Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

17 Μαρ 2017


Ο Τούρκος υπουργός Εσωτερικών προειδοποίησε ότι η χώρα του ενδέχεται να αφήνει να φεύγουν για την Ευρώπη 15.000 πρόσφυγες κάθε μήνα.

«Αν το θέλετε, μπορούμε να ανοίξουμε τον δρόμο στους 15.000 πρόσφυγες που δεν σας στέλνουμε κάθε μήνα και να σας προκαλέσουμε ασφυξία», δήλωσε ο Süleyman Soylu, όπως μετέδωσε χθες Πέμπτη βράδυ το πρακτορείο Anadolu.

«Θα πρέπει να θυμάστε ότι δεν μπορείτε να κάνετε παιχνίδια στην περιοχή χωρίς να λαμβάνετε υπόψη σας την Τουρκία», πρόσθεσε.

Ο Soylu επέκρινε την απαγόρευση σε πολλές ευρωπαϊκές πόλεις, κυρίως στην Ολλανδία και τη Γερμανία, της διεξαγωγής εκδηλώσεων υπέρ του «ναι» στο δημοψήφισμα για την ενίσχυση των εξουσιών του προέδρου.

«Θα αλλάξει το σύνταγμα στη Γερμανία, στην Ολλανδία; (…) Είναι εσωτερικά μας ζητήματα (…) Γιατί ανακατεύεστε;» διερωτήθηκε ο Soylu απευθυνόμενος στους Ευρωπαίους.

Επίσης ο Τούρκος υπουργός κατηγόρησε τη Γερμανία και την Ολλανδία ότι εμπλέκονται στις διαδηλώσεις που είχαν πραγματοποιηθεί το 2013 κατά του Τούρκου προέδρου Recep Tayyip Erdogan, στις φιλοκουρδικές διαδηλώσεις του 2014 και στο αποτυχημένο πραξικόπημα του Ιουλίου. «Προσπαθούν να ολοκληρώσουν τη δουλειά που δεν έχουν τελειώσει», τόνισε.

Παράλληλα, να κάνουν από πέντε παιδιά, προέτρεψε τις τουρκικές οικογένειες επί ευρωπαϊκού εδάφους, ο πρόεδρος της Τουρκίας, Recep Tayyip Erdogan.

«Κάντε πέντε παιδιά, όχι τρία. Εσείς είστε το μέλλον της Ευρώπης», πρόσθεσε χαρακτηριστικά.

Στο νέο, τηλεοπτικό του διάγγελμα από το Εσκισεχίρ, ο Erdogan συμβούλεψε τους Τούρκους γονείς να φροντίσουν για την εκπαίδευση των παιδιών τους στα καλύτερα σχολεία, στο πλαίσιο μιας ποιοτικής ζωής: «Διασφαλίστε ότι ζείτε σε καλές περιοχές, οδηγείτε τα καλύτερα αυτοκίνητα και μένετε στα καλύτερα σπίτια», είπε ο Ερντογάν.

Ο ίδιος εκτίμησε πως αυτή η νοοτροπία, των εν δυνάμει πολύτεκνων οικογενειών, είναι η καλύτερη απάντηση «στην αγένεια, την εχθρικότητα και τις αδικίες» που, όπως ο ίδιος υποστηρίζει, έχουν υποστεί.

Ο Τούρκος πρόεδρος απηύθυνε αυτές τις «οδηγίες ζωής» τόσο στα περίπου 2,5 εκατομμύρια Τούρκων πολιτών που κατοικούν στην Ευρώπη και διατηρούν το δικαίωμα ψήφου στην Τουρκία, όσο και στα πολλαπλάσια εκατομμύρια Ευρωπαίους, τουρκικής καταγωγής.

Ο Erdogan, πατέρας ο ίδιος τεσσάρων παιδιών, έχει και στο παρελθόν προτρέψει τις γυναίκες της Τουρκίας να γεννούν «τουλάχιστον τρία παιδιά», με στόχο την αύξηση και την δημογραφική ανανέωση του πληθυσμού.

Με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ, skai.gr


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν καλεί τους Τούρκους της διασποράς να κάνουν πολλά παιδιά, θεωρώντας ότι με αυτόν τον τρόπο θα δώσουν “την καλύτερη απάντηση” στις διακρίσεις που υποστηρίζει ότι γίνονται σε βάρος τους.

“Εκπαιδεύστε τα παιδιά σας στα καλύτερα σχολεία, διασφαλίστε ότι οι οικογένειές σας θα ζουν στα καλύτερα μέρη, οδηγείτε τα καλύτερα αυτοκίνητα, κατοικείτε στα καλύτερα σπίτια και κάνετε πέντε παιδιά, όχι μόνο τρία” είπε ο Τούρκος πρόεδρος σε ομιλία που εκφώνησε στο Εσκίσεχιρ.

“Αυτή είναι η καλύτερη απάντηση που μπορείτε να δώσετε στην αγένεια και την εχθρότητα που αντιμετωπίζετε”, διαβεβαίωσε.

Ο Ερντογάν καταγγέλλει διαρκώς τις διακρίσεις που υποστηρίζει ότι γίνονται σε βάρος των Τούρκων και γενικότερα σε βάρος των μουσουλμάνων στην Ευρώπη αφότου ξεκίνησε η διπλωματική κρίση με πολλές ευρωπαϊκές χώρες –κυρίως όμως με τη Γερμανία και την Ολλανδία– επειδή απαγόρευσαν σε Τούρκους υπουργούς να διεξαγάγουν προεκλογική εκστρατεία στο έδαφός τους ενόψει του δημοψηφίσματος για τη συνταγματική αναθεώρηση στην Τουρκία.

Υπολογίζεται ότι 2,5 εκατομμύρια Τούρκοι που ζουν σε ευρωπαϊκές χώρες έχουν δικαίωμα να ψηφίσουν στο δημοψήφισμα αυτό.

Ο Τούρκος πρόεδρος, που είναι πατέρας τεσσάρων παιδιών, είχε καλέσει πέρσι τις γυναίκες να γεννούν τουλάχιστον τρία παιδιά, προκαλώντας την οργή των ακτιβιστών για τα δικαιώματα των γυναικών.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο ιστορικός ηγέτης της τουρκικής μειονότητας της Βουλγαρίας Αχμέντ Ντογάν κατηγόρησε σήμερα τον τούρκο πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ότι επιδιώκει να αποκαταστήσει το οθωμανικό «σουλτανάτο», χαρακτηρίζοντας «τρέλα» το δημοψήφισμα για την τροποποίηση του Συντάγματος που διοργανώσει η Άγκυρα τον Απρίλιο.

Το δημοψήφισμα, που θα διεξαχθεί στις 16 Απριλίου, μπορεί να μετατρέψει την τουρκική δημοκρατία, που κληρονομήθηκε από τον Μουσταφά Κεμάλ, σε «σουλτανάτο», είπε ο Ντογάν, επικεφαλής του κυριότερου κόμματος της βουλγαρικής τουρκικής μειονότητας, του Κινήματος για τα Δικαιώματα και τις Ελευθερίες (MDL), σε γραπτό «πολιτικό μήνυμά» του.

Η ψηφοφορία, με την οποία ο Ερντογάν ελπίζει ότι θα ενισχύσει τις προεδρικές εξουσίες του, είναι «μια τρέλα» που έχει σκοπό «να αποκαταστήσει και να νομιμοποιήσει έναν νέο-οθωμανισμό», πρόσθεσε ο Ντογάν, αναφερόμενος στην πρώην Οθωμανική αυτοκρατορία.

Η τουρκόφωνη κοινότητα της Βουλγαρίας εμφανίζεται διχασμένη πριν από τις πρόωρες βουλγαρικές εκλογές της 26ης Μαρτίου.

Ο Ντογάν ανέφερε πως ανησυχεί από «τις πιέσεις, τους εκβιασμούς και τις απειλές» που παρατηρούνται, όπως υποστηρίζει, στη διάρκεια της τουρκικής προεκλογικής εκστρατείας, που περιλαμβάνει και τη διασπορά στην Ευρώπη.

«Είναι πολύ επικίνδυνο. Δεν θα μου προξενούσε έκπληξη μια μεταφορά των συγκρούσεων και των αντιπαραθέσεων στα Βαλκάνια και στην Ευρώπη», υπογράμμισε το Ντογάν.

Τρίτο κόμμα μέχρι σήμερα στη Βουλγαρία, με ποσοστό περίπου 15%, το MDL, που παραδοσιακά είναι επιφυλακτικό απέναντι στον Ερντογάν, αντιμετωπίζει τον ανταγωνισμό ενός νέου τουρκόφωνου σχηματισμού, του Dost, που υποστηρίζεται ανοικτά από την Τουρκία.

Η υποστήριξη αυτή έχει οδηγήσει σε μια υποβάθμιση των σχέσεων της Βουλγαρίας και της Τουρκίας, με τη Σόφια να κατηγορεί την Άγκυρα για «ανάμιξη» στην εσωτερική πολιτική της. Η πρεσβευτής της Βουλγαρίας στην Τουρκία Ναντέζντα Νέινσκι, ανακλήθηκε χθες Πέμπτη για «διαβουλεύσεις».

Στο πλαίσιο της διπλωματικής κρίσης που έχει ξεσπάσει ανάμεσα στην ΕΕ και στην Τουρκία, ο κύριος φόβος της Σόφιας είναι ότι η Άγκυρα μπορεί να ανοίξει τα σύνορά της με τη Βουλγαρία στους μετανάστες, ο αριθμός των οποίων που φθάνει στη χώρα έχει μειωθεί σημαντικά.

Ο υπηρεσιακός πρωθυπουργός Ογκνιάν Γκερτζίκοφ δήλωσε ωστόσο σήμερα ότι θέλει να κατευνάσει τις «εντάσεις» αυτές με την Άγκυρα.

Η τουρκική μειονότητα της Βουλγαρίας αριθμεί περίπου 700.000 ανθρώπους. Περίπου 200.000 τουρκόφωνοι που έχουν βουλγαρική υπηκοότητα ζουν εξάλλου στην Τουρκία, το ένα τρίτο των οποίων ψηφίζει τακτικά στις βουλγαρικές εκλογές.

Η Άγκυρα κατηγόρησε τη Σόφια ότι προέβλεψε τη δημιουργία μόνο 35 εκλογικών κέντρων για τη βουλγαρική διασπορά στην Τουρκία ενόψει των εκλογών της 26ης Μαρτίου, έναντι περίπου εκατό στις προηγούμενες εκλογές.

Στις αρχές Μαρτίου, ο τούρκος πρεσβευτής στη Σόφια εμφανίστηκε σε προεκλογικό σποτ του Dost ενώ ένας τούρκος υπουργός κάλεσε επίσημα τους ψηφοφόρους να ψηφίσουν υπέρ του κόμματος αυτού.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η Τουρκία απρόσμενα εξαίρεσε τα ρωσικά σιτηρά από τον κατάλογο των εισαγωγών άνευ δασμών, γεγονός που δημιουργεί τεράστια προβλήματα στις ρωσικές εξαγωγές σιτηρών, καθώς η Τουρκία είναι ο δεύτερος μετά την Αίγυπτο μεγαλύτερος εισαγωγέας ρωσικών σιτηρών.

Οι τουρκικές αρχές σταμάτησαν τη έκδοση αδειών που απαιτούνται για τη εισαγωγή , άνευ δασμών, σιτηρών, καλαμποκιού, αλεύρου ηλίανθου και ηλιέλαιου από την Ρωσία, γράφει σήμερα η ρωσική εφημερίδα Kommersant επικαλούμενη πληροφορίες του Ινστιτούτου Αγοράς Αγροτικών Προϊόντων και της Εθνικής Ένωσης Εξαγωγέων.

Σύμφωνα με τις πηγές της εφημερίδας, η Άγκυρα μπορεί να επιβάλει δασμούς της τάξεως του 130% στις εισαγωγές των προϊόντων αυτών. Στην πράξη όμως, όπως επισημαίνει η εφημερίδα, αυτό σημαίνει ότι σταματούν οι εισαγωγές ρωσικών σιτηρών.

Η Τουρκία είναι ο δεύτερος μετά την Αίγυπτο εισαγωγέας ρωσικών σιτηρών. Στο διάστημα από 1ης Ιουλίου 2016 έως τις 6 Μαρτίου του τρέχοντος έτους, η Τουρκία εισήγαγε σύμφωνα με τα στοιχεία του Κέντρου Αξιολόγησης ποιότητας σιτηρών 4.386 εκατομμύρια τόνους ρωσικών σιτηρών.

Η Ρωσική Ένωση Παραγωγών Σιτηρών προς το παρόν δεν έχει καμία σχετική ενημέρωση για το ότι η Τουρκία σταμάτησε τις εισαγωγές ρωσικών σιτηρών, ούτε από τα μέλη της, ούτε από τουρκικής πλευράς, όπως δήλωσε στο Ria Novosti ο πρόεδρος της Ένωσης Αρκάντι Ζλοτσέφσκι.

Ο ίδιος επεσήμανε ότι οι εισαγωγές από την Τουρκία ρωσικών σιτηρών την καθιστούν έναν από τους βασικούς εξαγωγείς αλεύρων και εικάζει πως, αν η Τουρκία σταματήσει τις εισαγωγές σιτηρών από την Ρωσία, ενδεχομένως να αρχίσει να εισάγει από άλλες χώρες, όπως για παράδειγμα από την Ουκρανία, παρότι όπως ο ίδιος υποστηρίζει, το κόστος θα είναι μεγαλύτερο.

Χθες πάντως η Ρωσική Ένωση εξαγωγέων Αγροτικών Προϊόντων, με επιστολή της προς τον Ρώσο υπουργό Αγροτικής Οικονομίας Αλεξάντρ Τκατσόφ, ζήτησε τη συμβολή του ώστε να επιλυθεί το ζήτημα και να επαναληφθούν οι εξαγωγές αγροτικών προϊόντων στην Τουρκία, μετά τη απόφαση που πήραν να σταματήσουν τις εισαγωγές από τις 15 Μαρτίου.

Αντίγραφο της επιστολής που έχει στην διάθεση του πρακτορείο Reuters επιβεβαιώνει ότι από τις 15 Μαρτίου η Τουρκία απέκλεισε την Ρωσία από τον κατάλογο των χωρών από τις οποίες επιτρέπεται η εισαγωγή σιτηρών άνευ δασμών.

Όπως μεταδίδει το πρακτορείο Reuters οι εκπρόσωποι της τουρκικής κυβέρνησης δεν ήταν σε θέση να επιβεβαιώσουν άμεσα την απόφαση αυτή, ενώ το Υπουργείο Αγροτικής Οικονομίας της Ρωσίας δεν απάντησε σε σχετικό ερώτημα του πρακτορείου να σχολιάσει την απόφαση.

Όπως δήλωσε στο πρακτορείο εκπρόσωπος της τουρκικής βιομηχανίας παραγωγής αλεύρων, «οι νέες άδειες εισαγωγής δεν περιλαμβάνουν την Ρωσία ως χώρας προέλευσης συνεπώς τα ρωσικά σιτηρά de facto δεν μπορούν να εισαχθούν».

Αξίζει να σημειωθεί ότι η Ρωσία είχε επιβάλει περιορισμούς στις εισαγωγές αγροτικών προϊόντων από την Τουρκία μετά την κατάρριψη του ρωσικού μαχητικού στον εναέριο χώρο της Συρίας τον Νοέμβριο του 2015, ωστόσο τον Αύγουστο του 2016 οι δύο χώρες αποκατέστησαν τις σχέσεις τους.

Οι περισσότεροι περιορισμοί που είχαν επιβληθεί στις εισαγωγές φρούτων και οπωροκηπευτικών από την Τουρκία έχουν ήδη αρθεί, ωστόσο εξακολουθούν να υπάρχουν περιορισμοί στις εισαγωγές ντομάτας και διαφόρων άλλων αγροτικών προϊόντων.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η Angela Merkel με μουστάκι και στολή ναζί: μια τουρκική φιλοκυβερνητική εφημερίδα δημοσίευσε σήμερα στην πρώτη της σελίδα ένα φωτομοντάζ που δείχνει τη γερμανίδα καγκελάριο σαν Hitler, εν μέσω κρίσης ανάμεσα στην Άγκυρα και στην ΕΕ.

«Hitler στο γυναικείο», είναι ο τίλος της εφημερίδας Günes με έναν αγκυλωτό σταυρό, τη φράση #FrauHitler αλλά και με τη σημείωση «η άσχημη Θεία» στο φωτομοντάζ της Angela Merkel, το οποίο καταλαμβάνει τα τρία τέταρτα της πρώτης σελίδας της εφημερίδας.

Ο τούρκος πρόεδρος Recep Tayyip Erdogan κατηγόρησε τη Γερμανία και την Ολλανδία για «ναζιστικές πρακτικές» μετά την απαγόρευση από τις δύο χώρες συγκεντρώσεων στο έδαφός τους υπέρ του δημοψηφίσματος για την διεύρυνση των εξουσιών του.

«Αγκαλιάζοντας τις τρομοκρατικές οργανώσεις (...) η Γερμανία βάζει όλη την Ευρώπη εναντίον της Τουρκίας» γράφει η Günes στον υπότιτλό της. Η εφημερίδα απηχεί έτσι τις κατηγορίες της τουρκικής κυβέρνησης που κατηγόρησε το Βερολίνο ότι προστατεύει τους κούρδους αυτονομιστές και τους φερόμενους ως πραξικοπηματίες της απόπειρας πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου.

Η γερμανίδα καγκελάριος αντέδρασε στις κατηγορίες αυτές καλώντας την Τουρκία να «κρατήσει την ψυχραιμία της». Ο εκπρόσωπος της καγκελαρίας Στέφεν Ζάιμπερτ δήλωσε πως «οι συγκρίσεις με τον ναζισμό είναι πάντα παράλογες και άτοπες επειδή ισοδυναμούν με υποβάθμιση των εγκλημάτων του εθνικοσοσιαλισμού κατά της ανθρωπότητας».

Στην ιστοσελίδα της η Günes δημοσίευσε ένα άλλο φωτομοντάζ της καγκελαρίου με μουστάκι σαν βούρτσα να απευθύνει τον χαιρετισμό των ναζί, υπό τον τίτλο: «Δεν υπάρχει διαφορά με τον Hitler».

Η Τουρκία είχε καταδικάσει ένα πρωτοσέλιδο της γερμανικής εφημερίδας Bild που υποστήριζε ότι λέει «την αλήθεια στα μούτρα» του προέδρου Erdogan, κηρύσσοντας τον ανεπιθύμητο πρόσωπο στη Γερμανία και καταγγέλλοντας την «τρέλα (του) για την εξουσία».

Το άρθρο αυτό είναι «προϊόν μιας νοοτροπίας που τροφοδοτείται από τον ρατσισμό και την ξενοφοβία», ανέφερε σε ανακοίνωσή του το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Πανηγυρίζουν από χθες όλες οι συστημικές και "δημοκρατικές" δυνάμεις της "Ενωμένης" Ευρώπης για τα αποτελέσματα των ολλανδικών εκλογών.
Στην ουσία όχι γιατί έχασε ο ακροδεξιός υποψήφιος και έτσι "θα μπει ένα τέλος στην ακροδεξιά κατρακύλα" στην Ευρώπη (άλλωστε αυτοί που πανηγυρίζουν είναι χειρότεροι φασίστες από αυτούς που κατηγορούν, και εφαρμόζουν την πιό ακραία μορφή του λαοκτόνου και κοινωνιοκτόνου νεοφολελευθερισμού), αλλά στην πραγματικότητα γιατί τάχα νικήθηκε ο "λαϊκισμός" των ακροδεξιών κομμάτων.

Έχουν προσπαθήσει σκληρά οι νεοναζιστές της ευρωπαϊκής "ένωσης" τοκογλύφων, και το έχουν πετύχει εν μέρει, να κατηγορούν ως "λαϊκιστές" όσους δεν υποχωρούν στην ομογενοποίηση-παγκοσμιοποίηση της σκέψης, καθώς και να τους κατατάξουν αυθαίρετα στην άκρα δεξιάποντάροντας στα αντιφασιστικά αντανακλαστικά των λαών, μετά την πικρή εμπειρία κυρίως του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

Ο λαϊκισμός στην σωστή του απόδοση, δεν είναι παρά η περιγραφή της αλήθειας έτσι όπως την βλέπει και την βιώνει ο λαός, τονισμένη ίσως κατά τι ώστε να γίνεται πιό εύκολα αντιληπτή στις μεγάλες λαϊκές μάζες.
Το λεξικό Cambridge ορίζει το λαϊκισμό ως "πολιτική ιδέα και δράση που στοχεύει στην αντιπροσώπευση των επιθυμιών και των αναγκών του απλού λαού".
Επιστημονικά ο όρος είναι ουδέτερος, αφού δεν μπορεί να αξιολογηθεί εκ των προτέρων ως καλός ή κακός, πράγμα που κρίνεται μόνον απ' την εφαρμογή του.

Ο λαϊκισμός υπήρξε ανέκαθεν προνομιακό πεδίο της αριστεράς και των κάθε λογής σοσιαλιστικών σχηματισμών.
Το ότι σήμερα ο λαϊκισμός σε μεγάλο ποσοστό εκφράζεται από τα ακροδεξιά κόμματα, οφείλεται στην χρεοκοπία της αριστεράς και των σοσιαλιστών.
Ποιά "αριστερά" θα νοιαστεί σήμερα για τις ανάγκες και τις επιθυμίες του λαού; Η "αριστερά" τύπου ΤΣΥΡΙΖΑ;  ¨Η όλα αυτά τα "σοσιαλιστικά" και σοσιαλδημοκρατικά μορφώματα, που όλα μαζί είναι οι καλύτεροι εφαρμογείς του νεοφιλελευθερισμού, του οιονεί δηλαδή νεοφασισμού και νεοναζισμού;
Έτσι το πεδίο αυτό, της λαϊκής υποστήριξης (αυτό που το σύστημα ονομάζει λαϊκισμό), έμεινε ελεύθερο προς εκμετάλλευση, προεκλογική και άλλη, από τα ακραία δεξιά κόμματα ανά τον κόσμο. 

Άλλο που δεν θέλουν άλλωστε οι πραγματικοί ναζιστοφασίστες, που βρίσκουν ευκαιρία να βρωμίσουν ακόμη περισσότερο την έννοια του λαϊκισμού, αφού προηγουμένως έχουν φροντίσει να τον ταυτίσουν με την έννοια της δημαγωγίας και της κολακείας των ελαττωμάτων των λαϊκών στρωμάτων.

Γι αυτό πανηγυρίζουν Μέρκελ, Γιούνκερ, Σουλτς, και λοιποί ευρωπαίοι απατεώνες.
Όσο για την υποτακτικιά τους μικρή ολλανδέζα, τον Νταϊσελκάπως, κάπως θα βρουν να τον βολέψουν.
Δικό τους άλλωστε το ευρωπαϊκό πεπόνι, δικό τους και το λαοκτόνο μαχαίρι.
Δικούς τους θέλουν και τους λαούς.
Δικό τους και το χρήμα.
Και την δύναμη. Και την εξουσία.

Και όποιος το αμφισβητεί και αντιδρά ονομάζεται απ' αυτούς λαϊκιστής, ή ακροδεξιός, ή καλύτερα και τα δύο μαζί, για πιό σίγουρο αντιλαϊκό αποτέλεσμα!...

Υ.Γ. Το λεξικό περιγράφει τον κακού τύπου λαϊκιστή πολιτευτή σαν: "αυτός που θέτει σκοπίμως ψευτοδιλήμματα, όπως "εχθροί ή φίλοι", "ταραξίες ή φιλήσυχοι", "αλλογενείς ή γηγενείς", με απώτερο σκοπό την καλλιέργεια ανασφάλειας στο λαό, και την αυτοπροβολή του ίδιου σαν προστάτη και σωτήρα".
Περιγράφει δηλαδή τέλεια όλους τους προδότες-δωσίλογους "μενουμευρωπαίους" καθώς και τους ευρωπαίους "ενωμένους" τοκογλύφους με την ατέρμονη προπαγάνδα ψευτοδιλλημάτων τους: "Ευρωπαϊκή Ένωση ή χάος", "Ευρώ ή καταστροφή", "κλείσιμο της αξιολόγησης ή χρεοκοπία",  δείχνοντας ποιοί είναι οι πραγματικοί τρομοκράτες-δημαγωγοί, ποιοί οι πραγματικοί νεοφιλελεύθεροι-ακροδεξιοί.

Υ.Γ. 2  Περιμένουμε με χαρά τους ανεγκέφαλους και τους αισχρούς συστημικούς προπαγανδιστές να κατηγορήσουν το blog ως φιλο-ακροδεξιό. Τρομάρα τους. Καθρέφτη δεν έχουν;...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Ιπποκράτη Δασκαλάκη

Ούτε και ο πλέον χαρισματικός σεναριογράφος ή αναλυτής δεν θα είχε προβλέψει, 6 χρόνια πριν, τη σημερινή πολυπλοκότητα της συριακής κρίσης με την πληθώρα των αλληλοσυγκρουόμενων μεταβλητών και συμφερόντων. Αντίπαλες υπερδυνάμεις, περιφερειακοί παίκτες, αλληλομισούμενες εθνοτικές οντότητες, αδιάλλακτα θρησκευτικά δόγματα, σέχτες και φατρίες, πολυεθνικές εταιρείες και εγκληματικές οργανώσεις, εταιρικά, οικογενειακά και ατομικά συμφέροντα, συνθέτουν μια πολύπλοκη εξίσωση πολέμου με πολυάριθμες μεταβλητές.

Ξένα στρατεύματα μάχονται στα εδάφη της Συρίας ενώ πολεμικά αεροσκάφη διασχίζουν τους αιθέρες της βομβαρδίζοντας αδιάκριτα μαχητές και αμάχους. Ακόμη και η έννοια του πολέμου «δια αντιπροσώπων» (proxy war) έχει χάσει τη σημασία της καθώς δεν μπορείς να διακρίνεις ξεκάθαρα τους αντιπάλους. Παράλληλα και ενώ οι εμπλεκόμενες χώρες προσπαθούν να επιτύχουν τους αντικειμενικούς τους στόχους, στο έδαφος της Συρίας, ανεξέλεγκτες συμμορίες εξασκούν μια κτηνώδη τρομοκρατία εν ονόματι ιδεολογίας, θρησκείας, πλουτισμού, δόξας και εξουσίας. Είναι πλέον εκτός πραγματικότητας όποιος θεωρεί ότι ο πρόεδρος Assad ελέγχει πλήρως τα απομεινάρια του συριακού στρατού ή ότι υφίσταται κεντρική διοίκηση της αντιπολίτευσης ή ακόμη και αυτών των ίδιων των τζιχαντιστικών οργανώσεων. Η σύγκρουση έχει αρχίσει να λαμβάνει την πιο φρικτή της μορφή, την μορφή ενός πολέμου όλων εναντίον όλων.

Μέσα σε αυτή τη συγκεχυμένη και συνεχώς μεταβαλλόμενη κατάσταση, οι εξωτερικοί παρεμβαίνοντες προσπαθούν διαρκώς να αναπροσαρμόζουν τους στόχους, συμμαχίες και στρατηγική τους, αγωνιζόμενοι να κατοχυρώσουν επιρροή στην αυριανή Συρία ή σε ότι θα έχει απομείνει από αυτήν. Σήμερα, ΗΠΑ, Ρωσία, Ιράν και Τουρκία παρουσιάζονται ως οι βασικοί παίκτες που στα εδάφη της Συρίας μάχονται εναντίον της ισλαμικής τρομοκρατίας με διαφορετική όμως στόχευση έκαστος. Σημαντική παραφωνία αποτελεί και το γεγονός ότι δεν έχουν ταυτόσημους ορισμούς για την έννοια του τρομοκράτη. Άρα δεν μπορούν να συντονίσουν αποτελεσματικά τις προσπάθειες τους και εύκολα μπορούν να οδηγηθούν σε μεταξύ τους τριβές καθώς παρασύρονται από τις μηχανορραφίες των συμμάχων τους αλλά και τυχαία γεγονότα.

Πρωταρχικό στόχος των ετερόκλητων αυτών δυνάμεων, η ανακατάληψη της Raqqa από τις δυνάμεις του αιμοσταγούς «Ισλαμικού Κράτους». Δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής μας ότι το θέατρο επιχειρήσεων Συρίας και Ιράκ είναι πλέον ενοποιημένο ενώ και εδώ και μήνες έχει αρχίσει η προσπάθεια ανακατάληψης του άλλου προπύργιου των τζιχαντιστών, της Μοσούλης. Άπαντες συμφωνούν ότι ο επόμενος στόχος είναι η Raqqa αλλά ακόμη δεν έχει αποφασιστεί ποιες δυνάμεις θα ενεργήσουν για την ανακατάληψη της και κυρίως δεν υπάρχει ένα σχέδιο για το μέλλον της ταλαίπωρης χώρας, μετά από την προσδοκώμενη συντριβή του «Ισλαμικού Κράτους».

Ο νέος Πρόεδρος των ΗΠΑ, αντιλαμβάνεται ότι οι ισοπεδωτικές και απλοϊκές λύσεις που παρουσίαζε στην προεκλογική του εκστρατεία δεν είναι πάντα αποτελεσματικές στο πολυσύνθετο διεθνές περιβάλλον. Η επιθυμία συντριβής των τζιχαντιστών, με τη χρήση του πλέον κατάλληλου σήμερα «εργαλείου», δηλαδή των κουρδικών δυνάμεων (έστω και με την λιγότερο απειλητική ονομασία των Syrian Democratic Forces-SDF), εκτιμάται ότι θα προκαλέσει την έντονη, ίσως και απρόβλεπτη, αντίδραση της Άγκυρας. Η τελευταία στα πρόσωπα των οργανώσεων των Κούρδων της Συρίας, ανεξαρτήτως ονομασίας, εντοπίζει τους φυσικούς συμμάχους και υποστηρικτές του ΡΚΚ. Η ήδη σε εξέλιξη στρατιωτική ενίσχυση των Κούρδων της Συρίας από τις ΗΠΑ, έστω και πλαγίως προς τα τμήματα των Αράβων των SDF, αντιμετωπίζεται ως εχθρική ενέργεια από τους Τούρκους. Η ενίσχυση και προέλαση αυτών ακριβώς των δυνάμεων, αποτέλεσε τη βασική αιτία που οδήγησε στην τουρκική στρατιωτική κεκαλυμμένη εισβολή του Αυγούστου του 2016 στη Βόρειο Συρία. Μια εισβολή που είχε την έγκριση Ουάσινγκτον, Τεχεράνης και Μόσχας και επιβλήθηκε μέσω της τελευταίας και στη Δαμασκό. Η Τουρκία, με αρκετές απώλειες από την εμπλοκή, αναβαθμίστηκε και προσπαθεί να επιβάλει το σχεδιασμό της για προέλαση προς τη Raqqa των υποστηριζόμενων από αυτήν ανταρτικών ομάδων. Μια κίνηση που αναγκαστικά θα πρέπει να γίνει μέσα από τα εδάφη που ελέγχουν ήδη οι Κούρδοι με απρόβλεπτες συνέπειες. Παράλληλα, οι αμερικανοί στρατηγοί δεν τρέφουν ιδιαίτερης εκτίμησης για τις υποστηριζόμενες από τους Τούρκους ανταρτικές δυνάμεις. Επιθυμώντας όμως το σύντομο τερματισμό των επιχειρήσεων και παράλληλη εξουδετέρωση των τζιχαντιστών σε Συρία και Ιράκ, προκρίνουν τη συνέχιση της ενίσχυσης των SDF (πολιτική Obama) για την εξαπόλυση του τελικού κτυπήματος.

Από την άλλη πλευρά, οι σύμμαχοι του Προέδρου Assad φαίνεται να παρακολουθούν διακριτικά τα διλήμματα των δυτικών αντιπάλων του «Ισλαμικού Κράτους» και εστιάζουν στη σταθεροποίηση του καθεστώτος της Δαμασκού στο δυτικό τμήμα της χώρας. Το Ισραήλ παρακολουθεί ανήσυχο και έχει εκδηλώσει την υποστήριξη του για μια ενίσχυση του ρόλου των Κούρδων στην περιοχή. Ο ταλαιπωρημένος λαός των Κούρδων, δεν αποτελεί μια ενιαία οντότητα και σημαντικές είναι οι διαφορές που χωρίζουν τους κουρδικούς πληθυσμούς των τεσσάρων ομόρων κρατών (Τουρκίας, Ιράν, Ιράκ, Συρίας). Η περιφερειακή μάλιστα κυβέρνηση των Κούρδων του Ιράκ έχει συνταραχθεί από πολύχρονες εσωτερικές συγκρούσεις των δύο κυρίων φατριών-οικογενειών για τη νομή της εξουσίας.

Εκτιμάται ότι ο αμερικανός Πρόεδρος Trump θα αποφύγει τη λήψη αποφάσεως για ενίσχυση των SDF μέχρι και τη διενέργεια του τουρκικού δημοψηφίσματος εκτιμώντας ότι εν συνεχεία θα έχει να αντιμετωπίσει έναν πιο διαλλακτικό Ερντογκάν. Μέχρι όμως το δημοψήφισμα του Απριλίου μεσολαβεί ένας ολόκληρος μήνας και οι προκλήσεις είναι πολλές. Οι SDF, με αρκετές ανεφοδιάστηκες ελλείψεις, πιέζουν προς την κατεύθυνση της Raqqa, καίτοι η εμπειρία της Μοσούλης έχει καταδείξει τις δυσκολίες κατάληψης ενός πυκνοκατοικημένου αστικού χώρου. Η ένταση στην περιοχή του Manbij (δυτικά του Ευφράτη) είναι μεγάλη και η Ουάσινγκτον αναγκάστηκε να αναπτύξει εσπευσμένα αμερικανικά στρατεύματα ως διαχωριστική γραμμή μεταξύ των ανταρτών των υποστηριζόμενων από την Τουρκία και των SDF. Στο χώρο υπερίπτανται αμερικανικά, ρωσικά, τουρκικά και συριακά αεροσκάφη ενώ αμήχανα παρακολουθούμε και μια πρώτη διστακτική επαφή του συριακού στρατού με τις κουρδικές δυνάμεις. Έχουμε λοιπόν μια έκρυθμη κατάσταση και η ενδεχόμενη ανάφλεξη (που αρκετοί την επιθυμούν) μπορεί να προέλθει είτε από προβοκάτσια είτε και από τυχαίο γεγονός.

Σε στάση αναμονής και ο ανυπόμονος Αμερικανός Πρόεδρος. Οι αποφάσεις του θα αποτελέσουν τη πρώτη σοβαρή δοκιμασία της Προεδρίας και θα καταδείξουν την αποφασιστικότητα του, τις σχέσεις του με την αμερικανική στρατιωτική ηγεσία, την αντιμετώπιση των προνομιακών σχέσεων με την Τουρκία (και των συμμάχων στο ΝΑΤΟ γενικότερα) και τις διαθέσεις του για την επίτευξη μιας πρώτης προσέγγισης με τη Μόσχα. Βασικά όμως θα πρέπει να αποδείξει ότι η Αμερική είναι πάλι δυνατή, παρούσα, αποτελεσματική, χωρίς όμως να θυσιάζει τα παιδιά της και χωρίς να σκορπά αλόγιστα τα χρήματα των φορολογουμένων. Σε κάθε περίπτωση γίνεται φανερό ότι η τύχη της δύσμοιρης Συρίας και του λαού της έρχεται σε δεύτερη μοίρα ενώ αναζητείται ακόμη προσχέδιο εφικτής λύσεως!

* O Ιπποκράτης Δασκαλάκης είναι Υποστράτηγος (εα),
Πτυχιούχος τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών Παντείου Πανεπιστημίου
Μεταπτυχιακό στις Διεθνείς Σχέσεις και Στρατηγικές Σπουδές στο Πάντειο Πανεπιστήμιο
Διευθυντής Μελετών του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών (ΕΛΙΣΜΕ)
Συνεργάτης του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων (ΙΔΙΣ)
Διαλέκτης στη Σχολή Εθνικής Αμύνης (ΣΕΘΑ)

Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Νίκου Ιγγλέση

Το ελληνικό αδιέξοδο κορυφώνεται. Για να «δώσουν» οι δανειστές περίπου 6 δις. ευρώ τον Ιούλιο, με τα οποία η Ελλάδα θα πληρώσει (ανακυκλώσει) ένα μικρό τμήμα του χρέους της που θα λήγει τότε, ζητούν από την κυβέρνηση να ψηφίσει μέτρα που θα εφαρμοστούν από το 2019. Ουσιαστικά, οι δανειστές εκβιάζουν τη χώρα για πρόσθετα μέτρα προκειμένου να πληρώσουν…τους εαυτούς τους! Όλο αυτό αποκαλείται δεύτερη αξιολόγηση του τρίτου Μνημονίου. Θα ακολουθήσουν δε κι’ άλλες αξιολογήσεις – συνολικά προβλέπονται έξι – μέχρι το τέλος του προγράμματος το καλοκαίρι του 2018.

Εδώ και επτά χρόνια είμαστε στο ίδιο έργο θεατές. Η οικονομία καταστρέφεται, η κοινωνική συνοχή διαλύεται, η μορφωμένη νεολαία μεταναστεύει και η ελληνική εθνική οντότητα αντιμετωπίζει τον κίνδυνο του αφανισμού. Οι απολογητές του ευρώ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ), ουσιαστικά οι «σταυροφόροι» της παγκοσμιοποίησης, μας λένε όλα αυτά είναι μονόδρομος και ότι χρειάζονται κι’ άλλες «μεταρρυθμίσεις». Μας λένε ότι δεν υπάρχει ζωή έξω από το ευρώ, ότι αν φύγουμε θα γίνουμε Βόρεια Κορέα, ότι δε θα έχουμε να φάμε, ότι δε θα έχουμε καύσιμα και φάρμακα γιατί όλα τα εισάγουμε ενώ δεν παράγουμε τίποτα! Πρόκειται για άθλια «γκεμπελικής υφής» προπαγάνδα που αποσκοπεί στο να μετασχηματιστεί όχι μόνο η οικονομική συμπεριφορά των πολιτών αλλά και ο τρόπος που σκέπτονται, αξιολογούν και κατανοούν την πραγματικότητα. Ελπίζουν ότι έτσι θα διαμορφωθεί ένας «μνημονιακός ιδιότυπος» παγκοσμιοποιημένου ραγιά με ψυχολογία «Ψωροκώσταινας».

Το εξωτερικό Ισοζύγιο

Παρ’ όλη την αποβιομηχάνιση που άρχισε από τη δεκαετία του ’80, παρ’ όλους τους κανονισμούς και τις ποσοστώσεις της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής (ΚΑΠ), παρ’ όλη την κατάρρευση της δασμολογικής προστασίας και παρ’ όλη την οικονομική καταστροφή των επτά τελευταίων μνημονιακών χρόνων, η Ελλάδα «αντέχει» ακόμα.

Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος (ΤτΕ), η χώρα μας πραγματοποίησε το 2016 συνολικές εξαγωγές αγαθών αξίας 24,5 δις. ευρώ. Από το ποσό αυτό 18,1 δις. ήταν εξαγωγές προϊόντων και 6,1 δις. εξαγωγές καυσίμων. Παράλληλα το 2016 η Ελλάδα εισέπραξε άλλα 25 δις. από την παροχή υπηρεσιών. Συγκεκριμένα 13,2 δις. από τον τουρισμό, 7,8 δις. από τις μεταφορές (ναυτιλία) και 4 δις. από λοιπές υπηρεσίες. Συνολικά, δηλαδή, πουλήσαμε στο εξωτερικό αγαθά και υπηρεσίες αξίας 49,5 δις. ευρώ. Το ποσό αυτό αντιπροσωπεύει το, διόλου ευκαταφρόνητο, 28,2% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος (ΑΕΠ) της χώρας. Για λόγους σύγκρισης αναφέρουμε ότι το αντίστοιχο ποσοστό της εξαγωγικής υπερδύναμης, της Γερμανίας, είναι 40%.

Αντίστοιχα το 2016, σύμφωνα πάντα με τα στοιχεία της ΤτΕ, πραγματοποιήσαμε εισαγωγές αγαθών αξίας 41 δις. ευρώ, στις οποίες συμπεριλαμβάνονται τα καύσιμα αξίας 8,9 δις. Στο σημείο αυτό αξίζει να επισημάνουμε ότι το 68,5% των καυσίμων (αργό πετρέλαιο) που εισάγουμε επανεξάγεται με τη μορφή διυλισμένων προϊόντων. Παράλληλα, το 2016, η χώρα μας πλήρωσε για εισαγωγή υπηρεσιών 9,7 δις. Συνολικά, δηλαδή, για εισαγωγές αγαθών και υπηρεσιών πληρώσαμε 50,7 δις. ευρώ.

Έτσι, το Ισοζύγιο παρουσίασε ένα μικρό έλλειμμα 1,2 δις. που αντιπροσωπεύει μόλις το 1,2% του συνολικού εξωτερικού εμπορίου (εισαγωγές σύν εξαγωγές) της Ελλάδας και μόλις το 0,68% του ΑΕΠ της. Σημειώνουμε ότι το 2015 το έλλειμμα ήταν ακόμη μικρότερο, λιγότερο από 300 εκ. ευρώ.
Οι αιτίες της μικρής αύξησης του ελλείμματος το 2016 είναι κυρίως οι εξής:

1. Η μείωση του ναυτιλιακού συναλλάγματος κατά 2,1 δις (από 9,9 δις. το 2015 σε 7,8 δις. το 2016). Η μείωση αυτή, όπως αναφέρει η ανακοίνωση της ΤτΕ, οφείλεται, σε μεγάλο βαθμό, στους περιορισμούς στην κίνηση κεφαλαίων (capital controls). Σημειώνουμε ότι το 2014, πριν από την επιβολή των κεφαλαιακών ελέγχων, οι εισπράξεις από τη ναυτιλία ανέρχονταν σε 13,1 δις. ευρώ.

2. Η μείωση του τουριστικού συναλλάγματος κατά 905 εκ. (-6,4%) παρ’ όλο που οι αφίξεις των τουριστών αυξήθηκαν κατά 5,1%. Η μείωση των εισπράξεων οφείλεται επίσης στα capital controls επειδή μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες από τις πωλήσεις των «τουριστικών πακέτων» εισάγουν τα ποσά που χρειάζονται για τις λειτουργικές ανάγκες τους και τα υπόλοιπα τα καταθέτουν σε τραπεζικούς λογαρισμούς στο εξωτερικό.

3. Η αύξηση των εισαγωγών αγαθών (χωρίς καύσιμα) κατά 1,3 δις. (+4,2%), μετά μια μεγάλη περίοδο μείωσής τους. Συνυπολογίζοντας τα καύσιμα, οι εισαγωγές μειώθηκαν κατά 1 δις. (-2,3%). Οι υπόλοιποι συντελεστές του Ισοζυγίου Αγαθών και Υπηρεσιών είχαν μικρές διαφοροποιήσεις με εξαίρεση τις εισαγωγές καυσίμων που μειώθηκαν κατά 1,9 δις. (-18%) λόγω της υποχώρησης των διεθνών τιμών των υδρογονανθράκων.

Η μεθοδολογία υπολογισμού

Τον Ιούλιο του 2015 η ΤτΕ άλλαξε αναδρομικά τη μεθοδολογία κατάρτισης του Ισοζυγίου, συνυπολογίζοντας, εκτός από τα στοιχεία μέσω τραπεζικών συναλλαγών και τα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (ΕΛΣΤΑΤ) από τα τελωνεία. Η αλλαγή αυτή έγινε σύμφωνα με τους κανόνες του σχετικού Εγχειριδίου (ΒΡΜ6) του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ). Αποτέλεσμα της αλλαγής αυτής ήταν να προστεθούν στις εισαγωγές του 2014 περίπου 7,4 δις., ενώ στις εξαγωγές μόνο 3,1 δις. με συνέπεια το Ισοζύγιο Αγαθών και Υπηρεσιών εκείνης της χρονιάς από πλεόνασμα 1,8 δις., όπως είχε ανακοινωθεί αρχικά, να εμφανίσει τελικά έλλειμμα περίπου 4 δις. Πρέπει να σημειώσουμε επίσης ότι με τη νέα μεθοδολογία η ΕΛΣΤΑΤ αυξάνει τις εισαγωγές κατά 1,5 δις. που, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της, προέρχεται από το λαθρεμπόριο ναρκωτικών, αλκοολούχων ποτών, καπνού κλπ. Αν μόνο το ποσό αυτό αφαιρεθεί από το Ισοζύγιο του 2016, το τελευταίο γίνεται ελαφρώς πλεονασματικό. Λίγα μόνο κράτη στον πλανήτη έχουν θετικό εξωτερικό ισοζύγιο όπως η Γερμανία, η Κίνα και μερικές από τις πετρελαιο-εξαγωγικές χώρες.

Σύνθεση και κατανομή

Σύμφωνα με στοιχεία του Πανελληνίου Συνδέσμου Εξαγωγέων, η σύνθεση των ελληνικών εξαγωγών αγαθών (24,5 δις.) το 2016 ήταν 44% βιομηχανικά προϊόντα, 27,5% καύσιμα, 22,3% αγροτικά προϊόντα και 4% πρώτες ύλες. Αντίστοιχα η σύνθεση των εισαγωγών ήταν 60,6% βιομηχανικά προϊόντα, 22,7% καύσιμα, 14,2% αγροτικά προϊόντα και 2,5% πρώτες ύλες.

Ο βασικός εμπορικός εταίρος της χώρας μας είναι η ΕΕ στην οποία κατευθύνεται το 55,7% των εξαγωγών και από την οποία προέρχεται το 53,6% των εισαγωγών. Τα αντίστοιχα ποσοστά για την Ευρωζώνη είναι 38,9% και 40,6%. Οι καλύτεροι πελάτες των ελληνικών προϊόντων είναι η Ιταλία που απορροφά το 11.2% των εξαγωγών μας, η Γερμανία (7,7%), η Κύπρος (6%), η Τουρκία (5,4%), η Βουλγαρία (5%), οι ΗΠΑ (4,4%) και ο Λίβανος (4,2%). Υπάρχει, δηλαδή, μια πολύ ικανοποιητική διασπορά στις αγορές των ελληνικών προϊόντων.

Παραθέσαμε όλα αυτά τα στοιχεία, που ίσως κούρασαν τον αναγνώστη, για να αποδείξουμε ότι το εξωτερικό Ισοζύγιο Αγαθών και Υπηρεσιών είναι ουσιαστικά ισοσκελισμένο και, αν αφαιρεθούν οι εκτιμήσεις για το λαθρεμπόριο, ελαφρά πλεονασματικό. Αυτό σημαίνει ότι η Ελλάδα ακόμα και αν φύγει από την Ευρωζώνη θα μπορεί να πληρώνει όλες τις εισαγωγές που κάνει σήμερα με το συνάλλαγμα (όχι με δραχμές) που εισπράττει από τις εξαγωγές προϊόντων και υπηρεσιών. Καμιά έλλειψη δεν πρόκειται να υπάρξει και δε χρειάζεται να επιβληθεί δελτίο σε βασικά αγαθά όπως καύσιμα, τρόφιμα και φάρμακα. Όλη η σχετική προπαγάνδα αποσκοπεί στην τρομοκράτηση των πολιτών για να μην αντισταθούν στην ευρω-κατοχή και να μην αμφισβητήσουν το ξένο νόμισμα που έχει επιβληθεί στη χώρα μας από το 2002.

Ο φόβος της ανατροπής

Υπάρχουν κάποιοι από τους υποστηρικτές του εθνικού νομίσματος που ισχυρίζονται ότι μπορεί σήμερα το ισοζύγιο να είναι ισοσκελισμένο, λόγω της εσωτερικής υποτίμησης – λιτότητας, αλλά όταν αρχίσει η οικονομική ανάπτυξη θα γίνει πάλι ελλειμματικό. Η άποψη αυτή είναι σωστή αν με τον όρο «ανάπτυξη» εννοούμε τη μεγέθυνση της κατανάλωσης, στα επίπεδα του 2009, μέσω αύξησης των εισοδημάτων, δηλαδή κυρίως των μισθών και των συντάξεων. Μια τέτοια πολιτική θα έχει ως συνέπεια το κράτος να «κόβει» δραχμές, που θα τις δίνει στους πολίτες οι οποίοι, με το μεγαλύτερο μέρος αυτών, θα αγοράζουν εισαγόμενα προϊόντα. Στη συνέχεια το κράτος θα πρέπει να πληρώνει στο εξωτερικό αυτές τις εισαγωγές με συνάλλαγμα που δε θα έχει. Η εμφάνιση ενός σημαντικού ελλείμματος στο εξωτερικό ισοζύγιο σημαίνει ότι η Ελλάδα θα πρέπει είτε να συνάπτει νέα δάνεια σε συνάλλαγμα, είτε να υποτιμήσει το νέο εθνικό νόμισμά της, είτε να κάνει και τα δύο. Η εφαρμογή μιας τέτοιας πολιτικής θα οδηγήσει πολύ γρήγορα στην επιβολή νέας σκληρής λιτότητας.

Η ανάπτυξη – και όχι μεγέθυνση – της οικονομίας πρέπει να προέλθει από παραγωγικές επενδύσεις στον αγροτικό τομέα και τη βιομηχανία (όχι στις υπηρεσίες), οι οποίες θα χρηματοδοτούνται από την αύξηση της νομισματικής κυκλοφορίας. Οι επενδύσεις θα βελτιώσουν την παραγωγικότητα της εργασίας, θα μειώσουν την ανεργία, θα αυξήσουν τις εξαγωγές και θα μειώσουν τις εισαγωγές, με υποκατάστασή τους από εγχωρίως παραγόμενα προϊόντα. Οι παραγωγικές επενδύσεις προοδευτικά θα αυξάνουν τον πλούτο της χώρας και, έτσι, θα βελτιώνονται τα εισοδήματα.

Αυτός είναι ο μόνος δρόμος, εδώ που έχουμε φτάσει, για τη σωτηρία του ελληνικού λαού και της χώρας.

Ο Νίκος Ιγγλέσης είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας του βιβλίου «Η Επανάσταση του Grexit – Το Σχέδιο», εκδόσεις Α.Α.Λιβάνη, καθώς και του Δοκιμίου «Το νόμισμα και τα φετίχ του» που έχει αναρτηθεί στο https://greekattack.wordpress.com

Το άρθρο αυτό δημοσιεύθηκε στο περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ στις 17-3-2017.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Σα να μην έφταναν τα τεράστια ανοικτά μέτωπα που έχει να αντιμετωπίσει η Ελλάδα σε όλα τα επίπεδα και που έχουν λάβει πλέον χαρακτηριστικά υπαρξιακού επιπέδου (ελληνοτουρκικά, μεταναστευτικό, αξιολόγηση, πραγματική οικονομία, κοινωνικό πρόβλημα κοκ), έχουμε τώρα και ένα νέο μεγάλο ζήτημα, το μόνο που μας έλλειπε, την εξαγωγή ταχυδρομικής τρομοκρατίας.

Δεν μας φτάνει που έχουμε καταντήσει «ειδική χώρα» σε όλα τα παραπάνω, κινδυνεύουμε πλέον να υποστούμε και καθεστώς ειδικής μεταχείρισης ακόμα και στα δέματα που φεύγουν προς το εξωτερικό. Γιατί δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι κάτι τέτοιο θα συμβεί τελικά αν οι αρμόδιες αρχές δεν καταφέρουν δώσουν μία άμεση και οριστική λύση σε αυτή τη νέα απειλή που χτυπάει τώρα την πόρτα της Ελλάδας.

Οι άνθρωποι που στέλνουν αυτά τα δέματα, είτε δεν ξέρουν τι κάνουν, είτε ξέρουν πολύ καλά τι κάνουν: μέση οδός δεν υπάρχει.

Σε κάθε περίπτωση, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Και θα είναι τραγικό για την Ελλάδα αν δεν καταφέρει να αντιμετωπίσει το πρόβλημα σε χρόνο μηδέν.

Αν εμφανιστούν κι άλλα τέτοια κρούσματα, αλλά και αν δεν γίνει παν δυνατόν, σε στενή και αποδείξιμη πλήρη συνεργασία με ξένες υπηρεσίες για την εξάλειψη αυτού του φαινομένου το κόστος για την Ελλάδα θα αποδειχθεί πολύ μεγάλο.

Οι αρμόδιες αρχές οφείλουν να κινηθούν ταχύτατα και αποτελεσματικά και οι πολιτικές ηγεσίες πρέπει να μην αφήσουν ούτε το ελάχιστο περιθώριο στο οποίο η παράμετρος «εξαγόμενη τρομοκρατία» θα παγιωθεί και μάλιστα θα συνδεθεί με την εσωτερική πολιτική κατάσταση στη χώρα όπως οι εμπνευστές της, έστω και κατά χονδροειδή τρόπο, επιχείρησαν.
Με αυτή την ιστορία πρέπει να τελειώνουμε οριστικά και να τελειώνουμε όχι αύριο, αλλά χθες…

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Νεκτάριου Δαπέργολα
Διδάκτορος Βυζαντινής Ιστορίας


Η πρόσφατη απόφαση κάποιων κληρικών μας να προβούν στη διακοπή της μνημόνευσης των οικείων επισκόπων τους αποτελεί σημαντική εξέλιξη, που ευχόμαστε να επιφέρει ευρύτερες θετικές εξελίξεις στο μέτωπο ενάντια στην προελαύνουσα εδώ και χρόνια παναίρεση του Οικουμενισμού. Και επειδή πολλοί έσπευσαν να κατηγορήσουν την απόφαση αυτή είτε ως πράξη φανατισμού και πρόκλησης σχίσματος (στη χειρότερη περίπτωση), είτε ως βιαστική κίνηση (στην καλύτερη), ας δούμε χωρίς παρωπίδες και υπεκφυγές για ποιους λόγους κανένας από τους παραπάνω χαρακτηρισμούς δεν ευσταθεί.

Είναι βεβαίως γνωστό ότι ο Οικουμενισμός κλιμακώνει τα τελευταία χρόνια την επίθεσή του απέναντι στους όλο και λιγότερους εναπομείναντες υπερασπιστές της Ορθοδοξίας. Και είναι επίσης φανερό ότι με την πάροδο του χρόνου δεν μιλάμε απλώς για την οργανωμένη απόπειρα ισοπεδωτικής δογματικής «ενοποίησης» του λεγόμενου χριστιανικού κόσμου, μέσω ενός ιδιόμορφου δια-χριστιανικού συγκρητισμού, αλλά για κάτι ενταγμένο σε μία ακόμη ευρύτερη διαδικασία: εκείνη ενός γενικότερου θρησκευτικού συγκρητισμού, που έχει ως άμεσους στόχους του την άμβλυνση της θρησκευτικής συνείδησης των λαών, τη σταδιακή ισοπέδωση (μέσα από τη μιθριδατική εξοικείωση με τις συνεχείς επαφές, τους «διαλόγους» και τις συμπροσευχές) των θρησκευτικών τους ιδιαιτεροτήτων και την ψυχολογική τους προετοιμασία για το σερβίρισμα της νεοεποχίτικης πανθρησκειακής σαλάτας, της οποίας η παρασκευή βρίσκεται ήδη εν πλήρη εξελίξει.

Αυτό το θρησκευτικό - πνευματικό «παιχνίδι» μαίνεται εδώ και δεκαετίες, με βασικό συνένοχο εννοείται το ίδιο το Φανάρι (θυμηθείτε την πορεία από τον Μελέτιο Μεταξάκη ως τον Αθηναγόρα και από τον Δημήτριο ως τον σημερινό πατριάρχη), επ’ εσχάτων όμως των χρόνων και την Ελλαδική Εκκλησία (είτε με τους εναγκαλισμούς του Αρχιεπισκόπου Αθηνών με τον Πάπα στη Λέσβο και αλλού, είτε με τη μόνιμη εκπροσώπηση στην παρωδία του - αυτοφερόμενου ως - Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών, είτε με τους συναγελασμούς ιεραρχών μας σε διαθρησκειακές μυστικοσυνάξεις μαζί με καρδινάλιους, γκουρού, ιμάμηδες και μάγους). Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο εντάσσονται αναφανδόν και οι πρόσφατες εξελίξεις, όλα όσα δηλαδή προηγήθηκαν, αλλά και ακολούθησαν τη ληστρική και ψευδορθόδοξη σύνοδο της Κρήτης. Έχει ήδη χυθεί πολύ μελάνι προς επίρρωσιν του τελευταίου χαρακτηρισμού, αν και νομίζω πως θα αρκούσαν δύο μόνο επισημάνσεις για να τον δικαιώσουν: αφ’ ενός ο δογματικός κατήφορος (με την υπερψήφιση αιρετικών διδασκαλιών, όπως η αναγνώριση του όρου «Εκκλησίες» στα πλανεμένα παραμάγαζα της δυτικής απάτης) και αφ’ ετέρου η κανονική εκτροπή (με τον πρωτοφανή - και αντικείμενο σε κάθε έννοια συνοδικού κανόνα - τρόπο διεξαγωγής των ψηφοφοριών και λήψης των αποφάσεων). Γνωστή και η απουσία των 2/3 του ορθόδοξου κόσμου (Ρώσων, Βουλγάρων και Γεωργιανών), την οποία φυσικά επεχείρησαν να σπιλώσουν οι εγκάθετοι του Οικουμενισμού, αποδίδοντάς την αποκλειστικά σε λόγους εγωισμού ή σε πολιτικά παιχνίδια και αποσιωπώντας (ή υποτιμώντας τεχνηέντως) τα δεδομένα πνευματικά και δογματικά αίτια.

Όλα αυτά συνιστούν τρομακτικά αδιανόητες εξελίξεις που είναι ξεκάθαρο ότι θα έπρεπε από πολύ καιρό να επιφέρουν διακοπή της μνημόνευσης του εμφανώς αιρετικού Βαρθολομαίου από τους επισκόπους μας (κατά την προηγηθείσα εμπειρία της διακοπής μνημόνευσης του μασώνου και οικουμενιστή Αθηναγόρα από τις αγιορείτικες μονές και από ομάδα ελλαδικών μητροπολιτών πριν από 50 περίπου χρόνια). Τουλάχιστον από όσους επισκόπους (λέγεται ότι) διατηρούν ακόμη ορθόδοξο φρόνημα. Αντ’ αυτού, εδώ και χρόνια βλέπουμε μόνο κείμενα και λεκτικούς λεονταρισμούς, αλλά ουδέν έτερον (ως προς την ουσία). Και επειδή αυτή η ανυπαρξία συνεχίστηκε και μετά την κρητική ψευτοσύνοδο, ήταν φανερό ότι η αντίδραση δεν θα αργούσε να έρθει, έστω και από τον λεγόμενο κατώτερο κλήρο.

Φυσικά, απαντώντας σε όσους (καλοπροαίρετα, γιατί υπάρχουν και τέτοιοι) θα αποκαλούσαν την κίνηση των πρόσφατων «αποτειχίσεων» ως βιαστική, αντιλαμβανόμαστε τη σημασία που θα είχε πράγματι μία πιο συντονισμένη αντίδραση, στην οποία θα μετείχαν οι αγιορείτικες μονές και κάποιοι μητροπολίτες. Και είναι σίγουρο πως αυτό το αντιλαμβάνονται και οι ίδιοι οι κληρικοί που τώρα αντέδρασαν. Μια όμως που το Όρος εμφανίζεται διχασμένο (δυστυχώς το οικουμενιστικό πνεύμα έχει εισχωρήσει σε βάθος και εκεί) και κανείς άλλος δεν τολμά, είναι φανερό πως η αντίδραση που τελικά υπήρξε και αναπόφευκτη ήταν, αλλά και απολύτως επιβεβλημένη.

Το βασικό που οφείλουμε να αναλογιστούμε είναι πως μία τέτοια στάση πατάει απολύτως πάνω στους Ιερούς Κανόνες και όχι μόνο δικαιώνεται, αλλά και επιβάλλεται από αυτούς. Εξάλλου είναι απολύτως βέβαιο πως κανείς από τους «αποτειχισθέντες» δεν λειτούργησε εν βρασμώ και ελαφρά τη καρδία, καθώς προηγήθηκε επί μακρόν τεράστια επίδειξη αναμονής και υπομονής εκ μέρους τους, απέναντι στις συνεχείς απόπειρες φίμωσής τους, που εκπορεύθηκαν και πάλι από το Οικουμενικό Πατριαρχείο και επιβλήθηκαν από ορισμένους σκληροπυρηνικούς «καθεστωτικούς» επισκόπους πάνω σε κάποιους ιερείς που είχαν ορθόδοξο πατερικό φρόνημα.

Η άκρως φασίζουσα βέβαια αυτή απόπειρα φίμωσης των αντιφρονούντων δεν είναι τωρινό μόνο γεγονός, αλλά πάγια τακτική. Θυμίζω ότι και προ ετών, όταν είχε και πάλι επιχειρηθεί (με Σύνοδο στην Κύπρο) ένα αποφασιστικό βήμα στον δρόμο προς την Ψευδοένωση με τις (δήθεν) Εκκλησίες της Δύσης, βήμα που είχε αποτραπεί τότε χάρη στον ξεσηκωμό των πιστών βάσει του περίφημου κειμένου της «Ομολογίας Πίστεως», ο πατριάρχης Βαρθολομαίος, με επιστολή του προς τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών, κατηγορούσε με βαριές εκφράσεις την προσυπογραφή της από αρχιερείς, ηγουμένους, κληρικούς και λαϊκούς της Εκκλησίας της Ελλάδας, κατήγγελλε την «Ομολογία» ότι εξαπατά και οδηγεί σε Σχίσμα και καλούσε την Ιεραρχία να καταδικάσει το κείμενο και τους κληρικούς που το υπέγραψαν επιβάλλοντας ποινές, «αναλογιζόμενη τον κίνδυνον, τον οποίο εγκυμονεί δια την ενότητα της Εκκλησίας η επιδεικνυμένη ανοχή ή και η υπό τινων εκ των επισκόπων αυτής ενθάρρυνσις, τοιούτων διχαστικών ενεργειών»! Σχεδόν ταυτόχρονα άλλη επιστολή του επίσης γνωστού οικουμενιστή μητροπολίτη Περγάμου Ιωάννη Ζηζιούλα προς όλους τους ελλαδικούς αρχιερείς, τους έθετε με αυστηρό και ψυχολογικά εκβιαστικό ύφος «προ των ευθυνών τους», επειδή επέτρεπαν την κριτική στα συντελούμενα στον χώρο του Οικουμενισμού, και τους καλούσε ουσιαστικά να πατάξουν τους αντιφρονούντες!

Ίδια υπήρξε και τώρα η συμπεριφορά του Φαναρίου (ή και ακόμη χειρότερη, δεδομένης της έτι μεγαλύτερης αποθράσυνσης των οικουμενιστών στο ενδιάμεσο διάστημα). Ως συνέπεια αυτής (αλλά βασικά και του παρομοίου φρονήματος κάποιων ελλαδικών επισκόπων), τρομακτικές πιέσεις ασκήθηκαν σε ανθρώπους, όπως ο π. Θεόδωρος Ζήσης, ώστε να σταματήσουν να μιλούν δημόσια εναντίον του Οικουμενισμού, και άλλοι, όπως ο π. Νικόλαος Μανώλης, υποβλήθηκαν σε πρωτοφανή…καψώνια (άσκηση ψυχολογικής βίας μέσω επιστολών και απειλών, μεταθέσεις σε άλλη ενορία κλπ), προκειμένου να εξαναγκαστούν σε σιωπή. Το παράξενο λοιπόν δεν είναι ότι έφτασαν στο σημείο να αντιδράσουν τώρα, επιλέγοντας (κάποιοι εξ αυτών) για σημειολογικούς προφανώς λόγους την Κυριακή της Ορθοδοξίας για την επίσημη ανακοίνωση αυτής της αντίδρασης. Το παράξενο μάλλον είναι ότι δεν ακολουθήθηκαν από περισσότερους, την ώρα που πανελλαδικά η κατάσταση 8 περίπου μήνες μετά την (αυτοφερόμενη ως) Αγία και Μεγάλη Σύνοδο δείχνει τόσο θλιβερή, με το πλέον ακραίο οικουμενιστικό πνεύμα να κινεί πια μείζον μέρος της εκκλησιαστικής μας ιεραρχίας.

Ίσως όμως το ερώτημα γιατί δεν προέβησαν σε παρόμοιες αντιδράσεις όσοι πριν από ένα χρόνο διετράνωναν (σε διάφορες ορθόδοξες συνάξεις και συσκέψεις κληρικών και μοναχών, αλλά και από άλλα βήματα) ότι η υπομονή που επιδεικνύεται έναντι της κλιμάκωσης των οικουμενιστικών κινήσεων δεν είναι απεριόριστη και ότι η ψευδοσύνοδος της Κρήτης θα αποτελούσε θρυαλλίδα αποφασιστικών εξελίξεων, να είναι και ρητορικό. Τόσο ρητορικό, όση απόσταση υπάρχει ανάμεσα στα λόγια και τις πράξεις. Ούτως ή άλλως το να περάσει κανείς τον Ρουβίκωνα δεν είναι ποτέ κάτι απλό. Και η γενναιότητα και η αποφασιστικότητα είναι πάντοτε χαρακτηριστικά των λίγων. Πολύ λίγοι πάντοτε κρατούν τις Θερμοπύλες, ελάχιστοι είναι πάντα αυτοί που βγαίνουν μπροστάρηδες στις πολύ κρίσιμες στιγμές. Το θέμα είναι τι γίνεται στη συνέχεια.

Εμείς λοιπόν δεν λέμε ότι κακώς βγήκαν αυτοί οι ελάχιστοι μπροστά. Δεδομένων της όλης κατάστασης αφ’ ενός και του γνωστού αταλάντευτου ορθόδοξου φρονήματός τους αφ’ ετέρου, ήταν μάλλον αναπόφευκτο. Απλά ευχόμαστε να μη μείνουν μόνοι και το παράδειγμά τους (που τώρα δείχνει μεμονωμένα και σποραδικά ηρωική ένδειξη αυτοθυσίας) να βρει μιμητές σε ολοένα και περισσότερους κληρικούς της πατρίδας μας (μακάρι δε και σε κάποιους επισκόπους, που θα βρουν επιτέλους το κουράγιο να ελέγξουν σθεναρά τον οικουμενικό πατριάρχη για τις κακοδοξίες και τον συνεχή νεοεποχίτικό του κατήφορο). Αφού η επόμενη μέρα της ψευδοσυνόδου της Κρήτης δεν υπήρξε άμεσα η απαρχή συνταρακτικών εξελίξεων (πλην της ηρωικής τότε ανακοίνωσης μιας ομάδας αγιορειτών πατέρων), που θα σφυγμομετρούσαν και θα διαμόρφωναν σε όλο της το δυνατό εύρος την ορθόδοξη αντίσταση απέναντι στη λαίλαπα της οικουμενιστικής παναίρεσης, ίσως αυτό να γίνει επιτέλους τώρα.
Ευχόμαστε η γενναία στάση τους - δεδομένων και των εκδικητικών διώξεων που υφίστανται τόσο εκείνοι οι αγιορείτες, όσο και κάποιοι από τους νυν αντιδρώντες κληρικούς - να βρει πλείστους μιμητές, να εμπνεύσει και να αφυπνίσει. Και βέβαια, επειδή δύο φορές χρησιμοποιήσαμε πριν το ρήμα «ευχόμαστε», ξεκαθαρίζουμε διαρρήδην ότι δεν θεωρούμε τη συνέχεια ως ζήτημα απλών…ευχών.
Οφείλουμε αντίθετα όλοι μας να σταθούμε ενεργά και αποφασιστικά δίπλα στους αγωνιστές της ορθόδοξης πίστης μας, λόγοις και έργοις.
Και αυτό ακριβώς θα πράξουμε…


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Σκίτσο του Αρκά
Του Γιώργου Καραμπελιά
Με προσχήματα, όλο και πιο γελοία, η κυβέρνηση συνεχίζει μια αέναη δήθεν «διαπραγμάτευση», παρότι είναι πασίγνωστο ότι στην πραγματικότητα έχει αποδεχθεί τις βασικές θέσεις των δανειστών και του ΔΝΤ. Ταυτόχρονα, η οικονομία της χώρας βουλιάζει, οι καταθέσεις συνεχίζουν να καταρρέουν, το ΑΕΠ συρρικνώνεται, η ανεργία μεγαλώνει, τα μαγαζιά κλείνουν, οι τράπεζες καταφεύγουν και πάλι στον ELA και προφανώς, θα καταρρεύσει σύντομα το ασφαλιστικό σύστημα.
Παρ’ όλα ταύτα, και ενώ στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν σοβαρές αντιθέσεις στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ –είναι όλοι τους έτοιμοι να υπογράψουν τα πάντα για να διαιωνίσουν την παραμονή τους στην εξουσία–, η κυβέρνηση συνεχίζει το αιώνιο παιγνίδι που ακολουθεί εδώ και δύο χρόνια: μια ατέρμονη διαπραγμάτευση που οδηγεί σε νέα μέτρα, σε νέα μνημόνια, σε νέες επιβαρύνσεις.
Επί δύο χρόνια, με βάση αυτό το επαναλαμβανόμενο in perpetuum μοντέλο, κατέστρεψαν ολοκληρωτικά το ελληνικό τραπεζικό σύστημα, φόρτωσαν δεκάδες δισεκατομμύρια νέων χρεών, ξαναβύθισαν την ελληνική οικονομία στην ύφεση, και  συνεχίζουν απτόητοι.
Οι ελληνικές «αστικές» ελίτ, στην τύφλωσή τους, πιστεύουν, ή κάνουν πως πιστεύουν, ότι  αυτή η πρακτική οφείλεται απλά και μόνον στην ανικανότητα ή την ιδεοληψία των κυβερνώντων. Και παίρνουν τις επιθυμίες τους για πραγματικότητα. Διότι, αν δούμε τη συνολική πορεία της κυβέρνησης –κατ΄εξοχήν τους τελευταίους μήνες–, αυτή δεν μπορεί να εξηγηθεί με την υπαρκτή ανικανότητα ή με την ιδεοληψία αποκλειστικά. Θα πρέπει να ψάξουμε και άλλες, βαθύτερες αιτίες.
Δύο είναι οι πιθανές ερμηνείες ή ένας συνδυασμός και των δύο.
Κατά αρχάς, το βασικό κίνητρο που τους κινεί είναι ένα και μοναδικό, η διατήρηση της εξουσίας, χωρίς κανένα ιδεολογικό πρόσχημα. Όσο λοιπόν διαιωνίζουν την εμπλοκή της χώρας στα μνημόνια και τις ατέρμονες διαπραγματεύσεις, διασφαλίζουν την υποστήριξη των δανειστών και αποδυναμώνουν ταυτόχρονα την αντιπολίτευση ή τις οποιεσδήποτε λαϊκές αντιδράσεις. Ο Σόιμπλε και το ΔΝΤ προτιμούν προφανώς να ολοκληρώσουν την εξαγορά ολόκληρης της ελληνικής οικονομίας και την επιβολή δρακόντειων μέτρων, με μια «αριστερή» κυβέρνηση στην εξουσία. Μια τέτοια κυβέρνηση αποδυναμώνει οποιαδήποτε λαϊκή ή άλλη αντιπολίτευση, και ταυτόχρονα είναι έτοιμη να κάνει οποιαδήποτε παραχώρηση για να διασφαλίσει την επιβίωσή της.
Είναι χαρακτηριστικές οι εκμυστηρεύσεις του Σόιμπλε στον Βαρουφάκη πως οι Γερμανοί ήθελαν να ρίξουν την κυβέρνηση Σαμαρά ήδη από το καλοκαίρι του 2014 και να φέρουν τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία. Και όχι μόνον για να γονατίσουν το ελληνικό αντιμνημονιακό κίνημα, όπως και έκαναν, αλλά και να καταστρέψουν την πιθανότητα ενός ντόμινου ανατροπών που θα ξεκινούσε από την Ισπανία και τους Ποδέμος. Και το πέτυχαν. Το αντιπαράδειγμα ΣΥΡΙΖΑ πριόνισε καθοριστικά τη δυναμική των Ποδέμος και άλλων αντιστοίχων κινημάτων σε ολόκληρη την Ευρώπη. Μέσω του Τσίπρα, το ευρωπαϊκό διευθυντήριο αποδυνάμωσε την αμφισβήτηση της γερμανικής πολιτικής σε όλη την Ευρώπη. Συμπέρασμα, ο Σόιμπλε και η Λαγκάρντ προτιμούν τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, σε αυτή τη φάση τουλάχιστον.
Μια κεντροδεξιά κυβέρνηση θα ήταν αδύνατο να εφαρμόσει, χωρίς ουσιαστικές αντιδράσεις, όλα όσα κατόρθωσαν να περάσουν με τον ΣΥΡΙΖΑ – ανάμεσά τους το περιβόητο υπερταμείο, το οποίο για χρόνια επεδίωκε ο Σόιμπλε. Ένα εξίσου αποφασιστικό στοιχείο είναι η εξάντληση του αντιστασιακού φρονήματος των Ελλήνων, οι οποίοι πλέον έχουν βυθιστεί σε κατάθλιψη, συνδυασμένη με γενικευμένη απάθεια. Δεν πιστεύουν  πλέον πως υπάρχει καμία δυνατότητα αντίστασης και αναζητούν αποκλειστικά ατομικές διεξόδους – φυγή στο εξωτερικό ή καταφυγή στη μαύρη οικονομία για να επιβιώσουν όπως-όπως.
Ο αυτοκτονικός μετεωρισμός των Ελλήνων συνεχίζεται αδιάλειπτα όσο παρατείνεται η αβεβαιότητα, από μέρα σε μέρα, από βδομάδα σε βδομάδα, από μήνα σε μήνα, από χρόνο σε χρόνο.
Κατά συνέπεια, η συμμορία του Μαξίμου, αδιαφορώντας παντελώς για την τύχη της χώρας, έχει συμφέρον να διαιωνίζεται η αέναη διαπραγμάτευση γιατί έτσι παραμένει στην εξουσία. Εξάλλου, με αυτόν τον τρόπο αποδυναμώνει και την αντιπολίτευση, κατ΄εξοχήν τη Ν.Δ., που παίρνει μηνύματα –από εγχώριους ολιγάρχες, από τους Γερμανούς και τους Αμερικανούς, αλλά και από ένα τμήμα της ίδιας της ΝΔ όπως διεφάνη με τον Μεϊμαράκη– να συνεχίσει να  «περιμένει».
Γνωρίζουν πολύ καλά ότι, αν αντίθετα κλείσουν την αξιολόγηση, οι Έλληνες, που τους ανέχονται καθώς παρατείνεται η αγωνία των διαπραγματεύσεων, θα αρχίσουν να διεκδικούν την άμεση αποχώρησή τους. Εξάλλου, ήδη τους απεχθάνονται, κάθε ημέρα και περισσότερο, όπως καταδεικνύουν και όλες οι δημοσκοπήσεις και, παραδόξως, η «επιτυχία» της κυβέρνησης θα σημάνει και την αρχή του τέλους. Το τέλος της εκκρεμότητας σηματοδοτεί και το τέλος της ανοχής.
Παράλληλα, δεν θα είναι πλέον χρήσιμοι ούτε στον Σόιμπλε, ούτε στον… Βαρδινογιάννη. Γνωρίζουν πολύ καλά πως, στις επόμενες εκλογές, οποτεδήποτε συντελεστούν, θα καταποντιστούν, επομένως, θα πρέπει να παρατείνουν τη θητεία τους, έτσι ώστε να ενισχύσουν την παρουσία τους στο κράτος, στους θεσμούς και τα ΜΜΕ. Εξάλλου, στον μόνο τομέα που αποδεικνύονται αποτελεσματικοί είναι στους διορισμούς ημετέρων και στις λυσσαλέες προσπάθειες ελέγχου των ΜΜΕ, παρά το φιάσκο των τηλεοπτικών αδειών. Αρκεί να δούμε τη μεθοδευμένη καταστροφή του ΔΟΛ και του Ψυχάρη, την έκδοση νέων ελεγχόμενων εφημερίδων, τη διείσδυση στους μεγάλους και, πολύ περισσότερο, στους μικρούς τηλεοπτικούς σταθμούς, τον έλεγχο ακόμα και νεοδημοκρατών –«συναινετικών» με το αζημίωτο– δημοσιογράφων.
Αυτή είναι η πρώτη και βασική εκδοχή. Υπάρχει όμως και μία δεύτερη, με την οποία εξ αρχής έπαιζε η κυβέρνηση Συριζανέλ. Εάν θα ήταν δυνατή η παραμονή στην εξουσία μέσω μιας εξόδου από την ευρωζώνη (και χωρίς κίνδυνο ειδικών δικαστηρίων), δεν θα είχαν καμία αντίρρηση. Είναι ολοφάνερο, από την πολιτική που ακολουθούν από την αρχή της κυβερνητικής τους παρουσίας. Με τον Βαρουφάκη, τον Λαφαζάνη και τη Ζωή Κωνσταντοπούλου –και όχι μόνον– να πλειοδοτούν υπέρ του Grexit, έπαιζαν και στα δύο ταμπλό μέχρι το καλοκαίρι του 2015, και μόνο όταν απεδείχθη ότι δεν βρήκαν κανένα στήριγμα, ούτε στους Αμερικανούς ούτε στους Ρώσους, υποχρεώθηκαν να ανακρούσουν πρύμνα μετά το δημοψήφισμα.
Στην πραγματικότητα όμως, ποτέ δεν εγκατέλειψαν και αυτή την επιλογή. Καθώς διαιωνίζεται το οικονομικό αδιέξοδο, ξαναδυναμώνει η αίσθηση των Ελλήνων ότι δεν υπάρχει καμία σωτηρία στην ευρωζώνη και θα πρέπει ίσως να εγκαταλείψουμε το ευρώ.  Αυτή την αίσθηση την σιγοντάρει και ο Σόιμπλε – σταθερός θιασώτης του grexit από το 2010, επιθυμία που εξηγεί εν πολλοίς την προβοκατόρικα ανθελληνική του συμπεριφορά.  Παράλληλα, είναι πασίγνωστο πως ένα τμήμα του εφοπλιστικού κεφαλαίου, τουλάχιστον, και της «λούμπεν μεγαλοαστικής τάξης» επιδιώκει την αποδέσμευση από την ευρωζώνη και προωθεί την επιστροφή στη δραχμή. Έχει γραφτεί ανοικτά, χωρίς να διαψευσθεί, πως ο Βαρδινογιάννης, π.χ., ενισχύει αυτή την εκδοχή, ενώ το συγκρότημα Κουρή και οι γνωστές και άδηλες παραφυάδες του, σε άλλα, δήθεν ανεξάρτητα, δημοσιογραφικά συγκροτήματα, παραμένουν σταθερά θιασώτες της «δραχμούλας». Για να αγοράσουν οι ολιγάρχες ό,τι έχει απομείνει. Και ας καταστραφούν εντελώς οι Έλληνες πολίτες με την υποτίμηση και το εμπάργκο που θα ακολουθήσει. Μετά την άνοδο του Τραμπ, έρχεται να προστεθεί ένας ακόμα παράγοντας, η ανοικτή θέληση των Αμερικανών για διάλυση της ευρωζώνης.
Η κυβέρνηση Τσίπρα, που μια πιθανή αποσύνθεση της ΕΕ θα της έδινε ίσως μια πιθανότητα να παρατείνει την παραμονή της στην εξουσία και να αποφύγει και την αναπόφευκτη κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ, μετά τις επόμενες εκλογές, θα «βολευόταν» και σήμερα με μία τέτοια εκδοχή. Εξ ου και τα φληναφήματα του Ξυδάκη περί δραχμής και οι ασταμάτητοι αγώνες του αγωνιστή Τράγκα.
Δυοίν θάτερον, λοιπόν. Είτε διαιώνιση της διαπραγμάτευσης, γιατί αυτή επιτρέπει την διατήρηση στην εξουσία και την οικοδόμηση ενός κομματικού στρατού στο κράτος και τα ΜΜΕ, είτε εξώθηση ακόμα και σε Grexit, αν χρειαστεί. Δεν υπάρχει στην πραγματικότητα καμία άλλη ερμηνεία γι’ αυτό το θανατερό σύρσιμο, ενώ δεν αποκλείεται καθόλου ένας συνδυασμός αυτών των δύο εκδοχών. Και διαιωνίζουμε τη διαπραγμάτευση, για να μένουμε στην εξουσία, και στο τέλος του δρόμου πιθανώς να καταλήξουμε σε ένα Grexit με κάποιο νέο «αγωνιστικό δημοψήφισμα», το καλοκαίρι του 2017.
Όλα τα άλλα, περί εσωτερικών αντιθέσεων στον ΣΥΡΙΖΑ, είναι παραμύθια για μικρά παιδιά ή για την πλέον ανίκανη και τυφλή ελίτ, την ελληνική. Διότι όσοι Συριζαίοι είχαν πράγματι ιδεοληψίες και αυταπάτες εξήλθαν από το κόμμα τον Αύγουστο του 2015 και άφησαν έκτοτε τον Τσίπρα αποκλειστικά με τους καριερίστες και τους διψασμένους για εξουσία «άγνωστους και από τον θυρωρό τους». Αυτοί, τις μόνες διαφοροποιήσεις που μπορούν να έχουν μεταξύ τους είναι για τους διορισμούς των δικών τους παιδιών και τίποτε άλλο.
Η φάβα έχει όντως «μεγάλο λάκκο» και το αίτημα της απομάκρυνσης  αυτών των ερίφηδων από την εξουσία δεν μπορεί να αφήνεται στα χέρια του ελεγχόμενου από τους ολιγάρχες και τις ξένες πρεσβείες Κυριάκου Μητσοτάκη. Αυτός, ναι μεν επαναλαμβάνει διαρκώς την ανάγκη εκλογών για να φύγει η κυβέρνηση, αλλά ταυτόχρονα δεν μπορεί να οικοδομήσει κανένα λαϊκό κίνημα κατακραυγής.
Ούτε η Αριστερά, εκτός ΣΥΡΙΖΑ, μπορεί να κάνει κάτι ανάλογο – διότι ένας μεγάλος αριθμός από τα στελέχη και τα μέλη του εξακολουθούν να σιτίζονται στο κυβερνητικό πρυτανείο (κατ΄ εξοχήν στις ΜΚΟ, στις υπηρεσίες για τους πρόσφυγες, στα υπουργεία, τους δήμους και τις περιφέρειες). Εξάλλου, σύσσωμη συνεχίζει να προβάλλει τον μπαμπούλα του «νεοφιλελεύθερου  Μητσοτάκη» και έτσι, στην πραγματικότητα, ρίχνει νερό στον μύλο του ΣΥΡΙΖΑ – παρά τις όποιες αντιθέσεις, το αίμα νερό δεν γίνεται.
Είναι ανάγκη λοιπόν, να αρχίσει  η ελληνική κοινωνία να συνειδητοποιεί το τί διακυβεύεται και να βγει από την ολέθρια νάρκη της, που προοιωνίζεται τις χειρότερες εξελίξεις, και όχι μόνον στο οικονομικό πεδίο αλλά και απέναντι στον τουρκικό νεο-οθωμανισμό. Πρέπει η κοινωνία να αναλάβει να πραγματώσει αυτό που οι πολιτικοί μοιάζουν ανίκανοι να κάνουν, να υποχρεώσει σε άμεση έξοδο αυτό το συνονθύλευμα εξουσιομανών και ανικάνων.
* Ο κ. Γιώργος Καραμπελιάς είναι συγγραφέας, επικεφαλής του Κινήματος Άρδην.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Να σηκώσουν το ανάστημά τους και να σταματήσουν να αφήνουν την Ευρώπη να κάνει… πλιάτσικο στις περιουσίες και κατ’ επέκταση στην ίδια τους τη ζωή καλεί με ανοικτή επιστολή του τους Έλληνες ο Peter Koenig.

​Στην επιστολή του καλεί τους Έλληνες να εγκαταλείψουν τους μηχανισμούς του δυτικού ιμπεριαλισμού, καθώς αυτός είναι ο μόνος δρόμος για να ανοικοδομηθεί η κατεστραμμένη ελληνική οικονομία

Ο διάσημος οικονομολόγος κάνει λόγο για «σκλαβιά» και «ταπείνωση» του ελληνικού λαού, επισημαίνοντας ότι βιώνει καταστάσεις που παραπέμπουν μόνο σε μια χώρα η οποία έχει ηττηθεί σε πόλεμο και καλείται να πληρώσει το τίμημα της ήττας της. Στην προκειμένη περίπτωση ο δυνάστης της είναι μια οικονομική ελίτ, ένα αρπακτικό -όπως αναφέρει- που αυτοαποκαλείται Ευρωπαϊκή Ένωση.

Στην επιστολή του καλεί τους Έλληνες να εγκαταλείψουν τους μηχανισμούς του δυτικού ιμπεριαλισμού, καθώς αυτός είναι ο μόνος δρόμος για να ανοικοδομηθεί η κατεστραμμένη ελληνική οικονομία. Κίνηση, που κατά τον ίδιο, αποτελεί απαραίτητη πράξη αξιοπρέπειας.

Αναλυτικά η επιστολή:

Αγαπητέ και σεβαστέ ελληνικέ λαέ,

Σας σκοτώνουν μπροστά στα μάτια όλου του κόσμου και ουδείς λέει κουβέντα, πόσω μάλλον η ελληνική ελίτ ή η κυβέρνηση. Ελάχιστοι αντέδρασαν. Άφησαν να εκτυλίσσεται η σφαγή, διότι προφανώς δεν τους αφορά. Είναι τυφλωμένοι από την ψεύτικη λάμψη του ευρώ και ανήκουν στην ελίτ μιας τάξης Ευρωπαίων ευγενών.

Η τρόικα είναι μια εγκληματική συμμορία που αποτελείται από το ΔΝΤ, την ΕΚΤ και την Κομισιόν​Προφανώς, περνούν καλά, συμπεριλαμβανομένων των σοσιαλιστών του ΣΥΡΙΖΑ που καταναλώνουν χαβιάρι (μεταξύ άλλων). Δεν κάνουν τίποτα για να σταματήσουν το αιματοκύλισμα του ελληνικού έθνους, σε ηθικό, κοινωνικό και ψυχολογικό επίπεδο. Η πρόσβαση στο σύστημα υγείας είναι απαγορευτική, καθώς (ο τομέας) έχει ιδιωτικοποιηθεί σε τέτοιο βαθμό, ώστε να κοστίζει πολύ ακριβά. Στις συντάξεις έχει πέσει «ψαλίδι» για πέμπτη διαδοχική φορά. Πλέον, μοιάζουν σαν ένα πενιχρό βαλιτσάκι επιβίωσης. Μέχρι σήμερα έχουν μειωθεί έως και 50%. Χιλιάδες άνθρωποι επιβιώνουν χάρη στα συσσίτια.

Η πλειονότητα των κοινωνικών υπηρεσιών, συμπεριλαμβανομένου και ενός σημαντικού μέρους της εκπαίδευσης, έχει ιδιωτικοποιηθεί και ξεπουληθεί. Δεν υπάρχει τίποτα. Εξαφανίστηκαν κατόπιν εντολών του Βερολίνου και διά στόματος των εκπροσώπων της τρόικας -της εγκληματικής συμμορίας που αποτελείται από το ΔΝΤ, την ΕΚΤ και την Κομισιόν. Ο τελευταίος θεσμός είναι ένα συνονθύλευμα από διεφθαρμένες μαριονέτες, που αποφασίζει για την τύχη και το μέλλον 800 εκατ. Ευρωπαίων. Και εσείς Έλληνες δεχτήκατε τους ξυλοδαρμούς που προέκυψαν από τις αποφάσεις τους.

Δεν ξέρουν τι ψήφισαν

Τον Σεπτέμβριο του 2016, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έστειλε ένα νομοσχέδιο άνω των 2.000 σελίδων που συντάχτηκε στις Βρυξέλλες, γραμμένο στα αγγλικά, το οποίο το ελληνικό Κοινοβούλιο θα έπρεπε να ψηφίσει μέσα σε λίγες ημέρες αλλιώς… Το ζήτημα, όμως, είναι ότι ουδείς βρέθηκε να ζητήσει απάντηση στην ερώτηση: «Αλλιώς τι θα γίνει;».

Οι συγγραφείς του συγκεκριμένου νομοσχεδίου δεν μπήκαν καν στον κόπο να μεταφράσουν στα ελληνικά ένα «βουνό» από νομικούς τεχνικούς όρους και λεπτομέρειες, και φυσικά δεν έδωσαν επαρκή χρόνο στους Έλληνες βουλευτές να συζητήσουν για τη νέα φορολογική νομοθεσία. Κατ’ αυτόν τον τρόπο οι περισσότεροι βουλευτές δεν μπόρεσαν, λόγω γλώσσας και περιορισμένου χρόνου, να διαβάσουν το συγκεκριμένο νομοσχέδιο. Παρ’ όλα αυτά, το κείμενο «πέρασε» από τη Βουλή και έγινε νόμος του κράτους.

Σύμφωνα με τα νέα δεδομένα, η Ελλάδα εκχώρησε άνευ όρων για 99 χρόνια όλα τα περιουσιακά της στοιχεία (υποδομές, αεροδρόμια, λιμάνια ακόμα και δημόσιες παραλίες και φυσικές πηγές ενέργειες) στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας (ESM), ο οποίος θα μπορεί ελεύθερα μέσω του Υπερταμείου να βάζει πωλητήριο (ουσιαστικά να ιδιωτικοποιεί), με απώτερο σκοπό την αποπληρωμή του ελληνικού χρέους. Αρχικά, υπολόγιζε σε 50 δις ευρώ έσοδα -εκτίμηση που αποδείχθηκε λανθασμένη πολύ γρήγορα.

Εν τω μεταξύ, η αξία των ελληνικών περιουσιακών στοιχείων υποτιμήθηκε περαιτέρω από την τρόικα σ’ ένα ποσοστό που μεταφράζεται σε 5-15 δις ευρώ, σε σύγκριση μ’ ένα δημόσιο χρέος που ξεπερνά πλέον τα 350 δις ευρώ. Αυτό το Υπερταμείο, λοιπόν, είναι ένας αντιδημοκρατικός, υπερεθνικός μηχανισμός, ο οποίος δεν δίνει λογαριασμό σε κανέναν.

Με αυτό το μνημόνιο, λοιπόν, αγαπητοί Έλληνες, η ελληνική Βουλή, η δική σας Βουλή, παύει να έχει οποιαδήποτε ισχύ. Πρακτικά, έχει ακυρωθεί η ύπαρξή της. Δεν μπορεί να νομοθετεί σε θέματα προϋπολογισμού ή φορολογίας. Τα πάντα έχουν αποφασιστεί στις Βρυξέλλες, με τη συνενοχή του ΔΝΤ και της ΕΚΤ. Την τελευταία φορά που συνέβη κάτι παρόμοιο ήταν το 1933, όταν το Ράιχσταγκ (Νομοθετικό Σώμα της Γερμανίας κατά την περίοδο 1867-1945) μετέφερε όλες τις εξουσίες του στον καγκελάριο Αδόλφο Χίτλερ.

Αυτό, αγαπητοί μου Έλληνες, είναι ένας ξεκάθαρος οικονομικός φασισμός μπροστά στα μάτια τα δικά σας και όλου του πλανήτη. Όμως, ουδείς θέλει να δει κατάματα την αλήθεια. Να παραδεχτεί αυτό που συμβαίνει. Και αυτό είναι το χειρότερο απ’ όλα.

Αυτή η (ξεκάθαρη) αρπαγή των περιουσιακών στοιχείων του Δημοσίου επιβεβαιώθηκε, καθώς η τελευταία ελπίδα για μείωση του χρέους έσβησε στα τέλη του Φεβρουαρίου. Μέχρι και το ΔΝΤ συνέστησε -και σε ιδιωτικές συζητήσεις συνεχίζει να το κάνει- μείωση του χρέους.

Ωστόσο, η Γερμανία ανακοίνωσε χωρίς ίχνος οίκτου την τελική λεηλασία της Ελλάδας, απαιτώντας τη μεταφορά στο Υπερταμείο -το οποίο ελέγχεται σε μεγάλο βαθμό από το Βερολίνο- του χρυσού, των κρατικών υπηρεσιών και των ακινήτων του Δημοσίου. Το αντίτιμο για αυτήν τη «διάσωση», εφόσον η Ελλάδα γονατίσει και τα δώσει όλα, ανέρχεται σε 86 δις ευρώ. Και αυτά τα λεφτά θα είναι ΝΕΟ ΧΡΕΟΣ.

Σε αντάλλαγμα για τι; Άλλοι τόκοι, υψηλότερη αναλογία στην εξυπηρέτηση του χρέους και ακόμα χειρότερες προοπτικές σε σχέση με το παρελθόν για το αν όλα αυτά θα έχουν αίσιο τέλος τελικά. Και φυσικά, επαναλαμβάνω, χωρίς ποτέ η χώρα να βγει απ’ όλη αυτήν την ευρω-αμερικανική διαδικασία με τις φασιστικές δολοφονικές επιθέσεις.

Πριν από λίγες ημέρες η καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ φέρεται να είπε μετά το τετ α τετ με την επικεφαλής του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ πως «η θέση του Βερολίνου για το δανειακό πρόγραμμα της Ελλάδας παραμένει ίδια».

Ορίστε ορισμένα δεδομένα για το ελληνικό χρέος, όπως αυτά καταγράφτηκαν στις 9 Μαρτίου 2017:
Πληθυσμός: 10,8 εκατ.
Χρέος: 352 δις ευρώ
Τόκοι ανά έτος: 19,5 δις ευρώ.
  • Από το 2010 έως τα τέλη του 2016 το σύνολο των δανείων προς την Ελλάδα ξεπέρασε τα 250 δις ευρώ -ούτε ένα λεπτό από αυτά δεν διατέθηκε προς όφελος του ελληνικού λαού, παρά μόνο για την εξυπηρέτηση του χρέους και για την πληρωμή γερμανικών και γαλλικών τραπεζών.
  • Η σχέση χρέους προς το ετήσιο ΑΕΠ: 181%. Το 2008 ήταν 109%. Στις ΗΠΑ η σχέση χρέους προς το ΑΕΠ αυτήν τη στιγμή είναι 109,63%.
  • Το ελληνικό ΑΕΠ υπολείπεται κατά 2 μονάδων του ευρωπαϊκού. Από το 2008 συρρικνώθηκε κατά 25%.
  • Η ανεργία βρίσκεται στα ύψη, άνω του 26%, και πλησιάζει το 50% στους νέους (18-35 ετών).
  • Το 2008, που ξεκίνησαν όλα, το ελληνικό χρέος θα ήταν πλήρως διαχειρίσιμο εσωτερικά, χωρίς εξωτερικές παρεμβάσεις και «bail-outs» -τα οποία δεν είναι σε καμία περίπτωση διάσωση αλλά… συσσώρευση επιβληθέντων χρεών.
Το ελληνικό χρέος δεν ήταν ποτέ απειλή για την Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως μας άφησαν να πιστέψουμε οι τραπεζίτες της Fed, της ΕΚΤ και της Wall Street. Η ελληνική κρίση και κατ’ επέκταση η ευρωπαϊκή χτίστηκε από αυτά τα «αρπακτικά» προς όφελός τους και εις βάρος της Ελλάδας και της Ευρώπης. Δεν είχε να κάνει ποτέ με το ελληνικό ή το ευρωπαϊκό χρέος. Όμως, ουδείς κάνει ερωτήσεις. Η πλειονότητα των Ευρωπαίων και των διεθνών οικονομολόγων και πολιτικών, που φυσικά γνωρίζουν, δεν τολμά να αρθρώσει λέξη. Παράλληλα, η φωνή όσων θέλουν να μιλήσουν έχει «φιμωθεί», την ώρα που τα εκδιδόμενα ΜΜΕ λένε ψέματα σε Ευρωπαίους και Έλληνες πολίτες.

Τον Σεπτέμβριο του 2011, χωρίς καμία προειδοποίηση, η Εθνική Τράπεζα της Ελβετίας (SNB) προχώρησε σε υποτίμηση του φράγκου κατά 12% έναντι του ευρώ, προκειμένου να προστατεύσει την οικονομία της. Ήταν μια κίνηση τουλάχιστον άδικη, καθώς καμία χώρα της Ευρωζώνης δεν έχει την ελευθερία να ανατιμήσει ή να υποτιμήσει το νόμισμά της, σύμφωνα με τις ανάγκες της οικονομίας της. Παρά το γεγονός ότι η Ελβετία δεν είναι μέλος της Ε.Ε., έχει υπογράψει μαζί της περισσότερες από 120 διμερείς συμφωνίες, οι οποίες την καθιστούν -επί της ουσίας- σχεδόν ισοδύναμη μ’ ένα κράτος-μέλος.

Σε χρονικό διάστημα 3 ετών και 3 μηνών από την αλλαγή της συναλλαγματικής ισοτιμίας σε 1,20 ελβετικά φράγκα ανά ευρώ, η SNB έχει συγκεντρώσει μία αξία πάνω από 500 δισεκατομμύρια φράγκα σε ξένο νόμισμα, κυρίως σε ευρώ. Χρήματα που αντιστοιχούν στο 150% του ελληνικού χρέους.

Έλληνες πολίτες ξυπνήστε!

Πάρτε τον έλεγχο της κατάστασης! Μην πιστέψετε πολιτικούς και μίντια! Βγείτε από αυτόν τον εγκληματικό οργανισμό που ονομάζεται Ε.Ε., από αυτό το δυτικό απατηλό νομισματικό σύστημα, πνίγεστε μέχρι θανάτου.

Πάρτε μακριά από αυτούς την κυριαρχία σας και το νόμισμά σας. Δηλώστε αδυναμία να αποπληρώσετε το δημόσιο χρέος σας -ακόμη και σύσσωμη η Δύση δεν μπορεί να σας σταματήσει.

​ΜΗΝ ΑΠΟΔΕΧΕΣΤΕ ό,τι η κυβέρνησή σας, οι Βρυξέλλες και η τρόικα κάνουν σε εσάς και τη χώρα σας.

Εάν διοικήσετε τη χώρα σας με τις δημόσιες τράπεζές σας, με τα χρήματά σας, σταδιακά αλλά σίγουρα θα μπορέσετε να ξαναχτίσετε την κατεστραμμένη σας οικονομία. H επιστροφή του χρέους είναι διαπραγματεύσιμη. Υπάρχουν τέτοιες περιπτώσεις ανά τον κόσμο. Η Αργεντινή είναι μία από τις τελευταίες αυτές περιπτώσεις. Ακόμη και η Γερμανία είχε επαναδιαπραγματευθεί το χρέος της το 1952 (δείτε τη Συμφωνία του Λονδίνου για το ξένο χρέος της Γερμανίας).

H Γερμανία, η χώρα που ηγήθηκε της οικονομικής δολοφονίας της Ελλάδας, οφείλει ακόμη να επιστρέψει τεράστιες αποζημιώσεις για τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στις 8 Φεβρουαρίου του 2015 ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας ζήτησε από τη Γερμανία να επιστρέψει ένα συνολικό ποσόν ύψους 279 δις ευρώ ως αποζημίωση. Τον Απρίλιο του ίδιου έτους, η Γερμανία απάντησε πως το ζήτημα των πολεμικών αποζημιώσεων διευθετήθηκε το 1990 -κάτι που φυσικά δεν ισχύει. Δεν είναι αποκύημα φαντασίας το γεγονός ότι η ασφυκτική πίεση που ασκεί η Γερμανία στην Ελλάδα σήμερα στοχεύει στο να αποπροσανατολίσει τον κόσμο και να στρέψει το ενδιαφέρον μακριά από το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων.

Οι Έλληνες πολίτες γνωρίζουν καλά τι συμβαίνει. ΜΗΝ ΑΠΟΔΕΧΕΣΤΕ ό,τι η κυβέρνησή σας, οι Βρυξέλλες και η τρόικα κάνουν σε εσάς και τη χώρα σας. Σε αντίθεση, απαιτήστε πλήρη καταβολή των γερμανικών αποζημιώσεων… Αντιθέτως, αξιώστε γερμανικές αποζημιώσεις, αξιώστε το Grexit, ως τη μόνη νόμιμη συνέπεια που προέκυψε από το «Όχι» του δημοψηφίσματος τον Ιούλιο του 2015 κατά των μέτρων λιτότητας που ζητεί η τρόικα, σε αντάλλαγμα για ένα πακέτο «διάσωσης».
Εάν το πράξετε, θα δείτε σύντομα ένα φως στο τέλος του τούνελ – ένα φως που έχει σβήσει για μεγάλο χρονικό διάστημα εξαιτίας της Γερμανίας και των γκάνγκστερ της τρόικας, αλλά και της ίδιας της κυβέρνησής σας.

Απειλές εξόδου από την Ευρωζώνη

Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε προσπαθεί ακόμη να μπλοφάρει και να εντυπωσιάσει τον κόσμο απειλώντας την Ελλάδα με έξοδο από το ευρώ. Οποιαδήποτε υγιής κυβέρνηση θα έκανε αυτήν την απειλή σύμμαχό της εγκαταλείποντας αυτό το σάπιο τέρας που αποκαλείται Ευρωπαϊκή Ένωση, μαζί και το λαθεμένο και απατηλό νόμισμα που ονομάζεται ευρώ. Ωστόσο, το πρόβλημα είναι αυτό: η Ελλάδα κυβερνάται από την τρέλα.

Ως εκ τούτου, η ελληνική κυβέρνηση απαντά στην τρέλα (τρόικα) με λαϊκή υποταγή, με ήπια παράδοση εξουσίας – εις βάρος των εκατομμυρίων ήδη αδικημένων Ελλήνων συμπατριωτών που υποδουλώνονται.

Πέραν αυτών, υπάρχει ένας πρώην Έλληνας υπουργός Οικονομικών που ασκεί ακόμη επιρροή, ο Γιάνης Βαρουφάκης, ο θρυλικός, γοητευτικός και «ριζοσπαστικός» υπουργός με τη μοτοσικλέτα.
​Οι κατηγορίες μου στοχεύουν τον ΣΥΡΙΖΑ, τον Τσίπρα, όλους αυτούς που ανήκουν στην ελληνική ελίτ, στα μίντια (έχουν στην κυριολεξία όλα πουληθεί όπως και στη Γερμανία από τη CIA;) και στους βουλευτές που κοιτούν με δέος (σ.σ.: τους δανειστές) και φροντίζουν να εξυπηρετήσουν τα προσωπικά τους συμφέρονταΠαρόλο που έχει παραιτηθεί σε μία προφανή πράξη διαμαρτυρίας κατά της υποδούλωσης του ΣΥΡΙΖΑ, των απαιτήσεων της τρόικας μετά το «ΟΧΙ» του δημοψηφίσματος, ο Βαρουφάκης σήμερα δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας κομφορμιστής που ζητεί κάποια μεταρρύθμιση στις Βρυξέλλες, οι οποίες δεν θέλουν να φανταστούν το κόστος ενός Grexit, για να μη συμπεριλάβουμε και την κατάρρευση της Ε.Ε. – κατάρρευση η οποία, ωστόσο, βρίσκεται κοντά. Ως υπουργός Οικονομικών δεν έθεσε ποτέ το Grexit ως Plan B.

Δεν υπάρχει κανείς που να φωνάζει, να διαμαρτύρεται, να βγαίνει στους δρόμους, στα μπλόκα, να σταματήσει το ξεπούλημα των γεφυρών, των σιδηροδρόμων, ό,τι έχει απομείνει τέλος πάντων ως δημόσιο αγαθό. Κανείς. Δεν θέλω να κατηγορήσω για αυτό τους Έλληνες, οι οποίοι καθημερινά πρέπει να παλέψουν για την προσωπική τους επιβίωση, να βρουν τρόπους για να ταΐσουν τα παιδιά και τις οικογένειές τους. Οι κατηγορίες μου στοχεύουν τον ΣΥΡΙΖΑ, τον Τσίπρα, όλους αυτούς που ανήκουν στην ελληνική ελίτ, στα μίντια (έχουν στην κυριολεξία όλα πουληθεί όπως και στη Γερμανία από τη CIA;) και στους βουλευτές που κοιτούν με δέος (σ.σ.: τους δανειστές) και φροντίζουν να εξυπηρετήσουν τα προσωπικά τους συμφέροντα. Καμία δράση. Παρακολουθήστε την Ελλάδα – τη χώρα σας, Έλληνες πολίτες, ενώ αιμορραγεί!

Να είστε προσεκτικοί, διότι όλο αυτό δεν έχει να κάνει με χρέος και διάσωση. Εάν σας πουν ότι η ευθύνη για την κρίση στην Ευρώπη είναι της Ελλάδας και του χρέους της, και ότι η ομαλοποίηση της κατάστασης εξαρτάται από το πόσο η Ελλάδα θα συμμορφωθεί με τους κανόνες του νέου πακέτου διάσωσης, αυτό είναι ένα εξωφρενικό ψέμα.

Αυτή η κρίση δημιουργήθηκε από τους ίδιους τους Ευρωπαίους, από την ελίτ της Ευρώπης, από την Goldman Sachs – η οποία παρεμπιπτόντως διαφεντεύει την ευρωπαϊκή οικονομία.

Διότι θέλουν να συντρίψουν την Ελλάδα να την πετάξουν στον γκρεμό. Αυτοί, τα αποβράσματα των Βρυξελλών και της Ουάσινγκτον, επιδιώκουν μια Ελλάδα υποταγμένη. Γιατί η Ελλάδα διαθέτει μία υψηλά στρατηγική θέση στο σταυροδρόμι μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Η Ελλάδα είναι μία χώρα μέλος του ΝΑΤΟ. Ίσως η δεύτερη στη σειρά πιο σημαντική χώρα του ΝΑΤΟ (μετά την Τουρκία) λόγω της στρατηγικής της θέσης. Δεν θέλουν αυτή η Ελλάδα να διοικείται από ένα αριστερό κόμμα.
Ο ΣΥΡΙΖΑ προφανώς είναι οτιδήποτε άλλο εκτός από Αριστερά. Είστε νεοφιλελεύθεροι ακριβώς όπως αυτοί. Τα αφεντικά της υφηλίου επιθυμούν «καθεστωτική αλλαγή» – εκείνο το παλιό καλό καθεστώς που απειλεί οτιδήποτε αντίκειται στους νόμους της Δύσης. Αυτήν τη στιγμή η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ σκύβει το κεφάλι και υποκλίνεται στα αφεντικά του χρήματος επιτρέποντας την ταπείνωση και την καταστροφή των ίδιων της των πολιτών.

Εάν η Ελλάδα διεξήγαγε τώρα εκλογές και κέρδιζε ένα δεξιό κόμμα, τύπου Νέα Δημοκρατία ή ακόμη και οι φασίστες της Χρυσής Αυγής, ή μία συμμαχία των δύο, το πρόβλημα του χρέους θα εξανεμιζόταν εν μία νυκτί. Αυτό που επιθυμεί η Ουάσινγκτον μαζί με το σκυλάκι της τις Βρυξέλλες, είναι μια Ελλάδα υποταγμένη που δεν θα ζητεί να μάθει τον ακριβή ρόλο του ΝΑΤΟ, που δεν θα διαπραγματεύεται με την Ε.Ε., που δεν θα ζητεί να απαλλαγεί από τα ευρωπαϊκά δεσμά, που δεν θα έχει πρόσβαση στις συζητήσεις με τις ΗΠΑ για τη Μεσόγειο -για τον υποθαλάσσιο πλούτο σε υδρογονάνθρακες και ορυκτά.

Το παράδειγμα, φυσικά, επεκτείνεται και για την Ιταλία, την Ισπανία και την Πορτογαλία, χώρες που έχουν τις ακτές τους στη Μεσόγειο. Οι κυβερνήσεις τους έχουν ήδη αλλάξει με εξωτερική παρέμβαση (ΗΠΑ/Ε.Ε.) προκειμένου να επιβληθούν υπάκουα κουτάβια της νεοφιλελεύθερης δεξιάς.

​Είμαι σίγουρος ότι η Ελλάδα έχει ακόμη τη δυνατότητα και τη σοφία να ξαναχτίσει τη ΔημοκρατίαΗ αδρανής ελίτ και η ελληνική κυβέρνηση δεν έχουν καμία δικαιολογία. Είναι το λιγότερο η χειρότερη μορφή του Συνδρόμου της Στοκχόλμης: παραμένουν υποταγμένοι στον βασανιστή τους «μέχρι να τους χωρίσει ο θάνατος». Και ο θάνατος, με όρους απόλυτης καταστροφής, λεηλάτησης και απόλυτης δουλείας, βρίσκεται κοντά.

Εσείς, Έλληνες πολίτες, εσείς θέλετε να συνεχίσετε σε αυτό το μονοπάτι της υποδούλωσης που σας έχει επιβάλει η αυτοκρατορία των αρπακτικών, η οποία στην τελική θα σας ελέγχει σε κάθε βήμα που θα κάνετε;

Ή θα προτιμούσατε να ανακαταλάβετε την κυριαρχία σας, το νόμισμά σας -απαγκιστρωμένοι από τη δικτατορία των Βρυξελλών- και να αρχίσετε από την αρχή -όπως οι ευγενείς και σοφοί Έλληνες έπραξαν 2.500 χρόνια πριν, φέρνοντας τη Δημοκρατία;

Είμαι σίγουρος ότι η Ελλάδα έχει ακόμη τη δυνατότητα και τη σοφία να ξαναχτίσει τη Δημοκρατία. Θυμηθείτε πως, παρόλο που δεν μπορούμε να αλλάξουμε τη γεωγραφική μας θέση, το μέλλον μπορεί αναμφίβολα να διαφοροποιηθεί.

Αυτή η Ελλάδα είναι ακόμη ζωντανή!

Zήτω οι Έλληνες!
Πηγή Zougla


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Υπάρχει πιθανότητα να ποντάρει η κυβέρνηση σε άλλο χαρτί από εκείνο της αξιολόγησης; Η κοινή λογική λέει «όχι». Αλλά έχει αποδειχτεί ότι η κυβέρνηση με την κοινή λογική έχει πάρει διαζύγιο, αν ήταν ποτέ παντρεμένοι. Αυτή τη στιγμή συμβαίνουν στην πολιτική της κυβέρνησης τρία γεγονότα που είναι πανομοιότυπα με του α’ εξάμηνου του 2015, που οδήγησε στο δημοψήφισμα. Συμπτώσεις;
Το πρώτο είναι η συγκέντρωση υπερβολικού όγκου χρήματος στο δημόσιο ταμείο σε βάρος των υποχρεώσεων απέναντι στους ιδιώτες όπου το δημόσιο τα χρωστάει. Θυμίζω ότι το α’ εξάμηνο του 2015 η κυβέρνηση είχε «δανειστεί» τα αποθεματικά σχεδόν όλων των ταμείων για να μπορεί να αποπληρώνει τα αναγκαία στο ΔΝΤ και να τραβάει σε μάκρος τη διαπραγμάτευση, με τα γνωστά αποτελέσματα! 

Η κυβέρνηση σωρεύει λεφτά, τα οποία εμφανώς δεν της χρειάζονται. Αντιθέτως, ρίχνουν πίσω την ανάπτυξη, μπλοκάροντας τη δραστηριότητα της ιδιωτικής οικονομίας, της παραγωγής, των εξαγωγών.
Πόσα είναι αυτά τα χρήματα; Αποτελεί επτασφράγιστο μυστικό του Γενικού Λογιστηρίου και της Τράπεζας της Ελλάδος! Το βέβαιο είναι ότι με το πλεόνασμα που ανακοίνωσε για το α’ δίμηνο, στα ταμεία θα βρίσκονται σύντομα συγκεντρωμένα περίπου 4 δις ευρώ από τα ανακοινώσιμα. Τα οποία, όπως και το 2015 θα λείπουν από την πραγματική οικονομία. 

Οι μεγάλες ανάγκες του κράτους έναντι χρεών είναι το καλοκαίρι οπότε και πρέπει να αποπληρωθούν ληξιπρόθεσμες οφειλές 7,1 δις ευρώ προς το ΔΝΤ, την ΕΚΤ  και προς ένα ομόλογο. Και μετά το Φθινόπωρο που πρέπει να αποπληρωθούν δόσεις άλλων 6 δις. Μέχρι τον Ιούλιο οι υποχρεώσεις είναι ύψους 1,5 δις προς την ΕΚΤ. 

Όλο αυτό το σκηνικό μαρτυράει πολιτική κωλυσιεργίας και απώθησης των διαπραγματεύσεων στο βάθος του χρόνου, χωρίς να αποκλείει και την πιθανότητα «ηρωισμών». 

Ένας Αμερικανός Βαρουφάκης!
 
Το δεύτερο γεγονός- σύμπτωση είναι η πρόσληψη από τον υπουργό Οικονομίας Δ. Παπαδημητρίου του διευθυντή Ερευνών του Ινστιτούτου Levy των ΗΠΑ Γιαν Κρέγκελ, που επιχειρηματολογεί ότι «το ευρώ εγκλωβίζει τη χώρα» και ότι «όσο η Ελλάδα ακολουθεί το ευρώ δεν μπορεί να πάει σε ανάπτυξη». 

Την πρόσληψη υπερασπίστηκε ο υπουργός και η κυβέρνηση με το επιχείρημα ότι σε μια ρευστή κατάσταση της διεθνούς οικονομικής σκηνής είναι χρήσιμο να λαμβάνει κανείς υπ όψιν του ποικίλες γνώμες από διαφορετικές σχολές και απόψεις. Για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, η κυβέρνηση απέπεμψε τον Έλληνα Βαρουφάκη και προσέλαβε τον Αμερικανό! 

Σε συνέντευξή του στην «Ελευθεροτυπία» το 2013 ο Γιαν Κρέγκελ είχε πει ότι δεν υπάρχει πρόβλημα αν η Ελλάδα αποφασίσει να μην εξυπηρετήσει άλλο το χρέος της, γιατί το χρέος έχει περάσει από τα ιδιωτικά χέρια στον επίσημο τομέα (στα κράτη) και επομένως «ούτε η ΕΚΤ ούτε το ΔΝΤ θα καταρρεύσουν. Κανείς δεν θα μπει σε συστημικές δυσκολίες. Πρέπει να διασφαλίσουμε έτσι το ελάχιστο επίπεδο διαβίωσης, όπως έκαναν στην Αργεντινή»! 

Στην ίδια συνέντευξη ο κ Κρέγκελ επέμεινε ότι κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσεις να λες ναι στην τρόικα και να βάλεις τα όριά σου. Να πεις «ως εδώ». 

Το τρίτο γεγονός- σύμπτωση είναι η καθυστέρηση της ίδιας της κυβέρνησης να προχωρήσει στην αξιολόγηση, χρησιμοποιώντας αστείες δικαιολογίες. Σαν εκείνη ότι φταίει η δήθεν διαφωνία του ΔΝΤ με την ΕΕ, στην οποία αποδείχθηκε ανίκανος να απαντήσει καίρια και ο εκπρόσωπος της αξιωματικής αντιπολίτευσης κ Κικίλιας, όταν το επιχείρημα τέθηκε από τον εκπρόσωπο της κυβέρνηση κ Τζανακόπουλο μόλις προχτές! 

Η κυβέρνηση θέλει να ξεχνάει, και η αντιπολίτευση δεν κάνει τον κόπο να της θυμίζει διαρκώς, ότι η ίδια έχει παραδεχτεί τον Δεκέμβριο πως έχει προχωρήσει μόνο το ένα τρίτο από τα συμφωνημένα και εκεί βρισκόταν το αγκάθι των διαπραγματεύσεων! 

Σ αυτό το σημείο είναι ακόμα οι συνομιλίες με την τρόικα! Τι διαπραγματεύεται η κυβέρνηση; Στα φανερά προσπαθεί να κερδίσει μια παραχώρηση για να έχει να πουλήσει στους πολίτες ένα παραμύθι νίκης μέσα στην καταστροφή που έχουν τα μέτρα, για τα οποία έχει προφορικά συμφωνήσει! Και θυμίζω ότι η τρόικα επέστρεψε στην Αθήνα μόνο αφού υποσχέθηκε ο κ Τσακαλώτος ότι «θα είναι καλό παιδί»! 

Η κυβέρνηση, όμως, εξακολουθεί και πετάει τη μπάλα όλο και πιο μακριά χωρίς να κερδίζει και τίποτε ουσιαστικό στα εργασιακά, στα συνταξιοδοτικά, στα φορολογικά, στις ιδιωτικοποιήσεις, στην ενέργεια και στα υπόλοιπα θέματα που είναι ανοιχτά στο τραπέζι. 

Αντιθέτως, ζημιώνει τη χώρα μειώνοντας τις καταθέσεις, μειώνοντας την κεφαλαιακή επάρκεια των ιδιωτών, αυξάνοντας την ανεργία, αυξάνοντας την ύφεση, μειώνοντας την εμπιστοσύνη των πολιτών στο μέλλον και των δανειστών στον κάθε θεσμικό κυβερνήτη της χώρας. Γκρεμίζοντας τις αξίες των ελληνικών επιχειρήσεων και τραπεζών στο χρηματιστήριο και αυξάνοντας τις απολύσεις, σε ένα καθεστώς αστάθειας όπου η αυθαιρεσία και η ανομία κυριαρχούν. 

Μοιάζει σαν κανείς εκεί μέσα να μην έχει τη στοιχειώδη συνείδηση ότι όσο πιο πολύ καθυστερείς τόσο τα δεινά της πραγματικής οικονομίας μετατρέπονται σε χασούρα δισεκατομμυρίων, την οποία, όπως και το 2015 θα πληρώσει ο λαός με νέο μνημόνιο. 

Από την πίσω πόρτα
 
Είναι πέρα από σαφές ότι η κυβέρνηση διαπραγματεύεται δήθεν στα φανερά, ενώ από την πίσω πόρτα φροντίζει ώστε η διαπραγμάτευση να υπονομεύεται. Επειδή, όπως και το 2015, αντί να σοβαρευτεί και να αποφασίσει να ασκήσει ΜΙΑ πολιτική, προσπαθεί να ισορροπήσει σε δυο βάρκες μέσα σε τρικυμία! 

Και η ΜΙΑ πολιτική είναι: Είτε ότι αποφασίζεις να πεις στους δανειστές «ως εδώ» με ό,τι αυτό συνεπάγεται και να έχεις το θάρρος να διαχειριστείς αυτό που συνεπάγεται αν θέλεις να είσαι συνεπής μ αυτά που λες ότι πιστεύεις. Γιατί δεν μπορεί κανείς να πιστεύει άλλα στη θεωρία και να κάνει τα αντίθετα στην πράξη. Απατεώνες είσαστε; Είτε να πας σπιτάκι σου, ομολογώντας ότι αυτά που πιστεύεις κι αυτά που είσαι υποχρεωμένος να κάνεις δεν συμβιβάζονται. Είτε να αλλάξεις πολιτική και να ακολουθήσεις τη γραμμή που τρέχει το σύστημα, διαπραγματευόμενος πάνω σ αυτή τη γραμμή, χωρίς καραγκιοζιλίκια και δήθεν λαϊκό πόνο. 

Αλλά, εδώ είναι φανερό ότι η κυβέρνηση έχει ποντάρει τα λεφτά του ελληνικού λαού σε άλλα χαρτιά, όπως και το 2015! 

Προσπαθεί «να αντέξει» μέχρι τις γερμανικές εκλογές το Φθινόπωρο, με την ελπίδα ότι μια νίκη του Σούλτς θα ελαφρύνει τις απαιτήσεις των Γερμανών από την Ελλάδα. Μόνο που, ακόμα κι αν κερδίσει ο Σούλτς, θα χρειαστεί 6 μήνες για να κυβερνήσει και η Ελλάδα δεν αντέχει οικονομικά άλλο τόσο διάστημα αναμονής. 

Προσπαθεί να εκμαιεύσει μια σειρά από θεατρικού παρά ουσιαστικού περιεχομένου ελαφρύνσεις σε περιορισμένες ομάδες πληθυσμού για να έχει να πουλήσει κάτι στους πολλούς  που πρόκειται να σφαγιάσει άγρια με τα μέτρα. Μόνο που αυτά που επιδιώκει να πάρει είναι περισσότερο σε επίπεδο μη κυβερνητικής οργάνωσης για λίγους παρά κυβέρνησης όλων των πολιτών!  

Προσπαθεί να καλλιεργήσει ένα κλίμα σύγκρουσης με «τον βασανιστή της χώρας κακό Γερμανό» και το «κακό ΔΝΤ» για να αντιπαρατεθεί μαζί τους σ ένα ακόμα δημοψήφισμα, αν δεν της βγουν τα κουκιά, πουλώντας «ως εδώ» αντίσταση όπως πρεσβεύουν οι κύριοι Παπαδημητρίου και Κρέγκελ. Μόνο που ο λαός δεν ξαναρίχνει την ψήφο του σε στημένη διπρόσωπη κάλπη. Η ιστορία επαναλαμβάνεται συχνά μόνο ως φάρσα… 

Το μόνο βέβαιο, λοιπόν, είναι ότι έτσι κι αλλιώς κι αυτό το παιχνίδι θα το πληρώσουν οι πολίτες πολύ ακριβότερα απ όσο φαντάζονται. Επειδή δεν γίνεται γι’ αυτούς. Γίνεται για την επιβίωση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Οι οποίοι είναι το πρόβλημα. 

Γ. Παπαδόπουλος- Τετράδης
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου