλό κόσμο που δεν έχει “πολιτικό κόστος” να υπολογίσει.

Τον κόσμο που βαρέθηκε να ταπεινώνεται…

Τα διόδια

Το “κίνημα των διοδίων” είναι τέτοια περίπτωση. Η ταυτότητα αυτών που το ξεκίνησαν είναι άγνωστη στους περισσότερους από εμάς, για να τους αποδώσουμε τα εύσημα. Άγνωστη και η κομματική τους τοποθέτηση, που, έτσι κι αλλιώς, είναι παντελώς αδιάφορη. Το θέμα είναι ότι “μια χούφτα άνθρωποι” έψαξαν νόμους και συμβάσεις, ανέδειξαν με στοιχεία την καθημερινή ληστεία που υφιστάμεθα από τις κατασκευαστικές εταιρείες (σ.σ. ανατρέξτε στις ιστοσελίδες του κινήματος για λεπτομέρειες), “χαράμισαν” τις Κυριακές τους και σήμερα αποτελούν τη μεγαλύτερη και πιο οργανωμένη αντίσταση σε αυτούς που μας κλέβουν “στην ψύχρα” και ζητάν να τους πούμε και “ευχαριστώ”.
Η υποτελέστερη κυβέρνηση της Μεταπολίτευσης τους χαρακτήρισε “τζαμπατζήδες”. Ως εδώ καμία έκπληξη. Η αντιπολίτευση, όμως, πώς τους αντιμετωπίζει ;

Η Αριστερά, κατά την πάγια τακτική της, όποιο κίνημα δεν ελέγχει, είτε το καταγγέλει ως προβοκάτσια, είτε προσπαθεί να το οικειοποιηθεί και να το “καπελώσει”. Το τελευταίο πράττει και με το κίνημα των διοδίων, στήνοντας και κακέκτυπες αντιγραφές. Ελπίζω ότι δε θα τα καταφέρει γιατί, αλλιώς, θα σημάνει το τέλος του. Και το πιστεύω, γιατί οι πολίτες, πλέον, αναγνωρίζουν τους “εμπόρους” αντίδρασης από χιλιόμετρα.

Οι υπόλοιποι όμως; Κι αν για τη νεοσύστατη “συμμαχία” η εναντίωση σε ιδιωτικές εταιρείες-γίγαντες αποτελεί πράξη ασύμβατη με τον άκρατο φιλελευθερισμό της, μπορεί να ισχύει το ίδιο και για τον αρχηγό της Καλιρρόης. που ευαγγελιζόταν “ρήξη και ανατροπή”; Και πάνω, απ’όλα, πού πήγε η κινηματική δυναμική της αξιωματικής αντιπολίτευσης ; Στέρεψε το απόθεμά της στην εκλογή του Προέδρου της ; Σιωπή, εκκωφαντική σιωπή και απουσία…

Οι πολίτες της Κερατέας

Η ίδια σιωπή και απουσία που βιώνουν και οι κάτοικοι της Κερατέας. Εκείνοι που πολεμάνε καθολικά, ασχέτως κομματικής προτίμησης, τη μετατροπή ενός χώρου αναγνωρισμένης αρχαιολογικής αξίας σε σκουπιδότοπο. Εκείνοι που δικαιώθηκαν, προσωρινά, στα δικαστήρια αλλά αντιμετωπίζουν το νταηλίκι του Κράτους, με βία που δεν έχει προηγούμενο σε σφοδρότητα και διάρκεια.

Αντιτάσσουν τα “παπαγαλάκια”, ότι δεν ενδιαφέρονται για τα αρχαία, αλλά για το να μην έχουν τα σκουπίδια της Αττικής μπροστά στα σπίτια τους. Αλήθεια είναι. Όπως αλήθεύει ότι θα ξεσηκωνόμασταν όλοι, αν επρόκειτο για τη δική μας περιοχή. Μόνο που μέσα στον ξεσηκωμό τους, ανάμεσα σε χημικά, σφαίρες και συλλήψεις, αυτοί οι πολίτες φωνάζουν κάτι που οι πολιτικοί δε “θέλουν” ν’ακούσουν: Προφανώς και κάπως πρέπει να διαχειριστούμε τα απορρίματα. Προφανώς και κάποια περιοχή πρέπει να τα ανεχτεί. Αλλά όχι με ΧΥΤΑ, ένα ξεπερασμένο τρόπο, τον οποίο σε δύο χρόνια θα απαγορεύσει και η Ε.Ε.

Όμως υπάρχει μεγαλοεπιχειρηματίας που έχει επενδύσει σε αυτόν τον ΧΥΤΑ. Και πρέπει να ξεχρεώσει. Ώ του θαύματος, ο ίδιος μεγαλοεπιχειρηματίας πλήττεται και από την άρνηση πληρωμής των διοδίων, αφού είναι ο ισχυρότερος στην κοινοπραξία που τα διαχειρίζεται. Ώ του ίδιου θαύματος, ο συγκεκριμένος ελέγχει το μεγαλύτερο τηλεοπτικό σταθμό και πλήθος άλλων Μ.Μ.Ε., γι’αυτό και η Κερατέα μοιάζει να μην ανήκει στην Ελλάδα για αρκετά κανάλια και εφημερίδες.

Κι έτσι η Κυβέρνηση και στα διόδια και στην Κερατέα, κάνει, αυτή πλέον, το νταβατζή στους πολίτες, για λογαριασμό επιχειρηματικών συμφερόντων. Αντιμετωπίζοντάς τους ως φτηνές πόρνες, του “δρόμου”. Σαν τους δρόμους που εκμεταλλεύονται οι εταιρείες, κι ας μην έχουν ξεκινήσει να τους φτιάχνουν, αλλά προεισπράττουν τέλη. Στηριζόμενη στην εκκωφαντική σιωπή της αντιπολίτευσης. Κι αφού κανείς δεν τολμά να προφέρει το όνομα “Μπόμπολας”, ούτε οι “επαναστάτες” της αριστεράς, ούτε ο “ορθόδοξος” συναγερμός, ούτε η “κεντρώα-νεοφιλελεύθερη” συμμαχία της ελιάς, ούτε η “κοινωνικά φιλελεύθερη” αξιωματική αντιπολίτευση, το λένε και το φωνάζουν οι πολίτες. Είναι οι μόνοι που τολμούν. Δεν έχουν επανεκλογή ή μελλοντικά Υπουργεία να σκεφτούν. Δε φοβούνται. Γιατί δεν έχουν τίποτα, πλέον, να χάσουν.

Σε αντίθεση, δυστυχώς, με τους κοινοβουλευτικούς. Οι οποίοι, μια που μιλάμε για “νταβατζήδες”, μάλλον θυμούνται ότι ο τελευταίος πρωθυπουργός που χρησιμοποίησε τον όρο, “προτίμησε” ή “εξαναγκάστηκε” να πάει πάσο. Κι όταν τα έβαλε με κάτι άλλους “νταβατζήδες”, εξ’ Αμερικής, υπέγραψε την πολιτική του καταδίκη, τη δική του και των κομισάριων που είχε επιλέξει να ομιλούν και να πράττουν εξ’ όνόματός του. Αν και για τους τελευταίους ας διατηρήσουμε επιφυλάξεις, μάλλον είναι παντός καιρού και αρχηγού και επιβιώνουν ακόμα.

Δυσμενής συνεπώς η προϊστορία για…επαναστάσεις. Πόσο μάλλον όταν ο σημερινός Πρωθυπουργός θα αλλάξει και το Σύνταγμα αν χρειαστεί, για να αποδείξει πόσο υπάκουος είναι στα κελεύσματά των “αφεντικών”, εντός και εκτός Ελλάδας.

Οι δικηγόροι που αντικατέστησαν την αντιπολίτευση

Η αναφορά στο Σύνταγμα δεν είναι τυχαία, αφού, προς το παρόν, αποτελεί το τελευταίο ανάχωμα των πολιτών. Σε αυτό το ανάχωμα έδωσαν τη μάχη δύο δικηγόροι, ο Γιάννης Ανδριόπουλος και η Χριστιάνα Τσαμπαζη, ενάντια στο νόμο του ΠΑΣΟΚ που έδωσε δικαίωμα ψήφου σε λαθρομετανάστες στις εκλογές του Νοεμβρίου που πέρασε. Με λίγα λόγια, ενάντια στο τελικό στάδιο εποικισμού της χώρας.

Δεν είναι γνωστοί ούτε εξ’όψεως. Το ίδιο και οι πολιτικές τους πεποιθήσεις. Αλλά είχαν τη γενναιότητα και την παληκαριά να προσβάλουν το νόμο ως αντισυνταγματικό. Και δικαιώθηκαν από το ΣτΕ με συντριπτική πλειοψηφία, περιμένοντας πλέον τη συνεδρίαση της Ολομέλειας. Δύο δικηγόροι απέναντι σε δεκάδες, δήθεν έγκριτους, συνταγματολόγους που λειτουργούσαν για λογαριασμό της Κυβέρνησης, αλλά και των κομμάτων που υπερψήφισαν το νόμο.

Όσο για εκείνους που θεωρητικά “αντιτάχθηκαν”, αναρωτιέται κανείς γιατί δε χρησιμοποίησαν τα πολυπληθή νομικά επιτελεία των κομμάτων τους για να πράξουν αυτό που κατάφεραν δύο άγνωστοι δικηγόροι; Γιατί περιορίστηκαν σε γενικόλογες καταδίκες του νόμου και υποσχέσεις κατάργησής του, άμα τη αναλήψει της εξουσίας; Κι αν ακόμα…δεν το σκέφτηκαν, γιατί δε βγαίνουν, έστω και τώρα, να συμπαρασταθούν με πράξεις σε αυτούς που το τόλμησαν, ακόμα και για να αποκομίσουν πολιτικά οφέλη βρε αδελφέ;

Η ίδια εκκωφαντική σιωπή… Η σιωπή που δίνει χώρο στην ελπίδα

Το πράγμα γίνεται ξεκάθαρο. Οι Έλληνες ξυπνάμε, μέρα με την ημέρα. Τα κόμματα, προς το παρόν, αδυνατούν όχι μόνο να ηγηθούν, αλλά και να ακολουθήσουν. Μας είχαν ταυτίσει με πρόβατα και σιγά-σιγά μένουν με τη “γκλίτσα” στο χέρι. Όσο φοβούνται να κατέβουν στο πεζοδρόμιο, τόσο θα αποξενώνονται από τη βάση τους. Όσο επιμένουν σε επικοινωνιακά τεχνάσματα, τόσο αδιάφορη θα γίνεται η εικόνα τους. Όσο δεν παράγουν πολιτική με έργα και παριστάνουν τις ΜΚΟ, τόσο θα φουντώνει η αυτενέργεια των απελπισμένων. Όσο μοιράζουν αγκαλιές, χαμόγελα και διαδικτυακά τρικ, τόσο θα μένουν έξω από τους εργασιακούς χώρους. Όσο επιβραβεύουν τους οσφυοκάμπτες, τόσο θα χάνουν σε ποιοτικά στελέχη. Όσο νομίζουν ότι ελέγχουν τη νεολαία με παραγοντιλίκια και life style, τόσο θα ξεπετάγονται νέοι με αληθινή φλόγα για Πατρίδα και Κοινωνική Δικαιοσύνη. Όσο θα σβήνουν φωνές και σύμβολα, τόσο θα λαμπαδιάζει ο πυρσός των εθνικά σκεπτόμενων. Όσο θα επιβάλλονται στους προσκυνημένους, τόσο θα γιγαντώνουν τους ανυπότακτους.

Ας είναι, λοιπόν… Ας τα αφήσουμε να κοιμούνται, αν αυτό συντελεί στην οριστική αφύπνιση των συνειδήσεων.

Καλύτερα “τζαμπατζήδες” των διοδίων, παρά “νταβατζήδες” στις τσέπες των οδηγών. Κι ας μας βάλουν φυλακή γιατί δεν χρηματοδοτούμε άλλο τις παρανομίες τους.

Καλύτερα “διαδηλωτές με τσαλακωμένα πουκάμισα στην Κερατέα” παρά διαδρομιστές με ατσαλάκωτες φάτσες σε πολιτικά γραφεία και εταιρείες-φαντάσματα.

Καλύτερα “γραφικοί Δον Κιχώτες” για την Πατρίδα, παρά συστημικοί Ρασπούτιν για την εξουσία.

Καλύτερα με τους στιβαρούς “ανώνυμους”, παρά με τους ασταθείς “επώνυμους”.

Γερά ρε Έλληνες, κρατήστε γερά!

Υ.Γ. Τα Μέσα αλλάζουν, τα πρόσωπα όχι. Η τακτική εξαγοράς των χυδαίων και των εκβιαστών, δεν είναι καινούρια. Ακολουθήθηκε και από προηγούμενους, νομίζοντας ότι έτσι έλυναν το πρόβλημα.

Θυμόμαστε όλοι το αποτέλεσμα…

Εάν όχι το μεγαλύτερο, ένα από τα σοβαρότερα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ευρώπη και η Ελλάδα σήμερα και προοπτικά είναι το Ισλάμ. Δεν είμαι καθόλου φανατικός ή θρησκευτικά δογματικός, αλλά, όσο περνούν τα χρόνια και όσο οι ευρωπαίοι δεν κάνουν κάτι το ουσιαστικό και προγραμματισμένο για αυτό το θέμα, το βλέπω πλέον ξεκάθαρα ότι η πανευρωπαϊκή κοινότητα θα βρεθεί σε εξαιρετικά δραματική θέση, σε λίγα μόνο χρόνια μπροστά από σήμερα. Η απειλή του Ισλάμ είναι η πιο σοβαρή απειλή από όλες μέσα στην ΕΕ! Οι αξιακές βάσεις των ισλαμιστών είναι ασυμβίβαστες με τις αντίστοιχες ευρωπαϊκές. Όταν, λόγου χάρη, το Ισλάμ δεν αποδέχεται την δημοκρατική διαδικασία και την ισότητα των δύο φύλλων, είναι φυσικό επόμενο να υπάρχει ανάστροφος «κοινωνικός διαφωτισμός» και οι μετέπειτα συγκρούσεις αναπόφευκτες. Και πάει λέγοντας.

Το ότι ανήκουν κάποιοι ισλαμιστές στην ελληνική κοινωνία (ή στην ευρωπαϊκή κοινότητα) δεν σημαίνει ότι αυτομάτως οι ίδιοι έχουν αποδεχθεί και τις δικές μας ευρωπαϊκές αξίες και θεσμούς. Ούτε είναι δε λογικά πιθανό, ή θρησκευτικά αναμενόμενο, αυτοί οι ίδιοι να αλλάξουν το ισλαμικό τους κόσμο, τις αντιλήψεις τους και το αντίστοιχο εγώ τους. Όχι. Η Ευρώπη σήμερα έχει πάνω από 50 εκατ. μουσουλμάνους. Μέσα στην επόμενη γενιά, οι μουσουλμάνοι θα περάσουν τα 110 εκατ. Και ερωτώ, τι εννοούσε πράγματι ο κ. Οζάλ (πρώην Πρόεδρος της Τουρκίας) όταν έλεγε ότι, «θα εξισλαμίσουμε την Ευρώπη. Δεν λησμονούμε ότι η προέλαση των Τούρκων σταμάτησε μπροστά στη Βιέννη».

Επίσης, τι σημαίνει με απλά λόγια, ή τι δεν κρύβει, η δημόσια δήλωση του κ. Καντάφι που είπε: «Υπάρχουν σημάδια ότι ο Αλλάχ θα χαρίσει τη νίκη στο Ισλάμ μέσα στην Ευρώπη. Χωρίς το σπαθί, χωρίς όπλα, χωρίς κατακτητικούς πολέμους. Δεν χρειάζονται κομάντος αυτοκτονίας. Το πάνω από 50 εκατ. μουσουλμάνων στην Ευρώπη θα τη μετατρέψουν σε μια μουσουλμανική ήπειρο». Βάλτε τώρα πάνω σε αυτά και τις εξτρεμιστικές μουσουλμανικές ομάδες που δρουν και έχουν σαν βασικό «ορμητήριο» τα Βαλκάνια (κυρίως σε Αλβανία και Βουλγαρία), που έχουν ως κεντρικό τους στόχο τη Δύση, και η εικόνα γίνεται ακόμη πιο ζοφερή.

Προσθέστε στα ανωτέρω, για παράδειγμα, και τους απόλυτα ακραίους ισλαμιστές, που βρίσκονται υπό την σκέπη του κινήματος των «Ουαχάμπι», διαβάστε για την βάση τους στο χωριό Γκόρνα Μάοκα της Βοσνίας (περιοχή Μπρουτσκό), μάθετε για τον σεΐχη Νουσρέτ Ιμάμοβιτς, για τις 600 συλλήψεις μουσουλμάνων εξτρεμιστών (πέρυσι τον Μάρτιο) από τις δυνάμεις ασφαλείας της χώρας αυτής και δώστε, τέλος, τις δικές σας εξηγήσεις και ερμηνείες στα λεγόμενα και τις δηλώσεις του πρωθυπουργού της Βοσνίας, κ. Σπίριτς: «Ο βασικός στόχος του κινήματος Ουαχάμπι είναι η δημιουργία ενός θρησκευτικού κράτους που να είναι αποδεκτό μόνο για τους μουσουλμάνους και χωρίς τους Σέρβους και τους Κροάτες». Καλή η έννοια και τα αγαθά της πολυπολιτισμικότητας, αλλά, είναι μέγα λάθος η «συνταγή» της χρόνιας ανοχής, που υπάρχει για τις αποκομμένες και τις εξτρεμιστικές κουλτούρες! Η ανοχή αυτή πρέπει να μηδενισθεί σήμερα σε ολόκληρη την Ευρώπη.



Μετά την εξέγερση ο λαός κάλεσε τον Κλεισθένη και του ανέθεσε να μεταρρυθμίσει το πολίτευμα…
Η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού, άνω του 70% των πολιτών, όπως αυτή εκφράστηκε από την αποχή, αλλά και τη συμμετοχή της στις πρόσφατες κάλπες του Νοεμβρίου, έστειλε ένα ξεκάθαρο μήνυμα: το παλαιοκομματικό σύστημα δεν την εκφράζει! Η ίδια συντριπτική πλειοψηφία θέλει να δείρει πολιτικούς, θέλει να δείρει τα τσουτσέκια τους, συμμετέχει ενεργά στο Κίνημα «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ» και στις 23 Φεβρουαρίου προετοιμάζεται να διαδηλώσει στην Αθήνα ενάντια, όχι μόνο στην κατοχική κυβέρνηση και στα δεκανίκια της (Ντόρα, Κουβέλη, Καρατζαφέρη), αλλά και στη συνυπεύθυνη αξιωματική αντιπολίτευση.

Η κυβέρνηση «φοβάται» ότι στις 23 Φεβρουαρίου, ημέρα απεργίας, θα βρεθεί μπροστά σε ανεξέλεγκτη λαϊκή οργή και προετοιμάζεται. Προετοιμάζει και τους Mπράβους της, τα ΜΑΤ, στέλνοντάς τους στην Κερατέα για… προθέρμανση. Στην Κερατέα «εκπαιδεύονται» οι πραιτοριανοί στην καταστολή, γι’ αυτό και δεν μεταδίδουν τίποτα για την Κερατέα τα παπαγαλοκάναλά τους! Τι νομίζετε; Ότι στην Κερατέα «πέφτει ξύλο» για τα σκουπίδια;; Όχι, αφού η Δικαιοσύνη έχει αποφανθεί να «παγώσουν» τα έργα, πράγμα που σημαίνει ότι κανονικά θα έπρεπε να είχε «ειρηνεύσει» η περιοχή. Η Κερατέα είναι το πεδίον εκπαίδευσης των ΜΑΤατζήδων σε πραγματικές συνθήκες, υπό… πραγματικά πυρά με «αντίπαλους» πραγματικούς πολίτες, σε πραγματικές συνθήκες οδομαχιών!

Επίσης εκπαιδεύονται στρατιώτες ως ΜΑΤ. Οι επίσημες δικαιολογίες που λένε ότι αυτό αφορά «ειρηνευτικές» αποστολές ανά τον κόσμο που συμμετέχει η Ελλάδα, δε με πείθει. Κι αυτό διότι, όπου συμμετέχει η Ελλάδα, δεν το κάνει με μάχιμες μονάδες. Αντίθετα, ακόμα κι αν κάποιος νοσηρός εγκέφαλος της ΓΑΠοπαρέας έχει σκεφθεί να χρησιμοποιήσει στρατό εναντίον διαδηλωτών, ας ξέρει, ότι ο σημερινός στρατός δεν είναι εκείνος που στο παρελθόν έκανε πραξικοπήματα υπακούοντας άβουλα στα κελεύσματα μιας παρέας αμερικανόδουλων αξιωματικών. Ο σημερινός στρατός, εάν τον κατεβάσουν στο δρόμο, πιθανότερο είναι να ενωθεί με τους διαδηλωτές και τότε ο Γιωργάκης δε θα βρίσκει ούτε ελικόπτερο για τη διαφυγή του… Αυτό ως «φιλική» προειδοποίηση…

Στις 23 Φεβρουαρίου, λοιπόν, θα κατεβούμε πάλι στους δρόμους. Αποφασισμένοι να διαδηλώσουμε ειρηνικά και δυναμικά για το Ψωμί μας, την Πατρίδα μας, την Ελευθερία και τη Δημοκρατία μας! Και θα είμαστε περισσότεροι από τις προηγούμενες φορές. Το μόνο που απομένει είναι να γνωρίζουμε τι κάνουμε στο δρόμο. Κατεβαίνουμε για να βρίσουμε και να εκτονωθούμε; Κατεβαίνουμε να τους «δείρουμε»; Γιατί κατεβαίνουμε;

Παρακολουθώ διάφορα άρθρα στο διαδίκτυο που εκφράζουν την εξής αγωνία: «να τους διώξουμε», λένε, «αλλά ποιος θα μας κυβερνήσει; Ποιον θα φέρουμε στη θέση τους;»

Αυτή είναι μια δικαιολογημένη αγωνία, αλλά είναι και -ίσως όχι πάντα- εκ του πονηρού. Τι σημαίνει «εάν τους διώξουμε, ποιους θα φέρουμε»; Κανέναν δε θα φέρουμε! Θα πάρουμε την εξουσία, τη διακυβέρνηση της χώρας, εμείς -οι πολίτες! Πρέπει να βρούμε οπωσδήποτε κάποιον σωτήρα για να μας σώσει από τον Γιωργάκη που θέλει να μας σώσει από τους εαυτούς μας;

Στη χώρα μας, το έτος 508 π.Χ., ένα βράδυ σαν όλα τα άλλα, ο λαός της Αθήνας εξεγέρθηκε! Πήρε τα όπλα και κυνήγησε τους τυράννους του, που έντρομοι κλείστηκαν στην Ακρόπολη. Ο λαός τούς πολιόρκησε επί 3 ημέρες και στο τέλος, σαν οι τύραννοι παραδόθηκαν, ο λαός τούς εκδίωξε από την πόλη δίχως να σκεφθεί ποιους θα φέρει στη θέση τους.

Στη συνέχεια, ο λαός της Αθήνας κάλεσε τον Κλεισθένη από την εξορία και του ανέθεσε να σχηματίσει επαναστατική κυβέρνηση. Ο Κλεισθένης, επιστρέφοντας στην πόλη, συνειδητοποίησε ότι οι Αθηναίοι είχαν πλέον ανάγκη από ένα άλλο πολίτευμα, όπου κανένας δεν θα τους κυβερνά, αλλά θα κυβερνώνται από μόνοι τους.Ίδρυσε, λοιπόν, την Αθηναϊκή Δημοκρατία, μιμούμενος το πολίτευμα της Άρτας.

Αυτό πρέπει να κάνουμε και σήμερα. Να τους διώξουμε, όλους, και να περάσουμε άμεσα σε μια αμεσοδημοκρατική μεταπολίτευση -όπως έκαναν και οι πρόγονοί μας πριν από 2.500 χρόνια.

Ωστόσο, επειδή όλο και κάποιος θα εμφανιστεί για να πετάξει τη γνωστή κοτσάνα, αυτή που λέγεται συνήθως, πως η άμεση δημοκρατία είναι ανεφάρμοστη σήμερα, απαντώ: Μεγαλύτερο ψέμα δεν υπάρχει. Για παράδειγμα, η Ελβετία έχει πολίτευμα άμεσης δημοκρατίας. Και πριν πεταχτεί πάλι κάποιος άλλος, ημιμαθής ανόητος, να πει, «μα η Ελβετία δεν είναι Ελλάδα», θα τον προλάβω, λέγοντάς του ότι το πολίτευμα της Ελβετίας σχεδίασε ο Καποδίστριας (που αργότερα έγινε και ο πρώτος μας Κυβερνήτης), μιμούμενος τα δημοκρατικά πολιτεύματα της αρχαίας Ελλάδας.

Εάν, λοιπόν, θέλετε να βγούμε από την κρίση, η οποία είναι πρωτίστως πολιτική και κοινωνική και δευτερευόντως οικονομική, αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι:

Α) Να διώξουμε τον παλαιοκομματισμό από τη διακυβέρνηση της χώρας.

Β) Να προχωρήσουμε άμεσα σε νέα Μεταπολίτευση, που θα μας οδηγήσει σε πολίτευμα Άμεσης Δημοκρατίας.

Και πριν κάποιος άλλος, ένας τρίτος, τυχαίος, ημιμαθής – ανόητος – πονηρός, πεταχτεί από καμιά γωνιά να μας πει, ότι «αυτά δε γίνονται, πώς θα τους διώξουμε όλους», θα θυμίσω και θα γνωστοποιήσω -σε όσους το αγνοούν- ότι το 1909 το ξανακάναμε: έγινε η επανάσταση στο Γουδί, δρομολόγησε τις μεγάλες αλλαγές στη χώρα, οι οποίες ολοκληρώθηκαν με τη… συνταξιοδότηση όλου του προηγούμενου παλαιοκομματισμού και τη δημιουργία νέου πολιτικού συστήματος (με επικεφαλής τότε τον Ελευθέριο Βενιζέλο).

Με άλλα λόγια, όλα γίνονται! Και Άμεση Δημοκρατία και Μεταπολίτευση και Νέο Πολιτικό Σύστημα! Τα έχουμε ξανακάνει ως λαός και, εάν θέλουμε να ζήσουμε ελεύθεροι και αξιοπρεπείς, θα τα ξανακάνουμε.

Σαν κατέβουμε, λοιπόν, στις 23 Φεβρουαρίου στους δρόμους, πρέπει να έχουμε όλοι, ενωμένοι σαν γροθιά, ένα κοινό σύνθημα: ΝΕΑ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ! Τότε μόνο θα ξεκουμπιστούν όλοι αυτοί οι άχρηστοι από τα έδρανα της Βουλής και μόνο τότε θα γίνουμε «αφεντάδες στον τόπο μας», όπως έλεγαν και οι «αγράμματοι» αγωνιστές του 1821.

Σε προκλητικές και χωρίς καμία απολύτως συγκάλυψη, δηλώσεις, περνάει ο πρώην μουσουλμάνος βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, κ. Αχμέτ Φαΐκογλου, ο οποίος απευθυνόμενος προς την Άγκυρα αναρωτιέται αν είναι δυνατόν η Θράκη να κυβερνάται με... τηλεκοντρόλ!
Αν αυτή και μόνο η δήλωση του συγκεκριμένου γνωστού για τον ανθελλισμό του, αλλά και για τις προσβλητικές και τραμπουκικές του ενέργειες (κατά τη διάρκεια της βουλευτικής του θητείας) δεν αποτελεί πρόκληση στην Ελληνική κυβέρνηση, τότε ποιές δηλώσεις ή πράξεις που μπορούν να συνεγείρουν το ενδιαφέρον των κυβερνώντων για την Θράκη;
  • Μήπως κάποιος πρέπει να τους ενημερώσει πως η Ελλάδα δεν σταματάει στην Εκάλη;
  • Μήπως κάποιος πρέπει να τους ενημερώσει για την σοβαρότατη πιθανότητα να βρεθούν ενώπιον τεραστίων εξελίξεων που η μηδενικότητά τους δεν θα μπορεί να αντιμετωπίσει;
  • Μήπως κάποιος πρέπει να τους υπενθυμίσει πως κανείς δεν είναι πάνω από το νόμο, κυρίως τον ηθικό και πως υπάρχει σοβαρή πιθανότητα λίαν συντόμως να αντιμετωπίσουν κατηγορίες που θα εγγίζουν αυτή της εσχάτης προδοσίας;
Ως πότε θα επιτρέπει η κυβέρνηση στα διάφορα μορμολίκια και ανθυπρακτορίδια, σε διάφορους καταπατητές και εκβιαστές των νόμων και της ειρηνικής διαβίωσης και της ασφάλειας των Ελλήνων πολιτών, να κινούνται με σαφέστατα επικίνδυνο τρόπο, προκαλώντας -πέρα από τις εντυπώσεις- την δημιουργία πολύ επικίνδυνων εξελίξεων;
Σύμφωνα, πάντως, με τα λεγόμενα του Φαΐκογλου, την Θράκη δεν την κυβερνάει ο Παπανδρέου...
Κωνσταντίνος Μχαήλ

Με μαύρα λεφτά από την Τουρκία "κυβερνούν" την Θράκη!
Άλλη μια καταγγελία (μετά από εκείνη του ψευτομουφτή Ξάνθης Μέτε προ μηνών) ότι ο πρόεδρος του IRCICA Ερέν είναι εκείνος που ουσιαστικά κυβερνάει τη μειονότητα της Θράκης, διακινώντας τεράστια ποσά (βεβαίως… κατάμαυρα), είχαμε τις προάλλες, αυτή τη τη φορά από τον τέως βουλευτή Ξάνθης Αχμέτ Φαίκογλου, που δήλωσε -μεταξύ άλλων– πως η Δυτική Θράκη δεν μπορεί να κυβερνηθεί με τηλεκοντρόλ! Ας δούμε τι γράφει σχετικά το δημοσίευμα της «Τζουμχουριέτ – Θράκης» στις 4-2-2011:

Αχμέτ Φαίκογλου: Η Δυτική Θράκη δεν κυβερνιέται με τηλεχειριστήριο
Ο Αχμέτ Φαίκογλου παίρνοντας το λόγο κατά την τελετή τιμής της «29ης Ιανουαρίου» που είχε οργανώσει η Συμβουλευτική Επιτροπή της Τουρκικής Μειονότητας της Δυτικής Θράκης προέβη σε ενδιαφέρουσες ανακοινώσεις. Να τα ενδιαφέροντα μέρη της ομιλίας του:

Η Τουρκική Μειονότητα της Δυτικής Θράκης δεν αφέθηκε στους Ερέν…
«Επιθυμώ από εδώ απόψε να απευθύνω μια συμβουλή προς τους κρατικούς λειτουργούς και διοικούντες του κράτους που έχουν έρθει από την μητέρα πατρίδα Τουρκία: Αγαπητά μου αδέρφια είναι εύκολο να αγωνίζεται κανείς μέσα στα σύνορα της Τουρκικής Δημοκρατίας. Όμως το να αγωνίζεται κανείς κάτω από αυτήν τη σημαία (σημ. μεταφρ. την ελληνική) είναι δύσκολο… Κάνετε ό,τι θέλετε. Υπάρχει όμως κάτι που δεν πρέπει να ξεχνιέται για αυτήν την κοινότητα. Η Τουρκική Μειονότητα της Δυτικής Θράκης δεν έχει αφεθεί ούτε στους δερβίσηδες, ούτε σε ανθρώπους σαν τον Ερέν, ούτε σε αγίους. Πάνω από όλα, έχει παραδοθεί στον Παντοδύναμο Θεό και στην μάνα Τουρκική Δημοκρατία. Να μην υπάρχουν παιχνίδια από Τουρκία, από Γερμανία, από εδώ και από εκεί, του τύπου: ¨Αυτός είναι ο άνθρωπος μας. Αυτόν να τον κάνουμε πρόεδρο, να κάνουμε τις αλλαγές για να μπορέσει να εκλεγεί βουλευτής¨ !…Αδερφέ μου δεν γίνεται να σηκώνεσαι από κει, δεν κυβερνιέται με τηλεχειριστήριο η Δυτική Θράκη»!


Για μια ακόμη φορά λοιπόν καταγγέλεται η παρέμβαση του προέδρου του IRCICA με τα πολλά χρήματα. Αλλά βέβαια εμείς ασχολούμαστε να πιάσουμε κανένα μπακάλη που δεν χτύπησε απόδειξη για την γκοφρέτα που πούλησε. Τόσα χρόνια γράφουμε για τα μαύρα χρήματα που διακινούνται στη Δυτική Θράκη σε διάφορους που εξυπηρετούνε τους σκοπούς της Τουρκίας, αλλά φυσικά… πέρα βρέχει!

Δημοσιογράφου – Συγγραφέα – Τουρκολόγου

Μέσα στην απαξίωση όλων των παραδοσιακών και εθνικών αξιών στην χώρα μας και την κατευθυνόμενη διαστρέβλωση της ιστορίας μας, τον τελευταίο καιρό παρατηρείτε και το περίεργο φαινόμενο της «κεμαλολατρείας», δηλαδή της ιστορικής καταξίωσης του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ με την έκδοση βιβλίων με τους λόγους του Κεμάλ, με την πρόθεση ανέγερσης μνημείων και άλλων ευτράπελων που χαρακτηρίζουν την μειοδοτική μας εποχή. Ο μεγάλος πρωταγωνιστής και υπαίτιος της τραγική Μικρασιατικής καταστροφής, ο πατέρας της εθνοκάθαρσης των χριστιανών της Μικράς Ασίας, (Ελλήνων, Αρμενίων, Ασσυρίων, αραβόφωνων χριστιανών, κ.α.) με τα αμέτρητα θύματα της, ο δημιουργός ενός δικτατορικού καθεστώτος που καθόρισε τις τύχες της σύγχρονης Τουρκίας, αναδεικνύεται στην χώρα μας σαν μια σημαντική ιστορική προσωπικότητα που …συνέβαλε στην ανάπτυξη του πολιτισμού στην ευρύτερη περιοχή. Δυστυχώς η ιστορική άγνοια και η παράλογη ραγιαδιοφρωσύνη γεννάει τέτοια θλιβερά φαινόμενα. Αλλά ποιος ήταν στην πραγματικότητα ο Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ δηλαδή ο γεννήτορας και πατέρας της σύγχρονης Τουρκίας ;

Οποίος είχε την τύχη να επισκεφτεί, (όπως ο γράφων), το περίφημο μαυσωλείο του Κεμάλ Ατατούρκ στην κορυφή ενός λόφου στην τουρκική πρωτεύουσα που δεσπόζει σαν την Ακρόπολη των Αθηνών, θα έκανε κάποιες πολύ ενδιαφέρουσες διαπιστώσεις. Στον θάλαμο που φυλάσσονται τα προσωπικά είδη του Τούρκου ηγέτη, θα αντικρύσει ξαφνικά μια ελληνική σημαία. Είναι η σημαία του στρατηγού Τρικούπη που πιάστηκε αιχμάλωτος στην τραγική ελληνική υποχώρηση του 1922. Αλλά το πιο εντυπωσιακό για ένα Έλληνα επισκέπτη, (πολύ σπάνιο τέτοιο είδος επισκεπτών), είναι μια βιβλιοθήκη του Κεμάλ όπου υπάρχουν πάρα πολλά… ελληνικά βιβλία. Αυτό και μόνο αποδεικνύει ότι ο Κεμάλ όχι μόνο ήξερε καλά τα ελληνικά, αλλά διάβαζε ελληνικά βιβλία και σίγουρα είχε αναπτύξει ένα αίσθημα κατωτερότητας για την ελληνική κουλτούρα κάτι που βγήκε με όλη την βιαιότητα του στο μέλλον.

Γεννημένος σε ένα μικρό χωριό, τη Χαραυγή, έξω από τη Θεσσαλονίκη, ο Κεμάλ είχε ποτιστεί από νωρίς με ευρωπαϊκές ιδέες καθώς έκανε περισσότερο με Εβραίους και Έλληνες παρέα, παρά με Τούρκους. Σε αυτό το περίεργο κύκλωμα λειτούργησε και ο Κεμάλ και οι περισσότεροι Νεότουρκοι. Πάρα πολλοί συγγραφείς υπεστήριξαν ότι ο Κεμάλ ήταν Εβραίος, παρά τις έντονες προσπάθειες του κεμαλικού καθεστώτος να απορρίψει αυτή την άποψη. Η αναμφισβήτητη όμως απόδειξη για το γεγονός αυτό έρχεται από ένα σπάνιο βιβλίο με τον τίτλο, «Κρυφοί Εβραίοι», που το έγραψε ένας επιφανής αρχιραββίνος, ο Ιωακείμ Πρινζ, (εκδόσεις Random House, Νέα Υόρκη 1973). Στην σελίδα 122 αυτού του βιβλίου διαβάζουμε ότι, «ανάμεσα στους ηγέτες της επαναστάσεως των Νεότουρκων, η οποία είχε σαν αποτέλεσμα τον εκμοντερνισμό της Τουρκίας, ήταν ο Ντζαβίντ Μπέη, (που εκτελέστηκε από τον Κεμάλ), και ο Μουσταφά Κεμάλ. Και οι δύο ήταν φλογεροί Ντονμέδες, (Εβραίοι που είχαν εξισλαμιστεί επιφανειακά). Ο Ντζαβίντ Μπέη έγινε υπουργός οικονομικών και ο Κεμάλ αργότερα ηγέτης του κινήματος υιοθετώντας το όνομα Ατατούρκ, (πατέρας των Τούρκων). Οι αντίπαλοί του, (όπως ο Ενβέρ) προσπάθησαν να χρησιμοποιήσουν την εβραϊκή καταγωγή του για πολιτικό τους όφελος αλλά χωρίς επιτυχία. Οι περισσότεροι Νεότουρκοι στην νέα επαναστατική κυβέρνηση προσηύχοντο στον Αλλάχ αλλά ο αληθινός προφήτης τους ήταν ο Σαμπατάι Σεβή, (ο θρησκευτικός αρχηγός των Ντονμέδων), ο επονομαζόμενος «Μεσσίας από την Σμύρνη». Για να αντιληφθούμε την αξιοπιστία των παραπάνω θα πρέπει να αναφέρουμε ότι ο Ιωακείμ Πρινζ, ήταν επί 12 έτη, (1925-1937), ραβίνος στο Βερολίνο αλλά όταν τα πράγματα «αγρίεψαν» στην Γερμανία, το 1937, έφυγε στην Αμερική. Προηγουμένως όμως, σαν καλός σιωνιστής, συμβούλευε τους πιστούς του να μεταναστεύσουν στην Παλαιστίνη και όχι στην Αμερική. Από το 1958 έως το 1966 ήταν πρόεδρος του Αμερικανό-εβραϊκού κογκρέσου και δύο φορές πρόεδρος των εβραϊκών οργανώσεων των ΗΠΑ.

Ο Κεμάλ διακατεχόταν και από πολλά και φοβερά πάθη. Και μόνο το τραγικό τέλος του καθώς πέθανε πνιγμένος στο αλκοόλ και στις κρίσεις μοναξιάς που είχε, (είναι χαρακτηριστικές οι διηγήσεις αυτοπτών μαρτύρων που στα τελευταία χρόνια έδιναν στον Κεμαλ νερωμένο ρακί και αυτός οργισμένος από την νοθεία έσπαζε τα πάντα γύρω του), δεν ανταποκρινόνταν στην ιστορική θέση που του αποδόθηκε μετέπειτα.

Στις 9 Σεπτεμβρίου 1922, ο Μουσταφά Κεμάλ, ο υποτιθέμενος πονετικός στους αντιπάλους του ηγέτης, όπως ήθελαν να τον παρουσιάζουν οι Τούρκοι στην μεγάλη κινηματογραφική τους παραγωγή, «Ο Πόλεμος της Ανεξαρτησίας», έδειξε το πραγματικό του σκληρό πρόσωπο, ( Από την βιογραφία του Κεμάλ με τον τίτλο «Moustafa Kemal ou la mort d un empire», του Γάλλου ιστορικού ερευνητή Benoist-Menchin και το οποίο καλά θα κάνουν να το διαβάσουν οι σύγχρονοι Έλληνες τουρκολάγνοι ). «Οι Τσέτες είχαν ήδη μπει στην Σμύρνη, η πόλις καίγονταν και οι χριστιανοί σφάζονταν στην προκυμαία, πολλοί που έπεφταν στην θάλασσα να σωθούν από τις φλόγες πνίγονταν και τα πτώματα σκέπαζαν τα νερά. Ο μεγάλος θριαμβευτής και εμπνευστής αυτής της σφαγής, ο Μουσταφά Κεμάλ, ο «Γαζί» πλέον, κοίταζε απαθής από ένα εξώστη ψηλά την μεγάλη αυτή σφαγή και την πυρπόληση της Σμύρνης. Σε μια στιγμή γύρισε απότομα στους παρευρισκόμενους πίσω του και τους φώναξε δυνατά : Κοιτάξετε αυτή την σκηνή. Απόψε γίνεστε μάρτυρες του τέλους μιας εποχής. Αυτή η πυρκαγιά είναι ένα σύμβολο. Συμβολίζει την τελική απαλλαγή της πατρίδας μας από τους προδότες και τους εμπορίσκους. Από εδώ και πέρα η Τουρκία ελεύθερη και εξαγνισμένη δεν θα ανήκει παρά μόνο στους Τούρκους». Με αυτές τις κυνικές φράσεις μπροστά στις εκατόμβες των χριστιανών θυμάτων, ο Μουσταφά Κεμάλ αγνάντευε με ένα ποτήρι ακλοόλ, την μεγάλη σφαγή της Σμύρνης. Δεν έκανε τίποτα για να σώσει τους χιλιάδες νεκρούς αυτής της σφαγής που τόσο αδρά περιγράψανε πολλοί μάρτυρες, όπως η Μαρτζορί Χαουτζπιάν στο έργο της, «Η Σμύρνη στις Φλόγες», ο πρόξενος των ΗΠΑ στην Σμύρνη, George Horton, και πολλοί άλλοι.

Τέσσερα χρόνια μετά τον θρίαμβο του μεγάλου νικητή και Γαζί του πολέμου της ανεξαρτησίας, Μουσταφά Κεμάλ, ο «Γκρίζος Λύκος» της Μικράς Ασίας έδειξε για άλλη μια φορά την απάνθρωπη σκληρότητα του. Θέλοντας να είναι ο απόλυτος κυρίαρχος του πολιτικού παιχνιδιού στην Τουρκία και να επιβάλει ουσιαστικά την στυγνή του δικτατορία, συνέλαβε και εκτέλεσε ένα φρικτό σχέδιο εξόντωσης των αντιπάλων του που περιγράφετε με όλες τις λεπτομέρειες από τον βιογράφο του Benoist-Menchin. Στις 5 Αυγούστου του 1928 το βράδυ, οργανώνει μια μεγάλη δεξίωση για την επέτειο της μεγάλης επίθεσης κατά των Ελλήνων το 1922, στην προεδρική του πλέον κατοικία στην Τσάνκαγια της Άγκυρας. Οι καλεσμένοι έρχονται σιγά σιγά ντυμένοι όλοι με ευρωπαϊκά ρούχα καθώς ο αναμορφωτής της Τουρκίας είχε επιβάλει και το ευρωπαϊκό ντύσιμο. Ιδιαιτέρα οι γυναίκες είχαν μια μοντέρνα ευρωπαϊκή εμφάνιση κάτι το τελείως νέο για τα αυστηρά ισλαμικά ήθη. Ο ίδιος ο Κεμάλ εκείνο το βράδυ για πρώτη φορά κάλεσε τους καλεσμένους του να χορέψουν ευρωπαϊκούς χορούς, απαγορεύοντας ουσιαστικά καθετί το ανατολίτικο και πρόσφερε τις ντάμες στους καβαλιέρους για να εκτελέσουν το βαλς που πρώτος εκείνος παρουσίασε στους καλεσμένους του. «–Χορέψατε», φώναξε ο νέος ηγέτης της σύγχρονης Τουρκίας. «-Θέλω όλοι να απόψε να χορέψετε ευρωπαϊκά βαλς» και έδωσε πρώτο το παράδειγμα παίρνοντας μια ντάμα για να χορέψουνε ένα βιεννέζικο βαλς. Η βραδιά ήταν όμως βαριά, καθώς η αποπνικτική καλοκαιρινή ζέστη ανακατεύονταν με τις νότες του ευρωπαϊκού πιάνου που γέμιζαν όλη την ατμόσφαιρα.

Έξη χιλιόμετρα όμως πιο πέρα εκτυλίσσονταν ένα μεγάλο δράμα. Σε μια μεγάλη πλατεία και από τους στύλους της ηλεκτρικής εταιρίας κρέμονταν οχτώ απαγχονισμένες φιγούρες, θύματα της κεμαλικής θηριωδίας. Ήταν όλοι οι ηγέτες της αντιπολίτευσης που είχαν έρθει και αυτοί καλεσμένοι για την δεξίωση πέφτοντας στην παγίδα που τους είχε στήσει ο Κεμάλ. Όλοι είχαν συληφθεί και είχαν απαγχονιστεί στην δημόσια πλατεία. Τα κορμιά τους κρεμασμένα έπαιζαν στις ανταύγειες του ηλεκτρικού από τις κολώνες της πλατείας, σχηματίζοντας ένα μακάβριο γκράνγκινιολ θέμα. Ο πρέσβης της Σοβιετικής Ένωσης που περνούσε με το διπλωματικό αυτοκίνητο εκείνη την ώρα από τη πλατεία, αργοπορημένος για την δεξίωση, έμεινε αποσβωλομενος από την εικόνα που αντίκρισε. Γυρίζοντας όμως στον σοφέρ του, του είπε να μην θυμάται τίποτα από το τραγικό θέαμα της πλατείας αυτής. Ήταν το τέλος των πρώην συντρόφων και συνεργατών του Κεμάλ στην μεγάλη πορεία της τουρκικής ανεξαρτησίας. Ο Γκρίζος Λύκος τους είχε ανταμείψει για την αφοσίωση τους στον νέο μεγάλο ηγέτη της χώρας τους. Τα άψυχα κορμιά τους, όπως κρέμονταν με αυτό τον φρικτό τρόπο, ήταν άλλη μια μαρτυρία της μεγάλης σκληρότητας του Κεμάλ Ατατούρκ, του πατέρα της σύγχρονης Τουρκίας.

Ανάλογα με τον θυελλώδη χαρακτήρα του, γεμάτος από πάθη, ήταν και η ερωτική ζωή του πατέρα της σύγχρονης Τουρκίας. Στα τέλη του 2002 κυκλοφόρησε στην Τουρκία ένα βιβλίο του Τούρκου ερευνητή, Σουλεϊμάν Γιεσίλ, το οποίο αναφέρεται στην προσωπική και κυρίως στην ερωτική ζωή του Κεμάλ Ατατούρκ. Το βιβλίο αυτό όπως ήταν επόμενο προκάλεσε μεγάλο σάλο και πολλές συζητήσεις. Σύμφωνα με το βιβλίο αυτό, ο μεγάλος ήρωας της Τουρκίας προτιμούσε σαν ερωμένες τις χριστιανές, (είναι γνωστό το μεγάλο του ειδύλλιο με μια Βουλγάρα κόρη Βούλγαρου στρατηγού), παρά τις μουσουλμάνες που τις θεωρούσε κατωτέρου επιπέδου και όπως υποστηρίζει το βιβλίο μέχρι και η φημισμένη Ζα ζα Γκαμπόρ, υπήρξε για ένα διάστημα σύντροφος (;;), του Κεμάλ.

Ο Κεμάλ υποτίθεται ότι μετέτρεψε την Τουρκία σε κοσμικό κράτος, κάτι που μέχρι σήμερα δεν το έχει καταφέρει κανένα άλλο μουσουλμανικό κράτος. Ο κυριότερος στόχος του ήταν να εξυψώσει τους Τούρκους στο επίπεδο του εκσυγχρονισμού της Ευρώπης και της Αμερικής. Όλα αυτά όμως έγιναν από πάνω προς τα κάτω με ένα βίαιο και καταπιεστικό τρόπο κάτι που ποτέ δεν του το συγχώρησαν πολλοί στην ίδια την Τουρκία.

Σήμερα, αρκετά χρόνια μετά το θάνατό του, παρά την εμμονή του προς ένα «αλά τούρκα» εκδυτικισμό, έχουν ξανανοίξει όλα τα «παράθυρα» προς την Ανατολή. Άλλωστε πολλές από τις συστάσεις του Κεμάλ δεν εφαρμόστηκαν ποτέ, όπως η επιβολή της δυτικής μουσικής και των… βιεννέζικων βαλς. Η σημερινή επικράτηση των ισλαμιστών ήταν το αναπόφευκτο αποτέλεσμα μιας αντίστροφης πορείας από μια βίαιη μεταρρύθμιση στην σημερινή ισλαμιστική Τουρκία. Το κεμαλικό φετίχ σταδιακά χρωματίζεται με την ισλαμική μαντίλα. Το ερώτημα που θα πρέπει να μας απασχολεί στην σύγχρονη μίζερη νεοελληνική πραγματικότητα αντί να γινόμαστε υστερόφημοι θαυμαστές του κεμαλισμού, θα πρέπει είναι οι συνέπειες όλων αυτών των αλλαγών. Ο Κεμάλ Ατατουρκς «έστρωσε» το έδαφος και ο «νέος Κεμάλ», ο Ταΐπ Ερντογάν, (όπως τον αποκαλούν πολλοί στην σημερινή Τουρκία), το «έσπειρε» με ένα τουρκικό εθνικιστικό ισλαμικό επεκτατισμό που περιμένει σαν ώριμο φρούτο να «καταπιεί» την χωρά μας προς δόξα όλων εκείνων των ραγιαδόφρονων Ελλήνων κεμαλιστών.
  • Συνεπείς στην ασυνέπεια οι κυβερνώντες
Προσωπική εντολή απόσυρσης της εγκυκλίου που αφορά τους ημιυπαίθριους χώρους, έδωσε ο Γιώργος Παπανδρέου, αντικρύζοντας το μέγεθος της κατακραυγής, αλλά και έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού του τις... εκλογές.
Μάλιστα, ήδη κυκλοφορούν φήμες πως ο κύριος Ντόλιος θα αρνιόταν να ζητήσει συγνώμη, όπως του ζητήθηκε. Τελικά, ο υφυπουργός κατέθεσε την συγνώμη του (μπροστά στην καρέκλα τύφλα να έχει η ξεφτίλα...), ζητώντας από τους πολίτες συγνώμη για την αναστάτωση που τους προκάλεσε, επιβεβαιώνοντας δύο πράγματα:
  1. στην κυβέρνηση Παπανδρέου, ο Γιώργος ποτέ δεν φταίει σε τίποτε και όλα γίνονται εν αγνοία του
  2. στην κυβέρνηση Παπανδρέου, το σαμάρι είναι ο μόνιμος ένοχος και ποτέ το... γαϊδούρι
Ο κ. Ντόλιος είπε ότι θα φέρει νομοθετική ρύθμιση που θα απαγορεύει την αναδρομικότητα στην επιβολή τελών και προστίμων.
Το ερώτημα που προκύπτει είναι γιατί χρειάζεται νομοθετική ρύθμιση όταν ο νόμος του υπουργείου Περιβάλλοντος ξεκαθαρίζει ότι δεν υπάρχει θέμα αναδρομικότητας στον υπολογισμό των τελών και των προστίμων.
Εγκύκλιος του υπουργείου Εσωτερικών που είδε χθες το φως της δημοσιότητας υποχρέωνε χιλιάδες ιδιοκτήτες «τακτοποιημένων» ημιυπαίθριων να βάλουν ακόμη πιο βαθιά το χέρι στην τσέπη, καθώς καλούνταν να καταβάλλουν τέλος καθαριότητας και φωτισμού και το τέλος ακίνητης περιουσίας που συμπεριλαμβανονται στο λογαριασμό της ΔΕΗ.
Στην εκγύκλιο αναφερόταν ότι «Επιβολή τέλους καθαριότητας και φωτισμού, φόρου ηλεκτροδοτούμενων χώρων και Τ.Α.Π ενόψει των διατάξεων περί διατήρησης ημιυπαίθριων χώρων και χώρων με αλλαγή χρήσης» οι τακτοποιημένοι ημιυπαίθριοι που μετατράπηκαν σε χώρους κύριας χρήσης προσμετρώνται στην κύρια κατοικία, η οποία υπόκειται στην επιβολή των παραπάνω τελών.
Έτσι, είτε είναι προεκλογικό τέχνασμα, είτε είναι άτακτη κυβερνητική οπισθοχώρηση, οι ημιυπαίθριοι χώροι φαίνεται να ξεμπροστιάζουν την κυβέρνηση Παπανδρέου, που αποπειράθηκε να προσθέσει την επιβολή αναδρομικού φόρου στο σχετικό νομοσχέδιο.

Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΛΑΟΣ, κύριος Ροντούλης, σε ομιλία του μέσα στο Κοινοβούλιο χαρακτήρισε τον υπουργό κύριο Ραγκούση και την κυβέρνηση Παπανδρέου λέγοντας χαρακτηριστικά: "Είστε ψεύτες, απατεώνες και παπατζήδες"...

Λέτε να είναι; Αν μάθω κάτι τέτοιο, βλέπω τον Γιώργο να... πηδιέται από το παράθυρο!
  • Του Θανάση Νικολαΐδη
ΤΑ κόμματα με τις… αρχές τους, οι πολιτικοί μας με την «ιδεολογία» και την ηθική τους, τσακώνονται ως γνήσιοι έλληνες και ρωμιοί, δεν τα βρίσκουν, δεν νιώθουν ένοχοι. Ούτε «συγγνώμες» για το παρελθόν και συντριβή, ούτε ανάληψη ευθύνης και μεταμέλεια για τα πεπραγμένα τους, ομαδικά και ατομικά. Λόγια, κορώνες, ύφος και κραυγές. Μη τους (υπεν)θυμίσουμε πως βρίσκονταν στο κατάστρωμα, πριν φτάσουν το καράβι με τα ίσαλα στα χείλη της κουπαστής και λίγο πριν βουλιάξει. Καπεταναίοι όλοι τους με μοιρασμένους ρόλους, τότε, δυο τους να λαλούν κι οι τρεις τους να χορεύουν, οι κωπηλάτες να τραβούν κουπί και οι άλλοι στα.. αμπάρια.
ΤΟΤΕ, λοιπόν, όφειλαν να τα βρουν και να πάρουν μέτρα. Για τον ασύδοτο έλληνα που «ο τράχηλος ζυγόν δεν υπομένει», αλλά ο ζυγός ήταν «εσωτερικός» και δεν το πρόσεξε. Μέτρα και για πάρτη τους και δεν τα πήραν. Με τον ασύδοτο (νεο)έλληνα να σύρεται στον άσεμνο χορό και τον πολιτικό- μπροστάρη να του χαμογελάει. Κι ήταν η πειθαρχία άγνωστη λέξη στα πλατιά στρώματα της αμαρτωλής καθημερινότητας, με κάποιους στα «’ψηλά» και αθέατους, να κάνουν τις αρπαχτές μη πεινάσουν τα παιδιά τους. Τους ένωναν κοινά προνόμια και ήσαν ανεκτικοί και γαλαντόμοι μεταξύ τους.
ΣΗΜΕΡΑ που η βόμβα έσκασε και το καράβι κοντεύει να βουλιάξει, τσακώνονται… θεαματικά. Είναι οι ίδιοι που «τα βρήκαν» σε Siemens και Βατοπέδια και βγήκαν σαν… περιστέρια. Αυτοί (κι αυτές) που το’ παιξαν… αόμματοι μη δούμε τον Χριστοφοράκο να το σκάει και, βέβαια, δεν έδειξαν με το δάκτυλο τους «ημετέρους» μιζαδόρους.
ΤΟ καράβι βουλιάζει κι αυτοί τσακώνονται. Σαν κουτσομπόλες των μπαλκονιών που θα πει την τελευταία λέξη. Σαν φλύαροι συζητητές, κουραστικοί, βιζαντινολογούντες. Για τις εντυπώσεις «με τον Αννίβα στην πόρτα». Αντί να ρίξουν την απόχη τους στα βρώμικα νερά, κρατώντας την όλοι μαζί. Για ό,τι βγάλει και όσους βγάλει. Για να πείσουν και να πειστούν απ’ τον κόσμο που τους κρατάει σε απόσταση.
ΤΑ 50 δις δεν είναι… υποβρύχια για να μυρίζουν μίζα. Σήμερα μυρίζει μπαρούτι κι όλοι τους είναι προσεκτικοί. Αργά, όψιμα και ομαδικά. Ωστόσο, πρέπει οι εντυπώσεις να κερδηθούν και το φροντίζουν. Τσακώνονται για τα «ψιλά» μη δούμε τα «χοντρά». Ρίχνουν τις πιστολιές με τα άσφαιρα, το σκάνε μέχρι νεωτέρας και το’ παν αυτό παιχνίδι πολιτικό. Μόνο που παίζουν «εν ου παικτοίς» και η κατάσταση δεν σηκώνει παιχνίδια και τσακωμούς.
Χτες η Moody’s υποβάθμισε συνολικά 5 Δανέζικες τράπεζες έπειτα από την κατάρρευση και κρατικοποίηση της Amagerbanken. Ο οίκος μείωσε τις μακροπρόθεσμες προοπτικές των Danske Bank, Erhvervsbank, BankNordik, Spar Nord Bank και Ringkjoebing Landbobank.

Η τράπεζα Amagerbank στην ανακοίνωση της λέει ότι, ”δυστυχώς ανακοινώναμε ότι η τράπεζα δεν πληροί πλέον τις προϋποθέσεις για να συνεχίσει να είναι βιώσιμη και μέρος της τράπεζα θα μεταφερθεί στην εταιρεία Financial Stability Company που είναι ιδιοκτησία της κυβέρνηση της Δανίας”.

Οι ομολογιούχοι της τράπεζας θα πάρουν τεράστιες χασούρες καθώς επίσης και οι μεγάλοι καταθέτες. Από τους 100.000 πελάτες της τράπεζες, αυτοί που έχουν καταθέσεις μεγαλύτερες από $136.000 θα πάρουν χασούρα από εκεί και πάνω. Περίπου 600-700 καταθέτες είναι σε αυτή την κατηγορία. Η τράπεζα (η 8η που πέφτει έξω από το 2008) είπε ότι έκανε αποτυχημένες επενδύσεις στον κλάδο των ακινήτων.

Από ό,τι φαίνεται οι Δανοί δεν αστειεύονται και αποφάσισαν να ακολουθούσουν τους Ισλανδούς παρά να παίζουν τις κουμπάρες και να σκουπίζουν τα προβλήματα κάτω από το χαλί όπως η ΕΕ. Το παλικαράκι, η Ιρλανδία (που εγγυήθηκε τους senior bonds holders με την πίεση της ΕΕ το 2008 και κόντρα στο ΔΝΤ που διαφωνούσε με αυτό), είναι μόνη της.

Ο μόνος τρόπος για να διορθωθούν οι υπερβολές και οι στρεβλώσεις είναι μέσω διαγραφών. Από ό,τι δείχνουν τα πράγματα οι Δανοί το ξέρουν. Δεν το ξέρουν όμως οι της ηπειρωτικής Ευρώπης.

Ξέρετε ποια είναι η μεγάλη διαφορά μεταξύ Αμερικής και Ευρώπης; Είναι η εξής:

Στην Αμερική αν δανειστείς λεφτά για να αγοράσεις ένα σπίτι και στη συνέχεια δεν μπορείς να πληρώσεις την υποθήκη, η τράπεζα θα έρθει να σου πάρει το ακίνητο. Η ευθύνη σου όμως σταματά εκεί. Δεν μπορεί δηλαδή η τράπεζα να σου πάρει κάτι άλλο, διότι το ενέχυρο ήταν το ίδιο το σπίτι και τίποτα άλλο. Αν η τράπεζα έκανε λάθος και σε δάνεισε παραπάνω λεφτά από ό,τι άξιζε το σπίτι, ή, αν σου δάνεισε λεφτά χωρίς να προκαταβάλεις έστω ένα 10% της αξίας αυτού, τότε καλά να πάθει η τράπεζα αν στη συνέχεια αυτό το σπίτι βγει στον πλειστηριασμό και δεν καλύψει το κόστος του δανείου.

Στην Ευρώπη όμως έχουμε ένα διαφορετικό καθεστώς. Αν δεν πληρώσεις την υποθήκη και η τράπεζα πουλήσει το σπίτι αυτό, για λιγότερα λεφτά από την αξία του δανείου, τότε η ευθύνη σου δεν σταματά εκεί. Στην Ευρώπη η τράπεζα θα σου πάρει το σπίτι, τη γυναίκα, τα παιδιά και τα κατοικίδια και θα τα πουλήσει στα σκλαβοπάζαρα. Αυτή είναι η νοοτροπία στην Ευρώπη.

Αυτός είναι ο λόγος που τα στεγαστικά στην Ευρώπη είναι περίπου 1% χαμηλότερα από ό,τι στην Αμερική και αυτός είναι ο λόγος που όλοι θεωρούν ότι δεν μπορεί ένα κράτος να πτωχεύσει και οι ομολογιούχοι να χάσουν λεφτά.

Στην Ευρώπη δηλαδή, ο αγοραστής κρατικού ομολόγου θεωρεί ότι το ονομαστικό κεφάλαιο του δανείου αυτού είναι δεδομένο ότι θα του επιστραφεί. Ακόμα και ένα hedge fund που έχει μοχλεύσει επί 50 τα λεφτά του θεωρεί ότι δεν μπορεί να γράψει χασούρες σε κρατικό χρέος. Ο κάθε ένας μπορεί να τζογάρει όσο θέλει (Γερμανικές και Γαλλικές τράπεζες) και να βγάλει τεράστια κέρδη, αλλά όταν το trade χαλάσει, τα λεφτά τους πρέπει να είναι εξασφαλισμένα (διότι το αντικείμενο του τζόγου ήταν κρατικά ομόλογα).

Αυτή είναι η νοοτροπία στην Ευρώπη. Μια νοοτροπία που μας έχει μείνει κουσούρι από τον μεσαίωνα και τις καλές παλιές μέρες της φεουδαρχίας. Μια εποχή που όταν έπαιρνες δάνειο από τον φεουδάρχη και δεν μπορούσες να πληρώσεις, γινόσουν δούλος και δεν ξεχρέωνες ποτέ. Μια νοοτροπία που λέει ότι απαγορεύεται να αποτύχεις και δεν επιτρέπεται να μην επιστρέψεις πίσω τα λεφτά, διότι δεν το προβλέπει το πρωτόκολλο.

Και όπως και στον μεσαίωνα, ο τραπεζίτης ήταν αυτός που δάνειζε τον φεουδάρχη. Και προκειμένου να πάρει αυτό το δάνειο από τον τραπεζίτη, ο φεουδάρχης έφτιαχνε νόμους για να μπορεί να εξασφαλιστεί ο τραπεζίτης.

Οι σημερινοί φεουδάρχες δεν είναι οι ”κακοί οι κερδοσκόποι” και οι αγορές. Οι φεουδάρχες σήμερα είναι οι γραφειοκράτες της Ελλάδος και της ΕΕ που έχουν τις καρέκλες τους με αμφιβόλου ποιότητας δημοκρατικές διαδικασίες. Είναι αυτοί που είναι στο απυρόβλητο και αυτοί που έχουν αμνηστία. Είναι αυτοί που επεξεργάζονται τερτίπια του τύπου σύμφωνο ανταγωνιστικότητας, χωρίς κανένας να ξέρει τη σημαίνει αυτό η το πώς υποτίθεται θα βοηθήσει την Ελλάδα.

Είναι αυτοί που δεν κατανοούν την πραγματικότητα των αριθμών και προσπαθούν να επιβάλουν λύσεις κόντρα στην φυσική εξέλιξη των πραγμάτων. Είναι αυτοί που αγνοούν ότι τα ομόλογα όπως οι μετοχές είναι κινητές αξίες και ότι, την ευθύνη και το ρίσκο τα επιμερίζονται ο δανειζόμενος αλλά και η τράπεζα που χορήγησε το δάνειο.

Στο τέλος της ημέρας βέβαια οτιδήποτε που δεν μπορεί να συνεχίσει ως έχει, θα ανατραπεί και θα αλλάξει. Είμαι σίγουρος ότι αργά ή γρήγορα θα καταλάβει η Ευρώπη ότι τα νούμερα όσον αναφορά την Ελλάδα δεν βγαίνουν και είμαι επίσης σίγουρος ότι απαρχαιωμένες αντιλήψεις θα πάψουν να υφίστανται.


Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι;
  • Είναι οι Βάρβαροι να φθάσουν σήμερα!
Γιατί μέσα στην Σύγκλητο μιά τέτοια απραξία;
Τι κάθονται οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;
  • Γιατί οι Βάρβαροι θα Φθάσουν σήμερα.
Τι νόμους πια θα κάμουν οι συγκλητικοί;
  • ΟΙ ΒΑΡΒΑΡΟΙ ΣΑΝ ΕΛΘΟΥΝ ΘΑ ΝΟΜΟΘΕΤΗΣΟΥΝ!
Κ. Καβάφης
Τι περιμένουμε αλήθεια, ως λαός, και δεν προχωράμε σε λύσεις δυναμικές για τη λύση του σημερινού αδιεξόδου;
Μήπως να λύσει αυτή η κυβέρνηση προς όφελος του λαού τα προβλήματα; Μας πώς να το κάνουν αυτό, τα μέλη της, που δεν έχουν δουλέψει μια ώρα στη ζωή τους; Που τα βρήκαν όλα έτοιμα από την οικογένειά τους; Που εκπαιδεύτηκαν στα «καλά σχολεία» που η υψηλή κοινωνία στέλνει τα βλαστάρια της; Που δεν γνωρίζουν τις συνθήκες διαβίωσης των Ελλήνων πολιτών; Που δεν ανέβηκαν ούτε μια φορά σε όχημα αστικής συγκοινωνίας; Που δεν χρειάστηκε να χρησιμοποιήσουν μια φορά το ΕΣΥ γιατί είχαν πάντα τους δικούς τους ακριβοπληρωμένους γιατρούς σε πανάκριβα ιατρικά κέντρα; Που δεν έμειναν μια φορά άνεργοι και χωρίς δεκάρα στην τσέπη τους;

Γιατί να υπερασπιστούν έναν τρόπο ζωής, τον δικό μας, που δεν τον γνωρίζουν παρά μόνο από περιγραφές των άλλων; Δεν είναι πιο λογικό να θεωρήσουμε πως θα υπερασπιστούν τον δικό τους τρόπο ζωής; Τη δική τους κάστα; Τα δικά τους συμφέροντα;

Πως μπορούμε να ζητάμε, από τα ανθρωποειδή αυτά όντα, να ξεπεράσουν τον τρόπο που μεγάλωσαν, την εκπαίδευσή τους, την τάξη τους και όχι μόνο συναισθηματικά να ταυτιστούν αλλά να φτάσουν στο σημείο να «υπερασπιστούν» τα συμφέροντα της πλειοψηφίας του λαού; Πόσο μεγάλη είναι η υπέρβαση που τους ζητάμε;

Μήπως μπορεί να λύσει τα προβλήματα, η σημερινή αντιπολίτευση; Μα όλοι τους έχουν τα ίδια ουσιώδη χαρακτηριστικά με τους κυβερνώντες. Το έτερο «κόμμα εξουσίας», ρυθμίζει την συμπεριφορά του έτσι ώστε να έρθει πιο γρήγορα στην εξουσία. Τα υπόλοιπα κόμματα ή διεκδικούν ένα κομμάτι από την πίττα. Ή, η συμμετοχή τους στο υπάρχον πολιτικό σύστημα, τους καθιστά ανίκανους να αντιληφθούν πως το συγκεκριμένο σύστημα χρησιμοποιεί τους πάντες και τα πάντα προκειμένου να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά του. Πως, –άθελά τους ίσως-, καταντούν πιόνια για να νομίζει ο λαός, πως το σύστημα είναι «δημοκρατία» και όχι ολιγαρχία του χειρίστου είδους.

Τίποτα δεν μπορούμε να περιμένουμε από τις σημερινές πολιτικές δυνάμεις της Ελλάδας. Ό,τι μπορούσαν το έκαναν ήδη. Τα αποτελέσματα, τα βιώνουμε τώρα.

Πιστεύουν όμως πολλοί, πως μπορεί μέσα στα σημερινά θεσμικά πλαίσια, να μπορέσει να διεκδικήσει ο λαός επιτυχημένα τα δίκαιά του. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη πλάνη. Κάθε θεσμικό πλαίσιο, εξυπηρετεί ένα συγκεκριμένο πολιτικό- οικονομικό καθεστώς. Αν ο λαός, θελήσει να αλλάξει τους συσχετισμούς δυνάμεων, το θεσμικό πλαίσιο, θα σταθεί απλά απέναντί του. Είναι ενδεικτικό το τι έγινε με μια άκρως ειρηνική πρωτοβουλία. Το κίνημα δεν πληρώνω. Όταν ήταν λίγοι, το σύστημα το αγνόησε. Όταν όμως η πρακτική προχώρησε σε πλατιά λαϊκά στρώματα τότε χρησιμοποιώντας το θεσμό «Βουλή», οι «κρατούντες» πέρασαν την γνωστή επαίσχυντη διάταξη (και με την αναδιατύπωση, παραμένει επαίσχυντη). Θεωρούμε το κίνημα «δεν πληρώνω» πολύ σημαντικό. Όχι μόνο γιατί διεκδικεί τα αυτονόητα. Αλλά και γιατί με την πολύ μεγάλη συμμετοχή του, ανάγκασε τους διοικούντες να βγάλουν τον μανδύα της δημοκρατικότητας και να δείξουν την πραγματικότητα. Πως αν ο λαός προχωρήσει σε δράση, αν πάψει να πιστεύει τα ψεύτικα λόγια τους, τότε και εκείνοι θα βγάλουν τη μάσκα του προβάτου και θα φανεί η λυκίσια όψη τους. Χρησιμοποιώντας νόμους που αυτοί κατασκευάζουν, θα τους επιβάλλουν με όλα τα μέσα που χρησιμοποιούν μέχρι σήμερα. Και με ένα ακόμα που ειδικά για αυτό εκπαιδεύουν: το στρατό.

Για αυτό, είναι ουτοπικό να περιμένουμε πως μπορούμε ειρηνικά ίσως να λύσουμε τις διαφορές μας με τα αρπακτικά. Μόνο τη δύναμη σέβονται. Αυτή γνωρίζουν. Το δίκιο, τους είναι λέξη άγνωστη.

Μήπως περιμένουμε πως θα λύσει τα προβλήματα η Ευρωπαϊκή ένωση; Ο μύθος της Ε.Ε. πολύ καλά εδραιωμένος από την συνεχή πλύση εγκεφάλου των Μ.Μ.Α. (μέσων μαζικής αποβλάκωσης), έχει αρχίσει να ξεφτίζει. Όλοι βλέπουμε πως η Ε.Ε. έχει υποταχθεί στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου. Ότι εξυπηρετεί τα συμφέροντα του διεθνούς κεφαλαίου. Πως δεν ακολουθεί μια κοινή πορεία, αλλά πως το κάθε κράτος, εξυπηρετεί ό,τι εκείνο θεωρεί ως συμφέρον του. Το πώς φέρθηκε η Ε.Ε. σε συνεργασία με την Ελληνική κυβέρνηση, είναι πασίγνωστο στους πάντες. Εμφανίστηκε ως «σωτήρας», κρύβοντας πως με το δάνειο με τους ληστρικούς όρους που μας επέβαλλε: α) έσωζε τα χρήματα των δικών της τραπεζών και τοκογλύφων β) άλλαζε το νομικό καθεστώς των δανείων που είχε πάρει η Ελλάδα και ενώ ίσχυε το Ελληνικό δίκαιο, επέβαλλε το Αγγλικό που καλύπτει απεριόριστα μόνο τον δανειστή γ) υποθήκευσε τα περιουσιακά στοιχεία του Ελληνικού δημοσίου δ) αναλάμβανε, όλη την οικονομική διαχείριση των Ελληνικών πραγμάτων, χωρίς ίχνος δημοκρατικής νομιμοποίησης.

Τίποτα καλό δεν μπορεί να κάνει η Ε.Ε. για τον Ελληνικό λαό σήμερα. Τους πραγματικούς σκοπούς της, τους είδαμε και τους νιώσαμε στο πετσί μας. Πως μπορεί άλλωστε, μια ένωση του διεθνούς κεφαλαίου, να έχει άλλο σκοπό εκτός από το ξεζούμισμα των λαών;

Μήπως η Γερμανία, η «πρώτη» της Ε.Ε. θα μας βοηθήσει; Εκτός από την επιβολή των βιομηχανιών της, όπου και με όποιοι τρόπο μπορεί, η Γερμανία δεν σκέφτεται τίποτα άλλο.

Κανείς δεν υπάρχει που να μπορεί να αναλάβει τη λύση των προβλημάτων μας. Oύτε οι «εκπρόσωποί» μας στη ‘Βουλή’. Oύτε οι Ευρωπαίοι εταίροι μας. Όπως και στην προσωπική ζωή, μόνο εμείς μπορούμε να λύσουμε τα προβλήματά μας. Μόνο εμείς, μπορούμε να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας. Να δούμε τα ελαττώματά μας. Τις αδυναμίες μας. Τα μελανά σημεία. Αλλά και τα θετικά σημεία. Εκεί που υπερτερούμε. Εκεί που έχουμε «συγκριτικό πλεονέκτημα». Και κυρίως να αναλάβουμε δράση. Δράση. Εδώ και τώρα. Δεν υπάρχει ούτε λεπτό για χάσιμο. Έχουμε χάσει ήδη αρκετές μάχες. Τότε που νομίζαμε πως ο εχθρός, ήταν αδερφός και φίλος. Τότε που μπήκε μέσα «στα τείχη». Τότε που νομίζαμε πως η ίδια κατάσταση με μικρές αλλαγές , θα συνεχιζόταν για πάντα. Τότε που δεν βλέπαμε. Ή δεν θέλαμε να δούμε.

Τώρα σιγά σιγά, συνειδητοποιούμε. Την κατάντια μας; Ναι, και αυτό. Αλλά όλες οι μάχες, όλες οι νίκες, αρχίζουν από την συνειδητοποίηση. Όσο πιο πλήρης είναι η συνειδητοποίηση, όσο περισσότερο βάθος έχει, τόσες περισσότερες είναι οι πιθανότητες επιτυχίας. Η συνειδητοποίηση, είναι εργασία που γίνεται από τον καθένα ξεχωριστά. Είναι όμως απαραίτητη πριν, κατά και μετά τη δράση.

Ας συνειδητοποιήσουμε το τι συμβαίνει γύρω μας. Που μας οδηγούν οι ιθύνοντες. Πως κάθε στιγμή που αφήνουμε τις τύχες μας στα χέρια τους, μας οδηγούν στον γκρεμό. Κάθε στιγμή, μας αφαιρούν και άλλο ζωτικό χώρο.

Για αυτό δεν μπορούμε να περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι. Με τις συνηθισμένες ασχολίες μας, λες και δεν συμβαίνει τίποτα. Η αναμονή, επιβαρύνει τη θέση μας και ισχυροποιεί τον αντίπαλο. Η δράση πια, δεν αφορά την βελτίωση των συνθηκών ζωής μας. Αφορά την ίδια μας τη ζωή. Για αυτό επιλέγουμε την δράση τώρα.

Οταν βλέπω τον Πεταλωτή να παίρνει ξημερώματα το καριοφίλι και να τουφεκάει την τρόικα, γιατί ανακοίνωσε το «Πωλείται η Ελλάς», παίρνοντας την μπουκιά από το στόμα του Παπακωνσταντίνου, κάτι παθαίνω, γράφει ο Βαγγέλης Δεληπέτρος στην Ελευθεροτυπία.

ΠΑΘΑΙΝΩ επίσης όταν βλέπω υπουργούς να φορούν φουστανέλα και να βγαίνουν στις ραχούλες για να αντισταθούν σε αυτούς που δεν καταλαβαίνουν ότι στην Ελλάδα υπάρχει, λέει, υπεύθυνη κυβέρνηση που κάποτε -και όπως πάντα κατόπιν εορτής- θα ενημερώσει, λέει, τη Βουλή και το λαό γι’ αυτά που αποφασίζει.

ΚΑΙ ΠΩΣ να μην πάθω, όταν ακούω τον πρωθυπουργό, που μήνες τώρα έχει ανακοινώσει την πρόθεσή του για εκποίηση του κοινού μας πλούτου, να δηλώνει… οργισμένος ότι θα νομοθετήσει την απαγόρευση πώλησης δημόσιας γης;

ΑΥΤΟΣ δεν είπε, τον Σεπτέμβριο του 2010 σε ομιλία του στη Νέα Υόρκη, ότι «ξεκινούμε ένα φιλόδοξο πρόγραμμα που εφαρμόζεται σε ένα ευρύτατο φάσμα τομέων, όπως μεταφορές, ενέργεια, τηλεπικοινωνίες, ακίνητα, ΔΕΚΟ και τράπεζες, μέσω απ’ ευθείας πώλησης, υπογραφής σύμβασης παραχώρησης, δημόσιου διαγωνισμού, ιδιωτικοποιήσεων, στρατηγικών συνεργασιών ή εταιρειών holding»;

ΚΑΙΡΟΣ να σοβαρευτούμε. Αν αυτά που λένε τώρα είναι αλήθεια, τότε γιατί νομοθέτησαν το fast track; Γιατί δεν προχώρησαν τα σχέδια για μητροπολιτικό πάρκο στο Ελληνικό; Γιατί οργάνωσαν τις περιοδείες real estate στα Αραβικά Εμιράτα; Γιατί γυρνούν από χώρα σε χώρα διαλαλώντας την πραμάτεια;

ΑΚΟΜΗ μια φορά, άλλα λένε και άλλα εννοούν. Γι’ αυτό και το ΙΣΤΑΜΕ «Ανδρέας Παπανδρέου» εδώ και καιρό μελετά ποια κομμάτια της χώρας μπορούν να «αξιοποιηθούν» και φτιάχνει καταλόγους προς χρήση των ενδιαφερομένων.

ΟΤΑΝ λοιπόν βλέπεις σε έκδοση του επίσημου think tank του ΠΑΣΟΚ να καταγράφονται λιμάνια, ακτές, κρατικές γαίες, βουνά και νησιά, ένα μόνο συμπέρασμα μπορεί να βγει.

ΕΙΝΑΙ αποφασισμένοι να πουλήσουν ό,τι μπορούν...

Έτσι, για να μη νομίζουν μερικοί ότι αυτά τα γράφουμε μόνο εμείς οι… «εγκάθετοι»!!!

Στίς 20 Ἰανουαρίου ἐ.ἔ. στήν μεγάλη αἴθουσα τοῦ γεραροῦ ἱδρύματος «Παρνασσός» ἔγινε μιά ἡμερίδα μέ θέμα τό ἄν ἐπιβάλλεται τό ξαναγράψιμο τῆς ἱστορίας. Μεταξύ τῶν ἐγκρίτων εἰσηγητῶν περιλαμβανόταν καί ἡ ἡμετέρα φουκαροσύνη. Στήν εἰσήγησή μου εἶπα πολλά, ἀλλά ἐδῶ μᾶς ἐνδιαφέρουν κάποια μερικά. Ἀντιγράφω αὐτά τά «μερικά»:

-Μένω στό κεφάλαιο τῆς θρησκείας γιά νά πῶ κάτι πού ὁμολογουμένως τρέμω νά πῶ: ἡ θρησκεία –ὄχι ἡ δική μας ἀσφαλῶς– ἔχει γίνει γενεσιουργός αἰτία τοῦ νέου παγκοσμίου Ἀρμαγεδδῶνος. Δέν συμμερίστηκα ἀπολύτως τίς ἀπόψεις τοῦ Χάντιγκτον περί μελλοντικῆς συγκρούσεως τῶν πολιτισμῶν. Καί στόν καιρό πού τό βιβλίο αὐτό, μεταφρασμένο, κυκλοφορήθηκε στήν Ἑλλάδα, καί τά πνεύματα εἶχαν ὑπερμέτρως ὀξυνθεῖ, εἶχα γράψει πώς ὅταν ἕνας πολιτισμός εἶναι ὄντως πολιτισμός, δέν χωρίζει· ἀπεναντίας ἑνώνει.

Μέ τό Ἰσλάμ ὅμως εἶναι κάτι διαφορετικό. Πρόσφατα ἤμουν στήν Ἀβησσυνία, ὅπου ἐπισκέφθηκα τό Χαράρ, τήν τέταρτη ἱερή πόλη τοῦ Ἰσλάμ. Σέ κανένα ἀπό τά 100 καί πλέον τεμένη δέν μοῦ ἐπιτράπηκε –οὔτε γυμνόπους– νά εἰσέλθω, διότι δέν ἤμουν «μουσλίμ»· ἤμουν ἄπιστος. Δέν προσκυνοῦσα τόν Ἀλλάχ. Νά γιατί οἱ πρόγονοί μας στά χρόνια τῆς σκλαβιᾶς (ἄν βέβαια θεωρεῖται σκλαβιά ἡ θερμή ἀγκαλιά τῆς Ὀθωμανικῆς αὐτοκρατορίας, σύμφωνα μέ τήν ἐπικρατοῦσα νεο-ιστορία) ὀνόμαζαν τούς προσερχομένους στή νέα θρησκεία «προσκυνημένους». Τήν ἐπαύριο τῆς ἐπιστροφῆς μου ἀπό τό Χαράρ στήν Ἀθήνα ἔγινε ἡ βομβιστική ἐπίθεση κατά τῆς Κοπτικῆς ἐκκλησίας στήν Ἀλεξάνδρεια. Ἡ προειδοποίηση εἶναι σαφής: δέν πρόκειται νά μείνει Χριστιανός στά προσεχῆ χρόνια σέ ἰσλαμική γῆ. Κάποια λείψανα ἴσως. Ἡ σύγκρουση μελλοντικά ἀπό τήν Αἴγυπτο θά μεταφυτευθεῖ στήν Αἰθιοπία ὅπου οἱ Κόπτες Χριστιανοί ἐμφανίζουν μιά ἀριθμητική στατικότητα, ἐνῶ οἱ Μουσουλμάνοι ἐμφανίζουν μιά πληθυσμιακή πληθυντικότητα.

Τί θέλω νά πῶ; Εἶναι ἁπλό: ἄν δέν ξαναδοῦμε μέ νέα ὀπτική τό Ἰσλάμ, ὑπάρχει ἐνδεχόμενο ἐξαφανίσεως τοῦ ἀνθρώπινου εἴδους ἀπό τήν γῆ. Δέν κινδυνολογῶ. Τά Παιδιά τῆς Ἐρήμου, μέ τή φλόγα κάποτε τῆς νέας θρησκείας, ὑπέταξαν καί ἀφομοίωσαν τίς ἐδαφικές ζῶνες, ὅπου κυριαρχοῦσε –ἀνεξάρτητα ἀπό καταγωγή– ἡ ἑλληνική γλώσσα καί ἐπιστήμη. Οἱ Ἄραβες πῆραν ὁ,τι μποροῦσε νά τούς προσφέρει αὐτή ἡ ἐπιστήμη καί σέ χρόνο ρεκόρ μεταποίησαν ὅλον αὐτόν τόν εὐρύ χῶρο σέ ἰσλαμικό: ἀπό τήν Ἐγγύς καί Μέση Ἀνατολή, τό Μαγκρέμπ ὥς τά 4/5 τῆς Ἱσπανίας. Καί ἀσφαλῶς θά γίνονταν κύριοι τῆς Εὐρώπης, ἄν δέν εἶχαν ἀποκρουσθεῖ πρό τῶν τειχῶν τῆς Βασιλεύουσας τό 717 ἀπό τόν Λέοντα Γ᾽ καί στό Πουατιέ (732) ἀπό τόν Κάρολο Μαρτέλ.

Σήμερα τό Ἰσλάμ μέ τόν μαῦρο χρυσό, τά πετρελαιοδολλάρια καί μέ τά πυρηνικά του ὅπλα, φαίνεται πάλι ἀκατανίκητο. Ἀλλά ἡ δύναμή του δέν βρίσκεται σέ αὐτά πού ἀνέφερα παραπάνω. Ἐμεῖς οἱ Δυτικοί (Χριστιανοί παντός δόγματος, ἄθεοι, ἀντίθεοι, παγανιστές, ἀγνωστικιστές ἤ ἄλλο τι) φοβόμαστε τόν θάνατο. Τόν παράδεισο τόν ἔχουμε κατεβάσει στή γῆ. Οἱ Μουσουλμάνοι δέν φοβοῦνται τόν θάνατο. Ἔχουν συνάψει συμμαχία μαζί του. Ζοῦν σέ ποσοστό 80 καί 90% τήν κόλαση ἐπί τῆς γῆς καί πιστεύουν ἀκράδαντα στήν ὕπαρξη ἑνός παραδείσου πού βρίσκεται ἐν τοῖς οὐρανοῖς. Ἤ στά ἐδάφη πού κατέχουμε ἐμεῖς. Ὁ νέος παγκόσμιος πόλεμος ἔχει –μέ ποικίλες μορφές– ἀρχίσει πρό πολλοῦ. Ὅπως διεξάγεται, ὅλα δείχνουν ὄτι τό Ἰσλάμ θά κυριαρχήσει.

Κατά τά τελευταῖα χρόνια ταξιδεύω συνεχῶς στίς χῶρες τοῦ Ἰσλάμ καί μελετῶ τίς κοινωνικές καί πολιτικές ροπές. Στά βιβλία μου «Οἱ Πέρσες κι ἐμεῖς», «Λιβύη» καί «Μεσόγειος: ἡ ὑγρή μοίρα τῆς Ἑλλάδος καί τῆς Εὐρώπης» μέ εὔσχημο τρόπο εἶχα προειδοποιήσει γιά τά ἐξ Ἀνατολῆς ἀλλά καί γιά τά ἐκ Νότου νέφη. Στό βιβλίο μου «Μεσόγειος», πού δυστυχῶς δέν προσέχτηκε ἀπό αὐτούς πού παριστάνουν τούς εἰδικούς, ἤμουν σαφέστατα προειδοποιητικός: «Ὅσο θερμαίνεται ἡ ἀτμόσφαιρα στή Μ. Ἀνατολή, ὅπου ὑπάρχει τό πιό ἐκρηκτικό ὀρυκτό καί ἀνθρώπινο ὑλικό, τόσο ἡ λέξη Ἀρμαγεδδών θά κυκλεῖται στά χείλη τῶν καλλιεργημένων ἀνθρώπων. Ἄς εὐχηθοῦμε καί ἄς ἀγωνιστοῦμε, ὥστε νά μένει ἁπλή λέξη καί νά μή σαρκωθεῖ σέ πραγματικότητα, διότι τότε ὅλες οἱ ἐσχατολογικές θεωρίες καί προφητεῖες θά μοιάζουν μέ ἐλαφρό μυθιστόρημα» (σ.σ. 13-14). Καί στόν πρόλογο πού γράφτηκε τό 2007: «Ἡ Μεσόγειος θά μᾶς πνίξει. Ἤδη ἀρχίζει νά ἀφρίζει. Ἀλλά οἱ πολλοί «δέν ἀκούουν τήν βοήν τῶν πλησιαζόντων γεγονότων», ὅπως λέει ἕνας μεγάλος μεσογειακός ποιητής, ὁ Κωνσταντῖνος Καβάφης. Στό βιβλίο μου γιά τήν Λιβύη κάνω ἀναφορά καί στήν Αἴγυπτο, ὅπου σημειώνω ὅτι ὁ Μουμπάρακ εἶναι ὁ πιό ...φαραώ ἀπό τούς φαραώ πού γνώρισε στήν μακρά ἱστορία της ἡ Αἴγυπτος.

Σέ λίγο ὅλα θά ἀλλάξουν στό χῶρο καί στόν κόσμο τοῦ Ἰσλάμ. Οἱ συγκρούσεις θά εἶναι ἁλυσιδωτές καί οἱ ἐπαναστάσεις ἀπανωτές. Θά ἐκταθοῦν σέ ὅλο τό Μαγκρέμπ, στή Μέση καί στήν Ἄπω Ἀνατολή μέχρι τή γείτονα Τουρκία. Ἀκόμη καί στό Κοσσυφοπέδιο καί τήν Ἀλβανία. Τά κύματα τῶν προσφύγων θά πνίξουν τήν Εὐρώπη καί πρῶτα τήν Ἑλλάδα. Ἄς εἴμαστε προβλεπτικοί καί προσεκτικοί. Ἄς μελετήσουμε καλά τήν ἱστορία τοῦ Ἰσλάμ. Κανείς δέν ξέρει τί μᾶς ἐπιφυλάσσει τό... παρελθόν. Οὔτε φυσικά μποροῦμε νά ἀφήσουμε πίσω μας τό μέλλον. Στό βιβλίο μου γιά τήν Περσία γράφω κάτι πού σέ πρώτη ματιά φαίνεται ἐξωφρενικό: ἡ μεγαλύτερη ἐπανάσταση πού θά γνωρίσει ὁ ἰσλαμικός κόσμος ἐντός τῶν προσεχῶν ἐτῶν εἶναι ἡ ἐπανάσταση τῶν γυναικῶν. Οἱ γυναῖκες κυριαρχοῦν στό χῶρο τῆς παιδείας καί δέν θά ἀνεχθοῦν ἐπί πολύ νά εἶναι πολίτες δεύτερης καί τρίτης κατηγορίας. Τουλάχιστον, γιά μισό καί πλέον αἰώνα ἡ Ἑλλάς θά ἔχει τό θλιβερό προνόμιο νά συνορεύει μέ ἡφαίστεια. Οἱ κάτοικοί της ἄς σωφρονοῦν, γιατί ἡφαίστεια ἔχουμε κι ἐδῶ. Ἄς ἀποφύγουμε τουλάχιστον τά ἡφαίστεια... εἰσαγωγῆς!