Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

23 Ιουν 2016

Γράφει ο Βασίλης Γιαννακόπουλος 

Αν και από τα μέσα του 2015 το Ισλαμικό Κράτος έχει απωλέσει μεγάλες περιοχές, εντούτοις εξακολουθεί να κατέχει και να ελέγχει εδάφη του βορειοδυτικού Ιράκ καθώς και της βόρειας και ανατολικής Συρίας. Βραχυπρόθεσμα δε ενδέχεται να υποστεί περαιτέρω συρρίκνωση και άλλων εδαφών, ένεκα των αντι-τζιχαντιστικών επιχειρήσεων που διεξάγουν οι δυνάμεις τόσο του υπό αμερικανική διοίκηση Δυτικού συνασπισμού στη Συρία και το Ιράκ, όσο και του ρωσο-σιιτικού συνασπισμού στη Συρία.

Πράγματι, τους τελευταίους 12 μήνες, το Ισλαμικό Χαλιφάτο απώλεσε περίπου το 50% του κατοικήσιμου εδάφους που κατείχε στο Ιράκ και περίπου το 20% του αντίστοιχου εδάφους στη Συρία. Επιπρόσθετα, κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων, χιλιάδες μαχητές του Abu Bakr al-Baghdadi έχασαν τη ζωή τους και ο αριθμό τους μειώνεται με ταχείς ρυθμούς. Αντίστοιχα, μειώνεται τόσο το ηθικό των μαχητών, όσο και τα έσοδα του Χαλιφάτου.

Πέραν αυτών, στοιχεία των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών καταδεικνύουν ότι όλο και λιγότεροι ξένοι μαχητές επιχειρούν να ταξιδέψουν προς τη Συρία και το Ιράκ. Αντίθετα, περισσότεροι ταξιδεύουν προς τη Λιβύη, ενώ ένας αριθμός ξένων μαχητών προσπαθεί να εκμεταλλευθεί τις μεταναστευτικές-προσφυγικές ροές, προκειμένου να μετακινηθεί προς την Ευρώπη. Σύμφωνα με την εκτίμηση (Φεβρουάριος 2016) του Γραφείου του Διευθυντή της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών των Ηνωμένων Πολιτειών (Office of the Director of National Intelligence - ODNI), από το 2012, περίπου 36.500 άτομα από περισσότερες από 100 χώρες ταξίδεψαν στη Συρία για να πολεμήσουν ως μέλη διαφόρων ένοπλων ομάδων. Ο αριθμός αυτός περιλάμβανε περίπου 6.600 άτομα από Δυτικές χώρες (Ευρώπη και Ηνωμένες Πολιτείες). [1]

Οι δεκάδες τρομοκρατικές επιθέσεις που διαπράχθηκαν από εκπαιδευμένους τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους ή από «μοναχικούς λύκους» καταδεικνύουν τη μείζονα ασύμμετρη απειλή της οργάνωσης και μετριάζουν την αισιοδοξία της διεθνούς κοινότητας, σχετικά με την πιθανή αποδόμησή της σε σύντομο χρονικό διάστημα. Μάλιστα, ο διευθυντής της CIA, John Brennan, αναφερόμενος δημόσια στο Ισλαμικό Κράτος, δήλωσε ότι η οργάνωση εφαρμόζει μια ατζέντα διεξαγωγής τρομοκρατικών ενεργειών στο εξωτερικό (εκτός Συρίας και Ιράκ), με αποτέλεσμα τη πρόκληση σημαντικού αριθμού ανθρώπινων απωλειών. [2] Από την πλευρά της, η κοινότητα των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών χαρακτήρισε το Ισλαμικό Κράτος ως «μείζονα παγκόσμια τρομοκρατική απειλή».

Τρέχουσες και επικείμενες επιχειρήσεις στη Συρία και το Ιράκ


Στα βορειοανατολικά της Συρίας, το Χαλιφάτο έχασε εδάφη από τον κουρδο-αραβικό συνασπισμό δυνάμεων που υποστηρίζεται από τις αεροπορικές δυνάμεις του Δυτικού συνασπισμού, ενώ στην περιοχή του Χαλεπίου και της Παλμύρας απώλεσε εδάφη από τις ρωσο-σιιτικές δυνάμεις. Τον Ιούνιο του 2016, χερσαίες τοπικές δυνάμεις υποστηριζόμενες από τις ΗΠΑ διεξάγουν επιχειρήσεις με αντικειμενικό σκοπό την πλήρη αποκοπή της πρόσβασης των μαχητών του Ισλαμικού Κράτους στα τουρκικά σύνορα και την αποδυνάμωση του θύλακα, γνωστού ως “Manbij pocket”, που διατηρούν στη βορειοδυτική Συρία. Επιπρόσθετα, οι εν λόγω τοπικές δυνάμεις προετοιμάζονται για την επικείμενη επίθεση στην πόλη Raqqah, που ελέγχεται από τους τζιχαντιστές του Baghdadi.

Στο Ιράκ, το Ισλαμικό Κράτος έχει υποστεί ήττες από τις ιρακινές δυνάμεις στο Tikrit, το Baiji, το Sinjar, το Ramadi, το Hit, τη Haditha, το Rutbah και τις γύρω περιοχές. Ωστόσο, οι μαχητές του εξακολουθούν να κατέχουν τη δεύτερη μεγαλύτερη ιρακινή πόλη, τη Μοσούλη, και να ελέγχουν περιοχές των επαρχιών Salahuddin, Νινευή και Anbar, από τις οποίες διεξάγουν επιδρομές. Στην παρούσα φάση, διεξάγονται επιχειρήσεις που αποσκοπούν στην εκδίωξη των τζιχαντιστών από την πόλη Fallujah της επαρχίας Anbar και εφαρμόζεται σχέδιο απομόνωσης της Μοσούλης, με απώτερο στόχο την κατάληψή της στο άμεσο μέλλον. [3]

Γίνεται αντιληπτό ότι αφενός προετοιμάζεται η εφαρμογή σχεδίων αποδόμησης του Χαλιφάτου, αφετέρου συνεχίζονται οι προσπάθειες εξεύρεσης λύσης για τη συριακή κρίση, παρότι η εύθραυστη συμφωνία τερματισμού των εχθροπραξιών έχει καταρρεύσει. Ανατολικότερα, το Ιράκ παραμένει βυθισμένο σε μια πολιτικο-δημοσιονομική κρίση, με τους Ιρακινούς πολιτικούς και φατρίες να ανταγωνίζονται και να υπόσχονται την ικανοποίηση των λαϊκών αιτημάτων για βελτίωση της εσωτερικής ασφάλειας, της παροχής υπηρεσιών, αλλά και την εξάλειψη της διαφθοράς.

Ενώ πράγματι έχει σημειωθεί πρόοδος στη συρρίκνωση των εδαφών που κατέχει και ελέγχει το Ισλαμικό Κράτος, εντούτοις ο ανταγωνισμός και η διχόνοια μεταξύ των τοπικών φορέων και στις δύο χώρες, καθώς και η παρεμβατική συμπεριφορά κρατικών και μη κρατικών περιφερειακών δρώντων, συμπεριλαμβανομένης της Ρωσίας, του Ιράν, της Τουρκίας, της Hezbollah, των Ιρακινών και Σύριων Κούρδων, του Δυτικού στρατιωτικού συνασπισμού και χωρών του Κόλπου, έχουν δημιουργήσει επιπλοκές και καθυστέρηση στην εξεύρεση λύσης. Η κάθε πλευρά ενεργεί σχεδόν μονομερώς, προκειμένου να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά της, να εξουδετερώσει τις απειλές που στρέφονται εναντίον της και να καθορίσει στο βαθμό του δυνατού το μέλλον των περιοχών που εγκαταλείπει το Χαλιφάτο.

Πάντως, θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι η απώλεια εδαφών στη Συρία και το Ιράκ δεν οδηγεί απαραίτητα στη διάλυση του Ισλαμικού Κράτους. Οδηγεί όμως στην αποδόμηση της de facto κρατικής οντότητας που συνιστά το Χαλιφάτο και στην αποδυνάμωσή του ως τρομοκρατική οργάνωση. Ωστόσο, στην παρούσα φάση θα πρέπει να θεωρείται σχεδόν δεδομένος ο πολλαπλασιασμός τρομοκρατικών ενεργειών κυρίως στην Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά και η διεξαγωγή παρατεταμένων εκκαθαριστικών επιχειρήσεων κατά των μαχητών της οργάνωσης στη Λιβύη. Η ηγεσία του Χαλιφάτου, αντιλαμβανόμενη την επερχόμενη ήττα στα συρο-ιρακινά εδάφη, επιχειρεί να δημιουργήσει νέα μέτωπα, προκειμένου να μην απογοητεύσει τους μαχητές και υποστηρικτές του και κατ’ αυτόν τον τρόπο να διατηρήσει την πρωτοκαθεδρία του στον παγκόσμιο τζιχάντ.

* Ο Βασίλης Γιαννακόπουλος είναι γεωστρατηγικός αναλυτής και συγγραφέας του βιβλίου «Ισλαμικό Κράτος – Οι ρίζες, η δημιουργία και η απειλή του Χαλιφάτου»
Πηγή Geostrategy
Επικοινωνία geostrategical@yahoo.gr


Πηγές
[1] James R. Clapper, Director of National Intelligence, “Statement for the Record, Worldwide Threat Assessment of the US Intelligence Community, Senate Armed Services Committee”, February 9, 2016, p. 5
[2] Damian Paletta, The Wall Street Journal, “CIA Chief: Islamic State Has Developed ‘External Operations Agenda’”, November 16, 2015
[3] The White House, Office of the Press Secretary, “Press Briefing by Press Secretary Josh Earnest and Special Presidential Envoy for the Global Coalition to Counter ISIL, Brett McGurk”, June 10, 2016


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Τα γκάλοπ για το δημοψήφισμα που γίνεται σήμερα στην Βρετανία δίνει μισές-μισές πιθανότητες για έξοδο της χώρας από την Ευρωπαϊκή "Ένωση".
Αυτό από μόνο του αποτελεί ήδη μία μεγάλη νίκη των ευρωσκεπτικιστών, ή, για να μιλήσουμε με αληθινούς όρους, νίκη αυτών που αρνούνται την χρησιμότητα της "Ένωσης" ως προς το όφελος των λαών που συμμετέχουν.

Η Βρετανία ευφυώς δεν προσχώρησε στην "ζώνη του ευρώ", κι έτσι δεν γνώρισε την δουλεία, την ανελαστικότητα, και την προσπάθεια επιβολής μέσω εκβιασμών εξωχώριων μη θεσμικών αποφάσεων.
Απέφυγε τα χειρότερα, αυτά που αντιμετώπισαν οι λαοί εντός ευρώ, και έχει ακόμη την δυνατότητα ελιγμών και πραγματικών διαπραγματεύσεων (όχι από κείνες με τους έρπητες, ζωγραφιστούς ή μή).
Έτσι, ακόμη και η διαφορά υπέρ της παραμονής βρεθεί να είναι οριακή ή πολύ μικρή, το ότι το μισό του βρετανικού εκλογικού σώματος δεν θέλει την "'Ενωση", αποτελεί τεράστια ήττα για τους μενουμευρωπαίους όλης της Ευρώπης (φτάνει να φανταστούμε τα ποσοστά που θα υπήρχαν αν οι βρετανοί είχαν υποστεί τις κακουργίες και τις ταπεινώσεις που υπέστησαν από τις Βρυξέλλες οι χώρες του ευρωπαϊκού νότου).

Η Ευρωπαϊκή Ένωση αλλιώς ξεκίνησε κι αλλιώς κατάντησε.
Είναι σαν κάτι εκπολιτιστικούς συλλόγους, που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο οι "επιτήδειοι" καταφέρνουν να πάρουν τα κλειδιά και την διοίκηση για να χρησιμοποιήσουν μετά τον σύλλογο για δικό τους όφελος και πλουτισμό.

Αν ρίξουμε μιά ματιά στην εικόνα θα καταλάβουμε πολλά.
Πριν 20-25 χρόνια κανείς δεν θα σκεφτόταν πως στο μέλλον θα υπήρχε τόση πολλή και αυξανόμενη αμφισβήτηση για τους σκοπούς και τα μέσα που χρησιμοποιεί η "Ένωση".
Γιατί άραγε;
Όλοι αυτοί οι λαοί, που μεγάλο μέρος του πληθυσμού της -που όλο και μεγαλύτερο γίνεται- την αμφισβητούν, τρελάθηκαν ξαφνικά
Ή, δεν βλέπουν το συμφέρον τους;
Ή, είναι ενταγμένοι στο γεωστρατηγικό άρμα της Ρωσίας ή των ΗΠΑ, αν υποθέσουμε πως τα συμφέροντα των χωρών αυτών θίγονται από την ύπαρξη μιάς τάχα "Ευρώπης των λαών";
Αστεία πράγματα.

Απλώς, απλούστατα, η Ε.Ε. έχει μεταλλαχθεί σε μία Ευρώπη των τραπεζών και των συμφερόντων των μεγάλων εταιρειών, του μεγάλου κεφαλαίου και ενός Νέου Άξονα με αρχηγό για άλλη μιά φορά την Γερμανία, όπου συμπιέζοντας, καταπιέζοντας, εξολοθρεύοντας οικονομικά άλλους λαούς, ιδίως του "φτωχού νότου", στουμπώνουν με δισεκατομμύρια τα ταμεία των ανοίκεια οικειοποιηθέντων  την ηγεσία (πολιτική και οικονομική) της "Ενωμένης Ευρώπης".

Είναι χαρμόσυνο το γεγονός πως αυτή η Ε.Ε. καταρρέει στην συνείδηση των ευρωπαίων πολιτών.

Αργά και σταθερά το ρεύμα αυτό και η συνειδητοποίηση θα γίνει πλειοψηφία και θα αποτινάξει τον ζυγό της Νέας νεοναζιστικής Τάξης (γερμανικών) Πραγμάτων, που κι αυτή με την σειρά της δεν είναι παρά ένα υποσύνολο του πειράματος της "Παγκοσμιοποίησης", το οποίο αν ευοδωθεί θα μετατρέψει την υφήλιο σε μία παγκόσμια "Φάρμα των Ζώων", σε έναν οργουελικό εφιάλτη, σε μία δυστοπία.

Το ερώτημα εδώ είναι: θα προλάβουν οι λαοί να αντιδράσουν πριν η Ευρώπη βρεθεί πάλι σε ερείπια όπως μετά τον δεύτερο μεγάλο πόλεμο;
Ερείπια όχι βέβαια κτηριακά και υλικά, αλλά κοινωνικά, εργασιακά, οικονομικά, προσωπικά, πολιτισμικά, ανθρωπιστικά.

Θα ξαναγίνει η ήπειρός μας και πάλι, η μοιραία ήπειρος;
Στο χέρι μας είναι.
Καλά. Όχι το δικό μας εδώ!  
Εμείς αποδείξαμε ήδη αυτά τα χρόνια, τί αξίζουμε.
Τουλάχιστον στο χέρι των άλλων λαών!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Έκθεση της ΕΛΣΤΑΤ αποδομεί την κυβερνητική πολιτική και την επιτυχία των μνημονίων

Αύξηση των Ελλήνων που στερούνται βασικών ειδών διατροφής και διαβίωσης και διατήρηση της εισοδηματικής φτώχειας και ανισότητας στα ύψη καταδεικνύουν στοιχεία που έδωσε σήμερα στη δημοσιότητα η Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΛΣΤΑΤ).

Από τη μελέτη της ΕΛΣΤΑΤ για τις συνθήκες διαβίωσης του πληθυσμού το 2015 προκύπτει ότι η στέρηση βασικών αγαθών και υπηρεσιών (δυσκολία ικανοποίησης έκτακτων οικονομικών αναγκών, αδυναμία κάλυψης εξόδων για διακοπές µίας εβδομάδας το χρόνο, αδυναμία διατροφής που να περιλαμβάνει κάθε δεύτερη ημέρα κοτόπουλο, κρέας ή ψάρι, αδυναμία πληρωμής για ικανοποιητική θέρμανση της κατοικίας, έλλειψη βασικών αγαθών όπως πλυντήριο ρούχων, έγχρωμη τηλεόραση, τηλέφωνο ή αυτοκίνητο, αδυναμία αποπληρωμής δανείων ή αγορών µε δόσεις, δυσκολίες στην πληρωμή πάγιων λογαριασμών), δεν αφορά µόνο το φτωχό πληθυσμό αλλά και μέρος του µη φτωχού πληθυσμού.

Ενδεικτικά το 47,5% των φτωχών νοικοκυριών δηλώνει ότι στερείται διατροφής που περιλαμβάνει κάθε δεύτερη ημέρα κοτόπουλο, κρέας, ψάρι ή λαχανικά ίσης θρεπτικής αξίας, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό των µη φτωχών νοικοκυριών εκτιμάται σε 1,8%. Το ποσοστό των νοικοκυριών που δηλώνουν οικονομική αδυναμία να έχουν ικανοποιητική θέρμανση το χειμώνα ανέρχεται σε 29,2%, ενώ είναι 50,8% για τα φτωχά νοικοκυριά και 23,7% για τα µη φτωχά νοικοκυριά.

Το 87,2% των φτωχών νοικοκυριών και το 44,5% των µη φτωχών δηλώνει οικονομική δυσκολία να αντιμετωπίσει έκτακτες, αλλά αναγκαίες δαπάνες ύψους, περίπου, 410 ευρώ.

Το 52,4% των νοικοκυριών που έχουν λάβει καταναλωτικό δάνειο για αγορά αγαθών και υπηρεσιών, δηλώνει ότι δυσκολεύεται πάρα πολύ στην αποπληρωμή αυτού ή των δόσεων. Το 60,9% των φτωχών νοικοκυριών δηλώνει δυσκολία στην έγκαιρη πληρωμή πάγιων λογαριασµών, όπως αυτών του ηλεκτρικού ρεύματος, του νερού, του φυσικού αερίου, κλπ.

Το 75,9% των φτωχών νοικοκυριών αναφέρει μεγάλη δυσκολία στην αντιμετώπιση των συνήθων αναγκών του µε το συνολικό μηνιαίο ή εβδομαδιαίο εισόδημά του. Το ελάχιστο µέσο καθαρό μηνιαίο εισόδημα για την αντιμετώπιση των αναγκών των νοικοκυριών της χώρας ανέρχεται, κατά δήλωσή τους, σε 1.889 ευρώ. Τα φτωχά νοικοκυριά χρειάζονται 1.600 ευρώ, ενώ τα µη φτωχά νοικοκυριά 1.963 ευρώ!

Το 21,3% των φτωχών νοικοκυριών, το 7,8% των µη φτωχών νοικοκυριών και το 10,6% του συνόλου των νοικοκυριών δε διαθέτουν ένα τουλάχιστον ΙΧ επιβατηγό αυτοκίνητο, ενώ το 17,9% των φτωχών νοικοκυριών, το 6,0% των µη φτωχών και το 8,4% του συνόλου των νοικοκυριών δε διαθέτουν προσωπικό ηλεκτρονικό υπολογιστή, αν και το χρειάζονται, λόγω οικονομικής αδυναμίας.

Ως προς την υλική στέρηση που σχετίζεται µε την οικονομική δυνατότητα κάλυψης βασικών αναγκών σχετικών µε κοινωνικές δραστηριότητες - για άτομα ηλικίας άνω των 16 ετών - προέκυψε πως το 18,4% του πληθυσμού δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να συναντιέται (στο σπίτι ή κάπου αλλού) µε φίλους ή συγγενείς για ένα γεύμα ή ένα ποτό τουλάχιστον µια φορά το μήνα, το 26,7% του πληθυσμού δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να συμμετέχει τακτικά σε δραστηριότητες, όπως αθλητισμό, σινεμά κ.λπ., το 45,7% δεν έχει την δυνατότητα να ξοδεύει χρήματα για τον εαυτό του ή για κάποιο χόμπι χωρίς να συμβουλευτεί κάποιον άλλον, ενώ το 10,1% του πληθυσμού δε διαθέτει σύνδεση στο διαδίκτυο για οικιακή χρήση για οικονομικούς λόγους.

Τα ποσοστά φτώχειας

Αλλά και η έρευνα εισοδήματος και συνθηκών διαβίωσης των νοικοκυριών 2015 της ΕΛΣΤΑΤ είναι αποκαλυπτική. Σύμφωνα με την έρευνα ο πληθυσμός που βρίσκεται σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικό αποκλεισμό ανέρχεται στο 35,7% του πληθυσμού της χώρας. Το κατώφλι της φτώχειας ανέρχεται στο ποσό των 4.512 ευρώ ετησίως ανά άτομο και σε 9.475 ευρώ για νοικοκυριά µε δύο ενήλικες και δύο εξαρτώμενα παιδιά ηλικίας κάτω των 14 ετών.

Σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ το µέσο ετήσιο ατομικό ισοδύναμο εισόδημα ανέρχεται σε 8.796 ευρώ και το µέσο ετήσιο διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών σε 17.182 ευρώ. Τα νοικοκυριά που βρίσκονται σε κίνδυνο φτώχειας εκτιμώνται σε 860.117 σε σύνολο 4.195.840 νοικοκυριών, και τα µέλη τους σε 2.293.172 στο σύνολο των 10.723.089 ατόμων του πληθυσμού της χώρας.

Το 2015, το 21,4% του συνολικού πληθυσμού της χώρας ήταν σε κίνδυνο φτώχειας όταν το όριο φτώχειας ορίζεται στο 60% του διάμεσου συνολικού ισοδύναμου εισοδήματος του νοικοκυριού. Ο κίνδυνος φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού είναι υψηλότερος στην περίπτωση των ατόμων ηλικίας 18-64 ετών (39,4%).

Αναλυτικότερα, ο πληθυσμός ηλικίας 18-64 ετών που βρίσκεται σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικό αποκλεισμό εκτιμάται για τους Έλληνες σε 37,4% και για τους αλλοδαπούς που διαμένουν στην Ελλάδα σε 64,3%. Το ποσοστό που ενώ δε βρίσκεται σε κίνδυνο φτώχειας, διαβιεί σε νοικοκυριά µε υλική στέρηση αλλά χωρίς χαμηλή ένταση εργασίας ανέρχεται σε 8,4%. Το ποσοστό του πληθυσμού, που δε βρίσκεται σε κίνδυνο φτώχειας, και διαβιεί σε νοικοκυριά χωρίς υλική στέρηση αλλά µε χαμηλή ένταση εργασίας ανέρχεται σε 4,8%.

Οι ανισότητες

Η Ελληνική Στατιστική Αρχή διαπιστώνει και διατήρηση των ανισοτήτων εντός της ελληνικής κοινωνίας.

Όπως προκύπτει από τα στοιχεία το μερίδιο του εισοδήματος του πλουσιότερου 20% του πληθυσμού είναι 6,5 φορές μεγαλύτερο από το μερίδιο του εισοδήματος του φτωχότερου 20% του πληθυσμού.

Η οικονομική ανισότητα μεταξύ των ατόμων ηλικίας 65 ετών και άνω διαμορφώνεται στο 4,1 όπως ήταν και το 2014, ενώ μεταξύ των ατόμων κάτω των 65 ετών διαμορφώνεται στο 7,4 παρουσιάζοντας μικρή άνοδο σε σχέση µε το 2014, που ήταν στο 7,3.

Πιο αναλυτικά το 25% των νοικοκυριών µε το χαμηλότερο εισόδημα κατέχει το 8,9% του συνολικού εθνικού εισοδήματος, ενώ το 2014 κατείχε το 9,0%. Το 25% των νοικοκυριών µε το υψηλότερο εισόδημα, σε σχέση µε το προηγούμενο έτος κατέχει μικρότερο μέρος του συνολικού εθνικού εισοδήματος το 2015 και συγκριμένα το 47,2% έναντι του 47,6% που κατείχε το 2014, λόγω κυρίως των αυξημένων φορολογικών βαρών.

Πηγή CNNGreece



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Ανδρέα Ματζάκου

Το Ισλαμικό Κράτος (ΙΚ) εμφανίστηκε στην Μέση Ανατολή το 2014, προερχόμενο από την οργάνωση Αλ Καίντα του Ιράκ, υπό την ηγεσία του Αλ Μπαγκτάτι ο οποίος και αυτοανακηρύχθηκε χαλίφης όλων των Μουσουλμάνων.  Η εξάπλωση του Ισλαμικού Κράτους (ΙΚ) σε εδάφη του Ιράκ και της Συρίας, η πρόσκτηση πόρων από παράνομες δραστηριότητες και, η γοητεία που ασκεί σε αριθμό ανθρώπων προερχομένων από πολλά κράτη, προσελκύοντας τους να καταταγούν στις τάξεις του ΙΚ, το έφεραν αντιμέτωπο με την διεθνή κοινότητα.
Οι επιθέσεις στο Παρίσι και τις Βρυξέλλες ανάγκασαν δυτικές χώρες να το δουν ως απειλή.[1]
Όμως ποια στοιχεία πρέπει να έχει ένα κράτος ή μια παρακρατική οργάνωση για να αποτελεί απειλή για κάποιο άλλο κράτος;
Το ΙΚ αποτελεί απειλή; Αν ναι, για ποιόν;
Η θέση του άρθρου είναι ότι το ΙΚ έχει τα στοιχεία μια απειλής και αποτελεί απειλή για την ειρήνη και την ασφάλεια των κρατών κατ’ αρχάς της Μέσης Ανατολής.
Στις Διεθνείς Σχέσεις ένα κράτος για να θεωρηθεί ως απειλή για κάποιο άλλο, θα πρέπει να έχει δυο στοιχεία: την πρόθεση η οποία και είναι η κινητήρια δύναμη για την ανάληψη ενεργείας και τις δυνατότητες, δηλαδή να διαθέτει τα κατάλληλα μέσα για την εκπλήρωση της απειλής.[2]
Στην αρχή του άρθρου θα αναλυθούν τα στοιχεία μιας απειλής, δηλαδή οι δυνατότητες και οι προθέσεις της, θα αναλυθούν τα στοιχεία που βοηθούν στην κατανόηση της απειλής, θα εξεταστεί ποιον απειλεί το ΙΚ, ενώ η εκτίμηση της απειλής θα κλείσει με μια πρόβλεψη για το τι πιθανόν να συμβεί στο μέλλον και για το πώς θα μπορούσε να εξαλειφθεί το ΙΚ.

ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΟΥ ΙΣΛΑΜΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

Ο αριθμός των μαχητών του ΙΚ υπολογίστηκε από τις αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών στις αρχές του τρέχοντος έτους, μεταξύ 20.000 και 25.000. [3] Η δύναμη αυτή είναι μικρότερη αυτής που είχε εκτιμηθεί για το 2015 που ήταν μεταξύ 19.000 και 35.000.[4] Η μείωση οφείλεται τόσο σε απώλειες, όσο και σε λιποταξίες μελών του. Με αυτή την δύναμη, το ΙΚ έχει τη δυνατότητα διεξαγωγής επιθετικών, αμυντικών και πληροφοριακών επιχειρήσεων για την εξάπλωση του, αφού διαθέτει ικανό αριθμό προσωπικού και υλικού.
Η εκμετάλλευση των πόρων των περιοχών που κατέχει, αλλά και η συγκέντρωση φόρων, εκτιμάται ότι του αποδίδουν από 4 έως 8 δις δολάρια ετησίως.[5] Από εκτιμήσεις που έκαναν μηχανικοί και έμποροι που δραστηριοποιούνται στις περιοχές που έχει καταλάβει το ΙΚ, υπολογίστηκε ότι παράγονται 34 με 40.000 βαρέλια πετρελαίου ημερησίως. Αυτά πωλούνται σε τιμή μεταξύ 20 και 45 δολάρια το βαρέλι, πράγμα που σημαίνει ότι το ΙΚ, μόνο από το λαθρεμπόριο πετρελαίου, εισπράττει 1,5 εκατομμύρια δολάρια την ημέρα.[6] Από την φορολογία που έχει επιβάλει στους κατοίκους των περιοχών που κατέχει, εκτιμάται ότι εισπράττει 30 εκατομμύρια δολάρια μηνιαίως.[7]
Ο οπλισμός και τα μέσα που χρησιμοποιεί το ΙΚ, προέρχονται από το ιρακινό οπλοστάσιο που περιήλθαν στην κατοχή του μετά την κατάληψη στρατιωτικών εγκαταστάσεων στην περιοχή της Μοσούλης, αλλά και από αποθήκες οπλισμού του Καντάφι.[8] Ο οπλισμός που έπεσε στα χέρια του ΙΚ με την κατάληψη της Μοσούλης, υπολογίστηκε ότι επαρκούσε για τον εξοπλισμό 3 μεραρχιών.[9]

ΠΡΟΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΙΣΛΑΜΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

Η πρόθεση του ΙΚ ήταν η κατάληψη εδαφών για την ανακήρυξη χαλιφάτου. Δεν ήθελε να συνεχίσει την τακτική της διεξαγωγής τρομοκρατικών χτυπημάτων και μόνον της Αλ Κάιντα από την οποία και αποσχίστηκε. Η ύπαρξη του χαλιφάτου έχει μεγάλη σημασία για το ΙΚ, για τρεις κυρίως λόγους:
- Νομιμοποιεί την ύπαρξη του στα μάτια του μέσου Μουσουλμάνου, όπου και αν αυτός ζη. Σε κήρυγμα του στην Μοσούλη, στις 6 Ιουλίου 2014, ο Μπαγκτάτι είπε ότι, ‘’η δημιουργία του Χαλιφάτου, ήταν υποχρέωση. Η θρησκεία δεν μπορεί να εφαρμοστεί στην πράξη, εάν πρώτα δεν θα εγκαθιδρυθεί η σαρία’’.[10]
- Καθίσταται ελκυστικό για την στρατολόγηση νέων ανταρτών, ιδίως νέων διαμενόντων σε δυτικές χώρες, οι οποίοι αισθάνονται ανετότερα συναντώντας εκεί που πηγαίνουν μια, έστω σε μικρότερο βαθμό, οργανωμένη μορφή κράτους.
- Του δίνει την δυνατότητα να συλλέγει φόρους από πολίτες που ζουν στην επικράτεια του και να ελέγχει και εκμεταλλεύεται φυσικούς πόρους, όπως τις πετρελαιοπηγές της Μοσούλης και της δυτικής Συρίας.

Τα τρομοκρατικά χτυπήματα τόσο σε χώρες της Μέσης Ανατολής, όσο και της Ευρώπης, παρότι είναι θέματα που προβάλλονται στους κύριους τίτλους των εφημερίδων και των ΜΜΕ, εξυπηρετούν κυρίως την στρατολόγηση ξένων υπηκόων και την εξασφάλιση κύρους εντός του Μουσουλμανικού κόσμου.[11] Συνεπώς πρώτος στόχος του ΙΚ θα παραμείνει η διατήρηση και η εξάπλωση του Χαλιφάτου, γεγονός που θα το υποχρεώσει να αναλάβει επιθετικές επιχειρήσεις για την κατάληψη νέων εδαφών. Σ’ αυτήν την λογική είναι και η αποστολή μαχητών του στην Λιβύη.[12]

ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ ΤΗΣ ΑΠΕΙΛΗΣ

Η εξέταση των στοιχείων που συγκροτούν την απειλή, βοηθά στο να κατανοήσουμε την απειλή. Η δε κατανόηση, είναι η βάση για να αντιληφθούμε και να μάθουμε τα κίνητρα μιας απειλής για ενέργεια.[13] Το ΙΚ συνδυάζει με μοναδικό τρόπο τρία στοιχεία αφού:
- Σε επίπεδο ιδεολογίας, ο πόλεμος έχει θεϊκή προέλευση και είναι υποχρέωση των πιστών.[14]
- Σε επίπεδο κράτους αναφέρεται στην ύπαρξη Ισλαμικών πολιτικών οντοτήτων όπως η Μουσουλμανική Αδελφότητα και η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν, οι οποίες στην πράξη διοίκησαν ή και διοικούν κράτη. Άρα η ισλαμική ιδεολογία συμβιβάζεται με την λειτουργία του κράτους.[15]
- Σε υλικό επίπεδο, διαθέτει κεφάλαια που προέρχονται από παράνομες δραστηριότητες όπως το λαθρεμπόριο πετρελαίου, η συγκέντρωση φόρων από τα 10 περίπου εκατομμύρια ανθρώπων που ζουν στα εδάφη που κατέχει, το λαθρεμπόριο αρχαιοτήτων, την συγκέντρωση λύτρων για την απελευθέρωση απαχθέντων προσώπων κλπ.[16]

ΠΟΙΟΝ ΑΠΕΙΛΕΙ ΤΟ ΙΣΛΑΜΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ

Το ΙΚ δεν απειλεί ζωτικά συμφέροντα ούτε των ΗΠΑ, ούτε της Ρωσίας στην Μέση Ανατολή. Αν απειλούνταν τέτοιου είδους συμφέροντα των δυο αυτών μεγάλων δυνάμεων, θα είχαν και οι δυο αναπτύξει εγκαίρως χερσαίες δυνάμεις για την αντιμετώπιση του.[17] Το ΙΚ απειλεί μέσω στρατιωτικών επιχειρήσεων, την ειρήνη και την ασφάλεια των χωρών της Μέσης Ανατολής, ιδίως αυτών που κατοικούνται από μη Σουνιτικούς πληθυσμούς, ή Σουνίτες των οποίων η ιδεολογία αποκλίνει από αυτήν του ΙΚ. Άλλωστε οι δυνατότητες μιας απειλής εξασθενούν όσο αυξάνεται η  απόσταση από την έδρα της. Αυτό δεν σημαίνει ότι τρομοκρατικές επιθέσεις όπως αυτές που σημειώθηκαν στο Παρίσι και στις Βρυξέλλες, από ολιγομελείς ομάδες ανθρώπων που δηλώνουν υποταγή στο ΙΚ, δεν μπορούν να συμβούν στο έδαφος οποιασδήποτε δυτικής χώρας.

ΤΙ ΘΑ ΣΥΜΒΕΙ ΣΤΟ ΕΓΓΥΣ ΜΕΛΛΟΝ

Το πιο πιθανό σενάριο είναι, εντός του τρέχοντος έτους, το ΙΚ να αντισταθεί με κάθε τρόπο στην προσπάθεια των χερσαίων δυνάμεων[18] που ενεργούν εντός της Συρίας και του Ιράκ, για την ανακατάληψη των εδαφών που κατέχει. Εάν χάσει τα εδάφη που κατέχει, τότε χάνει την οικονομική του ισχύ και την αξιοπιστία του.[19] Η κατοχή εδάφους αποτελεί σημείο δυνάμεως αλλά και αδυναμίας της απειλής. Πρέπει να το υπερασπιστεί.
Εφ’ όσον ευοδωθεί η αμυντική του προσπάθεια, είναι πολύ πιθανό, τα επόμενα 2-3 χρόνια, να επιχειρήσει την περαιτέρω εξάπλωση του, κυρίως σε γειτονικές προς την Συρία και το Ιράκ χώρες. Οι πλέον επικρατέστερες περιοχές στις οποίες θα μπορούσε να επεκταθεί το ΙΚ, είναι το υπόλοιπο έδαφος της Συρίας, η Ιορδανία, το υπόλοιπο του Ιράκ και η Σαουδική Αραβία. Μέσα σ’ αυτό το χρονικό διάστημα, εκτιμάται ότι θα προσπαθήσει να υποστηρίξει άλλα μουσουλμανικά επαναστατικά στοιχεία που δρουν στις χώρες τους και επιθυμούν σύνδεση μαζί του, όπως η Μπόκο Χαράμ στην Νιγηρία.[20]
Η εξάπλωση είναι το οξυγόνο του αφού σε τοπικό επίπεδο αυξάνει το έμψυχο και άψυχο δυναμικό του, ενώ σε παγκόσμιο, το κάνει να φαίνεται παγκόσμια δύναμη αυξάνοντας το κύρος του.
Θεωρείται απίθανο το σενάριο, το ΙΚ να επιχειρήσει εξάπλωση σε ευρωπαϊκά κράτη.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Ο πόλεμος στην Συρία και το Ιράκ δεν είναι δυνατόν, υπό τις παρούσες συνθήκες, να λυθεί μέσω διαπραγματεύσεων.[21] Πιστοί και άπιστοι δεν μπορούν να καθίσουν στο τραπέζι του διαλόγου και συνεπώς η διεθνής κοινότητα δεν πρέπει να υπολογίζει σε συνομιλίες με το ΙΚ.
Μια πιθανή αντιμετώπιση της απειλής θα μπορούσε να γίνει με ενέργειες σε δυο επίπεδα:
- Στο πολιτικό επίπεδο και μέσω της διπλωματίας, θα πρέπει να αντιμετωπιστούν οι αφορμές που προκαλούν αγανάκτηση και σπρώχνουν Σουνιτικούς πληθυσμούς στις τάξεις του ΙΚ. [22]
- Σε στρατιωτικό επίπεδο, χρήση χερσαίων δυνάμεων σε συνδυασμό με αεροπορικές προσβολές, ώστε σε πρώτη φάση να περιοριστούν οι δυνατότητες του ΙΚ να ενισχύεται τόσο σε ανθρώπινο δυναμικό, όσο και σε υλικούς πόρους και σε δεύτερη φάση να ανακαταληφθούν όλα τα εδάφη που κατέχει.
Μια τέτοια αλληλουχία ενεργειών θα αναγκάσει το ΙΚ να μεταπέσει και πάλι σε επίπεδο τρομοκρατικής οργανώσεως και να διαβιεί παρανόμως στο παρασκήνιο. Παράλληλα, η συρρίκνωση του εκτιμάται ότι θα επιφέρει και διαμάχες στο εσωτερικό του που θα επιταχύνουν την πλήρη διάλυση του.

* Ο Ανδρέας Ματζάκος είναι Απόστρατος Αξκος του ΣΞ και κατέχει MSc στις Διεθνείς Σχέσεις και Στρατηγικές Σπουδές. Είναι δόκιμος ερευνητής στον τομέα αμυντικών θεμάτων του ΙΔΙΣ.
Το άρθρο επιμελήθηκε η Σοφία Τζαμαρέλου Υποψήφια Διδάκτωρ Επικεφαλής της ομάδος Intelligence.
Πηγή  ΙΔΙΣ


[1] Το ΙΚ ανέλαβε την ευθύνη για τις επιθέσεις στο Παρίσι τον Νοέμβριο του 2015 και στο αεροδρόμιο των Βρυξελλών στις 22 Μαρτίου του 2016. Στις δυο αυτές επιθέσεις έχασαν την ζωή τους 165 άνθρωποι, ενώ τραυματίστηκαν πάνω από 685.
[2] Janice Gross Stein, ‘’Threat Perception in International Relations’’, Forthcoming in The Oxford Handbook of Political Psychology, 2nd Εdition, Oxford University Press, 2013, σελ 2.
[3] http://www.usatoday.com/story/news/world/2016/02/03/isil-fighters-new-estimate-25000-iraq-syria/79775676/, Πρόσβαση 28 Μαΐου 2016.
[4] Ibid
[5] Stephen Walt, ‘’ISIS Revolutionary State’’, Nov/Dec 2015 Issue, Διαθέσιμο στο https://www.foreignaffairs.com/articles/middle-east/isis-revolutionary-state, Πρόσβαση 28 Μαΐου 2016.
[6] https://next.ft.com/content/b8234932-719b-11e5-ad6d-f4ed76f0900a, Πρόσβαση 28 Μαΐου 2016.
[7] Jean Brisand and Damien Martinez, ‘’Islamic State: The Economy Based Terrorist Funding’’, Thomson  Reuters, October 2014, σελ 5. Διαθέσιμο στο https://risk.thomsonreuters.com/sites/default/files/GRC01815.pdf, Πρόσβαση 25 Μαΐου 2016.
[8] Οι μαχητές του ΙΚ διαθέτουν τυφέκια κυρίως ΑΚ-47, πολυβόλα, νάρκες κατά τεθωρακισμένων οχημάτων, χειροβομβίδες, τεθωρακισμένα οχήματα Humvees, όλμους και φορητούς αντιαεροπορικούς πυραύλους.
[9] Η Μοσούλη κατελήφθη από το ΙΚ, τον Ιούνιο του 2014. http://www.wsj.com/articles/insurgents-in-iraq-seizing-advanced-weaponry-1404684313, Πρόσβαση 28 Μαΐου 2016.
[10] Η βάση του ΙΚ αποτελείται από τους Σουνιτικούς πληθυσμούς του Ιράκ και της Συρίας. Το δε Χαλιφάτο δεν ανακηρύχθηκε πριν τη κατάληψη της Μοσούλης. http://www.aljazeera.com/news/middleeast/2014/07/islamic-state-caliph-lauds-iraq-rebellion-20147512574517772.html, Πρόσβαση 28 Μαΐου 2016.
[11] Από την μελέτη στοιχείων για το προσωπικό που βρέθηκαν στο ΙΚ, για 4.600 άτομα που κατετάγησαν στις τάξεις του μεταξύ του 2013 και του 2014, προκύπτει ότι στο ΙΚ έχουν καταταγεί άτομα από 70 χώρες, μεταξύ των οποίων και 150 Αμερικανοί. Από τις ευρωπαϊκές χώρες, μεγαλύτερος αριθμός σε σχέση με τον πληθυσμό κάθε χώρας, έχει καταταγεί από το Αζερμπαϊτζάν, το Κόσοβο και το Κυργιστάν. The Caliphate’s Global Workforce, Combating Terrorism Center, West Point, USA, April 2016, Διαθέσιμο στο https://www.ctc.usma.edu/posts/the-caliphates-global-workforce-an-inside-look-at-the-islamic-states-foreign-fighter-paper-trail, Πρόσβαση 30 Μαΐου 2016.
[12] Αμερικανικές υπηρεσίες υπολόγισαν ότι στην Λιβύη δρουν 3.000 έως 6.500 μαχητές του ΙΚ, όπου το ΙΚ εκμεταλλεύτηκε την διαμάχη μεταξύ των δυο παρατάξεων που αναδύθηκαν στην μετά Καντάφι εποχή, για να διεισδύσει. https://www.foreignaffairs.com/articles/libya/2016-02-07/next-front-against-isis, Πρόσβαση 30 Μαρτίου 2016.
[13] Janice Gross Stein, ‘’Threat Perception in International Relations’’, Forthcoming in The Oxford Handbook of Political Psychology, 2nd Εdition, Oxford University Press, 2013, σελ 2.
[14] Ο πόλεμος για τους Μουσουλμάνους είναι ιερή υποχρέωση προκειμένου να γίνει το θέλημα του Θεού. Σκοπός δε ενός τέτοιου πολέμου, είναι να σταματήσει η αναταραχή και η καταπίεση μουσουλμανικών πληθυσμών από απίστους και να επικρατήσει δικαιοσύνη και η πίστη στον Αλλάχ. Brigadier S. K. Malik, ‘’Quranic Concept of War’’, Lahore, Pakistan: Associated Printers, 1979, σελ 20-28.
[15] Τον Ιούλιο του 2014, ο Αλ Μπαγκτάτι, ανεκοίνωσε ότι το ΙΚ μια μέρα, θα ενώσει όλους του Μουσουλμάνους, είτε βρίσκονται στον Καύκασο, είτε στην Ινδία, είτε στην Υεμένη, είτε στην Αμερική, είτε στην Γαλλία κλπ.
http://www.moneyandmarkets.com/four-shocking-truths-isis-74387, Πρόσβαση 31 Μαΐου 2016.
[16] Στο τέλος του 2014, το ΙΚ κατείχε το 1/3 του Ιράκ και το 1/3 της Συρίας, δηλαδή έκταση ίση με την έκταση της Μεγάλης Βρετανίας. Ο αριθμός των κάτοικων σ’ αυτές τις περιοχές ανέρχεται στα 10 εκατομμύρια περίπου.
[17] Ο πρόεδρος Ομπάμα εξουσιοδότησε τις αμερικανικές δυνάμεις να εξαπολύσουν αεροπορικές προσβολές εναντίον του ΙΚ στη Συρία, μόλις τον Φεβρουάριο του 2015 στο πλαίσιο της Στρατηγικής για ‘’εξασθένιση της δυνάμεως του ΙΚ και την ήττα του εν συνεχεία’’. Στο έδαφος έχουν αναπτυχθεί μόνο 250 άνδρες των Ειδικών Δυνάμεων σε συμβουλευτικούς ρόλους και για την υποβοήθηση της στοχοποιήσεως. http://www.worldtribune.com/both-u-s-russia-strengthening-engagement-with-kurdish-forces-in-syria, Πρόσβαση 30 Απριλίου 2016.
[18] Στη Συρία ευρίσκεται σε εξέλιξη η επιχείρηση για την περίσφιξη της Ράκκα, ενώ στο Ιράκ δυνάμεις ενεργούν για την ανακατάληψη της Φαλούτζα. Τι χερσαίες δυνάμεις υποστηρίζουν από αέρος αεροσκάφη δυτικών χωρών και της Ρωσίας.
[19] Από την έναρξη των αμερικανικών βομβαρδισμών κατά του ΙΚ στο Ιράκ και την Συρία και με τις αεροπορικές προσβολές και άλλων κρατών, εκτιμάται ότι το ΙΚ έχει απολέσει το 22% του εδάφους που κατείχε το 2014. Ένεκα αυτών των απωλειών, το ΙΚ προέβη στην μείωση των μισθών που πληρώνει στους μαχητές του, κατά 50%. http://foreignpolicy.com/2016/03/16/mapped-the-islamic-state-is-losing-its-territory-and-fast, Πρόσβαση 28 Μαΐου 2016.
[20] Ο ηγέτης της Μπόκο Χαράμ, Shekau, ήταν από τους πρώτους που εξέφρασαν την υποστήριξη του στον Αλ Μπαγκτάντι τον Ιούλιο του 2014. Πάντως ο Μπαγκτάτι αποκαλεί όλες αυτές τις επαναστατικές ομάδες που δρουν σε διάφορα κράτη ως ‘’wilayat’’, δηλαδή Επαρχίες.  http://www.iiss.org/en/publications/strategic%20comments/sections/2015-1f4d/isis-in-africa-2d91, Πρόσβαση 27 Μαΐου 2016
[21]  Το ΙΚ εμφανίζει τους αντιπάλους τους ως άδικους, ανήθικους και εχθρικούς έναντι των υπηκόων του, ενώ έχει ένα επί πλέον θρησκευτικό επιχείρημα: οι εχθροί του είναι άπιστοι.
[22] Πρώτη προτεραιότητα εδώ είναι να πεισθεί η Σιϊτική κυβέρνηση της Βαγδάτης να κάνει παραχωρήσεις στην πλειοψηφία των Σουνιτών που κατοικούν στο Ιράκ, ώστε να περιοριστεί η εσωτερική διαμάχη μεταξύ των πολιτών του κράτους.

ΠΗΓΕΣ
ΒΙΒΛΙΑ-ΜΕΛΕΤΕΣ

Janice Gross Stein, ‘’Threat Perception in International Relations’’, Forthcoming in The Oxford Handbook of Political Psychology, 2nd Εdition, OxfordUniversity Press, 2013.

Brigadier S. K. Malik, "Quranic Concept of War", Lahore, Pakistan: Associated Printers, 1979, σελ 20-28.

The Caliphate’s Global Workforce, Combating Terrorism Center, West Point, USA, April 2016, Διαθέσιμο στο https://www.ctc.usma.edu/posts/the-caliphates-global-workforce-an-inside-look-at-the-islamic-states-foreign-fighter-paper-trail, Πρόσβαση 30 Μαΐου 2016.

Stephen Walt, ‘’ISIS Revolutionary State’’, Nov/Dec 2015 Issue, Διαθέσιμο στο https://www.foreignaffairs.com/articles/middle-east/isis-revolutionary-state, Πρόσβαση 28 Μαΐου 2016.
  
ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ

http://www.wsj.com/articles/insurgents-in-iraq-seizing-advanced-weaponry-1404684313, Πρόσβαση 28 Μαΐου 2016.

http://www.usatoday.com/story/news/world/2016/02/03/isil-fighters-new-estimate-25000-iraq-syria/79775676/, Πρόσβαση 28 Μαΐου 2016.

http://www.aljazeera.com/news/middleeast/2014/07/islamic-state-caliph-lauds-iraq-rebellion-20147512574517772.html, Πρόσβαση 28 Μαΐου 2016.

http://www.moneyandmarkets.com/four-shocking-truths-isis-74387, Πρόσβαση 31 Μαΐου 2016.

http://foreignpolicy.com/2016/03/16/mapped-the-islamic-state-is-losing-its-territory-and-fast, Πρόσβαση 28 Μαΐου 2016.

www.iiss.org/en/publications/strategic%20comments/sections/2015-1f4d/isis-in-africa-2d91, Πρόσβαση 27 Μαΐου 2016

https://www.foreignaffairs.com/articles/libya/2016-02-07/next-front-against-isis, Πρόσβαση 30 Μαρτίου 2016.

http://www.worldtribune.com/both-u-s-russia-strengthening-engagement-with-kurdish-forces-in-syria, Πρόσβαση 30 Απριλίου 2016.

https://next.ft.com/content/b8234932-719b-11e5-ad6d-f4ed76f0900a, Πρόσβαση 28 Μαΐου 2016.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Γεράσιμος Ταυρωπός

«Των οικιών ημών εμπιμπραμένων, ημείς άδομεν». Με τη μνημειώδη αυτή φράση, ο Θουκυδίδης καυτηρίασε την αδυναμία (που αποδείχτηκε καταστροφική) της Αθηναϊκής Πολιτείας να ιεραρχήσει σωστά τις πραγματικές διακυβεύσεις. Η λαϊκή θυμοσοφία προτιμά να λέει τα πράγματα απλά και απερίφραστα: «Στην κατάσταση που είμαστε, ο νέος εκλογικός νόμος μας μάρανε».

Στην εκλογικευμένη και επιτηδευμένη γλώσσα της πολιτικής και της δημοσιογραφίας το ίδιο νόημα μπορεί να αποδοθεί με ένα ερώτημα: για ποιο λόγο η κυβέρνηση δείχνει τέτοια ζέση και καταβάλλει τόση «ενέργεια» για να επιβάλει μια πολιτική ατζέντα που ελάχιστη σχέση έχει με τα πραγματικά, άμεσα και πιεστικά προβλήματα της οικονομίας και της κοινωνίας; Η κυβέρνηση έχει σχέδιο και επεξεργασμένη πολιτική για τα άμεσα, κρίσιμα ζητήματα, θεωρεί μάλιστα ότι το δρομολογεί απρόσκοπτα, οπότε αισθάνεται ώριμη να ασχοληθεί με άλλα θέματα; Σε ποια ανάγκη ανταποκρίνεται η εργώδης προσπάθεια να επιβληθούν σαν μείζονα αντικείμενα των κυβερνητικών πρωτοβουλιών η συνταγματική αναθεώρηση και ο εκλογικός νόμος;

Πρώτα-πρώτα, με τις πρωτοβουλίες της αυτές η κυβέρνηση αυτοδιαψεύδεται καταφανώς, αφού διακηρύσσει παράλληλα σε όλους τους τόνους ότι οι εκλογές θα γίνουν στο τέλος της τετραετίας, δηλαδή το 2019. Δεδομένου ότι ζούμε σε μια περίοδο που ο πολιτικός χρόνος είναι εξαιρετικά πυκνός, το 2019 απέχει… πολιτικούς αιώνες από το 2016. Αν η κυβέρνηση πιστεύει πραγματικά ότι θα κυβερνά ως το 2019 ή έστω για αρκετό διάστημα ακόμη, για ποιο λόγο ανακινεί με τόση έμφαση δύο θέματα που για να έχουν κάποιο πρακτικό αποτέλεσμα προϋποθέτουν τη διεξαγωγή εκλογών;

Είναι προφανές ότι η κυβέρνηση επείγεται να αλλάξει την πολιτική ατζέντα «εδώ και τώρα», πριν καλά-καλά εισρεύσει στα δημόσια ταμεία η πρώτη δόση των 7,5 δισ. ευρώ ύστερα από το κλείσιμο της αξιολόγησης. Όμως, όσοι το αποδίδουν αυτό σε αίσθηση αυτοπεποίθησης, κάνουν μεγάλο λάθος.

Η κυβέρνηση γνωρίζει καλά τα πραγματικά δεδομένα της οικονομίας και της κοινωνίας. Γνωρίζει επίσης καλά ότι η συνθήκη νηνεμίας και σταθερότητας, ύστερα από το κλείσιμο της πρώτης αξιολόγησης του ελληνικού προγράμματος, είναι προσωρινή και μικρού χρόνου. Πολύ σύντομα, από τα τέλη του καλοκαιριού (εκτός συγκλονιστικού απροόπτου, που το τελευταίο διάστημα μας επισκέπτεται συχνά…), η ελληνική οικονομία και κοινωνία αλλά και η κυβέρνηση θα εισέλθουν ξανά σε μια πολύ δύσκολη και ταραχώδη περίοδο.

Ένα δεδομένο των ημερών, η κατάρρευση των εσόδων από ΦΠΑ στα νησιά, αποκαλύπτει τα τεράστια ρίσκα του προγράμματος που πρόσφατα ψηφίστηκε στη Βουλή. Δεν πρόκειται απλώς για την «τρύπα» που δημιουργείται στα κρατικά έσοδα εξαιτίας αυτού του γεγονότος, αλλά για κάτι πολύ ουσιαστικότερο: τον κίνδυνο να τιναχτεί όλο το πρόγραμμα στον αέρα, εξαιτίας της «αρχιτεκτονικής» του, που στηρίζεται σε υπεραισιόδοξες προβλέψεις για την απόδοση των φορολογικών μέτρων.

Προκειμένου να διαμορφώσει τις προϋποθέσεις ώστε το «πακέτο» των μέτρων να ψηφιστεί στη Βουλή χωρίς απώλειες από την ισχνή κυβερνητική πλειοψηφία των 153 βουλευτών, η κυβέρνηση περιόρισε τις περικοπές δαπανών σε επίπεδα «αφομοιώσιμα» από την κυβερνητική πλειοψηφία και διόγκωσε αντιστοίχως την αύξηση των φόρων σε… ό,τι μπορούσε να φορολογηθεί. Όμως, όπως έχει δείξει η πείρα των τελευταίων χρόνων, ενώ οι στόχοι που βασίζονται στην περικοπή δαπανών επιτυγχάνονται -για πρ0οφανείς λόγους- αντίθετα οι στόχοι όσον αφορά τα έσοδα σχεδόν πάντα υστερούν. Ο λόγος, είναι πολύ απλός: οι παράγοντες της οικονομίας και η κοινωνία δεν έχει τρόπο άμυνας απέναντι στην περικοπή δαπανών, έχει όμως τρόπο άμυνας απέναντι στην υπερφορολόγηση: τη μείωση της κατανάλωσης και τη φοροδιαφυγή-φοροαποφυγή.

Αν το «πακέτο» των έμμεσων φόρων δεν αποδώσει τα προσδοκώμενα, το πρόγραμμα πολύ απλά δεν στέκει! Και με τις πρώτες ενδείξεις σοβαρών αποκλίσεων, πρώτον θα αρχίσει η συζήτηση -και οι πιέσεις των δανειστών- για την ενεργοποίηση του περιβόητου δημοσιονομικού «κόφτη» και δεύτερον θα αναζωπυρωθεί η «κόντρα» μεταξύ ΔΝΤ και Ευρωπαίων για την αξιοπιστία του προγράμματος, ενώ ο κ. Ντράγκι θα περιμένει μάταια τα τεκμήρια της βιωσιμότητας του χρέους για να εντάξει τα ελληνικά ομόλογα στο πρόγραμμα «ποσοτικής χαλάρωσης». Στην περίπτωση μιας τέτοιας εξέλιξης, που είναι εγγεγραμμένη στη δομή του προγράμματος, όλα θα ξαναγίνουν δύσκολα και οριακά: η επόμενη αξιολόγηση, του Σεπτεμβρίου, που είναι ήδη μια πολύ δύσκολη υπόθεση, αλλά και η ολοκλήρωση της συζήτησης ΔΝΤ και Ευρωπαίων για τους όρους βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους. Σε όλα αυτά θα πρέπει να προσθέσουμε ότι το επόμενο φθινόπωρο και ο επόμενος χειμώνας θα είναι εξαιρετικά βαριά για την κοινωνία, καθώς θα αρχίσει να βιώνει τις συνέπειες των νέων περικοπών και φόρων.

Η κυβέρνηση λοιπόν γνωρίζει πολύ καλά ότι ο χρόνος σχετικής νηνεμίας και σταθερότητας, ο «ωφέλιμος» γι’ αυτήν χρόνος πριν το κυβερνητικό καράβι βρεθεί ξανά σε ταραγμένα νερά, είναι ελάχιστος: μέχρι τα τέλη καλοκαιριού!
Οι πρωτοβουλίες της λοιπόν για τη συνταγματική αναθεώρηση και -κυρίως!- τον εκλογικό νόμο, αποκαλύπτουν καταρχήν πώς σκοπεύει να αξιοποιήσει αυτόν τον ωφέλιμο χρόνο: παράγοντας μεγάλες δόσεις επικοινωνιακών πυροτεχνημάτων που είναι αδύνατο να έχουν κάποιο άμεσο πρακτικό αντίκρισμα. Ο εκλογικός νόμος, που ενδεχομένως θα ενδιέφερε άμεσα την κυβέρνηση ενόψει πιθανών γρήγορων πολιτικών εξελίξεων από το φθινόπωρο, δεν μπορεί να ισχύσει από τις επόμενες εκλογές χωρίς τη συναίνεση της αντιπολίτευσης, η δε συνταγματική αναθεώρηση θα είναι υπόθεση της επόμενης Βουλής.

Οι πρωτοβουλίες αυτές αποκαλύπτουν όμως και κάτι άλλο, ακόμη σημαντικότερο: ότι η ίδια η κυβέρνηση δεν πιστεύει ότι κέρδισε ουσιαστικό χρόνο απρόσκοπτης διακυβέρνησης. Ότι δεν πιστεύει πως το πρόγραμμα «στέκει» και οι στόχοι του θα επιτευχθούν. Αν το πίστευε πραγματικά, θα επένδυε σε αυτό, θα προσπαθούσε πάση δυνάμει να αρπάξει την ευκαιρία για να ξεδιπλώσει πολιτικές με πραγματικό αντίκρισμα στην οικονομία και την κοινωνία, βάζοντάς τες στο επίκεντρο της κυβερνητικής δραστηριότητας. Όμως, αντ’ αυτών… εκλογικός νόμος και συνταγματική αναθεώρηση.

Εάν έτσι έχουν τα πράγματα, σε τι αποσκοπούν οι πρωτοβουλίες της κυβέρνησης; Δυστυχώς, μία απάντηση απομένει: σε ένα προληπτικό «μασάζ» στην κοινωνία αλλά και στην κυβερνητική πλειοψηφία ενόψει των νέων μεγάλων δοκιμασιών από το φθινόπωρο. Στην κατασκευή μιας «απόδειξης» ότι η κυβέρνηση έχει συνολικότερο σχέδιο και ότι, αφού δεν μπορεί να εφαρμόσει ούτε ίχνος «παράλληλου προγράμματος» όσον αφορά την οικονομία και την κοινωνία, εφαρμόζει ένα οιονεί «παράλληλο πρόγραμμα» στο επίπεδο της πολιτικής.

Αυτό όμως ισοδυναμεί με παραδοχή ότι η πραγματική πολιτική έχει εκχωρηθεί στους δανειστές, η δε κυβέρνηση αναλαμβάνει το ρόλο να «φιλοτεχνήσει» την «αρχιτεκτονική» του πολιτικού συστήματος. Και αποδεικνύει ότι η κυβέρνηση είτε δεν ξέρει πώς είτε δεν αισθάνεται καν την αυτοπεποίθηση ότι μπορεί να γίνει στιβαρός project manager στο έργο της εξόδου από την καθηλωτική κατάσταση στην οποία βρίσκονται η οικονομία και η κοινωνία.
Κι όμως, η χώρα χρειάζεται έναν τέτοιο project manager, κι όχι μια κυβέρνηση που θα συμπεριφέρεται σαν επιτελείο επικοινωνιολόγων.

Πηγή RizopoulosPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Μαυροζαχαράκης Εμμανουήλ
Πολιτικός Επιστήμονας – Κοινωνιολόγος


Με την κρίση κατέρρευσε η πελατειακή συναίνεση της μεταπολίτευσης η οποία συντηρούσε ποικίλα πλέγματα εξουσίας εν μέσω της ανεξέλεγκτης διανομής παροχών, προνομίων και εξουσιών. Τα διαφαινόμενο τέλος της πελατειακής διανομής και αναδιανομής οδήγησε σταδιακά σε μια λαϊκιστική ριζοσπαστικοποίηση των μαζών υπό την αιγίδα του αριστερού ΣΥΡΙΖΑ. Το λαϊκιστικό κέλευσμα της «ελπίδας» που εξέφρασε η ελληνική αριστερά γοήτευσε τους πολίτες ενώ η περιρρέουσα ατμόσφαιρα της κρίσης ως σύνθεση μεταξύ σκληρών δημοσιονομικών μέτρων, υπαρξιακής φοβίας μπροστά στην ενδεχόμενη απώλεια της κοινωνικής θέσης, ξενοφοβίας, ευρωφοβίας, εθνικισμού, σκόπιμα καλλιεργούμενων μύθων στο πλαίσιο μιας συλλογικής αυταπάτης συγκρότησαν ένα πολιτικό πεδίο το οποίο ευνόησε την συνεργασία μεταξύ αριστεράς και άκρας δεξιάς στην Ελλάδα.

Σύντομα ωστόσο οι υπερφίαλες ελπίδες που καλλιεργήθηκαν από τον ΣΥΡΙΖΑ προδόθηκαν. Η προεκλογική υπόσχεση του ΣΥΡΙΖΑ να διαπραγματευτεί μια δικαιότερη συμφωνία που θα απαλύνει τους όρους της σκληρής νεοφιλελεύθερης λιτότητας δεν ευοδώθηκε σε κανένα σημείο. Αντίθετα μάλιστα ο δηλωτικά αντιμνημονιακός ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα συμφώνησε πρόσφατα με τους εταίρους της ευρωζώνης ένα εκ των σκληρότερων προγραμμάτων λιτότητας που περιέχει ελάχιστες αναπτυξιακές προοπτικές, ενώ υπερχειλίζει από μέτρα περικοπών, υπερβολικής φορολόγησης, αναστολής δικαιωμάτων, ιδιωτικοποιήσεων, εκποίησης δημοσίων αγαθών και εγκλωβισμού της χώρας σε ένα μνημόνιο διαρκείας.
Την ίδια στιγμή οι δανειστές προειδοποιούν ότι επίκεινται ακόμα μεταρρυθμίσεις στα εργασιακά (απελευθέρωση απολύσεων, απορύθμιση εργασιακών δικαιωμάτων κ.ο.κ.) και κάποιες λεπτομέρειες στο ζήτημα των κόκκινων δανείων ενώ τονίζουν με στόμφο ότι αν δεν βγουν τα νούμερα, θα ενεργοποιήσουν τον «κόφτη» και δεν θα διστάσουν να βάλουν στο τραπέζι ακόμα περισσότερα μέτρα και υπονοούν προφανώς το κούρεμα των καταθέσεων, τις απολύσεις στο δημόσιο και την εκποίηση δημόσιας περιουσίας.
Την ίδια στιγμή ωστόσο και με έντονο λαϊκιστικό τρόπο επιχειρεί η κυβέρνηση Τσίπρα να αποστασιοποιηθεί ρηματικά από το περιεχόμενο των μέτρων λιτότητας που η ίδια διαπραγματεύτηκε, ψήφισε και πρόκειται να εφαρμόσει.

Η περίπτωση του ελληνικού ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί ένα σαφές παράδειγμα ενός ιδιότυπου λαϊκισμού ο οποίος συνδυάζει τις πιο αντίθετες μεταξύ τους προσδοκίες, αξιώσεις και παραδοχές.
Ο συγκεκριμένος τύπος λαϊκισμού συνδυάζει το αξίωμα της λαϊκής κυριαρχίας και το αίσθημα της εθνικής υπερηφάνειας, μαζί με το αίτημα για κοινωνική δικαιοσύνη εντός του πολιτικού πλαισίου της ευρωζώνης το οποίο επιτάσσει ακριβώς το αντίθετο δηλαδή την σχετικότητα της εθνικής κυριαρχίας για χάριν της υπερεθνικής οντότητας, όπως και την προτεραιότητα της δημοσιονομικής σταθερότητας έναντι της κοινωνικής πολιτικής και των πολιτικών αναδιανομής.
Εντούτοις η αναπόφευκτη η δραστική πολιτικο-ιδεολογική στροφή (U-TURN) του κυβερνώντος κόμματος που είχε ως απαύγασμα την υπογραφή σκληρών μνημονίων και την ολοκληρωτική ήττα των αριστερών ιδεολογημάτων περί διαγραφής του χρέους, περί αποικίας χρέους, περί κατάργησης και επαναδιαπραγμάτευσης του μνημονίου κ.ο.κ.

Με άλλα λόγια η αριστερά στην Ελλάδα νίκησε εκλογικά αλλά ηττήθηκε ιδεολογικά.
Αυτό είναι το τίμημα της εγκαθίδρυσης στην εξουσία.
Μάλιστα ο ΣΥΡΙΖΑ κατόρθωσε το ακατόρθωτο.
Με κάποιο μαγικό τρόπο στην Ελλάδα οι θιασώτες της μυθολατρείας μετατράπηκαν σε φορέα "πολιτικού ρεαλισμού". Το μνημόνιο θεωρείται πλέον αναπόφευκτο δεδομένο από την πλειοψηφία των πολιτών.
Άρα το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ μαζί με την πολιτική προπαγάνδα που εξέφρασε λειτούργησαν ως πολιτικό χωνευτήρι το οποίο δημιούργησε ευρύτερες κοινωνικές συναινέσεις στην βάση σταδιακής αποδοχής των μέτρων λιτότητας.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Υπόσχεση από το Στρασβούργο του Αλέξη Τσίπρα, την ώρα που οι Τούρκοι παίζουν περίεργα παιχνίδια με την Αγια-Σοφιά!

Την κατασκευή τζαμιού και μουσουλμανικού νεκροταφείου στην Αθήνα άμεσα προανήγγειλε ο Αλέξης Τσίπρας από το Στρασβούργο, μιλώντας στην κοινοβουλευτική συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης. Η εξαγγελία του πρωθυπουργού έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία και έρχεται σε μια συγκυρία κατά την οποία, πέραν των πιέσεων από την Κομισιόν, οι Τούρκοι παίζουν περίεργα παιχνίδια με την Αγία Σοφία, θέλοντας ουσιαστικά να εκβιάσουν την ανέγερση τζαμιού στην ελληνική πρωτεύουσα.

Άλλωστε, επανειλημμένα οι Τούρκοι αλλά και προσωπικά ο Ταγίπ Ερντογάν έχουν κατηγορήσει ανοιχτά την Αθήνα ότι δεν σέβεται τους μουσουλμάνους που ζουν εδώ, αποκρύπτοντας ότι οι ίδιοι οι Τούρκοι μεθοδευμένα βεβηλώνουν ορθόδοξα μνημεία, με αποκορύφωμα τη μετατροπή της Αγίας Σοφίας μετά τυμπανοκρουσιών σε λατρευτικό χώρο στη διάρκεια του Ραμαζανιού.

Αυτή η δήλωση - υπόσχεση του Αλέξη Τσίπρα αποτελεί μέρος της ιδεοληπτικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, όμως αποτελεί και απαίτηση της Ευρώπης στην οποία συμφώνησαν όλες οι μνημονιακέςε κυβερνήσεις αλλά και η κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή. Αν και μέχρι στιγμής δεν έχει υλοποιηθεί το χτίσιμο τζαμιού και μουσουλμανικού νεκροταφείου στην Αθήνα, όπου υπάρχουν και λειτουργούν ήδη δεκάδες παράνομα τζαμιά, θεωρείται σχεδόν βέβαιο πως στην ύστατη κυβερνητική προσπάθεια να μειώσει τις τεράστιες ψηφοθηρικές απώλειες, θα προχωρήσει στην υλοποίηση της πρωθυπουγικής υπόσχεσης, ικανοποιώντας συμφέροντα που δεν συνάδουν με τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα.

Βέβαια, καμία κυβέρνηση που συμφώνησε σε χτίσιμο τζαμιού στην Αθήνα, δεν απάντησε μέχρι σήμερα σε ουσιώδη ερωτήματα, όπως:

Τι θα συμβεί εάν υπάρξουν συγκρούσεις μεταξύ των μουσουλμάνων (υπάρχουν πολλές διαφορετικές ισλαμικές αιρέσεις), για την χρήση του τεμένους. Θα προχωρήσει τότε η Ελλάδα στο χτίσιμο και άλλων μουσουλμανικών τεμένων στην Αθήνα (ή σε άλλα μέρη της Ελλάδας) προκειμένου να επικρατήσει ηρεμία, να μην κινδυνεύσουν Έλληνες πολίτες και να μην διαταραχθεί η εσωτερική ασφάλεια της χώρας;
Ποια ισοδύναμα ανταποδοτικά θρησκευτικά οφέλη υπάρχουν σε μουσουλμανικές χώρες;
Πως πρόκειται να αντιδράσει η κυβέρνηση εάν διαπιστώσει πως ένα τέτοιο τέμενος θα λειτουργεί ως κέντρο επικοινωνίας ισλαμιστών τρομοκρατών;
Πως μπορεί η εκάστοτε ελληνική κυβέρνηση να διασφαλίσει πως ένα τέτοιο τέμενος δεν θα μετατραπεί σε γιάφκα τρομοκρατών;
Εάν η κυβέρνηση διαπιστώσει πως υπάρχουν σοβαρότατοι παράγοντες παύσης λειτουργίας του τεμένους, θα προχωρήσει σε κλείσιμό του ή ακόμη και σε κατεδάφισή του (κάτι τέτοιο θα μετατρέψει όλο τον ισλαμικό κόσμο σε εχθρό της Ελλάδας);

Γνωρίζουν, άραγε, στην συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ πως το χτίσιμο ενός τζαμιού αποτελεί την πρώτη κίνηση παραχώρησης σε μία σειρά επόμενων παραχωρήσεων (είτε λόγω πολιτικών ιδεοληψιών, είτε λόγω πιέσεων από τους "φίλους" και "εταίρους" είτε για να προστατευθούν οικονομικά συμφέροντα και συνεργασίας με μουσουλμανικές χώρες, είτε για να μην υπάρξει διατάραξη της εσωτερικής ειρήνης και ασφάλειας της χώρας) που θα επιβάλουν ισχυρές μεταβολές στην πολιτιστική και πολιτισμική φυσιογνωμία της Ελλάδας;

Δυστυχώς, είναι κάτι περισσότερο από προφανές πως το παρόν πολιτικό προσωπικό της χώρας, σχεδόν στο σύνολό του, αδιαφορεί για τους προφανείς κινδύνους που δύνανται να υπάρξουν από τις πολιτικές ενέργειες ή τις (στοχευμένες;) παραλείψεις. Αυτό το πολιτικό προσωπικό έχει μεταβληθεί στον αριθμό ένα πρόβλημα που αντιμετωπίζει η χώρα και, ταυτόχρονα, είναι εκείνος ο παράγοντας που λειτουργεί ως εργοτάξιο παραγωγής ενός τεράστιου αριθμού προβλημάτων, ένα μέρος των οποίων καταστρέφει τις δομές της Ελλάδας, ενώ ένα άλλο μέρος της πολιτικής "παραγωγής" αποσυνθέτει τα εθνικά χαρακτηριστικά και δυνητικά πολλαπλασιάζει την ισχύ υφιστάμενων (απώλεια εθνικής κυριαρχίας) ή δημιουργεί νέους κινδύνους που απειλούν έως και με άτυπη απώλεια γεωγραφικών περιοχών της Ελλάδας.

Σε κάθε περίπτωση, τέτοιου είδους κυβερνήσεις δεν μπορούν να υφίστανται πλέον στην Ελλάδα. Εάν, φυσικά, οι πολίτες της χώρας επιθυμούν να ζουν σε χώρα και όχι σε χώρο πειραματισμών, περαιτέρω πλουτισμού πολυεθνικών ή σε προτεκτοράτο τύπου υποσαχάριας Αφρικής...



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Σκληρή επίθεση στη Ρωσία για τη φερόμενη χρήση βομβών διασποράς και λευκού φωσφόρου εναντίον αμάχων στη Συρία εξαπέλυσε η Τουρκία, μέσω του υπουργείου Εξωτερικών, καλώντας τη Μόσχα να σταματήσει τις επιθέσεις εναντίον του συριακού λαού.

Η τουρκική κριτική έρχεται λίγες ημέρες μετά τα πολύκροτα πλάνα που μετέδωσε το φιλοκυβερνητικό ρωσικό δίκτυο Russia Today, στα οποία εικονίζεται ένα ρωσικό βομβαρδιστικό αεροσκάφος που επιχειρεί στη Συρία εξοπλισμένο με βόμβες διασποράς, όπλο που συνήθως προκαλεί μεγάλες απώλειες μέσα σε αστικά κέντρα.

Η Άγκυρα επισημαίνει ότι η χρήση κάθε είδους όπλου εναντίον του συριακού λαού από ένα μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, όπως η Ρωσία, «δεν μπορεί ποτέ να γίνει αποδεκτή».

Τονίζει δε ότι ο ειδικός απεσταλμένος του ΟΗΕ για την ειρήνευση στη Συρία Στάφαν ντε Μιστούρα, έχει κάνει ειδικές αναφορές σε φερόμενες ρωσικές επιθέσεις με τέτοια όπλα, και μάλιστα σε περιοχές όπου επίκειται να σταλεί ανθρωπιστική βοήθεια.

«Ελπίδα μας είναι ότι η Ρωσία άμεσα θα αντιστρέψει το λάθος της, θα σταματήσει τις επιθέσεις εναντίον του συριακού λαού και θα συμβάλει στην πραγματοποίηση μίας γνήσιας πολιτικής μετάβασης στη Συρία, με βάση τη βούληση του λαού», σημειώνει το τουρκικό ΥΠΕΞ.

Πηγή Skai.gr



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Μοιάζει σα να άλλαξε πλανητικό σύστημα η Βρετανία τον τελευταίο μήνα: βρέθηκε στον αστερισμό του… τρόμου. Τέτοια εκστρατεία τρομοκράτησης της κοινής γνώμης δεν έχει ξανασυμβεί ποτέ στην ιστορία. Το ζητούμενο, να μην ψηφίσουν σήμερα «έξω» από την Ε.Ε. Το γεγονός ότι επικράτησε το επιχείρημα του τρόμου έγινε κατανοητό την τελευταία στιγμή σε εκείνους που το επιστράτευσαν.

Ετσι, ειδικά μετά το μεγάλο προχθεσινό ντιμπέιτ του BBC, οι περισσότερες αγγλικές αλλά και διεθνείς αναλύσεις για την πορεία προς το δημοψήφισμα εστίασαν σε αυτό, σημειώνοντας ότι η φοβική προσέγγιση ήταν λανθασμένη. Οι πιο φανατικοί υποστηρικτές του «μέσα» αισθάνονται τώρα ότι ίσως έκαναν οι ίδιοι ένα στρατηγικό λάθος επιλέγοντας μία τόσο εσφαλμένη καμπάνια. Όπως και να χει πάντως, ουδείς μπορεί να προβλέψει αυτή τη στιγμή το τι θα γίνει σήμερα. Στο τέλος της ημέρας, θα ξέρουμε.

Εκείνο όμως που κατά πάσα πιθανότητα δεν θα μάθουμε ποτέ, είναι το γιατί έχει πέσει αντίστοιχη ανησυχία και σε πολλούς στην Ελλάδα. Τι ανησυχία; Πανικός! Μήπως και ψηφίσουν «έξω» οι Βρετανοί και φύγουν – που και να ψηφίσουν «έξω», ο δρόμος για να φύγουν μπορεί να αποδειχθεί αρκετά μακρύς και περίπλοκος.

Αλλά έστω ότι το κάνουν. Η Ελλάδα γιατί πρέπει πάλι να φοβάται;

Εντάξει, η χώρα φοβήθηκε, και μάλιστα σε διάφορα «επεισόδια» για το Grexit. Όμως το Brexit γιατί να προκαλεί στην Ελλάδα τέτοια κύματα ανησυχίας; Τι κίνδυνο έχει η χώρα από ένα τέτοιο ενδεχόμενο;

Λογική απάντηση προδήλως δεν υφίσταται. Η μόνη που θα μπορούσε να φανταστεί κανείς είναι ότι ζούμε πανικό από κεκτημένη ταχύτητα. Ή, ενδεχομένως, ζούμε τον πανικό των δικών μας «αφεντικών», του Βερολίνου και των Βρυξελλών, που κάνουν ότι μπορούν, αλλά δεν μπορούν να κρύψουν τον τρόμο που τους προκαλεί ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Και είναι λογικό…

Ας ηρεμήσουμε λίγο. Δεν θα βυθιστεί η (ήδη διαλυμένη Ελλάδα) αν οι Βρετανοί αποφασίσουν να φύγουν από την Ε.Ε. Ελεος! Ούτε το πάλαι ποτέ «κοινό» ευρωπαικό σπίτι κινδυνεύει τόσο πολύ από αυτό, όσο κινδυνεύει από τον ίδιο του τον εαυτό, από το πόσο απεχθές έχει πλέον καταστεί με τις δικές του καταστρεπτικές και ηγεμονικές πολιτικές.

Κι ας μην βιάζεται ακόμα και ο πρωθυπουργός Τσίπρας να… διαγνώσει μια «συντηρητική εξέλιξη» στο ενδεχόμενο βρετανικής εξόδου. Εντάξει, έχει πλέον συνταχθεί 1000% με το Βερολίνο και θέλει να δείξει ότι είναι το πιο καλό παιδί – άλλωστε το ξέρουν, δεν ανησυχούν γι αυτόν... Αλλά δεν είναι και ανάγκη να γίνεται και… σταχανοβιστής της γερμανικής Ευρώπης που, εν τω μεταξύ, έχει αλλάξει τα φώτα στην Ελλάδα!

Τι είναι ακριβώς αυτό για το οποίο ειδικά εμείς πρέπει να φοβόμαστε πια τόσο πολύ; Μήπως διαλυθούν οι χρηματαγορές που… μας δανείζουν; Ή μήπως σταματήσουν οι τεράστιες ξένες επενδύσεις που συνωστίζονται στην πόρτα της Ελλάδας;… Έχουμε τρελαθεί τελείως πια;…

Φτάνει πια ο τρόμος. Αρκετά. Ακόμα κι αν οι Βρετανοί σήμερα αποφασίζουν να βγουν «έξω», η γη θα συνεχίσει να γυρίζει. Ο ήλιος θα βγει και την Παρασκευή το πρωί.

Σίγουρα!...

Πηγή "Το Βήμα"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου