Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

31 Αυγ 2014

Πάλι η Μοσούλη: το τζιχαντιστικό «φάντασμα»

Γράφει ο Σωτήρης Ρούσσος

Η αστραπιαία προέλαση της οργάνωσης «Ισλαμικό κράτος στο Ιράκ και την Μείζονα Συρία» (ΙΚΙΣ) προς την Μοσούλη εξέπληξε πολλά μέσα ενημέρωσης στην Ελλάδα αλλά και το εξωτερικό. Στην πραγματικότητα οι τζιχαντιστικές οργανώσεις τύπου αλ-Κάιντα ποτέ δεν σταμάτησαν να δρουν στο κεντρικό Ιράκ, ούτε ακόμη και μετά την συντριβή τους από τη συμμαχία των αμερικανικών δυνάμεων με τις σουνιτικές μουσουλμανικές φυλές στην περιοχή αυτή στα τέλη της δεκαετίας του 2000. Συνέχισαν να δρουν κυρίως με βομβιστικές επιθέσεις εναντίον αμάχων σιιτών μουσουλμάνων ή χριστιανών στα μεγάλα αστικά κέντρα του Ιράκ. Τρεις όμως ήταν οι λόγοι που επανάφεραν τις τζιχαντιστικές οργανώσεις στο προσκήνιο και τις κατέστησαν εκ νέου σημαντική δύναμη στην περιοχή.

Ο πρώτος λόγος ήταν η ουσιαστική αποτυχία της κυβέρνησης της Βαγδάτης να διοικήσει ως κυβέρνηση όλων των Ιρακινών ανεξάρτητα από την εθνοθρησκευτική τους βάση και να επιβάλει κρατική κυριαρχία και κυρίως το μονοπώλιο της νομιμοποιημένης βίας σε όλη την ιρακινή επικράτεια. Στην ουσία η κυβέρνηση αλ-Μαλίκι πολιτεύθηκε ως εκπρόσωπος της σιιτικής πλειονότητας του πληθυσμού (περίπου 60%) και περιθωριοποίησε την σουνιτική αραβική μειονότητα (20%). Οι ηγεσίες αυτής της μειονότητας (παραδοσιακές και νεωτερικές) αποτελούσαν από την οθωμανική περίοδο ως και το μπααθικό καθεστώς του Σαντάμ Χουσεΐν τις κυβερνώσες ελίτ του κράτους. Η κυβέρνηση αλ-Μάλικι όχι μόνο δεν ενσωμάτωσε αυτές τις ελίτ στη μετα-αμερικανική διακυβέρνηση αλλά αθέτησε και τις υποσχέσεις της προς τις πολιτοφυλακές των σουνιτικών φυλών, οι οποίες πολέμησαν τους τζιχαντιστές στο πλευρό των ΗΠΑ, να τις εντάξει στον τακτικό στρατό και τη μισθοδοσία του. Η αντίδραση των ένοπλων αυτών φυλών ήταν να αδιαφορήσουν στην αρχή για τη δράση των τζιχαντιστικών οργανώσεων και στη συνέχεια να τις στηρίξουν.

Ο δεύτερος λόγος ήταν η μετατροπή της συριακής εξέγερσης σε εμφύλιο πόλεμο. Η εξέλιξη αυτή, και κυρίως η άγρια καταστολή από πλευράς των παραστρατιωτικών ομάδων του καθεστώτος που ανήκαν στην αλαουϊτική μειονότητα, έδωσαν στην σύγκρουση έντονο εθνοθρησκευτικό χαρακτήρα. Οι διαχωριστικές γραμμές ήταν έτσι εύκολο να οριστούν από τις ομάδες του τζιχαντιστικού Ισλάμ. Επίσης, ο Μπασάρ αλ-Άσαντ επιθυμούσε τη δράση αυτών των ομάδων για να εκφοβίσει τους μετριοπαθείς σουνίτες μουσουλμάνους των αστικών κέντρων και να δυσφημήσει την εξέγερση στο εξωτερικό. Για αυτόν τον σκοπό φέρεται να απελευθέρωσε από τις φυλακές του καθεστώτος μεγάλο αριθμό εμπειροπόλεμων στρατιωτικών και ιδεολογικών στελεχών των οργανώσεων τύπου αλ-Κάιντα. Με την ανάμειξή τους στη Συρία οι τζιχαντιστικές οργανώσεις του Ιράκ, όπως το ΙΚΙΣ, επωφελήθηκαν από τη μετατροπή του συριακού εμφυλίου σε περιφερειακή σύγκρουση μεταξύ της Σαουδικής Αραβίας των Εμιράτων και του Κουβέιτ, από τη μία πλευρά, και του Ιράν από την άλλη, αποκομίζοντας οικονομικούς πόρους και στρατιωτικό εξοπλισμό όχι κατ’ ανάγκη από κρατικούς φορείς.

Ο τρίτος και πολύ σημαντικός λόγος είναι μια κρίσιμη αλλαγή στη στρατηγική των τζιχαντιστικών οργανώσεων. Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 2000 οι οργανώσεις αυτές είχαν επιλέξει τη δημιουργία μικρών πυρήνων σε όλο τον κόσμο με σκοπό χτυπήματα σε οποιοδήποτε τρωτό σημείο των μεγάλων δυτικών δυνάμεων και ιδιαίτερα των ΗΠΑ. Με πρώτη την αλ-Κάιντα στην Αραβική Χερσόνησο, οι τζιχαντιστικές οργανώσεις προτιμούν τη δημιουργία ελέγχου στο έδαφος και τη διοίκηση περιοχών. Οι οργανώσεις αυτές εγκαταλείπουν το «νομαδικό» τζιχάντ ανά τον κόσμο και εγκαθίστανται σε περιορισμένες περιοχές τις οποίες ελέγχουν. Σκοπός τους είναι, σε καταστάσεις χάους και διάλυσης των εθνικών κρατών, να ενώσουν αυτούς τους εδαφικούς πυρήνες σε ένα μεγάλο «εμιράτο» τού εξτρεμιστικά συντηρητικού Ισλάμ. Αυτοί οι εδαφικοί πυρήνες λειτουργούν ως μαγνήτης για βετεράνους άλλων πολέμων από το Ιράκ, τη Λιβύη και την Υεμένη. Σήμερα μια τεράστια ζώνη από τη Μοσούλη μέχρι τα ανατολικά της Δαμασκού αποτελεί ένα χαώδες «εργαστήριο» για το μέλλον των συγκρούσεων και πιθανώς υβριδικών κρατικών οντοτήτων στην περιοχή, κατά τον τρόπο που ο χαώδης εμφύλιος του Λιβάνου μέχρι το 1989 αποτέλεσε το «εργαστήριο» για την δημιουργία ισχυρότατων πολιτικο-στρατιωτικών μη κρατικών δρώντων, όπως η Χεζμπολλάχ.

Παρά το γεγονός ότι είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν το ΙΚΙΣ θα καταφέρει να κρατήσει και να διοικήσει μεγάλα αστικά κέντρα, όπως η Μοσούλη, είναι πρόδηλο ότι έχει τις δυνατότητες να μετατραπεί σε έναν υπολογίσιμο περιφερειακό μη κρατικό παράγοντα, εφ’ όσον καταφέρει να εδραιωθεί σε κάποιες περιοχές και ιδίως αν οι ΗΠΑ και κυρίως περιφερειακές δυνάμεις, το Ιράν, η Τουρκία και η Σαουδική Αραβία, δεν το αντιμετωπίσουν. Σε ιδιαίτερα δύσκολη θέση βρίσκονται η Τουρκία και το Ιράν. Η πρώτη έχει έναν τεράστιο πληθυσμό Σύρων προσφύγων όπου οι τζιχαντιστικές οργανώσεις συνηθίζουν να στρατολογούν μαχητές και υποψήφιους βομβιστές αυτοκτονίας. Επίσης, η κατάληψη του τουρκικού προξενείου στη Μοσούλη και η αιχμαλωσία των Τούρκων διπλωματικών υπαλλήλων δείχνει ότι η εγγύτητα της τουρκικής ισχύος δεν δρα αποτρεπτικά προς το ΙΚΙΣ, πλήττοντας το γόητρο της τελευταίας στην περιοχή. Την ίδια στιγμή η αποτελεσματικότητα των κουρδικών δυνάμεων στη Συρία και το Ιράκ να αποκρούσουν την τζιχαντιστική επίθεση δίνει στην κουρδική αυτονομία ρόλο-κλειδί στις νέες περιφερειακές διευθετήσεις.

Το Ιράν δεν είναι δυνατόν να εγκαταλείψει τους συμμάχους του στην κυβέρνηση αλ-Μάλικι όσο ανίκανοι και αν αποδείχθηκαν. Όμως οι πόροι και οι δυνατότητες της Τεχεράνης δεν είναι ανεξάντλητες και, παρόλη την βοήθεια της Χεζμπολλάχ στη Συρία και των σιιτικών πολιτοφυλακών στο Ιράκ, θα είναι πολύ δύσκολο να ενισχύει δύο δυνάμεις αντι-εξέγερσης ταυτόχρονα. Θα ήταν φυσιολογικό η προέλαση του ΙΚΙΣ να αποτελέσει τον καταλύτη για μια περιφερειακή διευθέτηση-πακέτο μεταξύ ΗΠΑ, Ιράν Σαουδικής Αραβίας και Τουρκίας που θα περιλαμβάνει Ιράκ, Συρία, Κουρδικό και βέβαια το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν. Αλλά είναι βέβαιο ότι μια τέτοια διευθέτηση θα είναι πολύ δύσκολο να ανέβει τα σκαλιά του Καπιτωλίου στην Ουάσιγκτον λαμβάνοντας υπόψιν την επιρροή του αμερικανο-εβραϊκού στοιχείου στο Κογκρέσο.

Λέγεται ότι στη διάσκεψη των Βερσαλλιών το 1919, ο Κλεμανσώ ρώτησε τον Λόυδ Τζώρτζ σχετικά με τον διαμελισμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας: «Τι θέλεις;» ως αντάλλαγμα για τη Δαμασκό. Ο Λόυδ Τζώρτζ απάντησε «τη Μοσούλη». «Και τι άλλο;», συνέχισε ο Γάλλος πρωθυπουργός. «Την Ιερουσαλήμ», πρόσθεσε ο Βρετανός ομόλογός του. Αν ο Ιρανός Πρόεδρος Χασάν Ρουχανί ρωτήσει σήμερα τον Μπάρακ Ομπάμα την ίδια ερώτηση, είναι βέβαιο ότι θα του απαντούσε «το πυρηνικό πρόγραμμα» αλλά δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα έπαιρνε σε αντάλλαγμα τη Συρία και το Ιράκ.

* Ο Σωτήρης Ρούσσος γεννήθηκε στην Ελευσίνα το 1967. Αναπληρωτής Καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου και επιστημονικός υπεύθυνος του Κέντρου Μεσογειακών, Μεσανατολικών και Ισλαμικών Σπουδών (ΚΕΜΜΙΣ) στο ίδιο Πανεπιστήμιο. Πραγματοποίησε μεταπτυχιακές περιφερειακές σπουδές με ειδίκευση σε θέματα Εγγύς και Μέσης Ανατολής στο School of Oriental and African Studies του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, του οποίου ανακηρύχθηκε διδάκτορας, το 1994. Υπήρξε υπότροφος του Ιδρύματος Αλέξανδρος Σ. Ωνάσης. Την περίοδο 1997-2003 ήταν Εμπειρογνώμονας για τη Μέση Ανατολή στο Υπουργείο Εξωτερικών. Διετέλεσε μέλος των Task Force for Water Issues and the Palestinian Refugees του Ειδικού Απεσταλμένου της Ε. Ε. για τη Μέση Ανατολή και της Άτυπης Διεθνούς Ομάδας για την Ιερουσαλήμ. Την περίοδο 1997-2000 ήταν βασικό στέλεχος στην ομάδα οργάνωσης της ειρηνευτικής πρωτοβουλίας “Συναντήσεις των Αθηνών” μεταξύ Παλαιστινίων και Ισραηλινών πολιτικών προσωπικοτήτων. Το 2009 ορίστηκε Εκπρόσωπος της Προεδρίας του ΟΑΣΕ για τους Μεσογειακού Εταίρους. Έχει διδάξει “Διεθνείς Σχέσεις στη Μ. Ανατολή και τον Τρίτο Κόσμο” στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Το 2012 διετέλεσε Visiting Scholar στο University of California, Santa Barbara (UCSB).

Πηγή 

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Παύλος Παπαδόπουλος

«Το φθινόπωρο του 2014 μπορεί να είναι ένα από τα σημαντικότερα των τελευταίων ετών» είναι η φράση που ακούστηκε περισσότερο στις καλοκαιρινές συζητήσεις πολιτικών και διπλωματών.
Όλοι εικάζουν ότι η θερινή νηνεμία μπορεί σύντομα να διαταραχθεί –και όχι μόνο από την απρόβλεπτη έκβαση του… «πειράματος του Παρισιού»!

Ο λόγος είναι ότι οι μεγάλες δυνάμεις ενδιαφέρονται έντονα για την ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ και στην Ε.Ε., καθώς και για την «επίλυση» του Κυπριακού.

Έλληνες και ξένοι που χειρίζονται κρίσιμους φακέλους στην Αθήνα και στις Βρυξέλλες, εκτιμούν ότι το Βερολίνο, σε «υψηλή συνεννόηση» με την Ουάσιγκτον, θα προσπαθήσει να αξιοποιήσει την επιρροή που απέκτησε στις ελληνικές υποθέσεις.
Συγκεκριμένα, θα επιχειρήσει να συνδέσει τις εξελίξεις στα ανοιχτά εθνικά θέματα με το ζήτημα της διευθέτησης του χρέους και τα Οκτωβριανά stress tests της ΕΚΤ επί των τραπεζών.

Ποικίλοι εκβιασμοί μπορεί να ασκηθούν στην Αθήνα προκειμένου να αποδεχθεί το ένα ή το άλλο σενάριο και γι αυτό ο πρωθυπουργός ήδη λαμβάνει τα μέτρα του, αλλά και ο αρχηγός της αντιπολίτευσης, πάντοτε καχύποπτος για αιφνιδιαστική προκήρυξη εκλογών, ετοιμάζεται να πυκνώσει τις επιθέσεις του.
Η Τουρκία ασφαλώς θα διεκδικήσει τα μέγιστα σε ό,τι αφορά την Κύπρο και τις οριοθετήσεις στο Αιγαίο, την ίδια ώρα που ο κ. Σαμαράς, όπως οι γνώστες διαβεβαιώνουν, δεν πρόκειται να αποδεχθεί στο Σκοπιανό κανέναν από τους έως σήμερα «συμβιβασμούς» που ανεπισήμως του προσφέρονται ως «λύσεις».
Αλλά και οι Γερμανοί δύσκολα θα απεγκλωβίσουν την Ελλάδα από το χρέος, αποδεχόμενοι παράλληλα έναν «ανώδυνο» εξαγνισμό των τραπεζών, χωρίς το αντάλλαγμα της «επίλυσης» εθνικών θεμάτων από τα οποία εξαρτώνται οι γεωπολιτικοί και ενεργειακοί σχεδιασμοί της Ευρώπης και των ΗΠΑ στα Βαλκάνια και στη Μεσόγειο.

Κατά συνέπεια, πολλοί εκτιμούν ότι ίσως δεν αποφευχθούν πυκνές πολιτικές εξελίξεις εν όψει μιάς «μεγάλης λύσης» σε όλα τα ανοιχτά ζητήματα…

Πηγή «Το Βήμα της Κυριακής»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Οι Έλληνες στενάζουν για να πληρώσουν τα χαράτσια και οι γερμανοί πλουτίζουν εις βάρος μας
Με την είσοδό του το ευρώ μείωσε τη ρευστότητα κατά 240% σε σχέση με την κυκλοφορία της δραχμής και τριπλασίασε τις τιμές των προϊόντων

Το καλοκαίρι του 2000 ο Κώστας Σημίτης έχει κερδίσει στο νήμα τις εκλογές από τον Κώστα Καραμανλή κι ετοιμάζεται για το μεγάλο, όπως λέει, επίτευγμα. Την είσοδο της Ελλάδας στην Ευρωζώνη. Το κλίμα είναι πανηγυρικό, το χρήμα ρέει στα μάρμαρα της Σοφοκλέους, οι Έλληνες πιστεύουν ότι πλούτισαν χωρίς κόπο και η έλευση του ευρώ σχεδόν ταυτίζεται με την έλευση του Μεσσία!

Εκείνες τις πονηρές ημέρες, η Ελλάδα πλήρωσε στην ΕΚΤ για την είσοδό της στο ευρώ, περίπου 90 δις. ευρώ. Δηλαδή 100.000.000 ευρώ για συμμετοχή στο κεφάλαιο της ΕΚΤ, 1 δις ευρώ για συμμετοχή στα συναλλαγματικά διαθέσιμα της ΕΚΤ σε δολάρια, γιεν και χρυσό και 89,5 δις ευρώ, που αντιστοιχεί στο 80% του ΑΕΠ του 1999 για το δυναμικό της ΕΚΤ.

Με την είσοδό του το ευρώ επιφέρει μείωση της ρευστότητας κατά 240% σε σχέση με την κυκλοφορία της δραχμής, καθώς εισήλθε με ισοτιμία 3,4075 δρχ. σε σχέση με το κατοστάρικο, με αποτέλεσμα ένα κέρμα του ενός ευρώ να αντικαταστήσει ένα κατοστάρικο. Τα 382.500.000 κατοστάρικα που κυκλοφορούσαν το 2000 θα έπρεπε να αντικατασταθούν από 125.000.000 κέρματα ευρώ, όμως τελικά κυκλοφόρησαν περίπου τα μισά!

Το γεγονός αυτό προκάλεσε την αύξηση της τιμής των προϊόντων κατά 240% μέσα σε μία νύχτα. Έτσι ένα μπουκαλάκι νερό ή ένα κουλούρι ενώ με τη δραχμή κόστιζε 50 δραχμές, με το ευρώ η τιμή του εκτινάχτηκε στα 50 λεπτά του ευρώ ή 170 δραχμές, δηλαδή αυξήθηκε κατά 240%!

Υπήρξαν όμως κερδισμένες και χαμένες χώρες λόγω της υιοθέτησης του ευρώ ως κοινού νομίσματος; Το έγκυρο περιοδικό The Economist, ανέφερε σε πρόσφατο δημοσίευμά του πως σε κάποιες περιπτώσεις όπως της Γερμανίας, υπάρχουν αρκετά κέρδη από το ευρώ, την ίδια στιγμή ωστόσο σε άλλες χώρες όπως η Ελλάδα, έχουν ελάχιστα κέρδη.
Τα στοιχεία του περιοδικού, αλλά και του ΔΝΤ, δείχνουν πως από τη δημιουργία της Ευρωζώνης, Γερμανία και Φιλανδία έχουν αποκομίσει τα μεγαλύτερα κέρδη, καθώς έχει αυξηθεί το κατά κεφαλήν εισόδημα πάνω από 20% στη Φιλανδία, την ίδια στιγμή που στην Ελλάδα το κατά κεφαλήν εισόδημα έχει αυξηθεί μόλις λίγο πάνω από το 2%, στην Πορτογαλία περίπου 0,5%, ενώ στην Ιταλία έχει μειωθεί κατά 3%...!

Το πληρώσαμε ακριβά
Το ευρώ, λοιπόν, δεν ήρθε τζάμπα, αλλά πληρώθηκε ακριβά και πολλαπλώς και αν δεν αντιδράσουμε ως έθνος πλέον και όχι ως αριστεροί, δεξιοί ή κεντρώοι, θα πληρώνεται για πολλά χρόνια ακόμα από τις επόμενες γενιές.
Και ας μην ξεχνάμε ότι οι κατά καιρούς κυβερνώντες μας έλεγαν ότι υιοθετήσαμε το ευρώ για να ζήσουμε καλύτερα εμείς και όχι οι γερμανικές τράπεζες και οι πολυεθνικές.

Η Αργεντινή αναπτύσσεται και η Ελλάδα πτωχεύει
Η Αργεντινή χρεοκόπησε μέσα στη ζώνη του ισχυρού δολαρίου, του ΔΝΤ και των αγορών. Μετά την αποδέσμευσή της από αυτά, από το 2002, αναπτύσσεται αλματωδώς. Έχει υπερπολλαπλασιάσει τις εξαγωγές της, έχει μειώσει ριζικά την ανεργία και την φτώχεια, αποπληρώνει κανονικά τα χρέη της όπως έχει συμφωνήσει ύστερα από το αρχικό τους κούρεμα, έχει συμπιέσει και σχεδόν εξαφανίσει τα ελλείμματά της, έχει τη συμπαράσταση πολιτική και οικονομική πολλών νοτιοαμερικανικών χωρών και έχει στραφεί σε συμφωνίες δανεισμού και αναπτυξιακών προγραμμάτων με την Κίνα και την Ρωσία.

Όσα γράφουν και λένε οι εδώ γερμανοτσολιάδες των καναλιών για την Αργεντινή, είναι χοντρά ψέματα. Απτή απόδειξη ότι η Αργεντινή πορεύεται πολύ καλύτερα από πριν, είναι το γεγονός ότι ο αργεντίνικος λαός των 45 εκατ. ατόμων, υπερψηφίζει σε όλες τις συνεχόμενες και απόλυτα δημοκρατικές εκλογές την πολιτική που εφαρμόζουν οι Κίρσνερ, παρ’ όλες τις υπονομεύσεις από το εξωτερικό και το εσωτερικό της χώρας.

Η Ελλάδα χρεοκόπησε μέσα στο ευρώ και με τις πολιτικές της τρόικας συνεχίζεται η κατολίσθηση της οικονομίας της, η απέραντη φτωχοποίησή της. Η Ελλάδα έχει πτωχεύσει και όχι η Αργεντινή. Η Αργεντινή αγωνίζεται και αναπτύσσεται και η Ελλάδα παραδίδεται και πτωχεύει. Ο Αργεντίνικος λαός με την επιτυχημένη μάχη που δίνει ενάντια στους γύπες των αγορών δίνει το σωστό παράδειγμα στον ελληνικό λαό, αναδεικνύοντας και σήμερα την πανάρχαια αρχή ότι, η εθνική ανεξαρτησία, η ελευθερία και η προκοπή δεν χαρίζονται αλλά κερδίζονται.

Πηγή εφημ. «KontraNews»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο  Σπύρος Ν. Λίτσας

Από το τέλος του Ψυχρού Πόλεμου ως διαδικασία ζύμωσης και από την έναρξη της Αραβικής Ανοιξης ως πεδίο κλιμακούμενης εφαρμογής, το Ισλάμ βρίσκεται σε κατάσταση εσωτερικών τριβών, αλλά και σε πορεία αποδόμησης. Δεν αναφέρομαι στις κρατικές/γραφειοκρατικές δομές που συγκροτούν τα μεταποικιακά πολιτειακά συστήματα της Μέσης Ανατολής και της Βορείου Αφρικής, αλλά στον ίδιο τον πυρήνα του δογματικού Ισλάμ, όπως αυτός συντίθεται στους δύο κύριους κοσμοθεωρητικούς πόλους, τον σουνιτισμό και τον σιιτισμό.
Είναι εντυπωσιακό για τον κοινωνικό επιστήμονα, που παρατηρεί την εξέλιξη του φαινομένου από την άποψη της έντασης, αλλά και εξαιρετικά δυσάρεστο για αυτούς που βιώνουν στην καθημερινότητά τους αυτά τα ιδιόμορφα κοινωνικοπολιτικά δεδομένα ότι πλέον το Ισλάμ -κυρίως στη σουνίτικη διάστασή του- δείχνει ότι έχει ξεπεράσει και έχει απορρίψει τις όποιες προσπάθειες έλαβαν χώρα κυρίως από τον 19ο αιώνα και μετά για έναν δομικό εκσυγχρονισμό και για τον συγκερασμό μιας πολιτικά διευρυμένης αντιπροσωπευτικής δομής με το θρησκευτικό δεδομένο.
Πλέον το σουνιτικό Ισλάμ βρίσκεται παγιδευμένο στις καλένδες του άκρατου συντηρητισμού, που εκκολάπτει ριζοσπαστικές συμπεριφορές και σεκταριστικές νόρμες.  Μόνο που ο άκρατος συντηρητισμός δεν αποτελεί μια ασυνάρτητη επιλογή κάποιων λίγων λούμπεν στοιχείων. Εχει συγκροτημένο θεωρητικό και φιλοσοφικό πλαίσιο που διδάσκεται στους νεαρούς σουνίτες στις σαλαφιστικές μαντράσες ανά τον κόσμο· από το Riyadh της Ινδίας έως το Newham στο ανατολικό Λονδίνο και το Bradford στη βορειοδυτική Αγγλία.

Ο σαλαφισμός εκκινεί από τη φράση του προφήτη Μωάμεθ, όπως αυτή εμπεριέχεται στη hadith (παράδοση) -τη συλλογή των έργων και των διδαχών του ιδρυτή του Ισλάμ-: «Οι άνθρωποι της γενιάς μου είναι οι καλύτεροι, μετά αυτοί που ακολουθούν αυτούς και μετά αυτοί της επόμενης γενιάς».
Η φράση αυτή προσεγγίζεται ως ευθεία διαταγή του Μωάμεθ προς όλους τους μουσουλμάνους να ακολουθούν το παράδειγμα των τριών αυτών γενεών (salaf).
Οι θεωρητικές δομές του σαλαφιστικού Ισλάμ, όπως αυτές εμφανίζονται σήμερα, εκκινούν από τον ισλαμιστή θεολόγο Muhammad ibn Abd al-Wahhab (1703-1792), που, εκτός του ότι θεμελίωσε την υπερσυντηρητική αυτή προσέγγιση σε θεολογικό ρεύμα, ήταν και συνιδρυτής του πρώτου σαουδαραβικού κράτους μαζί με τον εμίρη Muhammad bin Saud.
Αναφέρω όλες αυτές τις λεπτομέρειες για να καταδείξω ότι η σημερινή στροφή του σουνιτικού Ισλάμ προς τα μονοπάτια του υπερσυντηρητισμού, της υπέρμετρης ριζοσπαστικοποίησης και της απόλυτης ρήξης με το «όλον άλλο» δεν έχει κοντές ρίζες.

Εν αντιθέσει, με τη δυτική τρομοκρατία και όλες τις εκφάνσεις της, αριστερίστικη, φασιστική, νεοναζιστική, θρησκευτικοζηλωτική/ρατσιστική κ.ά., που στερείται στις περισσότερες των περιπτώσεων ισχυρών θεωρητικών κειμένων, ο φονταμενταλισμός της σαλαφιστικής διάστασης ακουμπά πάνω σε στέρεες θεωρητικές αναλύσεις που στην υπερβατική υπερβολή τους οδηγούν σε τερατογενέσεις τύπου Al Qaeda ή ISIL.
Για παράδειγμα, τις τελευταίες δεκαετίες υπάρχει μια σημαντική, ενδελεχής και καθ' όλα θεωρητικά σοβαρή συζήτηση στο εσωτερικό των σαλαφιστών θεολόγων αναφορικά με την πραγματική σημασία του όρου «μεγάλο Τζιχάντ» (Jihad e Akbar). Πολλοί εξ αυτών καταλήγουν ότι ο πρωταρχικός εσωτερικός αγώνας ενός πιστού στο να ακολουθεί τις νόρμες του Κορανίου εμπεριέχει και τη βια ως εργαλείο ενίσχυσης της πίστης.   

Παρακολουθούμε από την 11η Σεπτεμβρίου μέχρι και σήμερα τη φρίκη των σαλαφιστών να παράγει εκατόμβες νεκρών σε όλο τον πλανήτη. Γινόμαστε μάρτυρες μιας νεοφεουδαλικής αγριότητας, με τους τρομοκράτες του Ισλαμικού Κράτους να σπέρνουν τον όλεθρο και τη φρίκη, με την ίδια «επιμέλεια» που μέχρι πριν από λίγα χρόνια επεδείκνυαν οι Ταλιμπάν ή ακόμα και σήμερα η Boko Haram.
Κι ενώ το σύνολο του πλανήτη με φρίκη παρακολουθεί τα έργα και τις ημέρες των σαλαφιστών, η φρίκη και ο όλεθρος ηρωοποιούνται από τους κήρυκες του μίσους μέσα στις σαλαφιστικές μαντράσες, με ακροατήριο νέα αγόρια και εφήβους, που σε λίγο καιρό θα αναλάβουν αυτοί τη σκυτάλη, αφού έχουν ολοκληρώσει τη θεωρητικοποίηση της φρίκης και του θανάτου σε μια αλληλουχία εκλογίκευσης του παραλόγου και δικαιολόγησης του μίσους.

 Πηγή "Κυριακάτικη Δημοκρατία"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Την έντονη ανησυχία του ΣΥΡΙΖΑ, για την Διάσκεψη για τα δυτικά Βαλκάνια που οργάνωσε η Γερμανία στις 28 Αυγούστου, εκφράζει με δήλωσή της η βουλευτής Νάντια Βαλαβάνη, υπεύθυνη εξωτερικής πολιτικής της ΚΟ του κόμματος, τονίζοντας ότι:


«…η κίνηση αυτή αναδεικνύει την προσπάθεια της Γερμανίας να εντείνει και να επεκτείνει την ηγεμονία της στην Ευρώπη και ειδικότερα στα Βαλκάνια».

Η κ. Βαλαβάνη αναφέρει ότι «η Γερμανία διαμορφώνει και θεσμοθετεί νέο ad hoc forum, εκτός θεσμικού πλαισίου της ΕΕ, λιγότερο από τέσσερις μήνες, μετά την πραγματοποίηση της υπουργικής διάσκεψης ΕΕ – δυτικών Βαλκανίων, από την τότε Ελληνική Προεδρία.

»Παράλληλα, αποκλείει κράτη-μέλη της ΕΕ – συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας και της Ιταλικής Προεδρίας της ΕΕ – από τη Διάσκεψη και προσκαλώντας άλλα κράτη-μέλη – Αυστρία, Κροατία, Σλοβενία, Γαλλία, προφανώς υπολογίζοντας ότι ενδέχεται να προσεγγίζουν περισσότερο τις γερμανικές θέσεις στην περιοχή».

«Ιδιαίτερη ανησυχία», αναφέρει η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, «προκαλεί το γεγονός πως παρότι η Διάσκεψη πραγματοποιήθηκε υπό αυτούς τους όρους, συμμετείχαν σε αυτήν οι Μπαρόζο και Φούλ, επιχειρώντας προφανώς να την νομιμοποιήσουν, ως “ευρωπαϊκή”».

«Στο πλαίσιο αυτό, το γεγονός ότι η Ελλάδα εξαιρέθηκε από μια «ευρωπαϊκή» Διάσκεψη, παρότι σε αυτήν συζητήθηκε μέχρι και το ζήτημα της ονομασίας της ΠΓΔΜ, όπως φαίνεται από την αναφορά του στην Τελική Διακήρυξη του Προεδρείου της, και μάλιστα, ως «εξέχον ζήτημα», αλλά και το γεγονός ότι το εν λόγω ζήτημα χαρακτηρίζεται επίσης «εκκρεμές διμερές θέμα», οδηγούν στο συμπέρασμα ότι το Βερολίνο εντάσσει στους παραπάνω σχεδιασμούς του και την επίλυση του ονοματολογικού προβλήματος», τονίζει η κ. Βαλαβάνη και προσθέτει:

«Δεν υπάρχει η παραμικρή νύξη στην υφιστάμενη διαπραγματευτική διαδικασία για κοινά αποδεκτή λύση στο ζήτημα υπό τη μεσολάβηση του ΟΗΕ ή στις αποφάσεις Ευρωπαϊκών Συμβουλίων, σύμφωνα με τις οποίες το ζήτημα εντάσσεται στο πλαίσιο του σεβασμού σχέσεων καλής γειτονίας και της προώθησης της περιφερειακής σταθερότητας και αποτελεί προϋπόθεση για την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων.

»Οι παραπάνω εξελίξεις κάνουν ακόμα πιο επιτακτική την ανάγκη χάραξης μιας στοχευμένης και ενεργητικής στρατηγικής από πλευράς της Ελλάδας για τα Βαλκάνια και για τη σταθερότητα ανάμεσα στις γειτονικές μας χώρες – σε αντίθεση με την ηγεμονική στρατηγική, που ξεδιπλώνει το Βερολίνο για την περιοχή.»

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Επίθεση πυροβολικού από τις ακτές βύθισε πολεμικό ουκρανικό πλοίο, δήλωσε ο στρατιωτικός εκπρόσωπος του Κιέβου Λεονίντ Μιλιούχιν.

Για την βύθιση ακταιωρών στην Αζοφική Ουκρανός στρατιωτικός εκπρόσωπος επιβεβαίωσε ότι ορισμένοι ναύτες σκοτώθηκαν και περισσότεροι τραυματίστηκαν όταν 2 σκάφη της ακτοφυλακής υπέστησαν επίθεση πυροβολικού από τις ακτές, πλησίον του χωριού Μπεζιμένε, κοντά στα σύνορα με τη Ρωσία.
Πιστεύεται ότι αυτό είναι το πρώτο συμβάν τέτοιου είδους από την έναρξη των συγκρούσεων.

Όπως αναφέρει το Μπλούμπεργκ, ορισμένοι σκοτώθηκαν όταν σκάφη της ακτοφυλακής υπέστησαν επίθεση κοντά στο χωριό Μπενζιμένε, πλησίον των ρωσικών συνόρων. Οι τραυματίες μεταφέρονται σε νοσοκομεία της Μαριούπολης, ανέφερε στο τηλέφωνο ο βουλευτής της Μαριούπολης Γιεχόρ Φίρσοφ.

Αναφέρεται ότι το σκάφος του ναυτικού δέχθηκε πυρά πυροβολικού από την ακτή.
Ο στρατιωτικός εκπρόσωπος της Ουκρανίας Λεονίντ Μιλιούχιν δήλωσε ότι δεν θυμάται παρόμοια επίθεση από την αρχή των στρατιωτικών συγκρούσεων.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Δεν νομίζουμε ότι υπάρχει έστω και ένας αφελής που να πιστεύει ότι θα πληρωθούν ποτέ τα 68 δις ευρώ ληξιπρόθεσμα χρέη προς την εφορία, τα οποία μάλιστα αυξάνονται με ρυθμό 1 δις το μήνα, τα 77 δις ευρώ περίπου ληξιπρόθεσμα δάνεια προς τις τράπεζες και τα 20 περίπου δις ευρώ οφειλές προς τα ασφαλιστικά ταμεία.

Όποιος το πιστεύει αυτό, ζει απλά στον κόσμο του, εκτός πραγματικότητας και μάλιστα εμποδίζει και τις εξελίξεις. Δεν έχει παρά να διαπιστώσει την αδυναμία των εφοριών να βρουν έστω κάποια περιουσιακά αντικείμενα των οφειλετών για να βγάλουν στον πλειστηριασμό, ο οποίος και όταν γίνεται δεν αποφέρει τίποτα. Οι Έλληνες οφειλέτες μόνο προς την εφορία, αγγίζουν ήδη τα 2,5 εκατομμύρια. Τα βάρη τα σηκώνουν πλέον λίγοι, οι οποίοι όμως μειώνονται κι αυτοί δραματικά μέρα με τη μέρα. Η Ελλάδα βαδίζει προς εντελώς λάθος κατεύθυνση. Χρειαζόμαστε επειγόντως άλλη πολιτική και άλλους πολιτικούς. Χρειαζόμαστε επειγόντως Σεισάχθεια.

Όσο λοιπόν θα υπάρχουν αυτά τα χρέη, τα οποία κρατούν αιχμαλώτους εκατομμύρια Έλληνες, όσο θα εξακολουθούν να προστίθενται νέοι φόροι και να εξαντλούνται και αυτοί που ακόμα κάτι έχουν να δώσουν, τόσο η Ελλάδα θα βαδίζει προς την καταστροφή, προς το δρόμο χωρίς γυρισμό. Ο “ΤΕΙΡΕΣΙΑΣ”, η δέσμευση του ΑΦΜ, οι φορολογικές ενημερότητες και οι φυλακίσεις για χρέη, στην ουσία μετατρέπουν ελεύθερους πολίτες σε δούλους, αφού τους στερούν τη δυνατότητα να αναπτύξουν επιχειρηματική και γενικά οικονομική δραστηριότητα. Τους στερούν ζωτικά ανθρώπινα δικαιώματά τους και απονευρώνουν την κοινωνία.

Η όλη κατάσταση θυμίζει την αρχαία Αθήνα, τις παραμονές τις ανάληψης των εξουσιών από τον Σόλωνα, με τη συναίνεση όλων των αντιμαχόμενων πλευρών, όταν η πόλη της Αθήνας έφτασε πλέον στα πρόθυρα της διάλυσης, εξ αιτίας των χρεών και των ακτημόνων.

Η Ελλάδα αυτή τη στιγμή χρειάζεται έναν νέο Σόλωνα. Η πατρίδα μας θα κάνει ένα νέο ξεκίνημα, μόνο όταν θα απελευθερωθούν εκατομμύρια Έλληνες από την φορολογική και γενικότερα οικονομική αιχμαλωσία τους, από το καθημερινό άγχος τους και από τον κίνδυνο της φυλάκισης και της απώλειας των περιουσιών τους. Χρειαζόμαστε επειγόντως μια νέα ψυχολογία. Απαιτείται λοιπόν μια νέα Σεισάχθεια για όλα τα χρέη προς την εφορία, τις τράπεζες και τα ασφαλιστικά ταμεία. Αν απαιτηθεί νέο νόμισμα, ακόμα κι αυτό.

Μόνο με μια νέα αρχή, με λογικούς φόρους και με όλους τους Έλληνες απελευθερωμένους, από τα δεσμά των χρεών, μπορεί να υπάρξει μια νέα αρχή, ένας νέος Χρυσός Αιώνας. Οι δανειστές του κράτους θα πάρουν τα χρήματά τους, όσα φυσικά δικαιούνται να πάρουν και όταν θα έχουμε να πληρώσουμε. Διαφορετικά, απλά δεν γίνεται.

Μερικοί θα σπεύσουν να πουν ότι δεν πρέπει να την γλιτώσουν οι μπαταχτσήδες και τα λαμόγια και να την πληρώσουν οι ευσυνείδητοι. Σήμερα όμως, δεν υπάρχουν οι λιγοστοί μόνιμοι μπαταχτσήδες, οι οποίοι πάντα βρίσκουν τρόπους. Σήμερα υπάρχουν εκατομμύρια κανονικοί ευσυνείδητοι πολίτες με πραγματική οικονομική αδυναμία.

Και στο κάτω κάτω, αυτοί που δεν θέλουν να υπάρξει Σεισάχθεια, γιατί δεν θέλουν να την γλιτώσουν οι μπαταχτσήδες, ας καθίσουν (ως ευσυνείδητοι) να συνεχίσουν να σηκώσουν μόνοι τους όλα τα βάρη. Έτσι κι αλλιώς, αυτοί που βρίσκονται σε οικονομική αδυναμία δεν πρόκειται να πληρώσουν.

Πέτρος Χασάπης

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Την ευκαιρία που δίνεται στους ρώσους αγρότες και παραγωγούς να εντατικοποιήσουν τις καλλιέργειες ώστε να παράγουν επαρκείς ποσότητες ειδών διατροφής που θα καθιστά τη Ρωσία αυτάρκη και ανεξάρτητη ανέλυσε στη ρωσική νεολαία ο ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν, μιλώντας για τα αποτελέσματα του εμπάργκο στις εισαγωγές αγροτικών και κτηνοτροφικών προϊόντων από τη Δύση.
Η εξασφάλιση τη κάλυψης των διατροφικών αναγκών κάθε λαού αποτελεί μέγιστη προτεραιότητα για κάθε χώρα, τόνισε ο Πούτιν σε συνάντηση που είχε με εκατοντάδες νέους, από τους οποίους δέχθηκε βροχή ερωτήσεων, κατά τη διάρκεια επίσκεψης στο καθιερωμένο εκπαιδευτικό φόρουμ νεολαίας «Seliger», στις όχθες της λίμνης Σέλινγερ, στην περιοχή Τβερ.

Το ρωσικό εμπάργκο ήταν «μια μεταμφιεσμένη ευλογία» όπως είπε χαρακτηριστικά στις συζητήσεις με τη νεολαία, τονίζοντας πως οι ρώσοι αγρότες και παραγωγοί θα προχωρήσουν πλέον σε δράσεις που θα έπρεπε να έχουν γίνει εδώ και καιρό, αξιοποιώντας τον φυσικό πλούτο της χώρας τους και αναπτύσσοντας στο έπακρον τις δυνατότητες αγροτικής και κτηνοτροφικής παραγωγής.

«Μπορούμε για παράδειγμα να προωθήσουμε τη μεταφορά προϊόντων αλιείας από την Άπω Ανατολή προς το ευρωπαϊκό τμήμα της χώρας, αξιοποιώντας την εκεί παραγωγή και τονώνοντας παράλληλα την οικονομία μας στις απομακρυσμένες περιοχές» σχολίασε ο ρώσος πρόεδρος, συμπληρώνοντας πως θα πρέπει το κράτος θα πρέπει να φροντίσει για την βελτίωση των κανονισμών ώστε να διευκολυνθούν οι μεγάλες αλλαγές σε αυτόν τον τομέα.

Το εκπαιδευτικό καμπ «Seliger», πραγματοποιείται από το 2005 και συγκεντρώνει κάθε χρόνο πάνω από 50.000 νέους μαθητές και φοιτητές.

Σχόλιο ιστολογίου: Στην Ελλάδα, η συγκυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου κινούμενη στον αντίποδα της αγροτικής - διατροφικής πολιτικής του Πούτιν, κάνει τα αδύνατα δυνατά για να εξαναγκάσει τους αγρότες να σταματήσουν να παράγουν. Και αναρωτιόμαστε, πραγματικά, ποιός είναι ο λόγος εφαρμογής της συγκεκριμένης αυτοκαταστροφικής πολιτικής, αφού η Ελλάδα δεν έχει τροφική επάρκεια. Μήπως κάποιοι επιθυμούν να μετατρέψουν την Ελλάδα και σε χώρα απόλυτα εξαρτημένη διατροφικά;

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Ο Καναδάς θα στείλει στρατεύματα, αεροσκάφη και πολεμικά πλοία στην Ευρώπη ως απάντηση του ΝΑΤΟ στην Ρωσία

Μετάφραση – Απόδοση Γ. Μοτσάκος
Ειδικός σε Θέματα Άμυνας και Ασφάλειας Πληροφοριών
Πηγή: “Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!”


Ο καναδικό στρατός, θα στείλει στην Ευρώπη στρατεύματα, αεροσκάφη και πολεμικά πλοία για να συμμετάσχουν σε μια νατοϊκή άσκηση τον επόμενο χρόνο, υλοποιώντας μια στρατιωτική ανάπτυξη, που θα μπορούσε να είναι το πρώτο βήμα προς την ουσιαστικότερη συμμετοχή στην μακροπρόθεσμη στρατηγική της συμμαχίας, για να αντιμετωπιστεί η «ανακάμπτουσα» Ρωσία, καταλήγει ο καναδικός τύπος.

Ο Καναδός αντιστράτηγος Stuart Beare, αναφέρει ότι ο Καναδάς έχει γίνει μέρος της «απάντησης του ΝΑΤΟ» στην Ρωσία, υπογραμμίζοντας ότι «θα είμαστε πραγματικά, πολύ καλοί σε αυτό».

Οι καναδικές μονάδες θα συμμετάσχουν σε άσκηση προσομοίωσης σεναρίου κρίσης, με την συνδρομή της ταξιαρχίας αμέσου επεμβάσεως του ΝΑΤΟ, αναφέρουν τα ΜΜΕ.

Η άσκηση, που είναι γνωστή ως «Trident Juncture 2015», θα πραγματοποιηθεί στην Ιταλία, την Ισπανία και την Πορτογαλία, κατά τους προσεχείς μήνες, υλοποιώντας σενάριο, σύμφωνα με το οποίο, «οι δυνάμεις του ΝΑΤΟ ανταποκρίνονται ταχύτατα σε μια επίθεση εναντίον μιας χώρας μέλους»!

«Σχεδιάζουμε να εκτελέσουμε πλήθος σεναρίων, με την συμμετοχή χερσαίων, ναυτικών και αεροπορικών δυνάμεων, εκτελώντας πραγματικά πυρά», είπε ο καναδός αντιστράτηγος Stuart Beare, επιχειρησιακός διοικητής του καναδικού στρατού.

Η κίνηση αυτή είναι μια σημαντική απόφαση, διότι το ΝΑΤΟ πιέζει παρασκηνιακά για να επεκταθεί σημαντικά το μέγεθος της νατοϊκής δύναμης ταχείας αντίδρασης. Η συμμαχία έχει ήδη ανακοινώσει την περασμένη εβδομάδα ότι, σχεδιάζει να στηρίξει τις χώρες στην ανατολική Ευρώπη, για να τις καθησυχάσει από τον ρωσικό κίνδυνο.

«Οι Ρώσοι μπορούν μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα να μετατρέψουν μια μεγάλη στρατιωτική άσκηση σε στρατιωτική επιχείρηση», δηλώνει ο γενικός γραμματέας της συμμαχίας Αντερς Φο Ράσμουσεν σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Guardian», υπογραμμίζοντας ότι βασικός στόχος του ΝΑΤΟ είναι «να ενεργεί γρήγορα σε αυτό το νέο περιβάλλον στην Ευρώπη», κατέληξε ο γ.γ. του ΝΑΤΟ.

Η δύναμη ταχείας επεμβάσεως του ΝΑΤΟ, αριθμεί 13.000 στρατιώτες οι οποίοι ευρίσκονται πάντοτε σε υψηλή πολεμική ετοιμότητα, διαθέτει τον απαραίτητο εξοπλισμό καθώς και εφεδρικούς στρατιωτικούς σχηματισμούς, από τις χώρες μέλη της συμμαχίας. Η επάνδρωση της ταξιαρχίας, λειτουργεί εκ περιτροπής με διαφορετικά μέλη κράτη που αποστέλλουν στρατιωτικό προσωπικό για ένα έτος, κάθε φορά.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Οι πιθανές επιπλοκές που μπορεί να δημιουργήσει το αντιρατσιστικό (που ήδη έχει ξεσηκώσει θύελλα)
Μηνύματα μίσους μέσα από το Κοράνι, στέλνουν άμεσα στη φυλακή όσους το διδάσκουν ή το πιστεύουν
Θα ασκηθούν διώξεις σε όλους τους κήρυκες του υπαρκτού μίσους που αλωνίζουν στη Θράκη

Γράφει ο Μάνος Ηλιάδης

Σε απρόβλεπτες καταστάσεις μπορεί να οδηγήσει ο νέος νόμος για τον ρατσισμό και την ξενοφοβία, τον οποίο υποχρεούται να ψηφίσει η Βουλή σε εφαρμογή της αποφάσεως – πλαισίου 2008/913 ΔΕΥ του Συμβουλίου της 28ης Νεομβρίου 2008 «για την καταπολέμηση ορισμένων μορφών εκδηλώσεων ρατσισμού και ξενοφοβίας μέσω του ποινικού δικαίου».
Το ενδεχόμενο να δημιουργηθούν απρόβλεπτες καταστάσεις και προβλήματα δεν είναι καθόλου απίθανο, γιατί παρόμοιοι νόμοι, περιορισμού δηλαδή βασικών ελευθεριών, όπως η ελευθερία εκφράσεως, είναι κατά την άποψή μας παράλογοι και δεν εκφράζουν την λαϊκή βούληση.

Η αντίδραση των 38 βουλευτών και ο ξεσηκωμός των Μικρασιατικών και ιδίως των Ποντιακών σωματείων και συλλόγων για την μη συμπερίληψη της Γενοκτονίας των Ποντίων, του Μικρασιατικού Ελληνισμού και των Αρμενίων, έσωσε βέβαια, την κατάσταση, σύμφωνα με τις εκ των υστέρων διαβεβαιώσεις του υπουργού Δικαιοσύνης, αλλά το λυπηρό γεγονός ότι χρειάστηκε τόσος αγώνας για να προστατευθεί το αυτονόητο παραμένει και θα ήταν χρήσιμο να μάθουμε κάποτε ποιος ήταν πίσω από αυτή την κραυγαλέα εκδήλωση ενδοτισμού έναντι της Τουρκίας.

Η Εκκλησία
Σε ένα άλλο επίπεδο, οι εκπρόσωποι της Εκκλησίας, επισήμαναν την ουσία του προβλήματος. Όπως ανέφερε στις 22 Αυγούστου ο μητροπολίτης Πειραιώς στην επιστολή του προς το Μαξίμου: «Διαμαρτυρόμεθα ακόμη εντονότατα, διότι εισάγεται για πρώτη φορά στην έννομη τάξη και το δικαιϊκό μας σύστημα, η ποινικά καταδίωξη ενός συναισθήματος που δεν έχει λάβει αρχή εκτελέσεως, όπως η έννοια του μίσους, η οποία δεν προσδιορίζεται επακριβώς, με μέγιστο κίνδυνο την καταδίωξη της ελευθερίας συνειδήσεως και της ελευθερίας εκφράσεως», ενώ οι μητροπολίτες Αιτωλοακαρνανίας και Κυθήρων επεσήμαναν σε κοινή επιστολή τους ότι «με το υπό ψήφισιν νομοσχέδιο κυριολεκτικά ανοίγει ο ασκός του Αιόλου, καθώς θα μπορεί να κολάζεται ποινικά όχι μόνο η πράξις αλλά και η έκφρασις της γνώμης».

Το βασικό πρόβλημα του προς ψήφιση νομοσχεδίου είναι πράγματι ο μη ακριβώς προσδιορισμός της έννοιας των προς κολασμό αδικημάτων. Εκτός από την έννοια του μίσους που επισημαίνει ο Μητροπολίτης Πειραιώς, ασαφείς είναι και οι έννοιες του «ρατσισμού» και της ξονοφοβίας», οι οποίες είναι στον τίτλο του προωθούμενου νομοσχεδίου. Μία αναδρομή στους ορισμούς που δίνουν για τον ρατσισμό η Wikipedia, το Λεξικό της Οξφόρδης, το Merriam – Webster Dictionary ή το American Heritage College Dictionary δεν αποκαλύπτει κανέναν κολάσιμο χαρακτηρισμό σε βαθμό που να μην προβλέπεται ήδη από τις νομοθεσίες όλων των χωρών της Ευρώπης.

Η «ξενοφοβία» (ένας όρος που λανσάρισαν οι εμπνευστές των πολυπολιτισμικών κοινωνιών) δεν χρειάζεται επεξήγηση, καθώς η λέξη είναι ελληνική και έχει την ίδια έννοια κατά τη μεταφορά της στην αγγλική («xenophobia»).

Η συμβολή της Ψυχιατρικής σε ένα θέμα καθαρά της δικής της αρμοδιότητας (φοβίες) ξεκαθαρίζει, πάντως καλύτερα τα πράγματα. «Οι φοβίες χαρακτηρίζονται από αδικαιολόγητο και υπερβολικό φόβο χωρίς να υπάρχει πραγματικός κίνδυνος, οι οποίες οδηγούν ένα άτομο στο να αποφεύγει ορισμένες καταστάσεις ή όταν βρίσκεται αντιμέτωπος με αυτές, να τις βιώνει με πολύ έντονο άγχος».

Η διαφορά
Το βασικό στοιχείο που πρέπει να επισημανθεί εδώ είναι η διαφορά που προκύπτει ανάμεσα στο κεντρικό στοιχείο του ψυχιατρικού ορισμού, που είναι η έλλειψη προσωπικού κινδύνου, ενώ στην περίπτωση της μεγάλης και ανεξέλεγκτης εισόδου ξένων μεταναστών, για παράδειγμα, ή της ομαδικής εισόδου π.χ. των Τσάμηδων στην Ήπειρο ή μερικών δεκάδων χιλιάδων Τούρκων στη Θράκη ή στα ελληνικά νησιά, οι κίνδυνοι είναι προδήλως υπαρκτοί.

Η καταπολέμηση της ξενοφοβίας δεν αναφέρεται, άλλωστε, σε καταστάσεις μεταξύ των διαφόρων λαών της Ευρώπης οι οποίοι πολύ πριν από τη δημιουργία της Ε.Ε. δεν αντιμετωπίζονταν εχθρικά μεταξύ τους.

Ενσωμάτωση στις τοπικές κοινωνίες
Σε ό,τι αφορά τη χώρα μας, απόδειξη ότι στην ουσία η ξενοφοβία δεν υπάρχει, αποτελεί το γεγονός ότι στην Ελλάδα ζουν μονίμως ή για μικρά διαστήματα αμέτρητοι ξένοι, πλήρως ενσωματωμένοι στις τοπικές κοινωνίες, όπως Πολωνοί, Άγγλοι, Ρώσοι, Ιταλοί, πολλοί Αλβανοί κ.α., ακόμη δε και Γερμανοί –στη νοτιοδυτική Πελοπόννησο έχουν κάνει ολόκληρη αποικία- χωρίς κανένας Έλληνας να φοβάται ή να ενοχλείται και, αντιθέτως, να κάνουν συχνά στενή παρέα με κάθε ξένο.
Το πρόβλημα εδώ, όπως και σε ελάσσονα βαθμό σε άλλες χώρες της Ε.Ε., υπάρχει μόνο για τους στη μέγιστη πλειοψηφία τους παράνομους μουσουλμάνους μετανάστες και τούτο οφείλεται, εκτός του γνωστού πλήθους προβλημάτων που δημιουργούν, στον τεράστιο για τα ελληνικά δεδομένα και δυνατότητες αριθμό τους.

Τα βίαια κηρύγματα στο Κοράνι εναντίον των Χριστιανών και των αλλόθρησκων
Η αναφορά στη δημόσια υποκίνηση βίας ή μίσους που στρέφεται κατά ομάδας προσώπων ή μέλους ομάδας που προσδιορίζεται βάσει της φυλής, του χρώματος, της θρησκείας, των γενεαλογικών καταβολών ή της εθνικής ή εθνοτικής καταγωγής, που αποτελεί το αντικείμενο του άρθρου 1, παράγραφος (α) «Αδικήματα ρατσισμού και ξενοφοβίας», καθώς και αυτά των υπόλοιπων παραγράφων, στις ιδιάζουσες συνθήκες που επικρατούν στη χώρα μας, μπορεί να προκαλέσουν σημαντικά προβλήματα, ιδίως σε σχέση με τους μουσουλμάνους.
Ο λόγος είναι το ίδιο το Κοράνι, που διαβάζεται σε αμέτρητους «άτυπους χώρους προσευχής», τα αυτοσχέδια τζαμιά δηλαδή, υπάρχουν συγκεκριμένα χωρία (πραγματικά κηρύγματα και υποκίνηση μίσους) που βάλλουν ανοιχτά εναντίον των Ιουδαίων, των Χριστιανών και άλλων αλλόθρησκων, με αποτέλεσμα οι πρώτοι που θα πρέπει να διωχθούν να είναι οι μουσουλμάνοι και ο ιμάμης που θα τους κάνει κήρυγμα με βάση το Κοράνι.

Παραδείγματα του ισλαμικού μίσους, μέσα από το Κοράνι
Μερικά παραδείγματα, για του λόγου το αληθές.
Σούρα (Κεφάλαιο) «ελ-Μάιντε», μέρος 6ο, παράγραφος 51 (στο Κοράνι που διανέμει δωρεάν η πρεσβεία της Σαουδικής Αραβίας:
«Ω, σείς που πιστέψατε! Μην κάνετε τους Εβραίους και τους χριστιανούς φίλους και προστάτες σας! Δεν είναι παρά μονάχα μεταξύ τους φίλοι και προστάτες».
Σούρα «ελ-Τέβμπε», μέρος 10, παράγραφος 5:
«Και όταν οι απαγορευμένοι μήνες (σ.σ. Ραμαζάνι) έχουν περάσει, τότε (πολεμάτε και) σκοτώνετε τους ειδωλολάτρες (σ.σ. έτσι πήραν στο κυνήγι τους δυστυχείς Γεζίντι στο Ιράκ, που θεωρούνται ειδωλολάτρες) οπουδήποτε κι αν τους βρείτε συλλάβετέ τους και πολιορκήστε τους και στήστε τους παγίδες με κάθε πολεμικό στρατήγημα».
Από το Κοράνι των εκδόσεων «Δημιουργία», σε μετάφραση του Γεράσιμου Πεντάκη, Σούρα «Τα λάφυρα», παράγραφος 40:
«Πολεμάτε αυτούς (τους ασεβείς) μέχρις ότου δεν θα υπάρχει πλέον πειρασμός, μέχρις ότου δεν θα υπάρχει άλλη θρησκεία εκτός από αυτήν του μόνου Θεού».
Σούρα «Η μετάνοια», παράγραφος 29:
«Πολεμάτε δε επίσης εναντίον των Εβραίων και των χριστιανών, οι οποίοι δεν πρεσβεύουν την πίστη της αλήθειας. Πολεμάτε εναντίον αυτών μέχρις ότου πάντες ανεξαιρέτως αποτίσουν φόρο και ταπεινωθούν».
Στην ίδια Σούρα, παράγραφος 124:
«Ω, πιστοί! Πολεμήστε τους απίστους (τους μη μουσουλμάνους δηλαδή) οι οποίοι έρχονται σε συνάφεια μαζί σας και υποδεχθείτε τους τραχέως»
Αν πάμε στους δικούς μας μουσουλμάνους της Θράκης, η κατάσταση είναι ακόμη πιο προβληματική. Ολόκληρος ο παρακρατικός μηχανισμός που έχουν στήσει εκεί οι Τούρκοι (με την επαίσχυντη ανοχή των ελληνικών κυβερνήσεων), με πρώτους τους παράνομους μουφτήδες τους και προεξάρχοντος του εξτρεμιστή Μέτε, καθυβρίζουν και καλλιεργούν συστηματικά το μίσος εναντίον των Ελλήνων.

Και το ερώτημα που τίθεται εδώ είναι:
Θα υπάρξει καμιά Ελληνική κυβέρνηση που θα έχει το θάρρος, αν όχι πρωτίστως την αξιοπρέπεια, να ασκήσει τις εκ του νέου νόμου προβλεπόμενες διώξεις σε όλους τους αυτούς κήρυκες του υπαρκτού και όχι του κατά φαντασίαν μίσους; Ή ο νέος νόμος θα ισχύει μόνο για τους Έλληνες, με αποτέλεσμα να γίνουμε πια τελείως ρεζίλι;

Πηγή εφημ. «Κυριακάτικη Δημοκρατία»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου

Εδώ και πάνω από επτά (7) χρόνια ο εκπεσών Πρόεδρος του ΛΑ.Ο.Σ κ. Γεώργιος Καρατζαφέρης ξεκίνησε το “φλερτ” του με τη Νέα Δημοκρατία. Φυσικά, για τον κύριο Πρόεδρο, το αίμα νερό δεν γίνεται! Θυμίζουμε στον ίδιο αλλά και στους εναπομείναντες παραπλανηθέντες οπαδούς του ΛΑ.Ο.Σ. ότι από το 2007 είχε ξεκινήσει η μεγάλη του πρεμούρα για να επανενταχθεί στη γαλάζια πολυκατοικία.
Το σύνθημά του τότε ήταν “η γαλάζια πολυκατοικία, τα ρετιρέ και τα υπόγειά της”. Την εποχή εκείνη κάποιοι με υψηλή θεσμική θέση στο κόμμα είχαμε σθεναρά αντισταθεί και εναντιωθεί, μεταξύ αυτών και ο υπογράφων. Είχαμε αντιδράσει στο Εκτελεστικό Γραφείο του ΛΑ.Ο.Σ – το ανώτατο θεσμικό όργανο του κόμματος – στην επιδερμική και αναποτελεσματική αναφορά περί προσχώρησης στη “γαλάζια πολυκατοικία”, ενός κατ΄ εξοχήν λαϊκού, Εθνικού και πατριωτικού κόμματος, όπως ήταν ο ΛΑ.Ο.Σ την εποχή εκείνη, σύμφωνα άλλωστε, και με το καταστατικό του κόμματος.
Αυτή η σθεναρά αντίσταση, έφερε τα αποτελέσματά της και στην προσπάθειά του να περισώσει την υστεροφημία του, είχε προβεί στις δηλώσεις που δύσκολα ξεχνιούνται:
«Η γαλάζια πολυκατοικία γέμισε απόνερα και στα υπόγειά της βγήκαν ποντίκια. Έτσι, εμείς αγοράσαμε μονοκατοικία απέναντι από την γαλάζια πολυκατοικία».
Ωστόσο, ο εκμετρήσας τον πολιτικό του βίο, Πρόεδρος του ΛΑ.Ο.Σ Γιώργος Καρατζαφέρης, δυστυχώς δεν το έβαλε “κάτω”. Βλέποντας όλα αυτά τα χρόνια πως η “γαλάζια πολυκατοικία” δεν “τράβαγε”, έκανε στην εκάστοτε ηγεσία της λεκτικά “κρύα ντους” σε μια προσπάθεια να μην διακόψει απότομα τον διακαή του πόθο. Ούτε όταν η ΝΔ του “άρπαξε” τα αγαπημένα του παιδιά, τους νεοταξίτες, νεοφιλελεύθερους, μνημονιακότερους των Μνημονίων, προδότες του πατριωτικού κινήματος, Μάκη Βορίδη, Άδωνι Γεωργιάδη και Θανάση Πλεύρη.

Σήμερα όμως, περιθωριοποιημένος στον μικρόκοσμό του, και βλέποντας πως οδηγείται σε ένα θλιβερό πολιτικό τέλος, δίνει γη και ύδωρ στη ΝΔ με κάκιστο επικοινωνιακό τρόπο. Σοφίζεται στην απελπισία του την επιστροφή του στη ΝΔ, κρυπτόμενος πίσω από το δάκτυλό του, και αξιώνοντας πως η επιστροφή του θα πραγματοποιηθεί, εάν η ΝΔ αλλάξει Πολιτική.
Και θα μπορούσε ο καθένας να διαρωτηθεί:
Σας ζήτησε κε Καρατζαφέρη η ΝΔ να της υποδείξετε ποια πολιτική πρέπει να αλλάξει;
Ποια διαφορετική πολιτική εσείς έχετε να προτείνετε;
Γιατί δεν την ανακοινώνετε και αναλώνεστε σε αοριστολογίες και παπαρολογίες;
Η δική μας απάντηση είναι πως η πολιτική σας είναι η καμιά πολιτική! Δηλαδή, δεν έχετε πολιτική διότι τα θεσμικά όργανα του κόμματός σας πλέον, κατά την πρόσφατη διετία ουδέποτε συνεδρίασαν και συνεπώς το κόμμα σας δεν έχει τεκμηριωμένη άποψη για κανένα ζήτημα που ταλανίζει σήμερα την ελληνική κοινωνία. Αρκείστε μόνο σε επικεφαλίδες, κενές περιεχομένου που εκστομίζετε με θαυμαστή επιπολαιότητα στα κανάλια που σας καλούν χωρίς άλλους πολιτικούς αντιπάλους – εξυπηρετώντας τα συμφέροντά τους – προετοιμάζοντας την προσχώρησή σας στην πάντα αγαπημένη σας ΝΔ, των εντολοδόχων Γερμανών και λοιπών κερδοσκόπων-τοκογλύφων που απεργάζονται την περαιτέρω διάλυση της πατρίδος μας.
Αυτή η αισχρή σπέκουλα στο πρόσωπό σας, σκοπό έχει να κάμψει τις μεγάλες αντιδράσεις που δέχεστε ήδη από μεγάλο αριθμό στελεχών σας – υπήρξαν παραιτήσεις – και όπως γνωρίζετε ήδη έχει δημιουργηθεί κίνηση αμφισβήτησης στο πρόσωπό σας. Επιπλέον, να κάμψει πολλές υψηλές φωνές της ΝΔ που δεν θέλουν να σας δουν ούτε ζωγραφιστό να επιστρέφετε στη “γαλάζια πολυκατοικία”. Επί παραδείγματι, προ ημερών ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης, στο Mega, διατύπωσε την διαφωνία του στον “επαναπατρισμό” βουλευτών και στελεχών που τα προηγούμενα χρόνια τράβηξαν το δικό τους δρόμο. Είπε δε, συγκεκριμένα:
«Δεν είμαι διατεθειμένος και δεν πρόκειται να καθίσω στα ίδια έδρανα με κάποιους που τα προηγούμενα χρόνια με αποκαλούσαν “γερμανοτσολιά και φασίστα”».
Οσονούπω, ο Πρόεδρος Καρατζαφέρης δεν κατάλαβε τίποτε, δεν διδάχθηκε τίποτε, δεν αντελήφθη απολύτως τίποτε από την σύμπραξή του με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ στην μειοδοτική κυβέρνηση του γνωστού υπαλλήλου της Goldman Sachs, Λουκά Παπαδήμου, για τον οποίο είχε το απύθμενο θράσος να δηλώνει πως ήταν προσωπική επιλογή του! Ποιος τελικά κατάλαβε για ποιον λόγο υπερηφανεύεται ο Γιώργος Καρατζαφέρης ότι επέλεξε ως Πρωθυπουργό, τον αντισυνταγματικά διορισμένο σφαγέα του Έθνους, ο οποίος με την δική του ψήφο, “έδεσε” χειροπόδαρα το λαό μας στο άρμα των αισχρών Μνημονίων για παραπάνω από πενήντα (50) χρόνια;

Πάντως, για τον Πρόεδρο του ΛΑ.Ο.Σ, στο πλαίσιο της προσεχούς 79ης Διεθνούς Εκθέσεως Θεσσαλονίκης, παρουσιάζεται μια τελευταία ευκαιρία – σε μια κρίση συνειδήσεως, εάν βεβαίως έχει – να καταδικάσει δημόσια, χωρίς υπεκφυγές και υποσημειώσεις όπως συνηθίζει να κάνει, την αντεθνική και αντιλαϊκή σημερινή κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου. Επιπλέον, να ξεκαθαρίσει επιτέλους, στο λαό της Μακεδονίας μας εάν είναι υπέρ της σύνθετης ονομασίας του κρατιδίου των Σκοπίων. Αυτή τη σύνθετη ονομασία που έχουν ήδη αποδεχθεί οι Σαμαράς – Βενιζέλος από τον περασμένο Σεπτέμβριο μετά την επίσημη επίσκεψη σε Αθήνα και Σκόπια του επιτετραμμένου διαμεσολαβητή του ΟΗΕ, Μάθιου Νίμιτς.
Να απαντήσει λοιπόν, ο Πρόεδρος του ΛΑ.Ο.Σ.
Είναι υπέρ της σύνθετης ονομασίας; Εάν ΝΑΙ, τότε άξιος ο μισθός του!
Θα τον προσλάβει ο Σαμαράς, θα του δώσει κάποιο υφυπουργείο που θα δημιουργήσει ειδικά για εκείνον προκειμένου να εκπληρώσει τον διακαή του πόθο, έναν πόθο που του έχει γίνει πραγματικός Εφιάλτης!
Ή δεν είναι έτσι Πρόεδρε Καρατζαφέρη!
Εάν όμως, είναι κατά της σύνθετης ονομασίας, να δηλώσει ευθαρσώς, ποια ονομασία προτείνει για το γειτονικό κρατίδιο της ΠΓΔΜ.
Είμαστε σίγουροι πως δεν θα το πράξει, γιατί όπως αναφέραμε και στην αρχή του κειμένου, δεν έχει κανένα όνομα να προτείνει, από τη στιγμή που κάτι τέτοιο δεν τον εξυπηρετεί πολιτικά. Δεν τον εξυπηρετεί να εμπλακεί στην ονοματολογία του Μακεδονικού ζητήματος.
Αντίθετα, κάποτε που έπρεπε να αποκομίσει εκλογικά ποσοστά, ως γνήσιος πατριδοκάπηλος, ούρλιαζε τάχατες υπερασπιζόμενος την Μακεδονία μας και ισχυριζόταν πως αγωνίζεται προκειμένου να αποδοθεί στην ΠΓΔΜ το μόνο όνομα που δικαιούται, δηλαδή το Βαρντάσκα!
Μια ονομασία που είχαν τα Σκόπια την εποχή που ήταν στη Γιουγκοσλαβική Ομοσπονδία!
Και τι ειρωνεία! Αυτή την ονομασία που δεν μπορεί πλέον, να ψελλίσει ο Γιώργος Καρατζαφέρης, την προτείνει μετ΄ επιτάσεως ο Ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ. Μανώλης Γλέζος!

Συμπερασματικά, Γιώργο Καρατζαφέρη είναι αδύνατο να προσφέρεις οτιδήποτε στην πατρίδα μας. Είσαι ένα πολιτικό απολίθωμα. Θα μπορούσες όμως, να προσφέρεις στο κόμμα σου!
Πέρασαν 14 χρόνια από την ίδρυσή του και είσαι συνεχώς ο Πρόεδρός του. Είναι φυσικό να έχεις κουραστεί!
Νομίζουμε πως είναι καιρός να αποσυρθείς προκειμένου το κόμμα να το αναλάβει κάποιο νέο στέλεχος, που προφανώς θα πρέπει να έχει αγνές, πατριωτικές και εθνικές αξίες, που δυστυχώς εσύ έχεις προ πολλού απολέσει!
Αξίες που είχαμε πολλοί όταν πριν από 14 χρόνια ξεκινούσαμε μαζί σου αυτό το υπέροχο ταξίδι!
Που εσύ στη μέση της διαδρομής “πούλησες” σε αλλότρια συμφέροντα. Σε εκείνα τα συμφέροντα που κάποτε κατηγορούσες και αποκήρυττες μετά βδελυγμίας και σήμερα είσαι το οργανάκι τους στο μισητό και καταστροφικό για την χώρα μας παιχνίδι τους, με την παρουσία σου στα τηλεοπτικά μαγαζιά τους και στις καθημερινές φυλλάδες τους!

Επικοινωνία με τον συντάκτη
egerssi@otenet.gr



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Σίγουρα οι εν Ελλάδι αφελείς τουρκολάγνοι και φανατικοί θαυμαστές του διασήμου Τούρκου ηθοποιού και… μεγάλου γυναικοκατακτητή, Kenan İmirzalıoğlu, που φέτος απήλαυσε και τις διακοπές του στα ελληνικά νησιά, δεν θα γνωρίζουν ότι εν λόγω σταρ της Τουρκίας καθιερώθηκε κινηματογραφικά με μια άκρως ανθελληνική ταινία. Στην ταινία αυτή παριστάνε τον μεγάλο «ήρωα» που ξεφτίλιζε με κάθε τρόπο τους «δειλούς» και «άνανδρους» Έλληνες, την τραγική περίοδο του μικρασιάτικου πολέμου, 1919-1922, στην Κωνσταντινούπολη και όχι μόνο.

Ο κύριος αυτός που κάθε βράδυ καθηλώνει στις οθόνες χιλιάδες νεοέλληνες που μην έχοντας να κάνουν κάτι πιο αξιόλογο εκστασιάζονται βλακωδώς από τις περιπέτειες του φοβερού τουρκικού σήριαλ, «Karadayi», έχει ένα χτυπητό ανθελληνικό παρελθόν στις τηλεοπτικές και κινηματογραφικές οθόνες της Τουρκίας. Η γνωριμία του ελληνικού κοινού με τον φοβερό αυτόν ηθοποιό-μάγκα και μεγάλο γόη, ο οποίος, όπως έγραψαν και τα τουρκικά τηλεοπτικά περιοδικά έχει… κλέψει τις καρδιές χιλιάδων Ελληνίδων που κοιμούνται και ονειρεύονται να τον έχουν δίπλα τους, (σύμφωνα με τους Τούρκους), είχε γίνει γνωστός από το άλλο επίσης φοβερό τουρκικό σήριαλ, τον «Εζέλ», που καθιέρωσε έκτοτε την «άλωση» των ελληνικών καναλιών στα τουρκικές τηλεοπτικές σαπουνόπερες.

Αλλά η πρώτη μεγάλη κινηματογραφική επιτυχία του Kenan İmirzalıoğlu, ήταν η περίφημη κινηματογραφική επιτυχία, «Son Osmanli Yandım Ali». Η ταινία αυτή γυρίστηκε το 2006 και έσπασε τα ταμεία στις κινηματογραφικές αίθουσες της Τουρκίας ενώ έγινε μεγάλη επιτυχία και στα τουρκικά τηλεοπτικά κανάλια. Η υπόθεση της ταινίας εκτυλίσσεται τη περίοδο του 1919 στην Κωνσταντινούπολη. Την περίοδο εκείνη η Κωνσταντινούπολη είχε καταλειφθεί από τις συμμαχικές δυνάμεις της Αντάντ, ενώ η Οθωμανική αυτοκρατορία έπνεε τα λοίσθια. Ανάμεσα στις συμμαχικές δυνάμεις ήταν και η ελληνική στρατιωτική αποστολή που είχε γίνει δεκτή με απερίγραπτο ενθουσιασμό από τον ρωμαίικο πληθυσμό της Πόλης, ο οποίος έβλεπε μετά από τόσους αιώνες ξανά την σημαία με τον ελληνικό σταυρό να κυματίζει στους δρόμους της Κωνσταντινούπολης. Ήταν αξέχαστες οι εκδηλώσεις αγάπης και χαράς του ελληνικού πληθυσμού της Πόλης, που εκείνη την εποχή αριθμούσε περί τις 300.000, στο ελληνικό στρατιωτικό σώμα που είχε εισέρθει στην Πόλη μαζί με τους άλλους συμμάχους.

Και ενώ επικρατούσε αυτό το κλίμα ενθουσιασμού στους Έλληνες και κατάρρευσης για τους μουσουλμάνους Οθωμανούς, εμφανίστηκε τότε ο μεγάλος Τούρκος ήρωας που θα ξέπλενε την ντροπή της ξένης «κατοχής» ενώ θα έδινε με τις μαγκιές του ξανά «φτερά» στους Τούρκους για να διώξουν τους «ξένους κατακτητές» της Πόλης και της Μικράς Ασίας. Αυτός δεν ήταν άλλος από τον Yandım Ali, τον οποίο ενσάρκωσε ο Kenan İmirzalıoğlu. Ένας καταπληκτικός ήρωας που όλοι τον τρέμουν και πιο πολύ οι Έλληνες. Είναι ερωτευόμενος με μια Δάφνη, η οποία επειδή είχε λείψει για ένα διάστημα δεν… έχασε καιρό και είχε παντρευτεί έναν πλούσιο Έλληνα της Πόλης. Όταν όμως έμαθε ότι ο ήρωας της γύρισε, ήθελε να φύγει μαζί του.
Οι σκηνές του έργου προβάλλουν μια χαρακτηριστική μεγάλη απαξίωση και ευτελισμό στο ελληνικό στοιχείο της Κωνσταντινούπολης που χαρακτηρίζεται σαν ύπουλο και προδοτικό. Ο Έλληνας σύζυγος της Δάφνης, (η επίσης γνωστής Τουρκάλα ηθοποιός, Cansu Dere), και αγαπημένης του ήρωα της ταινίας, παρουσιάζεται σαν ότι πιο αισχρό και απαίσιο είχε να επιδείξει τότε η Κωνσταντινούπολη εκείνη την εποχή. Χαρακτηριστικές σκηνές ενόπλων συγκρούσεων με Έλληνες που όλοι… σκοτώνονται από τον ήρωα μας και τέλος η εμφάνιση του ίδιου του Μουσταφά Κεμάλ, μετέπειτα Ατατούρκ. Ο Κεμάλ σώζεται από τον İmirzalıoğlu γιατί κάποιοι συνωμότες ήθελαν να τον «καθαρίσουν» και αυτό είναι το κορυφαίο σημείο της ταινίας. Έτσι ο Κεμάλ που σώθηκε από τον ήρωα μας, (σκεφτείτε πως θα ήταν η ιστορία αν δεν τον είχε σώσει τότε), φεύγει για την Σαμψούντα για να αρχίσει την επέλαση του με απόληξη την τραγική γενοκτονία του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας. Μαζί του, ακολουθεί και ο İmirzalıoğlu με την Δάφνη, καθώς κατάλαβε ότι το… χρέος του ήταν να πάει με τους Κεμαλικούς για να «καθαρίσει» όλη την Ανατολή από κάθε χριστιανικό στοιχείο. Έτσι με την ταινία αυτή αρχίζει κινηματογραφικά η ιστορική τελική και μεγαλύτερη φάση της γενοκτονίας των χριστιανών της Μικράς Ασίας.

Αυτός είναι ο περίφημος Kenan İmirzalıoğlu, γνωστός και σαν Εζέλ, γνωστός και σαν Καρανταγί. Ο γόης που «ξετρέλανε» τις Ελληνίδες, άρχισε την μεγάλη του καριέρα με ένα φανατικά ανθελληνικό έργο που θα έπρεπε να το προβάλουν τα μεγάλα τουρκολαγνικα κανάλια και εδώ στην Ελλάδα, για να δούμε μετά ποιος τους πληρώνει όλους αυτούς που μας επέβαλαν εδώ και μερικά χρόνια όλες αυτές τις τουρκολαγνικές αηδίες. φυσικά όχι χωρίς συγκεκριμένο λόγο. Να ξεχάσουμε την ιστορία μας, το παρελθόν μας και στη συνέχεια και την ίδια μας την ταυτότητα.
Άφεριμ Γιουνανλάρ!!

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Κώστας Ιορδανίδης

Α​​πό την εκδήλωση της κρίσεως τους πρώτους μήνες του 2010, διαδοχικές κυβερνήσεις είχαν εναποθέσει τις ελπίδες τους για υπερκέραση του οικονομικού αδιεξόδου στην «κατανόηση» των Ευρωπαίων εταίρων της Ελλάδος. Κατανόηση υπήρξε μάλλον περιορισμένη· αντίθετα υπήρξε ευθυγράμμιση με τους όρους που έθεταν οι δανειστές· αλλά αυτό είναι θέμα περεμπίπτον.

Αυτή την ηγεσία διαθέτουμε· οι εκλεγμένοι ηγέτες μας ήταν αυτοί που αποφάσισαν με ποιον τρόπο θα γίνει η κατανομή των βαρών, στις διάφορες κοινωνικές ομάδες, προκειμένου να παραμείνει η χώρα στο ευρώ και να διασωθούν οι ευρωπαϊκές τράπεζες, οι εκτεθειμένες στα τοξικά ομόλογα του ελληνικού Δημοσίου και ένα τμήμα του ελληνικού κατεστημένου.

Αλλά αυτές είναι ιστορίες που αφορούν το παρελθόν. Το πρόβλημα που ανακύπτει πλέον είναι ότι το ευρωπαϊκό περιβάλλον έχει δραματικά επιβαρυνθεί -οικονομικά και πολιτικά- εν σχέσει με το 2010, και η «κατανόηση» στην οποία προσβλέπει η κυβέρνηση είναι ιδιαιτέρως δύσκολο να εκδηλωθεί με τρόπο που να ικανοποιεί τις επικοινωνιακές ανάγκες της.

Πέραν της απογοητευτικής εικόνας που εμφανίζουν -εκτός από τον Νότο- η Γαλλία και η Ιταλία αλλά και της επιβράδυνσης της γερμανικής οικονομίας, η ρωγμή που εμφανίσθηκε στη γαλλική σοσιαλιστική κυβέρνηση έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς οριοθετεί τάση απαγκιστρώσεως από την άνευ όρων πρόσδεση στην ιδέα του γαλλογερμανικού άξονα. Εως τώρα ροπή ανεξαρτησίας είχε εκδηλωθεί στον χώρο της γαλλικής Δεξιάς - με τρόπο πολύ πιο ριζοσπαστικό και έντονο.

Το πρόβλημα, ωστόσο, δεν εξαντλείται μόνον στις αρρυθμίες -πολιτικές και οικονομικές- στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Η κρίση στην Ουκρανία υποδαυλίστηκε αρχικώς από τους Πολωνούς, αλλά αξιοποιήθηκε από ομάδα του Στέιτ Ντιπάρμεντ για την ανέγερση νέου τείχους μεταξύ της Ρωσίας και της υπολοίπου Ευρώπης. Οι σχέσεις, όμως, του Βερολίνου με τη Μόσχα είναι εξόχως κρίσιμες και όχι μόνον λόγω της ενεργειακής εξαρτήσεως της Γερμανίας από τη Ρωσία.

Με δεδομένο ότι προς Δυσμάς το περιβάλλον είναι κορεσμένο, λόγω των ανεπτυγμένων οικονομιών των ΗΠΑ, της Γαλλίας, της Βορείου Ιταλίας και άλλων μικροτέρων χωρών, η Γερμανία έχει δυνατότητα επεκτάσεως μόνο προς την Ανατολή. Δεν είναι τυχαίο ότι την αναγκαστική πορεία προς Ανατολάς είχε με κατηγορηματικότητα προεξοφλήσει ο Economist, όταν είχαν αρχίσει οι συνομιλίες για την ενοποίηση της Γερμανίας. Το όλο ζήτημα είναι ως εκ τούτου ιδιαίτερα περίπλοκο για την καγκελάριο Αγκελα Μέρκελ.

Το άλλο πρόβλημα -πολύ ουσιαστικότερο για την Ελλάδα- είναι η Τουρκία, που διεκδικεί θέση περιφερειακής δυνάμεως, διαφοροποιούμενη σταδιακώς από τη Δύση, για πρώτη φορά από το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η δυσφορία των Δυτικών ηγετών προς τον πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ενδέχεται να οδηγήσει σε μία προσέγγιση της Αγκυρας με τη Μόσχα, ενώ ως περιφερειακή δύναμη θα πρέπει η Τουρκία να αναπτύξει και ισχυρό βραχίονα πολεμικού ναυτικού, ανατρέποντας κάθε συσχετισμό ναυτικών δυνάμεων σε τοπικό επίπεδο.

Αγωνιζόμενη κατά συνέπεια η Ελλάς να παραμείνει στο ευρωπαϊκό σύστημα ενδέχεται να αισθάνεται διαρκώς αυξανόμενο το ειδικό βάρος της Τουρκίας στην περιοχή και τότε πάλι θα έχει την ανάγκη περαιτέρω «κατανοήσεως» από τους Ευρωπαίους και τον ατλαντικό εταίρο της. Τα δύσκολα έπονται.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Γιώργος Χαρβαλιάς 

Εξαιρετικά παράδοξες, τουλάχιστον για τις σημερινές ανάγκες της χώρας, ακούγονται οι σχεδιαζόμενες τροποποιήσεις του ποινικού κώδικα, που προωθούνται στο όνομα, υποτίθεται, της «ευρωπαϊκής προσαρμογής», όπως, άλλωστε, και τα υπόλοιπα μνημονιακά… ευεργετήματα. Και γράφω «παράδοξες», για να μη χρησιμοποιήσω μια άλλη λέξη που μου 'ρχεται στο μυαλό και δεν τιμά καθόλου τους πολιτικούς υποβολείς της εν λόγω αχρείαστης και άκαιρης διαδικασίας.

Σύμφωνα, λοιπόν, με τα όσα διέρρευσαν σε κυριακάτικη εφημερίδα (και δεν διαψεύστηκαν) ελαστικοποιούνται οι ποινές για τα λαμόγια της εξουσίας που αρπάζουν ανενόχλητα -χρόνια τώρα- δημόσιο χρήμα και… αυστηροποιούνται οι διατάξεις για τα εκατομμύρια αγανακτισμένων πολιτών που νιώθουν την ανάγκη να διαμαρτυρηθούν εναντίον του ιδιότυπου καθεστώτος ξένης επιρροής και επιτήρησης. Αυτοί οι τελευταίοι θα διώκονται με την απειλή της ισόβιας κάθειρξης, υπό το πρόσχημα της… προτροπής σε πράξεις βίας για την ανατροπή του πολιτεύματος!

Περίεργες, πολύ περίεργες και καινοφανείς αντιλήψεις. Γιατί εν τέλει ποιος θα κρίνει το «αξιόποινον» της αμφισβήτησης του σημερινού «πολιτεύματος»; Και ποιος μας λέει ότι αυτές οι νέες διατάξεις δεν θα χρησιμοποιηθούν κατά το δοκούν από την εκτελεστική εξουσία και τους Γερμανούς εντολείς της, ώστε να φιμώσουν φωνές, παραπέμποντας στο αλήστου μνήμης «περιύβριση Αρχής»;
Αλλά και αυτή η ξαφνική ευαισθησία μήπως και… προσβληθεί το πολίτευμα από πού εκπορεύεται; Ολοι αυτοί οι «Αστραχάν» της πολιτικής που φρόντισαν να το τσαλαπατήσουν, φέρνοντας νόμους-εκτρώματα, καθ' υπαγόρευσιν των δανειστών και κατά παραβίασιν του Συντάγματος, θυμήθηκαν τώρα την… τιμή και την υπόληψη της δημοκρατίας μας;

Αυτοί που μας κατέστρεψαν θα προνοήσουν τώρα για την προστασία των θεσμών; Με ποια κριτήρια, αλήθεια, θα ορίζεται η έννοια της «προσβολής του πολιτεύματος»; Ποιος θα αποφασίζει αν η δημόσια κριτική στο διαδίκτυο ή οι διαδηλώσεις στους δρόμους αποτελούν «απειλή» για τους θεσμούς; Οι ηθικοί αυτουργοί της εξώθησης σε αυτοκτονία μερικών χιλιάδων Ελλήνων; Αυτοί που εξαπάτησαν τους μικροομολογιούχους; Οι σφετεριστές του δημόσιου πλούτου; Οι έμποροι δασών και αιγιαλού; Οι άνθρωποι που διέλυσαν τα ασφαλιστικά ταμεία και το εθνικό σύστημα υγείας; Οι υπόλογοι για τον διεθνή εξευτελισμό μας; Οι παπατζήδες που άλλα τάζουν προεκλογικά και άλλα εφαρμόζουν μετεκλογικά; Αυτοί που καταλήστεψαν τον ελληνικό λαό με απίθανες φορολογικές επινοήσεις όπως ο ΕΕΤΗΔΕ και ο σημερινός ΕΝΦΙΑ; Οι βουλευτές της συγκυβέρνησης που ψηφίζουν σαν τα πρόβατα; Οι σαλταδόροι της πολιτικής που αλλάζουν τα κόμματα σαν τα πουκάμισα και ξεπουλάνε τους ψηφοφόρους τους για μια καρέκλα; Οι λίγοι υψηλόβαθμοι δικαστές που συμπεριφέρονται σαν κυβερνητικά τσιράκια; Ή μήπως οι ξένοι «δοσατζήδες» που ουσιαστικά διοικούν τη χώρα;

Ε, λοιπόν, κανείς από αυτούς δεν έχει δικαίωμα να μιλά για «προσβολή του πολιτεύματος». Γιατί οι ίδιοι με τη στάση τους έχουν προσβάλει όσο πιο βάναυσα γίνεται τους πολίτες της πατρίδας μας. Και συνεχίζουν σήμερα να τους κοροϊδεύουν.

Αλλά τα περί «προσβολής του πολιτεύματος» είναι το ένα μόνο σκέλος της ύποπτης μεθόδευσης. Αίφνης, εκτός από την ευαισθησία για την περιφρούρηση των θεσμών, φαίνεται να περισσεύει και η ευαισθησία για τους καταχραστές δημόσιου χρήματος. Κι έτσι αποφασίστηκε η κατάργηση του σχετικού νόμου (1608/1950) με μια μονοκοντυλιά! Επειδή, λέει, ήταν αναχρονιστικός...

Στην Ελλάδα τού σήμερα, που ο απλός κόσμος έχει φτάσει να σιχαθεί τους πολιτικούς, ταυτίζοντάς τους με τη διαπλοκή, τη διαφθορά και την κλεπτοκρατία, κάποιοι σκέφτηκαν ότι πρέπει να πέφτουν στα μαλακά οι δωρολήπτες και οι εκβιαστές της εξουσίας που αρπάζουν μίζες για να εξυπηρετήσουν επιχειρηματικά συμφέροντα. Να γίνουμε πιο… Ευρωπαίοι και να μην τους τιμωρούμε με ισόβια, ώστε να παραγράφονται εύκολα τα σχετικά αδικήματα και να μπορούν να τη βγάζουν, αντί για τον Κορυδαλλό, στη βίλα τους, με λίγες μέρες εργασία στο… Δήμο Κηφισιάς - Εκάλης - Ερυθραίας…

Αν αυτό δεν είναι προσβολή του περί δικαίου κοινού αισθήματος, τι ακριβώς είναι; Η χώρα δυσφημίστηκε διεθνώς από Ελληνες πολιτικούς ως άντρο διαφθοράς. Και σήμερα τα δύο κόμματα που πρωταγωνίστησαν στα σκάνδαλα της μεταπολίτευσης αποφασίζουν να αμβλύνουν το τιμωρητικό πλαίσιο για αδικήματα διαφθοράς πολιτικών! Βγαίνει νόημα; Εκ πρώτης όψεως, όχι. Στο σχέδιο όμως του νέου ποινικού κώδικα υπάρχουν και κάποιες ενδιαφέρουσες πρόνοιες για ιδιώτες επιχειρηματίες που δωροδοκούν πολιτικούς…

Σύμφωνα, λοιπόν, με το ρεπορτάζ της εφημερίδας «ΤΟ ΒΗΜΑ», «με φυλάκιση ως πέντε χρόνια και χρηματική ποινή τιμωρούνται και οι διευθυντές επιχειρήσεων ή πρόσωπα που έχουν εξουσία λήψης αποφάσεων ή ελέγχου σε επιχειρήσεις, σε περίπτωση που εν γνώσει τους δεν εμποδίζουν πρόσωπο που τελεί υπό τις εντολές τους να διαπράξει το αδίκημα της δωροδοκίας προς όφελος της επιχείρησης».

Προσέξτε τώρα: Αυτοί που καταδικάζονται σε ποινές έως πέντε έτη (π.χ. ένας «μάνατζερ» πολυεθνικής που δωροδόκησε για να πάρει δουλειά από το Δημόσιο…) «Δύνανται να εκτίσουν την ποινή με κοινωφελή εργασία χωρίς αμοιβή σε υπηρεσίες του κράτους, των οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης, νομικών προσώπων ιδιωτικού δικαίου ή και άλλα τα οποία ορίζονται με απόφαση του υπουργού Δικαιοσύνης και τυχόν συναρμόδιων υπουργών».

Αν αυτό δεν είναι φωτογραφική διάταξη-πλυντήριο για τον Χριστοφοράκο και τα άλλα παλικάρια της Siemens, τι ακριβώς είναι;

Και μη σας περνάει από το μυαλό ότι αυτοί οι λαδιάρηδες θα… σπάνε πέτρες για πέντε χρόνια. Εναν μήνα τον χρόνο θα δουλέψουν και μετά ξεμπέρδεψαν, γιατί το ανώτατο όριο της εν λόγω τιμωρίας είναι… 240 ώρες τον χρόνο, ήτοι 30 οκτάωρα.

Τι σημαίνουν, αλήθεια, όλα αυτά; Δυστυχώς, αυτές οι γενναιόψυχες «μεταρρυθμίσεις» επιβάλλονται έξωθεν, για να μην υποθέσω ότι έρχονται γραμμένες στα γερμανικά. Αποτελούν μνημονιακές επιταγές με συγκεκριμένες σκοπιμότητες, όπως, άλλωστε, και το περιβόητο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο. Για να πέφτουν στα μαλακά οι διεφθαρμένοι Ελληνες πολιτικοί «που τα πιάνουν» και να αλωνίζουν ανενόχλητοι οι ξένοι μιζαδόροι τύπου Χριστοφοράκου.

Αυτές οι διατάξεις αποτελούν αδιανόητη πρόκληση και προσβολή για τον απλό Ελληνα πολίτη, που τον κυνηγάει η Εφορία και του παίρνει το σπίτι η τράπεζα. Και ασφαλώς καμία σχέση δεν έχουν με τον εκσυγχρονισμό του συστήματος απονομής δικαιοσύνης. Γι' αυτό καλά θα κάνουν να το ξανασκεφτούν και να μην τολμήσουν να τις φέρουν στη Βουλή. Είπαμε, το θράσος έχει και τα όριά του…

Πηγή εφημ. "Δημοκρατία της Κυριακής"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Μιχάλης Ιγνατίου

Οταν οι συζητήσεις και οι διεργασίες για την ανάδειξη του νέου Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας φτάνουν να διεξάγονται με όρους καφενείου, τότε οι δημοκρατικές διαδικασίες τραυματίζονται. Ας ελπίσουμε όχι ανεπανόρθωτα. 

Η δημοσιοποίηση του ονόματος του Φώτη Κουβέλη ως υποψηφίου για να αντικαταστήσει τον Κάρολο Παπούλια, αν δεν έγινε για να «καεί», ώστε ο εν λόγω πολιτικός «να βγει από το κάδρο», δείχνει την απόγνωση του πολιτικού συστήματος και την υπερπροσπάθειά του να διασωθεί.

Διότι εάν ο κ. Κουβέλης είναι η επιλογή του κατεστημένου, τολμώ να υποστηρίξω ότι η ανακύκλωση προσώπων, που στιγμάτισαν τον τόπο για δεκαετίες, αποτελεί εμπαιγμό του ελληνικού λαού, ο οποίος ακόμα ελπίζει πως ο πολιτικός κόσμος θα πληρώσει για την οικονομική τραγωδία της Ελλάδας.

Ας μην επαναλάβω τα τετριμμένα και τις αβρότητες μεταξύ των πολιτικών, για την «εντιμότητα», τις «ικανότητες», την «καλοσύνη» τους και τον «πατριωτισμό» τους. Διότι, αν πραγματικά αναζητούμε τα παραπάνω, θα πρέπει να ψάξουμε με το φανάρι για να ανακαλύψουμε τους «άσπιλους και αμόλυντους». Το χειρότερο όλων που συμβαίνει είναι ότι πολιτικοί από διαφορετικούς -ακόμα και εχθρικούς- χώρους αναλώνονται σε «κομπλιμέντα» ο ένας για τον άλλον, ξεχνώντας ότι για τη σημερινή κατάσταση της χώρας ευθύνονται μόνο οι ίδιοι. Και επειδή είναι χωμένοι μέσα στις ευθύνες, επιχειρούν να επιλύσουν μια κρίση που δημιούργησαν χωρίς να έχουν τις ικανότητες να το πράξουν.

Πιστεύω πως δεν υπάρχει πολιτικός στην Ελλάδα που να επιθυμεί να κυβερνήσει τη χώρα, αυτήν την πολύ δύσκολη περίοδο. Ούτε και ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, που έθεσε στόχο να εκδιώξει την «κλίκα» του πρωθυπουργού και του Βενιζέλου. Είναι τεράστιο το φορτίο και οι πολιτικοί μας αποδεικνύονται… νάνοι.

Εάν το θέμα ήταν μόνο πολιτικό, θα είχαν σκαρφιστεί ήδη τον τρόπο και θα εξέρχονταν της κρίσης. Επειδή είναι πρώτιστα οικονομικό, δείχνουν τη γύμνια τους. Η συνάντηση των Παρισίων είναι κρίσιμη. Οι κυβερνώντες και οι δανειστές πρέπει να καταλάβουν ότι δεν αντέχει ο λαός, ότι φτάσαμε στα άκρα μας. Οι πολίτες «δεν μπορούν άλλο». Το μόνο που μας απέμεινε είναι ένα ελάχιστο ίχνος αντοχής… Η «έκρηξη» είναι προ των πυλών…

Πηγή εφημ. "Έθνος"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Ένιψε τας χείρας του ο υπουργός Υποδομών και Μεταφορών Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, υποστηρίζοντας ότι δεν είχε ιδέα για το Προεδρικό Διάταγμα της 13ης Αυγούστου που δίνει τη δυνατότητα στους ιδιοκτήτες και στους μετόχους των ΚΤΕΛ να απολύουν οδηγούς χωρίς καμία απολύτως αιτιολογία.

Άφησε να εννοηθεί ότι το θέμα το χειρίστηκε ο κ. Γιάννης Βρούτσης, με τους αρμόδιους υφυπουργούς…

Επί της ουσίας, η απελευθέρωση των απολύσεων εφαρμόζεται αυτή τη φορά χωρίς την πίεση της τρόικας στον ιδιωτικοποιημένο κλάδο των υπεραστικών, που απασχολεί σήμερα 10.000 εργαζόμενους.

Ο προφανής στόχος της ρύθμισης που πέρασε εν κρυπτώ, είναι να αντικατασταθούν οι σημερινοί εργαζόμενοι από νέους με αμοιβή 510 ευρώ…

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς 

Ο​​ι πραγματικότητες «δημοκρατία» και «πελατειακό κράτος» αλληλοαποκλείονται: Οπου προκύψει πελατειακό κράτος, η δημοκρατία πεθαίνει, και όπου λειτουργεί δημοκρατία, πελατειακό κράτος δεν είναι δυνατό να υπάρξει. Πρόκειται για πραγματικότητες ριζικά (εξ ορισμού) αντιθετικές, ασύμπτωτες, ασύμβατες. Η μια αναιρεί την άλλη, είναι αδύνατο να συνυπάρξουν.

Τυχόν απόπειρες συμβιβασμού της αντίθεσης συνιστούν απάτη – όχι ότι καταλήγουν σε απάτη, αλλά, από το ξεκίνημά τους, είναι απάτη. Ούτε λογικά ούτε στην πράξη χωράει συμβιβασμός, αποκλείονται οι «αμοιβαίες υποχωρήσεις», ο «περιορισμός» του πελατειακού κράτους, η κάποια «χαλιναγώγησή» του. Το πελατειακό κράτος είναι το ακριβές ανάλογο μιας ξενικής κατοχής, εξίσου αυθαίρετο και ιδιοτελές με το καθεστώς που επιβάλλουν εχθρικά στρατεύματα όταν υποτάξουν μια χώρα – τα συμφέροντα των κατακτητών αδύνατο να συμπέσουν με τις ανάγκες των κατακτημένων. «Περιορισμός» ή «βελτίωση» της ιδιοτέλειας και αυθαιρεσίας ενός στρατού κατοχής («μετριασμός» του καθεστώτος δουλείας) είναι έξω από κάθε λογική – ή θα αποτιναχθεί ο ζυγός ή όχι.

Τι είναι το «πελατειακό κράτος»; Είναι η εμπορευματοποίηση των σχέσεων της εξουσίας με τον πολίτη, η εκδοχή του πολίτη ως πελάτη συναλλασσόμενου με την εξουσία, η άσκηση της πολιτικής με τους όρους της αγοράς, τους κανόνες του μάρκετινγκ. Η εξουσία πουλάει τους διορισμούς στο Δημόσιο και ο πολίτης - πελάτης αγοράζει τον διορισμό με την ψήφο του, με την παντοδαπή στράτευσή του στο κόμμα που τον διόρισε. Ο διορισμός είναι κέρδος σημαντικό: ισόβια εξασφάλιση μηνιάτικου άνευ όρων (χωρίς έλεγχο της παραγόμενης εργασίας, των ικανοτήτων και προσόντων, της εργατικότητας ή της φυγοπονίας, της εντιμότητας ή της φαυλότητας).

Το πελατειακό κράτος διαβαθμίζει τα εμπορεύσιμα: Πουλάει και τις αναθέσεις δημόσιων έργων, την αποκλειστικότητα προμηθειών του δημοσίου, διαχείρισης «κοινοτικών κονδυλίων», διαχείρισης τηλεοπτικών συχνοτήτων. Στις περιπτώσεις αυτές ο πολίτης - πελάτης δεν πληρώνει τους εξουσιαστές απλώς με την ψήφο του και τη στράτευσή του. Αναλαμβάνει να τρέφει τον Μινώταυρο του κομματικού ταμείου, να ικανοποιεί την απληστία των κομματικών που μεσολαβούν στη συναλλαγή, να εξασφαλίζει και ο ίδιος την ανταμοιβή για το ρίσκο της κλοπής.

Το πελατειακό κράτος εντάσσει στη λογική της δοσοληψίας και κάθε άλλη, συνταγματικά προβλεπόμενη, θεσμική λειτουργία κορυφαίας κοινωνικής ευθύνης: Της ευθύνης για την άμυνα της χώρας, για την απονομή του δικαίου, για την υπεύθυνη πληροφόρηση του πολίτη και την ελεύθερη διακίνηση ιδεών, για την κοινωνική ασφάλιση, για τη νοσοκομειακή περίθαλψη. Διορίζει το πελατειακό κράτος τις ηγεσίες: των Ενόπλων Δυνάμεων, των Ανώτατων Δικαστηρίων, της Δημόσιας Ραδιοτηλεόρασης, των Ασφαλιστικών Ταμείων, των Δημόσιων Νοσοκομείων. Με αντάλλαγμα οι διοριζόμενοι να εξυπηρετούν τα συμφέροντα του κόμματος που κυβερνάει και όχι της συντεταγμένης σε κράτος κοινωνίας.

Γι’ αυτό και στο πελατειακό κράτος ο κάθε τυχάρπαστος, κωμικά ανίκανος ή φαυλεπίφαυλος κομματάνθρωπος (πελάτης της εξουσίας) μπορεί να ηγείται του ασφαλιστικού συστήματος, με εντολή την καταλήστευση του αποταμιευμένου μόχθου δημόσιων λειτουργών. Οποιοσδήποτε απόστρατος καραβανάς να βρεθεί διοικητής νοσοκομείου υπερσύγχρονης ιατρικής τεχνολογίας. Κραυγαλέες μετριότητες δικαστών ή αξιωματικών να αναβιβαστούν στα κορυφαία επιτελικά πόστα της Δικαιοσύνης ή της Αμυνας, επειδή είχαν έγκαιρα αντιληφθεί ότι μόνο με κομματική εύνοια θα «προκόψουν».

Το μοιραίο και ολέθριο δεδομένο είναι ότι το πελατειακό κράτος, ενώ καταλύει και αναιρεί τη δημοκρατία, λειτουργεί μόνο με τους όρους της δημοκρατίας, μόνο σφετεριζόμενο τους όρους της δημοκρατίας, μόνο με παράχρηση και κατάχρηση των προδιαγραφών της δημοκρατίας. Δεν αρνείται το πελατειακό κράτος κανένα θεσμό και καμιά λειτουργία της δημοκρατίας, απλώς (πρβλ. το καβαφικό «ανεπαισθήτως») αλλάζει την αιτία και τον σκοπό (το «νόημα») των θεσμών και λειτουργιών της δημοκρατίας: To «κράτος» (η εξουσία) δεν υπηρετεί τον «δήμο» (την κοινωνία των σχέσεων, το άθλημα της πολιτικής κοινωνίας των προσώπων), αλλά τον πρωτογονισμό της ιδιοτέλειας, τον ατομοκεντρισμό των ενστίκτων αυτοσυντήρησης, κυριαρχίας, ηδονής.

Γι’ αυτό και μια κοινωνία που έχει υποστεί τη μετάλλαξη της δημοκρατίας σε πελατειακό κράτος, είναι αδύνατο να απαλλαγεί ποτέ από αυτή τη μετάλλαξη με δημοκρατικούς όρους. Διότι οι δημοκρατικοί όροι εκεί έχουν παραφθαρεί και διαστραφεί έτσι, ώστε να αποκλείουν τη λειτουργία της δημοκρατίας, να συνιστούν καταστατικές αρχές του πελατειακού κράτους. Οι κομματάνθρωποι έχουν κόψει και ράψει το Σύνταγμα στα μέτρα της προσχηματικής δημοκρατίας – έχουν περιλάβει στο Σύνταγμα διάταξη που επιτρέπει μόνο «αναθεωρήσεις» κάποιων διατάξεών του και οι αναθεωρήσεις να γίνονται μόνο από την παρωδία Κοινοβουλίου του πελατειακού κράτους. Επομένως καινούργιο Σύνταγμα από ακομμάτιστη Συντακτική Εθνοσυνέλευση δεν μπορεί να προκύψει παρά μόνο από κατάλυση του έννομου κράτους, δηλαδή από «επανάσταση» – με το ρίσκο του παραλογισμού και του χάους.

Ετσι το πελατειακό κράτος έχει εξασφαλίσει ανενόχλητη τη διαιώνισή του. Αυθαιρεσία στρατού κατοχής και πηγαίνει κρεσέντο: Τα όσα συμβαίνουν σήμερα με τη φυλάκιση αναπολόγητων βουλευτών και τη διακοπή χρηματοδότησης ψηφισμένου νομότυπα κόμματος, συμπτωματικά αφορούν σε περίπτωση ιδεολόγων του εγκλήματος και συμπεριφορών υποκόσμου. Αύριο η αυθαιρεσία μπορεί να βάλει στο στόχαστρο και οποιοδήποτε κόμμα του «συνταγματικού τόξου», χωρίς την παραμικρή και πάλι αντίδραση της Δικαιοσύνης. Μην ξεχνάμε ότι ο πολύς κ. Μπαλτάκος δεν λογοδότησε ποτέ για τον βιντεοσκοπημένο ρόλο του στην πολιτική προσεταιρισμού των Νεοναζιστών – απαθανάτισε όμως σε οπτικό ντοκουμέντο την ετοιμότητα του πελατειακού κράτους να συμπαίξει ακόμα και με το κοινωνικό περιθώριο, για να ψηφοθηρήσει.

Η ασυδοσία του κομματικού (πελατειακού) κράτους συνδυασμένη με την αχρήστευση της Δικαιοσύνης γεννάει τρόμο. Η εξουσία συντρίβει όποιον της αντιστέκεται, και συγκαλύπτει αδιάντροπα τους συνεργούς της στην αυθαιρεσία. Το πελατειακό κράτος βύθισε την Ελλάδα, με τον εξωφρενικό υπερδανεισμό, στην καταστροφή, στον πνιγμό της χρεοκοπίας, στην απώλεια της εθνικής ανεξαρτησίας. Δεν λογοδότησε κανείς γι’ αυτά τα εγκλήματα. Κυβερνούν οι αυτουργοί των εγκλημάτων και η αυθαιρεσία τους, τα ψεύδη και οι κομπασμοί τους μεταγγίζουν τρόμο, ανελπιστία, πανικό. Με τα εξομοιωμένα, σε όλα τα κανάλια, Δελτία Ειδήσεων μπαίνει στο σπίτι μας το πελατειακό κράτος σαν αδίστακτος κακοποιός. Και με τα «πρωινάδικα» η ναυτία και αηδία της παρέλασης θλιβερών ανθρωπαρίων υπουργοποιημένης μικρόνοιας και ευτέλειας.

Το πελατειακό κράτος τελικός και οριστικός νικητής.

Πηγή εφημ. "Καθημερινή"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Συνδικαλιστικές ίντριγκες, συνεχείς διαρροές μυστικών και… πολιτική αδράνεια αντιμετώπισης της κατάστασης

Του Δρος Ζόργκε

Σοβαρά ερωτηματικά για την αποτελεσματικότητα της λειτουργίας της ΕΥΠ εγείρει ο συνδικαλιστικός πόλεμος που εξακολουθεί να μαίνεται στη νευραλγική αυτή Εθνική Υπηρεσία. Είναι ένας πόλεμος που διαρκεί τουλάχιστον μία επταετία και που γεννά, βεβαίως, ερωτηματικά για το πώς οι συναρμόδιοι υπουργοί Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Δημόσιας Τάξης δεν έχει παρέμβει για να εκκαθαρίσουν μία όζουσα κατάσταση και να προστατεύσουν τη συγκεκριμένη Υπηρεσία με την εθνική αποστολή, από εσωτερικές συνωμοσίες, ίντριγκες για τις καρέκλες και συντροφικά μαχαιρώματα που κάθε άλλο παρά διευκολύνουν τη λειτουργία της.
Είναι δε ενδεικτικό της αδράνειας των πολιτικών προϊσταμένων της Υπηρεσίας ότι παρά την ομολογία του πρώην αμερικανού πρέσβη Τσαρλς Ρις «περί εκμετάλλευσης δυσαρεστημένων υπαλλήλων της ΕΥΠ, προσκείμενων στο ΠΑΣΟΚ, επιρρεπών σε διαρροές προς την αμερικανική πρεσβεία», όχι έρευνα δεν έχει διαταχθεί, αλλά όλοι «ποιούνται την νήσσαν», με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται…
Απλώς υπενθυμίζουμε ότι ακόμη και η τουρκική ηγεσία τόλμησε και διέταξε εισαγγελική έρευνα για τα δημοσιεύματα περί κατασκοπείας σε βάρος της Τουρκίας από τις γερμανικές μυστικές υπηρεσίες…

Κομματικός πόλεμος
Ο εσωτερικός πόλεμος, με την ανοχή των κατά καιρούς πολιτικών προϊσταμένων έχει έντονο κομματικό χαρακτήρα, καθώς η ισοπεδωτική πολιτική του ΠΑΣΟΚ σε πολλούς τομείς, δεν άφησε αλώβητη και την Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών. Ξεκίνησε λοιπόν, ο συνδικαλιστικός πόλεμος ως εσωκομματική διαμάχη μεταξύ εκπροσώπων του κόμματος, που κυβέρνησε περισσότερο από κάθε άλλο μέχρι σήμερα τη χώρα, του ΠΑΣΟΚ.
Ειδικότερα:
Μέχρι το 2009, οι δύο σύλλογοι εργαζομένων, βρισκόταν, επί 13 συναπτά έτη, κάτω από τη σκέπη της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Συλλόγων Εργαζομένων ΕΥΠ (ΠΟΣΕΥΠ), με πρόεδρο τον δραστήριο «εκσυγχρονιστή», Κ.Α. και ένα Διοικητικό Συμβούλιο, γενικός γραμματέας του οποίου ήταν ο στενός φίλος του πρώτου και άνθρωπος της απολύτου εμπιστοσύνης του, ο Θ.Σ.

«Πουλώντας» τους συναδέλφους
Πρόσωπο αμφιλεγόμενο, ο Θ.Σ., με εμπάθειες και προκαταλήψεις, με ελάχιστες τυπικές, αλλά και ουσιαστικές γνώσεις, χωρίς να έχει εργαστεί ποτέ από οποιοδήποτε πόστο και με μόνες περγαμηνές την κομματική του ταυτότητα και διαδρομή, αποφάσισε κάποια στιγμή, επί διοικήσεως της Υπηρεσίας από τον πρέσβη κ. Ι. Κοραντή, ότι είχε έρθει η ώρα του να παρουσιάσει μία νέα συνδικαλιστική πρόταση.

Έτσι, άρχισε να απομακρύνεται από τους παλαιούς του «συντρόφους», τους οποίους όμως συκοφαντούσε και κατηγορούσε υπογείως στο ΠΑΣΟΚ, προσπαθώντας να βρει ερείσματα.
Για το λόγο αυτό, σε αντιπαράθεση με τον Κ.Α., και όχι από πραγματική πεποίθηση, αποφάσισε τότε να συστρατευτεί με τους παπανδρεϊκούς του Κινήματος, γεγονός που τον βοήθησε αμέσως μετά την ανάληψη της διακυβέρνησης της χώρας από τον Γιώργο Παπανδρέου και της διοίκησης της ΕΥΠ από τον πρέσβη Κ. Μπίκα, να πραγματοποιήσει γρηγορότερα από ότι και ο ίδιος περίμενε, τους στόχους του.

Ακολούθησε μία ταραγμένη περίοδος, με αμφιλεγόμενες συμμαχίες, εκλογές και στημένες συνελεύσεις, με σκοπό να κατηγορηθεί ο πρώην συνδικαλιστής πρόεδρος Κ.Α. για διάφορες παρανομίες και παραλείψεις, ακόμα και για… κατασκοπεία(!) γεγονός που οδήγησε στη διαγραφή του από τα συνδικαλιστικά όργανα. Στο τέλος δε, τέθηκε σε αργία μέχρι να τελεσιδικήσουν οι υποθέσεις, που ένα σατανικό μυαλό είχε εφεύρει, στο όνομα της δήθεν κάθαρσης, προκειμένου να φύγουν από τη μέση κάποια πρόσωπα και να μπουν στη θέση τους κάποια άλλα, βολικότερα.

Από ΠΑΣΟΚοι , ΣΥΡΙΖΑίοι!
Την περίοδο αυτή «έπεφταν» βροχή και για ψύλλου πήδημα οι ΕΔΕ στην ΕΥΠ, με τους διοικητικούς υπαλλήλους να μην προλαβαίνουν να τις φέρνουν σε πέρας και να τις αφήνουν παρακαταθήκη στην επόμενη διοίκηση. Και ξεκίνησαν έτσι τα έργα και οι ημέρες του πράκτορα ΘΒ ή μάλλον ΘΣ στην ΕΥΠ, αλλά και τα βάσανα του τεχνοκράτη νέου διοικητή, Θ. Δραβίλλα, που δεν πίστευε στα μάτια του από αυτά που βρήκε σαν «προίκα» στην ΕΥΠ. Το χαρτομάνι, τις υποθέσεις, τις ΕΔΕ, τα δικαστήρια, το πλειοψηφούν και διχασμένο πασοκικό προσωπικό και μία ισχνή και «στη γωνία» δεξιά συνδικαλιστική εκπροσώπηση.
Όπως ήταν αναμενόμενο, και όπως έπραξαν οι περισσότεροι πράσινοι συνδικαλιστές με την ανάληψη της διακυβέρνησης της χώρας από τον Α. Σαμαρά και της ηγεσίας του κόμματός τους από τον Β. Βενιζέλο, ο ΘΣ και η ομάδα του αυτομόλησαν πάραυτα στο ΣΥΡΙΖΑ, «φιλώντας κατουρημένες ποδιές» προκειμένου να γίνουν δεκτοί από το γραφείο του Α. Τσίπρα, ενώ προσπάθησαν να οικειοποιηθούν ως αποκλειστικά δική τους την προσπάθεια Δραβίλλα να εξαιρεθεί –αρχικά- η ΕΥΠ από την επιβολή του ενιαίου μισθολογίου στο Δημόσιο.

Λίγο καιρό αργότερα, βγήκε στο φως μία περίεργη και σκοτεινή ιστορία, απόρροια για άλλη μία φορά του παλαιού ενδοπασοκικού συνδικαλιστικού πολέμου, αφού μετά από καταγγελία γνωστής συνδικαλίστριας, της Ε.Λ., στον ανακριτή Δ. Φούκα, αποκαλύφθηκε η ανάμειξη του ΘΣ και της φίλης του ΑΠ, στα τέλη του 2005, στη διαρροή άκρως απόρρητων εγγράφων της ΕΥΠ προς τον τότε Γραμματέα του Κινήματος Μ. Καρχιμάκη. Η έρευνα του ανακριτή συνεχίζεται, ενώ τόσο στον ΘΣ όσο και στην ΑΠ, επεβλήθησαν περιοριστικοί όροι και η απαγόρευση εξόδου από τη χώρα.

«Γλυκά μάτια» και προς τη ΝΔ
Τα περασμένα Χριστούγεννα ο ΘΣ μεγαλούργησε για άλλη μία φορά, αφού προσκάλεσε σε δείπνο, στο σπίτι της έτερης φίλης του στο Χαλάνδρι, τον Τάκη Μπαλτάκο και μία παρεούλα συνδικαλιστών και στελεχών της ΕΥΠ, επίσημα για να τους βοηθήσει, άκουσον-άκουσον, να μην στελεχωθεί η Υπηρεσία από ακροδεξιά στοιχεία και να προωθήσει προς έγκριση στην κυβέρνηση το νέο βαθμολόγιο – μισθολόγιο.
Ο ανεπίσημος στόχος της πρόσκλησης ήταν να φέρει σε δύσκολη θέση τη διοίκηση Δραβίλλα, η οποία ανθίσταται σθεναρά στο να αφήσει τους συνδικαλιστές να «συνδιοικήσουν», όπως ήταν μαθημένοι τόσα χρόνια, αλλά και να αποκτήσει ενδοκυβερνητικό σύμμαχο στο Γολγοθά του με τη Δικαιοσύνη και τον εισαγγελέα κ. Φούκα.

Ιταμή στάση
Στις τελευταίες συνδικαλιστικές εκλογές, ο ΘΣ, στα πλαίσια «περιοδείας» του στην Β.Ελλάδα, σε έλεγχο που του διενεργήθηκε από την Τροχαία Λάρισας για υπερβολική ταχύτητα, απευθύνθηκε προκλητικά, με ακατάλληλους χαρακτηρισμούς και αποκαλύπτοντας την ιδιότητά του: «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε;» στο όργανο της Τάξης, ενώ μετά την επιστροφή του στην Αθήνα, απαίτησε από υψηλά ιστάμενο στην Υπηρεσία, που λέγεται ότι παραδόξως τον υποστηρίζει, να του σβήσει την κλήση. Το δε βράδυ των συνδικαλιστικών εκλογών, μπήκε στον χώρο όπου φυλασσόταν η κάλπη, εκτοξεύοντας απειλές και ύβρεις σε όποιον έβρισκε μπροστά του.

Πολλά στελέχη της ΕΥΠ αναρωτιώνται πλέον μήπως έχει έρθει η ώρα ο κύριος αυτός, θλιβερό κατάλοιπο μιάς άλλης, μαύρης εποχής, ανεπάγγελτών, παλαιοκομματικών, να βρεθεί προ των ευθυνών του;
Οι σημερινές του δράσεις εξαντλούνται σε μία προσπάθεια εξέγερσης του προσωπικού και εκφοβισμού του, ενάντια στην αξιολόγηση με το ενδεχόμενο πιθανής διασύνδεσής της με απολύσεις. Πρόκειται βεβαίως για ένα σενάριο επιστημονικής φαντασίας για μία υπηρεσία σαν την ΕΥΠ.

Ερωτήματα
Για πόσο ακόμα θα τον ανέχεται και δεν θα τον αφήνει ατιμώρητο η διοίκηση Δραβίλλα;
Δεν θα έπρεπε μετά και την δίωξη Φούκα και μέχρι να ολοκληρωθεί η όλη διαδικασία, να εκπέσει του αξιώματος του Προέδρου της Ομοσπονδίας των Εργαζομένων;
Οι κ.κ. υπουργοί Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Δημόσιας Τάξης, δεν θα έπρεπε να τον έχουν θέσει αμέσως σε αργία, όπως θα έκαναν με οποιοδήποτε άλλο υπάλληλο, που θα κατηγορείτο για τέτοιου είδους διαρροές;
Πού ακούστηκαν περιοριστικοί όροι σε υπαλλήλους υπηρεσιών ασφάλειας και να είναι ακόμη στη θέση τους;
Ο ίδιος διατείνεται, βεβαίως, προκλητικά ότι «πρόκειται για συνωμοσία και για να μην τον έχουν «ακουμπήσει» μέχρι τώρα, όλες οι κατηγορίες θα καταπέσουν σύντομα».

Πηγή εφημ. “Κυριακάτικη KontraNews”


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου