Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

29 Ιαν 2017


Ένα πρώτο συμπέρασμα από τις διαδηλώσεις και άλλες ποικιλόμορφες αντιδράσεις κατά του νέου προέδρου των ΗΠΑ Ν.Τράμπ είναι ότι η Ν.Τ.Π. έχει ήδη δημιουργήσει τους “πιστούς” της σε όλες τις χώρες, κυρίως του δυτικού κόσμου, που επηρέαζε.
Δούλεψε με πολύ αποτελεσματικούς τρόπους από τότε που ο G. Bush πρόφερε αυτή τη νέα έννοια: Νέα Τάξη Πραγμάτων -πιο αθόρυβα δούλευε ήδη από την απαρχή του νεοφιλευθερισμού. Και φαίνεται ότι παγίωσε σε ενιαίο σώμα τους απανταχού της γης πιστούς της. Θα πρέπει να μελετήσουμε πολύ προσεκτικά ποιοι την απαρτίζουν, σε ποιες τάξεις (όχι με την έννοια της οικονομικής τάξης) ανθρώπων απευθύνθηκε και σε ποιες πέτυχε να εγκολπωθούν τα σαθρά της μηνύματα. Δημιούργησε μεθοδικά τις ρίζες και τα ριζίδιά της, τον ετοιμοπόλεμο στρατό της, όπως φάνηκε καθαρά από τις διαδηλώσεις κατά του Τραμπ.

Το “τέρας” αυτό δε νικιέται, αν δεν το γνωρίσουμε καλά. Δεν αρκεί ένας άνθρωπος, ο Τραμπ, για να το νικήσει (αν πράγματι θελήσει να το νικήσει, αλλά μέχρι τώρα τα σημάδια είναι θετικά) γιατί έχει ήδη γίνει πανίσχυρο. Κι αν, ο μη γένοιτο, βγάλουν από τη μέση τον Τραμπ, μόνο μια αφυπνισμένη ανθρωπότητα μπορεί να ανακόψει το δρόμο που έχει χαράξει αυτό το “θηρίο” εναντίον της.

Φυσικά αυτό είναι θέμα μιας τεράστιας κοινωνιολογικής έρευνας, ώστε να βρεθούν οι ποσοστώσεις και όλα τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του αρνητικού αυτού κοινωνικού φαινομένου που έχει συμπαρασύρει σχεδόν όλη την ανθρωπότητα στη δίνη του. Εδώ μόνον ακροθιγώς μπορούμε να προσεγγίσουμε το θέμα.

Οι κοινωνικές πληθυσμιακές ομάδες που αποτελούν τον κορμό, αλλά και τις ρίζες και ριζίδια της Νέας Τάξης, μπορούν να αναλυθούν κατ' αρχήν σε δύο μεγάλες κατηγορίες. Πρώτον σε αυτούς που απαρτίζουν ή ωφελούνται από τη νέα αυτή “τάξη”. Δεύτερον σε αυτούς που έχουν επηρεαστεί βαθιά από την προπαγάνδα της.

Η κορυφή της πυραμίδας φαντάζομαι ότι είναι (διότι αυτή είναι αφανής, δεν εκδηλώνεται ανοιχτά) μια ολιγομελής ομάδα ανθρώπων, που αποτελεί έναν κεντρικό πυρήνα, γύρω από τον οποίο αναπτύσσεται ένα σύστημα ομόκεντρων κύκλων, επίσης πυρηνοειδούς φύσεως: τα “αφεντικά” των πολυεθνικών, οι κάτοχοι του ιλιγγιώδους χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, οι τραπεζίτες, οι “εξέχοντες πολιτικοί” οι προσδεδεμένοι στους στόχους όλων των προηγούμενων, στην ουσία αχυρένια, αναλώσιμα πιόνια τους.

Ανοίγοντας περισσότερο τους ομόκεντρους αυτούς κύκλους γύρω από το “αόρατο κέντρο” θα βρούμε υψηλοθεσίτες executives των πολυεθνικών, χρηματιστές και διαχειριστές των μεγάλων επενδυτικών κεφαλαίων, “golden boys” των μεγάλων Τραπεζών, πληθώρα κρατικών και δικαστικών λειτουργών σε κάθε Κράτος που η “τάξη” έχει απλώσει τα πλοκάμια της.

Βρίσκουμε ε επιστήμονες σε θέσεις ερευνητικές/διδακτικές που χρηματοδοτούνται από τα παντοειδή κεφάλαια της Ν.Τ.Π. είτε για εξελικτικές έρευνες είτε για την αισχρά προπαγανδιστική θεμελίωσή της σε δήθεν “προοδευτικές” και ορθολογικές κοινωνικο-φιλοσοφικές και οικονομικο-πολιτικές θέσεις. Κατ' εξοχήν δε για τη θεμελίωσή της στα εκπαιδευτικά συστήματα, ξεθεμελιώνοντας τα “άγια και ιερά” των λαών εξ απαλών ονύχων.

Επίσης συναντάμε την ομάδα που “τετραγωνίζει όλους τους κύκλους”, τους media-κράτες, όλους αυτούς που παίρνουν επάνω τους το “καθήκον” να μεταφέρουν στην παγκόσμια κοινή γνώμη την “their master's voice”, τη φωνή των αφεντικών τους. Φωνή που είναι προ-διαμορφωμένη ως προς τις κύριες γραμμές και την ορολογία της στα πλέον σύγχρονα think-tank επιστημονικής επικοινωνίας (εννόει χειραγώγησης), που αποτελούν συγκοινωνούντα δοχεία με τον επιστημονικό και ιστορικο-φιλοσοφικό “όμιλο”, τον ενσωματωμένο στη ΝΤΠ.

Ακόμη διακρίνουμε έναν ευρύτατο κύκλο ανθρώπων που επίσης ωφελούνται από τη Νέα Τάξη. Είναι η πλέμπα της, τα ριζίδιά της που αποτελούν και τη μεγάλη μάζα της. Είναι οι άνθρωποι των διαφόρων ΜΚΟ, που χρηματοδοτούνται από εκατομμυριούχους της τάξης αυτής -και όχι μόνον-, με κοινό στόχο την διάβρωση εκ των έσω των κοινωνιών στις οποίες δρουν.

Οι διαβρωτικές αυτές ΜΚΟ σταθερά υποστηρίζουν, αλλά πάντα προσχηματικά, “αρχές και αξίες” που φαίνονται υψηλές, αλλά έρχονται σε αντίφαση με το “κοινό αίσθημα” και το κοινό συμφέρον των λαών και τις ριζωμένες αληθινές αξίες τους. (Όπως ακριβώς συμβαίνει με τις ΜΚΟ που υποστηρίζουν τους εδώ λαθρομετανάστες, καλυμμένους κάτω από προσφυγικό μανδύα, δήθεν για “ανθρωπιστικούς” λόγους).

Και τα ριζίδια απλώνονται και απλώνονται και κατατρώνε τα θεμέλια των κοινωνιών. Ομοφυλόφιλοι που ξαφνικά διαλαλούν την περηφάνια τους στο κοινωνικό σύνολο γι' αυτό που είναι, καλώντας κι άλλα νιάτα στην εκφυλιστική ιδιορρυθμία τους. Άνθρωποι με κάθε είδους αχαλίνωτα πάθη, που σχεδόν η ΝΤ τα νομιμοποιεί ή και προωθεί. Είδαμε ακόμα και εκδηλωμένους σατανολάτρες στις διαδηλώσεις κατά του Τραμπ.

Ναρκομανείς, που αποτελούν το μεγάλο θύμα της ΝΤΠ, αλλά και θύτες της ψυχικής υγείας και της αξιοπρέπειας των κοινωνιών μέσα στις οποίες ζουν. Η ΝΤ κερδίζει τεράστια ποσά , αλλά και εξουθενώνει ένα σημαντικό μέρος του ανθού των λαών, ίσως το πιο ατίθασο, που σίγουρα διέθετε τα φόντα να αντιταχθεί σε αυτήν.

Καλλιτέχνες τύπου “Μαντόνα”, που η σατανικότητα της “τάξης” κυλάει στο αίμα τους, προβάλλονται ευρύτατα, (ακόμα και ως νεολαιίστικα πρότυπα) και κερδίζουν άφθονα χρήματα. Άλλοι πιο “ήπιοι” καλλιτέχνες, όπως ο Κλούνεϋ, ίσως νομίζουν ότι δεν θα είναι “in”, αν δεν υπερασπίζονται τις ψευτοαξίες της ΝΤΠ. Αν δεν έχουν κρυφές βλέψεις να γίνουν γερουσιαστές ή πρόεδροι των ΗΠΑ (αλά Ρήγκαν), μάλλον πρόκειται περί ψυχονοητικά ελλιπών ανθρώπων.

Άφησα για το τέλος τους μουσουλμανικούς πληθυσμούς, την πιο επιθετική θρησκευτικο-πολιτικά (“πολιτισμικά”!) ανθρώπινη ομάδα. Από τότε (1993) που ο Samuel Huntington αυθόρμητα ή μάλλον υποβολιμαία ανακοίνωσε στην ανθρωπότητα τα συμπεράσματά του περί της “σύγκρουσης των πολιτισμών”, εξυψώνοντας τον ισλαμικό “πολιτισμό” σε θέση αντι-πολεμιστή του δυτικού πολιτισμού, οι πληθυσμοί αυτοί πήραν φωτιά -ασφαλώς και για άλλες αιτίες. Για πόλεμο πολιτισμών μιλήσατε; γιατί να μην τον έχετε; Και όρμησαν να καταλάβουν “πολιτισμικά” τις δυτικές κοινωνίες με ψυχολογική και τρομοκρατική βία ή με την υπερροή προς τη Δύση και την οσονούπω πληθυσμιακή τους επικράτηση (ειδικά στην Ελλάδα), αν δεν αλλάξει κάτι.

Η δεύτερη κατηγορία που αναφέρθηκε στην αρχή, αυτών που επηρεάστηκαν από την απόλυτα επιστημονική προπαγάνδα της ΝΤ, έχει δύο υποδιαιρέσεις. Την πρώτη αποτελούν άνθρωποι που δεν έχουν καμία ικανότητα να διακρίνουν τον πραγματικό ανθρωπισμό από αυτόν που φοράει προβιά ανθρωπισμού και μέσα του κρύβει ένα αποτρόπαιο, απάνθρωπο τέρας.

Σε αυτούς ανήκουν πλέον άλλων και εκείνοι οι αριστεροί που από “ανθρωπισμό” τον οποίο ψυχαναγκαστικά αποδέχονται -διαφορετικά θα πάνε κόντρα στις βαθιά μέσα τους ριζωμένες δογματικές θέσεις της ιδεολογίας τους, κάτι που δεν είναι ελεύθεροι εσωτερικά να το πράξουν, εξ' ου και ο ψυχαναγκασμός. Όλοι αυτοί υπηρετούν ζηλωτικά ολόκληρη την ατζέντα της ΝΤΠ.

Όσων αριστερών ο “ανθρωπισμός” αποβλέπει στους πακτωλούς χρημάτων των σχετικών ΜΚΟ, αποτελούν ξεχωριστή περίπτωση. Αν δε ρίξουμε τη ματιά μας στους μαϊμουδο-αριστερούς του Σύριζα, θα διαπιστώσουμε ότι αυτοί υπηρετούν και τον ψευτο-ανθρωπισμό της Νέας Τάξης και την “απάνθρωπη απανθρωπιά” της. Δύο σε ένα ο Σύριζα, γι' αυτό και τρελαίνει όσους ακόμα έχουν απομείνει να τον πιστεύουν με την παρανοϊκή διγλωσσία του.

Σε αυτήν την δεύτερη κατηγορία ανήκουν επίσης οι διάφοροι γνήσιοι περιβαλλοντιστές που νομίζουν ότι μπορούν να πείσουν τη ΝΤΠ να ελέγξει τις επιπτώσεις στο περιβάλλον της αλόγιστης χρήσης του από το μεγάλο παγκοσμιοποιημένο κεφάλαιο, επειδή αυτό είναι ενιαίο. Ανήκουν διάφορα “ρηχά” κινήματα, οι ντε και καλά φεμινίστριες (εδώ οι γυναίκες κοντεύουν να υπερακοντίσουν τους άνδρες, μετασχηματίζοντας την ψυχή τους σε “σληροτράχηλη” ανδρική, οι φεμινίστριες το βιολί τους), οι αντισεξίστριες και πολλά άλλα τέτοια “φρούτα εποχής”, της εποχής που μεσουράνησε η ΝΤΠ -και ελπίζω να αρχίσει να δύει, κυρίως με την αφύπνιση και τη δράση όλων μας.

Ωστόσο, η δεύτερη υποδιαίρεση της δεύτερης κατηγορίας είναι πολύ αξιοπρόσεκτη. Την αποτελούν οι άνθρωποι που έχουν χειραγωγηθεί από τους media-κράτες και τα αφεντικά τους να σκέφτονται με έναν ορισμένο τρόπο και μέσα τους είναι μαλλιά-κουβάρια οι ψευτο-αξίες της ΝΤΠ με τις αληθινές αξίες του ήθους, του πολιτισμού, της ζωής.

Ναι, στ' αλήθεια, πιστεύουν ότι ακολουθώντας τα κελεύσματα της ΝΤΠ γίνονται “προοδευτικοί”: αντι-ομοφοβικοί, αντι-σεξιστές, αντι-ξενοφοβικοί, αντι-ρατσιστές, αντι-φασίστες και δε συμμαζεύεται, εθελοτυφλώντας στο ότι έτσι ενσωματώνονται στον μεγαλύτερο φασισμό που έχει γεννηθεί στους αιώνες, τον φασισμό της ΝΤΠ. Το φαινόμενο αυτό, το πώς έφτασαν δηλαδή να χειραγωγηθούν τόσο μεγάλα πλήθη ανθρώπων τόσο αποτελεσματικά, αποτελεί ιδιαίτερο θέμα μεγάλης ανάλυσης, που δεν μπορεί να ενταχθεί στο παρόν άρθρο.*

Έρχεται, λοιπόν, κάποια στιγμή κάποιος από το πουθενά, ο Τραμπ, και ανατρέπει όλη την ατζέντα της ΝΤΠ. Φυσικά ως πρόεδρος των ΗΠΑ έχει πρωταρχικό του καθήκον να υπερασπίσει τα συμφέροντα ολόκληρου του λαού του (και αυτό κάνει τη διαφορά στον Τραμπ, το “ολόκληρου”). Δε φαίνεται όμως μέχρι ώρας να το επιχειρεί μέσα από την ατζέντα της παγκοσμιοποίησης, αλλά κόντρα σε αυτήν. Και το δηλώνει καθαρά και συνεχώς, ακόμα και στην ορκωμοσία του. Παρατηρούσα τον Ομπάμα καθώς άκουγε το λόγο του Τραμπ. Ήταν πελιδνός, σαν να είχε δεχτεί θανάσιμο χτύπημα... αυτός και ό,τι εκπροσωπούσε.

Φρικίασε η ΝΤΠ και εξαπέλυσε τα δουλικά της, κορμούς, ρίζες και ριζίδια να πολεμήσουν κατά του νέου “πλανητάρχη”. Τι θα κάνει ο Τραμπ; Δε φαίνεται άνθρωπος που υποχωρεί εύκολα. Επίσης φαίνεται αποφασιστικός και έξυπνος. Όμως, όση δύναμη χαρακτήρος έχει και όση δύναμη του δίνει η θέση του, θα είναι άραγε αρκετά να υπερνικήσουν τις δυνάμεις που τον αντιμάχονται και τον μισούν έως θανάτου; τα μεγάλα πλανητικά συμφέροντα και το στρατό που μεθοδικά “έπλασαν” αυτά τα χρόνια;

Ο πόλεμος προβλέπεται πολύ σκληρός. Μία μόνον οδό διαφυγής και νίκης έχει ο Τραμπ: τον ίδιο τον αμερικανικό λαό, τον μέσο αμερικανό πολίτη, αυτόν που του φόρτωσαν όλα τα βάρη ταυτόχρονα με την βαθμιαία επαγγελματική του εξαφάνιση (όπως και εδώ ) και τον έχουν εγκαταλείψει στη μοίρα του. Τους είναι και άχρηστος και βάρος!

Αν “διαφυλάξει” τη ζωή του ο πρόεδρος Τραμπ έχω τη βεβαιότητα ότι θα τον δούμε να καταγγέλλει προς τον λαό τον πόλεμο που του γίνεται και μία προς μία όλες τις φάσεις του. Τι θέλει να κάνει, ποιοι τον μάχονται και γιατί, ποια συμφέροντα υπηρετούν, (εξ' άλλου αυτό θα το αποκαλύπτει η ίδια πολιτική του), ώστε να κρατήσει κοντά του και υποστηρικτή του τον χειμαζόμενο αμερικανό.

Καιροί ρευστοί, σίγουρα θα κυοφορήσουν κάτι νέο. Όμως η παγκοσμιοποιητική δομή, που σαν ιστός μαύρης αράχνης έχει τυλίξει τη Γη, δε θα παραδώσει εύκολα τα όπλα. Θα συνεχίσει να εργάζεται από όλες τις θέσεις και τους μηχανισμούς που κατέχει για τον ανομολόγητο στόχο της: την παγκόσμια δικτατορία και την ψυχική υποδούλωση των ανθρώπων στις αρνητικές/σκοτεινές δυνάμεις του Σύμπαντος και τους εδώ “άρχοντές” τους.

Γι' αυτό ακριβώς, παραδείγματος χάριν, στην Ελλάδα ο κ. Λιάκος θα εξακολουθήσει να ξηλώνει την εθνική συνείδηση των ελληνόπαιδων, ο κ. Αναστασιάδης να πουλάει την Κύπρο στα νεοταξίτικα αφεντικά του, μερικές “κεφαλές” της Ορθοδοξίας να επιβάλουν με βίαιες ή πλάγιες μεθόδους τις νεοταξίτικες κακοδοξίες τους στους ορθοτομούντες τον Θείο Λόγο, το ΝΑΤΟ θα συνεχίζει να κυκλώνει τη Ρωσία...

Γι αυτό ακριβώς ο υπουργός οικονομικών της Ελλάδος θα μας φοβίζει (και σήμερα, 29.1.17) ότι θα διαλύσουμε την Ε.Ε. αν φύγουμε από αυτόν τον ληστρικό και ετοιμόρροπο “μηχανισμό συμφερόντων”. Είπε ακόμη ότι ποτέ στην Ιστορία, ούτε στην οικονομική θεωρία, τα Κράτη δεν είχαν πλήρη οικονομική ελευθερία! Μία απάντηση: πριν την ΝΤΠ είχαν πλήρη οικονομική ελευθερία(!) να επιλέγουν αυτά τα ίδια τις αλληλεξαρτήσεις και τους οικονομικούς αλληλο-δεσμούς τους με τα άλλα Κράτη -αντιπαγκοσμιοποιητικές, διμερείς ελεύθερες σχέσεις, στις οποίες επανέρχεται ο Πρόεδρος Τραμπ! Δεν άκουσε ποτέ κάτι τέτοιο ο κ. Παπαδημητρίου;)

Κάθε εποχή που φεύγει δεν παραχωρεί εύκολα τη σκυτάλη σε αυτήν που έρχεται, ειδικά όταν πρόκειται για τον τελικό αγώνα της ανθρωπότητας. Ναι το πιστεύω βαθιά, έχει αρχίσει η τελική μάχη του Φωτός προς το απόλυτο σκοτάδι σε αυτόν εδώ τον πλανήτη. Και σίγουρα θα κρατήσει αρκετά χρόνια, ίσως μερικές δεκαετίες.

Αν θέλουμε να νικήσει το Φως, δηλαδή η Ελευθερία, η Ειρήνη, η κοινωνική και νομική Δικαιοσύνη, η αστείρευτη Δημιουργικότητα των ανθρώπων, η υψηλή και εμπνευσμένη Τέχνη και όλα τα υπόλοιπα που θεωρούμε -και είναι- Φως, τότε αμέριστη φροντίδα μας είναι να φέρουμε πρώτα μέσα μας φως: αυτογνωσίας, ειρήνης, αγάπης.

Και η δεύτερη εξ' ίσου σημαντική μέριμνά μας, να αντισταθούμε με όλες μας τις δυνάμεις στη ΝΤΠ μέχρι να λιώσουν και τα τελευταία “κουρέλια” της. Να αποκαλύπτουμε τα ονόματα και τα έργα των μελών της, να διασαφηνίζουμε την ορολογία που χρησιμοποιεί και γιατί, να ανατρέπουμε την προπαγάνδα της και πάνω απ' όλα να ξεριζώνουμε από τις κοινωνίες μας τις ρίζες και τα ριζίδιά της, που πλέον αποκαλύπτονται σε όλη τους τη γύμνια όλο και πιο πολύ. Κυρίως δε τα πολιτικά και δημοσιογραφικά -αυτά κάνουν εξ' ίσου μεγάλο κακό με τα πρώτα, σαν τα φυτοπαράσιτα, διαπλεκόμενα αναρριχώνται, αμφότερα.

Και αυτό ισχύει κατ' εξοχήν για την ευλογημένη αυτήν πατρίδα, την Ελλάδα, που η ΝΤΠ την πήγαινε (και για όλους τους παραπάνω λόγους την πάει ακόμα) προς τον οριστικό της θάνατο. Όμως η Ελλάδα (οι αληθινοί Έλληνες που ευελπιστώ πως είναι η πλειοψηφία της- το έδειξε εξ' άλλου εκείνο το αλησμόνητο 62%), αν διαλέξει να δώσει τον αγώνα με τη μεριά του Φωτός, όχι μόνο θα ζήσει, αλλά, όπως πάντα, θα γίνει ο κυμματοθραύστης της βαρβαρότητας, η εμπροσθοφυλακή νίκης των δυνάμεων της Θείας, ή αν το προτιμάτε της Κοσμικής (και όχι της “Νέας”) Τάξης.

* Αν θέλετε να εμβαθύνετε λίγο περισσότερο στο θέμα αυτό, σας παραπέμπω στο δοκίμιο “Να “σπάσουμε” όλους τους κωδικούς χειραγώγησης που εφαρμόζει στους λαούς η Νέα Παγκόσμια Τάξη” , που είχα την τιμή να αναρτηθεί και σε αυτόν εδώ τον ιστότοπο.

Κατερίνα Χατζηθεοδώρου


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Στέλιου Παπαθεμελή

Σε μία από τις ενημερωτικές συνεδριάσεις στο υπουργείο Άμυνας της αρμόδιας Κοινοβουλευτικής Επιτροπής, ο γράφων, μέλος αυτής της Επιτροπής, ενίστατο στην εκφρασθείσα πρόθεση του τότε ΥΕθΑ να μειώσει περαιτέρω την ήδη μειωμένη στρατιωτική θητεία. Υπενθύμιζε ότι στρατεύονταν ακόμη τα παιδιά των 150.000 ετησίων γεννήσεων, αλλά σε λίγο θα κατρακυλούσαμε στις 130-120.000 κλπ. Σήμερα φθάσαμε τις 91.847! Πρόσθετα ότι στους νέους αριθμούς προσμετρώνται ήδη περίπου 10.000 γεννήσεις παιδιών αλλοδαπών. Εμβρόντητη τότε η ομήγυρη άκουσε τον υπουργό να… αποστομώνει τον ενιστάμενο με το βαρύγδουπο αντεπιχείρημα «θα στρατεύονται και τα αλβανάκια, τι σας πειράζει αυτό;».
Ε, λοιπόν, πριν αλέκτορα φωνήσαι, στρατεύτηκαν ήδη και τα αλβανάκια. Και ορκίστηκαν να υπερασπιστούν την τιμή και τα σύνορα της Ελλάδος. Και το έπραξαν είδαμε πώς!

Το περιστατικό στο Κέντρο Νεοσυλλέκτων Μεσολογγίου δεν είναι τυχαίο, ούτε θα παραμείνει μοναδικό. Όσοι παρακολουθούν τον ασίγαστο ανθελληνισμό του Ράμα και την διαρκή υποδαύλιση δράσεων υπονομευτικών της σταθερότητας της περιοχής μας, καθώς και την απόλυτη εξάρτησή του από τον Ερντογάν να προετοιμαστούν για τα χειρότερα. Εκτός εάν αντιδράσουμε αμεσότατα και αποτελεσματικά.

Αργούμε επικινδύνως να συνειδητοποιήσουμε τα τεχνάσματα του αλβανικού αλυτρωτισμού, να εντοπίσουμε τα εντός Ελλάδος πλοκάμια του και υποτιμούμε τον αδίστακτο ρόλο του εξ Αγκύρας προστάτη και καθοδηγητή του.

Τα σχέδια περί Μεγάλης (ή Φυσικής) Αλβανίας στρέφονται ευθέως κατά της εθνικής μας υποστάσεως. Και η ματαίωσή τους πρέπει παντί σθένει να επιτευχθεί. Άλλωστε η νυν τουλάχιστον ηγεσία της λειτουργεί ως τυφλός εκτελεστής του τουρκικού επεκτατισμού στα βορειοδυτικά μας.

Οι ελληνοποιήσεις είναι ένα κεφάλαιο που χειριστήκαμε χωρίς την επιβαλλόμενη σοβαρότητα και βρίσκουμε τις συνέπειές του ήδη μπροστά μας.

Οι ιεροφάντες του υπαρκτού εκσυγχρονισμού και οι τούτοις όμοιοι συντηρητικοί που τους διεδέχθησαν επιχειρηματολογούσαν κακοποιώντας τη γνωστή ρήση του Ισοκράτη. Οι επιπόλαιες ελληνοποιήσεις δεν πρόκειται εξ άλλου να λύσουν το οξύτατο δημογραφικό πρόβλημα της χώρας. Αυτό οφείλουν και υποχρεούνται να το λύσουν οι Έλληνες και οι Ελληνίδες με τις γεννήσεις. Δύο τουλάχιστον παιδιά ανά ζεύγος.

Η Ελλάδα προσκτά δύναμη ως επίκεντρο - άξονας συνοχής του απανταχού της γης οικουμενικού Ελληνισμού. Η ελληνικότητα ως τρόπος του βίου και πρόταση πολιτισμού είναι αυτή που πρέπει να ενιαιοποιήσει τον εντός και εκτός ελλαδικών συνόρων Ελληνισμό.

Όπως εύστοχα επεσήμανε πρόσφατα ο Χρήστος Γιανναράς («Καθημερινή»22.1.17) «καθένας που γεννήθηκε Έλληνας (με μητρική γλώσσα και συνείδηση ελληνική) οπουδήποτε της γης να αναγνωριστεί αυτοδικαίως ενεργός πολίτης [της Ελλάδος] απαράλλακτα όπως κάθε Εβραίος το θρήσκευμα μπορεί να είναι πολίτης του κράτους του Ισραήλ».

Τα παπαγαλάκια της σφοδρά δοκιμαζομένης παγκοσμιοκρατίας παραδέχονται τα χάλια του συστήματος που υπερασπίζονται (εργοστάσια που κλείνουν, πολυεθνικές που δεν πληρώνουν φόρους, ο Μπάφετ αποκάλυψε ότι πληρώνει τον ίδιο φόρο με τον τελευταίο υπάλληλό του!) εξακολουθούν παρά ταύτα να υπεραμύνονται των αφεντικών τους. Κατά τους συστημικούς κονδυλοφόρους η ύπαρξη του Brexit και οΤραμπ εκμεταλλεύτηκαν την δικαιολογημένη αγανάκτηση του κόσμου επιρρίπτοντας τις ευθύνες στις απάτριδες ελίτ [μα είναι ευπατρίδες οι ελίτ;] που σύμφωνα με το δήθεν εθνολαϊκιστικό αφήγημα – θέλουν ανοικτά σύνορα ώστε να εξάγουν κεφάλαια και να εισάγουν φθηνή εργασία από αναπτυσσόμενες χώρες…

Ερώτηση κρίσεως: Αν όμως η αγανάκτηση είναι δικαιολογημένη, όπως παραδέχονται τα παπαγαλάκια, τότε γιατί το αφήγημά της είναι τάχα εθνολαϊκιστικό;

Οι ως τώρα κυρίαρχες δυνάμεις της αδράνειας φοβούνται και αντιμάχονται τις αλλαγές. Η Caroline Galacteros, διευθύντρια του Γραφείου Στρατηγικών Μελετών Planeting (le Figaro politique/12.1.17, τα αποσπάσματα σε μετάφραση Ε. Νιάνιου), αποκαλύπτει το ναρκοπέδιο που έστησαν μετά τη νίκη Τραμπ για να τον εμποδίσουν «να ενοχλήσει κολοσσιαία κέντρα εξουσίας και συμφερόντων τα οποία απειλούνται από τον πραγματισμό του».

Η Galacteros πιστεύει ότι ο Τραμπ θα αναδιατάξει θετικά την αμερικανική εξωτερική πολιτική και άμυνα (από την πέννα της και στου Θεού τ΄ αυτί…).

Η αναλύτρια ασχολείται με τα χάλια της Γαλλίας – με τα ελλαδικά δεν καταπιάστηκε, αλλά λόγω συγγενείας ιστορικής και νομικής αιτίας αμφότεροι κινούμαστε «σε πλήρη ταυτοτική και πολιτική ταλάντωση». Το «δια ταύτα» της αρθρογράφου είναι αφυπνιστικό και για μας: «Μόνο το αποφασιστικό θάρρος μιας σφαιρικής στρατηγικής μεταρρύθμισης προς κάθε κατεύθυνση, επώδυνης αλλά ζωτικής, θα μας βγάλει από αυτές τις κινούμενες άμμους. Τελικά, ένα όραμα. Η ισχύς και η επιρροή τρέφονται από τη συνοχή, την εξουσία, την κυριαρχία και την ακεραιότητα: σίγουρα αυτή των συνόρων αλλά και αυτή της απόφασης».

Μπορεί ο Τραμπ να ενοχλεί Αμερικανούς και Ευρωπαίους (της γερμανικής Ευρώπης) για λόγους αισθητικής και διαφορετικής προσέγγισης των πραγματικοτήτων της ζωής, αλλά αν καταφέρει να αντισταθμίσει την αλόγιστη υπεροψία και την εκχειλίζουσα πολιτική ορθότητα των αμερικανικών και των ευρωπαϊκών ελίτ, η συνεισφορά του θα είναι σημαντική. «Αρχή άνδρα δείκνυσι», όπως αποφαινόταν ο ημέτερος Βίας ο Πριηνεύς. Αν δεν καταφέρει έστω τα ολίγιστα, αλλά ουσιωδέστατα που προσδοκούν οι ταλαίπωροι του πλανήτη θα είναι η εσχάτη πλάνη χείρων της πρώτης. Απευκταίον!

* Ο Στέλιος Παπαθεμελής είναι Πρόεδρος της Δημοκρατικής Αναγέννησης
Ηλεκτ. ταχ.: stelios@papathemelis.gr, danagennisi.press@gmail.com



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Για τα αιτήματα ασύλου των 40 τούρκων στρατιωτικών

Οι γερμανικές αρχές θα πρέπει να απορρίψουν τα αιτήματα ασύλου των 40 τούρκων στρατιωτικών, για τους οποίους η Αγκυρα προβάλλει την κατηγορία ότι συμμετείχαν στο αποτυχημένο πραξικόπημα του Ιουλίου. Αυτό ζήτησε σήμερα ο υπουργός Αμυνας της Τουρκίας Φικρί Ισίκ, προειδοποιώντας το Βερολίνο ότι στην αντίθετη περίπτωση οι σχέσεις ανάμεσα στη Γερμανία και την Τουρκία θα επιδεινωθούν, μετέδωσε το πρακτορείο ειδήσεων Anadolu.

Όπως μετέδωσαν τα γερμανικά μέσα ενημέρωσης, περί τους 40 υψηλόβαθμοι τούρκοι στρατιωτικοί που έχουν υπηρετήσει στις εγκαταστάσεις του ΝΑΤΟ στη Γερμανία κατέθεσαν αιτήσεις ασύλου. Το υπουργείο Εσωτερικών της Γερμανίας επιβεβαίωσε την πληροφορία, αλλά δεν έδωσε συγκεκριμένο αριθμό.

«Η προσδοκία μας από τη Γερμανία είναι ότι οι αιτήσεις δεν θα γίνουν ποτέ αποδεκτές», δήλωσε ο Ισίκ, σύμφωνα με το Anadolu.

Ο τούρκος υπουργός Αμυνας θα εγείρει το θέμα προς τον γερμανό ομόλογό του κατά την διάσκεψη του ΝΑΤΟ τον επόμενο μήνα.

Ο Ισίκ δήλωσε ότι οι τούρκοι στρατιωτικοί κατέθεσαν αιτήσεις ασύλου μετά την αποστράτευσή τους έπειτα από το αποτυχημένο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου.

Περισσότεροι από 100.000 αποπέμφθηκαν από τις τάξεις της αστυνομίας, του στρατού, των δημοσίων υπηρεσιών, αλλά και από τον ιδιωτικό τομέα, με την κατηγορία ότι υποστηρίζουν τον ιμάμη Φετουλάχ Γκιουλέν, τον οποίο η Άγκυρα κατηγορεί ως υποκινητή της απόπειρας πραξικοπήματος, κατά τα εκτεταμένα προγκρόμ που ακολούθησαν.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Με ποινή φυλάκισης 60 ημερών τιμωρήθηκαν οι επτά νεοσύλλεκτοι φαντάροι που φωτογραφήθηκαν στο Κέντρο Εκπαίδευσης Μεσολογγίου να σχηματίζουν τον αλβανικό αετό.

Συγκεκριμένα, ο αρχηγός ΓΕΣ, αντιστράτηγος Αλκιβιάδης Στεφανής, μετά την ολοκλήρωση της ΕΔΕ, αποφάσισε να επιβάλει ποινή φυλάκισης 50 ημερών σε καθέναν από τους επτά αλβανικής καταγωγής οπλίτες. Με βάση τον στρατιωτικό κανονισμό ΣΚ 20-1, η ανώτατη ποινή που μπορούσε να επιβληθεί στους επτά νεοσύλλεκτους από το Γενικό Επιτελείο Στρατού είναι οι πενήντα ημέρες φυλάκισης.

Στη συνέχεια παρενέβη ο υπουργός Εθνικής Αμυνας Πάνος Καμμένος και επαύξησε τις ποινές στις 60 ημέρες, όπως έχει δικαίωμα από τον νόμο. Πρακτικά, όπως αναφέρουν στρατιωτικές πηγές, αυτό σημαίνει ότι οι επτά νεοσύλλεκτοι θα υπηρετήσουν επιπλέον θητεία κατά 40 ημέρες. Η διερεύνηση της υπόθεσης συνεχίζεται από στρατιωτικό εισαγγελέα.

Η ανακοίνωση που εκδόθηκε από το Γενικό Επιτελείο Στρατού:
«O αρχηγός ΓΕΣ αντιστράτηγος Αλκιβιάδης Στεφανής, λαμβάνοντας υπόψη το πόρισμα της ΕΔΕ που διενεργήθηκε αναφορικά με την εμφάνιση φωτογραφίας σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης και ιστοσελίδες, που εμφανίζει Στρατιώτες να σχηματίζουν με τα χέρια τους χαρακτηριστική απεικόνιση της Αλβανικής σημαίας, επέβαλλε σε αυτούς πειθαρχικές ποινές, εξαντλώντας την πειθαρχική του δικαιοδοσία. Η απόφαση αυτή του Αρχηγού ΓΕΣ, έχει ήδη υποβληθεί στο ΓΕΕΘΑ και στο ΥΠΕΘΑ, όπου ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας κ. Πάνος Καμμένος αποφάσισε να επαυξήσει τις ανωτέρω ποινές, στο ανώτατο όριο της πειθαρχικής του δικαιοδοσίας. Η πλήρης διερεύνηση της υποθέσεως συνεχίζεται».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Συμφέρει τον Ερντογάν να ανεβάσει τους εθνικιστικούς τόνους με την Ελλάδα για να κερδίσει πόντους στο επικείμενο δημοψήφισμα. Μέχρι που θα φθάσει;

Του Ευριπίδη Τσακιρίδη

Η επιλογή της τουρκικής πλευράς να απειλήσει με κλιμάκωση μετά την αρνητική απάντηση του Αρείου Πάγου στο αίτημα έκδοσης των οκτώ Τούρκων στρατιωτικών δεν πρέπει να μας ξαφνιάζει. Αυτήν την περίοδο, βασικός στόχος του Ρ.Τ. Ερντογαν είναι η ολοκλήρωση, μέσω δημοψηφίσματος, της διαδικασίας μεταρρυθμίσεων του πολιτειακού συστήματος της γειτονικής χώρας προς μία προεδρική μορφή.

Συνεπώς, η τουρκική πολιτική ηγεσία δύσκολα θα έχανε την ευκαιρία να χρησιμοποιήσει, όπως έχει κάνει πολλές φορές στο παρελθόν, την εξωτερική πολιτική ως εργαλείο δημιουργίας και διατήρησης εκλογικών συσπειρώσεων και συνασπισμών στο εσωτερικό.

Το βασικό πολιτικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο Ρ. Τ. Ερντογαν είναι να εξασφαλίσει ότι το τουρκικό εκλογικό σώμα θα επικυρώσει, στο δημοψήφισμα που προγραμματίζεται για την Άνοιξη, τις συνταγματικές αλλαγές οι οποίες ψηφίστηκαν πρόσφατα στην Τουρκική Εθνοσυνέλευση και στοχεύουν στη μετατροπή του τουρκικού πολιτεύματος από ένα κοινοβουλευτικό σύστημα σε ένα σύστημα με κέντρο την Προεδρία της Δημοκρατίας.

Ένα θετικό αποτέλεσμα σε αυτό το δημοψήφισμα θα διαμορφώσει συνθήκες προσωπικής πολιτικής ηγεμονίας για τον Τούρκο Πρόεδρο, διευρύνοντας τις εξουσίες της θέσης που κατέχει και δίνοντάς του το δικαίωμα να παραμείνει σε αυτό το ανώτατο πολιτειακό και πολιτικό αξίωμα μέχρι το 2029.

Αντιθέτως, μία απόρριψη των αλλαγών θα αποτελέσει σημαντική πολιτική ήττα για τον Ερντογαν και θα σημάνει πιθανόν την αρχή μίας σταδιακής διαδικασίας πολιτικής αποδόμησής του.

Παρά τη σημαντική προσωπική απήχηση που ο Ερντογάν απολαμβάνει στο τουρκικό εκλογικό σώμα, ειδικά μετά από το αποτυχημένο πραξικόπημα του περασμένου καλοκαιριού, οι πολιτειακές αλλαγές που προτείνει δεν τυγχάνουν της ίδιας ευρείας αποδοχής. Συγκεκριμένα, οι τελευταίες δημοσκοπήσεις τοποθετούν το ποσοστό του ΝΑΙ στο 53 τοις εκατό, γεγονός που ούτε μεγάλη εμπιστοσύνη εμπνέει, ούτε ένδειξη πολιτικής ισχύος και ευρείας νομιμοποίησης είναι, ειδικά αν συνυπολογιστεί η βαρύτητα του ερωτήματος που τίθεται στο εκλογικό σώμα.

Αν μάλιστα λάβουμε υπ’ όψη τον κίνδυνο η τουρκική οικονομία να συνεχίσει το επόμενο διάστημα τη ραγδαία καθοδική της πορεία, το ενδεχόμενο αυτό το οριακό ποσοστό να αντιστραφεί μέχρι την Άνοιξη δεν είναι καθόλου απίθανο.

Το πεδίο της εξωτερικής πολιτικής προσφέρει στον Ερντογάν δύο κύριες στρατηγικές επιλογές, μέσω των οποίων μπορεί να επιδιώξει τη συσπείρωση του τουρκικού εκλογικού σώματος, εν όψει του δημοψηφίσματος:

Εικόνα 1: Ισοζύγιο θετικών και αρνητικών απόψεων τουρκικής κοινής γνώμης για άλλες χώρες, 2015 – Πηγή: gmfus.org

Πρώτη επιλογή είναι να στραφεί, όπως έκανε και στο παρελθόν, προς μία φιλο-ισλαμική και αντι-ισραηλινή εξωτερική πολιτική. Η στρατηγική αυτή βασίζεται στην έντονα αρνητική στάση της τουρκικής κοινής γνώμης απέναντι στο Ισραήλ. Συγκεκριμένα, όπως φαίνεται στην Εικόνα 1, σε έρευνα του German Marshal Fund που διεξήχθη τον Ιούλιο του 2015, το 88 τοις εκατό του δείγματος απάντησε ότι έχει αρνητική εντύπωση για το Ισραήλ.

Ταυτόχρονα, έρευνα του πανεπιστημίου Kadir Has που δημοσιεύθηκε το Μάιο του 2015 τοποθετούσε το Ισραήλ στην κορυφή των παραστάσεων απειλής των ερωτηθέντων, καθώς κατέγραφε ότι το 42,6 τοις εκατό διατύπωσε την άποψη ότι η χώρα αυτή αποτελεί εχθρό της Τουρκίας.

Η επαναφορά της καλλιέργειας κλίματος αντιπαράθεσης με το Ισραήλ συναντά, όμως, πολλά πρακτικά εμπόδια. Κύριο μεταξύ αυτών είναι το γεγονός ότι η συνεργασία του Κόμματος Εθνικιστικής Δράσης (MHP), το οποίο έχει εκφραστεί ανοιχτά υπέρ της επαναπροσέγγισης με το Ισραήλ και την Αίγυπτο, είναι απαραίτητη για την εκλογική επιτυχία του ΝΑΙ στο επερχόμενο δημοψήφισμα.

Συγκεκριμένα, το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα (CHP) και το, κουρδικό, Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα (HDP) αναμένεται να στηρίξουν σθεναρά το ΟΧΙ, γεγονός που σημαίνει ότι ο κομματικός μηχανισμός του MHP είναι σε αυτήν τη συγκυρία ο μοναδικός ουσιαστικός πολιτικός σύμμαχος του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP).

Αν, μάλιστα ληφθεί υπ’ όψη, όπως φαίνεται στην Εικόνα 2, ότι σε περιόδους οικονομικής και πολιτικής αβεβαιότητας το τουρκικό εκλογικό σώμα εμφανίζει ιστορικά μία ροπή προς τα Δεξιά, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι το ιστορικά υψηλότερο ποσοστό των Τούρκων ψηφοφόρων που έχουν τοποθετήσει τον εαυτό τους ιδεολογικά στην Άκρα Δεξιά είναι 24,2 τοις εκατό, τότε το κίνητρο του Ερντογαν και του AKP για υιοθέτηση της εθνικιστικής πολιτικής ατζέντας καθίσταται εμφανές.

[Εικόνα 2]: Διαχρονικές μεταβολές ιδεολογικής τοποθέτησης τουρκικού εκλογικού σώματος. Πηγή: Ali Carkoglu and Kalaycioglu Ersin, Turkish Democracy Today: Elections, Protest, and Stability in an Islamic Society (London: Tauris, 2007), 116.

Με βάση αυτήν τη λογική, είναι εύκολα κατανοητό γιατί η δεύτερη επιλογή από το πεδίο της εξωτερικής πολιτικής που ο Τούρκος Πρόεδρος έχει στη διάθεσή του για να στηρίξει την επικράτηση του ΝΑΙ στο επερχόμενο δημοψήφισμα είναι η διατήρηση της σκληρής στάσης σε θέματα όπως το Κουρδικό, η κρίση της Συρίας, το Κυπριακό και τα Ελληνοτουρκικά.

Το γεγονός, μάλιστα, ότι ούτε η Ελλάδα (όπως φαίνεται στην Εικόνα 1) απολαμβάνει ιδιαίτερα υψηλά ποσοστά αποδοχής στην τουρκική κοινή γνώμη, ενισχύει το κίνητρο της πολιτικής ηγεσίας της γειτονικής χώρας να εμπλακεί σε κάποιου είδους αντιπαράθεση συγκεκριμένα με τη χώρα μας.
Σε αυτό το πλαίσιο, η αρνητική απάντηση στο αίτημα της έκδοσης των οκτώ στρατιωτικών αποτέλεσε μία πρώτης τάξεως ευκαιρία για την τουρκική πολιτική ηγεσία να τρίξει δημοσίως τα δόντια της απέναντι στην Ελλάδα.

Η απειλή του Τούρκου Υπουργού Εξωτερικών περί ακύρωσης της διμερούς συμφωνίας για το προσφυγικό – μεταναστευτικό ζήτημα αποτελεί μία κίνηση που εντάσσεται σε αυτήν την ευρύτερη λογική.
Με βάση την παραπάνω ανάλυση συνάγονται τρία συμπεράσματα για την ελληνική εξωτερική πολιτική και πολιτική ασφαλείας:

Πρώτον, το υψηλό εσωτερικό πολιτικό κίνητρο για αντιπαράθεση με τη χώρα μας σημαίνει ότι, μέχρι την ολοκλήρωση του δημοψηφίσματος, η Τουρκία είναι πιθανό να εκμεταλλευθεί οποιαδήποτε ευκαιρία της παρουσιαστεί για να ανεβάσει τους τόνους. Ελλείψει κάποιας δοτής ευκαιρίας, ενδέχεται να προχωρήσει η ίδια σε δικές της πρωτοβουλίες δημιουργίας κλίματος αντιπαράθεσης, όπως έκανε πρόσφατα με τις αναφορές στη Συνθήκη της Λοζάνης. Σε αυτό το πλαίσιο, η απόφαση του Αρείου Πάγου αποτελεί μία απλή αφορμή για κλιμάκωση, όχι την ουσία αυτής.

Δεύτερον, η ελληνική πλευρά πρέπει να αποφύγει τόσο τις κατευναστικές αντιδράσεις όσο και την έντονη αντιπαράθεση. Και οι δύο αυτές προσεγγίσεις εξυπηρετούν τη στρατηγική της τουρκικής πολιτικής ηγεσίας, καθώς ο κατευνασμός της δίνει τη δυνατότητα να προβάλει στο εσωτερικό μία εικόνα ισχύος, ενώ η έντονη αντιπαράθεση της επιτρέπει να διατηρεί το θέμα στην επικαιρότητα και να προβάλει μία εικόνα διαρκούς σύγκρουσης με εξωτερικούς εχθρούς.

Με βάση αυτήν την εκτίμηση, η καλύτερη αντίδραση στην προκειμένη περίπτωση είναι η ήρεμη υπενθύμιση προς την τουρκική πλευρά ότι τα ελληνικά δικαστήρια αποφασίζουν κυρίαρχα και στη βάση των κανόνων δικαίου.

Επίσης, λαμβάνοντας υπ’ όψη την εικόνα που επικράτησε τις πρώτες μέρες μετά την άφιξη των Τούρκων στρατιωτικών στην Ελλάδα, είναι χρήσιμο τα κυβερνητικά στελέχη οποιουδήποτε βαθμού να αποφεύγουν τις δημόσιες δηλώσεις για το θέμα.

Τέλος, η διατήρηση της υψηλής ετοιμότητας του ελληνικού αμυντικού συστήματος συνεχίζει να αποτελεί κρίσιμη προτεραιότητα.

* Ο Ευρυπίδης Τσακιρίδης είναι αμυντικός αναλυτής, υποψήφιος Διδάκτορας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και επικεφαλής της Ερευνητικής Ομάδας Ειδικών Θεμάτων του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων του Παντείου Πανεπιστημίου. Δείτε περισσότερα για τις επιστημονικές του δημοσιεύσεις στην προσωπική του ιστοσελίδα
Πηγή ArmyNow


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η παρουσία του τούρκου ΑΓΕΕΘΑ στα Ίμια και μάλιστα κατά τρόπο τόσο επιδεικτικά προκλητικό, έχει δύο αποδέκτες:

Ο πρώτος είναι η Αθήνα. Μετά τις απειλές Τσαβούσογλου για ακύρωση της ελληνοτουρκικής συμφωνίας για το προσφυγικό, το τουρκικό Πολεμικό Ναυτικό κάνει επίδειξη δυνάμεως σε μια περιοχή που προκαλεί άσχημες αναμνήσεις στην ελληνική πλευρά. Είναι το δεύτερο σκέλος της απάντησης που δίνει η Άγκυρα στην απόφαση του Αρείου Πάγου να μην εκδώσει τους οκτώ τούρκους αξιωματικούς. Η Τουρκία θεωρεί ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να έχει στάση ανάλογη με εκείνη των ΗΠΑ ή της Γερμανίας στα αιτήματα έκδοσης αξιωματικών που συμμετείχαν στην απόπειρα πραξικοπήματος. Ουσιαστικά με αυτό τον τρόπο δηλώνει ότι δεν μπορεί να ανεχθεί ανάλογες αποφάσεις και από την άμεση γειτονιά της και δη από την Ελλάδα.


Η παρουσία του τούρκου ΑΓΕΕΘΑ Χουλουσί Ακάρ στα Ίμια αποτελεί επίσης μια υπενθύμιση της πάγιας θέσης της Άγκυρας περί ύπαρξης «γκρίζων ζωνών» στο ανατολικό Αιγαίο, αλλά και αμφισβήτησης της ελληνικής κυριαρχίας επί τουλάχιστον 16 νησίδων. Επί τούτου, η τουρκική κίνηση θα πρέπει να ερμηνευτεί και ως έμμεση απάντηση προς την αδιανόητα επιπόλαιη και επικίνδυνη κοινοβουλευτική απάντηση που είχε δώσει προ περίπου δύο εβδομάδων ο υφυπουργός νησιωτικής πολιτικής περί προγράμματος οικονομικής εκμετάλλευσης και κατοίκησης 28 νησιών του Αιγαίου.

Ο δεύτερος αποδέκτης της τουρκικής επίδειξης δυνάμεων είναι το εσωτερικό. Η Τουρκία έχει δυσανάλογα υψηλές απώλειες στην προσπάθεια να ελέγξει την Αλ Μπαμπ και να εκδιώξει από εκεί το ISIS. Μια επιχείρηση αποπροσανατολισμού από την στρατιωτική δυσκολία που αντιμετωπίζει στη βόρεια Συρία δεν πρέπει να αποκλείεται από την ανάλυση όσων συμβαίνουν τις τελευταίες ώρες.

Στο ΓΕΕΘΑ, το υπουργείο Εξωτερικών και τις Ένοπλες Δυνάμεις, δηλαδή στους βασικούς πυλώνες διαχείρισης των ζητημάτων που αφορούν την ασφάλεια της χώρας, υπάρχουν έμπειροι αξιωματικοί και διπλωμάτες οι οποίοι και γνωρίζουν και μπορούν να διαχειριστούν λεπτές καταστάσεις. Η προσοχή που απαιτείται από την ελληνική πλευρά αφορά:
Πρώτον, την κατάσταση στα Ίμια, όπου αυτές τις ημέρες συμπληρώνονται 21 χρόνια από τον θάνατο τριών αξιωματικών πάνω στο καθήκον. Αλλά και σε βραχονησίδες σε όλο το μήκος και πλάτος του ανατολικού Αιγαίου όπου από καιρού εις καιρόν σημειώνονται κάποιες περίεργες κινήσεις. Δεύτερον, στην νησίδα Παναγιά στις Οινούσσες, όπου τους τελευταίους μήνες έχουν σημειωθεί αρκετά περιστατικά υπερπτήσεων και παραβιάσεων των χωρικών υδάτων.
Και, τρίτον, στον αέρα πάνω από το Αιγαίο όπου οι Έλληνες πιλότοι εμπλέκονται πλέον συχνότατα με Τούρκους συναδέλφους τους οι οποίοι εισέρχονται στο FIR Αθηνών με σαφή στόχο την πρόκληση επικίνδυνων καταστάσεων.

Οι ώρες για τη χώρα είναι κρίσιμες.
Απαιτείται αποφασιστικότητα, πρόνοια και ψυχραιμία.

Πηγή Καθημερινή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ανάμεσα στα πρόσφατα αποχαρακτηρισμένα έγγραφα (περίπου 13 εκ. σελίδες), που έδωσε η Αμερικανική Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών στη δημοσιότητα, υπάρχει ένα έγγραφο του 1985, το οποίο θα μπορούσε να θεωρηθεί ως εγχειρίδιο διαχείρισης κρίσεων και γενικής πολιτικής αναταραχής που θα μπορούσαν να προκαλέσουν οι πολιτικές του ΔΝΤ!

Το έγγραφο είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικό. Όπως φαίνεται, η CIA παρακολουθούσε στενά την σκλήρυνση της στάσης του ΔΝΤ (και μάλιστα μετά από "απαίτηση της χρηματοπιστωτικής κοινότητας"!), απέναντι στις χώρες-δανειολήπτες και προέβλεπε λαϊκή αντίδραση και πολιτική αναταραχή, λόγω αυτής της αλλαγής πολιτικής: 

     Η βασική απαίτηση της χρηματοπιστωτικής κοινότητας απέναντι στις χώρες-δανειστές LDC (λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες), έχει αλλάξει. Δεν απαιτείται πλέον μια απλή υιοθέτηση της συμφωνίας (standby agreement) μεταξύ της χώρας και του ΔΝΤ, αλλά ισχυρή συμμόρφωση με τους στόχους των οικονομικών επιδόσεων. Σχεδόν το 90 τοις εκατό των οικονομικών σχεδιασμών του ΔΝΤ, όχι μόνο συνδέονται με ισχυρούς όρους οικονομικής πολιτικής, αλλά το ΔΝΤ επιβάλλει αυτούς τους όρους με αυστηρότερο έλεγχο και μεγαλύτερη αποφασιστικότητα. Η συμμόρφωση με τους στόχους του ΔΝΤ γίνεται όλο και περισσότερο ένας σημαντικός παράγοντας στις υποσχέσεις της διμερούς αλλά και της πολυμερούς βοήθειας. Πιστεύουμε ότι οι δανειζόμενοι θα συνεχίσουν να βελτιώνουν την επίδοσή τους όσον αφορά τις τρέχουσες συναλλαγές, αλλά θα είναι περισσότερο δύσκολο να επιτύχουν τους στόχους των εγχώριων επιδόσεων κάτω από την καθοδήγηση του ΔΝΤ.

     Μεγαλύτερη έμφαση στη συμμόρφωση θα αναγκάσει τις κυβερνήσεις να επιδιώξουν περισσότερο την τήρηση των προγραμμάτων λιτότητας από ό, τι στο παρελθόν. Για ορισμένες χώρες, αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει σε υψηλότερα επίπεδα πολιτικής αναταραχής σε σύντομο χρονικό διάστημα, ειδικά σε περιπτώσεις όπου περιοριστικές οικονομικές πολιτικές έχουν τεθεί σε ισχύ για κάποιο χρονικό διάστημα

Εντατικές προσπάθειες συμμόρφωσης έχουν ήδη οδηγήσει σε πολιτική αναταραχή σε μια σειρά από λιγότερο αναπτυγμένες χώρες που βρίσκονται σε προγράμματα υποστηριζόμενα από το ΔΝΤ. Σποραδικές διαδηλώσεις ξέσπασαν με αφορμή τις αυξήσεις των τιμών στην Τζαμάικα και τη Δομινικανή Δημοκρατία, ενώ απεργίες που σχετίζονται με τους μισθούς μαστίζουν τη Βραζιλία. [...] Πιστεύουμε ότι σε χώρες όπως το Σουδάν, με πολύ περιορισμένους πόρους και άλλα πολιτικά προβλήματα, οι προοπτικές για συμμόρφωση με τα προγράμματα του ΔΝΤ, διατηρώντας παράλληλα την πολιτική σταθερότητα, παραμένουν χαμηλές.

     Η Αργεντινή και οι Φιλιππίνες είναι χώρες όπου θα μπορούσαμε να δούμε αύξηση της πολιτικής αναταραχής φέτος, καθώς οι κυβερνήσεις προσπαθούν να συμμορφωθούν με τις προϋποθέσεις για την αναγκαία αναδιάρθρωση του χρέους. Καθώς βασικές ομάδες συμφερόντων - κυρίως εργατικά συνδικάτα και ομάδες φοιτητών - επηρεάζονται αρνητικά από δραστικές αλλαγές στην οικονομική πολιτική, αναμένουμε περισσότερες ταραχές, διαδηλώσεις διαμαρτυρίας και απεργίες.

Οι αποκαλύψεις όμως δεν τελειώνουν εδώ. Η CIA φαίνεται ότι καταγράφει και τους τρόπους με τους οποίους το ΔΝΤ επιβάλλεται μέσω ασφυκτικού ελέγχου της κεντρικής τράπεζας της κάθε χώρας και άρα της ροής χρήματος:

     Οι συμφωνίες (Standby arrangements) περιλαμβάνουν σχεδόν πάντα κριτήρια απόδοσης που εκφράζονται με όρους ποσοτικών στόχων, οι οποίοι συνήθως αναθεωρούνται σε τριμηνιαία βάση. Τα κριτήρια λαμβάνουν συνήθως τρεις γενικές μορφές, οι οποίες περιλαμβάνουν ένα ανώτατο όριο στον δανεισμό της κεντρικής τράπεζας και ένα επιμέρους ανώτατο όριo στον δανεισμό της κεντρικής κυβέρνησης. Επίσης επιβάλλονται όρια στο ενεργητικό της κεντρικής τράπεζας, που σχεδιάζονται για να περιορίσουν την προμήθεια χρήματος.

Και το καλύτερο απ'όλα, είναι ότι η CIA παρέχει μια λίστα οδηγιών, ένα είδος εγχειριδίου για τον τρόπο με τον οποίο θα μπορούσαν οι κυβερνήσεις που βρίσκονται υπό την ασφυκτική πίεση του ΔΝΤ, να εκτονώσουν ουσιαστικά τη λαϊκή οργή.

Οι οδηγίες αυτές περιλαμβάνουν, για παράδειγμα, εκστρατείες προπαγάνδας:

    Διαφημιστικές εκστρατείες μπορούν να εκπαιδεύσουν τους ανθρώπους για την ανάγκη προσαρμογής και για τα μακροπρόθεσμα οφέλη που μπορούν να περιμένουν. Υπάρχουν κίνδυνοι, ωστόσο, εάν η κυβέρνηση αποτύχει να τηρήσει τις υποσχέσεις της.

Τρόπους νομισματικού ελέγχου, ακόμα και τιμών:

     Οι συναλλαγματικές ισοτιμίες θα μπορούσαν να ρυθμίζονται σε καθημερινή ή εβδομαδιαία βάση, παρά μέσω μιας μεγάλης σταθερής υποτίμησης, διαχέοντας έτσι, εν μέρει, ένα πολιτικά ευαίσθητο ζήτημα.

     Οι αυξήσεις των τιμών μπορούν να εφαρμοστούν σταδιακά για να περιοριστεί η δημόσια αρνητική αντίδραση. Στην Αίγυπτο, για παράδειγμα, η κυβέρνηση Μουμπάρακ άρχισε να αυξάνει τις τιμές του ψωμιού μόνο στις πλούσιες γειτονιές, σε μια προσπάθεια να αποφευχθούν ταραχές, όπως αυτές το 1977, όταν σκοτώθηκαν περισσότεροι από 100 άνθρωποι.

Τρόπους αποφυγής "τεταμένων καταστάσεων", ακόμα και μέσω ιδιωτικοποιήσεων(!):

       Σε πολιτικά τεταμένες καταστάσεις, η κυβέρνηση μπορεί να αποφύγει τα ιδιαίτερα ευαίσθητα θέματα των αυξήσεων των τιμών και να προχωρήσει σε λιγότερο ευαίσθητα πεδία, όπως η εκποίηση των κρατικών επιχειρήσεων.

Τρόπους αποπροσανατολισμού του κοινού. Είναι χαρακτηριστικό ότι προτείνεται ακόμα και η χρησιμοποίηση των προσφύγων, προκειμένου να κατευθυνθεί η λαϊκή οργή εναντίον τους και μακριά από την κυβέρνηση(!):

        Η οργή των πολιτών μπορεί πραγματικά να κατευθυνθεί μακριά από την τοπική κυβέρνηση προς το ΔΝΤ και άλλους ξένους δανειστές. Στο Σουδάν, για παράδειγμα, η κυβέρνηση Nimeiri βοηθήθηκε από την αντίληψη του πληθυσμού ότι οι διεθνείς χορηγίες, η ξηρασία και η εισροή των προσφύγων λόγω ξηρασίας, ευθύνονται για ένα μεγάλο μέρος των οικονομικών τους δεινών.

Είναι βέβαιο ότι πολλοί από εμάς δεν έπεσαν από τα σύννεφα. Το έγγραφο αυτό όμως έχει ιδιαίτερη αξία γιατί δικαιώνει απόλυτα όσους στιγματίζονται ως "συνωμοσιολόγοι", από το νεοφιλελεύθερο κατεστημένο, όταν μιλούν για οικονομικούς εγκληματίες αναφερόμενοι στο ΔΝΤ. Τώρα, νομίζουμε ότι είναι περισσότερο από ξεκάθαρο τι σημαίνει ΔΝΤ.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Μια εμπιστευτική έκθεση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) φέρνει στη δημοσιότητα σήμερα η «Κ». Η έκθεση, η οποία περιήλθε στην κατοχή και ευρωπαϊκών θεσμών στις Βρυξέλλες, ενώ βασικό σκοπό έχει να αξιολογήσει το δεύτερο πρόγραμμα στην Ελλάδα (2012 - 2016), συγχρόνως περιγράφει τους όρους με τους οποίους θα μπορούσε να συμμετάσχει το Ταμείο στο ελληνικό πρόγραμμα αποφεύγοντας τα λάθη του παρελθόντος.

Το κείμενο των 38 σελίδων, με ημερομηνία 24 Ιανουαρίου 2017, έχει ιδιαίτερη σημασία και βάρος καθώς:
α) θέτει μια ευρύτερη ατζέντα μεταρρυθμίσεων, πέραν του αφορολογήτου και του ασφαλιστικού, όπου επικεντρώνεται έως τώρα η προσοχή, ενώ
β) θα παρουσιαστεί μαζί με την έκθεση που θα περιέχει την ανάλυση της βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους (το άρθρο 4 για την Ελλάδα) στο Δ.Σ. του Ταμείου, που θα συνέλθει στις 6 Φεβρουαρίου.
Οι δύο εκθέσεις, σε συνδυασμό, θα κρίνουν σε μεγάλο βαθμό τη στάση που θα κρατήσει το ΔΝΤ στις διαπραγματεύσεις του με την ελληνική κυβέρνηση για την ολοκλήρωση της αξιολόγησης και τη συμφωνία για νέο πρόγραμμα.

Η αποτίμηση της συμμετοχής του Ταμείου στη χώρα δεν είναι θετική στο σύνολό της, καθώς απαριθμείται σειρά από εμπόδια και συστημικές δυσκολίες που συνάντησαν τα τελευταία χρόνια οι εκπρόσωποί του στην Ελλάδα. Η έκθεση δίνει, παράλληλα, μια «γεύση» για το πώς θα μπορούσε να είναι η μελλοντική συμμετοχή του Ταμείου σε ένα νέο πρόγραμμα, που απαιτείται για να κλείσει η δεύτερη αξιολόγηση. Η ατζέντα που θα τεθεί στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με τους Ευρωπαίους εταίρους και την ελληνική πλευρά θα αναφέρει ότι:

1. Οι δεσμεύσεις για την ελάφρυνση του χρέους, που θα έχουν ως αποτέλεσμα τη βιωσιμότητά του, χρειάζεται να μπουν από την αρχή του προγράμματος και πρέπει να βασίζονται σε έναν ρεαλιστικό μεσοπρόθεσμο στόχο για επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος.

2. Για την οικονομική ανάκαμψη προτεραιότητα πρέπει να έχουν οι μεταρρυθμίσεις στον τραπεζικό τομέα, καθώς η καθυστέρηση αντιμετώπισης των «κόκκινων δανείων», της δημιουργίας του θεσμικού πλαισίου για τις πτωχεύσεις και τον ορισμό των διοικήσεων των τραπεζών έχει επίπτωση στην ανάκαμψη.

3. Οταν η πολιτική βάση για τις μεταρρυθμίσεις είναι εύθραυστη και δεν υπάρχει ισχυρή κυριότητα του προγράμματος, οι προσδοκίες αλλά και η σχεδίαση του προγράμματος πρέπει να είναι πιο συντηρητικές από την αρχή. Το προσωπικό του ΔΝΤ πρέπει να αντιτάσσεται σε πιέσεις από τους Ευρωπαίους εταίρους για πιο θετικές προβλέψεις.

4. Για να προχωρήσει η ελληνική οικονομία χρειάζεται διεύρυνση της φορολογικής βάσης, ισχυρή εφαρμογή της φορολογικής συμμόρφωσης και ανάπτυξη στοχευμένων δικτύων κοινωνικής ασφάλειας. Αυτά είναι τα σημεία που θα κάνουν τις μεταρρυθμίσεις «να έχουν μεγαλύτερη διάρκεια και να είναι περισσότερο κοινωνικά δίκαιες».

5. Η Ελλάδα πρέπει να επανεκκινήσει τις στάσιμες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που αφορούν στις αγορές προϊόντων, υπηρεσιών, στα εργασιακά, και στα κλειστά επαγγέλματα ώστε να παραμείνει μέλος της Ευρωζώνης. «Κλειδί είναι η διασφάλιση ισχυρής ιδιοκτησίας του προγράμματος», αναφέρεται χαρακτηριστικά.

6. Βάρος πρέπει να δοθεί στην κοινωνική δικαιοσύνη του προγράμματος. Η έκθεση υποστηρίζει πως το πρόγραμμα δεν ήταν κοινωνικά δίκαιο, παρά τις προσπάθειες του προσωπικού να το κάνει, εγείροντας ανησυχίες για την πολιτική βιωσιμότητα των μέτρων που πάρθηκαν.

7. Θα ήταν σωστό να υπήρχε συγκεκριμένη διαδικασία συνεργασίας του Ταμείου με νομισματικές ενώσεις (όπως το ευρώ) όταν χρειάζεται πρόγραμμα προσαρμογής. Αυτό είναι ένα σημείο που έχει επισημανθεί και σε προηγούμενες εκθέσεις του ΔΝΤ, και τονίζεται η ανάγκη να υπάρχει μία εκ των προτέρων συμφωνία για ανταλλαγή πληροφοριών, για τις τεχνικές αναλύσεις (πολλές φορές οι θεσμοί καταλήγουν με διαφορετικά αποτελέσματα), σχεδιασμό και επικοινωνία του προγράμματος, μεταξύ άλλων. Στην έκθεση αναφέρεται ότι οι εκπρόσωποι από τους τρεις θεσμούς (ΔΝΤ, ΕΚΤ, Ε.Ε.) θεωρούν ότι «υπάρχει χώρος βελτίωσης της συνεργασίας τους».

Η έκθεση, κυρίως, επικεντρώνεται στην αξιολόγηση του δεύτερου προγράμματος, ασκώντας βασικά κριτική κυρίως στην ελληνική πλευρά και κάνοντας πολύ μικρή αυτοκριτική για τα λάθη του ίδιου του Ταμείου. Συγχρόνως εξηγεί πως ενώ συντελέστηκε πρόοδος ως προς την υλοποίηση των στόχων του προγράμματος από την περίοδο 2012 - 2014, τελικά το πρόγραμμα «ναυάγησε» εξαιτίας των «αρνητικών πολιτικών εξελίξεων» στη χώρα, τα «οργανωμένα συμφέροντα» και την «εύθραυστη κυριότητα» του προγράμματος, που είχαν οι ελληνικές κυβερνήσεις εκείνο το διάστημα, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά. Ως προς τα λάθη του προγράμματος, η έκθεση αναγνωρίζει πως ένα «λιγότερο φιλόδοξο πρόγραμμα, με λιγότερα θετικές προβλέψεις για την οικονομία, που θα απαιτούσε περισσότερη χρηματοδότηση και μεγαλύτερη ελάφρυνση του χρέους», θα είχε μεγαλύτερες πιθανότητες επιτυχίας. Το δεύτερο πρόγραμμα που υπογράφτηκε με το ΔΝΤ ήταν ύψους 28 δισ. και μέσα στο διάστημα τεσσάρων ετών μόνο πέντε από τις 16 αξιολογήσεις που προβλέπονταν ολοκληρώθηκαν, ενώ από το 2010 η Ελλάδα είχε έξι πρωθυπουργούς και εννιά υπουργούς Οικονομικών.

Τα συμπεράσματα

Τα βασικά συμπεράσματα για το πρόγραμμα, που υπογράφτηκε από την κυβέρνηση Παπαδήμου, υλοποιήθηκε έως κάποιον βαθμό από την κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου και κατέρρευσε υπό την κυβέρνηση Τσίπρα - Καμμένου, είναι τα εξής:

α. Το πρόγραμμα αυτό έθεσε ιδιαίτερες προκλήσεις στο Ταμείο, όπως αναφέρει η έκθεση, καθώς στην Ελλάδα είχε τότε μόλις σχηματιστεί μία οικουμενική κυβέρνηση με τη συμμετοχή των βασικών κομμάτων και εξαιτίας της επιμονής των Ευρωπαίων να τηρηθούν οι ευρωπαϊκοί δημοσιονομικοί κανόνες (Σύμφωνο Σταθερότητα και Ανάπτυξης) η νέα κυβέρνηση υιοθέτησε ένα πολύ «φιλόδοξο πρόγραμμα», παρά τις αντίθετες ενδείξεις του Ταμείου που υποστήριζε μια πιο ομαλή προσαρμογή. Το Δ.Σ. του ΔΝΤ ενέκρινε το πρόγραμμα παρά τα ρίσκα που είχε περιγράψει το προσωπικό του. «Η απόφαση εμφάνισε μία μεγάλου ρίσκου ανοχή από το Ταμείο, καθώς αναγνώριζε ότι το ρίσκο μη στήριξης της ελληνικής οικονομίας ήταν μεγαλύτερο τότε και για την Ελλάδα και την Ευρωζώνη».

β. Ενώ είχε συντελεστεί πρόοδος στα δύο πρώτα χρόνια του προγράμματος (2012 - 2014) αυτό «ναυάγησε εξαιτίας των αρνητικών πολιτικών εξελίξεων». Παρά τις συχνές διακοπές στην εφαρμογή του προγράμματος, «σημαντική δημοσιονομική και εξωτερική προσαρμογή επιτελέστηκε, κάποιες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις έγιναν (μερικές στο ασφαλιστικό, στα εργασιακά και στα τραπεζικά) και βασικά αφού η Ελλάδα παρέμεινε στο ευρώ περιορίστηκαν οι συστημικοί κίνδυνοι», όπως αναφέρει η έκθεση. Ομως παρά την αρχική υποστήριξη του προγράμματος από τα μεγαλύτερα κόμματα της χώρας, η πολιτική αστάθεια υπονόμευσε το πρόγραμμα και το «έθεσε εκτός τροχιάς αντανακλώντας την εύθραυστη κυριότητα και την ισχυρή αντίσταση από τα οργανωμένα συμφέροντα». Στα μέσα του 2014 υπήρχαν σημάδια ανάκαμψης και η ελληνική κυβέρνηση μπόρεσε να επιστρέψει στις αγορές. Ομως, όπως λέει η έκθεση, η πιο βαθιά απ’ ό,τι αναμενόταν ύφεση και η κατά 30% μείωση των εισοδημάτων «έκαναν την άνοδο της λαϊκής δυσαρέσκειας ασταμάτητη». Συγχρόνως, αναφέρει ότι το πρόγραμμα τον Ιούνιο του 2014 ήταν πλέον «εκτός τροχιάς». Το καλοκαίρι του 2015, αναφέρει η έκθεση, η Ελλάδα έγινε η πρώτη ανεπτυγμένη χώρα που προσωρινά δεν ανταποκρίθηκε στις οικονομικές υποχρεώσεις προς το Ταμείο, η μεγαλύτερη στον ιστορία του.

γ. Παρά το PSI και το ΟSI (η συμμετοχή των ιδιωτών στο «κούρεμα» του χρέους), το χρέος χαρακτηρίστηκε μη βιώσιμο το 2015 όταν πλέον το πρόγραμμα ήταν απολύτως εκτός τροχιάς.

δ. Η ανάπτυξη, η ανταγωνιστικότητα και η βιωσιμότητα του χρέους δεν έχει επανέλθει. Για να το πετύχει η Ελλάδα χρειάζεται να συνεχίσει τις μη ολοκληρωμένες μεταρρυθμίσεις και οι Ευρωπαίοι εταίροι να της προσφέρουν περισσότερη ελάφρυνση του χρέους.

ε. Οποιοδήποτε πρόγραμμα, όσο καλά σχεδιασμένο και να ήταν,δ εν θα πετύχαινε κάτω από «αυτές τις δύσκολες καταστάσεις». Το πρόγραμμα θα είχε μεγαλύτερη πιθανότητα επιτυχίας αν ήταν λιγότερο φιλόδοξο, με λιγότερα θετικές προβλέψεις για την οικονομία, απαιτώντας περισσότερη χρηματοδότηση και μεγαλύτερη ελάφρυνση του χρέους.

στ. Οι προβλέψεις για τις κεφαλαιακές ανάγκες των τραπεζών έπρεπε να ήταν πιο συντηρητικές, έτσι ώστε να είχε μειωθεί η ανάγκη για ανακεφαλαιοποιήσεις. Συγχρόνως, τα μέτρα για τα «κόκκινα» δάνεια άργησαν να εφαρμοστούν. Οσον αφορά τις διοικήσεις των τραπεζών, η έκθεση αναφέρει ότι παρότι τηρήθηκαν τα κριτήρια για τον διορισμό τους, «στενοί δεσμοί μεταξύ υψηλά ισταμένων στις τράπεζες, τα πολιτικά κόμματα και τις μεγάλες επιχειρήσεις δεν κόπηκαν για πολιτικούς λόγους», πιθανώς επηρεάζοντας αρνητικά τις τράπεζες στην προσπάθειά τους να αντλήσουν ρευστότητα αυξάνοντας τα προβλήματα της ποιότητας του ενεργητικού τους.

Η έκθεση, τέλος, είναι πολύ κριτική όσον αφορά τους στόχους που είχαν τεθεί στην Ελλάδα για επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος. Αναφέρει χαρακτηριστικά πως από ένα δείγμα 55 χωρών τα τελευταία 200 χρόνια, υπάρχουν μόνο 15 παραδείγματα που είχαν ύφεση πάνω από πέντε χρόνια και καμία από αυτές τις χώρες δεν διατήρησε πρωτογενές πλεόνασμα πάνω από 2% του ΑΕΠ κατόπιν. «Είναι αμφίβολο κατά πόσο η Ελλάδα μπορεί να κάνει ιστορικό ρεκόρ καταφέρνοντας να διατηρήσει πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% - 4,5% του ΑΕΠ», αναφέρει η έκθεση.

Πηγή Καθημερινή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Δημήτρης Ελ. Διακομιχάλης 

Ο Ταγίπ Ερντογάν μετά την απειλή ότι άμεσα θα προχωρήσει στη διεκδίκηση των απολεσθέντων 16 νησιών του Αιγαίου στα πλαίσια της εκβιαστικής διπλωματίας που ασκείται από τη Τουρκία σε βάρος της χώρας μας τα τελευταία πενήντα χρόνια, μας απείλησε εκ νέου λέγοντας ότι θα αντιδράσει δυναμικά στο σχέδιο του Υπουργείου Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολίτικής για το πρόγραμμα ανάπτυξης και κατοίκησης 28 μικρών νησιών του Αιγαίου.

Τόσον οι προηγούμενοι ηγέτες της Τουρκίας και πολύ περισσότερο ο Ταγίπ Ερντογάν αναδεικνύονται άριστοι μαθητές του Πρώσσου Στρατιωτικού και θεωρητικού του πολέμου Κλαούζεβιτς ο οποίος χρησιμοποιώντας τον «πόλεμο ως συνέχεια της πολιτικής με άλλα μέσα» επιδιώκουν με την απειλή χρήσης βίας να δημιουργήσουν μια δυναμική που να επιφέρει τα μέγιστα πολιτικά αποτελέσματα.

Με την τακτική αυτή η Τουρκία προσπαθεί να δημιουργήσει παραστάσεις ύπαρξης διαφορών εκεί που δε υπάρχουν, ταυτόχρονα δημιουργεί και παραστάσεις αποφασιστικού αντιπάλου που πιστεύει ότι θα μας προξενήσει σημαντικές ζημίες εάν δεν αποδεχθούμε τις επιθυμίες της.
Δεν θα σχολιάσω τις διευκρινήσεις του Υφυπουργού Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολίτικής κυρίου Νεκτάριου Σαντορινιού μετά τη απαράδεκτη αντίδραση της Τουρκικής ηγεσίας για τα 28 νησιά.

Θα σταθώ όμως στα όσα προκλητικά και αυθαίρετα είπε ο Ερντογάν και ο εκπρόσωπος του Υπουργείου Εξωτερικών όταν χαρακτήρισε τα νησιά ως διαφιλονικούμενους γεωγραφικούς σχηματισμούς„ υπογραμμίζοντας για μια ακόμα φορά ότι η ηγεσία της γειτονικής χώρας είναι πραγματικά επικίνδυνη για την ειρήνη καταπατώντας κάθε έννοια κράτους που δρα με κανόνες δικαίου αφού προσπαθεί να εξαπατά σταθερά και διαχρονικά τη διεθνή κοινότητα.
Για τους λόγους αυτούς θα δημοσιοποιήσω άλλους τρεις χάρτες, επί πλέον των εννέα χαρτών που δημοσιοποίησα σε προηγούμενο χρόνο, έναν ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ, ένα ΡΩΣΙΚΟ και ένα ΤΟΥΡΚΙΚΟ που αποδεικνύουν και αυτοί οι χάρτες ότι τόσον τα ΙΜΙΑ όσον τα 16, τα 28 και ποιος ξέρει πόσα άλλα νησιά μελλοντικά θα διεκδικήσει ο κύριος Ερντογάν, είναι Ελληνικά και τον διαψεύδουν κατηγορηματικά.


 


Κύριε Ερντογάν αφού γνωρίζετε ότι τόσον οι Διεθνείς Συμβάσεις (Λωζάνης, Παρισίων, Δίκαιο της θάλασσας), όσον οι δικοί σας στρατιωτικοί χάρτες καθώς και οι στρατιωτικοί χάρτες των Μεγάλων Δυνάμεων (USA, Ρωσία, Αγγλία κ.λ.π), σας διαψεύδουν κατηγορηματικά και ανατρέπουν τη θεωρία των γκρίζων ζωνών, των διαφιλονικούμενων γεωγραφικών σχηματισμών, που ανακαλύψατε τώρα τελευταία με την ανοχή βέβαια του ΝΑΤΟ του ΟΗΕ και της ΕΕ, γιατί θέλετε να είστε ο διεθνής ταραξίας; Σταματήστε αυτή την πολιτική της εκβιαστικής διπλωματίας, την πολιτική των προκλήσεων, των εχθρικών ενεργειών των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας σας σε βάρος της Ελλάδας, που μπορεί να οδηγήσει τις δύο χώρες σε πολεμική σύγκρουση με καταστροφικά αποτελέσματα και σεβαστείτε επί τέλους τις διεθνείς Συνθήκες για το καλό των λαών μας.

Όταν εσείς διεκδικείτε παράνομα νησιά, θαλάσσιο και εναέριο χώρο της πατρίδας μας που δεν σας ανήκουν, εμείς μπορούμε και δικαιούμαστε και είμαστε υποχρεωμένοι να διεκδικήσουμε τα νησιά Ελληνικής Ιδιοκτησίας που ανήκουν σε Καλύμνικες οικογένειες (Μαγκλή, Ολυμπίτη) στα παράλια της Μικράς Ασίας σεβόμενοι πάντα το Διεθνές Δίκαιο.

Τα νησιά αυτά βρίσκονται μεν στη Τουρκική κυριαρχία αλλά ανήκουν σε Έλληνες με επίσημους Οθωμανικούς τίτλους καταχωρημένους στο κτηματολόγιο της περιοχής της Αλικαρνασσού και βρέθηκαν στη Τουρκική επικράτεια με τη χάραξη των θαλάσσιων συνόρων μεταξύ Ιταλίας και Τουρκίας το 1932.

Αναφέρομαι στα νησιά Αρκόνησος ή Ακρόνησος (Karaada) απέναντι από την Αλικαρνασσό (Bodrum), τα Τσατάλια (Gatalada, Tüllüse ad) απέναντι από το Karatoprak και τους Άγιους Απόστολους (Gavus ad) απέναντι από το Gümuslük.

 

Αυτά τα νησιά μαζί και πολλές άλλες χιλιάδες στρέμματα γης στα παράλια της Μικράς Ασίας ανήκουν σε 140 οικογένειες Δωδεκανησίων σύμφωνα με το πρακτικό του Συλλόγου Δωδεκανήσιων Γαιοκτημόνων εν Μικρά Ασία της 8ης Μαΐου 1952. Τα μέλη του Συλλόγου  Δωδεκανησίων Γαιοκτημόνων εν Μικρά Ασία είναι από τη Κάλυμνο, τη Ρόδο, τη Σύμη, την Κάσο, την Αστυπάλαια.

Τα νησιά αυτά μαζί με τις άλλες ιδιοκτησίες αγοράστηκαν από εύρωστες Δωδεκανησιακές οικογένειες όσον η περιοχή βρισκόταν υπό οθωμανική κατοχή. Η νομική βάση για να διεκδικήσουν οι κληρονόμοι αυτές τις περιουσίες είναι ισχυρότατη.

Με την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης το 1923 εξαιρέθηκαν από την ανταλλαγή των πληθυσμών που όρισε η Συνθήκη, οι Ιταλοί υπήκοοι.

Επειδή οι οικογένειες Μαγκλή, Ολυμπίτη και όχι μόνον, είχαν Ιταλική υπηκοότητα την περίοδο εκείνη, ζήτησαν από τη Ιταλική κυβέρνηση να ζητήσει απόδοση των περιουσιών ή αποζημίωση. Στον Ιταλο-Τουρκικό διάλογο της περιόδου εκείνης τέθηκε ζήτημα αποζημιώσεων για όσους έχασαν την περιουσία τους. Οι Τούρκοι όμως πρόσφεραν ένα μικρό ποσό. Όμως και μόνη η παραδοχή τους ότι όφειλαν αποζημίωση θεμελίωσε τη νομική βάση των Δωδεκανησίων για τη κυριότητα τους.

Μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο η Ελλάδα έθεσε στη Τουρκία το θέμα των Δωδεκανησιακών ιδιοκτησιών. Αυτό συνέβει το 1952 επί κυβερνήσεως Ν. Πλαστήρα. Το 1959 επί Πρωθυπουργίας Κωνσταντίνου Καραμανλή και Αδνάν Μεντερές προκειμένου να επιλύσουν τα αμφισβητήσιμα ζητήματα και να βελτιώσουν τις Ελληνοτουρκικές  σχέσεις συνέστησαν επιτροπή στην οποία οι διπλωμάτες Δημ. Μπίτσιος εκπροσωπούσε την Ελλάδα και ο Ζέκι Κουνέραλπ εκπροσωπούσε την Τουρκία. Στην έκθεση με τις προτάσεις – λύσεις που συνέταξαν οι δύο διπλωμάτες περιελήφθη και το θέμα των περιουσιών των Δωδεκανήσιων στη Μικρά Ασία, την οποία υπέβαλαν από κοινού στους δύο πρωθυπουργούς τους. Λόγω των πολιτικών αναταράξεων και στις δύο χώρες, άλλαξαν οι Πρωθυπουργοί και στις δύο χώρες και η Διμερής έκθεση του Μπίτσιου-Κουνέραλπ μπήκε στο συρτάρι απ’ όπου δεν βγήκε ποτέ. Το θέμα των περιουσιών των Δωδεκανησίων ήταν πάντα στην ατζέντα των Ελληνοτουρκικών επαφών όμως κολλούσε από τους Τούρκους λόγω των διακυμάνσεων των Ελληνοτουρκικών σχέσεων και από τα νομικά τερτίπια που προέβαλλαν κάθε φορά. Τελευταία φορά το θέμα τέθηκε από Ελληνικής πλευράς κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων Κιτσαρά- Μπέργκεν στις οποίες συμμετείχε και ο νεαρός τότε διπλωμάτης Πέτρος Μολυβιάτης μετέπειτα Υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας.

Η υπόθεση αυτή συζητήθηκε κατ’ επανάληψη στη Βουλή των Ελλήνων με πρωτοβουλία του αείμνηστου Δωδεκανήσιου Υπουργού Ιωάννη Ζίγδη, χωρίς όμως κανένα αποτέλεσμα.

Με τη νομική βάση ότι οι ιδιοκτησίες τους δεν είναι ανταλλάξιμες, κέρδισαν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων μια αντίστοιχη υπόθεση διεκδίκησης ακινήτου στη Χαλκιδική, Τούρκοι υπήκοοι, που διέθεταν οθωμανικούς τίτλους. Η Ελλάδα υποχρεώθηκε σε καταβολή αποζημίωσης. Άρα οφείλει αυτή η κυβέρνηση, αξιοποιώντας αυτή την απόφαση να διεκδικήσει από την Τουρκία τις περιουσίες των Δωδεκανήσιων κληρονόμων, όταν μάλιστα για τα νησιά αυτά από έρευνα που έγινε στο Τουρκικό κτηματολόγιο το έτος 1965 προέκυψε ότι τόσο τα νησιά όσον και οι άλλες περιουσίες ήταν γραμμένες στο όνομα των δικαιούχων Δωδεκανησίων και είχαν μεταφερθεί με τη σημείωση ότι ανήκουν σε περιουσίες μη ανταλλάξιμες.

Επίσης οι Έλληνες Ευρωβουλευτές όλων των κομμάτων πρέπει να αναδείξουν το θέμα, τόσο στο Ευρωκοινοβούλιο όσον και στα άλλα όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεδομένης της Εθνικής διάστασης που έχει το ζήτημα ιδιαίτερα αυτές τις δύσκολες ώρες που περνά η χώρα αφού ακόμα και ο σύμβουλος του κυρίου Ερντογάν,  Γ. Μπουλούτ έφτασε στο ξεδιάντροπο σημείο να κάνει μαθήματα Ελληνικής ιστορίας στο πρωθυπουργό της χώρας κ. Αλέξη Τσίπρα.

Όμως επειδή σε λίγες ημέρες συμπληρώνεται ένας άλλος χρόνος από την τραγική νύκτα των Ιμίων και τότε παρουσιάσθηκαν σημαντικά προβλήματα σχετικά με τo σύστημα διαχείρισης κρίσεων όπως συνέβει με όλες τις κρίσεις που προηγήθηκαν της κρίσης των Ιμίων με εξαίρεση αυτή του 1987, δημιουργείται επιτακτικά η αναγκαιότητα ύπαρξης Μηχανισμού Διαχείρισης Κρίσεων και Αξιόπιστης Ελληνικής Αποτρεπτικής Στρατηγικής.

Ο χειρισμός κρίσεων αποτελεί ένα πολύ λεπτό εγχείρημα για την στρατιωτική αλλά κυρίως για την πολιτική ηγεσία. Σε μια κρίση ουσιαστικά δοκιμάζεται όλο το σύστημα Παραγωγής Εθνικής Ασφάλειας. 

Κατά τη διάρκεια χειρισμού των κρίσεων πρέπει να βρεθεί η λεπτή ισορροπία μεταξύ της ανάγκης για αποφυγή της κλιμάκωσης από τη μια πλευρά και της ανάγκης για αξιοπιστία της αποτρεπτικής στρατηγικής από τη άλλη. 

Με δεδομένη την εκβιαστική πολιτική του κ. Ερντογάν σε βάρος της χώρας η οποία τώρα θα ενταθεί λόγω των υπερεξουσιών του με την αναθεώρηση του Συντάγματος και ανεξάρτητα του κατά πόσον η Τουρκία μπορεί να τραβήξει το σχοινί, τη στιγμή που έχει ανοιχτά μέτωπα τόσον στο Εξωτερικό ( Συρία, Κούρδους Συρίας, Ιράκ) όσο και στο εσωτερικό με το PKK και τον ISIS με τις τρομοκρατικές του ενέργειες, μια σύγκρουση με την Ελλάδα θα μπορούσε να είναι μοιραία και να οδηγήσει σε κατάρρευση του σύγχρονου Τουρκικού κράτους, εν τούτοις εμείς είμαστε αναγκασμένοι ως Λαός παρά την οικονομική λαίλαπα των τελευταίων επτά χρόνων στα πλαίσια μιας Αξιόπιστης Ελληνικής Αποτρεπτικής Στρατηγικής πρέπει:

1ον ) Να ισορροπήσουμε τους ξέφρενους στρατιωτικούς εξοπλισμούς της Τουρκίας αυξάνοντας δυστυχώς τις Αμυντικές δαπάνες μας και να εντατικοποιήσουμε την αμυντική μας προετοιμασία.

2ον ) Να συνειδητοποιήσει η γειτονική χώρα ότι το κόστος χρήσης στρατιωτικής βίας κατά της Ελλάδας θα είναι δυσανάλογα μεγαλύτερο από το όφελος.

3ον ) Αποφυγή υιοθέτησης στρατηγικής κατευνασμού με μονομερείς υποχωρήσεις, γιατί αυτό θα αυξήσει τις τουρκικές διεκδικήσεις.

4ον ) Υιοθέτηση στρατηγικής ανάσχεσης της Τουρκίας σε όλο το μήκος των συνόρων με ταυτόχρονη εκμετάλλευση των αδυναμιών του αντιπάλου.

5ον ) Προμήθειες οπλικών συστημάτων που πρέπει να εξυπηρετούν κυρίως τα Εθνικά μας συμφέροντα και δευτερευόντως τα συμμαχικά, χωρίς αποκλεισμούς όσον αφορά τη χώρα κατασκευής και προέλευσης τους.

6ον ) Να συνειδητοποιήσουν όλες οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας και ο Λαός ότι το ΝΑΤΟ και η Ε.Ε σε ενδεχόμενη σύγκρουση μας με την Τουρκία δεν θα μας συνδράμουν.

7ον ) Να προχωρήσει άμεσα η θεσμοθέτηση και λειτουργία του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας. Ένα όργανο παραγωγής πολιτικής, το οποίο θα μπορεί να αναλύει και να αντιμετωπίζει σωστά τις γεωπολιτικές εξελίξεις, τα ζητήματα ασφαλείας και άμυνας και να είναι έτοιμο στη διαχείριση κρίσεων δεδομένου ότι το ΚΥΣΕΑ εξάντλησε τις δυνατότητες του.

Όμως προκειμένου η χώρα μας να παραμείνει παράγοντας σταθερότητας στο Αιγαίο και την ευρύτερη περιοχή θα πρέπει πέραν της οικονομικής ανάπτυξης που είναι όρος επιβίωσης του Λαού μας να αυξηθεί άμεσα η Ελληνική στρατιωτική δύναμη και να αποκατασταθεί η ανισορροπία στρατιωτικών δυνάμεων.

Γιατί αν θέλουμε να διατηρήσουμε την ειρήνη πρέπει να προετοιμαζόμαστε για πόλεμο.

 * Πολιτικός Μηχανικός, Κάλυμνος
Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Τουρκική πυραυλάκατος επιχείρησε να προσεγγίσει τα Ίμια, χωρίς επιτυχία, αφού εμποδίστηκε από ελληνικό σκάφος και εν συνεχεία επέστρεψε στην Αλικαρνασσό (Μπόντρουμ).

Σημειωτέον ότι πληροφορίες από το Λιμενικό αναφέρουν ότι η πυραυλάκατος συνοδευόταν από δύο πλοία ανορθόδοξου πολέμου με τούρκους πεζοναύτες.

Στην περιοχή έσπευσε η ελληνική κανονιοφόρος Κραταιός που κάλεσε τα τουρκικά πλοία να αποχωρήσουν από τα ελληνικά χωρικά ύδατα, την ίδια ώρα που και τα τουρκικά πλοία καλούσαν το ελληνικό πλοίο να φύγει από την περιοχή.

Το ελληνικό και τα τουρκικά πλοία έμειναν κάποια ώρα στην περιοχή και στη συνέχεια αποχώρησαν.


Σύμφωνα με τουρκικά μέσα ενημέρωσης, στην πυραυλάκατο επέβαινε ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού, Hulusi Akar και όπως αναφέρει σε ανακοίνωση του το τουρκικό ΓΕΕΘΑ, ο Τούρκος στρατηγός έκανε επίσκεψη στα Ίμια, χωρίς να καταφέρει να αποβιβαστεί, ενώ στη συνέχεια πέταξε με ελικόπτερο πάνω από την περιοχή.

Η πρωϊνή προσέγγιση δύο φουσκωτών με Τούρκους κομάντος και μιας πυραυλακάτους στα Ίμια, αποκτά άλλη διάσταση. Σύμφωνα με πληροφορίες που έφθασαν στο ΓΕΕΘΑ -προφανώς από το ελληνικό πολεμικό πλοίο που έκοψε το “βήχα” στους Τούρκους- σ΄ ένα από τα δύο φουσκωτά επέβαινε ο ίδιος ο Αρχηγός των Τουρκικών ΕΔ στρατηγός Ακάρ!

Τα φουσκωτά και η πυραυλάκατος έκαναν απλά ένα κύκλο γύρω από τα Ίμια κα αποχώρησαν .Ωστόσο η παρουσία του Ακάρ δίνει άλλη βαρύτητα στην πρόκληση . Η οποία πάντως δεν μπορεί παρά να χαρακτηριστεί γελοία απόπειρα επίδειξης ισχύος, μέσω της οποίας ο Ταγίπ Ερντογάν επιχειρεί να στείλει μηνύματα τουρκικής ισχύος προς το εσωτερικό της Τουρκίας και πολλαπλά μηνύματα απειλών προς την Ελλάδα η οποία βιώνει μια ισχυρότατη πολιτική, οικονομική και κοινωνική κρίση.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Τα μαχαίρια βγήκαν στη συνεδρίαση της Διαρκούς Επιτροπής Άμυνας και Εξωτερικών της Βουλής, την Πέμπτη, 26 του μηνός, με αφορμή τη συζήτηση επί του νομοσχεδίου του υπουργείου Εξωτερικών, “Τροποποίηση του Κώδικα του Οργανισμού του Υπουργείου Εξωτερικών και λοιπές διατάξεις”. Παρ' ότι ελάχιστη δημοσιότητα εδόθη στα ΜΜΕ, στην κλειστή συνεδρίαση της Επιτροπής αποκαλύφθηκαν ιδιαιτέρως ενδιαφέροντα στοιχεία και για τα μυστικά κονδύλια του υπουργείου, καθώς και ποικίλα άλλα “σκάνδαλά” του. Από τη συζήτηση που έγινε, προκύπτει σαφώς ότι, σε σημαντικό βαθμό, όπως άλλωστε έχει καταγγελθεί επανειλημμένως, επί σειρά ετών είχε στηθεί “πάρτι”, όχι μόνον με τις ονομαζόμενες “απόρρητες δαπάνες”, αλλά και με “παραμάγαζα” που υπήρχαν στο ΥΠΕΞ, προκειμένου να βολεύονται εκεί τους ημέτεροι.

Ενδεικτικό του ηλεκτρισμένου κλίματος στη συνεδρίαση, είναι οι κατηγορίες που εκτοξεύθηκαν από την αντιπολίτευση προς την κυβέρνηση ότι συνεχίζει τις σπατάλες, αλλά και οι υψηλοί τόνοι που χρησιμοποίησε ο υπουργός Εξωτερικών για να απαντήσει. Χαρακτηριστικά, μάλιστα, ο Νίκος Κοτζιάς φέρεται να είπε ότι την τελευταία φορά που πήγε πρόσφατα στη Νέα Υόρκη, για να συναντήσει τον γενικό γραμματέα του ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτιέρες, πήγε μόνος του, ενώ, αφήνοντας σαφείς αιχμές κατά υπουργού Εξωτερικών της Νέας Δημοκρατίας, στο παρελθόν, είπε ότι παλιότερα κάποιοι πήγαιναν εκεί με πάνω από εκατό άτομα συνοδεία.

“Απόρρητα ...ερωτήματα”

Το θέμα της συνεδρίασης που φαίνεται ότι “έτσουζε” τα πολιτικά κόμματα περισσότερο από όλα, ήταν αυτό των μυστικών κονδυλίων. Ως γνωστόν, τέτοια κονδύλια δεν διαθέτει μόνον το υπουργείο Εξωτερικών, αλλά και το Αμύνης, το Δημόσιας Τάξης, και λίγο έως πολύ σχεδόν όλα τα υπουργεία. Να σημειωθεί ότι, όσον αφορά το υπουργείο Εξωτερικών, τα μυστικά κονδύλια έως το 2009 υπολογίζονταν στα 80 εκατομμύρια ευρώ ετησίως, αλλά με την κυβέρνηση Παπανδρέου, μπήκε και νέο “καπέλο”, με αποτέλεσμα να φτάσουν τα ενενήντα.

Ως γνωστόν, επανειλημμένως είχε προκληθεί τεράστιος θόρυβος γύρω από την διαχείριση των κονδυλίων πριν την εποχή Παπανδρέου, αλλά ιδιαίτερα επί κυβερνήσεώς του. Την εποχή εκείνη, επίσης, είχαν σημειωθεί σοβαρότατα σκάνδαλα στις σχέσεις διαπλοκής (;) του ΥΠΕΞ με το “σύστημα ΜΚΟ”. Όπως παλιότερα, εξάλλου, αποκαλύψεις έγιναν και για “δημοσιογράφους”. Διαχρονικά, πάντως, και βεβαίως επί εποχής Κώστα Σημίτη, κοινό μυστικό ήταν ότι σημαντικό, δυστυχώς, μέρος των μυστικών κονδυλίων κατέληξε σε ημετέρους, στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, με κριτήρια κομματικά και διόλου εθνικού συμφέροντος. Μέχρι σήμερα, ουδέποτε έχει ελεγχθεί, και βεβαίως, αποκαλυφθεί τι πραγματικά έχει συμβεί με τα απόρρητα κονδύλια. Πόσο μάλλον, αφού όλες οι κυβερνήσεις κρύβονται πίσω από το γεγονός ότι τα στοιχεία αφενός είναι απόρρητα, αφετέρου καταστρέφονται (!). Σήμερα, τα απόρρητα κονδύλια του ΥΠΕΞ υπολογίζονται στα 15 εκ.

Άρνηση της ΝΔ

Στην τελευταία συνεδρίαση της Επιτροπής Άμυνας - Εξωτερικών, ο Ν.Κοτζιάς προέβη σε μια σημαντική και θετική, αν και με μεγάλη καθυστέρηση, κίνηση. Πρότεινε να υπάρχει έλεγχος του 90%-95% των απόρρητων κονδυλίων στη Βουλή. Σε αντίστοιχη κίνηση δεν έχουν προβεί άλλα υπουργεία. Κάτι που κανονικά, επιτέλους πρέπει να γίνει, και για τα υπουργεία Άμυνας και Δημόσιας Τάξης, και βεβαίως τα υπόλοιπα. Σύμφωνα με πληροφορίες, επίσης ανακοίνωσε στους βουλευτές ότι θα καταθέσει τροπολογία για τη δημιουργία μιας πενταμελούς Επιτροπής στο υπουργείο ή στη Βουλή, όπου τα κόμματα και μερίδα του κυβερνητικού μηχανισμού θα μπορεί να ενημερώνεται γι' αυτά. Επί του συγκεκριμένου θέματος, ως είναι φυσικό, είναι απαραίτητο να υπάρχουν σοβαρές ασφαλιστικές δικλείδες ούτως ώστε να μην υπάρχει ο κίνδυνος να διαρρεύσουν κρατικά μυστικά. Ο εκπρόσωπος της ΝΔ, Γιώργος Κουμουτσάκος, σύμφωνα με πληροφορίες, φέρεται να ζήτησε να μην υπάρχει διακομματικός έλεγχος της Βουλής, αλλά απλά παρουσία και της Βουλής σε μια Επιτροπή ελέγχου αυτών των κονδυλίων, προκειμένου να υπάρχει διασφάλιση των στοιχείων. Κατά πληροφορίες, ο ίδιος πρότεινε να σχηματιστεί Επιτροπή, μεταξύ των άλλων από δικαστικούς και να μπορεί, όπως χαρακτηριστικά φέρεται να είπε, να είναι σε αυτήν και ο πρόεδρος της Βουλής.

Απορίας άξιον είναι γιατί η ΝΔ, η οποία μάλιστα δηλώνει υπέρμαχος της διαφάνειας, αρνείται να υπάρχει έλεγχος σε αυτά τα κονδύλια. Είναι, άραγε, άποψη του βουλευτή του κόμματος και τομεάρχη Εξωτερικών του, ή την συμμερίζεται και η ηγεσία της ΝΔ; Διότι, είναι προφανές ότι το να ελέγχονται τα απόρρητα κονδύλια, δεν σημαίνει να κοινοποιούνται στους βουλευτές τα ονόματα των “πληροφοριοδοτών” στους οποίους, για παράδειγμα η ΕΥΠ δίνει αυτά χρήματα. Ο έλεγχος είναι απαραίτητος, πόσο μάλλον, όταν πολιτικοί ξένων χωρών μπορούν να πάρουν από την Αθήνα αρκετές βαλίτσες χρήματα, και στη συνέχεια, μπεκροπίνοντας να βγάζουν ανθελληνικούς δεκάρικους. 'Η να δίδονται χρήματα σε Έλληνες του εξωτερικού για εθνικούς σκοπούς, κι αυτά να γίνονται πολυτελείς οικίες. Η Νέα Δημοκρατία, επιβάλλεται να καταθέσει συγκεκριμένη πρόταση, με στόχο αφενός να ελέγχεται η εκάστοτε εξουσία για το που διοχετεύει αυτά τα χρήματα, και ταυτόχρονα να διασφαλίζονται τα κρατικά μυστικά. Πάντως, όσον αφορά τις Επιτροπές δικαστικών, κ.ο.κ., έως τώρα και αναποτελεσματικές και χειραγωγούμενες απεδείχθησαν. Να σημειωθεί, πάντως, ότι δεν είναι μόνον η Ελλάδα που έχει μυστικά κονδύλια. Ωστόσο, όλες οι χώρες, όπως χαρακτηριστικά οι ΗΠΑ, έχουν θεσπίσει μηχανισμούς αυστηρού πολιτικού ελέγχου των κονδυλίων, οι οποίοι παράλληλα διασφαλίζουν σε πολύ μεγάλο βαθμό τη μυστικότητα των νευραλγικών στοιχείων. Ασφαλιστικές δικλείδες, λοιπόν, υπάρχουν. Ας τις αναζητήσουν από κοινού κυβέρνηση και κόμματα. Κι' αν “μπάζει” η πρόταση Κοτζιά, να απορριφθεί και να διαμορφωθεί καινούργια.

Φάουλ με Σκόπια

Το πρόβλημα είναι ότι η ΝΔ εξετέθη κι άλλο σε αυτή τη συνεδρίαση της Επιτροπής Άμυνας και Εξωτερικών. Κάτι που διόλου καλό είναι για ένα κόμμα που ετοιμάζεται να αναλάβει την κυβέρνηση. Ιδιαίτερα, μάλιστα, όταν πρόκειται για το “Σκοπιανό”. Έσπευσε, λοιπόν, ο κ.Κουμουτσάκος να μιλήσει σε ρόλο δικηγόρου τουνέου πρόεδρου του Ευρωκοινοβουλίου, Αντόνιο Ταγιάνι.Ο τελευταίος, ως γνωστόν, προέβη στο χροντροκομμένο ατόπημα να αποκαλέσει την πΓΔΜ, «Μακεδονία», και τον Μέγα Αλέξανδρο πρόγονο των Σκοπιανών. Τι να πούμε; Θα περιοριστούμε μόνο να πούμε ότι το άτυπο “πρωτόκολλο” μεταξύ των πολιτικών κομμάτων, ανεξαρτήτως εάν βρίσκονται στην κυβέρνηση ή στην αντιπολίτευση, είναι ότι πρώτα στηρίζουμε τα εθνικά συμφέροντα και μετά τα κομματικά. Δεν αντιλαμβανόμαστε, λοιπόν, γιατί ο προερχόμενος, μάλιστα, από το Διπλωματικό Σώμα, βουλευτής της ΝΔ, βιάστηκε να υπερασπιστεί τον κ.Ταγιάνι. Επειδή στο Ευρωκοινοβούλιο ανήκουν στην ίδια ευρωκοινοβουλευτική ομάδα, του «Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος»; Το αστείο είναι ότι λίγο αργότερα, ο ίδιος ο κ.Ταγιάνι στο twitter του προέβη σε διόρθωση: “Γνωρίζω πολύ καλά την ιστορία. Ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν Έλληνας με ιδέες που συνέβαλαν στην γέννηση της Ευρώπης”.

Μα, είναι δυνατόν να αντιμετωπίζονται τόσο σοβαρά θέματα από τη ΝΔ με τέτοια προχειρότητα; Δεν φτάνει, μάλιστα, που ο κ.Κουμουτσάκος στη συνεδρίαση της Επιτροπής άλειψε βούτυρο στο ψωμί των Συριζαίων, όσα είπε στη συνεδρίαση για τον Ταγιάνι, τα έβγαλε κατόπιν και σε ανακοίνωση προς τα ΜΜΕ. Την εξής: “Πρόκειται για παλαιότερες δηλώσεις του κ.Ταγιάνι, πριν αναλάβει τα καθήκοντα του προέδρου το Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (!). Σε κάθε περίπτωση, είμαι βέβαιος ότι ο νεοεκλεγείς πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ο οποίος κατάγεται και ο ίδιος από μια φίλη χώρα με μεγάλη ιστορία, γνωρίζει καλά ότι η ιστορία των λαών και των εθνών δεν διαγράφεται, δεν παραγράφεται, δεν ξαναγράφεται και βεβαίως, ούτε υφαρπάζεται. Είμαι επίσης βέβαιος ότι από τη νέα του θεσμική θέση, ο κ.Ταγιάνι θα σεβαστεί απολύτως την επίσημη θέση όλων των θεσμικών οργάνων της Ε.Ε., του ΟΗΕ, του ΝΑΤΟ και όλων των διεθνών οργανισμών που αναγνωρίζουν τη γειτονική χώρα μόνον ως Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας”. Αυτή είναι δήλωση δημοσίων σχέσεων, και όχι εθνικών θέσεων. Αυτά, μπορεί να λέγονται κατ’ ιδίαν, αλλά όχι δημόσια. Ο κ.Κουμουτσάκος είναι διπλωμάτης, αλλά είναι και σημαίνον στέλεχος της ΝΔ. Ως εκ τούτου, έχει ιδιαίτερη σημασία πότε λέγονται και πως διατυπώνονται αυτές οι δηλώσεις.

“Επιστημονικό” γλέντι

Στην ημερήσια διάταξη της Επιτροπής Άμυνας και Εξωτερικών ήταν και η -τυπική- διάλυση του Ελληνικού Κέντρου Ευρωπαϊκών Μελετών (Ε.Κ.Ε.Μ.). Σύμφωνα με όσα αναφέρθηκαν στη συνεδρίαση, μόνο το συγκεκριμένο Κέντρο είχε 23 άτομα. Χρηματοδοτούνταν με 750.000 και έφτασε στις 970.000, μόνο και μόνο για μισθούς και νοίκια. Σε μελέτες, επίσης, δίνονταν από 200 έως 400.000 ετησίως. Το εντυπωσιακό, όπως αναφέρθηκε στη συνεδρίαση, είναι ότι, ενώ ήταν ανενεργό από το 2012, έπαιρνε λεφτά. Κάτι που μάλλον μεταφράζεται ως αιχμή κατά των πρώην υπουργών Εξωτερικών, Δημήτρη Αβραμόπουλου και Ευάγγελου Βενιζέλου. Ουσιαστικά, “λουκέτο” μπήκε το 2015, ενώ τώρα μπαίνει και τυπικά.

Αντίστοιχες αναφορές έγιναν και για το Κέντρο Ανάλυσης και Σχεδιασμού (ΚΑΣ), για το οποίο, μεταξύ των άλλων, ο Νίκος Κοτζιάς φέρεται να είπε πως είχε ζητήσει ως υπάλληλος του ΥΠΕΞ παλιότερα την παρέμβαση του εισαγγελέα, αλλά δεν έγινε, αφού το πρόσωπο που διηύθυνε το ΚΑΣ ήταν και στέλεχος ιδιωτικού φορέα, στον οποίο ανέθετε συμβάσεις για έργα με τα λεφτά του ΚΑΣ.
Όλα αυτά τα στοιχεία που ακούστηκαν στην Επιτροπή της Βουλής, καθώς και οι “υπαινιγμοί” και οι “μπηχτές” που έπεσαν, δείχνουν διαχρονικά, καραμπινάτα σκάνδαλα, τόσο για τα μυστικά κονδύλια και χρηματοδοτήσεις ΜΚΟ, όσο και κάθε λογής κρατικοδίαιτους -ημέτερους πολιτικών γραφείων- επιστήμονες, δημοσιογράφους, και στελέχη του κρατικού μηχανισμού. Όμως, αυτές οι σοβαρές αναφορές δεν αρκεί να κυκλοφορούν μόνον κεκλεισμένων των θυρών της Βουλής. Πρέπει επιτέλους, αφενός να μπει τέλος σε αυτή την σάπια κατάσταση, αφετέρου να πληροφορηθεί η κοινή γνώμη με ονόματα και διευθύνσεις τα πάντα. Και αυτό επιβάλλεται να κάνει άμεσα ο σημερινός επικεφαλής του ΥΠΕΞ, αλλά και η εκάστοτε ηγεσία του υπουργείου. Σε αντίθετη περίπτωση, απλά θα είναι τουφεκιές στον αέρα.

AntiNews


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου