Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

30 Σεπ 2016

Του Λεωνίδα Κουμάκη

Και ξαφνικά σεισμός: Ο ψευτο-χαλίφης Ερντογάν δήλωσε πως δεν του αρέσει πλέον η Συνθήκη της Λωζάνης. Γιατί η Τουρκία «ζημιώθηκε από την συμφωνία του 1923», γιατί «μας ανάγκασαν να δεχθούμε τη Συνθήκη της Λωζάνης» και γιατί «Παραχωρήσαμε τα νησιά μας» (εννοεί τα Ελληνικά νησιά του Αιγαίου). Έτσι απλά.

Μετά από ένα σχεδόν αιώνα από την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης (24 Ιουλίου 1923) - μια πολυμερή Διεθνή Σύμβαση, η οποία τίθεται υπό την προστασία της Τουρκίας από την μια μεριά και υπό την προστασία της Αγγλίας, της Γαλλίας, της Ιαπωνίας, της Ιταλίας, της Σερβίας, της Ρουμανίας και της Ελλάδος από την άλλη.

Με άλλα λόγια, η Τουρκία, μόνη αντισυμβαλλόμενη απέναντι σε 6 χώρες μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, άρπαξε όσα εδάφη εξασφάλισε με την υπογραφή της συνθήκης (Ανατολική Θράκη, τα Ελληνικά νησιά Ίμβρος και Τένεδος, μια λωρίδα γης κατά μήκος των συνόρων με την Συρία και «φουσκωμένα» σύνορα της Τουρκίας με το Ιράκ), «απαλλάχτηκε» από εκατομμύρια χριστιανών της Μικράς Ασίας, υποχρέωσε τον Οικουμενικό Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως να εγκαταλείψει την επίσημη ιδιότητα του Εθνάρχη των Ελλήνων, «μάντρωσε» πολλά εκατομμύρια Κούρδων και άλλων εθνοτήτων μέσα στην «Τουρκική ταυτότητα», κατεξευτέλισε συστηματικά όλες ανεξαιρέτως τις υποχρεώσεις που ανέλαβε από την Συνθήκη, αλωνίζει προκλητικά μέσα στο Αιγαίο, καθοδηγεί με εντεινόμενη επιθετικότητα τους πράκτορες της ΜΙΤ τους οποίους έχει σκορπίσει μέσα στην Ελληνική Θράκη, δεν έχασε ευκαιρία πισώπλατης μαχαιριάς όταν αισθανόταν ασφαλής και μετά από όλα αυτά, και πάρα πολλά άλλα, έρχεται ο ψευτο-χαλίφης της Άγκυρας ένα πρωινό του Σεπτεμβρίου 2016 και μας λέει τώρα πως δεν «συμφέρει» πλέον στην Τουρκία η Συνθήκη της Λωζάνης!! 

Η επικίνδυνη αυτή κλιμάκωση της Τουρκικής προκλητικότητας και η ξαφνική έκρηξη του ψευτο-χαλίφη της Άγκυρας μόνο τυχαία δεν είναι.

Η ανατολίτικη πονηριά του γνωρίζει πολύ καλά ότι η Τουρκία έχει παραιτηθεί πανηγυρικά, με τα άρθρα 20 και 27 της Συνθήκης της Λωζάνης, από κάθε δικαίωμα στην μαρτυρική Κύπρο ενώ η λύση του Κυπριακού πλησιάζει, με ορατό το ενδεχόμενο απόσυρσης των Τουρκικών στρατευμάτων κατοχής αλλά και σημαντικού αριθμού εποίκων.

Γνωρίζει επίσης πολύ καλά ότι η Συνθήκη της Λωζάνης επιβάλλει στην Τουρκία αποστρατικοποίηση της ζώνης των στενών, κάτι που της φάνηκε ιδιαίτερα επώδυνο της περίοδο της κρίσης των σχέσεων Ρωσίας – Τουρκίας μετά την κατάρριψη του Ρωσικού πολεμικού αεροσκάφους.

Τέλος –και πιο σημαντικό- γνωρίζει πως η Αιγυπτιακή κυβέρνηση έχει καταλήξει στην απόφαση να προχωρήσει σε υπογραφή συμφωνίας με την Ελλάδα για την οριοθέτηση των θαλασσίων συνόρων ανάμεσα στις δυο χώρες σύμφωνα με την Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το δίκαιο της θάλασσας η οποία επιβάλλει τον συνυπολογισμό της επήρειας του Καστελόριζου στις θαλάσσιες ζώνες. Το γεγονός αυτό βάζει ταφόπετρα στα όνειρα της Τουρκίας να καταστεί αυτόκλητος συνέταιρος της Ελληνικής και Κυπριακής υφαλοκρηπίδας στην Ανατολική Μεσόγειο.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Στις 7 Σεπτεμβρίου 2016 το άρθρο μας «Η «προσέγγιση» Ρωσίας – Τουρκίας» κατέληγε με την πρόβλεψη πως «η ώρα που η Ελλάδα και η Κύπρος θα έχουν την «κατάλληλη ευκαιρία» να αντιμετωπίσουν άπαξ διαπαντός την διαρκή νέο-οθωμανική επιθετικότητα και τον παράλογο επεκτατισμό της Ισλαμικής Τουρκίας, πλησιάζει. Και η χώρα μας πρέπει να είναι έτοιμη σε όλα τα «μέτωπα» που η Τουρκία κρατάει ανοιχτά με την απειλή χρήσης βίας εδώ και δεκαετίες».

Οι δηλώσεις Ερντογάν για την Συνθήκη της Λωζάνης, η απόπειρα «εξαγωγής κρίσης» προς την Ελλάδα και «συσπείρωσης» του εσωτερικού μετώπου της Τουρκίας με ένα διαχρονικά δημοφιλή «στόχο» ήταν λίγο-πολύ αναμενόμενος από όσους παρακολουθούν τις εξελίξεις στην περιοχή μας. Άλλωστε η γενικότερη κατάσταση του γειτονικού γίγαντα με τα γυάλινα πόδια είναι σε όλους γνωστή:

Η Τουρκία βρίσκεται απομονωμένη από εχθρούς και φίλους. Οι γερές «πλάτες» των «συμμάχων» μας που της επέτρεψαν να εισβάλλει εκ του ασφαλούς στην μαρτυρική Κύπρο, δεν υπάρχουν πλέον. Επί πλέον, αντιμετωπίζει ένα αιματηρό εμφύλιο πόλεμο με ολοένα και μεγαλύτερες απώλειες νέων, αθώων, ανθρώπων. Μπήκε στην κόλαση της Συρίας ελπίζοντας σε εδαφικά και πολιτικά οφέλη, παραγνωρίζοντας όμως τους τεράστιους κινδύνους να εγκλωβιστεί με δυσανάλογα μεγάλες απώλειες. Η Τουρκική οικονομία μετά το τεράστιο πλήγμα στον τουρισμό και την αστάθεια από την απόπειρα πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου 2016, υποβαθμίζεται συνεχώς από όλους τους διεθνείς οίκους αξιολόγησης. Η εσωτερική κατάσταση οδεύει επικίνδυνα σε μια ολοκληρωτική δικτατορία με συλλήψεις δεκάδων χιλιάδων Τούρκων κάθε «επαγγέλματος» – από στρατιωτικούς, πανεπιστημιακούς και δικαστικούς μέχρι δημοσιογράφους, δημόσιους υπάλληλους ή υπαλλήλους της ΜΙΤ. 

Ένας Τούρκος πολιτικός που μπήκε στην πολιτική πριν από 20 περίπου χρόνια «ξυπόλητος», σήμερα θεωρείται από τους πλουσιότερους πολιτικούς του κόσμου (περιοδικό Forbes), έχοντας μετατρέψει ολόκληρη την Τουρκία σε μια  προσοδοφόρα οικογενειακή επιχείρηση, χωρίς να μπορεί να τον καταγγείλει κανείς.

Συνεπώς όλες οι γενικότερες συνθήκες είναι ώριμες και κατάλληλες από κάθε άλλη φορά. Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν έχουμε προετοιμαστεί σωστά ώστε να βάλουμε επί τέλους ένα τέλος στην διαρκή επιθετικότητα της Τουρκίας που εγκαινιάστηκε μετά την εισβολή στην Κύπρο του 1974.

Ευχόμαστε ολόψυχα πολιτική και στρατιωτική ηγεσία της χώρας μας να αποδειχτούν άξιοι των περιστάσεων που παρουσιάζονται όχι συχνότερα από κάθε 100 χρόνια. Ευχόμαστε ολόψυχα να αξιοποιήσουν με επιτυχία την θετική συγκυρία που βρίσκεται διαμορφωμένη. Αυτό άλλωστε, είναι κάτι που θα το ανακαλύψουμε στην πράξη πολύ σύντομα…

________________________________________________________
* Ο Λεωνίδας Κουμάκης γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Τελείωσε το δημοτικό σχολείο των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης του Πέρα και στην συνέχεια φοίτησε για δυο χρόνια στο Ζωγράφειο Γυμνάσιο, πριν εξαναγκαστεί να εγκαταλείψει την Κωνσταντινούπολη, λόγω της απέλασης του πατέρα του, το 1964. Στην Ελλάδα τέλειωσε το Γυμνάσιο Παγκρατίου στην Αθήνα και την Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Παράλληλα, από το 1967, άρχισε να εργάζεται σε ελληνική βιομηχανία (κλάδος ποτών) στην οποία παρέμεινε επί 30 συνεχή χρόνια και της οποίας διετέλεσε Αναπληρωτής Γενικός Διευθυντής και Διευθυντής Εξαγωγών. Την δεκαετία 2003 - 2013 ασχολήθηκε με έντυπες και ηλεκτρονικές εκδόσεις. Είναι συγγραφέας των βιβλίων «Το Θαύμα - Μια πραγματική ιστορία» (1992) και «Ματιές στις ρίζες του Ελληνισμού» (1997). Τον Δεκέμβριο του 1996 κυκλοφόρησε τον σύντομο «Αποχαιρετισμό».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Το μάθημα των Θρησκευτικών, με τη σφραγίδα Φίλη, που θα διδάσκεται από φέτος θυμίζει διήγημα του Εντγκαρ Αλαν Πόε

Διαβάζοντας την επιστολή του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου προς τους αρχηγούς των κομμάτων μένεις με το στόμα ανοιχτό σαν μπουκαπόρτα. Αν δεν έφερε την υπογραφή του, η πρώτη σκέψη θα ήταν ότι πρόκειται για μία από τις πολλές φάρσες που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο. Ο Αρχιεπίσκοπος καταγγέλλει στους αρχηγούς των κομμάτων τα σχέδια του υπουργού Παιδείας για το μάθημα των Θρησκευτικών, τα οποία είναι πολλά βήματα πέρα από τα έσχατα σύνορα της παράνοιας.

Μέσα στα πολλά, που προκαλούν παραζάλη, περιλαμβάνεται η απόφαση να διδάσκονται στα παιδιά στίχοι του Πορτοκάλογλου, του Σαββόπουλου, της Ριάνα (στο μάθημα των Θρησκευτικών!!!), «τα 99 ωραιότατα ονόματα για τον Αλλάχ των μουσουλμάνων», ενώ οι θεολόγοι «καλούνται να διδάξουν στο πλαίσιο των Θρησκευτικών τραγούδια των Χαΐνηδων και της Μποφίλιου»!

Πέρα από τον -εωσφορικών διαστάσεων- σαδισμό (να «ταΐζεις» μικρά παιδιά με ηχοκατάλοιπα Σαββόπουλων και Μποφίλιων), το τουρλουμπούκι που παρουσιάστηκε ως πρόταση για τη διδασκαλία των Θρησκευτικών φανερώνει μια άνευ προηγουμένου τρικυμία εν κρανίω. Κάθε εχέφρων άνθρωπος που ενημερώνεται για τα πλάνα του Φίλη για το μάθημα των Θρησκευτικών ασυναίσθητα αναζητεί την τηλεφωνική συσκευή του για να καλέσει το «166». Αν έχουν ζουρλαθεί ο Φίλης και η ομήγυρίς του, είναι δικό τους πρόβλημα και προτείνεται να απευθυνθούν στους ειδικούς. Η Ελλάς διαθέτει γιατράρες διά πάσαν νόσον και πάσαν μα@#κίαν. Θα βρουν μια αγωγή (με χάπια ή μη) στα μέτρα τους.

Ομως, τα παιδιά δεν φταίνε. Ουδείς έχει το δικαίωμα να παίζει με την πνευματική συγκρότησή τους και να τα τροφοδοτεί με λύματα και βδελυρές ασυναρτησίες. Είναι υποχρέωση κάθε υπεύθυνου πολίτη να προβάλει αντίσταση σ' αυτή την επίθεση της όζουσας παράνοιας, που υπερασπίζονται και προάγουν ο Φίλης και οι σύντροφοί του.

* Σ' αυτό το σατιρικό διήγημα (στα αγγλικά «The System of Doctor Tarr and Professor Fether») ο Πόε αφηγείται την ιστορία των τροφίμων ενός φρενοκομείου στη νότια Γαλλία, που αλυσοδένουν γιατρούς και νοσοκόμους και καταλήγουν να το διοικούν. Σε κάθε Ελληνα κάτι θυμίζει αυτή η ιστορία...

Παναγιώτης Λιάκος
Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Πᾶνε χρόνια πού, ἀπό τήν ὀδυνηρή ἐμπειρία μας μέ τό Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο καί μέ κάποιους “εἰδικούς” περί τήν διοίκησή του, παραφράσαμε τό ὄνομά του ἀφαιρώντας τό ἀρχικό “π”. Ἦταν πολύ μεγάλη ἀπογοήτευση νά βλέπεις τήν ἀκαδημαϊκή τήβεννο ὡς προκάλυμμα νεποτισμοῦ, διαφθορᾶς, τρομοκρατίας και ἀβελτηρίας...
Ὑπῆρχαν μόνον αὐτά; Ὄχι. Δίπλα τους κατάφερνε να ἐπιβιώνει καί ἡ ἐπιστημονική ἔρευνα, ἡ πνευματική παραγωγή και ἡ ἀκαδημαϊκή ἀξιοπρέπεια, σέ ρόλο ζύμης πού ὅμως δέν μποροῦσε νά ζυμώσει τό σύνολο.

Ἡ σχέση μας μέ τό ΔΠΘ ἦταν πολύ τεταμένη κατά περιόδους, ἀφοῦ ὑπήρξαμε τό ΜΟΝΟ ἔντυπο τῆς Περιφέρειας πού ἦρθε σέ σύγκρουση μέ τούς (τότε) διοικοῦντες, ἀπό τό ἐπίπεδο τῶν δημοσιευμάτων πού προκάλεσαν - ἄγονες, φυσικά! - ΕΔΕ μέχρι τό ἐπίπεδο τῶν δικαστικῶν αἰθουσῶν. Δέν θά ξαναγυρίσουμε σέ κεῖνα τά παλιά ξυνά σταφύλια (παρότι ὁ ἀπόηχος ὁρισμένων ἔσβησε μόλις πρό ἡμερῶν) ἀλλά θά σημειώσουμε τόν ἀναβρασμό πού διαπιστώνουμε ἐσχάτως στό Πολυτεχνεῖο τῆς Ξάνθης.
Ἡ ἀφορμή γιά τήν πρόσφατη - μέσα στόν Σεπτέμβριο – κρίση εἶναι μιά σειρά ἀποφάσεων τοῦ πρύτανη Καραμπίνη νά τιμωρήσει πειθαρχικά συνάδελφό του ὁ ὁποῖος ἐξέφρασε ἐπιφυλάξεις γιά το ἄν ὁ ἴδιος ὁ πρύτανης μπορεῖ νά συμμετέχει στή Γενική Συνέλευση μέ δικαίωμα ψήφου ἤ σέ ἐκλεκτορικά τῶν ὁποίων ἀσκεῖ ὁ ἴδιος τόν ἔλεγχο νομιμότητας.
Μάλιστα ἡ πειθαρχική ποινή συνοδεύτηκε καί ἀπό οἰκονομική ποινή ἀξίας ἑνός μισθοῦ ἡ ὁποία ἐπιβλήθηκε καί πάλι ὅταν ὁ καθηγητής διαμαρτυρήθηκε στο Συμβούλιο Ἱδρύματος. Τήν ἴδια ὥρα, ὁ πρύτανης ἀποφάσισε να “‘ἀναστείλει” κρίσιμα καί ἀνταγωνιστικά ἔργα πού ἔχει ἀναλάβει ἀπό εὐρωπαϊκές προσκλήσεις ὁ καθηγητής (ΗΜ&ΜΥ) Βασίλης Τσαουσίδης καί ταυτόχρονα νά ὁρίσει “πραγματογνώμονες” πού θά ἐλέγξουν παλαιότερα ἔργα ἀπό τεχνικῆς καί οἰκονομικῆς ἀπόψεως.
Μιά τέτοια ἐνέργεια φαντάζει περίεργη γιά ἔργα ὑψηλῶν ἐπιστημονικῶν καί οἰκονομικῶν προδιαγραφῶν πού ἔχουν αὐστηρό πρωτόκολλο ἐλέγχου ἀπό εἰδικούς και ἀφενός ἔχουν ἤδη ὁλοκληρωθεῖ καί ἐλεγχθεῖ καί ἀφετέρου προέρχονται ἀπό διεθνεῖς καί ὄχι ἐθνικούς πόρους.
Παραδόξως ἐπίσης, σύμφωνα μέ τόν καθηγητή, ὁρίστηκαν χωρίς κριτήρια “πραγματογνώμονες” οἱ ὁποῖοι δέν προσδιόρισαν κἄν τό πεδίο καί τήν ἀφορμή τῆς πραγματογνωμοσύνης τους. Τήν ἴδια στιγμή φρέναρε ἡ χρηματοδότηση λόγῳ μιᾶς “ἐμπιστευτικῆς ἐπιστολῆς τοῦ πρύτανη πρός τόν πρόεδρο τῆς Ἐπιτροπῆς Ἐρευνῶν” ὅπου ἀναφέρεται ὅτι ὁ πρύτανης ἔθεσε ἐρωτήματα στόν Γενικό Γραμματέα καί περιμένει ἀπάντηση. Δηλαδή ὅποτε ὁ πρύτανης θέτει ἐρωτήματα γιά κάποιον καθηγητή σταματᾶνε τά ἐρευνητικά ἔργα τοῦ τελευταίου;

Ὁ ἐπιστημονικά ὑπεύθυνος τῶν συγκεκριμένων ἔργων Β. Τσαουσίδης ἐνίσταται πώς μέ αὐτές τίς μεθοδεύσεις παρακρατοῦνται ὅλες οἱ ἔμμεσες δαπάνες τῶν εὐρωπαϊκῶν ἔργων, ὅτι καθυστεροῦν τά ἔργα πού χρηματοδοτεῖ ἡ ΓΓΕΤ μέ τά matching funds, ὅτι τίθενται σέ κίνδυνο οἱ συμβατικές ὑποχρεώσεις τοῦ Πανεπιστημίου μέ ἀποτέλεσμα τήν ἐνδεχόμενη διεθνή του δυσφήμηση. Σημειώνει μάλιστα γιά τή δουλειά του ὅτι “ἦταν ἀπό τά ἐλάχιστα ἀνταγωνιστικά ἔργα πού προσείλκυσε τό Πανεπιστήμιό μας καί ἔγιναν γνωστά διεθνῶς – μάλιστα τό Πανεπιστήμιό μας δέν συμμετεῖχε ἁπλῶς ἀλλά ἦταν συντονιστής, κάτι πού ἐκτόξευσε τό 2014-2015 τήν εὐρωπαϊκή του φήμη στή δυνατότητα ἐκτέλεσης εὐρωπαϊκῶν ἔργων στή θέση 300-400”.
Ἄν ὄντως διώκεται ἔτσι ἀπροσχημάτιστα ὁ ἄνθρωπος πού ἔφερε μέσα ἀπό προγράμματα συνεργασίας μέ τό Καίμπριτζ, τό ΜΙΤ καί τό UCL, τήν μεγαλύτερη ἀνταγωνιστική διεθνή χρηματοδότηση στήν ἱστορία τοῦ ΔΠΘ καί δεκάδες ἐρευνητές - σύγχρονη τεχνογνωσία - μοναδικό ἐξοπλισμό, τίποτε δέν ἔχει ἀλλάξει.

Πηγή «Αντιφωνητής»



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


«Ενώ είχαμε στην αρχή 80% πρόσφυγες τώρα είναι 70-75% μετανάστες» δήλωσε ο υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής 

Τον κίνδυνο κατάρρευσης της συμφωνίας Ε.Ε.-Τουρκίας για το προσφυγικό επικαλέστηκε ο Γιάννης Μουζάλας για να παραδεχθεί η κυβέρνηση δεν έχει περιθώρια να εκτονώσει την εκρηκτική κατάσταση που επικρατεί στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου.

«Στα νησιά έχουμε πρόβλημα. Ο νησιωτικό λαός δοκιμάζεται από δύο παράγοντες» είπε χαρακτηριστικά ο υπουργός Μεταναστευτικής πολιτικής απαντώντας σε επίκαιρη επερώτηση βουλευτών της ΝΔ για να εξηγήσει ότι από την μια παρατηρείται υπερσυγκέντρωση και παρατεταμένη παραμονή που γεμίζει μετανάστες και πρόσφυγες με «θυμό και απελπισία» και από την άλλη έχει αλλάξει η ροή και η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού είναι μετανάστες και όχι πρόσφυγες.

«Ο πληθυσμός εγκλωβίζεται και μένει καιρό. Τελειώνουν τα λεφτά του. Είναι θυμωμένος και απελπισμένος» ανέφερε για να προσθέσει «Αλλάζει η ροή. Ενώ είχαμε στην αρχή 80% προσφυγικό τώρα είναι 70-75% μεταναστευτικό. Αυτό δοκιμάζει τους νησιώτες και τους νοικοκυραίους πρόσφυγες».

Ο υπουργός υποστήριξε ότι η αποχώρηση του πληθυσμού από τα νησιά δεν αποτελεί λύση καθώς θα καταρρεύσει η συμφωνία και το επόμενο διάστημα θα πολλαπλασιαστούν οι ροές. «Προτείνουμε και προσπαθούμε την αποσυμφόρηση των νησιών παίρνοντας αυτούς που κρίνονται ότι απαγορεύεται να επιστραφούν στην Τουρκία. Ξεκινήσαμε εδώ και 20 ημέρες αλλά η μετακίνηση δεν μπορεί να γίνει μαζικά γιατί δημιουργεί άλλα προβλήματα. Θα γίνει σιγά-σιγα. Θα μεταφέρουμε επίσης τα ασυνόδευτα ανήλικα» είπε για να προσθέσει ότι «καταβάλλουμε και τεράστια διπλωματική προσπάθεια για διεύρυνση συμφωνίας ώστε να μεταφερθεί ένας αριθμός μεταναστών από τα νησιά σε κλειστά κέντρα της ενδοχώρας και να είναι υπο κράτηση».

«Δεν κινδυνεύουν τα παιδιά μας γιατί τα προσφυγάκια είναι εμβολιασμένα»

Αναλυτική «χαρτογράφηση» της υγειονομικής κατάστασης που επικρατεί στα κέντρα φιλοξενίας προσφύγων και μεταναστών υποστήριξε ο κ. Μουζάλας ότι διαθέτει η κυβέρνηση. Κατά την δευτερολογία του επισήμανε πως «ξέρουμε που μας χτυπά το καμπανάκι και που πρέπει να κάνουμε κάτι» ενώ σε άλλο σημείο υπογράμμισε ότι «υπολογίζουμε ότι τα παιδιά που έχουν δυνατότητα να εμβολιαστούν ανέρχονται σε 15.000. Εχουν ήδη εμβολιαστεί 13.500. Τα παιδιά μας δεν κινδυνεύουν γιατί τα προσφυγάκια είναι εμβολιασμένα».

Επιπροσθέτως, ο υπουργός είπε ότι ο νέος σχεδιασμός περιλαμβάνει μικρά κέντρα φιλοξενίας 500 ατόμων που θα κατανεμηθούν σε όλους τους νομούς της χώρας ενώ σημείωσε ότι «στο πλάνο είναι να φύγουν τα catering και να μπουν κουζίνες στα σπιτάκια».

Τέλος για τα νησιά είπε πως «Θα πάμε σε αποσυμφόρηση με αύξηση της αστυνόμευσης για να αντιμετωπιστούν κακοποιά στοιχεία» ενώ για τις επιστροφές υποστήριξε ότι «θα γίνονται 150 την ημέρα. Δεν είναι πολλές αλλά είναι μήνυμα προς τους δουλεμπόρους».

Πηγή "Πρώτο Θέμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Οι Τσάμηδες και πάλι στο επίκεντρο, όπως αποκάλυψε ο Αυστριακός επίτροπος Γιοχάνες Χαν, Ελλάδα και Αλβανία βρίσκονται σε διαπραγματεύσεις για διευθέτηση σειρά ζητημάτων, μεταξύ άλλων και το θέμα της Τσαμουριάς. Συγκεκριμένα ο επίτροπος Διερεύνησης της ΕΕ, Γιοχάνες Χαν, απαντώντας σε ερώτηση που έθεσε η ευρωβουλευτής της ΝΔ, Μαρία Σπυράκη, για την ανακίνηση αλυτρωτικών διεκδικήσεων εναντίον της Ελλάδας, κατά την πρόσφατη επίσκεψη του Νίκου Κοτζιά στην Αλβανία, ανέφερε ότι η Κομισιόν επικρότησε το γεγονός πως Ελλάδα και Αλβανία εξετάζουν τη θέσπιση κοινού μηχανισμού, που θα συνέρχεται σε τακτά χρονικά διαστήματα για την επίλυση των εκκρεμών διμερών ζητημάτων. Σε αυτά, πρόσθεσε, περιλαμβάνονται η οριοθέτηση της ελληνοαλβανικής υφαλοκρηπίδας και των θαλάσσιων ζωνών, τα δικαιώματα των ατόμων που ανήκουν σε μειονότητες και το τσαμικό ζήτημα. Ο Σύριζα και ο υπουργός Εξωτερικών “κατόρθωσαν” και το ζήτημα των Τσάμηδων, να μπει στην ατζέντα των προς επίλυση διαφορών μεταξύ Ελλάδας-Αλβανίας.

Επειδή το ζήτημα των Τσάμηδων θα απασχολήσει έντονα την χώρα τα επόμενα χρόνια ας έχουμε κατά νου τι έπραξαν οι Τσάμηδες την περίοδο της Κατοχής στην περιοχή της Θεσπρωτίας. Δημοσιεύουμε τον πρόλογο από το βιβλίο του Αθανάσιου Γκότοβου, Τσαμουριά, (κυκλοφορεί από τις Εναλλακτικές Εκδόσεις) ένα απόσπασμα που μας εισάγει στο θέμα.

Τσαμουριά 

Όταν το 1913 ο πολιτικός χάρτης της Ηπείρου αλλάζει και η προηγούμενη (οθωμανική) εξουσία ακυρώνεται με την ένταξη της περιοχής στην ελληνική επικράτεια μετά τους νικηφόρους βαλκανικούς πολέμους, η σύνθεση του πληθυσμού στη Θεσπρωτία παραπέμπει σε ορατή γλωσσική, θρησκευτική και εθνοτική ετερότητα ή, για να χρησιμοποιήσω έναν όρο της τρέχουσας πολιτικής ορθότητας, σε μια «πολυ-πολιτισμική» κατάσταση.

Οι προσπάθειες του ελληνικού κράτους, κυρίως μέσω της εκπαίδευσης και της διοίκησης, να δημιουργήσει για τη δημόσια σφαίρα κοινούς λειτουργικούς γλωσσικούς και πολιτισμικούς κώδικες στην περιοχή, δίπλα στους ήδη υπάρχοντες, δεν σκόνταψαν μόνο στην πολιτική ρευστότητα του Μεσοπολέμου και στις δυσκολίες της Ελλάδας να ισορροπήσει μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, ούτε στην ανεπάρκεια των μέσων και στην αδυναμία του διοικητικού κέντρου (Αθήνα) να αξιολογήσει ορθά και να αποτρέψει φυγόκεντρες τάσεις που είχαν εκδηλωθεί από την αρχή της νέας εποχής στην περιοχή, αλλά και στις αντιστάσεις μεγάλου τμήματος του μουσουλμανικού πληθυσμού της Θεσπρωτίας που αυτοπροσδιορίζονταν ως «Αλβανοί» (Μουσουλμάνοι Τσάμηδες). Πολιτικά οι αντιστάσεις αυτές βρήκαν κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου ερείσματα στο ιταλικό και το αλβανικό κράτος και εκδηλώθηκαν με διάφορες μορφές. Στον τομέα της εκπαίδευσης η άρνηση προσαρμογής στα νέα δεδομένα υπήρξε ιδιαίτερα έντονη και συχνά έπαιρνε τη μορφή άρνησης του ίδιου του δημόσιου σχολείου, και όχι απλώς μέρους του σχολικού προγράμματος ή κάποιων σχολικών εγχειριδίων. Η συσπείρωση μεγάλου μέρους των μουσουλμανικών οικογενειών γύρω από τις παραδοσιακές αξίες της θρησκευτικής ομάδας στην οποία ανήκαν δεν είχε μόνο πολιτισμικά αίτια, δεν ήταν δηλαδή απλώς «άμυνα» των παραδοσιακών πολιτισμικών δομών απέναντι στις απαιτήσεις του ελληνικού κράτους για εισαγωγή νέας γλωσσικής και πολιτισμικής νόρμας. Η απόκρουση της προσπάθειας της Πολιτείας για γλωσσική, κοινωνική και πολιτισμική ένταξη είχε πολιτική βάση. Στηρίχτηκε στην «ελπίδα» ενός Provisorium του «Ρωμαίικου», όπως ονομαζόταν τότε στη λαϊκή φωνή το ελληνικό κράτος. Για τη συντήρηση αυτής της «ελπίδας» εργάστηκαν εξέχοντες Μουσουλμάνοι Τσάμηδες ήδη πολύ πριν από την Κατοχή.

Όταν μετά την άνοιξη του 1941 η Θεσπρωτία καταλαμβάνεται για δεύτερη φορά μέσα σε λίγους μήνες από τα ιταλικά στρατεύματα, στις συνειδήσεις όχι μόνον των πολιτικών παραγόντων των Μουσουλμάνων Τσάμηδων της περιοχής, αλλά και του ευρύτερου μουσουλμανικού πληθυσμού, η «ελπίδα» της απαλλαγής από την κυριαρχία του ελληνικού κράτους φάνηκε να πραγματώνεται. Γι’ αυτό και στις ξαφνικές ανατροπές της καθημερινότητας των χριστιανών κατοίκων της περιοχής με τις οποίες συνδέεται η Κατοχή –βίαιες «απαλλοτριώσεις» κτημάτων και άλλων περιουσιακών στοιχείων, απαγωγές για την καταβολή λύτρων, ξυλοδαρμοί, δολοφονίες κ.α. εκ μέρους ένοπλων συμμοριών Μουσουλμάνων Τσάμηδων– η μόνιμη επωδός των δραστών, όπως αυτή μεταφέρεται χρόνια μετά στις αφηγήσεις των παθόντων, είναι η χαρακτηριστική φράση «χάλασε το Ρωμαίικο».

Όλη η περίοδος από το 1941 μέχρι το καλοκαίρι του 1944 ήταν για τη Θεσπρωτία όντως ένα «ξήλωμα» του Ρωμαίικου. Μετά την εκτέλεση του Αναπληρωτή Νομάρχη Γεώργιου Βασιλάκου τον Φεβρουάριο του 1942 στην Ηγουμενίτσα η ελληνική (κατοχική) διοίκηση στο νομό παρέλυσε, ενώ μετά την καταστροφή των χωριών του Φαναρίου και τις εκτελέσεις στην Παραμυθιά (Σεπτέμβριος 1943) έπαψε να υφίσταται και τυπικά. Στη θέση της λειτουργούσε με βάση συμφωνία της ηγεσίας των Τσάμηδων με τους νέους «εταίρους», τη γερμανική κατοχική δύναμη, μια άτυπη μεν, αλλά ουσιαστική αλβανική διοίκηση με πολιτικά, αστυνομικά και στρατιωτικά όργανα. Η διοίκηση αυτή περιελάμβανε εδαφικά το σύνολο σχεδόν της Θεσπρωτίας, είχε εθνικοσοσιαλιστικό πολιτικό στίγμα και λειτούργησε όχι απλώς εξ αντικειμένου, αλλά προγραμματικά στο πλευρό των γερμανικών κατοχικών δυνάμεων. Στο ενεργητικό της εγγράφεται η εκδίωξη μεγάλου μέρους του χριστιανικού πληθυσμού από την περιοχή μέσω της συστηματικής άσκησης ένοπλης βίας, αντικείμενο της οποίας υπήρξε η περιουσία και η ζωή των διωκόμενων. Ως προς το στοιχείο αυτό (εθνοκάθαρση μέσω τρομοκρατίας), οι Μουσουλμάνοι Τσάμηδες της Θεσπρωτίας εξομοιώνονται με όλες τις φιλοναζιστικές, γερμανικές και άλλες, μειονότητες της Ανατολικής Ευρώπης και των Βαλκανίων, που έτρεφαν αντίστοιχα πολιτικά οράματα,  είδαν τη Βέρμαχτ ως απελευθερωτική δύναμη και υιοθέτησαν παρόμοιες πρακτικές εθνοκάθαρσης.

Όπως, όμως, συνέβη με όλες τις μειονότητες που πόνταραν στο χαρτί του Άξονα για την πραγμάτωση των πολιτικών τους σχεδιασμών, η αντίστροφη μέτρηση άρχισε από τη στιγμή που κατέρρευσε στο πολιτικο-στρατιωτικό πλαίσιο από το οποίο αυτές αντλούσαν την ισχύ τους. Ωστόσο, για την περίπτωση των Μουσουλμάνων Τσάμηδων της Θεσπρωτίας υπάρχει μια ιδιαιτερότητα: δεν είναι ο κόκκινος στρατός που ξηλώνει τη φιλοναζιστική διοίκηση στις περιοχές της Θεσπρωτίας που απελευθερώνονται, ούτε το κατοχικό ελληνικό κράτος με τις ένοπλες ομάδες του (Τάγματα Ασφαλείας), αλλά οι δυνάμεις του Ζέρβα ως τμήμα των συμμαχικών ενόπλων δυνάμεων.

Η ιδιαιτερότητα αυτή θα έχει συνέπειες. Λόγω του ελληνικού εμφυλίου, πρώιμου και κανονικού, για μια μερίδα της Αριστεράς ο Ναπολέων Ζέρβας ανήκε στην «αντίδραση» και τους συνεργαζόμενους με τους Γερμανούς «μοναρχοφασίστες». Επομένως η δράση του στη Θεσπρωτία, συμπεριλαμβανομένης της δράσης εναντίον των ένοπλων Μουσουλμάνων Τσάμηδων, έπρεπε στην αφήγηση αυτή να χαρακτηριστεί με παρόμοιο πολιτικό πρόσημο. Αντίστοιχα, έπρεπε να επινοηθεί η μαζική συμμετοχή Μουσουλμάνων Τσάμηδων στην εαμική αντίσταση και να εστιαστεί η ευθύνη για τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν από Μουσουλμάνους Τσάμηδες εναντίον του χριστιανικού πληθυσμού της Θεσπρωτίας στη «φασιστική κλίκα» των Ντιναίων. Με εξαίρεση την αναφορά στην «κλίκα» των Ντιναίων – που για ευνόητους λόγους δεν γίνεται – το κόμμα των Τσάμηδων (PDIU) στη γειτονική Αλβανία επαναλαμβάνει ουσιαστικά μια αφήγηση που έχει τις ρίζες της στις επικοινωνιακές σκοπιμότητες του ελληνικού εμφυλίου.

Αντίστοιχες κινήσεις με εκείνη των Τσάμηδων στην Αλβανία δημιουργήθηκαν στη Δυτική Γερμανία αμέσως μετά τον πόλεμο, ενώ παρόμοιες διεκδικήσεις προέβαλαν μέχρι πρότινος στην Ενωμένη Γερμανία πολύ μεγαλύτερες σε μέγεθος, και επομένως σε πολιτική επιρροή,  οργανώσεις εκτοπισθέντων από περιοχές του Τρίτου Ράϊχ στην Ανατολική Ευρώπη. Χωρίς αποτέλεσμα μέχρι τώρα ούτε στη διεκδίκηση των εδαφών και των περιουσιών που εγκατέλειψαν στην αρχική κοιτίδα, ούτε στην αναθεώρηση της Ιστορίας μέσω αλυτρωτικών σχολικών εγχειριδίων. Ωστόσο, όσοι δέχονται ότι η Ιστορία «κατασκευάζεται» κοινωνικά, ας είναι έτοιμοι να υποδεχθούν και άλλες, πιο ριζοσπαστικές, «κατασκευές» μέσα από τα κομμουνιστικά χαλάσματα των Βαλκανίων. Η εποχή τις ευνοεί. Αυτό που δεν μπορεί κανείς να γνωρίζει είναι για πόσο ακόμη.
Ιωάννινα, Ιούνιος 2016

Από τον πρόλογο του βιβλίου (σελίδες 9-13)



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η «ανάσταση» της διάσημης μυστικής υπηρεσίας από τον Βλάντιμιρ Πούτιν

Γράφει ο Κώστας Μαυραγάνης

Στην ιστορία των μυστικών υπηρεσιών, το όνομα της KGB (Κα Γκε Μπε), της θρυλικής (και διαβόητης) υπηρεσίας πληροφοριών της Σοβιετικής Ένωσης έχει ιδιαίτερα μεγάλη βαρύτητα, καθώς είναι συνώνυμο της περιόδου του Ψυχρού Πολέμου και της σιωπηλής, «υπόγειας» σύγκρουσης ανάμεσα στη Δύση και την Ανατολή.


Η KGB «έδυσε» μαζί με το τέλος της ΕΣΣΔ και του Ψυχρού Πολέμου- ωστόσο η σκιά της εξακολούθησε να δεσπόζει στη Ρωσία (και εκτός αυτής), καθώς πολλά στελέχη της παρέμειναν ενεργά στο «παιχνίδι» και προεξάρχων μεταξύ αυτών είναι ο ίδιος ο Ρώσος πρόεδρος, Βλάντιμιρ Πούτιν, πρώην πράκτοράς της και ο ίδιος.

Σήμερα, εν έτει 2016, πολλά χρόνια μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, η KGB ίσως να είναι έτοιμη να επιστρέψει: Τον γύρο των διεθνών ΜΜΕ κάνει δημοσίευμα της Kommersant, όπου αναφέρεται πως ο Πούτιν σχεδιάζει μια δραστική ανανέωση/ μεταρρύθμιση των υπηρεσιών ασφαλείας της χώρας. Όπως αναφέρει σχετικά το Foreign Policy, η ρωσική εφημερίδα ανέφερε πως η κεντρική ιδέα είναι η ενοποίηση της SVR (η υπηρεσία πληροφοριών που έχει να κάνει με το εξωτερικό) με την FSB (η ομοσπονδιακή υπηρεσία εσωτερικής ασφαλείας). Αυτό θα είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία μίας νέας, υπερ-υπηρεσίας, με το όνομα «Υπουργείο Κρατικής Ασφαλείας»- το όνομα (συμπτωματικά ή όχι) που είχε λάβει και η ισχυρότερη και πιο διαβόητη εκ των μυστικών υπηρεσιών του Ιωσήφ Στάλιν, κατά το διάστημα 1943-1953. Όσον αφορά στον συνδυασμό των αρμοδιοτήτων της συλλογής πληροφοριών στο εξωτερικό/ κατασκοπείας και της εσωτερικής ασφαλείας, παραπέμπει άμεσα στο παρελθόν- και συγκεκριμένα, στην KGB.


Όπως σημειώνεται στο δημοσίευμα του Foreign Policy, η KGB δεν ήταν μια «κλασική» υπηρεσία πληροφοριών και ασφαλείας, όπως στη Δύση. Μεταξύ των πρωταρχικών σκοπών της ήταν η προστασία του καθεστώτος, με τις αρμοδιότητές της να περιλαμβάνουν το κυνήγι κατασκόπων και αντικαθεστωτικών και την επίβλεψη των ΜΜΕ, των αθλημάτων και ακόμα και της εκκλησίας. Λειτουργούσε εντός και εκτός της χώρας, ωστόσο και στις δύο σφαίρες δραστηριότητάς της βασικός πυλώνας ήταν η προστασία αυτών που είχαν τον έλεγχο του Κρεμλίνου. Η ενοποίηση των υπηρεσιών σε αυτή την υπερ-υπηρεσία φαίνεται να σηματοδοτεί την επιστροφή σε αυτό το μοντέλο.

Μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ το 1991, η μεταρρύθμιση στην KGB αποτελούσε προτεραιότητα για την ηγεσία της χώρας, καθώς επρόκειτο για μια υπηρεσία που δεν ήταν με βεβαιότητα υπό τον έλεγχο της κυβέρνησης. Ο επικεφαλής της τότε, Βλάντιμιρ Κριούτσκοφ, είχε βοηθήσει στην ενορχήστρωση της απόπειρας πραξικοπήματος κατά του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ τον Αύγουστο. Αλλά ο νέας πρόεδρος, Μπόρις Γέλτσιν, δεν ήξερε ακριβώς τι ήθελε να κάνει με την KGB, οπότε επέλεξε να την σπάσει σε κομμάτια. Το πρώτο της τμήμα αρχικά ονομάστηκε υπουργείο Ασφαλείας, μετά Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Αντικατασκοπείας (FSK) και μετέπειτα FSB. Στις αρμοδιότητές της ήταν οι υπηρεσίες αντικατασκοπείας και αντιτρομοκρατίας. Ο κλάδος που είχε να κάνει με τις επιχειρήσεις συλλογής πληροφοριών στο εξωτερικό έγινε η SVR. Το τμήμα που είχε να κάνει με τις ηλεκτρονικές παρακολουθήσεις και θέματα κρυπτογραφίας έγινε η FAPSI, ενώ η GUSP ανέλαβε τις μυστικές υπόγειες εγκαταστάσεις. Το τμήμα της KGB που ήταν επιφορτισμένο με την προστασία των στελεχών της κυβέρνησης ονομάστηκε FSO και η συνοριοφυλακή ανεξαρτητοποιήθηκε και έγινε η FPS.


Μεταξύ όλων αυτών των υπηρεσιών, βασικός διάδοχος ήταν η FSK (FSB) αλλά είχε χάσει τις αρμοδιότητες που είχαν να κάνουν με το εξωτερικό, όπως και την ευθύνη της προστασίας των ηγετών και τις μυστικές εγκαταστάσεις. Πλέον, η αποστολή της ήταν παρόμοια με αυτή της βρετανικής ΜΙ5, δηλαδή την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας και της διαφθοράς. Ωστόσο, η κυβέρνηση Γέλτσιν ποτέ δεν διαμόρφωσε μια ξεκάθαρη στρατηγική για το πώς οι υπηρεσίες πληροφοριών ενός ολοκληρωτικού καθεστώτος θα γίνονταν οι υπηρεσίες πληροφοριών μιας δημοκρατίας, και κατά τα μέσα της δεκαετίας του 1990, οι υπηρεσίες είχαν αρχίσει να επιστρέφουν στην «ομπρέλα» της FSK, που κάποια στιγμή έγινε FSB, αναλαμβάνοντας αυξημένες αρμοδιότητες ασφαλείας.

Όταν ο Πούτιν ανέβηκε στην εξουσία, το 2000, φάνηκε να επιδιώκει στην αρχή να μειώσει τον ανταγωνισμό μεταξύ των υπηρεσιών, επιτρέποντας στην FSB να αναλάβει τον έλεγχο της FAPSI και δίνοντάς της αυξημένες δυνάμεις πάνω στον στρατό και την αστυνομία. Ωστόσο, ο πρόεδρος Πούτιν, πρώην στέλεχος της KGB και ο ίδιος, επεδίωξε αύξηση της επιρροής της FSB, χρησιμοποιώντας την ως δεξαμενή στρατολόγησης για θέσεις- κλειδιά στην κυβέρνηση. Κατά τα τέλη της δεκαετίας του 2000, φάνηκε πως είχε περισσότερες αλλαγές κατά νου, αλλά δεν ήταν ξεκάθαρο αν θα κατέστρεφαν ή θα ενίσχυαν την υπηρεσία, καθώς φαινόταν να μην είναι ικανοποιημένος από την αποτελεσματικότητά της. Το 2007 ανέθεσε σε μια άλλη υπηρεσία, (δίωξη ναρκωτικών), υπό τον προσωπικό του φίλο, Βίκτορ Τσερκέσοφ, να διερευνήσει την FSB, ελπίζοντας, φαίνεται, να προκαλέσει την κατάρρευσή της. Ωστόσο αυτή η απόπειρα απέτυχε τελείως, με τον ίδιο τον Πούτιν να αναγκάζεται να απομακρύνει τον Τσερκέσοφ, που ήταν και προσωπικός του φίλος. Μετά ο Ρώσος πρόεδρος δημιούργησε μια άλλη, πολύ ισχυρή υπηρεσία, την Επιτροπή Ερευνών (ένα «ρωσικό FBΙ»), που αναλάμβανε τις πιο πολύπλοκες έρευνες, όπως τις δολοφονίες επικριτών του Κρεμλίνου (Άννα Πολιτκόφσκαγια, Μπόρις Νέμτσοφ), αλλά και τις διώξεις πολιτικών ακτιβιστών. Παράλληλα, επεκτάθηκαν οι «Δυνάμεις Εσωτερικού» (στρατιωτικές μονάδες εξουσιοδοτημένες να επιχειρούν εντός της χώρας) και δημιουργήθηκε ειδικό τμήμα για την αντιμετώπιση του εξτρεμισμού, εντός του υπουργείου Εσωτερικών. Μέσα στο τρέχον έτος, ο Πούτιν δημιούργησε και την Εθνική Φρουρά, επιφορτισμένη με την αντιμετώπιση εσωτερικών ζητημάτων.
 


Όπως σημειώνεται στο δημοσίευμα του Foreign Policy, κατά τις δεκαετίες του 2000 και του 2010 φαινόταν ότι η αντίδραση του Πούτιν στο πρόβλημα της αποτελεσματικότητας της FSB ήταν η δημιουργία νέων υπηρεσιών. Βάσει του δημοσιεύματος της Kommersant, αυτή η στρατηγική για την FSB φαίνεται να τελειώνει, επιλέγοντας να της δώσει την «παλιά δόξα» της KGB, ως η πιο ισχυρή μυστική υπηρεσία της χώρας. Αυτό φαίνεται να υποδεικνύει ένα προβληματισμό του Πούτιν εν όψει των εκλογών του 2018, με τον ίδιο να επιδιώκει να συγκεντρώσει τις εξουσίες και τον έλεγχο στο κέντρο, μέσω μιας υπερ-υπηρεσίας.

Όπως υπογραμμίζεται σε σχετικό δημοσίευμα του Politico, από το 2013, που άρχισε η πτώση των τιμών του πετρελαίου, το Κρεμλίνο ετοιμάζεται για αναταραχή στο εσωτερικό. Κινήσεις όπως η προσάρτηση της Κριμαίας και η επέμβαση στη Συρία βοηθούν στην άμβλυνση των αντιδράσεων εντός της χώρας, ενώ παράλληλα ο Ρώσος πρόεδρος ετοιμάζει και μια «σιδηρά γροθιά».

Καταλήγοντας, στο δημοσίευμα αναφέρεται πως όποιος είναι επικεφαλής της νέας υπηρεσίας θα είναι ένας σημαντικός πολιτικός παίκτης- ωστόσο είναι ξεκάθαρο πως ο πραγματικός επικεφαλής θα είναι ο ίδιος ο Πούτιν. Αυτό, τονίζεται, έχει να συμβεί από την εποχή του Γιούρι Αντρόποφ, που από την KGB βρέθηκε γενικός γραμματέας το 1982-1984, μια περίοδο που χαρακτηρίστηκε από πτώση των τιμών του πετρελαίου, τον πόλεμο του Αφγανιστάν και μια οικονομική κρίση. Ο Πούτιν, εκτιμάται, φαίνεται να πιστεύει πως αυτή τη φορά, θα τα καταφέρει καλύτερα.


Πηγή Huffington Post


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η διαδήλωση των μειονοτικών τον περασμένο Ιούλιο στην Κομοτηνή ήταν το πρώτο βήμα στην κατεύθυνση αυτή μετά από δυόμιση δεκαετίες. Η σχετική της αποτυχία δεν πέρασε απαρατήρητη και ήδη υπάρχει ένας προβληματισμός για το τι μέλλει γενέσθαι, αν πιστέψουμε το άρθρο του αρχιπράκτορα μίσους και τουρκισμού Τζενγκίζ Ομέρ στην τουρκόφωνη φασιστοφυλλάδα “Μιλέτ” της Ξάνθης (“Υπάρχει ανάγκη για δράση για τα μειονοτικά δικαιώματα;”, 21/9/2016).

Ας σημειωθεί ότι μετά το πραξικόπημα ΚΑΝΕΝΑΣ στον μειονοτικό Τύπο δεν δημοσιεύει κανένα άρθρο γνώμης, μόνο δελτία Τύπου και ανακοινώσεις μεταδίδουν! Όλοι έχουν παγώσει την έκφραση γνώμης, αφού φοβούνται μην... παρεξηγηθούν, μην βγουν εκτός γραμμής! Όλοι εκτός του Τζενγκίζ Ομέρ που επανεμφανίστηκε...
Αξίζει να προσεχθούν όσα γράφει (προσέξτε τις μπηχτές κατά των βουλευτών και την εμμονή στον όρο “κοινότητα”) και τα οποία σας μεταφράζουμε παρακάτω:
“Τις τελευταίες μέρες γίνονται αλλεπάλληλες ανακοινώσεις από συλλόγους και οργανώσεις της μειονότητας μας. Οι φορείς μας φυσικά και αντιδρούνε κατά των νόμων και ρυθμίσεων που βγαίνουν από το κράτος κατά της τουρκικής μειονότητας δυτικής Θράκης. Είναι σημαντικό ότι οι αντιδράσεις αυτές εκφράζονται από τους φορείς που αποτελούνε την φωνή και τον εκπρόσωπο της μειονότητας μας. Είναι όμως επαρκές να αρκούμαστε μόνο σε γραπτές ανακοινώσεις; Είναι φανερό πως δεν είναι, αλλά ακόμη και για αυτό λέμε πάλι καλά.
Η γραπτή ανακοίνωση και καταγγελία είναι ένα μέρος μόνο της όλης ιστορίας. Εάν δεν φέρουν αποτέλεσμα αυτά, το επόμενο βήμα είναι η κάθοδος στους δρόμους. Κατεβαίνοντας στους δρόμους θα θέσουμε τα θέματα και τα παράπονα μας, ώστε κάποιοι να συνέλθουν. Ακόμη και αν δεν κάνει κάτι τότε η κυβέρνηση, τουλάχιστον θα έχουμε τραβήξει την προσοχή του κόσμου στα θέματα μας...
Θα μου πείτε, πόσοι θα κατέβουν; Στην τελευταία διαδήλωση είδαμε πως στην χειρότερη περίπτωση μπορούμε να κατέβουμε χίλιοι ή και δύο χιλιάδες άτομα. Δηλαδή εάν κάποιοι μπροστάρηδες εργαστούνε πιο πρόθυμα και οργανωθούμε πιο καλά, θα κατέβουμε χιλιάδες άτομα. Εάν λοιπόν διαδηλώσουν τόσα άτομα, θα είναι αρκετά για να ακουστεί η φωνή μας;
Ναι είναι αρκετά. Φυσικά και όσο περισσότεροι κατέβουν τόσο το καλύτερο, αλλά δεν βγαίνουν όλοι στον δρόμο για τα θέματα της κοινότητας. Παντού στον κόσμο ισχύει αυτό. Στην Τουρκία κατά το πραξικόπημα δεν βγήκαν 80 εκατομμύρια κόσμος στον δρόμο. Αλλά όταν κατεβαίνουν τόσοι άνθρωποι επαρκείς για τον στόχο και για να αποτελέσουν την φωνή της ̈εθνικής βούλησης ̈ τότε σώζεται όλη η κοινωνία. Βλέπετε πως στην χώρα μας όπου γίνονται σχεδόν καθημερινά διαδηλώσεις αλλά και στην Ευρώπη, οι περισσότερες αποτελούνται από 50 άντε και 100 άτομα. Η διαδήλωση με μερικές εκατοντάδες άτομα θεωρείται μεγάλη επιτυχία. Μην βλέπετε εσείς αυτούς που προσπαθούν να υποτιμήσουν την πορεία μας παρουσιάζοντάς την μικρότερη...
Ο σκοπός τους είναι διαφορετικός. Είτε ζηλεύουν είτε πράττουν έτσι επειδή δεν μπόρεσαν να την εμποδίσουν. Διότι στον κόσμο μας η διαμαρτυρία ακόμη και ενός ατόμου, όταν γίνεται με τον κατάλληλο τρόπο, προκαλεί αίσθηση και φέρνει σε δύσκολη θέση τις κυβερνήσεις. Για αυτό τον λόγο εγώ πάντοτε βλέπω με καχυποψία αυτούς που κάθε φορά που τίθεται το θέμα της διαδήλωσης, με διάφορες προφάσεις είναι ενάντιοι σε αυτό.
Ένα σημαντικό θέμα στο οποίο πρέπει να σταθούμε είναι στο τι εξυπηρετείται με το να επιχειρείται να παρεμποδιστούν οι πορείες με προφάσεις του τύπου ̈Τι ανάγκη υπάρχει, πόθεν προέκυψε, δεν είναι καιρός τώρα, να μην φέρνουμε ένταση, οι ρατσιστές θα επιτεθούν, θα βρεθούμε σε δύσκολη θέση, οι άνθρωποι μας θα υποστούν ζημία ̈. Σε αυτό το θέμα είναι ανάγκη να ειπωθούν και να γραφούν αρκετά, ώστε η κοινότητα να μάθει καλά το τι είναι ο καθένας. Υπό αυτή τη σκοπιά βλέποντας σήμερα την κοινότητα μας, υπάρχει μια ανάγκη για απομάκρυνση της υπάρχουσας ασάφειας και σύγχυσης.
Σε αυτό το θέμα πρέπει να σκύψουμε περισσότερο. Οι υπεύθυνοι και αρμόδιοι μηχανισμοί της κοινότητας πρέπει να είναι πιο ενεργοί και να ενημερώσουν την κοινωνία. Οι σύλλογοι και οι οργανώσεις μας, οι πνευματικοί μας ηγέτες και οι διανοούμενοι και φυσικά οι αιρετοί μας πρέπει να ενημερώσουν τους ανθρώπους μας πως οι διαμαρτυρίες και οι διαδηλώσεις είναι σημαντικό μέρος τους αγώνα διεκδίκησης δικαιωμάτων.
Με λύπη μου δηλώνω πως ως κοινότητα δεν είμαστε στο επιθυμητό επίπεδο. Σε αυτό ευθύνη φυσικά έχει και η κοινωνία αλλά την μεγαλύτερη ευθύνη την έχουν κάποιοι αιρετοί μας που δεν αναλαμβάνουν την ευθύνη ως όφειλαν. Ιδιαίτερα στο θέμα των διαδηλώσεων δίνουν μια εικόνα μεγάλης παθητικότητας και απροθυμίας. Αυτό το λέει η κοινότητα. Ευτυχώς η κοινότητα στέκεται σταθερά. Οι περισσότεροι από τους ανθρώπους μας είναι δεσμευμένοι στις αξίες τους και έχουν την πίστη για να κάνουν κάθε αγώνα. Χάρη στις προσευχές και τις προσπάθειες αυτών των ανθρώπων, ο Αλλάχ κρατάει όρθια όλη την κοινότητα Συνεπώς: Την τελευταία λέξη την λέει ο κόσμος...”
Πηγή «Αντιφωνητής»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

«Λογομάχησαν» όπως έκαναν όλοι οι Αρχηγοί Κομμάτων:
για Παιδεία, Οικονομία!...
Τώρα «Μνημονιακά» για:
Λαθρομετανάστες, Λιμάνια, Αεροδρόμια, Τραίνα, Νερό, Συντάξεις, ΥΠΕΡΤΑΜΕΙΟ!
Τους άκουσες!...
Συμμετείχες και εσύ στα χειροκροτήματα στη Βουλή…

Σε βλέπω, όμως, τώρα να περπατάς αρκετή ώρα, το κεφάλι σκυφτό, με εκείνη τη χαρακτηριστική βραδυπορία που δείχνει άτομο φορτωμένο, προβληματισμένο.

Φέρνεις και ξαναφέρνεις στροβιλισμένες μέσα στο νου σου γνώριμες σκέψεις, όμορφες στιγμές, γνωστά πρόσωπα, κάποτε αγαπημένα, τώρα θαμπά, χαμένα στο συναίσθημα οργής που σε πνίγει...

Είναι μεγάλη η απόφαση και είναι επιτακτική η ανάγκη να την πάρεις, και σταδιακά το συνειδητοποιείς, καθώς περιδιαβαίνεις τους δρόμους της δικιάς σου πόλης, της δικιάς σου αγαπημένης “φυλακής...”

Βλέπεις τα μεγάλα, τα σημαδιακά στοιχεία που συνθέτουν τη ζωή μας δεν έρχονται με προειδοποίηση αλλά έρχονται αναπάντεχα, σχεδόν από το πουθενά, και μας ξαφνιάζουν ιδιαίτερα όταν μας βρίσκουν σε στιγμές πάνδημου εθνικού πόνου, σε ώρες περισυλλογής και ανασύνταξης δυνάμεων, σε καιρούς που σημαδεύουν το πέρασμά από μια περίοδο, σε άλλη.

Καθώς περπατάς θυμάσαι ότι έχεις, ο καθένας και η καθεμιά μας έχει μέσα του, εκείνη τη Θεϊκή φύτρα που αν την βοηθήσουμε να ευδοκιμήσει μπορεί να μας φτάσει στην ποθητή απελευθέρωση από τον έρωτα με καρέκλες εξουσίας...

Είναι αλήθεια ότι όλοι μας, επιλέγοντας να πάρουμε το δρόμο της αυτογνωσίας, στην προσπάθεια μας να συνειδητοποιήσουμε ποιος ή ποια είμαστε, όταν δεν προσέχουμε καταλήγουμε σε αδιέξοδα..

Ίσως όμως τώρα, ναι αυτή την εποχή να είναι κατάλληλος ο χρόνος να υψώσεις πάνω στο προσωπικό σου θεμέλιο την αξιοπρέπεια της υστεροφημίας...

Αν αρκεστείς για μια ακόμη φορά στην «γοητεία της εξουσίας» καθώς θα φτάσεις στην άκρη του γκρεμού που πρέπει, που χρειάζεται να πηδήξεις για να βρεθείς στην αντίπερα όχθη, θα σταματήσεις και πάλι, θα γυρίσεις σε παλιά γνώριμα μονοπάτια μονολογώντας με στυλ αυτό-παρηγοριάς:
«...Τι να κάνω, χρειάζομαι περισσότερη φόρα, δεν περνιέται εύκολα αυτή η άβυσσος!...»

Και όμως, χωρίς αυτή την τελευταία προσπάθεια, αυτή που μπορεί και να είναι συνυφασμένη με την υπαρξιακή μας απόγνωση όλες οι δοκιμές, όση «φόρα» και αν παίρνουμε θα απολήγουν μάταιες...

Αυτό που ο καθένας και η καθεμία μας χρειάζεται είναι να μάθουμε στον εαυτό μας να περπάτα σταθερά στο δύσβατο, στο στενάχωρο μονοπάτι, αυτό που είναι ποτισμένο με δάκρυ και αίμα.

Μην ξεχνάς ποτέ ότι το ίδιο μας το κεφάλι, ο ανθρώπινος νους μας, φτιάχνει προβλήματα που τα περιπλέκει ακόμα περισσότερο το συναίσθημα και τα εντείνει η καθημερινότητα.

Είναι αδυσώπητη η αλήθεια, και μαζί εκείνος ο πόνος ο ανθρώπινος που εξιλεώνει καθώς υφαίνεται μέσα από την τίμια προσπάθεια να αλλάξουμε αυτά που μπορούμε και να αφήσουμε ανέγγιχτα αυτά που δεν αλλάζουν…

Για να επιβεβαιώσουμε την ύπαρξη μας πρέπει να πραγματώσουμε τα χρέη που αθροίζουν οι επιλογές μας...
Για να ΥΠΑΡΧΟΥΜΕ χρειάζεται να αγωνισθούμε με πάθος, υπομονή, εντιμότητα και, πάνω από όλα, με σεβασμό στην υστεροφημία μας!...

Στις μέρες μας γεμίσαμε λαμόγια, ψεύτες, αυλοκόλακες αλλά και βλάκες και όποιος δεν μπορεί να το δεχτεί αυτό τότε καλύτερα να ζήσει μόνος αλλά πρώτα να φροντίσει να σπάσει όλους τους καθρέπτες...

Την μεγάλη απόφαση, αυτή που μένει στην προσωπική μας ΙΣΤΟΡΙΑ, που κοσμεί την υστεροφημία μας, την προδιαγράφει το πρώτο βήμα που παίρνουμε μοναχοί ο καθένας και η καθεμιά μας, μέσα στα σύνορα της πατρίδας μας, σε κάποια από τις πολυπρόσωπες - απρόσωπες πόλεις μας, αυτές τις κακόγουστες, δήθεν ελεύθερες, «φυλακές», κάποια μέρα...

Εσύ που μας εκπροσωπείς στο Ναό της Δημοκρατίας, εσύ που έχεις το δικαίωμα της ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΒΟΥΛΗΣΗΣ και ΚΑΤΑ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ψήφου πότε θα κρίνεις ως «σωστή» τη στιγμή που θα πάρεις την ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΟΦΑΣΗ, και ταυτόχρονα θα πεις βροντόφωνα να σε ακούσουμε ΟΛΟΙ οι Έλληνες και Ελληνίδες:
Φτάνουν πια τα ψέματα!...

* O Γιώργος Πιπερόπουλος είναι συνταξιούχος καθηγητής και πρώην Πρόεδρος του Τμήματος Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας - Επισκέπτης καθηγητής στο Business School, Newcastle University, United Kingdom.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Γιάννη Σιδέρη

Η κυβερνητική ηγεσία μιλάει πάντα με γλαφυρότητα, «πόνο» και παραπονεμένο ανθρωπισμό για το προσφυγικό.
«Κάναμε το ανθρωπιστικό μας καθήκον μέσα σε δύσκολες συνθήκες», συνηθίζει να λέει ο πρωθυπουργός  σε κάθε διεθνή συνάντηση. Πέραν όμως του ότι μιλάει σε ώτα μη ακουόντων, του διαφεύγει το ουσιώδες: Μια κυβέρνηση δεν είναι «συλλογικότητα» αλληλέγγυων πολιτών που δρα υπέρ προσφύγων/μεταναστών, είτε από ανθρωπιστικό συναισθηματισμό, είτε από το ιδεολογικό πρόταγμα διεθνιστικής αλληλεγγύης.

Μια κυβέρνηση  είναι υποχρεωμένη να αποδέχεται το πρόβλημα, να το κατανοεί και να επεξεργάζεται λύσεις, κάτι φυσικά που δεν έχει δείξει ότι κάνει παρούσα, καθώς αντιδρά αλλά δεν δρα!

Χθες με non paper διέψευσε δημοσίευμα των Financial Times, ότι η Άνγκελα Μέρκελ επέπληξε τον Αλέξη Τσίπρα για καθυστερήσεις στο προσφυγικό – δεν αποκλείεται ωστόσο το δημοσίευα να είναι αληθές (ειδικά όταν αντιπαρατίθεται με ελληνικές διαψεύσεις). Διπλωματικοί κύκλοι με τους οποίους συνομίλησε το liberal, αποδίδουν την συμπεριφορά της γερμανίδας Καγκελαρίου, σε σκοπιμότητα δημιουργίας εσωτερικών εντυπώσεων, καθώς έχασε το αήττητο, ευρισκόμενη υπό το σφυροκόπημα του ακροδεξιού AFD. Στην αλήθεια του δημοσιεύματος εμμέσως συνηγορεί και η δήλωση του εκπροσώπου της Στέφεν Ζάιμπερ, ο οποίος της Τετάρτη τόνισε πως «η Ελλάδα πρέπει να τα πάει καλύτερα στην απέλαση προσφύγων, που απέτυχαν να πάρουν άσυλο» 

Ωστόσο στο non paper της ελληνικής κυβέρνησης διαβάζουμε πάλι τα γνωστά «παραπονεμένα λόγια», για απαρέγκλιτη τήρηση των διεθνών κανονισμών για το άσυλο, που απορρέουν από το διεθνές δίκαιο, η αργή διαδικασία ασύλου οφείλεται στο γεγονός ότι η χώρα μας δεν έλαβε την υπεσχημένη βοήθεια των κρατών –μελών και της Κομισιόν, ο κίνδυνος της συμφωνίας με την Τουρκία δεν προέρχεται από την  τήρηση της διεθνούς νομιμότητας, αλλά από την άρνηση πολλών χωρών να υλοποιήσουν τις δεσμεύσεις τους, αλλά και σε σχέση με την απελευθέρωση της ταξιδιωτικής βίζας προς τους τούρκους  πολίτες. Δεν έχει άδικο αλλά που να βρει το δίκιο της!.

Παντού φράχτες

Δεν έχει άδικο, αλλά θα έπρεπε να προετοιμαστεί γι' αυτό. Δεν δείχνει να έχει κατανοήσει ότι η επίκληση της διεθνούς νομιμότητας, δεν αποτελεί  πλέον προστατευτικό δίχτυ για τη χώρα μας, αλλά ηχεί ως αφελής φωνή εν τη ερήμω.  

Οι διεθνείς συνθήκες, το διεθνές δίκαιο επί του προσφυγικό, θεσπίστηκαν  σε μια άλλη εποχή και αντικατόπτριζαν τις τότε συνθήκες: Παρείχαν προστασία σε κάποιες χιλιάδες πρόσφυγες πολέμου (την εποχή του ψυχρού πολέμου και του «πολέμου δι’ αντιπροσώπων» στην Ασία, οι πρόσφυγες πολέμου ήταν ελάχιστες χιλιάδες. Οι λίγοι που δύσκολα έφταναν στην Ευρώπη, εύκολα φιλοξενούνταν). Το ίδιο και οι λίγες  χιλιάδες κυνηγημένοι από αυταρχικά καθεστώτα (Ευρώπης, Λατινικής Αμερικής, Ανατολικού μπλοκ, Αφρικής).

Πλέον στη εποχή της μαζικής μετεγκατάστασης εκατομμυρίων ανθρώπων, οι χώρες της Δύσης βρίσκονται υπό κατάσταση σοκ, και το διεθνές δίκαιο, οι διεθνείς συμφωνίες, καθίστανται νομικά κείμενα άνευ αντικρύσματος στην πραγματική ζωή.
Το αποδεικνύουν οι φράχτες που υψώνονται παντού!

Ηδη τα Βαλκάνια έκλεισαν για δεκαετίες, και δυστυχώς  - εν τη πράξει - τα σύνορα της Ευρώπης μεταφέρθηκαν στα ελληνοσκοπιανά και ελληνοβουλγαρικά σύνορα. Η Ουγγαρία αποφάσισε να υψώσει  και δεύτερο φράχτη στα σύνορα με την Σερβία. Η Σερβία υψώνει φράχτη στα σύνορά της με την Σλοβενία. Με την Σλοβενία φράχτη υψώνει και η Αυστρία.  Παράλληλα η Αυστρία προτίθεται να υψώσει φράχτη στα σύνορα με την Ιταλία, για να φράξει το Πέρασμα Μπέρνερ. Η Βουλγαρία υψώνει φράχτη στα σύνορα με την Ελλάδα και άλλον στα σύνορα με την Τουρκία. Βρετανία και Γαλλία αποφάσισαν να υψώσουν  φράχτη να απομονώσουν την «ζούγκλα του Καλαί». Οι Βαλτικές χώρες, Εσθονία, Λετονία, Λιθουανία υψώνουν φράχτες στα σύνορά τους με τη Ρωσία.  Με τη Ρωσία υψώνει  φράχτη και η Φινλανδία. Φράχτη υψώνει και η Νορβηγία, για να αποκόψουν τις ροές από τον βόρειο διάδρομο.

Λυπηρά όλα αυτά, αλλά είναι η πραγματικότητα και μέσα σε αυτή την πραγματικότητα είναι υποχρεωμένη να κινηθεί η κυβέρνηση, παρόλο τον βερμπαλιστικό - και εν πολλοίς θεατρινίστικο -  ανθρωπισμό της στα διεθνή φόρα.

Και ως προς αυτό δε κάνει το παραμικρό. Δεν υπάρχει επιτελικό σχέδιο κράτους, παρότι υπάρχουν εμπειρογνώμονες να το εκπονήσουν. Εκείνο που υπάρχει είναι μόνο είναι η ασθμαίνουσα παρουσία του αρμόδιου υπουργού κ. Μουζάλα. Είναι όμως επικεφαλής ενός υπουργείου χωρίς σοβαρή διοικητική δομή και χωρίς ο ίδιος να διαθέτει επιτελική γνώση, παρά μόνο την καλή του διάθεση ως πρώην ακτιβιστής υπέρ των μεταναστών. Αγωνίζεται εμπειρικά να διαχειριστεί μια καθημερινότητα  που γίνεται ολοένα και πιο ζοφερή.

Αυτός τουλάχιστον προσπαθεί. Ο ΥΠΕΞ κ. Κοτζιάς είναι… μαγική εικόνα όσον αφορά το πάζλ των υπουργών που υποχρεούνται να συνδράσουν

Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



«Η Εκκλησία είναι σαν το κάρβουνο, αναμμένο θα σε κάψει, σβησμένο θα σε μουντζουρώσει»

Του Στέλιου Παπαθεμελή

Άν και φαίνεται να έχει αποσοβηθεί ή τουλάχιστον αναβληθεί η έκρηξη στις σχέσεις Εκκλησίας – Πολιτείας, θα αφιερώσω στον πρωθυπουργό την ακόλουθη προσωπική μου μαρτυρία από ανάλογη κατάσταση του προσφάτου παρελθόντος: Αμέσως μετά τον εκλογικό θρίαμβο του ΠΑΣΟΚ το 1981 κάποιοι διακατεχόμενοι από τις τότε ιδεοληπτικές αγκυλώσεις του πρώιμου ΠΑΣΟΚ θεώρησαν ότι ήγγικεν η ώρα να χτυπήσουν την Εκκλησία. Αμ’ έπος αμ’ έργον εξαγγέλθηκε νομοσχέδιο με το οποίο καθίστατο υποχρεωτικός ο πολιτικός γάμος για όλους ανεξαιρέτως τους Έλληνες! Η ανακοίνωση, όπως ήταν φυσικό, προκάλεσε σάλον που οδήγησε στην άμεση συνάντηση Σεραφείμ- Ανδρέα Παπανδρέου.

Νοέμβριος 1981. Ο Πρωθυπουργός μού εζήτησε να παρίσταμαι σ΄ εκείνη την πρώτη συνάντησή του με τον Αρχιεπίσκοπο. Μπαίνοντας στο πρωθυπουργικό γραφείο ο Αρχιεπίσκοπος, μετά τις πρώτες εθιμοτυπικές κουβέντες, με τον αυθορμητισμό και την ευθύτητα που τον διέκρινε, είπε στον Ανδρέα: «Άκουσε Πρόεδρε, ο μακαρίτης ο πατέρας σου έλεγε μια σοφή κουβέντα Μην τα βάζετε με την Εκκλησία, γιατί η Εκκλησία είναι σαν το κάρβουνο, αν είναι αναμμένο θα σε κάψει, αν είναι σβυσμένο θα σε μουντζουρώσει»!

Φεύγοντας ο μακαριστός Σεραφείμ, ακούω τον Πρωθυπουργό: «Φοβερός αυτός ο παπάς, έχει δίκιο». Και απέσυρε παραχρήμα την επίμαχη διάταξη.

Όταν αργότερα διάφοροι υπουργοί του αποπειράθηκαν ρυθμίσεις που έθιγαν την Εκκλησία (π.χ. Τρίτσης) οι πρωτοβουλίες τους είχαν το ίδιο άδοξον τέλος….

Τρομερός και επίκαιρης προειδοποίησης ο ομηρικός λόγος (Οδύσσεια α, 47): «ως απόλοιτο και άλλος ότις τοιαύτα γε ρέζοι» (=μακάρι όμοια να χαθεί κι΄ όποιος παρόμοια κάνει!).

Η νέα συνταγή του ΔΝΤ δια στόματος της πεφιλημένης μας κυρίας Βελκουλέσκου:
- Μείωση των υφισταμένων συντάξεων με την βαρύγδουπή αιτιολόγηση εξοικονόμησης χρημάτων για τις ευάλωτες ομάδες. Βέβαια οι συντάξεις από τις αλλεπάλληλες περικοπές τείνουν να εκμηδενιστούν εξομοιούμενες με αυτές της χώρας προέλευσής της (Ρουμανία).
- Δραστική μείωση του αφορολόγητου (μάλλον του ανθυπουπολοίπου που απέμεινε).
- Περιορισμός των υψηλών φόρων, (προφανώς αφορά στα μεγάλα εισοδήματα).

Οι αρχαίοι, χρησιμοποιούσαν για παρόμοιες περιπτώσεις τον παροιμιακό λόγο: «Εκ στόματος κόρακος εξελεύσεται κρα»!

Παρά ταύτα η εκπρόσωπος στη συνάντησή της με την ΓΣΕΕ παραδέχτηκε ότι «το πρόγραμμα ήταν τελικά ετεροβαρές και έπληξε κυρίως συνταξιούχους και μισθωτούς».

Όμως παρότι μολογάν τα λάθη τους, παραμένουν εμμονικά αμετανόητοι και τα επαναλαμβάνουν…

Έτσι μολονότι το πορτογαλικό πρόγραμμα το έκριναν μερικώς μόνον επιτυχημένο, παραδεχόμενοι πως «η χώρα έμεινε με μεγάλα χρέη, προβλήματα στις τράπεζες και υψηλή ανεργία», συνεχίζουν και εκεί και όπου γης το ίδιο βιολί…

Διασκέψεις Μπρατισλάβας, Βιέννης και διμερείς, εις πείσμα αυτάρεσκων δηλώσεων των συμμετεχόντων: μηδέν εις το πηλίκον! Ξάφνιασε, πάντως, ο Ματέο Ρέντσι: «Η λιτότητα εξυπηρετεί μόνον τη Γερμανία και καταστρέφει την Ευρώπη»!

Ο Guy Ferhofstadt -(Project-Syndicate/ Νέα 26/9/16) έχει δίκιο εντοπίζοντας ως μεγαλύτερη απειλή για την ΕΕ τον ίδιο της τον εαυτό = το έλλειμμα πολιτικής ηγεσίας που παραλύει τους θεσμούς και τροφοδοτεί τη δυσλειτουργία της. Για να καταλήξει ότι, εκεί που έχουν φτάσει τα πράγματα, η Ευρωένωση «ή θα κάνει το επόμενο βήμα προς την ενοποίηση, ή η αποσύνθεση θα καταστεί αναπόφευκτη». Δυοίν θάτερον, αλλά πότε; Γιατί στο μεταξύ, αφού κατέλυσαν την εθνική μας κυριαρχία, προχώρησαν ακάθεκτοι στην εκχώρηση της εθνικής μας περιουσίας (ΕΥΔΑΠ, ΕΥΑΘ, ΔΕΗ, ΕΛΒΟ, ΑΤΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ κ.λ.π) στο Κατοχικό Ταμείο!

Η καγκελάριος είναι αναπολόγητη γιατί, πέρσι άνοιξε τον ασκό του Αιόλου, με την απίστευτη δήλωσή της για «ανοικτά ευρωπαϊκά σύνορα»! Στην πραγματικότητα φρόντισε με τους εξαρτημένους της του Βίζενγκραντ και τους συνδαιτυμόνες της Βαλκάνιους, ερήμην της Ελλάδος, (Σύνοδοι Βερολίνου, Βιέννης, Παρισίων) να καταστούν από ανοικτά, περίκλειστα. Ενώ τα ελληνικά τα ονομάζει «διάτρητα». Αλλά γίνονται τέτοια λόγω ευρωπαϊκής αδράνειας και Τουρκίας.

Την ώρα πάντως που όλοι οι νηφάλιοι αναλυτές εκτιμούν ότι η Τουρκία μετεξελίσσεται σε ισλαμική χώρα, η καγκελάριος ετοιμάζει νέα συμμαχία με τον σουλτάνο για συνδιαχείριση των βαλκανίων μουσουλμάνων, που ο νεοοθωμανός πασχίζει να αναδείξει σε στρατηγικά ενεργούμενά του.

Μέγιστον μάθημα εκ Ρωσίας, η οποία κατατρύχεται από ανάλογο με μας δημογραφικό πρόβλημα και καταιγισμό μουσουλμάνων μεταναστών: Με κυβερνητική απόφαση (Υπηρεσία Επιτήρησης Τηλεπικοινωνιών/Ruskomnadzor) απαγορεύεται εφεξής η πρόσβαση στους πορνογραφικούς διαδικτυακούς τόπους Pornhub και YouPorn. Η υπηρεσία καλεί τους χρήστες αντί να αυτοαναλίσκονται στα ψευτοερωτικά και τον σεξιστικό πολτό του διαδικτύου, «να γνωρίσουν κάποιον/αν στην πραγματική ζωή και να κάνουν παιδιά»!
Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης θα συνεχίσουν να ασυδοτούν εγκληματικά, όσο τα κράτη θα αντιπαρέρχονται τα εγκλήματα τους. Twitter, Facebook, Google κλπ, αν δεν μπουν σύντομα σε αυστηρούς κανόνες που η παράβασή τους θα συνεπάγεται βαρύτατες κυρώσεις, θα διαλύσουν κοινωνίες και χώρες. Ούτε αυτό το καλό μπορεί να κάνει η Ε.Ε;

Στην Ελλάδα αν και αδολεσχούμε ασταμάτητα, διαθέτουμε ακόμη ψυχικά αποθέματα, ικανά να αναδειχθούν σε εφαλτήρια υπερβάσεων. Να τα ενεργοποιήσουμε!

* Ο Στέλιος Παπαθεμελής είναι Πρόεδρος Δημοκρατικής Αναγέννησης
Ηλεκτ. ταχ.: stelios@papathemelis.gr, danagennisi.press@gmail.com


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Δεν «αδειάζουν» οι Γερμανοί τον Ερντογάν για τις προκλητικές δηλώσεις κατά της Ελλάδας
Η Γερμανία βλέπει "διαχρονικές διαφορές" μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ 

Η ιστορική φιλία, συνεργασία και αλληλοϋποστήριξη μεταξύ Γερμανίας και Τουρκίας, είναι καταγεγραμμένη και παρά τις ενίοτε "πολιτικές πομφόλυγες" των γερμανικών κυβερνήσεων καμία πλευρά δεν μπορεί να κρύψει την "ερωτική σχέση" που υπάρχει μεταξύ των δύο πλευρών.

Μέσα σε αυτά ακριβώς τα πλαίσια της ιστορικής συνέχειας, η Γερμανία δεν διστάζει και σήμερα να "μην ακούει και να μην βλέπει" την προκλητικότητα (ουσιαστικά πρόκειται περί επιθετικότητας) της Τουρκίας προς την Ελλάδα. Και ικανοποιώντας τον ιστορικό δεσμό μεταξύ Τουρκίας και Γερμανίας, με μια απίστευτη δήλωση το ΥΠΕΞ της Γερμανίας δεν κατακρίνει στο παραμικρό τον Τούρκο πρόεδρο για την αμφισβήτηση της συνθήκης της Λωζάνης.

Ειδικότερα, το γερμανικό υπουργείο Εξωτερικών μέσω του εκπροσώπου τύπου Μάρτιν Σέφερ, δεν σχολίασε καν τις δηλώσεις Ερντογάν λέγοντας, άκουσον άκουσον, ότι τις αγνοεί και πως θέλει να επιλυθούν ειρηνικά οι διαχρονικές διαφορές μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.

Εμμέσως δηλαδή ο εκπρόσωπος του γερμανικού ΥΠΕΞ, "κάνοντας πλάτες" στον Ερντογάν άφησε να εννοηθεί ότι δεν υπάρχουν δεδομένα σύνορα μεταξύ Ελλάδας - Τουρκίας, αλλά ότι πρόκειται για θέμα υπό διαπραγμάτευση το οποίο θα πρέπει να λυθεί ειρηνικά.

Η πισώπλατη μαχαιριά της Γερμανίας προς την χώρα μας όμως δεν σταματά εκεί. Σε ερώτηση που τέθηκε στον Σέφερ για το αν η Λέσβος, η Χίος και η Λήμνος είναι ελληνικά νησιά, απάντησε «Επαναλαμβάνω αυτό που είπα». Ουσιαστικά έβαλε βούτυρο στο ψωμί του Ερντογάν θέτοντας τα ελληνικά νησιά στο πλαίσιο των διαχρονικών διαφορών της Ελλάδας με την Τουρκία οι οποίες θα πρέπει να επιλυθούν, όπως υποστηρίζει, ειρηνικά.

Πιο συγκεκριμένα, κληθείς να τοποθετηθεί σχετικά με τις χθεσινές δηλώσεις του Τούρκου Προέδρου, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, για τη Συνθήκη της Λωζάνης, ο εκπρόσωπος του γερμανικού υπουργείου Εξωτερικών, Μάρτιν Σέφερ, σημείωσε:
«Δεν γνωρίζω τις δηλώσεις του Τούρκου Προέδρου. Δεν θέλω να αμφισβητήσω ότι το είπε. Για τη γερμανική κυβέρνηση μπορώ μόνο να πω γι' αυτό ότι μας είναι γνωστό πως υπάρχουν διαφορές εδώ και καιρό, εδώ και δεκαετίες, διαφορές απόψεων μεταξύ της Τουρκίας και της Ελλάδας για την οριοθέτηση των συνόρων μεταξύ των δύο χωρών. Η γερμανική κυβέρνηση είναι της άποψης ότι αυτές οι διαφορές μεταξύ των δύο χωρών πρέπει να επιλυθούν ειρηνικά και κατά τα άλλα απέχει μίας έκφρασης άποψης και σίγουρα δεν θα πάρει το μέρος κανενός».
Σε επισήμανση ότι ο κ. Ερντογάν αναφέρθηκε σε νησιά και όχι σε σύνορα, ανέφερε: «Δεν γνωρίζω τη δήλωση του κ. Ερντογάν και δυστυχώς δεν μου είναι δυνατό να αντιδράσω σε αυτό». Ερωτηθείς, δε, εάν η Λέσβος, η Χίος και η Λήμνος είναι ελληνικά νησιά, απάντησε: «Επαναλαμβάνω αυτό που είπα».

Σίγουρα τα παραπάνω θα πρέπει να απασχολήσουν έντονα την ηγεσία του υπουργείου Εξωτερικών και ενδεχομένως θα πρέπει να συγκληθεί άμεσα μια συνάντηση αρχηγών όλων των κομμάτων προκειμένου να ληφθούν σοβαρότατες αποφάσεις για τις σχέσεις της Ελλάδας με την Τουρκία, αλλά και με την Γερμανία. Και, ίσως, σε μία τέτοια συνάντηση θα πρέπει οι αρχηγοί των πολιτικών κομμάτων να αποφασίσουν την λήψη μέτρων (όχι μόνο διπλωματικών) κατά του ιστορικού διδύμου της παγκόσμιας φρίκης. Ποτέ δεν είναι αργά να σηκώσει το ανάστημά της η Ελλάδα, για να στείλει τα μηνύματα που πρέπει σε όλους τους "ενδιαφερόμενους"... Και όσο για την Γερμανία, καλό θα είναι οι ελληνικές κυβερνήσεις να καταλάβουν πως δεν αντιμετωπίζει την Ελλάδα ούτε σαν "φίλη χώρα", ούτε σαν "σύμμαχο χώρα", ούτε -φυσικά- σαν εταίρο...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Σαράντου Καργάκου

Ας ξεκινήσουμε, αγαπητοί, από ένα εξορκισμένο σήμερα «εθνικιστή» ποιητή που κάποτε τολμούσαμε να θεωρούμε πρώτο εθνικό μας ποιητή, τον Διονύσιο Σολωμό: γράφει στους «Ελεύθερους Πολιορκημένους»: «Αραπιάς άτι, Γάλλου νούς, βόλι Τουρκιάς, τόπ’ Αγγλου* πόλεμος μέγας πολεμά, βαρεῖ τό καλυβάκι…» (*τόπ΄ = μπάλα κανονιού).

Εννοείται ασφαλώς ποιο είναι το καλυβάκι στον παρόντα καιρό. Όχι η Ελλάς ή η προέκτασή της η Κύπρος, αλλά σύμπας ο Ελληνισμός.
Ο Ελληνισμός μετά τις εξάρσεις του στον πόλεμο του ’40-’41, με την αντίστασή του κατά των αρχών Κατοχής, με τον ενωτικό αγώνα της Κύπρου (μια δράκα μαχητές κατά μιας αυτοκρατορίας) αποτελούσε κακό παράδειγμα για τους λοιπούς λαούς. Κακό παράδειγμα υπήρξε και με την Επανάσταση του ’21 που διέλυσε τον ιστό της υποταγής που είχε επιβάλει η Ιερά Συμμαχία. Όταν το 1830 έκλεινε η αυλαία της Ελληνικής Επαναστάσεως άνοιγε η αυλαία των ευρωπαϊκών επαναστάσεων.

Γι’ αυτό ο ανυπότακτος, ο απειθάρχητος, ο μη συμμορφούμενος «τοῖς ξένων ρήμασι» λαός, ο δάσκαλος του απροσκύνητου ήθους έπρεπε να χτυπηθεί στις ρίζες, στις πνευματικές και ιστορικές καταβολές του. Το σχέδιο ετοιμάστηκε την επαύριο του Πολυτεχνείου. Αλλ’ ο λαός αυτός έπρεπε να υποστεί δύο στρατιωτικά πλήγματα για να συνετισθεί. Επτά χρόνια δικτατορίας δεν είχαν «σιδερώσει» το φρόνημά του. Έτσι ήλθαν το 1974 ο Αττίλας και μερικά χρόνια αργότερα η ασχήμια της Ύμιας. Κι έκτοτε άρχισε εν ονόματι ενός πολιτικού ρεαλισμού η χαλιναγώγηση του ελληνικού φρονήματος, η καταπτόηση, η τουρκοφοβία που τελικά -πάντα εν ονόματι του πολιτικού ρεαλισμού- μετεξελίχθηκε σταδιακά σε τουρκολατρία. Έχουμε εδώ μια κλασσική περίπτωση του «Συνδρόμου Στοκχόλμης», όπου το θύμα ερωτεύεται τον βασανιστή του.

Μετά την έκρηξη σε παγκόσμια κλίμακα του Ελληνισμού για το όνομα της Μακεδονίας, μια έκρηξη που κράτησε επί μία τριετία, έπεσαν πάνω μας «λυτοί και δεμένοι» να συμμαζευτούμε, να προσγειωθούμε, να σωφρονισθούμε. Έτσι επροκόψαμε.
Σήμερα όχι η Ελλάς, αλλ’ ο Ελληνισμός, είναι παντού ντροπιασμένος. Χάσαμε όλες τις διπλωματικές μάχες, χάσαμε το επιχειρηματικό μας κεφάλαιο, χάσαμε την εργατικότητά μας, το εθνικό και το κοινωνικό μας φιλότιμο. Προτιμάμε πια την αγγλική ως γλώσσα και γραφή και όχι την ξεπερασμένη κι ατιμασμένη Ελληνική, τη μητέρα του ευρωπαϊκού γλωσσικού πολιτισμού.

Κι όλα αυτά πώς και γιατί; Έπρεπε και πρέπει να επιβληθεί το παγκόσμιο ολοκληρωτικό κράτος. Και οι λαοί, όπως γράφει ο Βάρναλης, να έχουν «μια σκέψη δετή που τους την πλάσανε οι δυνατοί». Χρειαζόταν, όμως, ένα κράτος – πειραματόζωο. Και σαν τέτοιο επιλέχτηκε όχι απλώς το ελληνικό κράτος, αλλά σύμπας ο Ελληνισμός. Με τρόπο μεθοδικό έσπασαν τις πνευματικές και ιστορικές μας ρίζες, απογύμνωσαν την ελληνική γλώσσα και γραφή από τις αρχέγονες καταβολές τους, υποβάθμισαν τη σημασία του έθνους σαν τάχα μου φαντασιακή κατασκευή και παρουσίασαν έναν κατ’ όνομα ελληνικό κόσμο περίπου, όπως εμφανίζονται κατ’ όνομα εδώ και 50 χρόνια οι Σκοπιανοί.

Η σύγχρονη οικονομική κρίση είναι απότοκος της πνευματικής και ηθικής. Εξωπετάχθηκαν όλες οι προγονικές αξίες που δημιουργούσαν ανθρώπους αξίας και εν ονόματι ενός δάνειου πλούτου βουτηχτήκαμε στο βούρκο του ανιδανισμού, του αμοραλισμού, του καριερισμού και του πολιτικού οππορτουνισμού. Πολλοί που βιάζονται να ψάλλουν το requiem της Ελλάδος σιγομουρμουρίζουν «η Ελλάς εν τάφω». Όχι! Αν θέλουμε να είμαστε σωστοί πρέπει να πούμε «Η Ελλάς εν βούρκω».

Και στο βούρκο έριξαν την Ελλάδα όχι μόνον οι ανάξιοι πολιτικοί αλλά και οι ανάξιοι πνευματικοί ταγοί της. Αυτοί που δημιούργησαν μια πνευματική ασφυξία στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στα «μίντια» και στην καλοπλασαρισμένη σκουπιδογραφία, έτσι που, όπως λέει στη «Χρονογραφία» του ο Λεόντιος Μαχαιράς, «δέν ξέρουμε ἴντα συντυχαίνουμε». Δεν ξέρουμε τι μας γίνεται, quo vadimus, quid facimus (πού πάμε, τι πράττουμε).

Και στο παρελθόν η Ελλάς έπεσε αλλ’ ουδέποτε ξέπεσε. Γλιστρούσε αλλά δεν παραπατούσε, ούτε παραμιλούσε. Σήμερα μοιάζει με ξεπεσμένο φάντασμα και στο εξωτερικό προβάλλεται σαν χρεοκοπημένος διάβολος. Κι εμείς –πέρα από την οικονομική λεηλασία- ζούμε σε μια Ελλάδα χωρίς ελληνικότητα.
Αυτοί που –κακή τή τύχη- πήραν στα χέρια τους το άρμα της παιδείας, το οδήγησαν στην άβυσσο της ασυδοσίας και του μηδενισμού. Λείπει πλέον από τη ζωή μας ο πεπαιδευμένος άνθρωπος. Ο άνθρωπος με τη βαθειά καλλιέργεια, ο μορφωμένος με την πλήρη του όρου έννοια. Έγραφε προ 110 και πλέον ετών ο αοίδιμος Παπαδιαμάντης, που πέρσι τιμήσαμε υποτονικά τα 100 χρόνια από το θάνατό του: «Μορφωμένους θέλουμε• όχι εγγραμμάτους». Εγγραμμάτους, δηλαδή πτυχιούχους και πολυπτυχιούχους έχουμε πολλούς• μορφωμένους δεν έχουμε, δηλαδή ανθρώπους με άρτια μορφή. Έχουμε κλάσματα ανθρώπων που δεν είναι ικανοί να σηκώσουν ούτε το βάρος του παρελθόντος, ούτε τις ευθύνες του παρόντος και πολύ περισσότερο τις ευθύνες του μέλλοντος. Δεν έχουμε τους κατάλληλους πνευματικούς και πολιτικούς πλοηγούς που θα μας κατευθύνουν προς κάποιον ελπιδοφόρο ορίζοντα.

Η Ελλάς σήμερα –και με τον όρο Ελλάς εννοώ σύμπαντα τον Ελληνισμό- μοιάζει με σκεβρωμένη περγαμηνή, μοιάζει με το δέρμα γερασμένου ελέφαντα. Η καταιγίδα χτυπά την πόρτα μας σαν κάποιος που θέλει να μπει βίαια μέσα κι εμείς «δειλοί, άβουλοι και μοιραίοι αντάμα προσμένουμε ίσως κάποιο θαύμα», για να επανέλθω στον Βάρναλη. Η λέξη θαύμα, που ομόρριζό της δεν υπάρχει σε καμιά ευρωπαϊκή γλώσσα, παρότι πιθανώς συγγενεύει με το θεώμαι (=παρατηρώ) και με τη θέα, δεν μας προσφέρει την προσδοκία για θέα ελπίδος. Διότι σήμερα δεν βλέπουμε τίποτε• παρατηρούμε μηδενικά επί μηδενικών, τα οποία δεν προσφέρουν προοπτική μέλλοντος.
Συχνά έχω γράψει και πιο συχνά έχω διδάξει πως, αν θαύματα γίνονταν στο παρελθόν, γιατί να μη γίνουν και στο παρόν; Ο λόγος είναι απλός: το θαύμα δεν έρχεται ως μάννα από τον ουρανό. Ο Θεός δεν είναι Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ούτε έχει τη μεγαθυμία του Στρος Καν και της Μέρκελ να μας χορηγεί δόσεις, όπως η Κίρκη το βελανίδι στους χοιρόμορφους συντρόφους του Οδυσσέα. Δεν λέω, με τα επιδόματα, με τα προγράμματα, τις επιδοτήσεις και όλα τα «κολπατζίδικα» συναφή «φάγαμε καλά» κατά την Πάγκαλη ρήση, αλλά έτσι εγίναμε Κίρκειοι χοίροι και τρεφόμαστε με βελανίδι.
Πού είναι η παλιά μας αρχοντιά που έκανε τον Κύπριο αγρότη με 10 «τσιρούες» να νιώθει σαν βασιλιάς, όταν σε φιλοξενούσε στο ταπεινό σπιτικό του; Κάποτε ζούσαμε τον πλούτο της φτώχειας, επί μερικά χρόνια ζήσαμε τη φτώχεια του πλούτου και τώρα το παίζουμε «Άσωτοι υιοί». Αλλά δεν υπάρχει κανείς στοργικός και συγχωρητικός πατέρας να σφάξει για μας τον «μόσχο τον σιτευτόν». Θα σφάξει εμάς. Κι εννοώ ότι όπως τεμαχίστηκε η Κύπρος (αρχόντισσα Κερύνεια και πώς να σε ξεχάσω;) σχεδιάζεται να τεμαχισθεί και ο λοιπός ελλαδικός χώρος. Ουσιαστικά η Δυτ. Θράκη ανήκει περισσότερο στην Τουρκία και τυπικά ανήκει στην Ελλάδα. Μέγας αφέντης της περιοχής είναι ο Τούρκος πρόξενος της Κομοτηνής. Το ίδιο ισχύει και για το νομό Φλωρίνης. Οικονομικά έχει αλυσοδεθεί στα Σκόπια.

Ας μη στρουθοκαμηλίζουμε και ας μην παριστάνουμε τους ξεπεσμένους αγγέλους. Μας έλειψε η ηρωική στάση ζωής που διέκρινε στις καλές ώρες της την ελληνική φυλή. Το είχε πει ο Χάιντεγκερ αλλά πράξη το είχαμε κάνει εμείς: για να ζήσει κανείς μια αυθεντική ζωή, αυτό που χρειάζεται είναι η αποφασιστική αντιμετώπιση του θανάτου. Αυτό είναι που δίνει ζωή στη νιότη. Σήμερα ποιος είναι περισσότερο ζωντανός στην Κύπρο από το Γρηγόρη Αυξεντίου; Οι πεθαμένοι ζωντανοί ; Ή μήπως, οι κονιοποιητές της πνευματικής μας παραδόσεως, που έβγαλαν και τον Βασίλη Μιχαηλίδη εθνικιστή; Όταν διαβάζω αυτά που γράφονται κι εδώ και στο λοιπό ελληνικό χώρο από τις εθνομηδενιστικές πέννες, άθελα μού έρχεται στο νου το περίφημο ποίημα του Έλιοτ «Οι κούφιοι άνθρωποι». Αυτοί μας κυβερνούν και διαβουκολούν τη νεολαία μας. Για να φθάσεις ψηλά, πρέπει να είσαι σήμερα κούφιος πνευματικά και ψυχικά. Και όχι μόνον κούφιος αλλά και κούφος, δηλαδή επηρμένος και κατά προέκταση αλλοπαρμένος που σημαίνει από άλλους παρμένος, για να μην πω πουλημένος.

Τι είναι σήμερα αυτοί που εκπροσωπούν επίσημα τον Ελληνισμό; Ένα όρθιο λείψανο. Αυτό το όρθιο λείψανο έκανε τον Ελληνισμό να μοιάζει με σπασμένο καθρέφτη.
Πού είναι ο ψυχικός ιμάντας που μας ένωνε παλιά;
Πού είναι η αδελφοσύνη που μας έδενε όταν βγήκαμε στο νησί κρυφά με ψεύτικα ονόματα το 1964 και μετά;
Γιατί καλλιεργείται τόσο μίσος στη Β. Ελλάδα εναντίον της Ν. Ελλάδος;
Μήπως σχεδιάζεται διαμελισμός;
Μήπως η περιβόητη κρίση είναι τεχνητή για να θολώσει ο νους μας και η Ελλάς να διαμελισθεί;
Γιατί προπαγανδίζεται επί δεκαετίες η αυτονομία της Κρήτης; Ο λόγος είναι απλός: κάποιοι θέλουν να ρουφήξουν για λογαριασμό τους το μαύρο χυμό που έχει ολόγυρά της.

Συνάντησα πριν από καιρό έναν ευπορήσαντα παλαιό μου μαθητή και νυν πολιτικό που θέλησε να με αντιμετωπίσει με ύφος υπεροπτικό. «Τι είσαι συ, ποιος είμαι εγώ». Τον αποστόμωσα μακρυγιαννικώς: «Συ είσαι ένας όρθιος νεκρός• πάει καιρός που έχεις πεθάνει, αλλά δεν το έχεις μάθει». Εγώ μένω ζωντανός, διότι με τη γραφή και τη διδαχή μου ζω με τους νεκρούς μας.
Σήμερα δυστυχώς στην Ελλάδα – κι από τον όρο αυτό δεν εξαιρώ την Κύπρο- ζωντανούς μπορείς να βρεις μόνο στα νεκροταφεία. Οι ζωντανοί σας είναι στα «Φυλακισμένα μνήματα» και στη «Μακεδονίτισσα». Νεκροφιλία ή νεκρολατρία θα πουν τα τσιράκια του εθνομηδενισμού. Όχι, απαντώ. Όπως είπε ο μεγάλος Ιω. Συκουτρής που εδίδαξε κι εδώ, πολιτισμός είναι η συναναστροφή με τους νεκρούς. Η συναναστροφή με το ήθος, το ύφος, το πνεύμα των προγόνων. Αντίθετα, κάποιοι, παρότι δεν τους έχει γίνει νεκροψία, έχουν από καιρό πάρει το δρόμο προς την κόλαση χωμένοι ως το λαιμό στα ψέματα των ισχυρών. Ο τόπος μας δεν θα γίνει ποτέ καθαρός, εφόσον θα κατευθύνεται πολιτικά και πνευματικά από τους γόνους των Νενέκων και των Εφιαλτών.

Διάβασα προ ημερών σε μια μεγαλοφυλλάδα των Αθηνών, που υπηρέτησε δουλικά τόσο τις γερμανικές αρχές Κατοχής όσο και το χουντικό καθεστώς, ότι δεν αξίζει να πεθάνει κανείς για ένα πατριωτικό ιδανικό. Έστειλα μια επιστολή, που φυσικά δεν δημοσιεύτηκε και ο λόγος είναι απλός. Έγραψα:
«Το χειρότερο είναι πως τίποτε δεν αξίζει όταν κανείς ζει χωρίς αυτό. Και πως ακόμη πιο αισχρό είναι το να ζει κανείς για το νέο ιδανικό, για την καινούργια μεγάλη ιδέα, την έκτη δόση του δανείου. Εμείς που μέχρι πρόσφατα είμαστε η ψυχή της υφηλίου ζούμε με ξένα ψίχουλα και με δανεική ψυχή».
Μας είπαν ψέματα πολλά, μας είπαν ψέματα αισχρά. Μας είπαν πως μπαίνοντας στην ΕΟΚ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση θα γίνουμε Ευρωπαίοι. Λες και πριν ήμαστε Ασιάτες και Αφρικανοί. Και τελικά εγίναμε χειρότεροι από αυτούς, όταν μπήκαμε στον ευρωπαϊκό λάκκο των εχιδνών. Διότι δεν μπήκαμε στην Ευρώπη του Γκαίτε, μπήκαμε στην Ευρώπη του Γκαίμπελς. Δεν μπήκαμε στην Ευρώπη του Σαίξπηρ, μπήκαμε στην Ευρώπη του Χάρντιγκ που έπνιξε σαν τα τσιχλόπουλα τα Κυπριωτόπουλα.
Δεν με διακρίνει πάθος κανένα κατά των Ευρωπαίων. Διδακτική μου αρχή ήταν μια φράση του Σαίξπηρ: «Μια καλή πράξη σ’ ένα βρόμικο κόσμο». Αυτό κατά την ταπεινή μου αντίληψη, είναι πηγή ευτυχίας για τη ζωή. Μετρήστε τις καλές πράξεις των Βρεττανών. Την εποχή, όπου ο Σαίξπηρ έγραφε αυτά τα υπέροχα, ο σερ Φίλιπ Σίντνεϋ, που είχε τη φήμη του τελειότερου ιππότη και που συνέθετε σαν άγγελος ποίηση και μουσική μαζί με τον σερ Γουώλτερ Ράλεϋ, μάζευαν κάμποσους Ιρλανδούς σε κάποιο βολικό μέρος και τους κατακρεουργούσαν σαν σφαχτάρια.

Είμαι υποχρεωμένος να τα πω αυτά διότι φοβάμαι τον κακό καιρό. Και δεν το εννοώ κλιματολογικώς. Εδώ που καταντήσαμε, βρισκόμαστε σε συνθήκες πολέμου. Τίθεται πλέον θέμα εθνικής –και όχι μόνον- επιβιώσεως. Μαζί με τις ναρκωτικές ιδέες η νεολαία μας πλήττεται και από τις ναρκωτικές ουσίες. «Μαστουρωμένη» χορεύει ένα νέο χορό του Ζαλόγγου που δεν έχει τίποτε ηρωικό. Ό, τι έχει είναι ταπεινωτικό και εξευτελιστικό. Κάποτε ακούγαμε από τα στόματα των νέων την Ιψενική κραυγή: «Δώσ’ τε μου ένα ζευγάρι, μεταχειρισμένα –έστω- ιδανικά». Τώρα ακούμε: «Δώσ’ τε μου ένα δεκάευρο για να πάρω τη δόση μου». Τα παιδιά, της Ελλάδος παιδιά, που τραγούδησε κάποτε η Βέμπο, αγοράζουν το θάνατό τους. Και μαζί τους πεθαίνει και η έννοια Ελλάς. Την πιο βαθειά πληγή της ζωής μου εισέπραξα, όταν σ’ έναν τοίχο των Εξαρχείων διάβασα ένα γκράφιτι: «Έλληνας δεν γεννιέσαι, ούτε γίνεσαι• καταντάς»!

Δεν λέω, καλές είναι οι προοδευτικές ιδέες, οι τολμηρές και οι καινοτόμες αντιλήψεις, οι νέες θεωρίες αλλά πρέπει τουλάχιστον να μείνεις ζωντανός για να τις εφαρμόσεις. Σήμερα, καθώς περνώ από τα κέντρα όπου προσφέρεται η μεθαδόνη ή από κάποια σημεία –πολύ κεντρικά- των Αθηνών και του Πειραιά, θαρρώ πως βλέπω τον «Χορό των Σκελετών» που ζωγράφισε ο μεσαιωνικός ζωγράφος Macaber, από το όνομα του οποίου βγήκε η λέξη μακάβριος. Δεν θα προσθέσω τίποτε καινούργιο. Το έχω γράψει σε βιβλία μου διδακτικά που εκδόθηκαν προ 35ετίας. Πρόκειται για μια κουβέντα που είχε πει ένας μεγαλέμπορος ναρκωτικών από τη Μασσαλία: «Η πολιτική πρέπει να συνεργασθεί με τη χημεία». Και τώρα συνεργάζονται με θαυμαστή αρμονία, με θαυμαστά αποτελέσματα και – το κυριότερο- με θαυμαστά κέρδη. Έκαναν τη νεολαία ανίκανη ακόμη και για να επαναστατήσει. Αυτά που γίνονται επί μία εξαετία στην Αθήνα δεν είναι επαναστατικές εκρήξεις• είναι προοίμιο ενός νέου εμφυλίου σπαραγμού. Η κρίση, οικονομική και διανοητική – έφερε την ακρισία, έφερε το φθόνο και την κακία, με αποτέλεσμα ο ένας Έλληνας να μισεί τον άλλο- κι όχι πια για λόγους ιδεολογίας. Βρισκόμαστε σε τέλεια σύγχυση. Είμαστε σαν τον ναυαγό τη νύχτα που αντί να κολυμπά προς την ξηρά κατευθύνεται απυξίδωτος προς τα βαθύτερα νερά.

Δεν λέω πως είμαστε αβοήθητοι στον παρόντα καιρό. Δεν έχει περάσει χρόνος πολύς που δύο Γάλλοι καθηγητές του πανεπιστημίου του Μετς, οι Τιερί Φορμέ και Μαρτέν Στεφένς, έγραψαν στην εφημερίδα «Φιγκαρό» τα ακόλουθα συγκινητικά:
«Μιλάμε διαρκώς για το ελληνικό χρέος. Χωρίς να επισημάνουμε ότι η Ευρώπη είναι αυτή που εδώ και 2.500 χρόνια έχει ένα χρέος προς την Ελλάδα. Ένα χρέος αιώνιο, αφού αφορά τα θεμέλιά της».
Αυτό που δεν κατανοούν ίσως οι Γάλλοι καθηγητές είναι πως αυτά τα θεμέλια θέλουν να υπονομεύσουν αυτοί που ξεθεμέλιωσαν πρώτα πνευματικά και μετά οικονομικά με τα κάθε λογής «τσιράκια» τους την Ελλάδα. Δεν πρέπει οι Ευρωπαίοι του αύριο να έχουν ως ηθικό και πνευματικό πρότυπο τον Έλληνα άνθρωπο, αλλά τον κοντινό πρόγονό τους, τον Βάνδαλο άνθρωπο. Κι αυτός ο Βανδαλισμός, ως επαναστατική πράξη, εισάγεται και στην Ελλάδα.

Δεν θα πω ότι οι Ευρωπαίοι πολιτικοί ταγοί, αφού, χρόνια τώρα ο Ελληνισμός πολιτεύεται σε έγκλιση υποτακτική, δεν είναι απέναντί μας ανεκτικοί. Ούτε θα πω ότι δεν μας προσέφεραν στη συμφορά μας «τσάι και συμπάθεια». Θα πω απλώς ότι οι εκδηλώσεις συμπαθείας των εταίρων μας μοιάζουν με προσευχή χιτλερικού βασανιστή. Θα προσθέσω όμως ότι την αφορμή τη δώσαμε εμείς. Την οικτρή κατάσταση που δημιουργήσαμε την έχει περιγράψει με ενάργεια από το 2ο μ.Χ. αιώνα ο Λουκιανός με το έργο του «Μένιππος ή Νεκυομαν-τεία». Όταν ο κυνικός φιλόσοφος Μένιππος κατέρχεται στον κάτω κόσμο, ερωτάται από κάποιον Φιλωνίδη, τι γίνεται στον επάνω κόσμο. Κι ο Μένιππος με τέσσερις λέξεις εικονογραφεί τους τότε ανθρώπους και τους νυν: «Αρπάζουσιν, επιορκούσι, τοκογλυφούσιν, οβολοστατούσιν».

Μετά τη ζοφερή εικόνα που σας έδωσα, εύλογα κανείς μπορεί να αναρωτηθεί αμλετικά: «Να ζει κανείς ή να μη ζει». Θα απαντήσω: να ζει, αλλά να ζει ελληνικά. Δηλαδή ηρωικά. Πρέπει και πάλι να πιστέψουμε στον εαυτό μας, πρέπει και πάλι να πιστέψουμε στο παρελθόν μας, πρέπει και πάλι να πιστέψουμε στην ιδέα του έθνους. Η πίστη στο έθνος μας στην κρίσιμη τούτη καμπή είναι ανάγκη ζωής. Όχι, όμως, καπηλεία του έθνους, όπως έγινε συχνά στο παρελθόν. Το έθνος ως προσφορά θυσίας θα φέρει την αυριανή σωτηρία. Όπως έγραψε τότε που μπαίναμε στην ΕΟΚ ένα από τα πιο φωτεινά ελληνικά μυαλά, ο Πάνος Καραβίας,
«για να γίνει το έθνος παλμός καρδιάς, ένα με το αίμα της νιότης μας, πρέπει πρώτα η νιότη μας (Σημ. Σ.Ι.Κ. εννοεί τη νεολαία) να πάει συνείδηση, να πεισθεί πως το έθνος και το εγώ είναι, για τον Έλληνα, έννοιες που δένονται η μια με την άλλη, και πως υπηρετώντας το έθνος πλαταίνεις οικουμενικά και πλουτίζεις σε βάθος το εγώ σου, δίνεις ομορφιά στη ζωή σου και γιομίζεις αγάπη για τον άνθρωπο. Κι εμείς οι Έλληνες είχαμε πάντα τόσο δυνατό το αίσθημα του έθνους, που το ταυτίσαμε με τη θρησκεία και τη φυλή μας – πράγμα σπάνιο, σπανιότατο, αν όχι άγνωστο σ’ άλλα έθνη- σε μια τρισυπόστατη φλόγα».
Θεωρώ επιτακτικό, διότι, κατά τον Θουκυδίδη, «οἱ καιροί ου μενετοί», να ξαναγυρίσουμε στον ελληνισμό μας, στις αξίες που μας έθρεψαν αιώνες τώρα επί ζωής.

Η ιστορική μας μοίρα είναι συνυφασμένη με τη γεωγραφική μας θέση, στο σταυροδρόμι τριών ηπείρων, ανάμεσα σε αλληλοσυγκρουόμενους και αρπακτικούς ιμπεριαλισμούς. Κάποτε μας ήθελαν για τη γεωπολιτική μας θέση. Τώρα μας θέλουν διότι στην απέραντη θαλάσσια έκτασή μας υπάρχουν πλήθη θησαυρών. Οι κάθε λογής Αλή Μπαμπάδες με τους 40 κλέφτες τους κτυπούν την πόρτα μας. Ας μην την ανοίξουμε ακούγοντας τη φράση «σουσάμι άνοιξε». Διότι ίσως ανοίξουμε για μια ακόμη φορά τον ασκό του Αιόλου.

Δεν θα πω ότι έλειψε ποτέ η αγάπη για την Ελλάδα. Αλλά οι τωρινοί των μεγάλων δυνάμεων πολιτικοί, καθότι λεπτοστόμαχοι, αγαπούν την Ελλάδα, όπως αγαπά ο κανίβαλος το θύμα του με… σάλτσα! Ας πάψουμε κάποτε να είμαστε, όπως λέει ο Σολωμός, ένας λαός «πάντοτε ευκολόπιστος και πάντα προδομένος». Το 1945 ο φίλος και συμπατριώτης μου ποιητής Νικηφόρος Βρεττάκος είχε γράψει:
"Μή γελαστεῖτε απ’ τόν καημό σας καί σας πάρει ο ύπνος γιατί καινούργια σύννεφα πλακώσαν τήν πατρίδα! Μαύρα στριφτοπλεγμένα σύννεφα κρέμωνται σάν μολύβια πάνω απ’ τά σπίτια μας, πάνω απ’ τούς τάφους των παιδιών μας!"
Σε λίγο άρχισε ο «βροτολοιγός», ο «οκρυόεις ἐπιδήμιος πόλεμος», όπως τον λέει ο Όμηρος. Κι έτσι δεν μοιραστήκαμε μαζί τη νίκη, όπως μας είχε υποσχεθεί ασύστολα ψευδόμενος ο Τσώρτσιλ, όταν χρειαζόταν το αίμα μας. Και μετά ήλθαν προστάτες οι Αμερικάνοι που άπλωσαν την προστατευτική τους αιγίδα ως την ακρότατη ελληνική θαλάσσια έπαλξη, τη μεγαλόνησο Κύπρο. Τότε είναι που ο δικός σας σπουδαίος ποιητής, ο Θεοδόσης Πιερίδης, έγραψε, ήταν θυμάμαι το έτος 1956, την «Κυπριακή Συμφωνία».Συχνά το έχω πει: δεν πιστεύω στις αλήθειες των πολιτικών• πιστεύω στις αλήθειες των ποιητών. Οι αλήθειες των πολιτικών είναι φτερά στον άνεμο. Οι αλήθειες των ποιητών είναι τα «ριζιμιά χαράκια» των λαών. Ας ακούσουμε λοιπόν τέσσερις στίχους του Θεοδόση Πιερίδη:
«Στης Μεσόγειος τί θέτε τή γλυκιά γαλανάδα;
Ἐμεῖς εἴμαστε Κύπρος, ἐμεῖς εἴμαστε Ἑλλάδα!
Ὅθεν ήρθατε πάτε, φοβεροί Ἀμερικάνοι,
η πατρίδα σας εἶναι κάπου αλλού – καί σας φτάνει»!
Αμ δεν τους φτάνει! Γι’ αυτό ένα νέο αμερικανικό imperium δημιουργείται στη Μεσόγειο, το Μαγκρέμπ φλέγεται, η Συρία φλέγεται, το Ιράν τελεί υπό απειλή, το Ιράκ ποτίζεται καθημερινά μα αίμα, η Τουρκία αιματορροεί, η Ελλάς φυλλορροεί.
Τι χρειάζεται τούτη τη στιγμή ο Ελληνισμός; Έναν εθνικό συναγερμό που νε ενώνει σε μια αμφικτιονία αγάπης και αλληλεγγύης τους Έλληνες όλης της γης. Και τότε όχι μόνο θα βγούμε από τα οικονομικά αδιέξοδα, θα βγούμε και από την ηθική ασφυξία, από την πνευματική υπνηλία. Όχι, ο Ελληνισμός δεν βρίσκεται εν ναρκώσει, όπως λένε μερικοί• βρίσκεται απλώς εν υπνώσει. Καιρός να αφυπνιστούμε, να εργαστούμε και να προμηθευθούμε νερό πολύ, διότι όπως λέγει προφητικά άλλος ποιητής, ο Μιχάλης Κατσαρός, «το μέλλον θα έχει πολλή ξηρασία». Αν όμως είμαστε Προμηθείς και όχι Επιμηθείς, μπορούμε να κάνουμε το μέλλον των παιδιών μας πολύ δροσερό, πολύ φωτεινό.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο Ερντογάν, oι Τσάμηδες, το Κυπριακό, και η απώλεια εθνικής συνείδησης

Του Δημήτρη Γ. Απόκη

Στις Διεθνείς Σχέσεις και στην Εξωτερική Πολιτική, σπάνια υπάρχουν συμπτώσεις και τίποτα δεν γίνεται τυχαία. Η χθεσινή, ήταν μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ημέρα, η οποία, με δεδομένο ότι τα τελευταία είκοσι χρόνια που ασχολούμαι με τις διεθνείς σχέσεις και την εξωτερική πολιτική έχουν δει πολλά τα μάτια μου και έχουν ακούσει πολλά τα αυτιά μου, μου δημιούργησε μεγάλο προβληματισμό και ανησυχία.

Ο επικίνδυνος Σουλτάνος της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν αμφισβητώντας ευθέως τη Συνθήκη της Λωζάννης, την υφαλοκρηπίδα, και απειλώντας για τα νησιά, δήλωσε τα ακόλουθα:
«Αυτό που συνέβη στο σύντομο χρονικό διάστημα μεταξύ 1912 και 1923, στα εδάφη μας τα οποία στο μεταξύ είχαν περιοριστεί στο ένα πέμπτο, ήταν η προσπάθεια κατοχής. Το έθνος μας λέει ότι η 15η Ιουλίου είναι ο δεύτερος πόλεμος απελευθέρωσης του τουρκικού έθνους. Το 1920 μας απείλησαν με τη Συνθήκη των Σεβρών και τελικά μας έπεισαν για την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάννης. Κάποιοι προσπάθησαν να μας επιβάλουν τη Λωζάννη. Τα νησιά που αν κάνουμε να φωνάξουμε, η φωνή μας θα ακουστεί απέναντι, τα δώσαμε με τη Λωζάννη. Τι θα γίνει με την υφαλοκρηπίδα, τι θα γίνει στο αέρα και στο έδαφος, δίνουμε μάχη ακόμη για όλα αυτά. Οι αίτιοι αυτής της κατάστασης είναι αυτοί που κάθισαν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων της συνθήκης αυτής. Δεν στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων και έτσι, το πρόβλημα το αντιμετωπίζουμε τώρα εμείς. Εάν πετύχαινε η απόπειρα πραξικοπήματος, μάλλον θα έρχονταν μπροστά μας με μια συμφωνία χειρότερη από αυτή των Σεβρών».
Ταυτόχρονα, η εκπρόσωπος της Κομισιόν στις Βρυξέλλες θυμήθηκε και στην ουσία αναγνώρισε ότι υφίσταται «τσάμικο ζήτημα», απαντώντας σε σχετική ερώτηση τα ακόλουθα: «Όπως εξήγησα, η Επιτροπή έχει λάβει θέση σε σχέση με την πρόθεση των δύο χωρών να συζητήσουν εκκρεμή ζητήματα, προκειμένου να ενδυναμωθούν περαιτέρω οι διμερείς τους σχέσεις. Η Επιτροπή δεν προχώρησε πέρα από αυτό, δεν πήρε καμία θέση για τις διμερείς σχέσεις».

Πριν λίγες ημέρες στο περιθώριο των εργασιών της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, είναι σαφές από το έγκυρο ρεπορτάζ συναδέλφων, ότι η Κύπρος και η Ελλάδα, βρίσκονται εν μέσω ενός ασφυκτικού κλοιού, για κλείσιμο του Κυπριακού, στα πλαίσια ενός σερβιρισμένου με νέο περιτύλιγμα σχεδίου Ανάν και μάλιστα με συνοπτικές διαδικασίες.

Στα ενεργειακά σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες από την Ουάσιγκτον, η Ελλάδα δέχεται πιέσεις να συμφωνήσει σε αγωγούς οι οποίοι αντίκεινται στα συμφέροντα της και μελλοντικά τα υπονομεύουν. Όλα αυτά τα ζητήματα περί αγωγών στον υποθαλάσσιο χώρο νότια της Κράτης συνδέονται και με την πολυσυζητημένη ΑΟΖ που ενώ νομικά θα ήταν πραγματική λύτρωση για τη χώρα, πολιτικά κρύβει τεράστιες παγίδες εις βάρος μας.

Η χώρα λόγω του προσφυγικού και της ερασιτεχνικής αντιμετώπισης του, αντιμετωπίζει προοδευτικά μια σοβαρή απειλή εθνικής αλλοίωσης.
Οι συμπτώσεις είναι πολλές και πολύ σοβαρές για να είναι απλά συμπτώσεις. Το γεγονός ότι όλα αυτά έχουν σκάσει ταυτόχρονα δημιουργεί συνθήκες για την έλευση μια «Τέλειας Καταιγίδας», η οποία μπορεί να οδηγήσει σε εθνική τραγωδία επικών διαστάσεων.

Όταν μάλιστα το σκηνικό αυτής της «Τέλειας Καταιγίδας», στήνεται σε μια στιγμή που η οικονομία της χώρας βρίσκεται σε απόλυτη διάλυση. Και σε μια στιγμή που έχει εκχωρηθεί το σύνολο βασικών πυλώνων της οικονομίας της σε ξένα χέρια και έχουν ξεπουληθεί τα πάντα, η κατάσταση έχει ξεφύγει από το επίπεδο του επικίνδυνου και έχει εισέλθει στο στάδιο της εθνικής τραγωδίας.

Ταυτόχρονα το πολιτικό σύστημα της χώρας αναλώνεται σε καθημερινή βάση με περιθωριακής σημασίας θέματα που παρά το γεγονός ότι κάποια από αυτά μπορεί να είναι σοβαρά, λίγο επηρεάζουν την ουσία της επικίνδυνης πορείας που έχει πάρει η χώρα.

Η πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας εξαθλιωμένη από την εποχή των μνημονίων ως επακόλουθο δεκαετιών διαβίωσης με δανεικά πάνω από τις πραγματικές δυνατότητες, αδυνατεί να αντιληφθεί πόσο μάλλον να ασχοληθεί με θέματα τα οποία απειλούν άμεσα το εθνικό συμφέρον και την ασφάλεια της χώρας.

Θέματα όπως η θρησκευτική συνείδηση, η αριστεία, η αξιοκρατία, τα οποία ούτως ή άλλως είχαν δεχθεί σοβαρό πλήγμα, δέχονται δριμύτατη επίθεση και λόγω της ζοφερής καθημερινότητας και απάθειας, κανείς δεν αντιδρά. Και όσοι εκφράζουν ανησυχία και τολμούν να επισημάνουν τους κινδύνους καταντούν να κάνουν διάλογο με τον ίδιο τους τον εαυτό και χαρακτηρίζονται και γραφικοί.

Η χώρα έχει καταντήσει ένα απέραντο λογιστικό γραφείο και για χρόνια αναλώνεται καθημερινά στο πότε θα πάρει την επόμενη δόση από τα δανεικά.

Είναι αδιανόητο τη στιγμή που υπάρχει όλο αυτό το σκηνικό γύρω από τα κομβικής σημασίας εθνικά συμφέροντα της χώρας, τα οποία είναι σαφές ότι απειλούνται, να μην έχει υπάρξει μια λεπτομερής συζήτηση σε επίπεδο Αρχηγών, συζήτηση στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, αλλά και μια σοβαρή ενασχόληση και προβληματισμός από τα ελληνικά μέσα μαζικής ενημέρωσης.

Αναλογίζομαι το σεισμό που θα είχαν προκαλέσει οι χθεσινές δηλώσεις του Ερντογάν και της Κομισιόν, το παρασκήνιο και οι επερχόμενες εξελίξεις στο Κυπριακό, και άλλα κομβικής σημασίας θέματα, τη δεκαετία του 1990. Σήμερα δυστυχώς η χώρα και το πολιτικό της προσωπικό αναλώνεται σε ψευτοτσαμπουκάδες και θέματα ήσσονος σημασίας, που ελάχιστα έχουν να κάνουν με το μέλλον και την επιβίωση του Ελληνικού Έθνους.

Ας ελπίσουμε αυτή η καταστροφική πορεία και η υπό διαμόρφωση «Τέλεια Καταιγίδα», να μην καταλήξει πέρα από την υφιστάμενη απώλεια κυριαρχίας και εθνικής συνείδησης και σε απώλεια εδάφους.

* Ο Δημήτρης Γ. Απόκης είναι Διεθνολόγος, Απόφοιτος του The Paul H. Nitze, School of Advanced International Studies, The Johns Hopkins University, και Δημοσιογράφος.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου