Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

17 Μαΐ 2011


Εκλογές λοιπόν; Πόσο… ορθάνοιχτο είναι το «παράθυρο» για τις κάλπες, που αρκετοί εκδότες, δημοσιογράφοι, πολιτικοί αναλυτές και διαμορφωτές της κοινής γνώμης εκτιμούν ότι προβάλλει στον κοντινό ορίζοντα της χώρας;

Προφανέστατα η απάντηση δεν εναπόκειται σε εμάς, ούτε και σε κάποιον από τους προαναφερθέντες. Μονάχα ο Γιώργος Παπανδρέου είναι σε θέση να «απαντήσει», καθώς από τις δικές του στρατηγικές στοχεύσεις και αποφάσεις, εξαρτάται το αν θα αναστατωθούν τα «μπάνια του λαού», που θα έλεγε και ο πατέρας του.

Να προσεγγίσουμε λοιπόν λιγάκι… ρεαλιστικά το όλο θέμα; Γίνονται εκλογές… χωρίς το ΠΑΣΟΚ; Προφανώς και όχι. Επομένως, ο Γιώργος Παπανδρέου δεν έχει, στην παρούσα φάση τουλάχιστον, την πολιτική ευχέρεια να γνεύσει θετικά στους σεναριογράφους, και να ζητήσει από τον Γιάννη Ραγκούση να ψάξει για κάλπες στις αποθήκες του Εσωτερικών.

Και γιατί λέμε… χωρίς το ΠΑΣΟΚ; Γιατί απλούστατα, το ΠΑΣΟΚ, βαθύ, πατριωτικό, εκσυγχρονιστικό, παλαιό, νέο-παπανδρεϊκό, αλλά πάντα… μοιραίο για τους Έλληνες και το μέλλον αυτού του τόπου, δεν δείχνει πρόθυμο να ακολουθήσει τον Πρωθυπουργό μέχρι τις κάλπες.

Η ψυχική ενότητα του Κινήματος που ίδρυσε ο Ανδρέας Παπανδρέου, δεν προλαβαίνει αυτή την εποχή να μετράει τα… τιμάριά της. Ο Ευάγγελος Βενιζέλος είναι απέναντι, ειδικά μετά την –κατ’ εκείνον- “προβοκάτσια”. Ο Ανδρέας Λοβέρδος επίσης. Η Άννα Διαμαντοπούλου το ίδιο. Όπως και ο Χρήστος Παπουτσής. Ο Μιχάλης Χρυσοχοϊδης έχει χαράξει και ακολουθεί τον δικό του οδικό χάρτη. Η Λούκα Κατσέλη δεν έχει σταματήσει να γκρινιάζει για το Μνημόνιο. Ο Γιάννης Ραγκούσης αναπολεί τις στιγμές που ο Γιώργος Παπανδρέου επέλεγε εκείνον ως τελευταίο συνομιλητή, προτού καταλήξει σε μια σημαντική απόφαση. Ο Χάρης Καστανίδης ψάχνει εκείνη την επιστολή που μας αποκαλύπτει, έστω και ετεροχρονισμένα, τι… πρόοδος υπήρξε στην Ελλάδα επί ημερών «εκσυγχρονισμού». Όσο για τον Κώστα Σημίτη, μπορείτε να στοιχηματίσετε ότι αυτή τη φορά, δεν θα ανέβαινε σε προεκλογική εξέδρα, μαζί με τον Γιώργο.

Από όλα τα παραπάνω, βλέπετε εσείς πουθενά να έχει απομείνει ΠΑΣΟΚ… πρόθυμο να συσπειρωθεί και να δώσει συντεταγμένα μια κρίσιμη μάχη, πιθανότατα για την ίδια την πολιτική του επιβίωση; Ακόμη και οι «τσιφλικάδες» του συνδικαλισμού, όπως τους χαρακτήρισε ο Αντώνης Σαμαράς, πιθανότατα θα επιλέξουν τη λευκή απεργία. Και σίγουρα, δεν θα κολλούν στους τοίχους αφίσες, ούτε θα ηγούνται μεταφερόμενων οπαδών, για να μην δείχνουν οι πλατείες άδειες στις συγκεντρώσεις. Πού μυαλό για κομματική ευσυνειδησία, όταν ψάχνουν χρήματα για να… αγοράσουν τη ΔΕΗ.

Πως λοιπόν θα κάνει ο Γιώργος Παπανδρέου εκλογές… χωρίς το ΠΑΣΟΚ; Χωρίς πολιτικό και στελεχιακό δυναμικό πρόθυμο να τον ακολουθήσει; Δεν είναι εύγλωττο πως κάτω από αυτές τις συνθήκες, κανένας εν ενεργεία Πρωθυπουργός δεν θα αποφάσιζε να επικαλεστεί… εθνικούς λόγους ενώπιον του Προέδρου της Δημοκρατίας, για να εξασφαλίσει το Διάταγμα Διάλυσης της Βουλής; Εκτός κι αν…

Πηγή


Ναι, έτσι όπως έχουν σήμερα τα πράγματα, μόνο οι εκλογές μπορούν να δώσουν μία αχτίδα ελπίδας στη χώρα, όσο και αν οι Κασσάνδρες του συστήματος διαλαλούν πως αυτό θα αποτελέσει τροχοπέδη για τη χώρα και θα την βυθίσει σε ακόμη μεγαλύτερα προβλήματα.

Δυστυχώς ή ευτυχώς αυτή η κυβέρνηση, αυτή η πολιτική σκηνή, αυτοί οι εκπρόσωποι του λαού, δεν εκπροσωπούν πλέον κανένα, δεν γίνονται πιστευτοί από κανέναν, δεν τους εμπιστεύεται κανένας. Έχουν κατακρημνισθεί στην άβυσσο του ψεύδους και της απάτης. Της συνεχόμενης, αλλά πάντα νομότυπης απάτης. Δεν είναι ο χορός των εκατομμυρίων ή των δισεκατομμυρίων που διασκορπίσθηκαν σε τσέπες, σε οφσόρ και σε τράπεζες ανά τον κόσμο. Ο λόγος είναι πως σήμερα η χώρα καταστρέφεται λόγω πολιτικής ανικανότητας ή "επιδεξιότητας".

Η λύση, λοιπόν, είναι οι εκλογές. Αυτοί που σήμερα κυβερνούν, απλά δεν μπορούν, δεν θέλουν ή φοβούνται... Δεν γίνεται να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση. Τόσα χρόνια το μόνο που κατάφεραν ήταν να καταστρέψουν. Αργά, μεθοδικά... και κατάφεραν να βάλουν μία βόμβα στην πατρίδα, μία βόμβα στην κοινωνία.

Όμως αυτή η βόμβα είναι ικανή να τους καταστρέψει. Και το γνωρίζουν... Γι αυτό, για κάποιους πρωθυπουργούς (πρώην και νυν), οι εκλογές είναι η καλύτερη μέθοδος για το "στρίβειν"... Έτσι, εάν οι εκλογές φέρουν την καταστροφή, αυτοί θα έχουν την δικαιολογία πως δεν τους άφησαν να ολοκληρώσουν το έργο τους, ενώ εάν οι εκλογές φέρουν την άνοιξη στη χώρα, τότε θα λένε πως το δικό τους έργο αλλά κυρίως η δική τους θυσία έφεραν τη νίκη...! Εξάλλου, όλα δείχνουν πως έχει "στρωθεί" και η επόμενη ημέρα των "προσωπικοτήτων"...

Να μου το θυμηθείτε. Κάποιοι κάνουν βαλίτσες, παίρνουν τηλέφωνα, κλείνουν θέσεις... Η ιστορία τους απέβαλε και τώρα φοβούνται το "επέκεινα"... Παρ' όλα αυτά, είναι βέβαιο πως θα αποτολμήσουν, έστω και την ύστατη στιγμή, να αποφύγουν το μοιραίο. Θα προσπαθήσουν να παραμείνουν στην γλυκιά εξουσία, κι αυτό επειδή γνωρίζουν πως ακολουθεί σκληρή τιμωρία...

Όμως, ξέρουν πως οι εκλογές είναι η σανίδα σωτηρίας τους. Ευελπιστούν μόνο πως δεν θα βρουν κανένα εμπόδιο στον δρόμο προς την έξοδο...

Κωνσταντίνος
Έτσι μεγάλωσες. Έτσι έμαθες. Στο ψέμα. Με αυτό ήρθες, με αυτό έμεινες.

Με αυτό μας έβαλες να στηρίζουμε τον θρόνο της ματαιοδοξίας σου.

Ψέμα στο ψέμα και άντε πάλι από την αρχή.

Με εμάς, υποπόδια, στηρίγματα της «δόξας» σου.

Ήρθες και άνοιξες την πόρτα της εξαθλίωσης.

Κι έβαλες μέσα τον εχθρό που δεν ξέχασε να σου δώσει και βραβεία. Ψεύτικα κι αυτά, όπως εσύ, όπως κι αυτοί που σου τα έδωσαν.

Η πόρτα που άνοιξες, όμως, ήταν αληθινή και όχι ψεύτικη όπως εσύ... Και από αυτή την πόρτα μπήκε μέσα στην πατρίδα μας η δυστυχία.

Απειλές και ψέματα, όλα μαζί.

Διλήμματα και παραληρήματα πούλησαν μια χώρα. Μια χώρα που οι πολίτες της έχουν αυτό που τους ανήκει, εσένα Γιώργο!

Εσένα που χωρίς δεύτερη σκέψη, έτρεξες να αρπάξεις την εξουσία.

Έτρεξες να ζήσεις το όνειρό σου.

Έτρεξες να πατήσεις πάνω σε πτώματα. Γιατί, η πορεία σου άφησε πίσω της και πτώματα. Αληθινά και όχι ψεύτικα…

Μα, Γιώργο, θέλω να σου θυμίσω κάτι. Μικρό, αλλά σημαντικό…

Ο θρόνος που κάθεσαι είναι δικός μου.

Εγώ σου τον έδωσα. Εγώ ξέρω και τα «τερτίπια» του…

Κοίταξε μόνο προς τα επάνω. Και θα δεις κάτι να έρχεται…

Θα είναι η αμοιβή σου για όσα «καλά» μας έκανες…

Και αυτή η αμοιβή δεν θα είναι ψεύτικη...

Κωνσταντίνος



Ας κρατήσουν οι χοροί και τα τραγούδια...

Εδώ και αρκετούς μήνες το καζάνι έχει μπει σε διαδικασία βρασμού. Το περιεχόμενό του (βλ. Έλληνες πολίτες) ενώ προοριζόταν να προσφερθεί μετά το κυρίως πιάτο (βλ. ξεπούλημα όλων των «χρυσαφικών» και «ασημικών» της Ελλάδας) ως επιδόρπιο στις «δάνειες δυνάμεις», τελικά λόγω τεχνικού προβλήματος στο πείραμα «νόμιμη καταλήστευση και υποδούλωση χώρας χωρίς πόλεμο», πήρε μάλλον λάθος «βράση» και… κινδυνεύει να εκραγεί…

Δεδομένων των αποτυχημένων μέχρι σήμερα προσπαθειών Ελλήνων πολιτών να αντισταθούν στα στελέχη της μνημονιακής κυβέρνησης του Γιώργου Παπανδρέου, χρησιμοποιώντας λαχανικά, αυγά, νερά, γιαούρτια (και άλλα τινά), διαπιστώσαμε πως δεν είναι δυνατόν να συνεχισθεί περαιτέρω αυτή η κατάσταση.

Και εξηγούμαστε:

Είναι πλέον διαπιστωμένη η ανικανότητα επιτυχούς στόχευσης των κινούμενων πολιτικών στόχων, αφού κανένας Έλληνας πολίτης δεν έχει επιφέρει ουσιαστικό «χτύπημα», ούτε με γιαούρτι!!! Δεν είναι δυνατόν να πετάγονται 5 γιαούρτια και να μην βρίσκει ούτε ένα στόχο!!!

Ως εκ τούτου, θεωρούμε πως θα πρέπει να υπάρξει οργάνωση και μεθοδική προπόνηση για να μην επαναληφθούν οι αστοχίες του παρελθόντος. Δεν είναι δυνατόν να μην βρίσκει στόχο κάποιος, όταν ο στόχος απέχει 2 έως 10 μέτρα!

Καλούμε, λοιπόν, τους Έλληνες πολίτες να αρχίσουν προπονήσεις έτσι ώστε να βελτιωθούν και να παράγουν αποτέλεσμα. Παρακαλούνται ειδικοί σε σκοπευτικά θέματα να επικοινωνήσουν με το ιστολόγιο, ώστε να συντονίσουμε μαθήματα σε τυχόν αρχάριους ενδιαφερομένους. Καλούμε σε καθημερινή πρακτική εξάσκηση για να μεγιστοποιηθεί το ποθητό αποτέλεσμα.




Κωνσταντίνος
  • Κτυπά το 16% η κοινωνική μάστιγα
Τρόμο προκαλεί πλέον στην ελληνική κοινωνία ο εφιάλτης της ανεργίας και, προφανώς, δεν είναι τυχαίο ότι σχεδόν στο σύνολό τους τα νοικοκυριά προβλέπουν συνεχή αύξησή της το επόμενο διάστημα.

Όπως ανακοίνωσε η Ελληνική Στατιστική Αρχή, το ποσοστό της ανεργίας κτυπά πλέον το 16% (ένας στους επτά πολίτες χωρίς δουλειά!), καθώς έφτασε το 15,9% τον Φεβρουάριο, έναντι 15,1% τον Ιανουάριο του 2011 και έναντι 12,1% πέρσι.

Είναι χαρακτηριστικό ότι οι απασχολούμενοι μειώθηκαν κατά 225.739 άτομα σε σχέση με το Φεβρουάριο του 2010 (μείωση 5,1%) και κατά 89.272 άτομα σε σχέση με τον Ιανουάριο του 2011 (-2,1%). Οι δε άνεργοι αυξήθηκαν κατά 181.952 άτομα σε σχέση με τον Φεβρουάριο του 2010 (αύξηση 30,1%) και κατά 30.435 άτομα σε σχέση με τον Ιανουάριο του 2011 (+4%).

Όπως αναφέρει σε ανακοίνωσή της η ΕΛΣΤΑΤ, το σύνολο των απασχολουμένων εκτιμάται ότι ανήλθε σε 4.178.312 άτομα.

Οι άνεργοι ανήλθαν σε 787.229 άτομα, ενώ ο οικονομικά μη ενεργός πληθυσμός ανήλθε σε 4.363.858 άτομα.

Το ότι οι οι μη ενεργοί οικονομικά πολίτες είναι περισσότεροι από τους ενεργούς δείχνει ότι η Ελλάδα μετατρέπεται πια σε χώρα ανέργων και γερόντων...

«Ένας ανασχηματισμός μας σώζει» ομολογούν υπουργοί...


Του Τάκη Μαχαίρα
Πολιτικού Επιστήμονα
Συμβούλου Πολιτικής και Επικοινωνιακής Στρατηγικής

Ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Καραμανλής, εμπνευστής και πρωτεργάτης της κορυφαίας εθνικής στρατηγικής επιλογής της οργανικής και ισότιμης συμμετοχής της Ελλάδας στις διαδικασίες προώθησης του Ευρωπαϊκού ενοποιητικού εγχειρήματος, μιλώντας στις 12/6/1991 προς τους πρέσβεις των χωρών-μελών της (τότε) ΕΟΚ στην Αθήνα, με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 10 χρόνων από την ένταξη της Ελλάδας στην Κοινότητα, προέβαινε μεταξύ των άλλων στις ακόλουθες βαρυσήμαντες επισημάνσεις:

«Κυρίες και Κύριοι,
Επίστευα και πιστεύω ότι η ένταξή μας στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα και δι’ αυτού στην Ενωμένη Ευρώπη, αποτελεί το σημαντικότερο σταθμό στη μακρά πορεία του Έθνους μας. Γιατί θα επηρεάσει βαθύτατα το μέλλον του τόπου μας και την μοίρα του λαού μας. Και είναι ανάγκη να καταλάβουμε την βαθύτερη σημασία του γεγονότος αυτού για ν’ αξιοποιήσουμε τα τεράστια πλεονεκτήματα, πολιτικά και οικονομικά, που μας προσφέρει η ισότιμη συμμετοχή μας στην Ενωμένη Ευρώπη.
Πάντως για να εκτιμηθούν σωστά οι διαστάσεις της εντάξεώς μας στην Ενωμένη Ευρώπη, θα πρέπει να κριθούν στα πλαίσια της μακραίωνης εθνικής μας ιστορίας.
Μετά το 1922 και το δραματικό τέλος της Μεγάλης Ιδέας ο λαός μας βρέθηκε χωρίς μακροπρόθεσμες επιδιώξεις και χωρίς εθνικούς οραματισμούς. Απομονωμένος φυλετικά και πολιτικά σ’ αυτή τη γωνιά της Βαλκανικής δεν είχε άλλη φροντίδα από την προστασία της μόνιμα απειλούμενης ασφάλειάς του.
Με την ένταξή μας στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα η Ελλάς βγήκε από την αιώνια μοναξιά της, που ήταν και η βασική αιτία για τις δοκιμασίες που υπέστη διά μέσου των αιώνων.
Και απέκτησε, για πρώτη φορά, τη δυνατότητα να θέτει μακράς πνοής σκοπούς, που θα προσδιορίζουν κατά τρόπο σταθερό τη μελλοντική της πορεία.
Αλλά τίθεται ήδη το ερώτημα: Αξιοποιήσαμε, στη δεκαετία που πέρασε, τις πολιτικές και οικονομικές δυνατότητες που μας προσέφερε η ένταξη στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα; Λυπούμαι να πω ότι τις δυνατότητες αυτές, όχι μόνο δεν τις αξιοποιήσαμε αλλά με τη συμπεριφορά μας αποδυναμώσαμε και τη θέση μας μέσα στην Κοινότητα. Και κινδυνεύουμε ήδη να βρεθούμε στο περιθώριο της Ενωμένης Ευρώπης με οδυνηρές πολιτικές και οικονομικές συνέπειες για τη χώρα μας.
Τον κίνδυνο αυτόν είναι εθνική ανάγκη να τον αποτρέψουμε. Και είναι ανάγκη, όχι μόνο για να μην χάσουμε τα πλεονεκτήματα που προηγουμένως ανέφερα, αλλά και για να μην υποστούμε την ταπείνωση να γίνουμε οι έσχατοι της Ευρώπης, της οποίας εν τούτοις ο πολιτισμός είχε πηγή του την Ελλάδα.
Ένας κίνδυνος που θα πρέπει να ξυπνήσει επιτέλους το περίφημο ελληνικό φιλότιμο και να βγάλει την κοινωνία μας από την επικίνδυνη σημερινή της νάρκη.
Βέβαια, για ν’ αποτρέψουμε τους κινδύνους αυτούς, χρειάζεται να βγούμε όσο γίνεται ταχύτερα, από τη βαθειά και πολύπλευρη κρίση που αντιμετωπίζει σήμερα ο τόπος μας. Και κυρίως την οικονομική που εκτός των άλλων, θα προσδιορίσει και τη μελλοντική μας θέση στην Ενωμένη Ευρώπη. Είναι γνωστό ότι, για να την σώσουμε θα χρειαστούν χρόνος, μόχθος και καθολικές και κοινωνικά δίκαιες θυσίες. Αλλά θα χρειασθεί, προπαντός έξαρση εθνική. Έξαρση που δεν ευδοκιμεί βέβαια μέσα σε κλίμα φορτισμένο με πολιτικές οξύτητες και κοινωνικές αντιπαραθέσεις, που ενδημούν δυστυχώς στον τόπο μας και που μας οδήγησαν στο παρελθόν στις γνωστές εθνικές περιπέτειες».

Όταν πρωτοδιατυπώθηκαν οι βαρυσήμαντες αυτές επισημάνσεις, κατά την εγκαθιδρυμένη στη χώρα μας αρνητική παράδοση, του να απωθούνται τα σημαντικά και δυσάρεστα και να προτάσσονται τα ασήμαντα και ευχάριστα, προσπεράστηκαν αψήφιστα και παραθεωρήθηκαν ανεύθυνα. Στα χρόνια μάλιστα που ακολούθησαν, μέσα στο κλίμα του κυρίαρχου αριστερόστροφου λαϊκισμού, του τυχοδιωκτικού καιροσκοπισμού και της μικροπολιτικής μικρονοϊκότητας, που επιπόλαζε στην πολιτική ζωή της χώρας, απεργαζόμενο τον όλεθρο της Ελληνικής πατρίδας εν μέσω αυτάρεσκων πλην έωλων διαβεβαιώσεων περί «εθνικής ισχύος», «οικονομικής ευημερίας» και «κοινωνικής ευμάρειας», ξεχάστηκαν, ως ενοχλητικές αλήθειες, μέσα σε μια τεχνηέντως καλλιεργούμενη ατμόσφαιρα «νομοκατεστημένης ευτυχίας».

Έτσι, σήμερα, είκοσι ακριβώς χρόνια μετά τη διατύπωσή τους, και με τη χώρα να έχει πια εισέλθει στη μεγαλύτερη και βαθύτερη οικονομική και κοινωνική κρίση της σύγχρονης ιστορίας της, οι καίριες αυτές διαπιστώσεις ακούγονται δραματικά προφητικές. Και για όσους, έστω και την ύστατη εθνικά ώρα, θέλουν να τις εισακούσουν, μπορεί να αποδειχθούν πολύτροπα πολύτιμες και εποικοδομητικές. Γιατί περιγράφουν αδρά μια στρατηγική εξόδου από την κρίση και δαχτυλοδείχνουν, κατά τρόπο σαφή, τις «εκ των ων ουκ άνευ προϋποθέσεις» που πρέπει να εκπληρωθούν για την υπέρβασή της. Όλα τα άλλα εδώ που έφτασαν τα πράγματα είναι εκ του πονηρού. Όπως τα διαρρέοντα ανεδαφικά σενάρια περί «συγκυβέρνησης». Ή όπως, ακόμη χειρότερα, εκείνες οι υποδορίως διακινούμενες από διάφορους άφρονες (ή μήπως κάτι άλλο;) κύκλους «προτάσεις» για «έξοδο» από την ΟΝΕ και «επιστροφή» στη δραχμή. Που υιοθετούμενες, θα οδηγούσαν τη χώρα στη μεγαλύτερη μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922, περιπέτεια. Με απροσμέτρητες συνέπειες για την Ελληνική κοινωνία και άδηλες επιπτώσεις για την προοπτική του Ελληνισμού.

Ας το συνειδητοποιήσουμε, το δίλημμα που έχουμε μπροστά μας ως έθνος και ως λαός είναι σαφές: Με την Ευρώπη ή κατά της Ελλάδας; Από την απάντηση σε αυτό, θα κριθούν όλοι και όλα. Και απ’ ό,τι φαίνεται σε σύντομο χρονικό διάστημα. Γιατί οι «καιροί ου μενετοί».

Το κυρίως πιάτο, το ψητό, σερβίρεται με... τσαμπουκά

Ο πρόεδρος του Eurogroup κ. Ζαν Κλώντ Γιούνκερ άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο για μία «ήπια» αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, με «αντάλλαγμα» την άμεση υλοποίηση από την Αθήνα του προγράμματος ιδιωτικοποιήσεων ύψους 50 δισ. ευρώ. Με την συνεργασία – συνενοχή του κ. Παπανδρέου η Ελλάς πωλείται σε τιμή ευκαιρίας.

Με οδικό χάρτη το μνημόνιο και με οδηγό τον πρωθυπουργό, έρχονται σήμερα να διακηρύξουν: δεν φταίει το μνημόνιο, αλλά η κυβέρνησή σας που απεδείχθη ανίκανη. Είχαν τάξει λαγούς με πετραχήλια στον κ. Παπανδρέου για να μας οδηγήσει στον γκρεμό. Του υποσχέθηκαν την θέση του γενικού γραμματέα του ΟΗΕ και τώρα του τραβούν το χαλί κάτω από τα πόδια.

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, γνωστός και ως Πεταλωτής, εκλιπαρεί τώρα για συναίνεση, επειδή αντιλαμβάνεται ότι οι ημέρες τους είναι μετρημένες.

Ο κ. Σαμαράς πρέπει να μας αποδείξει ότι έχει κότσια και να αρνηθεί να μετάσχει στην ποινικά και ηθικά κολάσιμη εκποίηση της χώρας από τον κ. Παπανδρέου και την παρέα του στο ΠΑΣΟΚ.

Παλιάνθρωποι (κουφάλες), έρχονται κρεμάλες.

Είναι απαραίτητο να παραμείνει ακόμη ο κυβερνητικός θίασος επί της κυβερνητικής σκηνής, έστω και αν ζοριστούμε λίγο ακόμη, για να καταλάβουν όλοι ποιος ήταν ο ρόλος του κ. Παπανδρέου και των κατάπτυστων ΜΜΕ που τον εξυμνούσαν, ώστε να βουλιάξουν μέσα στον βόρβορο που οι ίδιοι δημιούργησαν. Αυτή θα είναι η πρώτη τιμωρία τους. Μετά τον λόγο θα έχει ο ελληνικός λαός και μόνον αυτός, γιατί η Δικαιοσύνη έχει απολέσει πρό καιρού ακόμη και τα ελάχιστα ψήγματα αξιοπιστίας που διέθετε, με τους επίορκους και εξωνημένους δικαστικούς λειτουργούς.

Kapa-Research-440x312.jpg

Το ανωτέρω είναι από έρευνα της Κάπα Research, με θέμα την αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας. Στο ερωτηματολόγιο – ανάμεσα στις κατηγορίες υπηρεσιών κοινής ωφέλειας που καλείται ο ερωτώμενος να απαντήσει αν πιστεύει ότι είναι καλύτερο να παρέχονται από το ελληνικό Δημόσιο ή τον ιδιωτικό τομέα- περιλαμβάνονται η Εθνική Άμυνα και η Δικαιοσύνη.

Κάποιοι μπορεί να θεωρούν απαράδεκτο να ιδιωτικοποιηθούν η Εθνική Άμυνα και η Δικαιοσύνη της χώρας αλλά εγώ έχω μια απορία: Η Δικαιοσύνη δεν έχει ιδιωτικοποιηθεί ήδη;

(Ευχαριστώ Π.)


Αυτά που σήμερα έγιναν στην Αθήνα, έγιναν μετά από εντολή, προτροπή ή ανοχή της κυβέρνησης Παπανδρέου. Όποια κυβέρνηση δίνει εντολές, προτρέπει ή ανέχεται οι θεσμικοί προστάτες των πολιτών να μεταβάλλονται σε όργανα βίας και τρομοκρατίας, τότε αυτή η κυβέρνηση είναι υπόλογη απέναντι στο Σύνταγμα, στους νόμους του κράτους και φυσικά στους πολίτες τους οποίους σαφέστατα δεν εκπροσωπεί. Αυτή η κυβέρνηση, η σημερινή κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου, είναι εκτός δημοκρατίας, εκτός νόμου και σαφέστατα υπηρετεί ξένα και όχι Ελληνικά συμφέροντα. Με ομολογία υπουργών της, δεν έχει τον πολιτικό έλεγχο της χώρας και ως εκ τούτου ο Γιώργος Παπανδρέου εκπροσωπεί μία κατοχική δύναμη και μεταχειριζόμενος την βία προσπαθεί να αποτρέψει τον Ελληνικό λαό από την επαναφορά της χώρας στην τάξη και την δημοκρατία.

Ο Γιώργος Παπανδρέου έχει μεταβληθεί (αν δεν ήταν) σε έναν δικτάτορα, εκπρόσωπο των «δάνειων δυνάμεων» που έχουν επιβληθεί στην πολιτική ζωή της χώρας. Δεν είναι τίποτε λιγότερο, τίποτε περισσότερο από έναν ακόμη φασίστα που βρήκε την ευκαιρία να ικανοποιήσει την ματαιοδοξία του σκορπώντας βία και τρόμο.

Ποια σχέση έχει άραγε η Ελληνική Δημοκρατία με την συμπεριφορά της κυβέρνησης Παπανδρέου; Ποια σχέση, μπορεί άραγε να έχει, η βάναυση συμπεριφορά κατά Ελλήνων πολιτών, με την Δικαιοσύνη; Η σημερινή κυβέρνηση, με πρώτο τον Γιώργο Παπανδρέου, έχει διολισθήσει (δια γυμνού οφθαλμού) σε δρόμους μηδενικής επικοινωνίας με την πραγματικότητα που βιώνουν οι Έλληνες πολίτες. Σχεδιάζει, δε, ο Γιώργος Παπανδρέου και το τσίρκο που τον ακολουθεί, να μεταβάλει μία χώρα σε χώρο, επιβάλλοντας αυτή του την «πολιτική» με κάθε μέσο.

Πόσο σύμπτωση μπορεί να θεωρηθεί το γεγονός πως χθες (24 ώρες πριν το σημερινό συλλαλητήριο) υπήρξε και πάλι νεκρός πολίτης; Πόσο τυχαίες μπορεί να είναι οι συμπτώσεις σε αυτή τη χώρα; Γιατί πάντα οι συμπτώσεις τυχαίνει να βολεύουν τον Γιώργο Παπανδρέου και το παρακράτος (βλ. κουκουλοφόρους και την ιστορική τους «δράση») που βρίσκεται πίσω από αυτόν;

Ο Γιώργος Παπανδρέου είναι ένας κοινός δικτάτορας, που δεν εξυπηρετεί ούτε υπηρετεί Ελληνικά συμφέροντα. Ως δικτάτορας θα αντιμετωπιστεί αύριο, ως φασίστας και όχι ως πολιτικός, θα αντιμετωπιστεί ο σοσιαληστής που εξαπάτησε μία ολόκληρη χώρα για να εξυπηρετήσει τις «δάνειες δυνάμεις»…

Οι πέτρες έχουν ήδη μαζευτεί... Η υπομονή έχει τελειώσει... Η οργή έχει αρχίσει να αντικαθιστά την λογική... Με λίγα λόγια, ο χρόνος του Γιώργου, του κάθε Γιώργου, τελείωσε. Ώρα κάποιοι να ελέγξουν τα εισιτήρια και τις βαλίτσες τους... Σε λίγο ξεκινά ο λαός το δικό του το πανηγύρι...

Κωνσταντίνος

Ποιός είναι ο μεγαλύτερος και ο γνωστότερος λαθρομετανάστης στην Ελλάδα;

Ο Γιώργος Παπανδρέου




Ρε τρελή πόσο έφαγες και ήπιες;

(απόδοση: καθηγητής γιώργος πιπερόπουλος)


Το ανέκδοτο που ακολουθεί παρακάτω μου το διηγήθηκε ο φίλος και γείτονας Θόδωρος μεσημεριάτικα δηλώνοντας ότι αγνοεί την πατρότητά του…

Κάθεται ανέμελος ο πίθηκος στα χαμηλά ενός δέντρου, καπνίζει ώρα τώρα τον μπάφο του και έχεις «φτιαχτεί» απίστευτα…Έξω ζόρια και σεκλέτια, μες την καλή τρελή χαρά…
Τον βλέπει μια περαστική σαύρα και στη γλώσσα των ζώων τον ρωτά περίεργη:

- Καλά ρε μεγάλε πώς τα κατάφερες και τα ξέχασες ΟΛΑ και έγινες έτσι «ζαμανφουτίστας»;

- Να είναι καλά το μπάφο μου απαντά ο πίθηκος και εφόσον εκείνη το ζητά της δίνει να καπνίσει και αυτή λίγο…

Και παφ και πουφ ο πίθηκος και παφ και πουφ η σαύρα φτιάχτηκε και αυτή, χάσανε αίσθηση χρόνου και ΔΝΤ και τρόικας και έξω οι στενοχώριες…

Κάποια στιγμή η σαύρα του λέει:

- Δεν ξέρω τι κάνεις εσύ αλλά εγώ πείνασα και δίψασα, πάω για λίγο και ξαναγυρνώ.

Έφυγε η σαύρα μες την τρελή χαρά, τσίμπησε λιγάκι στο δρόμο φτάνει στο ποτάμι να πιεί και το νερό της και νάτος ο κροκόδειλος, την κοιτάζει και σαστίζει.

- Ρε ξαδέλφη της λέει πώς φτιάχτηκες έτσι και τάγραψες όλα και ξεχείλισες τρελή χαρά;

- Να είναι καλά ο πίθηκος και ο μπάφος που μου έδωσε, του απαντά η σαύρα και συνεχίζει να πίνει νερό.

Περίεργος ο κροκόδειλος βγαίνει στη στεριά και πλησιάζει το δέντρο όπου ξέγνοιαστος ο πίθηκος συνεχίζει να ρουφάει παφ και πουφ...

- Ρε μεγάλε δε μου δίνεις και μένα λίγο, του ζητά ο κροκόδειλος στη γλώσσα των ζώων.

Γυρνά ο πίθηκος, εκτός τόπου και χρόνου, κοιτάζει τη «μεγάλη σαύρα», ξύνει το κεφάλι του και ρωτά τον κροκόδειλο που νομίζει ότι είναι η φίλη του η σαύρα.

- Ρε τρελή πόσο έφαγες και πόσο ήπιες; Παρέα με τον Πάγκαλο και τον Βενιζέλο ήσουν και έγινες έτσι;

Από παλαιότερα, έχω εκφράσει έντονα τον προβληματισμό μου για την πορεία της οικονομίας μας...

Είχα γράψει ότι δεν είμαι ειδικός, αλλά τα νούμερα δεν μου "βγαίνουν" με βάση την κοινή λογική, ότι κάθε φορά που η κυβέρνηση βρίσκεται προ της επιβολής νέων μέτρων διαρρέονται διάφορες φήμες πανικού, ότι η οριστική χρεοκοπία μας είναι σοβαρό ενδεχόμενο, αν δεν αλλάξει εκ βάθρων η Ελληνική Οικονομία, ότι χρειάζονται τολμηρές κινήσεις για να αλλάξουν τα πράγματα...

Και όλα αυτά, δεν τα έγραψα από το κεφάλι μου, αφού όπως είπα δεν είμαι ειδικός, αλλά σαν απλός "θνητός" οικογενειάρχης που καταλαβαίνει πέντε απλά πράγματα για το πως θα βγούμε από το τούνελ.

Πραγματικά δεν καταλαβαίνω γιατί τόσον καιρό τίποτα δεν έχει αλλάξει σε αυτόν τον τόπο.
Όλο εξαγγελίες, "λάδι πολύ και από τηγανίτα τίποτα"!!! Έχετε δει όλον αυτόν τον καιρό κάτι να αλλάζει προς το καλύτερο; Αν το έχετε δει, πείτε μου το να ζητήσω συγνώμη και να νιώσω και πιο αισιόδοξος!

Έχετε δει να γίνεται τίποτα για παράδειγμα για το μισθολόγιο στο Δημόσιο και τις ΔΕΚΟ; Είχαν πει ότι από Ιούνιο θα εφαρμοζόταν... Αντίθετα οι επιθεωρητές της τρόϊκας έφριξαν βλέποντας να αποκαθίστανται σε κάποιους φορείς οι απώλειες με... επιδόματα!!!

Έχετε δει τίποτα να γίνεται για την ηλεκτρονική συνταγογράφηση; Εννοώ να εφαρμόζεται, όχι να προετοιμάζεται...

Έχετε δει τίποτα να γίνεται για το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, που μπορεί να δώσει ώθηση στην ανάπτυξη και την καταπολέμιση της ανεργίας; ΤΙΠΟΤΑ!!! Μόνο εξαγγελίες... Αλλά από ουσία;

Έχετε δει τίποτα να γίνεται για την αξιοποίηση της κρατικής περιουσίας και τις αποκρατικοποιήσεις; Μετά τους άραβες και τις σαχλαμάρες που δεν οδήγησαν πουθενά, τίποτα!!! Ούτε εξαγγελίες. Α! Σήμερα διάβασα ότι θα πουλήσουν άλλο 10% του ΟΤΕ που έχει ήδη αποκρατικοποηθεί. Κέρδος, περίπου 400.000.000 ευρώ. Ψίχουλα. Να υπενθυμίσω ότι το χρέος μας θα είναι στο 160% του ΑΕΠ το 2012. Πώς θα απομειωθεί; Το κράτος, μάλλον το ΠΑΣΟΚ, βρίσκεται όμηρος των παθογενειών που το ίδιο δημιούργησε: των συντεχνιών!

Έχετε δει κάτι να γίνεται για την ανάκαμψη της αγοράς και την αύξηση της κατανάλωσης, ώστε το κράτος να έχει περισσότερα έσοδα; Έχετε δει να υπάρχει πίεση στις τράπεζες να ενισχύσουν την εμπορική δραστηριότητα; Εγώ μόνο περίπου 100 δις εγγυήσεις του κράτους έχω δει...

Έχετε δει κάτι να γίνεται για την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής; Τον εκσυγχρονισμό του συστήμτος φοροληπτικής δυνατότητας του κράτους; Γιατί εγώ μόνο παρατάσεις για την υποβολή των δηλώσεων βλέπω, όπως επίσης και ένα server του taxis που όλο χωλένει βλέπω...

Μήπως έχετε δει να τονώνεται η αγορά με την καταβολή των οφειλών του κράτους προς ιδιώτες επαγγελματίες; Γιατί εγώ βλέπω μόνο μια άτυπη ΣΤΑΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ!!! Αλλά πού να τα βρούν τα έσοδα για να είναι εντάξει; Ε;
Όλα αυτά και πολλά άλλα, δεν χρειάζονται κόπο για να γίνουν. Απόφαση και τρόπο χρειάζονται.

Αντί αυτού; Διαβούλευση, υπουργικά συμβούλια, ταξίδια, συζητήσεις, φήμες, δηλώσεις, πίεση από τους δανειστές μας, τρόμος μπροστά στο "βαθύ" ΠΑΣΟΚ, δηλώσεις δυσαρέσκιας των υπουργών, φαγωμάρα... Έχει αναδειχθεί ως περίπου συμφορά η υπόθεση Στρος Καν γιατί... ήταν υποστηρικτής μας για πολλά μέσα ενημέρωσης.

Την ώρα που πλησιάζουμε στον γκρεμό, αντί να στρίψουμε το τιμόνι, συζητάμε και φαγωνόμαστε.

Μια κοινωνία στα πρόθυρα της έκρηξης. Το μεταναστευτικό να είναι πληγή για το κέντρο της Πρωτεύουσας, αλλά και για την υπόλοιπη επικράτεια, οι κινητοποιήσεις να οδηγούν σε επεισόδια και νεκρούς, ακόμη και τα γήπεδα να έχουν γίνει χώροι κοινωνικής αναταραχής. Τραγικά γεγονότα, εικόνα μιας κοινωνίας ΜΠΕΡΔΕΜΕΝΗΣ!!! Μιας κοινωνίας που η βία, ο ρατσισμός, η αυτοδικία, είναι διέξοδος για τους πιο αδύναμους... Ναι. Μην κρυβόμαστε, εκεί οδηγούμαστε.

Δεν μιλάμε πια για ουσιαστική αλλαγή που χρειάζεται. Δεν μιλάμε για αλλαγές στη διάρθρωση της Ελληνικής Οικονομίας. Δεν μιλάμε για το μέλλον της οικονομίας και της κοινωνίας. Δεν μιλάμε για στροφή σε νέες παραγωγές, δεν μιλάμε για στροφή στην τεχνολογία και στις υπηρεσίες υψηλού επιπέδου (αναβάθμιση του τουρισμού, αναβάθμιση των ΑΕΙ και άνοιγμά τους στην έρευνα και την παροχή υψηλού επιπέδου εκπαίδευσης σε φοιτητές από τον ευρύτερο χώρο με ανάλογα κέρδη και δίδακτρα), ακόμη και η περίφημη "πράσινη ανάπτυξη" δεν υπάρχει πουθενά. Δεν μιλάμε για τα ουσιαστικά και δεν κάνουμε και τίποτα...

Πρόσφατα ο Αντώνης Σαμαράς παρουσίασε το Ζάππειο ΙΙ της Νέας Δημοκρατίας. Δεν ξέρω αν αυτά τα μέτρα είναι αρκετά για την αναστροφή του κλίματος. Εγώ θα πω ότι είναι θετικό για πρώτη φορά να παρουσιάζονται τόσο αναλυτικά μέτρα από αντιπολίτευση. Αλλά, πραγματικά περίμενα κάτι παραπάνω. Δεν περίμενα αυτά που σε μένα φαντάζουν αυτονόητα και απορώ γιατί δεν τα έχει κάνει πράξη η κυβέρνηση. για παράδειγμα πως θα αντιμετωπίσεις την υστέρηση εσόδων αν δεν χαμηλώσεις τους συντελεστές φορολόγησης, αφού το μέτρο της αύξησης απέτυχε και η φοροληπτική ικανότητα του κράτους είναι υπό του μηδενός;

Περίμενα ένα πρόγραμμα που θα δίνει και πιο μακρόπνοη προοπτική ανάπτυξης και μεταρρύθμισης της Ελληνικής Οικονομίας. Δεν το είδα. Είδα μόνο χειρισμό της κρίσης. Όταν όμως μιλάς για ελπίδα, την προσφέρεις και στο πιάτο... Προβάλλεις λύση διακυβέρνησης σε αυτή τη στιγμή και όχι μόνο εναλλακτική πρόταση διαχείρησης. Αυτό είναι το Ζάππειο ΙΙ, παρόλα τα καλά του.

Διαβάζω την ανάρτηση του blog μας για την αναδιάρθρωση του χρέους χωρών πριν από εμάς τα τελευταία χρόνια. Τί βλέπω; Ότι για παράδειγμα η Ρωσία το 1999 αναδιάρθρωσε ένα χρέος 72 δις δολαρίων... Η Αργεντινή, χρεοκόπησε με χρέος 100 δις... Εμείς πόσα χρωστάμε;
Με την δυναμική που έχει το χρέος μας, αν δεν πάμε άμεσα σε ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς και σύντομα σε πλεόνασμα, η χρεοκοπία είναι μαθηματικά σίγουρη. Σκεφτείτε ότι αυτά τα χρήματα έχουν τόκους εκτός από κεφάλαιο, τόκους που σήμερα με έλειμμα 10% δεν μπορούμε να αποπληρώσουμε, ενώ χρειαζόμαστε και 10% του ΑΕΠ επιπλέον για να ζήσουμε (περίπου 22 δις το χρόνο αν δεν κάνω λάθος)...

Εσάς σας βγαίνουν τα νούμερα; Γιατί εμένα όχι...

Αν κάποιος από εσάς έχει άλλη άποψη, να μου τη γράψει. Αλλιώς, ας ετοιμαζόμαστε για ένα βαρύ οικονομικό χειμώνα, με απρόβλεπτη τη λήξη του.

Εύχομαι να κάνω λάθος και να είμαι απλά ένας άσχετος και αδαής.

Με εκτίμηση,
ο Κριτικός

Υ.Γ.: Σε όλα αυτά, υπάρχει λύση. Η πολιτική απόφαση της οικονομικής στήριξης από την ΕΕ στα μέλη που έχουν πρόβλημα. Δεν θα διακινδυνεύσω να εκτεθώ εδώ, διατυπώνοντας σκέψεις, ακριβώς γιατί δεν είμαι γνώστης, και ότι σκέφτομαι δεν έχει σημασία αν είναι αστήρικτο και ατεκμηρίωτο. Αλλά πιστεύω ότι υπάρχει λύση. Και αν δεν υπάρχει πρέπει να βρεθεί, γιατί το αδιέξοδο θα είναι για όλη την Ευρώπη και όχι μόνο για τους αδύναμους. Αυτή όμως η λύση, θέλει και να κάνουμε και κάτι εμείς... Συν Αθηνά λέγαν οι Αρχαίοι. Δεν βλέπω όμως να γίνεται κάτι.


Ένα βήμα πιο κοντά στις πρόωρες εκλογές βρίσκεται η Ελλάδα, καθώς η χθεσινοβραδινή μαραθώνια -και σε βαρύ κλίμα- συνεδρίαση του Eurogroup αποφάσισε να θέσει έναν όρο που προοιωνίζεται ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις.

Όπως δήλωσαν μετά το πέρας της συνεδρίασης ο πρόεδρος του Eurogroup, Ζαν Κλοντ Γιούνκερ και ο επίτροπος Οικονομικών Υποθέσεων, Όλι Ρεν, προκειμένου να δοθεί από την Ε.Ε. το πράσινο φως για περαιτέρω δανειακή βοήθεια στην Ελλάδα, θα απαιτηθεί η συναίνεση μεταξύ των δύο μεγάλων κομμάτων, τουλάχιστον.

Κάντε το όπως οι Πορτογάλοι

Σύμφωνα με εξακριβωμένες πληροφορίες, οι δανειστές βλέπουν ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου δεν μπορεί να συνεχίσει μόνη της. Το πολιτικό της κεφάλαιο φαίνεται να έχει εξαντληθεί στα μάτια των Ευρωπαίων και γι' αυτό, άλλωστε, ήδη στη μυστική σύσκεψη στο Λουξεμβούργο που είχε αποκαλύψει το περιοδικό Spiegel, ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ φέρεται να είπε στον ...
υπουργό Οικονομικών, Γιώργο Παπακωνσταντίνου την περίφημη φράση "μα καλά, δεν θέλετε να σωθείτε;".

Έτσι, όπως αποφασίστηκε χθες, από την Ελλάδα θα ζητηθεί από όλα τα κόμματα εξουσίας, δηλαδή το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, να συναινέσουν εγγράφως και εκ των προτέρων με τη λήψη νέων, σκληρών μέτρων, που θα συμπεριληφθούν στο Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα. Παράλληλα, η συναίνεση τίθεται ως όρος και για να αποφασιστεί, στη Σύνοδο Κορυφής του Ιουνίου, η επέκταση της δανειοδότησης της Ελλάδας, ύψους 60 δισ. ευρώ, καθώς τα χρήματα του Μνημονίου, τα 110 δισ., θα έχουν εξαντληθεί ως τα μέσα του 2012 και προφανώς η Ελλάδα τότε δε θα είναι έτοιμη να βγει στις αγορές, ενώ δε θα λειτουργεί ως το 2013 ούτε ο Μόνιμος Μηχανισμός Στήριξης.


"Όχι" Σαμαρά
Όμως, αν μπορούν να βγουν δύο πολιτικά συμπεράσματα από τη χθεσινοβραδινή συνεδρίαση είναι τα εξής:

Πρώτον, όπως προαναφέρθηκε, οι καθυστερήσεις των 4 μηνών και η "μεταρρυθμιστική κόπωση" της κυβέρνησης Παπανδρέου φαίνεται πως έδωσαν στις Βρυξέλλες το μήνυμα ότι η παρούσα κυβέρνηση "μπορεί να πάει ως εδώ", όπως έλεγαν στην iefimerida.gr αξιόπιστες κοινοτικές πηγές. Έτσι, με μία πρωτοφανή παρέμβαση στα εσωτερικά πράγματα της χώρας, οι δανειστές θα ζητήσουν την εκ των προτέρων συναίνεση και της ΝΔ, "παρακάμπτοντας" την κυβέρνηση Παπανδρέου.

Δεύτερον, το επόμενο διάστημα αναμένεται να ασκηθούν τεράστιες πιέσεις στη ΝΔ και τον Αντώνη Σαμαρά, προκειμένου να συναινέσει και η ΝΔ στο Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα, στις ευρύτατες αποκρατικοποιήσεις και στις άγριες περικοπές του κοινωνικού κράτους. Ωστόσο, όπως έχει δηλώσει σε όλους τους τόνους ο πρόεδρος της ΝΔ, δεν προτίθεται να "συνδιαχειριστεί το λάθος", ούτε "να δώσει συναίνεση στο έγκλημα κατά της χώρας του". Βεβαίως, οι πιέσεις -υπόγειες και δημόσιες- θα είναι τέτοιες, που κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει μία πολιτική κυβίστηση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Όμως, με δεδομένο ότι, αν δώσει συναίνεση την τελευταία στιγμή θα ακυρώσει τον εαυτό του και θα βάλει ταφόπλακα στο όποιο πολιτικό μέλλον του, κατά πάσα πρόβλεψη ο κ. Σαμαράς θα μείνει αμετακίνητος ως το τέλος. Εξάλλου, όσα θα ζητηθούν, θα είναι πολύ σκληρά και ο πρόεδρος της ΝΔ, ως τώρα ουδόλως έχει θέσει ως πρώτη του προτεραιότητα τη σωτηρία της χώρας. "Πώς μπορεί να συναινέσει ο Σαμαράς με τη δημιουργία ενός ταμείου διαχείρισης όλη της δημόσιας περιουσίας, αν αυτό υπάγεται απευθείας στις Βρυξέλλες; Θα βάλει την υπογραφή του για να γυρίσει η Ελλάδα στην εποχή του Εδουάρδου Λω;", διερωτάτο αργά χθες το βράδυ κορυφαίος κομματικός παράγοντας της ΝΔ, σκιαγραφώντας το "όχι" του κ. Σαμαρά "σε κάθε περίπτωση".

Τα δύο σενάρια

Η άρνηση του πρόεδρου της ΝΔ να συναινέσει θα πρέπει, λοιπόν, να θεωρείται δεδομένη. Άν και η Ευρώπη επιμείνει ως την τελευταία στιγμή στον "όρο υποχρεωτικής συναίνεσης", τότε τα σενάρια είναι δύο:

Πρώτον, η σχετική ψηφοφορία στη Βουλή για τα νέα μέτρα και τις ευρείες αποκρατικοποιήσεις να αποβούν σε μοιραίο τεστ συνοχής της ΝΔ. Σε αυτή την περίπτωση, ο κ. Σαμαράς θα κινδυνεύσει σοβαρά -σοβαρότερα παρά ποτέ- με το ενδεχόμενο διάσπασης της ΝΔ, καθώς θεωρείται απίθανο οι "φιλελεύθεροι" και κεντροδεξιοί βουλευτές της ΝΔ να παίξουν κορόνα γράμματα με τη χρεοκοπία της χώρας.

Δεύτερον, να πυροδοτήσει η άρνηση Σαμαρά ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις: να μην έχει άλλη επιλογή, δηλαδή, ο Γιώργος Παπανδρέου από το να πάει σε πρόωρες εκλογές, πιεζόμενος αφενός από τον όρο "υποχρεωτικής συναίνεσης" και αφετέρου από το "όχι" Σαμαρά.

Φυσικά, σε αυτή την περίπτωση, ουδείς μπορεί να ξέρει τις συνέπειες για τη χώρα, καθώς μία προεκλογική περίοδος, αλλά και μία μετεκλογική περίοδος ακυβερνησίας και διερευνητικών εντολών μπορεί να ροκανίσει τόσο το χρόνο, που να οδηγήσει την Ελλάδα στη χρεοκοπία. Τότε, ο κ. Σαμαράς θα έχει να αντιμετωπίσει τις κατηγορίες πως έβαλε την προσωπική του πολιτική επιβίωση πάνω από την τύχη της χώρας. Δε θα είναι, όμως, η πρώτη φορά.


  • Γράφει ο Παύλος Κλιματσάκης

Αφορμώμενος από το άρθρο του κ. Πλεξίδα σχετικά με τα όσα αναφέρει ο Γρηγόριος Νύσσης για το αυτεξούσιο, θα ήθελα να παρουσιάσω κάποιες σκέψεις σχετικά με την έννοια της ανθρώπινης ελευθερίας. Στη συνέχεια θα στραφώ σύντομα στο πρακτικό και επίκαιρο ερώτημα γιατί οι Έλληνες δεν αντιδρούν με κάποιο τρόπο στην διαμορφούμενη πολιτική και κοινωνική κατάσταση. Εκ πρώτης όψεως ίσως φαίνεται ότι τα δύο θέματα απέχουν παρασάγγας, αλλά, όπως νομίζω, θα διαφανεί ότι οι σύγχρονοι Έλληνες στερούμεθα ελεύθερης συνειδήσεως. Επομένως, στο μεγαλύτερο μέρος θα ασχοληθώ με ένα καθαρά θεωρητικό ερώτημα, εκκινώντας από βασικές φιλοσοφικές αρχές. Σε αντιδιαστολή πάντως με τα όσα παρουσιάζει ο κ. Πλεξίδας, τον οποίο θα ήθελα, δραττόμενος της ευκαιρείας, να ευχαριστήσω, θα επιχειρήσω να δείξω τι σημαίνει αυτεξούσιο, και γιατί αυτό συνιστά την αληθή ανθρώπινη φύση. Ενώ, δηλαδή, ο Νύσσης αναφέρεται στο ζήτημα υπό θεολογικές προϋποθέσεις, εγώ θα επικεντρωθώ στους λογικούς όρους της ελευθερίας.

Οντολογικές προϋποθέσεις της ελευθερίας

Ο Πλεξίδας αναφέρει ότι κατά τον Γρηγόριο Νύσσης η ελευθερία είναι συνθήκη της ανθρώπινης ύπαρξης, καθώς ο άνθρωπος δημιουργείται από το Θεό ελεύθερος, όντας εικόνα του Θεού. Το αυτεξούσιο είναι μάλιστα ισόθεο. Ο άνθρωπος ως εικόνα του Θεού, ως «ορατή εικόνα του αοράτου», πρέπει να είναι ελεύθερος· αλλιώς δεν είναι εικόνα της θεϊκής φύσεως.
Σε προηγούμενα κείμενα μου για το Αντίφωνο και σε σχετικό βιβλίο μου έκανα λόγο για την υπερουσιότητα του Θεού, ως ακτίστου, και τον υπερούσιο χαρακτήρα του ανθρώπου, αν και κτιστού όντος. Αφορμήθηκα από το ότι η έννοια της αρχής του Σύμπαντος έχει το νόημα ότι η φύση αναδεικνύεται σε τεθειμένο ή κτιστό ον. Αυτή η διαπίστωση συνεπάγεται ότι της φύσεως, ως τιθέμενου όντος, προηγείται οντολογικά ο Θεός ή επί το φιλοσοφικότερον, προηγείται το ον που θέτει εαυτό. Ο Θεός μπορεί και πρέπει ως εκ τούτου να νοηθεί ως υπερούσιος σε αντιδιαστολή προς τα κτιστά όντα, τα οποία μπορούν να κληθούν ενούσια. (Για τις σχετικές αναπτύξεις και τις συζητήσεις με τους αναγνώστες, που ακολούθησαν, ο ενδιαφερόμενος πρέπει να στραφεί σε εκείνα τα κείμενα. Εν προκειμένω θα θεωρήσω ως δεδομένη μια κάποια κατανόηση των όσων ελέχθησαν εκεί, ώστε να προχωρήσουμε το συλλογισμό και τη συζήτηση.)

Το άκτιστο ον εκλήθη «υπερούσιο», επειδή, ως ον που θέτει τον εαυτό του, ή καλύτερα ως αυτοθέτειν, είναι πέραν πάσης ουσίας (η ουσία νοείται αριστοτελικά). Ουσία είναι εκείνο το γνώρισμα ενός όντος, δια του οποίου αυτό είναι ό,τι είναι. Άλλα γνωρίσματα ενός όντος καλούνται συμβεβηκότα, και δεν επηρεάζουν την ουσία του. (Για μια ολοκληρωμένη και απλή εκφορά του αριστοτελικού τρόπου σκέψεως ο αναγνώστης μπορεί να στραφεί στα Διαλεκτικά του Δαμασκηνού.) Η ουσία δίδεται δια του ορισμού, και επομένως το ενούσιο ον είναι ό,τι είναι, διότι εκφέρεται μέσω του πλησιέστερου γένους και της ειδοποιού διαφοράς. Η ουσία ενός όντος εμπλέκεται, επομένως, με τις άλλες ουσίες, με τα άλλα γένη, και προσδιορίζεται από αυτές, όπως επίσης και τις προσδιορίζει. Το ον του οριζομένου όντος ή η ουσία του είναι υποκείμενο στο αλληλοκαθορισμό μέσω των άλλων ουσιών, δεν είναι επομένως αυτοκαθοριζόμενο. Το ενούσιο ον, το κτιστό, είναι ό,τι είναι ή έχει κάποια ουσία (ή φύση, αν προτιμάτε αυτόν τον όρο), μέσω της διαπλοκής του με τις άλλες ουσίες. Το υπερούσιο ον όμως είναι απολύτως αυτοκαθοριζόμενο, διότι θέτει τον εαυτό του, και έτσι μόνο είναι άκτιστο. Επομένως, είναι επολύτως ελεύθερο, διότι ελευθερία είναι ο αυτοκαθορισμός.

Θα μπορούσε να ρωτήσει κανείς γιατί ταυτίζω την ελευθερία με τον αυτοκαθορισμό, με άλλα λόγια γιατί να είναι άραγε αυτό η ελευθερία και όχι κάτι άλλο. Ο λόγος είναι απλός: έτσι ορίζω την ελευθερία. Αν κάποιος νομίζει ότι η ελευθερία είναι κάτι άλλο, ας μας το πει. Με άλλα λόγια, ας δώσει κάποιον ορισμό της ελευθερίας. Εάν επιχειρηθεί κάποιος ορισμός, στο πλαίσιο του οποίου η ελευθερία δεν θα ορίζεται ως καθορισμός του εαυτού, τότε προφανώς θα είναι καθορισμός εξ ετέρου όντος, και δεν νομίζω ότι είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς ότι αυτό είναι ακριβώς το αντίθετο της ελευθερίας. Επομένως, ελευθερία και υπερουσιότητα ταυτίζονται. Ελεύθερο είναι το υπερούσιο ή το ον που θέτει τον εαυτό του.

Παρατήρηση: Η υπερουσιότητα είναι επίσης το ακατάληπτο στη θεότητα, δηλαδή το ότι η θεϊκή φύση δηλώνεται με ορισμούς που δεν την περιορίζουν ή με χαρακτηρισμούς που δεν την χαρακτηρίζουν – αποφατικότητα (άρρητα ρήματα). Επίσης, όμως δηλώνεται και θετικά με γνωρίσματα, όπως αγάπη και κοινωνία, αλλά, όπως βλέπουμε τώρα, και ως ελευθερία. Ας μην πει κάποιος ότι τα θετικά αυτά χαρακτηριστικά είναι ανθρωπομορφικά, δηλαδή ότι τα εφαρμόζουμε στη θεότητα υπό την προϋπόθεση ότι τα γνωρίζουμε στον εαυτό μας. Κάθε άλλο! Δεν γνωρίζουμε τι είναι αγάπη, παρά μόνο εφόσον τη βιώσουμε στην εν θεώ κοινωνία. Και δεν γνωρίζουμε τι είναι ελευθερία παρά μόνον όταν ελευθερωθούμε δια της θεϊκής χάριτος. Βεβαίως, όπως τονίσαμε συχνά στα προηγούμενα άρθρα μας, στον Θεό αναφερόμαστε με εκφράσεις οι οποίες εμφανίζονται στον κοινό νου, στην συνήθη αντίληψη, ως παραδοξότητες, όπως όταν για παράδειγμα λέμε ότι ο Θεός προηγείται και έπεται εαυτού ή ότι συνιστά απόλυτη ενότητα στη διαφορά. Σχετικά με το νόημα τέτοιων εκφράσεων ο αναγνώστης μπορεί να αναζητήσει το άρθρο μου «Τι είναι διαλεκτική».

Ελευθερία του υπερουσίου και ελευθερία του ενουσίου όντος

Ελεύθερο είναι, λοιπόν, το υπερούσιο ή άκτιστο ον. Υπό ποία λοιπόν έννοια μπορεί να γίνει λόγος περί ελευθερίας σε σχέση με τον άνθρωπο· αυτό είναι άλλωστε και το ζήτημα που μας ενδιαφέρει και μπορεί να έχει πρακτικές συνέπειες. Όπως ελέχθη και στο κείμενο του Πλεξίδα, η ελευθερία του Θεού είναι οντολογική, ενώ του ανθρώπου ηθική. Βέβαια ο Νύσσης παρουσιάζει αυτήν την διάκριση εν είδει βεβαιότητος, η οποία απορρέει από τις εμπειρίες των Αγίων, αλλά εμείς πρέπει να της αποδώσουμε λογικό περιεχόμενο. Λαμβάνοντας πάλι ως αφετηρία το υπερούσιο ον, παρατηρούμε ότι η ελευθερία ως αυτοκαθορισμός δεν αναφέρεται σε κάποιο ιδιαίτερο σκοπό σε σχέση με τον οποίο ο Θεός είναι ελεύθερος να πράξει, όπως βούλεται. Το υπερούσιο ον θέτει τον εαυτό του στο Είναι, με άλλα λόγια θέτει το Είναι. Εδώ αναστρέφονται οι όροι υπό τους οποίους νοεί ο κοινός νους. Θέτω τον εαυτό μου δεν σημαίνει θέτω τον εαυτό μου στο Είναι, ωσάν το Είναι να ήταν κάτι εξωτερικό ως προς εμένα, και εγώ θέτω τον εαυτό μου σε αυτό, αλλά αντίθετα σημαίνει το θέτειν του Είναι ως τέτοιου. Πώς είναι δυνατόν κάτι τέτοιο; θα αναρωτηθεί ο αναγνώστης. Δεν προϋποτίθεται άραγε το Είναι, προκειμένου να είναι δυνατή οποιαδήποτε ελεύθερη πράξη. Όχι! Το υπερούσιο ον είναι το Είναι, διότι ο Θεός προηγείται (και έπεται) του εαυτού του. Ο Θεός είναι ο κύριος του Είναι, έχει απόλυτη εξουσία στο Είναι, είναι δηλαδή ελεύθερος. Ελευθερία είναι το αυτεξούσιο, και επομένως αυτεξούσιο είναι το αυτοκαθοριζόμενο.

Ωστόσο, και για να επανέλθουμε στο περί ου ο λόγος ερώτημα, τώρα μοιάζουμε να έχουμε απομακρυνθεί ακόμα περισσότερο από το να μπορούμε να νοήσουμε την ελευθερία σε σχέση με τον άνθρωπο, αφού αυτός ως ενούσιο ον στερείται της κυριότητας επί του Είναι. Στο υπό σχολιασμό κείμενο η ελευθερία αποδίδεται στον άνθρωπο ως εκ του ότι αποτελεί «εικόνα του Θεού». Ποιο λογικό περιεχόμενο, ποιο νόημα, συνδέεται με το ότι ο άνθρωπος αποτελεί εικόνα του Θεού; Προκαταβολικά μπορούμε να πούμε ότι ο άνθρωπος θα πρέπει να μπορεί να κληθεί υπερούσιος, ώστε να έχει τη δυνατότητα της ελευθερίας. Τι σημαίνει λοιπόν, οντολογικά ότι ο άνθρωπος είναι εικόνα του Θεού; Για να το καταλάβουμε αυτό πρέπει να νοήσουμε την έννοια της δημιουργίας ως αυτοεξωτερίκευσης του Θεού. Για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις, παραπέμπω ξανά στα προηγούμενα άρθρα, στα οποία το θέμα έχει συζητηθεί, και εξηγούμαι περαιτέρω: Ότι η δημιουργία συνιστά την αυτοεξωτερίκευση του Θεού δεν λέγεται εν προκειμένω πανθεϊστικά ή νεοπλατωνικά, ως απορροή δηλ. εκ του Ενός. Η διάκριση κτιστού και ακτίστου έχει το νόημα ότι ο Θεός ως υπερούσιος είναι απολύτως έτερος σε σχέση με το ον που δημιουργεί. Ωστόσο -και εν προκειμένω χρειάζεται προσοχή- διότι από αυτό το ζήτημα, κατά την άποψή μου, κρίνεται το περιεχόμενο της ορθοδοξίας, η απόλυτη διαφορά του υπερουσίου προς το ενούσιο ον υπερσκελίζεται πάλι από τον Θεό δια των ακτίστων ενεργειών του. Αν ο Θεός επρόκειτο να νοηθεί ως απολύτως έτερος σε σχέση με το ον που δημιουργεί, και σταματάγαμε εκεί, τότε θα ήμασταν κατ’ ουσίαν Μουσουλμάνοι. Το ότι ο Θεός δημιουργεί αυτοεξωτερικευόμενος σημαίνει (έχει το λογικό νόημα) ότι καθίσταται έτερος εαυτού, και επομένως είναι σε εκείνο στο οποίο δεν είναι. (Αν τέτοιες εκφράσεις σας προκαλούν δυσφορία, θα πρέπει να παραπέμψω πάλι στην ανάγκη να κατανοήσουμε τη διαλεκτική.)

Το ενούσιο ον ως αυτοεξωτερικευόμενος Θεός μετέχει λοιπόν, αν και απολύτως έτερο του Θεού, στη θεϊκή ουσία (κατά κυριολεξία ο Θεός δεν έχει ουσία, είναι υπερούσιος), διότι ο Θεός αυτοεξωτερικεύεται όχι σε ένα ον το οποίο βρίσκει ως ήδη ως υπαρχον απέναντί του, αλλά σε αυτό που ο ίδιος παράγει και προάγει στο Είναι. Αυτοεξωτερικευόμενος λοιπόν ο Θεός έρχεται στα οικεία, και μόνο έτσι μπορεί να είναι το ον που δεν μπορεί να είναι, δηλαδή το κτιστό. (Έχουμε εξηγήσει ότι από άλλη άποψη η δημιουργία αποτελεί θυσιαστική πράξη.) Τα δημιουργημένα όντα αντιστοιχούν σε διάφορες βαθμίδες μιας ιεραρχίας η οποία βαίνει υψούμενη προς κτιστά όντα τα οποία όντως αντανακλούν την θεϊκή ουσία. Κανένα δημιουργημένο ον δεν είναι βεβαίως κατά κυριολεξία υπερούσιο, αφού αυτό είναι μόνον ο Θεός, αλλά ελλειματικώ τω τρόπω. Η εξήγηση αυτής της ιεραρχίας συνιστά το ερμηνευτικό σύστημα των κτιστών όντων, την φιλοσοφία του ενουσίου.

Οι δύο οντολογικές δυνατότητες

Ο άνθρωπος αντανακλά τη θεϊκή ουσία, επειδή είναι αφενός νους και αφετέρου φύση (ή ύλη, αν προτιμάτε). Ο άνθρωπος δεν είναι ούτε απλώς υλικό, φυσικό ον ούτε απλώς πνευματικό ον, αλλά ακόμα ούτε απλώς σύνθεση των δύο φύσεων. Ο άνθρωπος ως νους δεν είναι καθαρό πνεύμα (όπως οι νοερές ουσίες) αλλά πνεύμα το οποίο συνιστά ενότητα με την ύλη, με άλλα λόγια η πνευματική του πλευρά είναι επίσης και ύλη (περαιτέρω εξηγήσεις θα δοθούν σε άλλο κείμενο, διότι χρειάζεται πολύς χώρος). Στην λεγόμενη «προπτωτική κατάσταση» και η υλική πλευρά του ανθρώπου ήταν επίσης πνευματική, καθώς η παρουσία του Θεού επενεργούσε την υπέρβαση των χωρικών προσδιορισμών, και ο άνθρωπος μπορούσε να μην πεθαίνει. Τώρα όμως δεν βρισκόμαστε σε εκείνη την κατάσταση, και επομένως τίθεται το ερώτημα υπό ποία έννοια ο άνθρωπος είναι ελεύθερος ή κύριος του όντος αφού υπόκειται στη φθορά και στο θάνατο. Ο αναγνώστης ίσως νομίζει ότι δεν κάνουμε κάποια πρόοδο στο συλλογισμό μας· ωστόσο, έχουμε πλέον φτάσει σε κείνο το σημείο που θα μας αποκαλυφθεί ποια είναι η έννοια της ελευθερίας που ιδιάζει στον άνθρωπο, έστω και υπό το πρίσμα της φθοράς και του θανάτου.

Αν και οι δύο «φύσεις» του ανθρώπου είναι αποχωρισμένες, και η υλική του πλευρά είναι φανερά εκτός της εξουσίας του, ωστόσο ο άνθρωπος ως νους (με την αριστοτελική σημασία του καθαρού και ποιητικού νου), είναι σε θέση να καθορίζει τον εαυτό του υπό το πρίσμα της επιλογής του τρόπου του Είναι (θυμηθείτε τα λόγια του Νύσσης). Ο άνθωπος δεν μπορεί να θέσει το Είναι του ή, πράγμα που είναι το ίδιο, δεν μπορεί να θέσει το Είναι, αλλά μπορεί να θέσει τον εαυτό του, να αυτοκαθοριστεί, ως βούληση. Ο άνθρωπος μπορεί να επιλέξει πώς θέλει να είναι το ον. Μπορεί δε να επιλέξει διότι υπάρχουν δύο οντολογικές δυνατότητες. Η πρώτη δηλώνει ότι επιλέγει το ον όπως το θέτει ο Θεός, και η δεύτερη δηλώνει ότι επιλέγει να θέσει το ον σε αντίθεση προς το θέλημα του Θεού. Επειδή ο Θεός, ως υπερούσιος, είναι κοινωνία και αγάπη, το να θέλεις τον τρόπο του Θεού, σημαίνει να θέλεις να υπάρχεις αγαπητικά, επιζητώντας δηλαδή την κοινωνία (την ενότητα στη διαφορά, όχι μια αφηρημένη ενότητα). Επειδή, όμως ο άνθρωπος ως κτιστός είναι εκτός Θεού, μπορεί να επιλέξει να είναι χωριστός από τον Θεό ή να επιλέξει να είναι εκτός κοινωνίας. Η κοινωνία δεν μπορεί να επιβληθεί από τον Θεό σε κανέναν, διότι η κοινωνία, όπως και εντός Θεού, στη σχέση των τριών προσώπων είναι θυσιαστική και αλληλοπεριχωρητική πράξη. Επομένως, εν κοινωνία μπορείς να είσαι μόνο εφόσον το επιλέξεις, και όταν το επιλέξεις, εφόσον θυσιαστείς. Η κοινωνία είναι επομένως αποτέλεσμα πράξεως, δεν είναι άμεση, ο άνθρωπος πρέπει να την δημιουργήσει, με άλλα λόγια, πρέπει να τη θέσει ως στόχο.

Βλέπουμε ότι η ελευθερία υπάρχει στον άνθρωπο από την άποψη ότι αυτός είναι νους και κατ’ επέκταση βούληση (η βούληση είναι ο νους ως πρακτικός). Ο άνθρωπος βούλεται, επειδή είναι νους. Το ότι όμως βούλεται, δεν μπορεί να έχει το περιεχόμενο να θέσει τον εαυτό του στο Είναι, αλλά να θέσει το Είναι με έναν από τους δύο δυνατούς τρόπους (κοινωνητικά ή εγωϊστικά). Η κοινωνία συνδέεται με τη θυσία και είναι δύσκολη, ενώ ο εγωϊσμός, η ακοινωνησία είναι ιδιωφελής χρήση του ετέρου όντος. Υπάρχουν αυτές οι δύο δυνατότητες σχετισμού προς το έτερο ον, και ο άνθρωπος είναι σε θέση να επιλέξει, διότι ως νους είναι βούληση (εν αντιθέσει, οι επιθυμίες είναι άμεσες, προσδιορίζονται από τη φύση, π.χ. πείνα, δίψα κλπ.)
Ανήκει, επομένως, στη φύση του δημιουργημένου όντος να υπάρχουν οι αναφερθείσες οντολογικές δυνατότητες, και ως εκ τούτου ο άνθρωπος μπορεί να επιλέξει, και από αυτήν την άποψη μπορεί να αυτοκαθορισθεί. Υπό αυτήν την έννοια ο άνθρωπος είναι υπερούσιος, διότι θέτει έστω και μόνο τον τρόπο του Είναι του. Το ερώτημα τώρα του «ριζικού κακού», μια έκφραση του Καντ, χρειάζεται ειδικότερη ανάλυση. Το ερώτημα πώς έρχεται το κακό στον κόσμο, μπορεί να απαντηθεί μόνο εφόσον καθορισθούν οι οντολογικές του προϋποθέσεις, οι οποίες δεν έχουν νοηθεί στην ιστορία της φιλοσοφίας. Θα επανέλθουμε σε αυτό το θέμα στο προσεχές μέλλον.

Πώς σχετίζονται όλα αυτά με την παρούσα κατάσταση στην Ελλάδα;

Ο αναγνώστης μπορεί να αναρωτιέται εντωμεταξύ, γιατί κάνω ένα τόσο μεγάλο άλμα από ένα ακραιφνώς θεωρητικό θέμα σε ένα εντελώς συγκεκριμένο και επίκαιρο πρόβλημα. Απλούστατα, διότι πιστεύω ότι τόσο το πρόβλημα μας όσο και η λύση του συνάπτονται με το ερώτημα περί ελευθερίας. Χωρίς να προβούμε σε πολυποίκιλλες αναλύσεις και απόψεις σχετικά με τις αιτίες της παρούσας κατάστασης, οι οποίες εν πολλοίς έχουν διατυπωθεί με διάφορους τρόπους και σε διάφορα μέσα (μερικές από τις σημαντικότερες μάλιστα εδώ στο Αντίφωνο), θα ισχυρισθώ απλώς ότι η κρίση που αντιμετωπίζουμε είναι αποτέλεσμα του εγωισμού μας. Μα εκεί εξαντλείται το πρόβλημα; θα αναρωτηθεί κανείς. Όχι βέβαια, η ελληνική κρίση είναι κρίση πολλών επιπέδων (σε καμία περίπτωση απλώς οικονομική, αυτό πλέον το ομολογούν όλοι), αλλά οι άνθρωποι είμαστε ελεύθεροι, όπως αναφέρθηκε, και μπορούμε να πράττουμε είτε κοινωνητικά είτε εγωιστικά. Δεν ισχυρίζομαι βεβαίως ότι μόνον οι Έλληνες είναι εγωιστές· ωστόσο τις τελευταίες δεκαετίες η συμπεριφορά του μέσου Έλληνα (και εν προκειμένω το ζητούμενο είναι ο μέσος όρος, οι γενικές τάσεις) ήταν άκρως εγωιστική υπό την έννοια ότι κυριάρχησε η νοοτροπία του ιδίου οφέλους. Νομίζω ότι όλοι θα συμφωνούσαμε σε αυτό. Βέβαια σε τέτοια θέματα κυριαρχούν οι υποκειμενικές εκτιμήσεις, αλλά δεν νομίζω ότι η παραπάνω κρίση είναι υπερβολική.

Εν πάση περιπτώσει έχουμε να κάνουμε με τάσεις, με καθεστυκείες νοοτροπίες. Το ουσιώδες εν προκειμένω δεν είναι να συνεχίσουμε να αναρωτιόμαστε περί των αιτίων, διότι όσα αίτια και αν αναφέρουμε, δεν εκλείπει η ευθύνη, εφόσον ο άνθρωπος είναι ελεύθερος. Αντιθέτως, όταν αναζητούμε αίτια για να εξηγήσουμε μια συμπεριφορά, κατ’ ουσίαν προσπαθούμε να την δικαιολογήσουμε. Ωστόσο, το ζήτημα είναι να μην αναζητούμε αίτια που υποκίνησαν μια συμπεριφορά, διότι ο άνθρωπος αυτοκαθορίζεται όσον αφορά στον τρόπο της ύπαρξής του. Επειδή μάλιστα, ως συνήθως, είναι δύσκολο να καταλογίσουμε ευθύνη στον εαυτό μας, ας αναλογιστούμε τις αμαρτίες των άλλων, όπως των πολιτικών ανδρών και όσων κυβέρνησαν τη χώρα· αμέσως θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι ώφειλαν να πράξουν αλλιώς, και ότι όποιες και αν ήταν οι συνθήκες, δεν μπορούν να θεωρηθούν ότι εξαναγκάστηκαν να υπερχρεώσουν την πατρίδα μας.

Ας κρατήσουμε λοιπόν καταρχήν το συμπέρασμα ότι η κρίση είναι αποτέλεσμα της ελευθερίας μας, η οποία εκδηλώθηκε ως εγωϊσμός. (Είναι πάντως εξίσου σαφές ότι η ευθύνη βαρύνει άλλους περισσότερο, άλλους λιγότερο και άλλους καθόλου.) Μπορεί η έννοια της ελευθερίας να μας βοηθήσει να ξεπεράσουμε την κρίση; Προσωπικά πιστεύω ότι δεν υπάρχει καμία υπέρβαση της κρίσεως παρά μόνο υπό την έννοια του να καταλάβουμε ότι είμαστε ελεύθεροι. Τι σημαίνει αυτό στο επίπεδο της πολιτικής και κοινωνικής ζωής; Η ελευθερία είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της πολιτείας. Χωρίς πολλές αναλύσεις θα πω το εξής: Πρέπει να αντιμετωπίσουμε το κρίσιμο ερώτημα που αφορά το περιεχόμενο της πολιτείας και της οργανωμένης κοινωνικής ζωής. Η πολιτεία κατά Πλάτωνα πρέπει να υπηρετεί την αρετή, κατά τον Αριστοτέλη την ευδαιμονία, κατά τον Ρουσσώ βασίζεται στη γενική βούληση (κοινωνικό συμβόλαιο), για να αναφέρω μερικές από τις σηματικότερες αντιλήψεις περί πολιτείας. Όλες αυτές, και πολύ περισσότερο αυτή που θα προσθέσω, προϋποθέτουν ότι ο άνθρωπος συγκροτεί την πολιτεία από ελευθερία και χάριν της ελευθερίας. Δεν υπάρχει πολιτεία χωρίς ελευθερία, αλλά όταν αυτή ενεργοποιείται ως εγωϊσμός καταργεί την πολιτική κοινωνία. Όταν αντίθετα διαμορφώνεται ένα κοινό νόημα οι πολιτείες ανθίζουν.

Το πώς θα διαμορφωθεί το νέο ελληνικό νόημα, το οποίο θα δραστηριοποιήσει την ελευθερία μας ως κοινωνητική σχέση, είναι ένα ζήτημα που χρειάζεται βέβαια μεγάλη ανάλυση. Πάντως, άμεσα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι πρέπει να δραστηριοποιήσουμε την ελευθερία μας ως κοινωνία. Πρέπει να υπάρξουμε αγαπητικά. Τα υπόλοιπα είναι τεχνικά ζητήματα, στα οποία πάντοτε μπορεί να βρεθεί λύση. Κι αν ακόμα δεν μπορούν να λυθούν τεχνικά, και πάλι δεν μπορούμε να εμμένουμε στον εγωιστικό τρόπο της ύπαρξης. Ο απόλυτος στόχος της πολιτείας είναι να συνδράμει στη σωτηρία του ανθρώπου, να δημιουργεί δηλαδή συνθήκες που εξυπηρετούν τον αγώνα της σωτηρίας του και των συνανθρώπων του. Αυτή είναι η στοχοθεσία η οποία συμφωνεί με τους οντολογικούς όρους της ανθρώπινης ύπαρξης. Η αναζήτηση λύσης απλώς στο οικονομικό πρόβλημα δεν είναι τίποτε άλλο παρά εμμονή στον εγωιστικό τρόπο της ύπαρξης. Και αυτός είναι και ο λόγος για τον οποιο οι Έλληνες δεν έχουν ακόμα επαναστατήσει. Επιτέλους (!) εκληρώνω την υπόσχεσή μου να απαντήσω σε αυτό το ερώτημα. Οι Έλληνες δεν επαναστατούν (ακόμα…) διότι επιμένουν στον εγωιστικό τρόπο της ύπαρξης, περιμένουν μια λύση εξωτερική, κάποιος άλλος να φροντίσει γι’ αυτούς, και να επιστρέψουν στην προηγούμενη ακοινωνησία. Ωστόσο, η κοσμοιστορία είναι κοσμοδικαστήριο. Αυτή τη στιγμή δικαζόμεθα (κρινόμεθα - κρίση). Αν μεταμεληθούμε και επιλέξουμε να κοινωνήσουμε, όχι μόνο θα ξεφύγουμε από τους εξωτερικούς καταναγκασμούς, αλλά ακόμα, και το σπουδαιότερο, θα μάθουμε να είμασθε κατά Θεόν ελεύθεροι.

Γι’ αυτό λοιπόν, ευτυχώς επτωχεύσαμε. Δόξα τω Θεώ!

Πηγή




Κατά καιρούς το συζητάμε μεταξύ μας κι έχουμε συμφωνήσει πολλές φορές ότι είμαστε λαός της φάπας, ότι σκύβουμε το κεφάλι στον "πασά", αλλά ψάχνοντας μέσα στην ιστορία μας, βρίσκουμε αρκετές στιγμές εθνικής ανάτασης και ηρωισμού.

Εδώ και κάμποσο καιρό όμως, η αλήθεια είναι ότι αναλωνόμαστε σε "ψευτομαγκιές" όταν μας ενοχλεί κάτι. Χωρίς συντονισμό, χωρίς ομοψυχία, χωρίς αποτέλεσμα.
Και η αντίδρασή μας είναι ουσιαστικά χωρίς κανένα νόημα.

Η ιστορία του σκανδάλου Στρος Καν, έγινε δεν έγινε, μοιάζει περισσότερο με... παραβολή. Με την ιστορία ενός αδυνάτου, που τα έβαλε με τον δυνατότερο. Σαν την αναμέτρηση του Δαυίδ με τον Γολιάθ, που οι Αμερικανοί ως άλλη...Παλαιά Διαθήκη, θέλουν να δείξουν στους άπιστους, ότι όλοι είναι ίσοι απέναντι στον Θεό(στην σύγχρονη εποχή Θεός= ΗΠΑ).

Η λεγόμενη νέα τάξη πραγμάτων που ακούμε εδώ και μερικά χρόνια, οι θεωρίες συνωμοσίας που ξεκινούν πολύ πριν τη δολοφονία Κέννεντυ και ο έλεγχος των κρατών με ανθρώπους κλειδιά σε πόστα εμπιστοσύνης (βλέπε ΔΝΤ), είναι το δόγμα της παγκοσμιοποίησης. Του ελέγχου των λαών.

Το παρασκήνιο, οι δολοπλοκίες, οι υπόγειες διαδρομές χρημάτων, ανθρώπων και συνειδήσεων, ξεπερνούν τις χολυγουντιανές υπερπαραγωγές, που πολλές φορές είναι αλήθεια, γίνονται προπομπός των εξελίξεων για να μας έχουν προετοιμασμένους.

Βέβαια πάντα, ακόμη και στις ταινίες υπάρχει κάποιος που αντιστέκεται, που αντιδρά, που τα βάζει με τον ισχυρό και είτε πέφτει ηρωικά είτε γίνεται ο ήρωας νικητής.

Στην ζωή όμως πρέπει να είμαστε ρεαλιστές και να αντιμετωπίζουμε κατάματα την καθημερινή πραγματικότητα.

Ο καθένας μας γίνεται ήρωας στην καθημερινότητά του, έτσι όπως έχει καταντήσει η ζωή μας, με το να καταφέρνει να συντηρεί την οικογένειά του.

Και για μερικούς ανθρώπους, το ζητούμενο είναι να μένουν ζωντανοί κάθε μέρα!

Τα μνημόνια, οι τρόικες, οι επιμηκύνσεις κι ένα σωρό άλλοι οικονομοτεχνικοί όροι που χρησιμοποιούν οι σύγχρονοι Ρωμαίοι αυτοκράτορες, δεν λένε απολύτως τίποτα στον απλό λαό, που καθημερινά μοχθεί να σταθεί στα πόδια του.

Τον αφήνει παγερά αδιάφορο αν ο Στρος Καν φάει 20 χρόνια, ή αφεθεί ελεύθερος.

Εκείνο που τον ενδιαφέρει ως άλλη καμαριέρα, είναι να ξεφύγει από το κυνηγητό των μεγαλοκαρχαριών.

Το ερώτημα είναι: μπορούμε να αντισταθούμε;

Του Στάθη Διομήδη από newstoday , μοντάζ Γρέκι

  • Κωνσταντίνος Χολέβας - Πολιτικός Επιστήμων
Ώστε έτσι, λοιπόν! Ο Υπουργός των Εξωτερικών κ. Δημήτρης Δρούτσας δήλωσε δημοσίως ότι η Ελλάς δεν θα ανακηρύξει, όπως θα εδικαιούτο να το κάνει με βάση το Διεθνές Δίκαιο της Θαλάσσης, την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη της, και τούτο για να μη δυσαρεστήσει την Τουρκία. Δεν εκπλήσσομαι, προσωπικώς, διότι από τα πρώτα βήματά του στον χώρο της εξωτερικής πολιτικής ο σημερινός Πρωθυπουργός κ. Γιώργος Παπανδρέου ήταν οπαδός των συνεχών υποχωρήσεων και της ηττοπάθειας. Αυτό το κάνει λόγω ιδεολογικών αγκυλώσεων, όχι από σκοπιμότητα. Όλα δε αυτά καμουφλάρονται με λεκτικά περιτυλίγματα, όπως εκσυγχρονιστική πολιτική, φιλειρηνική διπλωματία, καταπολέμηση του εθνικισμού ( πάντα του ελληνικού και ποτέ του τουρκικού) και άλλα παρεμφερή.

Ο κ. Δρούτσας έχει ζήσει πολλά χρόνια στην Αυστρία και όφειλε να γνωρίζει ότι η χώρα αυτή γέννησε τον Καγκελλάριο Μέτερνιχ, φανατικό αντίπαλο της Ελληνικής Επαναστάσεως. Όμως ο Μέτερνιχ είχε απέναντί του σε κάθε διπλωματική μάχη τον Ιωάννη Καποδίστρια. Ο Κερκυραίος διπλωμάτης και επί έτη σύμβουλος του Τσάρου της Ρωσίας, εφοδιασμένος με μία στέρεα ελληνορθόδοξη παιδεία, αντιμετώπισε με επιτυχία τον Μέτερνιχ, Ο Χένρυ Κίσσιντζερ στη διδακτορική διατριβή του για την εποχή εκείνη καταλήγει στο συμπέρασμα ότι στην Ιστορία υπάρχουν δύο είδη πολιτικών και διπλωματών: Οι Μέτερνιχ και οι Καποδίστριες. Οι πρώτοι αγωνίζονται να καταπνίξουν τα δικαιώματα των μικρότερων λαών και υπερασπίζονται παλαιολιθικές αυτοκρατορίες. Οι δεύτεροι αρθρώνουν λόγο πατριωτισμού, εθνικής αξιοπρέπειας και στηρίζουν τα δικαιώματα και των αριθμητικά μικρότερων λαών. Ο κ. Δρούτσας παραμένει οπαδός του Μέτερνιχ, ο οποίος πίστευε στη διατήρηση της Αυστρουγγαρίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ενώ όσοι προτείνουμε την ανακήρυξη της ελληνικής ΑΟΖ διδασκόμαστε από τη συγκρατημένη αισιοδοξία και τη μαχητικότητα του Καποδίστρια. Οι κ.κ. Παπανδρέου και Δρούτσας γοητεύονται από το νεο-οθωμανικό πρότυπο του Αχμέτ Νταβουτογλου, γι’ αυτό και τον αφήνουν να αλωνίζει προκλητικά στη Θράκη. Όσοι πιστεύουμε στη γραμμή Καποδίστρια χαρακτηριζόμαστε από τον κ. Δρούτσα ότι απλώς ακολουθούμε μια μόδα. Καλύτερα να είσαι του συρμού (της μόδας) παρά να είσαι του διασυρμού, όπως κατήντησε η εξωτερική πολιτική μας.

Ο κ. Γ. Α. Παπανδρέου ως Υπουργός ή Αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών έχει συνδέσει τα βήματά του με .....επιτεύγματα του νεοελληνικού εκσυγχρονισμού όπως η υποχώρηση στα Ίμια, η Μαδρίτη του 1997 με αναγνώριση ζωτικών συμφερόντων της Άγκυρας στο Αιγαίο, η παράδοση του Οτσαλάν, τα ζεϊμπέκικα με τον μακαρίτη Τζεμ, η υπογραφή συμφωνίας με την Τουρκία για περικοπή από τα σχολικά μας βιβλία των σημείων που ενοχλούν την Άγκυρα. Η γραμμή του κ Παπανδρέου δεν απαντά στο ερώτημα «πώς θα αναβαθμίσουμε τον γεωπολιτικό μας ρόλο», αλλά διέπεται από το φοβικό σύνδρομο «μην ενοχληθεί η Τουρκία». Η λογική Παπανδρέου- Δρούτσα εντάσσει την Ελλάδα στη ζώνη επιρροής της Τουρκίας και φοβούμαι ότι κάθε υποχώρησή μας δίνει γενικότερα μηνύματα υποχωρητικότητας προς κάθε ξένη χώρα. Ακόμη και προς το υπό διάλυσιν κράτος των Σκοπίων.

Τον Απρίλιο του 2000, λίγες ημέρες πριν από τις βουλευτικές εκλογές που κερδήθηκαν οριακά από τον Κώστα Σημίτη, ο κ. Γ. Παπανδρέου εγκαινίασε μία ηλεκτρονική πύλη του ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών με τον τίτλο www. greece.gr. Υποτίθεται ότι αυτός ο αγγλόφωνος ιστότοπος θα προέβαλλε τις εθνικές μας θέσεις διεθνώς. Από την πρώτη ημέρα της λειτουργίας του -ευτυχώς σταμάτησε μετά από λίγους μήνες- η άποψη του κ. Παπανδρέου κατέστη εμφανής. Δημοσιεύθηκε, λοιπόν, ως κύριο άρθρο της πρώτης εβδομάδας ένα κείμενο στα αγγλικά με ελληνική υπογραφή, το οποίο κατηγορούσε τα ... ελληνικά σχολικά βιβλία ότι καλλιεργούν μίσος κατά των Τούρκων. Άρα η βελτίωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων θα αρχίσει από την αλλαγή των σχολικών εγχειριδίων Ιστορίας των δύο χωρών. Κατέληγε μάλιστα ο αρθρογράφος με την πρόταση προς εμάς τους Έλληνες να υιοθετήσουμε μία νέα εθνική ταυτότητα για ... να μάς αγαπήσουν οι Τούρκοι. Έκτοτε έχουν γίνει πολυάριθμα εθνικώς απαράδεκτα ψαλιδίσματα ηρώων, μαρτύρων, μαχών και γενοκτονιών από τα ελληνικά εγχειρίδια, ενώ οι Τούρκοι καλλιεργούν μέσω της παιδείας τον νεο-οθωμανισμό και τον επεκτατισμό. Στην προσπάθεια των κ. Παπανδρέου και Δρούτσα να μας πείσουν πόσο καλοί γείτονες είναι οι Τούρκοι ήλθαν ως αρωγοί και οι ανιστόρητοι «ιστορικοί» που επιχείρησαν μέσω τηλεοπτικών ντοκυμανταίρ να υπονομεύσουν το κύρος της Ελληνικής Επαναστάσεως του 1821 και των πρωταγωνιστών της.

Με τη λογική του Πρωθυπουργού και του Υπουργού Εξωτερικών ότι δεν ασκούμε νόμιμα δικαιώματα για να μη χαλάσουμε την καρδιά των Τούρκων η Ελλάς δορυφοροποιείται. Με πρόσχημα μάλιστα το ανεκδιήγητο Μνημόνιο οδηγούμαστε σε πλήρη απεμπόληση και απάρνηση καιρίων εθνικών συμφερόντων. Από τις γκρίζες ζώνες στο Αιγαίο προχωρούμε προς τις ροζ ζώνες των ελληνικών υποχωρήσεων. Η ελληνική ΑΟΖ ουσιαστικά παραχωρείται στην Τουρκία και αποκτά ροζ χρώμα από την ανάμιξη της λευκής πετσέτας που πετάξαμε και της κόκκινης τουρκικής σημαίας. Αντί για το γαλάζιο της σημαίας μας και της θάλασσάς μας οι χειριζόμενοι τα εθνικά μας θέματα προτίμησαν το ροζ. Αντί του δυναμισμού προτίμησαν την υποταγή. Αντί της αξιοπρέπειας την υποτέλεια.

Στο Αιγαίο, στη Θράκη, στην Κύπρο διακυβεύεται η ασφάλεια, η άμυνα , η εθνική αξιοπρέπεια και η οικονομική και ενεργειακή επιβίωση του Ελληνισμού. Δυστυχώς οι θαυμαστές του Τζεμ και του Νταβούτογλου υποθηκεύουν το μέλλον όλων μας και κυρίως των παιδιών μας.

  • Γράφει η Μαρία Σταματιάδου*

Όλο και πιο συχνά τελευταία (και στον απόηχο της βαθιάς κρίσης που βυθιζόμαστε), διαβάζουμε, συζητάμε, σκεφτόμαστε, αναρωτιόμαστε… σχετικά με την ταυτότητά μας. Την ελληνική ταυτότητα, την οποία πρέπει –για κάποιο λόγο που δεν είναι ευκρινής– να της προσδώσουμε κάποιον επιπλέον προσδιορισμό του είδους «δυτική», «ανατολική», «παγκόσμια», «ευρωπαϊκή» κλπ. Το ελληνική πλέον δεν φθάνει, δεν είναι αρκετό.

«Ανήκομεν εις την Δύσιν»; (κατά τη γνωστή ρήση του Κωνσταντίνου Καραμανλή), ή «Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες»; (σύνθημα που έφερε τον Ανδρέα Παπανδρέου στην εξουσία) ή «στην καθ’ ημάς Ανατολή»; Όλα αυτά μαζί, ή τίποτε από όλα; Ή «κάποια» από αυτά, σε «κάποια» δοσολογία;
Δεν προτίθεμαι να γράψω ένα κείμενο που θα επαναλαμβάνει τα χιλιοειπωμένα περί της Δύσης, η οποία υιοθέτησε τα περισσότερα στοιχεία του ελληνικού πολιτισμού, τα οποία αναπότρεπτα μετάλλαξε, σύμφωνα με το νέο έδαφος στο οποίο μπολιάστηκαν.
Ούτε θα μιλήσω ξανά για τη Δύση που μας «ξεπέρασε» σε όλα τα επίπεδα (αλήθεια, με ποιο αξιακό μέτρο «ξεπερνάμε» ή «υποβιβαζόμαστε»;) και προσπαθούμε να μιμηθούμε το «λαμπρό» πολιτισμό που δημιούργησε.
Δεν μ’ ενδιαφέρει αυτή η στείρα αντιπαράθεση τού ποιος έδωσε και ποιος πήρε τι, ούτε και τι έκανε αυτό που πήρε ή έδωσε… Μια τέτοια λογιστική (μπακαλίστικη) προσέγγιση μόνο θα υποβίβαζε και καθόλου δεν θα φώτιζε το θέμα.
Διότι πρόκειται απόλυτα για θέμα παράδοσης και πολιτισμού, δηλαδή για την ίδια την πνοή και την ποιότητα, του λαού μας και των άλλων λαών, με τους οποίους μοιραία ήρθαμε σε σχέσεις διάφορων δούναι και λαβείν. Πρόκειται επίσης για ένα θέμα-βίωμα της πραγματικότητας, που συνεχώς ρέει και πασχίζει ρέοντας να φυλάξει την ιδιοπροσωπεία της – δηλαδή την αιτία της ύπαρξής της…

ΨΗΛΑΦΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ
Παρακολούθησα πρόσφατα, στο ραδιόφωνο, ένα θαυμάσιο αφιέρωμα στο ρεμπέτικο τραγούδι. Θα ήταν αδύνατο να αποκαλυφθεί όλη η αλήθεια του ρεμπέτικου, δίχως τις –λεπτομερείς πολλές φορές– αναφορές στο ιστορικό του πλαίσιο, όπως και στον ιστορικό, κοινωνικό και φυσικό χώρο, όπου ανέπνεαν και εμπνέονταν οι δημιουργοί του. Το ίδιο συμβαίνει και με τις αναφορές στο δημοτικό τραγούδι στις δεκάδες εκδοχές του, σε κάποια βιβλία αφιερωμένα στη γέννηση και την εξέλιξή τους.
Μέσα από τέτοια αφιερώματα, ακούσματα και αναγνώσματα είναι που μπορούμε να κατανοήσουμε (όχι απλώς να καταλάβουμε), την ελληνικότητα και τη σχέση της με τις άλλες πολιτιστικές πραγματικότητες.
Πιο συγκεκριμένα, μέσα από τι; Μέσα από μουσικές-απόηχους της καβαφικής «πόλης που θα μας ακολουθεί», αναπόφευκτα, μέσα από τον ήλιο που λάμπει σχεδόν όλον το χρόνο, μέσα από γαλανές θάλασσες, μέσα από βουνά-κατοικίες θεών και αερικών, μέσα από την κατοχή και την προσφυγιά, μέσα από τη σκλαβιά, από τη νεκρανάσταση και το δημιουργό πόνο, μέσα από τη θυσία και την ανυπότακτη αγάπη, μέσα από την ιδιόμορφη σχέση με την Ελευθερία και τον Θεό, μέσα από τον ίδιο τον τρόπο που δημιουργήθηκε ο Λόγος μας… μέσα από το «είναι» και το «γίγνεσθαι» του Ελληνισμού, του αρχαίου, του ρωμαίικου, του νεότερου και του μελλοντικού.
Θα μπορούσε κάποιος να φανταστεί αυτές τις δημιουργίες γεννημένες σε υγρές, ομιχλώδεις, γκρίζες χώρες; Θα μπορούσαν τέτοια τραγούδια να γραφούν από καουμπόιδες, από αποικιοκράτες, από περιπλανώμενους νομάδες, γενικά από λαούς με διαφορετικό πλαίσιο υπαρκτικής αναφοράς;
Αντίστοιχα, εμείς δεν θα μπορούσαμε να δημιουργήσουμε τα δικά τους αυθεντικά δημιουργήματα, ούτε και να εκφραστούμε μέσα από εκείνα, γιατί τα περισσότερα στοιχεία τους δεν υπάρχουν μέσα στη δική μας συγκρότηση ζωής (εμείς δεν θα μπορούσαμε, για παράδειγμα, να δημιουργήσουμε ένα γούντστοκ).
Φυσικά και μπορούμε να τα ακούμε, να τα χορεύουμε, να τα τραγουδάμε, να τα απολαμβάνουμε, δεν θα μπορέσουν όμως ποτέ να γίνουν «δικά μας», παρά μόνον μέσα από μια στείρα και ελλιπούς παιδείας μίμηση, στην οποία μας ωθούν κατά κόρον τις τελευταίες δεκαετίες οι έχοντες την αντίστοιχη προπαγάνδα στα χέρια τους.
Γιατί όχι; Διότι, πολύ απλά, είμαστε διαφορετικοί λαοί. Διότι οι λαοί έχουν τη δική τους παράδοση, έχουν ιδιαίτερα ποιοτικά χαρακτηριστικά, έχουν θεμέλια και βάσεις σε ζωτικά στοιχεία, ως εκ τούτων, έχουν αυτοσυνειδησία.

ΕΝΑ ΠΕΙΡΑΜΑ ΣΕ ΕΞΕΛΙΞΗ
Στον αντίποδα των λαών βρίσκονται οι μάζες, που δεν είναι παρά συνονθυλεύματα ατόμων χωρίς κοινές αξίες, χωρίς ετερότητα, με τέτοια καταθλιπτική ομοιομορφία, ώστε εύκολα γίνονται όλοι μαζί αντικείμενα προπαγάνδας, θύματα έξωθεν κατευθύνσεων, εσωτερικά κενά άτομα, και κυρίως, απίστευτα ανασφαλή.
Μια τέτοια προσπάθεια μετατροπής του λαού σε μάζα συμβαίνει εδώ και αρκετές δεκαετίες στη χώρα μας (και όχι μόνον στη χώρα μας). Νιώθουμε πως δεν πατάμε γερά στα πόδια μας, γιατί δεν γνωρίζουμε ποιες είναι οι βάσεις μας, ποιες είναι οι γενεσιουργές συνθήκες της ύπαρξής μας.
Έτσι, μιμούμαστε άχαρα στοιχεία μιας ξένης κουλτούρας, τα οικειοποιούμαστε χωρίς κανένα βαθμό επίγνωσης, και μέσα σ’ αυτήν την ατμόσφαιρα, αναρωτιόμαστε επί χρόνια: τελικά, ποιοι είμαστε;
Λέγεται, ότι η Δύση αντιπροσωπεύει τη Λογική της Γης ενώ η Ανατολή εκφράζει την Πνευματικότητα. Και η Ελλάδα; Δυστυχώς η Ελλάδα, στη σημερινή της πραγματικότητα, παραπαίει τραγικά ανάμεσα σ’ ένα δυτικό πολιτισμό που δεν μπορεί να γίνει δικός της, και στην παράδοσή της, που δεν ξέρει πώς να την ακούσει.
Η «ΕλληνοΔύση» λοιπόν δεν είναι, προς το παρόν, ένα ολοκληρωμένο μόρφωμα, αλλά ένα ατελές «πείραμα», την έκβαση του οποίου δεν μπορούμε να γνωρίζουμε.
Αυτό που γνωρίζουμε με βεβαιότητα είναι ότι ο πολιτισμός της Δύσης βιώνει πλέον την αποτυχία του, την αυτοδιάλυσή του, βιώνει το μηδενισμό σε όλα του τα επίπεδα – δεν χάνει όμως εύκολα την αίγλη του, αυτήν που γοητεύει χωρίς όμως να μαγεύει, που εντυπωσιάζει χωρίς όμως να εμπνέει…
Οι Έλληνες μοιάζουμε να αφηνόμαστε και να παρασυρόμαστε από τη διάλυση αυτή, από την έκπτωση ενός αστικού πολιτισμού, που δεν ήταν –και δεν μπορούσε να είναι– δικός μας.

ΤΟ ΤΙΜΗΜΑ ΤΗΣ ΕΥΜΑΡΕΙΑΣ
Η Δύση, έχοντας υιοθετήσει, με πολύ μεράκι και θαυμασμό, σημαντικά στοιχεία του πολιτισμού μας, μοιραία τα «σφράγισε» με τα δικά της χαρακτηριστικά, με ένα είδος εκκοσμίκευσης και ουμανισμού, εντελώς ξένα έως και αντίθετα, με την ελληνική υπέρβαση, με την ταπείνωση και τη μετοχή της ψυχής και του σώματος στο Μυστήριο της Ζωής.
Και ενώ φαινομενικά οι δυτικές κοινωνίες δόμησαν έναν πολιτισμό «για» τον άνθρωπο, προσγειωμένο, έντιμο, κοσμικά ηθικό, έναν πολιτισμό ευδαιμονίας και ευχέρειας, τον βλέπουμε σήμερα να καταρρέει, κάτω από το βάρος της «γείωσης» και των παθών του.
Ο δυτικός άνθρωπος, με τον πολιτισμό που δημιούργησε για τις ανάγκες του, κατάφερε να «ελευθερωθεί» από πλείστες δυσχέρειες, δεν έγινε όμως ευτυχισμένος, και πολύ περισσότερο, δεν κατάφερε να διατηρήσει ζωντανό και ακμαίο τον πολιτισμό αυτόν που του εξασφαλίζει την ευχέρειά του.
Από την άλλη πλευρά, οι Έλληνες δημιουργήσαμε πολιτισμό μέσα από τις δυσχέρειες, φυσικά για να τις υπερβούμε, όχι όμως μέσω κάποιου είδους ορθολογικού ευδαιμονισμού αλλά μέσω της ταπείνωσης και της μετατόπισης του κέντρου βάρους, από την ατομική φιλαυτία, στο Όλον. Αυτό υπήρξε ένα από τα βασικά στοιχεία που ο δυτικός άνθρωπος δεν κατάφερε να προσλάβει, καθώς δεν είχε τις αντίστοιχες ρίζες ούτε τις αντίστοιχες «αναγνωριστικές κεραίες».
Παρ’ όλα αυτά, η Δύση πέτυχε αυτά που στόχευε – οι άνθρωποι όμως είναι δυστυχισμένοι μέσα στα επιτεύγματά τους, διότι αντί να τους απελευθερώνουν από το βάρος της υπαρξιακής δουλείας, τους καθιστούν περισσότερο δούλους των αναγκών τους. Υποψία, ανασφάλεια, κατήφεια, εγωκεντρικό κλείσιμο, διαρκής αγωνία… ιδού η βιωματική πραγματικότητα αυτού του πολιτισμού.

ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΑΡΧΕΤΥΠΑ
Πριν από λίγα χρόνια, όλο το παραπάνω αποτελούσε θέμα συζήτησης κοινωνιολόγων, φιλοσόφων, διανοούμενων εν γένει. Σήμερα, αποτελεί μια πραγματικότητα που βιώνουν οι πάντες και για την οποία συζητούν όλοι, ακόμη και οι πιο «ακαλλιέργητοι», ανώριμοι ή ά-πειροι της ζωής, πράγμα που σημαίνει ότι η κρίση αυτή του πολιτισμού που καταρρέει έχει εδραιωθεί πλέον ως καθεστώς!
Ο σημερινός δυτικός άνθρωπος ίσως είναι ο πιο ευδαίμων άνθρωπος της ιστορίας, με λυμένα τα βασικά ζητήματα δυσχέρειας της ζωής. Θεώρησε όμως ότι είχε λύσει όλα τα προβλήματα, γενίκευσε αυθαίρετα (και πολύ ανώριμα) αυτήν την ευχέρεια του ζην του και έπαψε πλέον να παράγει αληθινό πολιτισμό.
Έπαψε να κατ-εργάζεται τέχνες, σταμάτησε να πλουτίζει τον εσωτερικό του κόσμο με φιλοσοφία και με υψηλές συγκινήσεις καθώς έπαψε να α-πορεί μπροστά στα μεγάλα θαύματα της ζωής, σταμάτησε να αναζητά την ιερότητα και την αγία αναφορά του. Ζει μέσα στην τραγικότητα τού ότι ανέπτυξε πολιτισμό για να κατακτήσει την ευδαιμονία, και η ευδαιμονία του αυτή ανέστειλε κάθε στοιχείο πολιτισμού του…
Περισσότερο όμως τραγικός από όλους είναι ο νεοέλληνας, καθώς όλα τα δομικά στοιχεία της ύπαρξής του είναι πολύ διαφορετικά από τα αποτελέσματα του δυτικού πολιτισμού που καλείται να επεξεργαστεί.
Ο Έλληνας έχει στις ρίζες του τα αρχέτυπα της Οδύσσειας, του αγώνα του βίου και του νόστου (της νοστ-αλγίας και του νόστ-ιμου). Ακόμη, έχει στη βάση του τα αρχέτυπα της Ιλιάδας, του αγωνιστικού φρονήματος. Στον αρχαίο κόσμο, ο Έλληνας αγωνίζεται ενάντια σε δυσχέρειες, σε θεούς, σε εσωτερικούς και εξωτερικούς δαίμονες. Οι ήρωες της τραγωδίας ανοίγονται με δέος και θάρρος μπροστά στο άγνωστο και στο φόβο και τα ψηλαφούν.
Απέναντι στο μεγαλύτερο φόβο και στο πιο οδυνηρό άγνωστο, στο θάνατο, ο Έλληνας αντέτεινε την Ορθοδοξία, προσκολλώμενος στο αναστάσιμο μήνυμά της εδώ και τώρα, δίχως ιδεοληψίες και ψυχαναγκασμούς. Μέσα από τις πιο κρίσιμες και βαθιές δυσχέρειες, κατάφερνε να ανοίγει τη συνείδησή του και να ανακαλύπτει πραγματικότητες που του ήταν μέχρι τότε άγνωστες.

Η ΔΥΤΙΚΗ ΚΑΙ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΛΑΝΗ
Όλα αυτά και πολλά άλλα είναι ανεξίτηλα αποτυπωμένα στις εκφράσεις του πολιτισμού μας: στα παραδοσιακά τραγούδια και τους χορούς μας, στις γιορτές και τα ξεφαντώματα, στα μοιρολόγια και στο θρήνο, στις ιστορικές πράξεις αυτοθυσίας, στα φαγητά μας, στις εικαστικές δημιουργίες μας από τα αρχαία γλυπτά μέχρι τις αυτόφωτες αγιογραφίες και τη μεταμοντέρνα ζωγραφική, στη λογοτεχνία και την ποίηση και στο σύνολο των αξιακών προτεραιοτήτων μας.
Η ιδιαιτερότητα του ελληνικού πολιτισμού, αυτή που δεν μπόρεσε, εκ των πραγμάτων, να οικειοποιηθεί η Δύση, έγκειται επιπλέον στο ότι ο Έλληνας άνοιξε την ψυχή του στις βαθιές δυσκολίες της ζωής και μ’ αυτόν τον τρόπο ανακάλυψε ισχυρά πνευματικά ερείσματα.
ΟΜΩΣ δεν τα χρησιμοποίησε για να «ξορκίσει το κακό», δεν απετέλεσαν ξόρκια των δυσχερειών, καθώς δεν ήταν επινοήματα αλλά ανακαλύψεις διάφορων πλευρών της Αλήθειας.
Κατά κάποια νομοτέλεια, ο άνθρωπος, όταν ζει σε καταστάσεις ευδαιμονίας, (ή έστω, βολέματος), δεν αναζητά την Αλήθεια, δεν στρέφεται στο Υπερβατικό, δεν έχει ανάγκη από Θεό, αγίους, ποιητές, δεν στρέφεται στο επέκεινα γιατί δεν νοιάζεται να δομήσει σχέσεις ιερότητας.
Αυτή ακριβώς είναι η «ακροβασία» του νεοέλληνα: δημιούργησε υψηλό πολιτισμό μέσα σε συνθήκες δυσχερειών, τον δώρισε σε όλη την ανθρωπότητα, τον πήραν οι Δυτικοί και τον κατεύθυναν προς την υλική ευδαιμονία, στην οποία εγκλωβίστηκε και ο ίδιος ο νεοέλληνας.
Αποτέλεσμα; Σήμερα να συνθλίβεται ανάμεσα στις μυλόπετρες του μνημονίου των αγορών, πλανόμενος από την τερατώδη μετάλλαξη του δικού του ιερού δημιουργήματος.
Σήμερα ο δυτικός άνθρωπος, αλλά και ο σύγχρονος νεοέλληνας, στις συνθήκες ζωής που δημιούργησε, έρχεται αντιμέτωπος με πολλά μέτωπα, που του προκαλούν ζάλη και υπέρμετρο άγχος.
Το υλικό υπόβαθρο του πολιτισμού του, το «αυτονόητο» του έχειν (ένδυση, τροφή, στέγη, ιατρική και φαρμακευτική βοήθεια) έχει αμβλύνει (μέχρι που εξαφάνισε) τις πραγματικές δυσκολίες της ύπαρξης: την υπαρξιακή δυσχέρεια του θανάτου, τη σχέση με τη φύση και τον Θεό, την έκφραση υπερβατικών συγκινήσεων, την αναζήτηση νοήματος πέρα από τα αυτονόητα.
Παράλληλα, το υλικό αυτό υπόβαθρο αρχίζει να γκρεμίζεται σε πολλά σημεία του, έτσι ώστε η υπαρξιακή αγωνία των ανθρώπων να επιτείνεται ακόμη περισσότερο, καθώς η ευμάρεια απαντά μεν σε κάποια ζητήματα της ανθρώπινης ύπαρξης, απαντά όμως στα πιο επιφανειακά και με τρόπο εξαιρετικά βραχυπρόθεσμο. Γι’ αυτό το λόγο, η μοίρα της είναι η κατάρρευση.

Η ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΚΑΙ ΤΟ «ΑΝΟΙΓΜΑ»
Και εδώ μπορούμε να αναρωτηθούμε: είναι μοιραίο, οι πολιτισμοί να καταρρέουν; Η απάντηση είναι εξαιρετικά δύσκολη. Ένας δυτικής κουλτούρας και δυτικών καταβολών άνθρωπος πιθανότατα θα απαντούσε θετικά, καθώς, βάσει της λογικής του, τα έργα των ανθρώπων, φυσικώς ακολουθούν τη θνητότητα του δημιουργού τους.
Για έναν Έλληνα όμως, η απάντηση δεν είναι τόσο αυτονόητη, καθώς ο πολιτισμός που αυτός παρήγαγε και που ρέει μέσα του απ’ όλες τις πηγές του (και ας μην το συνειδητοποιεί πάντα), δεν είναι αμιγώς έργο ανθρώπινο. Είναι παράγωγο του ανοίγματος της ψυχής σε μιαν ανώτερη συνειδητότητα (πράγμα που γίνεται εύκολα αντιληπτό στη φιλοσοφία του Ηράκλειτου και του Πλάτωνα, στους Έλληνες Πατέρες της Ορθοδοξίας και στην ποιητική του Ελύτη και του Παπαδιαμάντη).
Δεν γνωρίζω από πού προέρχεται αυτό το «άνοιγμα». Ίσως να οφείλεται στο ιδιαίτερο φυσικό περιβάλλον, ίσως σε άλλα δεδομένα που μου διαφεύγουν… Πάντως, είναι γεγονός ότι σε συνθήκες που άλλοι λαοί ταμπουρώνονται στην ατομοκεντρικότητά τους, οι Έλληνες αμβλύνουν και απογειώνουν το πνεύμα τους, αποκαλύπτοντας πάντα κρυμμένες δυνάμεις.
Αυτής της ποιότητας ο πολιτισμός λοιπόν δεν είναι μοιραίο να καταρρεύσει, μάλλον είναι μοιραίο να εξελιχθεί και να αποτελέσει απάντηση στα αδιέξοδα του δυτικού πολιτισμού. Όσο και αν –λόγω κάποιου επαρχιώτικου σνομπισμού– κάνουμε πως δεν θέλουμε να ακούσουμε την παράδοσή μας, αυτή μας καλεί αδιαλείπτως.
Το κάλεσμά της αχνοφαίνεται στην επιμονή μας ακόμη να γελάμε, να ξεφαντώνουμε και να πενθούμε όπως παλιά, να διακωμωδούμε την τραγικότητά μας, να επιστρατεύουμε τις πονηριές μας (πολυμήχανοι γαρ) στα αδιέξοδά μας και να γεμίζουμε ασφυκτικά τους δρόμους των χωριών και των πόλεών μας στις μεγάλες γιορτές, όσο και αν η οικονομική ανέχεια μας πνίγει.

ΧΟΡΕΥΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΖΟΡΜΠΑ
Ο Ελληνισμός αποκομμένος από τον άξονά του (την αυθόρμητη, καρδιακή –όχι νοητική– υπέρβαση του υλικού φρονήματος) μεταμορφώνεται σε βραχύβια μάστιγα, η οποία βουλιάζει στα αδιέξοδά της. Αυτήν την κατάσταση βιώνουμε σήμερα, με την κατάρρευση αυτού που λέμε «δυτικός πολιτισμός».
Ο Ελληνισμός που ανακαλύπτει ξανά το σημείο αναφοράς του –και ως εκ τούτου μπορεί να εξελίσσεται– αποτελεί την πρόταση που θα δώσει και πάλι ζωή στον καταρρέοντα δυτικό κόσμο, με προοπτική που αποκρίνεται στη γήινη, αλλά και στην ουράνια φύση του ανθρώπου.
Ίσως ο χορός του Ζορμπά δεν είναι κατανοητός σήμερα στους δυτικούς στοχαστές. Σε εμάς όμως, όσο και αν είναι ξεχασμένος, είναι οικείος. Και όταν στη Δύση δεν θα απομείνει κανένα δεκανίκι ύπαρξης και ο τρελός αυτός χορός καταστεί η μοναδική ρεαλιστική πρόταση μιας καινούργιας αφετηρίας, θα αποβάλλουμε μόνοι μας κάθε φθηνό φτιασίδι με το οποίο «μπουκώσαμε» την ελληνική παράδοση, και θα χορέψουμε, σε καινούργια θέατρα, τα γνώριμα βήματα…
Το ερώτημα λοιπόν είναι: «ΕλληνοΔύση», ή καινούργια ανατολή του Ελληνισμού στη Δύση; Η απάντηση θα έρθει αβίαστα, μέσα από τις ζυμώσεις της ίδιας της ζωής…

* Η Μαρία Σταματιάδου είναι νομικός, συγγραφέας και διετέλεσε αρχισυντάκτρια του ΑΒΑΤΟΝ.

Πηγή: antifono.gr, περιοδικό ΑΒΑΤΟΝ, τ 107,Απρίλιος 2011


«Κομμένα» τα παιχνίδια με τις πρόωρες εκλογές, ήταν το μήνυμα του Αλέξη Τσίπρα στη συνέντευξη τύπου που έδωσε για να παρουσιάσει τη «Μαύρη Βίβλο» του μνημονίου. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ήταν πολύ καθαρός στην τοποθέτησή του, λέγοντας ότι η βασική επιλογή είναι να ξεπουληθεί με κάθε τρόπο ο δημόσιος πλούτος και σ’ αυτό το πλαίσιο εξετάζονται όλες οι τακτικές, ακόμη και οι πρόωρες εκλογές.

«Δεν θα γίνουν (οι πρόωρες εκλογές) με επιλογή του κ. Παπανδρέου και με επιλογή της τρόικας που διαφεντεύει τα οικονομικά και πολιτικά πράγματα στον κόσμο. Η δική τους επιλογή είναι να προχωρήσουν το καταστροφικό τους έργο απερίσπαστα. Και η προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία εγκυμονεί κινδύνους, γι’ αυτούς και για το σχέδιό τους», είπε και πρόσθεσε: «Άρα, δεν είναι επιλογή τους. Αν θα γίνουν; Μπορεί να γίνουν. Ένα τυχαίο γεγονός μπορεί να τις προκαλέσει, και ιδιαίτερα όταν πηγαίνεις κόντρα στη λαϊκή βούληση και όταν το σχέδιό σου είναι τόσο εξόφθαλμα αντιλαϊκό κόντρα στο δημόσιο συμφέρον».

Όταν ρωτήθηκε τι εννοεί μιλώντας για «τυχαίο γεγονός», ο πρόεδρος του ΣΥΝ έκανε λόγο για «οικονομική τρομοκρατία» (π.χ. καθυστέρηση μισθών) και παράλληλη καλλιέργεια του φόβου στο λαό. «Με πολύ έντονο τρόπο τους απαντάμε. Μην τολμήσουν. Την απόλυτη ευθύνη θα την έχει η κυβέρνηση. Μια μέρα να καθυστερήσουν μισθοί και συντάξεις, ο κ. Παπανδρέου θα πρέπει να παραιτηθεί και να προσφύγει στη λαϊκή ετυμηγορία. Είμαι απόλυτα σαφής και εξήγησα γιατί. Γιατί είναι επιλογή», τόνισε.

  • Βρέθηκε η βουλευτής που δηλώνει “δεν είναι πρόβλημα να κόψουμε μισθούς και συντάξεις”!
“Δεν είναι το θέμα μας να κόψουμε λίγο τους μισθούς και τις συντάξεις. Και όχι λίγο, πολύ. Το θέμα μας είναι να πάψουμε να έχουμε ελλείμματα”. Τάδε έφη η βουλευτής Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ κα Έλενα Παναρίτη στη ΝΕΤ fm.

Επειδή σκεφτήκαμε ότι δεν μπορεί κάποια ανερυθρίαστα να δηλώνει ότι δεν είναι πρόβλημα να κόψουμε πολύ τους μισθούς και τις συντάξεις, οδηγηθήκαμε να ψάξουμε το βιογραφικό της κας Παναρίτη. Και googl-άροντας βρήκαμε το εξής:

«Τα πιο ενδιαφέρονται στοιχεία της δουλειάς της είναι η συνεργασία της μέσω της γνωστής νεοφιλελεύθερης Παγκόσμιας Τράπεζας, με το καθεστώς Φουτζιμόρι στο Περού, αφού πρώτα εργάστηκε στη δεκαετία του ’80 με τα καθεστώτα των Φιλιππίνων, της Βραζιλίας και της Βενεζουέλας.

Το 1991 εγκαταστάθηκε στο Περού. Το 1992 ο Φουτζιμόρι έκανε πραξικόπημα για να παραμείνει στην εξουσία. Εγκατάλειψε το 2000 το Περού και καταδικάστηκε σε 25 χρόνια φυλάκισης για μαζικές δολοφονίες, κατάχρηση εξουσίας, υπεξαίρεση χρήματος και διαφθορά. Την ίδια εποχή η κ. Παναρίτη εργαζόταν για «τη μεταρρύθμιση της αγοράς ακινήτων και τις στρατηγικές της ιδιωτικοποίησης». Μερικοί από τους τίτλους των βιβλίων της είναι ενδεικτικοί: «Το φαινόμενο του Φουτζιμόρι: Κυβερνητική μεταρρύθμιση μέσω της άμεσης δημοκρατίας» (1995).

«Τίτλοι ιδιοκτησίας: Το θαύμα του Περού» (1999). «Στρατηγικές ιδιωτικοποίησης» με παράδειγμα, επίσης, το Περού. Για την προσφορά της έτυχε μεγάλης αναγνώρισης και παρασήμων απ’ όλα τα στελέχη της κυβέρνησης Φουτζιμόρι.

Δεν γνωρίζουμε πόσο συνέβαλε στο οικονομικό θαύμα του Περού, όπως γράφει η ίδια, πάντως το θαύμα, που χειροκροτήθηκε θερμότατα από τις κυβερνήσεις των ΗΠΑ και όλους τους στυλοβάτες του συστήματος (Παγκόσμια Τράπεζα, ΔΝΤ κ.τ.λ.), αποδείχθηκε τεράστιο σκάνδαλο που οδήγησε στην εξαθλίωση των εργαζομένων του Περού και τον οικονομικό στραγγαλισμό της χώρας, που περίφημου «Fujishock». Μέχρι την ανακήρυξή της ως υποψήφιας του ΠΑΣΟΚ ήταν επικεφαλής της «Panel Group», εταιρείας real estate”.
Κάθε άλλο περιττεύει...


Εχω χαζέψει;

Με συγχωρείτε για το προσωπικόν της ερώτησης (άλλωστε εύκολη η απάντηση - μεγάλο, και πάλι, το δίκιο σας), όμως όταν ένας πρωθυπουργός συλλαμβάνεται ψευδόμενος για ένα τόσο σοβαρό θέμα όπως το σχέδιο προσφυγής στο ΔΝΤ, όταν συλλαμβάνεται να έχει εξαπατήσει με τον πιο σκαστό τρόπο τον λαό του οποίου την εμπιστοσύνη ζήτησε, όταν, τέλος, ο ίδιος και το μισό του Υπουργικό Συμβούλιο συλλαμβάνονται να ψεύδονται εν τω άμα και καπάκι περί το Ελληνικό, τότε δεν τίθεται θέμα πολιτικής ευθύνης;

Τότε αυτός ο Πρωθυπουργός δεν πρέπει να απολογηθεί στο Κοινοβούλιο και στον Λαό;

Δεν πρέπει να δώσει εξηγήσεις;

Τι συμβαίνει; ισχύει το «είπαμε και καμμιά μ@λ@κί@ για να περνάει η ώρα» και πάμε .....
παρακάτω;

Οταν ένας Πρωθυπουργός προχωρά σε κατ' ευθείαν ανάθεση έργου αξίας δισεκατομμυρίων σε «φίλο του», τι γίνεται;

Μένουν τα κεραμίδια στη θέση τους;

Δεν τρίζουν τα μάρμαρα του Κοινοβουλίου;

Τι είδους κοινοβουλευτισμό έχουμε; μια μηντιακή τυραννίδα;

Ως φαίνεται, ναι!

Ολα τα παραπάνω σε πολλές εφημερίδες- φυλλάδες ου μην και πατσαβούρες, δεν υπήρχαν ούτε ως μονόστηλα!

Πρόκειται περί τραγωδίας!

Ενα σύστημα ΜΜΕ, μύλος! Μύλος που όλα τα αλέθει, όλα τα χωνεύει αλλά κι ένας λαός που, ως επί το πλείστον Συβαρίτης και Αβδηρίτης, όλα τα μασάει - όσα, αυτοί που του τα φάγανε, του σερβίρουν. Κουτόχορτο κι άλλα τέτοια εδέσματα πράσινης ανάπτυξης...

Τι συμβαίνει πια σε αυτήν τη χώρα;

Δηλώνει ο Υπουργός (ανδρείκελο) Εξωτερικών (του Προτεκτοράτου) κ. Δρούτσας ότι η Ελλάδα δεν προχωρά στην ανακήρυξη ΑΟΖ στο Αιγαίο για να μη στενοχωρηθούν οι αγάδες της Αγκυρας, και δεν κουνιέται φύλλο!

Τι διάολο; έχουμε χαζέψει;

Μας υπέσκαψαν τόσον το στήθος;

Ποιος άλλος Ελληνας Πρωθυπουργός θα είχε κάνει τέτοια πράγματα και δεν θα τον είχε πάρει «ο κόσμος με τις πέτρες»;

Ενας χρόνος Μνημόνιο!

Ενας χρόνος Κατοχής!

Μια κυβέρνηση δωσιλόγων και ανδρεικέλων.

Δεν γνωρίζω να υπάρχει στην Ελλάδα ανάλογο ιστορικό προηγούμενο από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά, τη εξαιρέσει της χούντας.

Μέσα σε έναν μόνο χρόνο επί Παπανδρέου του Γ' του Δόσωνος οι Ελληνες έχασαν στον πολιτισμό της εργασίας το πλείστον όσων οι ίδιοι και οι συνάνθρωποί τους σε όλον τον πλανήτη με αγώνες και αίμα επί εκατό έτη κατακτούσαν.

Πρόκειται περί κοινωνικής πανώλης και πολιτικής πανούκλας.

Μνέσκουμε στα σπίτια μας και στην αγορά ταπεινωμένοι.

Περιμένοντας μόνον το χειρότερο.

Με τους νέους μας χωρίς προσδοκίες, φιλοδοξίες, χωρίς ορίζοντα, χωρίς προοπτικές - με πολλούς ήδη να στρέφονται προς την ξένη...

Γιατί;

Διότι αυτοί που μας ξεχαρβάλωσαν, μας κυβερνούν ακόμη!

Διότι στην Πνύκα έχουν ανέβει Ρωμαίοι, Οθωμανοί και Γερμανοί - τους ανέβασαν ο Γιωργάκης και οι εντιμότατοι φίλοι του. Διότι οι πεμπτοφαλαγγίτες απ' τα ΜΜΕ σαρώνουν την επικράτεια με τα ραδιογωνιόμετρά τους - ποιαν επικράτεια; μια χώρα χωρίς την ιδίαν αυτής ασυλία; που ως άλλη Πέργαμο ο Ατταλός της την εκχωρεί πεσκέσι στη Ρώμη;

Τι άλλο δηλαδή πρέπει να κάνει αυτός ο μοιραίος Γιωργάκης, βαλτός ή ευήθης, για να τον πάρει ο Χορός της Τραγωδίας μας με τις Πέτρες του Αναθέματος;

ΣΤΑΘΗΣ Σ. από enet , μοντάζ Γρέκι