Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

30 Ιουλ 2012


Πληθαίνουν πάλι τα δημοσιεύματα και οι επίσημες παρεμβάσεις, που απειλούν την χώρα μας με απίστευτα δεινά σπέρνοντας τρόμο και ζόφο για το μέλλον

Που; Σε ένα Έθνος που γνωρίζει την φωτιά, την κόλαση, τον Άδη όσο κανένα. Σε έναν λαό του οποίου ακόμα και μία αποσπασματική ανάγνωση της ιστορίας θα έσπερνε τον τρόμο σε οποιονδήποτε «τεχνοκράτη του Βορά» που με βαρύγδουπες αναλύσεις και ασκήσεις επί χάρτου προσπαθεί να τιθασεύσει μία ιστορία 4,000 χρόνων.

Προσπαθεί να διαγράψει μνήμες ανθρώπων που γνώρισαν τις πύλες της κολάσεως πολλάκις, μέσα από αίμα, φωτιά και θάνατο για να μπορεί σήμερα να αναπνέει το μύρο της Ελευθερίας. Μη νομίζετε ότι ο στόχος τους είναι η ελίτ των κρατικών γραφείων και της διαπλοκής. Αυτοί ενσαρκώνουν τον διαχρονικό ρόλο του Eφιάλτη, του Πήλιου Γούση και του Iούδα μόνο στην πράξη της μειοδοσίας και όχι της Νεμέσεως αφού προφανώς δεν φρόντισαν ποτέ να μελετήσουν το τέλος της ιστορίας, θαμπωμένοι γαρ από την λάμψη των αργυρίων.

Ο στόχος είναι ο ίδιος ο Έλληνας. Αυτό το κύτταρο παγκόσμιου πολιτισμού και προσφοράς που μπορεί να έμενε σιωπηλός απέναντι στις βέβηλες κραυγές, όταν όμως κάποιοι άνοιγαν τις κερκόπορτες ήταν πάντα σύσσωμος εκεί για να διαφυλάξει την υπερχρονική αυταξία του Δικαίου που ο ίδιος δημιούργησε.

Το Δίκαιο ως ασπίδα απέναντι στην κτηνώδη δύναμη, την μοχθηρία, την μισανθρωπία. Χαρακτηριστικά που έφερα συλλήβδην όλοι οι αποτρόπαιοι εισβολείς. Από τις ορδές του Ξέρξη μέχρι τον Κεμάλ και τον Αδόλφο. Και η επίθεση του άδικου είχε πάντα δύο στόχους: Την φυσική και ηθική εξόντωση του Ελληνισμού.

Πως θα μπορούσε άλλωστε να επικρατήσει η φυσική, οικονομική, κοινωνική αδικία, όσο οι δημιουργοί της δικαιοσύνης βαστούσαν ακλόνητες τις Θερμοπύλες;

Πως θα μπορούσε ο «ανίκητος άξονας» των Ούνων να αναμασά τα περί φυλετικής και πολιτιστικής ανωτερότητας όσο οι θεματοφύλακες της Ακροπόλεως, συμβόλου του ανώτατου ανθρώπινου πολιτισμού, έριχναν τα φασιστικά τάγματα και την ανωτερότητα τους στα τάρταρα;

Κάπως έτσι εξηγείται και το ανεκδιήγητο «Οι Ολυμπιακοί αγώνες γύρισαν σπίτι τους» του Ρογκ. Όντως, γύρισαν στους δεσμοφύλακες τους, που κρατούν ακόμα τα Γλυπτά του Παρθενώνος δέσμια, μαζί με τον πανάρχαιο Ελληνισμό της Κύπρου. Μόνο με την καπηλεία του Ολυμπιακού πνεύματος θα μπορούσαν οι απόγονοι των δουλεμπόρων, οι φονιάδες των μαθητών της Κύπρου, των γηγενών της υποσαχάριας Αφρικής, οι γενοκτόνοι της Κίνας και της Ινδίας, να φέρουν τον πολιτισμό του αίματος στα μέτρα τους. Την ίδια στιγμή που ως αμετανόητοι σύμμαχοι του Αττίλα, κουνούν το δάχτυλο στην Ελλάδα αποκαλώντας την «πρώην Οθωμανική επαρχία».

Ο λαός μας λοιπόν, έζησε την κόλαση στο πετσί του, όπως και την καπηλεία του πολιτισμού που ο ίδιος δημιούργησε. Δεν δίστασε όμως ούτε στιγμή να γκρεμίσει τα περίτεχνα παλάτια του πνεύματος για να φτιάξει μετερίζια αγώνα που μέσα τους κυοφορούσαν την νέα γέννα. Δίπλα στην πένα και το τουφέκι.

«Κι αν είναι κι έρθουν χρόνια δίσεχτα,

πέσουν καιροί οργισμένοι,

κι όσα πουλιά μισέψουνε σκιαγμένα,

κι όσα δέντρα για τίποτ' άλλο δέ φελάν

παρά για μετερίζια,

μη φοβηθείς το χαλασμό.

Φωτιά! Τσεκούρι!

Τράβα, ξεσπέρμεψέ το,

χέρσωσε το περιβόλι κόφ' το,

και χτίσε κάστρο απάνω του

και ταμπουρώσου μέσα,

για πόλεμο, για μάτωμα,

για την καινούργια γέννα,

π' όλο την περιμένουμε,

κι όλο κινάει για να 'ρθει,

κι όλο συντρίμι χάνεται

στο γύρισμα των κύκλων.»

(Παλαμάς, Πατέρες)

Ας το σκεφτούν διπλά λοιπόν οι φορείς του τρόμου και της μισανθρωπίας πριν κοπιάσουν πιστεύοντας πως θα θερίσουν ανεμπόδιστοι την σήψη που έσπειραν σε ένα Γένος σφυρηλατημένο με φωτιά και ατσάλι. Θα εκπλαγούν όταν δουν πως η θεόπνευστη Φλόγα της Λευτεριάς δεν έσβησε ούτε με τις Ρεπούσηδες, ούτε με τα κιτσαριά του ηθικοκτόνου life style. Ας κοπιάσουν για να δουν πως η φλόγα που σιγοκαίει στις ψυχές των Ελλήνων, γίνεται περίλαμπρος Ήλιος, αβάσταχτος για τα βέβηλα μάτια όσων πιστεύουν ότι η Αλήθεια, η Ελευθερία, η Ελλάδα μπορούν να διαπραγματευθούν στα τραπέζια των παγκόσμιων αργυραμοιβών.



Επ’ ευκαιρία της τέλεσης των Ολυμπιακών αγώνων στο Λονδίνο είναι χρήσιμο να γίνει μια αναφορά στα αγωνίσματα των Ολυμπιακών αγώνων της αρχαιότητας και στους αντίστοιχους Ολυμπιονίκες. Η χρησιμότητα έγκειται στο γεγονός ότι τότε οι αθλητές υπηρετούσαν το αθλητικό ιδεώδες και οι αγώνες αποτελούσαν πεδίο ευγενούς άμιλλας – ανταγωνισμού, χωρίς “χορηγούς ” – χωρίς παράγοντες – χωρίς “τεχνικές σωματικών βελτιώσεων” και χωρίς αθλητικούς αποκλεισμούς, αναδεικνύοντας το σθένος, τη δύναμη, την τιμή και προπάντων το ευ αγωνίζεσθαι αντί του σημερινού ευ αμείβεσθαι.

Δρόμοι

Οι αγώνες δρόμου γίνονταν στο Στάδιο, το μήκος του οποίου ποίκιλλε από πόλη σε πόλη, αφού διέφερε ο πους που χρησιμοποιούνταν ως μονάδα μέτρησης. Για παράδειγμα, το Στάδιο στην Ολυμπία είχε μήκος 192,28 πόδια, στους Δελφούς 177, 5 και στην Αθήνα 184,96. Ένας ισόπεδος χώρος δίπλα σε λόφους ή σε πλαγιές τους αποτελούσε τη συνήθη επιλογή για την κατασκευή ενός Σταδίου. Αρχικά, η αφετηρία και το τέρμα του στίβου καθορίζονταν από απλές γραμμές χαραγμένες στο χώμα. Από τον 5ο αι. π.Χ., στα σημεία αυτά τοποθετήθηκαν οι βαλβίδες, δηλαδή μόνιμες μακρόστενες λίθινες πλάκες με σκαλισμένες κατά μήκος δύο παράλληλες εγκοπές. Οι θέσεις των δρομέων διαχωρίζονταν από πασσάλους τοποθετημένους σε κοιλότητες. Στην Ύστερη Κλασική εποχή επινοήθηκε μία μηχανή άφεσης, η ύσπληξ, που βασίστηκε στην τεχνολογία του καταπέλτη. Θεωρείται ότι αντιπροσωπεύει μία σημαντική μεταβολή στους αγώνες δρόμου, εφόσον εξασφάλιζε την ταυτόχρονη εκκίνηση όλων των αθλητών, αποκλείοντας έτσι οποιαδήποτε μεροληψία από πλευράς κριτών. Στα αγωνίσματα δρόμου με μήκος μεγαλύτερο του σταδίου το σημείο στροφής οριζόταν από πάσσαλο ή κιονίσκο και ονομαζόταν καμπτήρ.

Όσον αφορά τους δρομείς, αρχικά φορούσαν ένα κομμάτι ύφασμα γύρω από τη μέση τους. Αργότερα, αυτό εγκαταλείφθηκε και οι αθλητές έτρεχαν εντελώς γυμνοί. Μόνη εξαίρεση ήταν ο οπλίτης δρόμος, στον οποίο οι αθλητές φορούσαν κράνος και κνημίδες και κρατούσαν ασπίδες. Ωστόσο, τον 5ο αι. π.Χ. καταργήθηκαν οι κνημίδες και μετά τον 4ο αι. π.Χ. και το κράνος, οπότε οι δρομείς έτρεχαν μόνο με τη βαριά ξύλινη, επενδυμένη με χαλκό, ασπίδα.

Στάδιο ήταν ο βασικός αγώνας ταχύτητας και το παλαιότερο αγώνισμα. Στην Ολυμπία ήταν το μόνο αγώνισμα από την 1η (776 π.Χ.) έως τη 13η Ολυμπιάδα (728 π.Χ.). Εξαιτίας μάλιστα της σπουδαιότητάς του, συνηθιζόταν ο νικητής του σταδίου να δίνει το όνομά του σε κάθε Ολυμπιάδα.

Δίαυλος ήταν επίσης αγώνας ταχύτητας, κατά τον οποίο οι δρομείς τρέχοντας σε τετράδες έπρεπε να καλύψουν την απόσταση δύο σταδίων (περίπου 400 μ.). Εισήχθη στο πρόγραμμα των ολυμπιακών αγωνισμάτων στη 14η Ολυμπιάδα (724 π.Χ.) και, όπως και στο στάδιο, γίνονταν προκριματικοί και τελικοί αγώνες.

Δόλιχος ήταν δρόμος αντοχής, όπου οι αθλητές έπρεπε να καλύψουν απόσταση 7-24 στάδια (1.400-4.800 μ.). Το αγώνισμα αυτό εισήχθη στο πρόγραμμα στη 15η Ολυμπιάδα (720 π.Χ.) και ως πρώτος νικητής αναφέρεται ο Άκανθος από τη Λακωνία. Ο δόλιχος θεωρείται ότι προήλθε από τις αποστάσεις που διένυαν οι κήρυκες της ιερής εκεχειρίας και οι ημεροδρόμοι ή δρομοκήρυκες, οι αγγελιαφόροι δηλαδή που μετέφεραν ειδήσεις και μηνύματα σ’ όλη τη χώρα.

Οπλίτης δρόμος ήταν δρόμος ταχύτητας και ένα από τα πλέον θεαματικά αγωνίσματα. Οι δρομείς κάλυπταν την απόσταση δύο σταδίων -σπανιότερα τεσσάρων- φέροντας κράνος, κνημίδες και ασπίδα. Ο Παυσανίας (V.12.8) αναφέρει ότι στο ναό του Δία στην Ολυμπία φυλάσσονταν 25 τέτοιες ασπίδες, που μοιράζονταν στους οπλιτοδρόμους, έτσι ώστε όλοι οι αθλητές να φέρουν ασπίδες ίδιου βάρους. Το αγώνισμα αυτό εισήχθη στο πρόγραμμα στην 65η Ολυμπιάδα (520 π.Χ.) και, σύμφωνα με την παράδοση, γινόταν προς τιμήν κάποιου ήρωα που έπεσε μαχόμενος.

Η εκκίνηση όλων των δρομέων ήταν ταυτόχρονη, μ’ ένα συγκεκριμένο σύνθημα, και όσοι ξεκινούσαν νωρίτερα μαστιγώνονταν ή και αποβάλλονταν. Υπήρχε ένας κώδικας τιμής που ακολουθούσαν όλοι οι αθλητές, σύμφωνα με τον οποίο δεν επιτρεπόταν να εμποδίζουν τους αντιπάλους τους σπρώχνοντάς τους, χτυπώντας τους ή συγκρατώντας τους, και κυρίως απαγορευόταν οποιαδήποτε σχέση των αθλητών με τη δωροδοκία και τη μαγεία.

Δίσκος

Συγκαταλέγεται στα αγωνίσματα που η αφετηρία τους δε σχετίζεται με στρατιωτικά γυμνάσια ή αγροτικές εργασίες. Οι πρώτες περιγραφές αυτού του αγωνίσματος βρί-σκονται στην Ιλιάδα του Oμήρου και στους επιτάφιους αγώνες που διοργάνωσε ο Αχιλλέας προς τιμήν του νεκρού του φίλου Πατρόκλου. Εκεί, στο αγώνισμα του δίσκου νικητής αναδείχθηκε ο Πολυποίτης, που έλαβε ως έπαθλο το σόλο, την ακατέργαστη δηλαδή μάζα από σίδηρο, που ο ίδιος έριξε. Στην Οδύσσεια, στους αγώνες των Φαιάκων προς τιμήν του Οδυσσέα, στο δίσκο κέρδισε ο ίδιος ο Ιθακήσιος ήρωας. Στην ελληνική μυθολογία, ο δίσκος έχει συνδεθεί με διαφόρους θανάτους από ατύχημα, όπως, για παράδειγμα, εκείνον του Υακίνθου τον οποίο ο φίλος του Απόλλωνας σκότωσε κατά λάθος με το δίσκο, όταν το φύσημα του Ζεφύρου τον έβγαλε από την πορεία του.

Πάλη

Πρόκειται για το παλαιότερο και πλέον διαδεδομένο άθλημα στον κόσμο. Η πρώτη περιγραφή του βρίσκεται στην Ιλιάδα, στους ταφικούς αγώνες που οργανώθηκαν προς τιμήν του Πατρόκλου, φίλου του Αχιλλέα, όπου αναμετρήθηκαν στην πάλη ο Αίας ο Τελαμώνιος με τον Οδυσσέα. Σύμφωνα με τη μυθολογία, ο Θησέας ήταν εκείνος που εφηύρε τις τεχνικές της πάλης, όταν πάλεψε και σκότωσε τον Κερκύονα. Η πάλη ως ανεξάρτητο αγώνισμα και ως μέρος του πεντάθλου εισήχθη στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 708 π.Χ., ενώ η πάλη παίδων καθιερώθηκε το 632 π.Χ. Μεγάλη αξία δινόταν σε αυτήν ως μία μορφή στρατιωτικής άσκησης. Το άθλημα αυτό διακρινόταν στην ορθία πάλη ή ορθοπάλη ή σταδαία πάλη και στην αλίνδησιν ή κύλισιν ή κάτω πάλη. Οι παλαιστές στην αρχή στέκονταν αντιμέτωποι με τα πόδια λυγισμένα και ελαφρά ανοιχτά, μία στάση που ονομαζόταν σύστασις ή παράθεσις. Σε αντίθεση με σήμερα, σύστημα βαθμολογίας δεν είχε αναπτυχθεί ούτε και γινόταν διαφοροποίηση ανάλογα με το βάρος των αθλητών.

Ορθία πάλη σκοπός αυτού του είδους πάλης ήταν οι παλαιστές να ρίξουν απλώς τον αντί-παλο στο έδαφος. Τρεις πτώσεις σήμαιναν ήττα και ο νικητής αποκαλούνταν τριακτήρ. Ο αγώνας συνεχιζόταν μέχρι τελικής πτώσεως ενός εκ των δύο αθλητών. Στην ορθία πάλη γυμναζόταν το επάνω μέρος του σώματος παλαιστών (κεφαλή, τράχηλος, ώμοι, χέρια, θώρακας, μέση). Αλίνδησιςσε αυτό το είδος πάλης γυμναζόταν κυρίως το κάτω μέρος του σώματος (μέση, μηροί, γόνατα) και τα χέρια. Ο αγώνας τελείωνε με την παραδοχή της ήττας ενός εκ των δύο αθλητών με ανάταση του δεξιού χεριού του με το δείκτη τεντωμένο.

Ακόντιο

Οι αρχαίοι Έλληνες φρόντιζαν να ασκούνται συχνά στη ρίψη του ακοντίου, αφού αυτό αποτελούσε το βασικό επιθετικό τους όπλο.Στην Ιλιάδα αναφέρεται ότι στις περιόδους ανάπαυλας από τις μάχες οι Αχαιοί έριχναν ακόντιο και δίσκο, ενώ στην Οδύσσεια πληροφορούμαστε ότι οι μνηστήρες της συζύγου του Οδυσσέα, Πηνελόπης, διασκέδαζαν ρίχνοντας ακόντιο και δίσκο σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο.

Οι αθλητές του αγωνίσματος συναγωνίζονταν στον εκηβόλο (βολή σε μήκος) και στο στοχαστικό ακοντισμό (βολή σε προκαθορισμένο στόχο).

Εκηβόλος ακοντισμός Η ρίψη ακοντίου γινόταν στο Στάδιο και στις απεικονίσεις αγγείων φαίνεται ότι ο αθλητής ξεκινούσε από κάποιο σταθερό σημείο, πιθανόν από τη βαλβίδα του στίβου, κάνοντας μερικά βήματα πριν το πετάξει. Το ακόντιο έπρεπε να πέσει μέσα σε μια περιοχή που ήταν καθορισμένη από τις τρεις πλευρές και η προσπάθεια του αθλητή ήταν άκυρη εάν κατέληγε έξω από αυτήν. Οι ρίψεις σημειώνονταν με ένα μικρό πάσσαλο.

Η τεχνική ρίψης του ακοντίου είναι όμοια με αυτή που χρησιμοποιούν οι αθλητές σήμερα, με μόνη διαφορά την αξιοποίηση της αγκύλης. Ο αθλητής έδενε την αγκύλη στο ακόντιο, όσο πιο σφιχτά μπορούσε, τη δοκίμαζε αρκετές φορές και περνούσε από τη θηλιά το δείκτη και το μεσαίο του δάχτυλο. Πριν ξεκινήσει την προσπάθειά του, έσπρωχνε το ακόντιο πίσω με το αριστερό του χέρι, για να τεντώσει η αγκύλη, την οποία ο ακοντιστής έσφιγγε με τα δάχτυλα του δεξιού του χεριού. Μετά, κρατώντας το ακόντιο, ο αθλητής έστρεφε το σώμα στην κατεύθυνση της ρίψης και έπαιρνε φόρα. Μερικά βήματα πριν τη ρίψη, τραβούσε το δεξί του χέρι πίσω, έστρεφε το σώμα και το κεφάλι προς τα δεξιά, έβαζε το δεξί πόδι μπροστά από το αριστερό και τραβούσε το αριστερό του χέρι πίσω για να βοηθήσει τη στροφή. Μετά, λυγίζοντας ελαφρά τα γόνατα, τέντωνε το αριστερό του πόδι μπροστά, για να σταματήσει τη φορά του, ώστε να μείνει πίσω από την καθορισμένη γραμμή ρίψης, και το ακόντιο εκσφενδονιζόταν.

Στοχαστικός ακοντισμός Η ρίψη ακοντίου σε στόχο γινόταν συνήθως από άλογο. Σε αυτό το αγώνισμα, ενώ το άλογο κάλπαζε, ο αναβάτης έπρεπε να ρίξει το ακόντιο σε ένα στρογγυλό στόχο, πιθανότατα ασπίδα. Η κίνηση του αλόγου επηρέαζε τη σταθερότητα του αναβάτη και περιόριζε τον έλεγχο που είχε στις κινήσεις του. Ο αναβάτης έπρεπε να μπορεί να πετύχει απόλυτο συντονισμό, ανάμεσα στο ρυθμό καλπασμού του αλόγου και την κίνηση του χεριού του, ενώ πάντα κρατούσε τα μάτια καρφωμένα στο στόχο. Ο στοχαστικός ακοντισμός ή έφιππος ήταν ένα από τα κύρια αγωνίσματα των Παναθηναίων και των Ηραίων.

Άλμα

Στους αρχαίους Ολυμπιακούς Αγώνες το άλμα διεξαγόταν στο πλαίσιο κυρίως του πεντάθλου και σπανιότατα ως ξεχωριστό αγώνισμα. Υπάρχει μία αναφορά σε αυτό ως ανεξάρτητο άθλημα σε μία αναθηματική επιγραφή στον αλτήρα του αθλητή Επαίνετου από την Ελευσίνα. Για πρώτη φορά γίνεται αναφορά στο άλμα στην Οδύσσεια του Ομήρου, στους αγώνες που δόθηκαν από τους Φαίακες προς τιμήν του Οδυσσέα.

Δεν είναι γνωστό εάν το άλμα εις μήκος ήταν απλούν, διπλούν ή τριπλούν. Θεωρούνταν πάντως ιδιαίτερα επίπονο, επειδή απαιτούσε ταυτόχρονα συντονισμό των μελών του αθλητή και συγχρονισμό των κινήσεών του. Για αυτό και κατά καιρούς συνοδευόταν από έναν αυλητή, του οποίου οι ήχοι υπογράμμιζαν το ρυθμό και τη μουσική ροή ενός καλά εκτελεσμένου άλματος.

Αντίθετα με το σύγχρονο άλμα, όπου ο μόνος εξοπλισμός του άλτη είναι τα αθλητικά του παπούτσια, στους αρχαίους Ολυμπιακούς χρησιμοποιούσαν λίθινα ή μολύβδινα βάρη, τους αλτήρες. Τα βασικά αυτά εξαρτήματα κατασκευάζονταν σε διάφορα σχήματα και οι κυριότεροι τύποι τους ήταν οι μακροί και οι σφαιροειδείς, που ήταν σε χρήση τον 6ο και 5ο αι. π.Χ. Ορισμένοι αλτήρες είχαν το σχήμα απλών κώνων με κοιλώματα, ώστε να μπορεί να τους πιάνει καλά ο αθλητής. Το βάρος τους ποίκιλλε ξεκινώντας από τα 1.616 γραμμάρια, ενώ υπάρχουν παραδείγματα αφιερωμάτων που έφταναν έως και τα 4.629 γραμμάρια. Η χρήση των αλτήρων επέτρεπε στους άλτες να επιτύχουν καλύτερες επιδόσεις.

Μια διαφορά ανάμεσα στον άλτη των αρχαίων και των σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων είναι ότι ο πρώτος αποκτούσε επιτάχυνση χρησιμοποιώντας τους αλτήρες. Δεν έχει εξακριβωθεί απόλυτα εάν οι αθλητές έτρεχαν για να επιτύχουν μεγαλύτερη επιτάχυνση πριν το άλμα. Ωστόσο, από παραστάσεις αγγείων φαίνεται ότι ο αθλητής, κρατώντας τους αλτήρες, έτρεχε μέχρι το βατήρα και αιωρώντας τους πίσω εμπρός επιχειρούσε το άλμα του με τεντωμένα μπροστά τα χέρια. Λίγο προτού προσγειωθεί στο σκάμμα, με τα πόδια κλειστά, πετούσε τους αλτήρες προς τα πίσω.

Πένταθλο

Προστέθηκε το 708 π.Χ., στη 18η oλυμπιάδα, και αποτελούνταν από πέντε αγωνίσματα……δίσκο, ακόντιο, άλμα, δρόμο και πάλη. Ο δρόμος και η πάλη ήταν και ξεχωριστά αγωνίσματα στους πανελλήνιους αγώνες, όμως το άλμα, ο δίσκος και το ακόντιο διεξάγονταν μόνο ως μέρος του πεντάθλου. Σύμφωνα με τη μυθολογία, το πένταθλο καθιέρωσε ο Ιάσων. Συνδύασε τα πέντε αγωνίσματα και απένειμε το έπαθλο στο φίλο του Πηλέα (που ήρθε δεύτερος σε όλα εκτός από την πάλη, στην οποία νίκησε). Η σειρά διεξαγωγής των πέντε αγωνισμάτων δεν είναι γνωστή. Πιθανότατα το πένταθλο να ξεκινούσε με το δρόμο ή με το άλμα. Το βέβαιο πάντως είναι ότι τελείωνε με την πάλη.

Πυγμή (πυγμαχία)

Από τα παλαιότερα αθλήματα, συμπεριλήφθηκε στα ολυμπιακά αγωνίσματα το 688 π.Χ. και η πυγμή παίδων εισήχθη στο ολυμπιακό πρόγραμμα το 616 π.Χ. Η πυγμαχία πρωτοαναφέρεται στην Ιλιάδα, ως ένας από τους αγώνες που διοργανώθηκαν προς τιμήν του νεκρού Πατρόκλου, όπου νίκησε ο Επειός, και στην Οδύσσεια στους αγώνες στο νησί των Φαιάκων. Στη μυθολογία ως ιδρυτής του αγωνίσματος αναφέρεται ο Απόλλωνας, ο οποίος νίκησε και σκότωσε το Φόρβαντα, έναν πυγμάχο που προκαλούσε τους ταξιδιώτες που περνούσαν από τους Δελφούς να αναμετρηθούν μαζί του. Ο Απόλλωνας, επίσης, νίκησε σε αγώνα πυγμής και τον Άρη στην Ολυμπία. Πρότυπο πυγμαχικού αγώνα στη μυθολογία ήταν εκείνος ανάμεσα στον Πολυδεύκη και τον Άμυκο, το βασιλιά των Βεβρύκων από τη Βιθυνία του Εύξεινου Πόντου. Ο βασιλιάς προκαλούσε όλους τους ξένους που περνούσαν από τη χώρα του να πυγμαχήσουν μαζί του και κατά τη διάρκεια του αγώνα τούς σκότωνε. Ο Πολυδεύκης αποδείχτηκε πολύ σκληρός αντίπαλος για τον Άμυκο, τον οποίο νίκησε και υποχρέωσε να ορκιστεί ότι θα επέτρεπε στους ταξιδιώτες ελεύθερη και ασφαλή διέλευση από τη χώρα του.

Ιππικοί αγώνες ( ιππικά αγωνίσματα και αρματοδρομίες)

Τα ιππικά αγωνίσματα τελούνταν στην Ολυμπία και περιελάμβαναν…… ιπποδρομία κελήτων, αγώνισμα με αναβάτη και τέλειο ίππο (άλογα ενός έτους) που συμπεριλήφθηκε το 648 π.Χ., κάλπη (ιπποδρομία φοράδων) το 496 π.Χ., και ιπποδρομία πώλων το 256 π.Χ.

Οι αρματοδρομίες είχαν τις ρίζες τους στις στρατιωτικές συνήθειες των Αχαιών. Τα αγωνίσματα αρματοδρομίας με τη σειρά που εμφανίστηκαν στην Ολυμπία ήταν…. τέθριππον, άρμα με τέσσερα άλογα το 680 π.Χ., απήνη, άρμα που έσερναν δύο ημίονοι το 500 π.Χ., συνωρίς, άρμα που έσερναν δύο άλογα το 408 π.Χ., τέθριππο πώλων (ημιόνων) το 384 π.Χ. και συνωρίς πώλων το 268 π.Χ.

Ο ιππόδρομος ήταν πλατύς, επίπεδος, ανοιχτός χώρος όπου η αφετηρία και το τέρμα ορίζονταν με ένα στύλο. Ένας δεύτερος μικρός στύλος, η νύσσα, όριζε το σημείο καμπής, το οποίο ήταν και το πλέον επικίνδυνο για ατυχήματα. Ο ίδιος ο στίβος χωριζόταν κατά μήκος μ’ ένα λίθινο ή ξύλινο χώρισμα, που ονομαζόταν έμβολο, δίπλα στο οποίο έτρεχαν τα άλογα και τα άρματα. Είναι γνωστό ότι το τέθριππο συμπλήρωνε δώδεκα γύρους του στίβου (ο ποιητής Πίνδαρος αποκαλεί τον αγώνα δωδεκάδρομον). Η συνωρίς και το τέθριππο πώλων έτρεχαν οχτώ γύρους, ενώ η συνωρίς πώλων τρεις. Πολύ λίγα είναι γνωστά για τους κανόνες των ιππικών αγώνων. Είναι γνωστό ότι δεν επιτρεπόταν η λοξοδρόμηση μπροστά από τους άλλους, εκτός κι αν ξέφευγε κανείς μπροστά, ώστε να αποφεύγονται οι συγκρούσεις. Στην Ολυμπία απέναντι από τη νύσσα υπήρχε ένας στρογγυλός βωμός, ο Ταράξιππος, που προκαλούσε πανικό στα άλογα. Πιθανότατα, αυτό να σχετίζεται με τη θέση του ήλιου, ο οποίος, αφού οι αγώνες ξεκινούσαν το απόγευμα, βρισκόταν στη φάση της δύσης και στη στροφή τύφλωνε τα ζώα, με αποτέλεσμα να γίνονται ατυχήματα.

Ο Παυσανίας περιγράφει με λεπτομέρειες το περίπλοκο σύστημα της εκκίνησης, της ιππαφέσεως, επινόηση του ανδριαντοποιού Κλεοίτα. Στη δυτική, στενή πλευρά του ιπποδρομίου, οι θέσεις εκκίνησης σχημάτιζαν ένα τρίγωνο στην κορυφή του οποίου υπήρχε ένα χάλκινο δελφίνι πάνω σε έναν υπερυψωμένο στύλο. Στη μέση της βάσης του τριγώνου υπήρχε ένας πλίνθινος βωμός με το μηχανισμό άφεσης. Το βωμό στόλιζε στο πάνω μέρος του ένας χάλκινος αετός. Ακριβώς πριν τον αγώνα, τα άρματα έμπαιναν στα ειδικά χωρίσματα. Με το σάλπισμα, ο αετός στο βωμό υψωνόταν, ώστε να είναι ορατός από τους θεατές, το δελφίνι έπεφτε στο έδαφος και αποσυρόταν το σχοινί από τις θέσεις -ξεκινώντας από τις δύο ακραίες-έτσι ώστε όλα τα άρματα να βρίσκονται σε μία ευθεία.

Το άρμα ήταν μικρό ξύλινο όχημα, αρκετά φαρδύ για να χωρέσει δύο όρθιους άντρες και ανοιχτό από πίσω. Στηριζόταν σε έναν άξονα, τα άκρα του οποίου ήταν στερεωμένα σε δύο ισχυρούς ξύλινους τροχούς. Το δυνατότερο και πιο γρήγορο ζώο τοποθετούνταν δεξιά για να διευκολύνει το άρμα στις στροφές. Τα άλογα σημαδεύονταν στις οπλές ή τους μηρούς, είτε με το γράμμα κόππα, από όπου έπαιρναν το όνομα κοππατίες, είτε με το γράμμα σίγμα, που τους έδινε το όνομα σαμφόρες. Αν και το γνήσιο πολεμικό άρμα χωρούσε δύο άντρες -τον ηνίοχο και τον πολεμιστή, στο τέθριππο και στη συνωρίδα επέβαινε μόνο ο ηνίοχος.

Παγκράτιο

Ανήκε στην κατηγορία των βαρέων αγωνισμάτων και προστέθηκε στο ολυμπιακό πρόγραμμα για τους άνδρες το 648 π.Χ., στην 33η Ολυμπιάδα, και για τους παίδες το 200 π.Χ., στην 145η Ολυμπιάδα. Σύμφωνα με τη μυθολογία, το παγκράτιο αποδίδεται στον ήρωα Θησέα, ο οποίος συνδύασε την πάλη και την πυγμαχία για να εξοντώσει το Μινώταυρο. Θεωρούνταν το πλέον ενδιαφέρον και επικίνδυνο αγώνισμα, αφού συνδύαζε όλα τα χτυπήματα της πυγμαχίας και τις λαβές της πάλης σε ένα θέαμα γρήγορων φάσεων και συχνών πτώσεων. Ο Φιλόστρατος αναφέρει ότι το παγκράτιο ήταν εξαιρετική άσκηση για την προγύμναση των πολεμιστών.

Στους αγώνες παγκρατίου, ενώ επιτρέπονταν όλες οι λαβές που χρησιμοποιούσαν οι πα-λαιστές και όλα τα χτυπήματα της πυγμαχίας, απαγορεύονταν -εκτός μόνο από τη Σπάρτη- το δάγκωμα (δάκνειν) και το χτύπημα στα μάτια (ορύσσειν). Έτσι, το παγκράτιο ήταν το πιο σκληρό απ’ όλα τα αγωνίσματα, καθώς το ζητούμενο ήταν η νίκη χωρίς να δίνεται σημασία στις σωματικές βλάβες ή στη ζωή του αντιπάλου. Υπήρχαν δύο είδη παγκρατίου: Κάτω παγκράτιο, στο οποίο ο αγώνας συνεχιζόταν αφού οι αντίπαλοι είχαν πέσει στο έδαφος. Χρησιμοποιούνταν στους αγώνες. Άνω ή ορθοστάνδην παγκράτιο, στο οποίο οι αντίπαλοι αγωνίζονταν όρθιοι. Χρησιμοποιούνταν για την προγύμναση ή σε προκαταρκτικούς αγώνες. Αυτή ήταν η ελαφρύτερη και ασφαλέστερη μορφή του αθλήματος.

Οι παγκρατιαστές δε φορούσαν ιμάντες ή γάντια, όπως οι πυγμάχοι, γι’ αυτό τα χτυπήματα δεν ήταν τόσο οδυνηρά. Ωστόσο, ο παγκρατιαστής είχε το δικαίωμα να κρατάει τον αντίπαλό του με το ένα χέρι και να τον χτυπάει με το άλλο, πράγμα που δε συνέβαινε στην πυγμαχία. Ο αθλητής που έπεφτε πρώτος στο έδαφος ήταν σε δύσκολη θέση, διότι ο αντίπαλός του μπορούσε να πέσει από πάνω του και να τον ακινητοποιήσει με τα πόδια του, έχοντας τα χέρια του ελεύθερα να τον χτυπήσει ή να εφαρμόσει μια λαβή στραγγαλισμού. Ο παλαιστής που έπεφτε προσπαθούσε να γυρίσει με την πλάτη και να χρησιμοποιήσει τα χέρια και τα πόδια για να προστατευτεί. Οι πιο μικρόσωμοι παλαιστές συχνά έπεφταν επίτηδες με την πλάτη, μια τεχνική που λεγόταν υπτιασμός. Το λάκτισμα έπαιζε σημαντικό ρόλο στο παγκράτιο. Η κλοτσιά στο στομάχι λεγόταν γαστρίζειν. Η λαβή με την οποία ο παγκρατιαστής κρατούσε το πόδι του αντιπάλου του όσο πιο σφιχτά μπορούσε, για να τον κάνει να χάσει την ισορροπία του, λεγόταΣύνδεσμοςν αποπτερνίζειν.

Αγώνες κηρύκων και σαλπιγκτών

Στην Ολυμπία διακρίνονταν, εκτός από τους αθλητές, οι κήρυκες και οι σαλπιγκτές. Αυτοί συμμετείχαν σε αγώνες που εισήχθησαν στην 96η Ολυμπιάδα, το 396 π.X., και οι νικητές είχαν προνομιακό ρόλο κατά την τέλεσή τους. Πιο συγκεκριμένα, επειδή πολλοί ικανοί κήρυκες και σαλπιγκτές διεκδικούσαν την τιμή να αναγγέλλουν τα αγωνίσματα και τους νικητές ή να σαλπίζουν στον ιππόδρομο, καθιερώθηκαν και γι’ αυτούς αγώνες. Έτσι, όσοι νικούσαν αποκτούσαν το προνόμιο να σαλπίζουν και να ανακοινώνουν τους αθλητές κατά την Ολυμπιάδα.

Παρακάτω παρατίθεται πίνακας στον οποίο αναγράφονται οι αρχαίοι ολυμπιονίκες από το 776 π.Χ. έως 369 μ.Χ.

πηγές: Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού (Οι Ολυμπιακοί Αγώνες) http://www.fhw.gr. Πίνακας ολυμπιονικών http://pheidias.antibaro.gr/





«Να δούμε ποιος χρωστάει σε ποιον»

Βολές κατά της σημερινής Ευρώπης εξαπέλυσε ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, ο οποίος περιοδεύει στην Φλωρίνα. Ο κ. Ιερώνυμος αναρωτήθηκε «αν η Ευρώπη σήμερα απηχεί αυτό που οραματίστηκαν οι πρώτοι ευρωπαϊστές ή έχει καταντήσει τραπεζική τοκογλυφία».

Ταυτόχρονα ζήτησε να μπει «τεφτέρι» να δούμε, όπως πρόσθεσε,«τι ακριβώς χρωστάμε και με όρους ισοτιμίας να ξεπληρώσουμε ό,τι χρωστάμε. Αλλιώς, μια Ευρώπη χωρίς αλληλεγγύη και σεβασμό σε όλα της τα μέλη, τι είναι αλήθεια;».

Για να συνεχίσει: «Το ιστορικό παράδειγμα των Φλωρινιωτών και όλων των ηρώων Ελλήνων είναι δίπλα μας. Το ζούμε, το ψηλαφίζουμε μέσα από τα μνημεία μας, τον πολιτισμό μας. Αυτόν τον πολιτισμό δώσαμε στην Ευρώπη και για αυτόν αγωνιστήκαμε ανά τους αιώνες. Για όλα αυτά που εκλάπησαν και είναι στα μεγάλα Μουσεία της Ευρώπης. Ας μας φέρουν πίσω τα κλεμμένα και ας κάνουμε τότε τους λογαριασμούς μας».


Y.Γ: Μάλλον ο Μακαριώτατος “ασπάσθηκε” τις απόψεις του Πάνου Καμμένου..

Πηγή


Σε συνέντευξη που παραχώρησε στο prismanews o κρητικής καταγωγής ευρωβουλευτής της Γερμανίας Γιώργος Χατζημαρκάκης, μίλησε για το μέλλον της ελληνικής οικονομίας, τους ευρωπαϊκούς συσχετισμούς, αλλά και την ανάγκη να δρομολογηθούν πολιτικές στην κατεύθυνση αντιστροφής του αρνητικού κλίματος, ώστε να μπει ένα τέλος στα σενάρια για την Ελλάδα, την ευρωζώνη και το κοινό νόμισμα που έχουν αρνητικές επιπτώσεις στο οικοδόμημα του ευρώ
Ο κ.Χατζημαρκάκης ξεκαθαρίζει πως η έξοδος της Ελλάδας από τη ζώνη του ευρώ σημαίνει και κατάρρευση της ευρωζώνης, αναφέρεται στον ρόλο του ΔΝΤ αλλά και στη λάθος συνταγή των σκληρών μέτρων λιτότητας. Σε ότι αφορά την νέα κυβέρνηση ο κ. Χατζημαρκάκης είπε: «Είναι βέβαιο πως η τωρινή κυβέρνηση συνεργασίας καλείται να διαχειριστεί μια παρατεταμένη και πρωτόγνωρη κρίση για την Ελλάδα. Συνεπώς κάθε κίνηση και απόφασή της είναι αναγκαστικά στη λογική του πιεστικού χρόνου και της διαχείρισης κρίσεων. Το γεγονός ότι ο Έλληνας πρωθυπουργός είπε πως κανένας υπουργός δεν θα φύγει από το γραφείο του τον Αύγουστο και πως θα πρέπει να δουλέψουν σκληρά, είναι ένα πρώτο σήμα προς την Ευρώπη πως υπάρχει η διάθεση να δοθούν λύσεις.Το μήνυμα φαίνεται να περνά προς τις ηγεσίες της Ευρώπης και εύχομαι να λειτουργήσει θετικά. Για να αντιστραφεί όμως το αρνητικό κλίμα για την Ελλάδα στην κοινή γνώμη χρειάζεται χρόνο και πολύ δουλειά.

Για παράδειγμα δεν ήταν γνωστή ακόμα και στον κ. Ρέσλερ η δυναμική παρέμβαση για την χαλυβουργική. Τα αρνητικά μηνύματα στο εξωτερικό επί δύο χρόνια έχουν διαμορφώσει ένα κλίμα πολύ κακό. Προσωπικά δουλεύω πολύ για την αναστροφή του, τονίζοντας έντονα το τελευταίο διάστημα πως η Ελλάδα χρειάζεται στήριξη στον τουρισμό της. Εκτός από την πρόταση για την επιδότηση των διακοπών, είχα προτείνει και σε όλους τους Γερμανούς βουλευτές να έλθουν στην Ελλάδα για διακοπές καλώντας και τους πολίτες να πράξουν το ίδιο. Με χαρά είδα πως ανταποκρίνονται βουλευτές από τη Γερμανία, θα έλθουν και μάλιστα κάνουν και δηλώσεις στήριξης της χώρας».

Ερωτηθείς ο ελληνικής καταγωγής ευρωβουλευτής της Γερμανίας για τα σενάρια εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη υποστήριξε πως «έξοδος της Ελλάδας σημαίνει και κατάρρευση της ευρωζώνης. Όσοι δεν το κατανοούν αυτό στην Ευρώπη κάνουν πολύ μεγάλο λάθος. Το στοίχημα δεν είναι η Ελλάδα, αλλά η Ευρώπη. Είναι γνωστό πως άσκησα μεγάλη κριτική στον Αντικαγκελάριο Φίλιπ Ρέσλερ και Πρόεδρο του κόμματος μου, για τις δηλώσεις του και είπα πως κάνει κακό όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη και στην ίδια τη Γερμανία. Αποδείχθηκε από την αντίδραση της Moodys που υποβάθμισε άμεσα τη Γερμανία.Το πρόβλημα είναι ασφαλώς οι κερδοσκόποι αλλά δεν θα είχαν τόση δύναμη αν δεν υπήρχε σε κάποιους πολιτικούς η αντίληψη πως μπορεί να προχωρήσει η ευρωζώνη χωρίς κάποιο μέλος της. Αυτό είναι τεράστιο λάθος. Το γεγονός ότι η Ελλάδα έγινε το πειραματόζωο του ΔΝΤ ήταν πολύ κακό και τώρα φαίνεται ακόμα καθαρότερα. Σε πολιτικό επίπεδο, κάποιοι κύκλοι που δεν ήθελαν το ευρώ, συντηρούν πολιτικό κλίμα και ιδέες που είναι αρνητικές για την επίλυση του προβλήματος.

Στη Γερμανία έχει διαμορφωθεί μια αντίληψη στην κοινή γνώμη που είναι απόλυτα αρνητική στην ευρωπαϊκή αλληλεγγύη κι αυτό δημιουργεί πολλά προβλήματα». Απαντώντας στην ερώτηση εάν τελικά υπάρχει κίνδυνος χρεοκοπίας της ελληνικής οικονομίας και παράλληλα εξόδου της χώρας από τη ζώνη του ευρώ, ο κ. Χατζημαρκάκης τόνισε: «Αυτό που υπάρχει είναι ο κίνδυνος διάλυσης της ευρωζώνης. Η Ελλάδα θα είναι μόνο η αρχή. Το επόμενο διάστημα είναι ιδιαίτερα κρίσιμο διότι στις 13 Σεπτεμβρίου θα έχουμε την απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Γερμανίας για τη νομιμότητα του ESM δηλαδή του Ταμείου «Σωτηρίας» που θα χρηματοδοτήσει τις άλλες χώρες που θα έχουν πρόβλημα. Είναι λογικό η απόφαση αυτή να επηρεάσει την πορεία της Ευρώπης. Μια απόρριψη του ταμείου σημαίνει μεγάλες περιπέτειες. Συνεπώς τον επόμενο μήνα θα πρέπει να υπάρξουν σημαντικές εξελίξεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο που θα αποτρέπουν ένα καταστρεπτικό σενάριο» και πρόσθεσε πως «κανείς δεν θα μπορούσε να υπολογίσει ή να ελέγξει τις συνέπειες. Αυτό ήταν και παραμένει το μεγάλο ζήτημα από την έξοδο της Ελλάδας. Για αυτό δημιουργήθηκε το ESM για να μπορεί να καλύψει με περισσότερα κεφάλαια την ενδεχόμενη εξάπλωση του ιού της χρεωκοπίας στις άλλες χώρες. Στη λογική αυτή κινούνται και οι λανθασμένες δηλώσεις του κ. Ρέσλερ πως κανένας δεν φοβάται πια την έξοδο της Ελλάδας. Παράλληλα μεγάλωσαν οι φωνές και οι τάσεις που δεν θέλουν όπως λένε να κρατάει όμηρο η Ελλάδα την Ευρώπη. Αυτή η τακτική σήμερα δεν βοηθά καθόλου».

Στο ζήτημα της σκληρής δημοσιονομικής πειθαρχίας και ερωτηθείς εάν αυτή έχει αποτύχει, ο ευρωβουλευτής της Γερμανίας απάντησε πως «είναι προφανές πως μια ολοκληρωμένη δημοσιονομική πολιτική πρέπει να στηρίζεται σε αρχές που θα τηρούνται από όλους. Ωστόσο η λιτότητα δεν αποτελεί τη συνταγή της επιτυχίας στα δημοσιονομικά. Η φράση «η εγχείρηση πέτυχε αλλά ο ασθενής απεβίωσε», εκφράζει ακριβώς αυτό που συμβαίνει σε τέτοιες μονομερείς συνταγές που δεν αντιλαμβάνονται πως όταν κάνεις περικοπές πρέπει να δώσεις διέξοδο για την παραγωγή νέου πλούτου. Σήμερα, η σκληρή δημοσιονομική πειθαρχία οδηγεί στην αποτυχία». Ο κ. Χατζημαρκάκης πάει την σκέψη του και ένα βήμα πιο πέρα όμως, για τα σενάρια που θα μπορούσαν να βρουν εφαρμογή στην οικονομική πραγματικότητα της Ευρωζώνης, υποστηρίζοντας πως «αυτό που μπορεί να συμβεί είναι να οδηγηθούμε σ' ένα σκληρό νόμισμα για τις βόρειες πλεονασματικές χώρες και ένα μαλακό για το νότο. Στην περίπτωση που φτάσουμε να μιλάμε για ένα τέτοιο ενδεχόμενο, προσωπικά, θα ήθελα τη Γαλλία μαζί με το Νότο, διότι θα δημιουργηθεί μια κρίσιμη ομάδα χωρών στο Μεσογειακό χώρο, όπου μπορεί να σταθεί δημιουργικά την επόμενη μέρα στην Ευρώπη, αν έχουμε τόσο μεγάλες ανακατατάξεις. Σε αυτή την περίπτωση θα πρέπει η Ελλάδα να είναι μέσα σε αυτή την ομάδα και μια τέτοια προοπτική πρέπει να προετοιμαστεί κατάλληλα».



Ο Μπίκας έφυγε και άφησε πίσω του συντρίμμια...
Πάλι ο λαός θα πληρώσει τα "σπασμένα" των κομματικών εντολών και υπαλλήλων;

Εδώ και πολύ καιρό το ιστολόγιό μας είχε αναφερθεί στο συγκεκριμένο θέμα αποκαλύπτοντας ότι το "Γεωγραφικό Σύστημα Πληροφοριών Διασυνοριακής Ασφάλειας κατά την Μετακίνηση Ανθρώπων και Αγαθών" της ΕΥΠ, προυπολογισμού 1.330.173,78 € (χωρίς ΦΠΑ) απεντάχθηκε από την κυβέρνηση ΓΑΠ-Χρυσοχοΐδη και τη Διοίκηση Μπίκα, όχι γιατί είχε διαπιστωθεί κάτι το σκανδαλώδες στην προμήθεια (άλλωστε κανείς από τους μέχρι σήμερα διωκόμενους υπαλλήλους δεν κατηγορήθηκε για κάτι τέτοιο) αλλά επειδή το επέβαλαν άλλοι λόγοι, που είχαν να κάνουν με κεντρικές γεωστρατηγικές επιλογές της προηγούμενης κυβέρνησης, όπως αποκάλυψαν και τα Wikileaks.

Σας θυμίζουμε το τηλεγράφημα του αμερικανού πρέσβη Σπέκχαρντ προς το State Department μετά την επικράτηση του Γιώργου Παπανδρέου και την ανάδειξή του ως πρωθυπουργός της Ελλάδας ότι "θα κάνουμε τα αδύνατα δυνατά να ακυρώσουμε κάθε ενεργειακή, εμπορική και αμυντική συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και Ρωσίας"...!!!

Κι έτσι και το Γεωγραφικό Σύστημα GIS της ΕΥΠ (που είχε όπως λένε ρώσικο λογισμικό) πήγε άπατο... Το έφαγε η μαρμάγκα... και τα πράσινα σκοτάδια. Επειδή όμως η Ελληνική Δικαιοσύνη είναι τυφλή (και ως εκ τούτου δεν καταλαβαίνει από «σκοτάδια») δεν καταλαβαίνει και από προτροπές των αμερικανών πρέσβεων...

Με μία απόφαση καταπέλτη -για τη Διοίκηση Μπίκα- το Διοικητικό Εφετείο Αθηνών (18ο Τριμελές) ακυρώνει ως παράνομες όλες τις αποφάσεις Μπίκα για το συγκεκριμένο θέμα, δικαιώνει την εταιρεία που προσέφυγε στη Δικαιοσύνη και αναθέτει την καυτή πατάτα... στη νέα Διοίκηση Δραβίλλα για να την διαχειριστεί...!!!

Όπως θα διαβάσετε και στην απόφαση που εξασφαλίσαμε κατ’ αποκλειστικότητα για εσάς (στο τέλος της παρούσας δημοσίευσης), το Δημόσιο πρέπει να καταβάλλει στην εταιρεία πραγματικά μεγάλα ποσά..., επειδή ο κ. Μπίκας θεώρησε (ή εκτέλεσε εντολές άνωθεν άραγε;) πως μπορεί να λειτουργήσει πέρα από όσα σαφέστατα ορίζει ο νόμος…

Έτσι, τα ερωτήματα που τίθενται τώρα είναι πολλά...
  • Ποιός θα πληρώσει τα σπασμένα για τις παράνομες αποφάσεις Μπίκα;
  • Ποιοί φέρουν την ευθύνη;
  • Ποιοί υπάλληλοι (και συνδικαλιστές όπως λένε οι κακές γλώσσες) συνέδραμαν τον Μπίκα να πάρει τις συγκεκριμένες παράνομες αυτές αποφάσεις;
  • Ποιοι και γιατί συμμετείχαν στις άτυπες και παράνομες επιτροπές;
  • Ποιός ο ρόλος του ΓΕΔΔ Λ. Ρακιντζή; Πως και δε διαπίστωσε αυτές τις χοντρές παρανομίες Μπίκα;
  • Και το κυριότερο, ποιός θα πληρώσει που η Υπηρεσία στερήθηκε ένα τόσο πολύτιμο εργαλείο επί τρία περίπου χρόνια;
Για να πληρώσει ο Δραβίλλας το κόβουμε κομματάκι δύσκολο... Δε φέρει καμία ευθύνη...
Το λογαριασμό θα πρέπει να τον στείλει –φυσιολογικά- στον Γιώργο Παπανδρέου, στον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, στον Κώστα Μπίκα στο Λονδίνο, στο Ρακιντζή και στους διάφορους υπαλλήλους και συνδικαλιστές της ΕΥΠ, που ενεπλάκησαν άμεσα ή έμμεσα στην συγκεκριμένη προμήθεια η οποία αν και νόμιμη θεωρήθηκε παράνομη…!

Διαβάστε επίσης:
ΑΠΟΦΑΣΗ ΔΕΑ ΓΙΑ GIS ΕΥΠ


Γράφει ο Νίκος Λυγερός

Δεν αρκεί που παλεύουμε όλοι μας για να αναδείξουμε το θέμα της ελληνικής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης και να αποκτήσει επιτέλους η πατρίδα μας το δικαίωμα που της ανήκει, αλλά πρέπει επιπλέον να διαχειριστούμε και τον ραγιαδισμό. Δεν φτάνει που τόσα χρόνια θα έπρεπε να είχαμε ΑΟΖ και λόγω της απραξίας, της ανικανότητας και της αδράνειας, ο ελληνικός λαός περιμένει, αλλά θέλουν και να απολογηθούν με τεχνητά προσχήματα. Δεν αρκεί που δεν έχουν διαβάσει το Δίκαιο της Θάλασσας, αλλά προσπαθούν να τρομάξουν τους μη ειδικούς με αυθαιρεσίες.

Η Κύπρος έχει θεσπίσει την ΑΟΖ από το 2004 χωρίς να προκαλέσει καμιά αντίδραση και στην πατρίδα μας έχουμε ακόμα ραγιάδες που φοβούνται ακόμα και τη σκιά τους. Η ανακήρυξη της ΑΟΖ γίνεται πάντα μονομερώς και δεν προβλέπεται άλλος τρόπος. Θα το λέμε και θα το ξαναλέμε για να το μάθουν όλοι, έτσι ώστε να μην υπάρχει η δικαιολογία της ασχετοσύνης. Αυτοί που θα είναι εναντίον της ΑΟΖ δεν θα είναι πια οι άσχετοι, αλλά όντως οι αντίπαλοί της και βέβαια οι αντίπαλοι της πατρίδας μας. Ο λαός μας δεν έχει ανάγκη ν’ ακούει κότες να φωνάζουν για τους κινδύνους, τις έχει βαρεθεί και βλέπει τα αποτελέσματα της δράσης τους.

Πόσο πιο κάτω πρέπει να φτάσει το κράτος μας οικονομικά, για να αποδεχθούν τα λάθη τους.

Δεν έχουν καν ανάγκη από εχθρό για να συμπεριφερθούν όπως κάνουν. Μας έχουν αγανακτήσει με το στρατηγικό βάθος ενός εκπροσώπου τύπου. Μας εξηγούν για την αξία ενός νέου δόγματος που υπάρχει εδώ και αιώνες. Μας δημιουργούν την αίσθηση ότι η ΑΟΖ είναι ένα κομματικό παίγνιο, ενώ η ουσία είναι ότι η ΑΟΖ είναι ένα εθνικό θέμα που κανείς δεν έχει το δικαίωμα να το καπηλευτεί. Η οικονομική κατάσταση στη Ελλάδα δεν μας προσφέρει την πολυτέλεια να πεταλώνουμε άλλο τα τζιτζίκια. Αν θέλουμε οι ραγιάδες μας να έχουν αυτές τις συζητήσεις και μετά την θέσπιση για να ασχολούνται με κάτι, δεν θα μας πειράξει, αλλιώς ας διαβάσουν επιτέλους το Δίκαιο της Θάλασσας. Διότι η θέσπιση της ελληνικής ΑΟΖ θα γίνει, θέλουν δεν θέλουν, κι εκτός αν τους ενοχλεί να ζουν σε μια χώρα με ΑΟΖ, η ΑΟΖ θα γίνει και γι' αυτούς, αλλά και για τους προδότες μας, δεν έχουμε θέμα με αυτό. Σημασία έχει μόνο να ξεφύγουμε από την γενιά της κρίσης, της κατάθλιψης και της ηττοπάθειας και να γίνουμε η γενιά της ΑΟΖ. Η γενιά που κατάφερε ν' αφήσει κάτι ουσιαστικό για το μέλλον των παιδιών. Διότι αυτό είναι το πρέπον. Να σταματήσουμε το μοιρολόι και ν' αναρωτιόμαστε συνεχώς «πώς καταντήσαμε Λοχία». Και ν' αλλάξουμε επιτέλους νοοτροπία, διότι θέλουμε δεν θέλουμε, «είναι πολλά τα λεφτά Άρη»! Μετά θα έχουν μισθό και οι ραγιάδες μας.


Ήλθε η ώρα πλέον οι Έλληνες βουλευτές να αποφασίσουν αν θα μείνουν πιστοί σε αυτά που έλεγαν στον ελληνικό λαό...

Ο πρόεδρος των ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ Πάνος Καμμένος έκανε την εξής δήλωση:

«Συνεδρίασε σήμερα η διοικούσα επιτροπή των ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ. Με ομόφωνη απόφαση, οι ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ, ΟΙ 20 βουλευτές της Κοινοβουλευτικής Ομάδας των ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ, θα υπογράψουν πρόταση για σύσταση εξεταστικής των πραγμάτων επιτροπής.

Θα αποσταλεί στο σύνολο των Ελλήνων βουλευτών, προκειμένου να διερευνηθεί η καταγγελία που έγινε από τον πρώην μόνιμο αντιπρόσωπο της Ελλάδος στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο που επιβεβαιώνει τις καταγγελίες τις οποίες κάναμε, ότι η ένταξη της Ελλάδος στο ΔΝΤ, σε ένα πρόγραμμα που δεν βγαίνει, ήταν γνωστή στον κ. Παπανδρέου και την κυβέρνηση του.

Ήλθε η ώρα πλέον οι Έλληνες βουλευτές να αποφασίσουν αν θα μείνουν πιστοί σε αυτά που έλεγαν στον ελληνικό λαό για την σύσταση μιας και μόνης εξεταστικής επιτροπής ή θα συνεχίσουν την συγκάλυψη στον συμμαθητή τέως πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου και την κυβέρνηση του.

Ζητούμε να υπογραφεί από τον αριθμό των βουλευτών που προβλέπεται από το Σύνταγμα και τον Κανονισμό της Βουλής».



«Όταν μια χώρα δεν διεκδικεί θα χάσει και αυτά που δικαιωματικά της ανήκουν», μου έλεγε ένας παλαίμαχος πολιτικός, ο οποίος κατά το κοινώς λεγόμενο «γινόταν τούρμπο», κάθε φορά που άκουγε την μόνιμο επωδό της πολιτικής μας ηγεσίας πως «η Ελλάδα δεν διεκδικεί τίποτα».

«Μια χώρα πρωτίστως διεκδικεί την αξιοπρέπειά της και αυτή είναι μια μόνιμη διεκδίκηση», είναι η συμβουλή του.

Γιατί τα θυμήθηκα όλα αυτά;

1.-Ο Πρόεδρος της ΔΟΕ, κ. Ρόγκ έκανε μια απρέπεια κατά την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου, αλλά εμείς ..ικανοποιηθήκαμε με τη διευκρίνιση που παρείχε κάποιος εκπρόσωπός του στον κ. Καπράλο! Μη το κάνουμε θέμα, ο κ. Ρόγκ είναι φίλος μας! Και άμα αντιδράσει κανένας λίγο παραπάνω, είναι …ελληναράς!

2.-Μια νεαρή αθλήτρια παραμονές Ολυμπιακών κάνει ένα σαχλό και κακόγουστο αστείο στο προσωπικό της λογαριασμό του twitter και ξεσηκώθηκε σύμπας ο «καθωπρεπισμός» του politically correct για να την κατασπαράξει. Και το πέτυχε. Όσοι είχαν διαφορετική άποψη ήταν γραφικοί και …εγωκεντρικοί εθνικιστές!

3.-Την περασμένη εβδομάδα μια τουρκική φρεγάτα έφτασε στη Μύκονο και παραλίγο οι ναύτες της να έβγαιναν στη «στεριά για περιπολία». Εμείς παρακολουθούσαμε …διακριτικά τις κινήσεις της. Ε, έκανε τις γνωστές δηλώσεις ο υπουργός Εθνικής Άμυνας και μέχρι εκεί!

4.-Οι σκοπιανοί οικειοποιούνται σύμβολά μας, εγείρουν απροκάλυπτα εδαφικές διεκδικήσεις σε βάρος μας, μας λοιδωρούν σκαιότατα και μας προκαλούν θρασύτατα, αλλά «έλα μωρέ τώρα που θα τα βάλουμε με ένα αδύναμο κρατίδιο». Εν τω μεταξύ η μισή υφήλιος τα έχει αναγνωρίσει με το όνομα της Μακεδονίας μας και εμείς κάνουμε ακόμα διαπραγματεύσεις!

5.-Το τουρκικό προξενείο στη Κομοτηνή λειτουργεί ως κράτος. Κάποιοι προωθούν ανοιχτά την «κοσσοβοποίηση» της Θράκης και εμείς κάνουμε πως δε βλέπουμε! Άσε που μερικοί πολιτικοί, τρέχουν ως ικέτες για μερικά ψηφαλάκια!

6.-Τρία χρόνια τώρα από τότε που ανέλαβε την εξουσία ο ολετήρας Παπανδρέου η πατρίδα μας έγινε γίνει αντικείμενο παγκόσμιου χλευασμού. Μας είπαν «τεμπέληδες», «διεφθαρμένους», «άχρηστους», «απροσάρμοστους», «ζητιάνους» και ότι μπορεί να βάλει ο νούς; Και εμείς τι κάναμε; Την παραδοσιακή τακτική του ραγιαδισμού «σφάξε με αγά μου ν΄αγιάσω»!

7. -Σχεδόν τρία χρόνια τώρα, περιμένουμε από κάτι γραφειοκράτες της συμφοράς, που απέτυχαν σ’ ότι πρότειναν και το μόνο που κατάφεραν ήταν με τις …φαεινές τους ιδέες να διαλύσουν τη χώρα, να μας σώσουν! Σιγά να μη μας σώσουν! Ήταν τόσο δύσκολο να φωνάξουμε 5-6 ανθρώπους, διεθνώς αναγνωρισμένους και με τη συνδρομή Ελλήνων ειδικών να καταρτίσουν ένα ρεαλιστικό πρόγραμμα εξόδου της χώρας από την κρίση; Και έχουμε συμφιλιωθεί με μια αργόσυρτη διαδικασία η οποία ευτελίζει τη χώρα;

Μήπως ήρθε καιρός να μπεί ένα τέλος σ’ όλα αυτά;

Κώστας Ροδινός

(ΥΓ: Όπως θα έλεγε και ο Μητσοτάκης, “σε δέκα χρόνια δεν θα θυμάται κανείς τίποτα και η Μύκονος θα έχει γίνει το αγαπημένο θέρετρο των Πασάδων” – FX)




Συνέντευξη του αντιστράτηγου ε.α Ιωάννη Μπαλτζώη στην "Ελεύθερη Ώρα" της Κυριακής, στον ανεξάρτητο παρατηρητή Παπάγου-Χολαργού, Μάκη Βραχιολίδη

Κύριε Μπαλτζώη, η κατάσταση στη Συρία και γύρω από αυτή μοιάζει τραγική, ενώ πολλοί πλέον μιλούν για εξελίξεις ανεξέλεγκτες, που μπορεί να οδηγήσουν στον χειρότερο πόλεμο που έζησε η ανθρωπότητα μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο λόγος που υποστηρίζουν κάτι τέτοιο, είναι το ότι –όπως λένε- η Ρωσία δεν πρόκειται να αφήσει την Αμερική να εισβάλλει στηνΣυρία, όπως έκανε με το Ιράκ. Ποια είναι η δική σας εκτίμηση;

Ο πόλεμος στην Συρία, όπως εξελίσσεται μπορεί να γίνει όντως ανεξέλεγκτος και είναι ακριβώς έτσι όπως τα θέσατε. Οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί των, δηλαδή η Δύση και τα Σουνιτικά Αραβικάκράτη βιάζονται να ολοκληρώσουν τον σχεδιασμό των παγκοσμιοποιητών (Νέα Τάξη Πραγμάτων) με το προτελευταίο εμπόδιο,την Συρία, ώστε να αφοσιωθούν στον τελικό των και πιο σημαντικό στόχο, το Ιράν. Βέβαια τα πράγματα δεν εξελίσσονται, όπως τα σχεδίασαν. Ο παράγων Ρωσία και ο σύμμαχός της στον Συνεταιρισμό της Σαγκάης, η Κίνα, έχουν αντιληφθεί ότι διακυβεύονται πλέον ζωτικά τους συμφέροντα και αντιδρούν σθεναρά και με αποφασιστικότητα.


Ως γνωστόν η Ρωσία έχει στην Ταρτούς της Συρίας, την μοναδική ναυτική βάση (ανεφοδιασμού),σε όλη την Μεσόγειο, η δε οικονομία της Κίνας εξαρτάται στην κυριολεξία από την συνεχή ροή του Ιρανικού πετρελαίου. Τρεις φορές μέχρι τώρα απέτρεψαν με βέτο στο ΣΑ/ΟΗΕ, την λήψη μέτρων κατά της Συρίας και αυτό αποδεικνύει το τεράστιο ενδιαφέρον των, για τις εξελίξεις στην περιοχή. Εκτιμώ ότι ακόμη δεν έχει αποφασιστεί έναρξη επιχειρήσεων κατά της Συρίας εκ μέρους ΗΠΑ και συμμάχων των και αυτή η προοπτική, ευτυχώς με τα σημερινά δεδομένα, φαίνεται να μην προκρίνεται. Προς το παρόν έχει προκριθεί η ενίσχυση με κάθε τρόπο και κάθε μέσο του λεγόμενου Ελεύθερου Συριακού Στρατού και ευελπιστούν ότι έτσι θα ανατρέψουν το Μπααθικό καθεστώς της δυναστείας των Άσαντ.

Ποιος θα είναι ο ρόλος της Τουρκίας, σε έναν πόλεμο εναντίον της Συρίας; Την συμφέρει να αντιπαρατεθεί με την Ρωσία η οποία στέκεται στο πλευρό της Συρίας; Την ίδια ώρα, η σημερινή κατάσταση, εμφανίζει τηνΤουρκία να συμπορεύεται με το Ισραήλ! Ζούμε ένα θέατρο του παραλόγου ή μου φαίνεται, κύριε Μπαλτζώη;
Ο ρόλος της Τουρκίας είναι όχι μόνο σημαντικός, αλλά και ήδη ενεργός και φανερός. Η Τουρκία εμποτισμένη από τον μεγαλοϊδεατισμό και την αλαζονική νεοοθωμανική πολιτική και λανθασμένα νομίζοντας, έτοιμη να καταστεί ηγέτιδα δύναμη του Αραβικούκόσμου, έχει μετατραπεί από τους«παγκοσμιοποιητές» σε «χρήσιμο ηλίθιο», ώστε να ολοκληρωθούν οι σχεδιασμοί των. Δηλαδή έχει καταστεί όργανο χρήσιμο για τους σκοπούς, επιδιώξεις, σχεδιασμούς των Αμερικανών και συμμάχων των (Δύση και ορισμένες αραβικές χώρες) , για την αλλαγή της γεωπολιτικο- στρατηγικήςκατάστασης στην περιοχή της Μέσης Ανατολής. Έτσι, στην περίπτωση της Συρίας και λόγω της άμεσης γειτνίασης, η Τουρκία έχει δημιουργήσει στα σύνορα μετην Συρία κέντρα υποδοχής και περίθαλψης προσφύγων, τα οποία στηνπραγματικότητα, είναι κέντρα εκπαίδευσης των αντικαθεστωτικών του συριακού καθεστώτος, λιποτακτών του Συριακού στρατού, μισθοφόρων από την Λιβύη και αλλού και φυσικά είναι βάσεις ανεφοδιασμού και προώθησης όπλων, τροφίμων και πυρομαχικών για τον επονομαζόμενο «Ελεύθερο Συριακό Στρατό», που μάχεται το καθεστώς Άσσαντ. O ρόλος τους, είναι πολύ σημαντικός για τις Δυτικές δυνάμεις που προσπαθούν να ανατρέψουν το συριακό καθεστώς και η Τουρκική ηγεσία ελπίζει, ότι μετά την ανατροπή Άσαντ θα έχει μερίδιο από τον διαμερισμό της λείας.
Σε ότι αφορά το Ισραήλ, ενώ αρχικά ως πρώτη του επιλογή για στρατηγικό εταίρο, είχε την Τουρκία, με τα γεγονότα του στολίσκου ελευθερίας 2010 και τον θάνατο 9 Τούρκων στο πλοίο ΜΑΒΙ ΜΑΡΜΑΡΑ, η κατάσταση άλλαξε και το Ισραήλ επέλεξε, με την έγκριση των ΗΠΑ, την ελληνική πλευρά,Ελλάδα και Κύπρο. Η υπογραφή στρατιωτικών και στρατηγικών και όχι μόνο συμφωνιών, το απέδειξε. Τελευταία όμως, το Ισραήλ προσκάλεσε ομάδα 8 κορυφαίωνΤούρκων δημοσιογράφων, όπου συναντήθηκαν με την πολιτική ηγεσία της χώρας και με τον πρωθυπουργό Νετανιάχου, «αντηλλάγησαν απόψεις και δόθηκαν εξηγήσεις», σε μια προσπάθεια να σπάσει ο πάγος και να αρχίσει μια κάποια επαφή. Εμείς έχουμε ευθύνη σε αυτό, καθόσον επί σχεδόν ένα έτος από την υπογραφή των συμφωνιών, η Ελλάδα είναι απούσα από κάθε διπλωματικήπρωτοβουλία , η δε εξωτερική της πολιτική έχει βαλτώσει στα μνημόνια, στην συγκυβέρνηση, στην οικονομική δυσπραγία και στην μακρά εκλογική περίοδο.
Ναι κύριε Βραχιολίδη, ζούμε σε ένα θέατρο του παραλόγου και είμαστε και εμείς επί σκηνής.

Η οικονομικά διαλυμένη χώρα μας, αντιμετωπίζει κινδύνους να δεχθεί επίθεση από την Τουρκία, με αφορμή την ανάφλεξη στην Συρία; Μπορεί δηλ. η Τουρκία εκμεταλλευόμενη την αδυναμία μας και για λόγους εσωτερικής κατανάλωσης, να «χτυπήσει» την Ελλάδα;

Τα πάντα είναι πιθανά. Ανέκαθεν η Τουρκία εκμεταλλευόταν αδυναμίες. Είναι πιθανόν λοιπόν, προφασιζόμενη ή κατασκευάζοντας ένα γεγονός, να δημιουργήσει τετελεσμένα γεγονότα, ακόμη και να επιτεθεί κατά της Ελλάδος.Μην ξεχνάτε την υπόθεση των Ιμίων. Οι δε,50 υπερσύγχρονες γεφυροσκευές που προμηθεύτηκε πρόσφατα ο Τουρκικός στρατός και οι συνεχείς ασκήσεις στην περιοχή της Ανατολικής Θράκης, για πού προορίζονται; Προφανώς όχι για τους Κούρδους, το Ιράκ ή για την Συρία, όπου εκεί δεν υπάρχουν στα σύνορά της μεγάλα υδάτινα κωλύματα για να τα γεφυρώσουν. Μήπως για να γεφυρώσουν άμεσα τον Έβρο, τον Άρδα και τον Ερυθροπόταμο, ώστε να προελάσουν ταχύτατα από την Ανδριανούπολη μέχρι την Αλεξανδρούπολη;

Προέρχεστε από τον στρατό, τον οποίο υπηρετήσατε επί δεκαετίες. Η τρόικα ζητεί δραστική μείωση των στρατιωτικών δαπανών, μείωση των εισακτέων στις Ένοπλες Δυνάμεις,ενώ ήδη οι μισθοί των μονίμων αξιωματικών έχουν συντριβεί. Πείτε μου κύριε Μπαλτζώη, ποιο είναι το αξιόμαχο των ενόπλων δυνάμεων, κάτω από αυτές τις συνθήκες; Μπορεί να αντιπαρατεθεί πολεμικά με την Τουρκία;
Η οικονομική κρίση που μαστίζει τηνπατρίδα και ταλανίζει τον Ελληνικό λαό μπορεί για τους εχθρούς μας να θεωρείται«αδυναμία» και να σκέφτονται ίσως να την εκμεταλλευτούν, δεν έχει πλήξει το φρόνημα και την μαχητική ικανότητα των Ενόπλων μας Δυνάμεων.Αντιθέτως θα λέγαμε ότι άγγιξε κρυφέςπτυχές της Ελληνικής ψυχής, με αποτέλεσμα όλες οι τελευταίες ασκήσεις, συναγερμοί, αντιδράσεις, ετοιμότητες να ξεπερνούν κάθε όριο και προσδοκία, κάνοντας εχθρούς και φίλους να διερωτώνται,«τι συμβαίνει και είναι τόσο καλοί»;
Εκτιμώ ότι το ανθρώπινο δυναμικότων ΕΔ της πατρίδος είναι και αξιόμαχο και ικανό να αντιπαρατεθεί πολεμικά μετην Τουρκία.
Μου δίδετε όμως την ευκαιρία να αναφερθώ στα τελευταία γεγονότα με την παραίτηση του Α/ΓΕΣ, στρατηγού Ζιαζιά Κων/νου, ενός εξαίρετου Αξκού, εξαιτίας ενός φαινομένου, που μαστίζει το στελεχιακό δυναμικό των Ενόπλων μας Δυνάμεων. Γνωρίζω πολύ καλά τον στρατηγό Ζιαζιά, καθόσον είχαμε υπηρετήσει μαζί επί τέσσερα χρόνια ως Διοικητές Ιλών στην ίδια Μονάδα. Εξαίρετος, εργατικός, γνώστης και άριστος επαγγελματίας, αγνός, τίμιος, ηθικός.Είχε όμως και «μειονεκτήματα»: Άνθρωπος χαμηλών τόνων που ποτέ δεν αυτοπροβάλλετο, απλώς έκανε την δουλειά του με ήθος και συνέπεια. Έγινε Αρχηγός και ήταν έτοιμος να κάνει τις προβλεπόμενες κρίσεις(προαγωγές- αποστρατείες στελεχών) με τρόπο αξιοκρατικό, τίμιο και ηθικό. Η πολιτική ηγεσία της χώρας τις καθυστέρησε για πρώτη φορά και είδαμε τι συνέβη.Η παθογένεια των ΕΔ, που λέγεται κομματοκρατία,παρεμβάσεις πολιτικής ηγεσίας, αναξιοκρατία, προώθηση «των δικών μας παιδιών», χτύπησε πάλι. Και αυτή την φορά κύριος εκφραστής αυτής της αρρωστημένης και ζημιογόνου πρακτικής δεν ήταν ένας πολιτικός, που δεν καταλαβαίνει τις ΕΔ και το σώμα των αξιωματικών, αλλά ένας άνθρωπος «σαρξ εκ της σαρκός» των στελεχών. Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα του τύπου και πολλών ιστοσελίδων ο ΥΦΕΘΑ, εκμεταλλευόμενος και την απειρία του ΥΕΘΑ περί κρίσεων και της σπουδαιότητας αυτών στην διοίκηση των ΕΔ και το ηθικό του στρατεύματος, ως ο κύριος εντολοδόχος πεπερασμένων πολιτικών αντιλήψεων, ξεχνώντας την προηγούμενη ιδιότητά του, απαίτησε από τον Α/ΓΕΣ να υπακούσει στις πολιτικές σκοπιμότητες που εξυπηρετούσε και να επιβάλλει την λογική της αναξιοκρατίας και να προστατεύσει τα «δικά μας παιδιά». Και είναι προς τιμήν του Αντιστρατήγου Ζιαζιά, που αρνήθηκε να συμβιβαστεί, να κάνει «εικονικές» κρίσεις και να παραιτηθεί, σώζοντας την τιμή και την υπόληψη του Στρατού. Ο κ. Ζιαζιάς έφυγε και πήρε μαζί του μόνο μία λέξη. Τον σεβασμό. Για κάποιους τελείως ανώφελη, για κάποιους το κόστος μιας ζωής. Εσείς κ. ΥΦΕΘΑ τι θα πάρετε φεύγοντας; Προφανώς μόνο την κομματική σας ταυτότητα.

Η μουσουλμανική αδελφότητα, εκδιωγμένη από την εποχή του Χάφεζ Αλ Άσσαντ, αυτή τη ώρα φαίνεται να παίρνει τα …πάνω της στην Συρία. Τι σηματοδοτεί το γεγονός, για την μετά Άσσαντ εποχή;Σε αυτό το σημείο θα μου επιτρέψετε να αναφερθώ στα αίτια του αδυσώπητου εμφυλίου που διεξάγεται σήμερα στην Συρία. Εδώ και δεκαετίες το αυταρχικό Μπααθικό καθεστώς της Συρίας κυριαρχείται από την ισλαμική παραφυάδα των Αλαουιτών και καταπιέζει τους Σουνίτες, που αποτελούν τη μεγάλη πλειονότητα στη χώρα και βέβαια τους Χριστιανούς, μεταξύ των οποίων οι περισσότεροι ανήκουν στο Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο της Αντιοχείας. Οι Αλαουίτες είναι συγγενείς με τους Σιίτες μουσουλμάνους και η Συρία βρίσκει στήριγμα στο Σιιτικό καθεστώς των μουλάδων του Ιράν, έχει δε την ίδια Ισλαμική - Σιιτική αντίληψη με τους Χεζμπολάχ του Λιβάνου. Οι Σιίτες ουσιαστικά κυριαρχούν και στο Ιράκ, στο οποίο αποτελούν την πλειονότητα του πληθυσμού. Ιράν - Ιράκ - Συρία - Λίβανος δημιουργούν ένα άξονα, που θέλουν να εξουδετερώσουν από την μία πλευρά οι σουνιτικές χώρες, κυρίως η Τουρκία, η Σαουδική Αραβία και το Κατάρ, και από την άλλη η Δύση. Η Συρία έχει την ιδιαιτερότητα ότι το 18% των Αλαουιτών καταπιέζει το 75% των Σουνιτών, οπότε φαίνεται φυσική η εξέγερση τους.
Έκφανση του Σουνιτικού Ισλάμ είναι ο εξτρεμιστικός Ουαχαμπισμός της Σαουδικής Αραβίας (Κατάρ και Μπαχρέιν), ο Σαλαφισμός (των Αφγανών, των Πακιστανών και Ψη Αδελφότητα των Μουσουλμάνων. Μιλάμε δηλαδή για διάφορες κλίμακες και μορφές σκοταδισμού, μισογυνισμού και αγριοτήτων.
Όλοι αυτοί είναι οι μπροστάρηδες για την ανατροπή του καθεστώτος Άσαντ. Αποτελούν μέρος της Διεθνούς Κοινότητας, -της Ιnternational Community γνωστής και ως ΙΝΤCΟΜ!

Αυτό ήταν το υπόβαθρο που εκμεταλλεύτηκαν οι «παγκοσμιοποιητές» και εμπνευστές της Αραβικής άνοιξης, το καλλιέργησαν, το οργάνωσαν, το αξιοποίησαν, το σχεδίασαν, το χρηματοδότησαν και το ενισχύουν με κάθε τρόπο. Η λεγόμενη αντιπολίτευση αποτελείται λοιπόν από θρησκευτικής άποψης από Σουνίτες, αλλά με πολλά ετερόκλητα στοιχεία. Υπάρχουν αριστεριστές, δημοκράτες, στασιαστές και λιποτάκτες του Συριακού στρατού, μισθοφόροι (π.χ. από την Λιβύη) ακραίοι «Τζιχαντιστές» , μέλη της Αλ Κάιντα και φυσικά το κυρίαρχο και ηγετικό στοιχείο οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι, ένα κίνημα από την δεκαετία του 1940, που βρίσκεται πίσω από πολλές εξτρεμιστικές ισλαμικές οργανώσεις, όπως η Χαμάς, η Χεζμπολλάχ και η Αλ Κάιντα. Με την αραβική άνοιξη το κίνημα των αδελφών μουσουλμάνων απεφάσισε σε αγαστή συνεργασία με τις ΗΠΑ (έχουν συμμαχήσει), που χρηματοδοτεί μαζί με το Κατάρ και την Σαουδική Αραβία όλα τα «απελευθερωτικά κινήματα» στην Β. Αφρική και την Μέση Ανατολή, μέσω όπως είπαμε της ΙΝΤCΟΜ. Έτσι λοιπόν στην περίπτωση της ανατροπής του καθεστώτος Άσσαντ, που θεωρείται πλέον πολύ πιθανό και εκτιμάται στο άμεσο μέλλον, οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι θα κυριαρχήσουν και θα έχουν πρωτεύοντα ρόλο στην διακυβέρνηση της χώρας, όπως έγινε στην Τυνησία, την Αίγυπτο και την Λιβύη. Αν και εγώ πιστεύω ότι η Συρία τελικά θα διχοτομηθεί η μάλλον θα τριχοτομηθεί, αλλά ας το αφήσουμε αυτό προς το παρόν.
Σε παλαιότερη συνέντευξή σας, είχατε αναφερθεί στα σχέδια των εμπνευστών της νέας παγκόσμιας τάξης πραγμάτων, τα οποία φτάνουν ακόμη και στην ραγδαία μείωση του πληθυσμού, στα 500 εκατομμύρια ανθρώπους. Προφανώς, ο πλανήτης θα σαρωθεί από ένα είδος Παγκόσμιου-πυρηνικού πολέμου. Τι θα ζήσει η ανθρωπότητα κύριε Μπαλτζώη, τη συντέλεια σχεδιασμένη από σχιζοφρενείς; Φτάσαμε κοντά σε αυτό το ενδεχόμενο, με όσα διαδραματίζονται στηνΜέση Ανατολή;Φωτο: Οι Πλάκες καθοδήγησης της Τζώρτζια
Όσο και αν φαίνεται περίεργο, υπερβολικό, απίθανο και όμως υπάρχουν τέτοιοι σχεδιασμοί. Μερικοί τους θεωρούν «γραφικές» Θεωρίες Συνομωσίας και φυσικά τις χλευάζουν και τις απαξιώνουν. Ο τελικός σκοπός των παγκοσμιοποιητών,είναι η Νέα Τάξη Πραγμάτων, η παγκόσμια διακυβέρνηση, χωρίς να περιορίζεται από φυσικά σύνορα, έθνη, γλώσσες, θρησκείες, ήθη και έθιμα και γενικά από κάθε έννοια που αντιπροσωπεύει η σημερινή μορφή του κράτους. Και το μέσον για τηνεπίτευξη, είναι ο απόλυτος οικονομικός έλεγχος των κρατών, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Και κάτι ακόμη που είναι τρομακτικό: οι παγκοσμιοποιητές όντως έχουν καταλήξει στην άποψη ότι υπάρχει υπερπληθυσμός στην γη και ότι θα πρέπει να μειωθεί με κάθε τρόπο ο πληθυσμός και να φθάσει στο αποδεκτό των 500εκατομμυρίων ανθρώπων. Και το έχουν αποφασίσει και κοινοποιούν τους σκοπούς των γιατί δεν τους νοιάζει πλέον, καθόσον το θεωρούν σίγουρο ότι οι σκοποί των θα επιτευχθούν. Το πώς Θα επιτευχθεί είναι σαφές, δηλαδή με πόλεμο (Γ’ Παγκόσμιος ) με χρήση πυρηνικών όπλων, με επιδημίες και φυσικές καταστροφές. Έχουνε μάλιστα στήσει και «μνημείο» στην Τζώρτζια των ΗΠΑ, λέγεται «Πλάκες Καθοδήγησηςτης Τζώρτζια», είναι έξω από την Ατλάντα και εκεί είναι γραμμένες πάνω στις γρανιτένιες πλάκες σε οκτώ γλώσσες, οι Δέκα (σύγχρονες) Εντολές ,για το μέλλον της ανθρωπότητας. Ενδεικτικά να αναφέρουμε δύο: Η πρώτη Εντολή είναι: «Maintain humanity under 500,000,000 in perpetual balance withnature», δηλαδή, «Διατηρήστε τηνανθρωπότητα κάτω από 500.000.000, σε διαρκή ισορροπία με την φύση». Η δεκάτη Εντολήείναι: «Do not be a cancer on the earthLeave room fornature»,δηλαδή, «Μην είστε καρκίνος της γης, αφήστε χώρο στη φύση».
Και δεν είναι μόνο αυτό. Έχουν ήδη δημιουργήσει και την παγκόσμια πρωτεύουσα, εκεί που θα εγκατασταθεί η παγκόσμια κυβέρνηση, με την ηγετική της ελίτ. Και ποια και που είναι αυτή θα με ρωτήσετε; Είναι η Αστάνα και βρίσκεται στο κεντρικό τμήμα του Καζακστάν, στην επαρχία Ακμόλα. Μία πόλη σχεδόν άγνωστη στον περισσότερο κόσμο, απείρου κάλλους και μοντερνισμού, πολύ ασυνήθιστο για μια φτωχή χώρα οικονομικά και τεχνολογικά, όπως είναι το Καζακστάν. Θα αναρωτηθείτε, τι έχει αυτή η πόλη. Απλώς, μπείτε ακόμη καιστην επίσημη ιστοσελίδα της πόλης ή ψάξτε στο ggogle η στο youtube και θα καταλάβετε για τι μιλάμε.Ανάμεσα στα μεγαλοπρεπή κτίρια, όλα με σημειολογική έννοια, ξεχωρίζει μια πυραμίδα, που ονομάζεται το «Παλάτι της Ειρήνης και της Συμφιλίωσης». Δηλαδή πάμε, σύμφωνα με τους σχεδιασμούς, σε μια κυβέρνηση, σε ένα νόμισμα, σε ΜΙΑ θρησκεία και έχουν σχεδόν ολοκληρωθεί οι προετοιμασίες για όλα τα παραπάνω.

Ζήσατε για αρκετό διάστημα ως στρατιωτικός ακόλουθος της Ελλάδος στο Ισραήλ. Οι σχέσεις της χώρας μας με το Ισραήλ, σας ικανοποιούν ή είναι υποτονικές; Η κίνηση του πρώην Πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου να συναντηθεί δύο φορές με τον κ. Νετανιάχου, είχε αποτελέσματα θετικά ή ήταν για το θεαθήναι; Τι θα έπρεπε να έχει γίνει επ’ ωφελεία της Ελλάδος και εν τέλει τι πρέπει να κάνει η ελληνική διπλωματία προς αυτή τη κατεύθυνση;

Οι σχέσεις μας με το Ισραήλ έχουν βελτιωθεί θεαματικά με τις συναντήσειςηγετικών στελεχών της πολιτικής ηγεσίας και των δύο χωρών και την υπογραφή σημαντικών συμφωνιών οικονομικών, πολιτικών και αμυντικών. Οι συμφωνίες αυτές είναι στρατηγικής σημασίας και θα έπρεπε να κινηθούμε με πιο γοργούς ρυθμούς, κάτι που δεν γίνεται και αυτό οφείλεται σε μας, που έχουμε ρίξει όλο το βάρος στην οικονομική κατάσταση, στην ακυβερνησία και στην μακρά εκλογική περίοδο. Η συνεργασία αυτή με το Ισραήλ είναι στρατηγικής σημασίας, σημαντική και ουσιαστική για την πατρίδα, η χώρα μας αποκτά σημαντικούς και ισχυρούς φίλους στο παγκόσμιο σύστημα διακυβέρνησης, αποκτά στρατηγικό βάθος, διαθέτει στρατηγικό ισχυρό εταίρο, που θα μπορεί να βοηθήσει σε όλα τα επίπεδα, τονέντιμο και χρήσιμο σύμμαχό του (την Ελλάδα), στον τομέα των στρατηγικών (και όχι μόνο) πληροφοριών, στον στρατιωτικό, οικονομικό, πολιτικό και διπλωματικό τομέα και γενικά έναν εταίρο, φίλο και σύμμαχο, που έχει διεθνώς φωνή, δύναμη, θάρρος και ξέρει να «παίζει» άριστα τα διπλωματικά, σε ανώτερα και κλειστά για πολλούς επίπεδα και χώρους.

Θυμόμαστετον Ανδρέα Παπανδρέου να υποστηρίζει σθεναρά τους Παλαιστίνιους. Η χώρα μας,ποια θέση οφείλει να κρατήσει απέναντι στον σκληρά και επί χρόνια δοκιμαζόμενοπαλαιστινιακό λαό;

Ο Παλαιστινιακός λαός έχει δοκιμαστεί σκληρά μέχρι τώρα και είναι άδικο. Όλοι οι λαοί στην περιοχή έχουν ανεξάρτητο κράτος και μόνο ο Παλαιστινιακός λαός δεν έχει και η διεθνής κοινότητα έχει μεγάλη ευθύνη. Ο Παλαιστινιακός λαός είναι ο πιο έξυπνος και δημιουργικός λαός στην Μέση Ανατολή, ο πλέον δημοκρατικός και είναι ο μόνος που υποφέρει. Έχουν γίνει λάθη και από την διεθνή κοινότητα, που πριν μερικά χρόνια τους θεωρούσε τρομοκράτες, γιατί αγωνιζόταν για το αυτονόητο, την ανεξαρτησίατων, αλλά και από την ηγεσία των Παλαιστινίων. Ο Γιάσερ Αραφάτ υπήρξε μεγάλος ηγέτης και αγωνιστής, ανέδειξε το Παλαιστινιακό ζήτημα, αλλά ήταν απαίσιος διπλωμάτης και δεν ήταν ρεαλιστής και οραματιστής. Έκανε λάθη, με το πιο ολέθριο, τον Αύγουστο 2000, όταν στο Καμπ Ντέιβιντ παρουσία Κλίντον και Εχούντ Μπαράκ δεν αποδέχτηκε το ειρηνευτικό σχέδιο που πρότεινε ο Κλίντον και ήταν το καλύτερο σχέδιο επίλυσης του Παλαιστινιακού. Τώρα, η Παλαιστίνη θα ήταν ανεξάρτητο κράτος και δεν θα φθάναμε στην Ιντιφάντα του Αλ Ακτσά,με τους χιλιάδες νεκρούς, στον διχασμό των Παλαιστινίων, στις σφαγές στην Γάζα της Φατάχ από τη Χαμάς και στην κατάσταση που είμαστε σήμεραμ δηλαδή στην ουσία οι Παλαιστίνιοι να είαι χωρισμένοι στα δύο, στην Γάζα και στην Δυτική Όχθη. Φυσικά η χώρα μας θα πρέπει να διατηρήσει τις εξαιρετικά φιλικές σχέσεις που είχαμε, να τις συνεχίσει και να είναι ο έμπιστος ενδιάμεσος μεταξύ Ισραηλινών καιΠαλαιστινίων. Και το χρειάζονται και οι δύο πλευρές, Παλαιστινιακή και Ισραηλινή και τα διπλωματικά μας οφέλη θα ήταν πάρα πολλά. Οι Παλαιστίνιοι μας αγαπάνε και εμείς θα πρέπει να τους βοηθάμε όπου μπορούμε.

Μπορεί να μην είσθε ειδικός επί του θέματος, δεν παύετε όμως να έχετε άποψη, μια και ζήσατε από κοντά το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων. Πώς είναι εκεί η κατάσταση; Ποιοι κίνδυνοι διαβλέπετε να υπάρχουν για το Πατριαρχείο;

Το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων είναι το προχωρημένο Φυλάκιο του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας, στις ερήμους της Μέσης Ανατολής και θα πρέπει να το διαφυλάξουμε, ως κόρην οφθαλμού. Αντιμετωπίζει πολλούς κινδύνους και υπάρχει ο κίνδυνος απώλειάς του, όπως έγινε με το Πατριαρχείο Αντιοχείας. Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι η Ιεραρχία του Πατριαρχείου, ο ανώτερος κλήρος είναι Έλληνες, ο δε κατώτερος κλήρος και το ποίμνιο είναι Άραβες, κατά βάση Παλαιστίνιοι. Υπάρχει μια τάση στην περιοχή να πάρουν τον έλεγχο οι Παλαιστίνιοι, με το επιχείρημαότι το Πατριαρχείο αποτελείται από Παλαιστίνιους και μόνο η διοίκησή του είναιοι Έλληνες. Γιατί να μην πάρουμε και εμείς την διοίκηση και να έχουμε Άραβα Πατριάρχη;
Είδαμε τι συνέβη με τον πρώηνΠατριάρχη και νυν μοναχό (και έγκλειστο εντός του Πατριαρχείου) Ειρηναίο και την κρίση που προέκυψε. Τι έκανε ο Ειρηναίος; Αυτό που κάνουν όλοι οι Πατριάρχες για να επιβιώσει τοΠατριαρχείο επί αιώνες εκεί. Πουλάει ένα κομμάτι της τεράστιας περιουσίας του, ή την ενοικιάζει στο Ισραηλινό κράτος. Ο Ειρηναίος κατηγορήθηκε ότι είχε συμφωνήσειστην πώληση δύο ξενοδοχείων , του ΙΜΠΕΡΙΑΛ και του ΠΕΤΡΑ στην είσοδο της πύλης ΓΙΑΦΟ, στην παλαιά πόλη της Ιερουσαλήμ. Και ο νυν Πατριάρχης Θεόφιλος, αυτό έκανε. Πούλησε αρκετά μεγάλη έκταση αντί ποσού 16 εκατομ. δολαρίων, που αφορά 85 αγροτεμάχια εντός της Ιερουσαλήμ. Στις συγκεκριμένες εκτάσεις,ορισμένες εκ των οποίων αποτελούν τμήμα ή σύνολο πολύ ακριβών συνοικιών όπως ηTalabiya, η Rehavia, η Baka και η Katamon, έχουν ανεγερθεί τις τελευταίες δεκαετίες εκατοντάδες κτίρια καθώς και σημαντικά οικοδομικά και εμπορικά συγκροτήματα , όπως οι Πύργοι Wolfson, η συνοικία Neve Granot, o ‘Κήπος της Καμπάνας’ (Gan Hapaamon), η Μεγάλη Συναγωγή και ο σιδηροδρομικός σταθμός της Ιερουσαλήμ. Δηλαδή κανονικό ξεπούλημα, που οΕιρηναίος ούτε καν πούλησε τα μικρά αυτά ξενοδοχεία. Τότε τι συνέβη. Αυτό που αναφέραμε από την αρχή, για τον κίνδυνο «αραβοποίησης» του Πατριαρχείου. Πίσω από όλες αυτές τις κινητοποιήσεις πουοδήγησαν την καθαίρεση του Ειρηναίου, όπως ισχυρίζονται σοβαρές πηγές, βρισκόταν η αραβοαμερικανική οργάνωση “The JerusalemTask Force” , με έδρα το Λος Άντζελεςπου στόχος της είναι η εκδίωξη των Ελλήνων και η αραβοποίηση του Πατριαρχείου.Αρχηγός της κίνησης αυτής είναι ο Αμερικανο-παλαιστίνιος Τζωρτζ Μεντινάτ. Το μόνο που θα πούμε είναι ότι τελικα δεν χάσαμε το Πατριαρχείο και αυτό το χρωστάμε στο Ισραήλ και σταματούμε εδώ, γιατί θα βλάψουμε τα ελληνικά συμφέροντα.
Με την πείρα και τις γνώσεις που έχετε, πώς βλέπετε το μέλλον της χώρας μας τους προσεχείς μήνες; Βλέπετε να ξεπερνάμε τις δυσκολίες ή ότι επέρχονται δεινά και εθνικές απώλειες;
Θα ήθελα να είμαι αισιόδοξος και να δώσω μια ευχάριστη απάντηση, αλλά δυστυχώς η εκτίμησή μου είναι ότι το μέλλον της χώρας δεν θα είναι ευνοϊκό στο άμεσο μέλλον. Μας περιμένουν δυσκολίες και ίσως συμφορές. Πρέπει να έχουμε υπομονή, επιμονή, εθνική ομοψυχία και ομόνοια. Πιστεύω όμως στην ανθεκτικότητα και την αντοχή του Ελληνικού γένους και ότι τελικα θα αντεπεξέλθουμε των δυσκολιών.



Ενέδρα σε μισθοφόρους που διείσδυαν από την Τουρκία στην γύρω από την πόλη Ιντλίμπ στα τουρκοσυριακά σύνορα έστησε ο συριακός Στρατός και οι πληροφορίες που μεταδίδονται μιλάνε για δεκάδες νεκρούς από την πλευρά των εισβολέων.

«Σκότωσαν πολλούς τρομοκράτες που επιχειρούσαν να διεισδύσουν στον τομέα του Άιν Μπάιντα, κοντά στην πόλη Τζισρ αλ-Σούγουρ, ενώ άλλοι τρομοκράτες διέφυγαν προς το τουρκικό έδαφος», αναφέρουν μαρτυρίες που δημοσιεύθηκαν σε διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία.

Ο συριακός Στρατός, συνεπικουρούμενος από συνοριοφύλακες αφού εγκλώβισε περίπου 150 μισθοφόρους και 250 αντάρτες στις αγροτικές περιοχές Μπλίνε, Μπιλόνε και Καφρούμα, άρχισε να βάλλει εναντίον τους με βολές όλμων και ρουκετών των 122 χλστ. με αποτέλεσμα να υποστούν βαριές απώλειες, αλλά πάνω απ’ όλα να καταγραφεί μα σαφήνεια για άλλη μια φορά ο ρόλος της Τουρκίας και η ενεργός βοήθεια που προσφέρει στους αντικαθεστωτικούς.

Ο συριακός Στρατός αναφέρει ότι πιάστηκαν πολλά «οχήματα εξοπλισμένα με βαριά πολυβόλα και άλλα αντιαρματικά».


Η Ελλάδα έχει πτωχεύσει, οι τράπεζές της επίσης, υποστηρίζει ο καθηγητής Οικονομικών του Πανεπιστημίου Αθηνών Γ. Βαρουφάκης. Η λύση, κατά την άποψή του, βρίσκεται στην άρνηση αποπληρωμής του ομολόγου που λήγει στις 20 Αυγούστου, ενώ για την περίφημη επιμήκυνση εκτιμά ότι καθιστά την πτώχευση πιο σίγουρη. Αναλύει πώς η Ευρωζώνη θα μπορούσε να βγει από την κρίση και επιμένει ότι «το πουλόβερ θα ξηλωθεί γρήγορα», μόλις η πρώτη χώρα ανοίξει την πόρτα της εξόδου από την Ευρωζώνη. Είναι έντονα επικριτικός απέναντι στα «επιτεύγματα» της κυβέρνησης Παπαδήμου-Βενιζέλου, ενώ λέει πολλά και για την υπόθεση Σάλλα.

Εκτιμάτε, κ. Βαρουφάκη, ότι η Ευρωζώνη θυσιάζεται στο βωμό των επερχόμενων γερμανικών εκλογών;

Εκτιμώ ότι η Ευρωζώνη θυσιάζεται στο βωμό της άρνησης του γεγονότος ότι δομήθηκε με τρόπο που δεν μπορούσε να αντέξει μια μεγάλη χρηματοπιστωτική κατάρρευση όπως εκείνη του 2008. Ιδίως οι πλεονασματικές χώρες εντός της Ευρωζώνης, και όχι μόνο η Γερμανία, πίστεψαν ότιήταν δυνατόν να επωφεληθούν μακροπρόθεσμα από την εξαφάνιση των συναλλαγματικών αυξομειώσεων με την περιφέρεια χωρίς να δημιουργηθεί, παράλληλα, ένας ικανός μηχανισμός ανακύκλωσης των πλεονασμάτων. Τώρα που αποδεικνύεται ότι κάτι τέτοιο δεν είναι δυνατόν και ότι ο μηχανισμός ανακύκλωσης των πλεονασμάτων αποτελεί προαπαιτούμενο για την επιβίωση της Ευρωζώνης, δεν είναι διατεθειμένοι να τον δημιουργήσουν, προτιμώντας σε τελική ανάλυση τη διάλυσή της. Σε αυτό το πλαίσιο, ο ορίζοντας που δημιουργούν οι επόμενες βουλευτικές εκλογές στην Ομοσπονδιακή Γερμανία αποτρέπει την κ. Μέρκελ από το να αποδεχτεί τα ελάχιστα που απαιτεί η διάσωση της Ευρωζώνης και, κατ’ επέκταση, της Ε.Ε.

Υπάρχει, ωστόσο, οδός διαφυγής για την Ευρώπη;

Και βέβαια. Με τρία απλά βήματα: Πρώτον, επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών απευθείας από τον EFSF, με παράλληλη υπαγωγή τους στην επιτήρηση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ), η οποία να μπορεί να τις κλείνει όταν κρίνονται μη βιώσιμες. Δεύτερον, ενοποίηση του κατά Μάαστριχτ νόμιμου χρέους όλων των χωρών-μελών της Ευρωζώνης. Τρίτον, ένα επενδυτικό New Deal για την Ευρώπη το οποίο θα εκπονήσει η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων (ΕΤΕπ) και το οποίο θα χρηματοδοτήσουν από κοινού η ΕΤΕπ και η ΕΚΤ με εκδόσεις ομολόγων έργων (τα οποία θα αποπληρώνονται από τα έσοδα των έργων).

Οι συνέπειες της επιμήκυνσης

Και η Ελλάδα; Ακούει ο πολίτης σενάρια –και πάλι– για χρεοκοπία, για αναδιάρθρωση χρέους, για έξοδο από το ευρώ, και δεν ξέρει τι απ’ όλα αυτά θα είναι για εκείνον λιγότερο κακό… Να δούμε τα επιμέρους σενάρια πιο αναλυτικά; Και πρώτα την περίφημη επιμήκυνση. Έχετε γράψει ότι στο τέλος αυτής της επιλογής βρίσκεται η… δραχμή. Γιατί, κ. καθηγητά;

Όταν το χρέος σου είναι μεγαλύτερο από τα δυνητικά σου έσοδα (τωρινά και μελλοντικά), έχεις πτωχεύσει. Τελεία και, δυστυχώς, παύλα. Αν σου δανείσουν κι άλλα ποσά, απλώς καθυστερείς την πτώχευση (καθώς χρησιμοποιείς τα δανεικά για να αποπληρώνεις τις δόσεις των προηγούμενων δανείων), εξασφαλίζοντας όμως ότι όταν θα έρθει (η πτώχευση), το «μπαμ» θα είναι μεγαλύτερο. Μια επιμήκυνση ισοδυναμεί με νέο δανεισμό: Πας στην τράπεζα και συμφωνείτε ότι θα πληρώνεις μικρότερες δόσεις κάθε μήνα, καθώς «δεν βγαίνεις». Η τράπεζα όμως προσθέτει κι άλλους τόκους, τους οποίους θα πρέπει να αποπληρώσεις στο μέλλον. Είναι σαν να δανείστηκες κι άλλο ένα ποσό. Στην περίπτωση ενός ατόμου, αυτό μπορεί να βοηθήσει εφόσον προσμένει αύξηση του εισοδήματος. Όμως στην περίπτωση του κράτους μια τέτοια επιμήκυνση (ένας νέος τέτοιος δανεισμός) δίνεται από την τρόικα υπό τον όρο ότι θα… μειώσει το εθνικό εισόδημα στο εγγύς μέλλον αλλά και μακροπρόθεσμα (η λεγόμενη εσωτερική υποτίμηση). Άρα μια επιμήκυνση όχι μόνο δεν αποτρέπει την πτώχευση, αλλά την καθιστά πιο σίγουρη. Οι επενδυτές το γνωρίζουν αυτό και απέχουν από κάθε σοβαρή παραγωγική επένδυση, μια κίνηση που φέρνει την πτώχευση ακόμα πιο κοντά. Να γιατί λέω και ξαναλέω ότι αν είναι να έρθει η πτώχευση του Δημοσίου, είναι καλύτερα να έρθει πιο νωρίς – π.χ. τον Ιανουάριο του 2010, αν μπορούσε! Εμείς αυτό που καταφέραμε είναι να πτωχεύσει επισήμως το ελληνικό Δημόσιο το Μάρτιο του 2012 και, παράλληλα, το δημόσιο χρέος να παραμείνει μη βιώσιμο. Δεν έχει ξανασυμβεί κάτι τέτοιο στην οικονομική ιστορία. Το κατάφερε όμως η κυβέρνηση Παπαδήμου-Βενιζέλου.

Έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ συνεπάγεται και διάλυση της Ευρωζώνης, ή μήπως όχι; Και αν ναι, γιατί ο κ. Ρέσλερ εμφανίζεται τόσο… άνετος με το ενδεχόμενο απομάκρυνσης της χώρας μας από την Ευρωζώνη;

Πράγματι, μια οποιαδήποτε έξοδος θα σημάνει τη διάλυση της Ευρωζώνης. Η φυγή κεφαλαίων από τις υπόλοιπες αδύναμες χώρες θα είναι τέτοια που δεν θα αντέξουν εντός της Ευρωζώνης χωρίς να καταστρατηγήσουν τη βασική αρχή της Ε.Ε. για ελεύθερη μετακίνηση κεφαλαίων. Το πουλόβερ θα ξηλωθεί γρήγορα. Όσο για την άνεση του κ. Ρέσλερ, δύο είναι οι πιθανές εξηγήσεις: είτε εκφράζει τα συμφέροντα γερμανικών τραπεζών που δεν βλέπουν με κακό μάτι την επιστροφή της Γερμανίας στο μάρκο (καθώς έτσι ένα τσουνάμι ξένων κεφαλαίων θα ξεσπάσει προς αυτές) είτε είναι εντελώς ηλίθιος. Διαλέξτε εξήγηση.

Διαβάσαμε όμως και συστάσεις εκ μέρους σας προς τον νέο τσάρο της οικονομίας. Έχει τελικά τα περιθώρια το οικονομικό επιτελείο, η ελληνική κυβέρνηση εν γένει, για κάτι που θα αλλάξει τη ρότα του… Τιτανικού ή μήπως οι τύχες μας είναι ολοκληρωτικά πλέον στα χέρια άλλων;

Η αλήθεια είναι ότι η κυβέρνηση έχει στενά περιθώρια ελευθερίας. Το τελευταίο χαρτί μας είναι να αρνηθούμε την αποπληρωμή του ομολόγου της 20ής Αυγούστου που κατέχει η ΕΚΤ, εφόσον δεν έχει συμφωνηθεί έως τότε με την τρόικα ένα νέο πρόγραμμα για την Ελλάδα, που να δίνει στη χώρα μας έστω και μια αμυδρή ελπίδα ότι θα παραμείνει στην Ευρωζώνη.

Πέπλος σιωπής για τον κ. Σάλλα

Μία από τις παραμέτρους της κρίσης είναι το τραπεζικό σύστημα. Θα ήθελα να ρωτήσω εν πρώτοις πόσο σταθερό είναι, κατά την άποψή σας, το ελληνικό τραπεζικό σύστημα, αν μπορεί να είναι ήσυχος ο μικροκαταθέτης…

Οι ελληνικές τράπεζες είναι παντελώς πτωχευμένες. Κρατούν τις πόρτες ανοιχτές και τα ΑΤΜ να λειτουργούν από τη ρευστότητα που τους παρέχει η ΕΚΤ. Κανείς δεν δικαιούται να είναι ήσυχος ως προς αυτές, όταν η Ευρωζώνη κινδυνεύει, όπως σήμερα, και η Ελλάδα φέρεται ως ο πρώτος αποδιοπομπαίος τράγος.

Γράψατε τις προάλλες και για τον «πέπλο της σιωπής». Τι αφορά; Ποια η δική σας προσέγγιση στο θέμα αυτό;

Μπορείτε να μπείτε στο πρόσφατο άρθρο μου, που αναφέρεται διεξοδικά στο θέμα. Περιληπτικά, αναφέρεται στην καταγγελία του πρακτορείου Reuters για μια κυνική προσπάθεια του κ. Σάλλα να παραβιάσει τις βασικές αρχές της επανακεφαλαιοποίησης της Τράπεζας Πειραιώς, παρουσιάζοντας έναν σαθρό και σκοτεινό δανεισμό (μέσω offshore εταιρειών της οικογένειας Σάλλα) από μια άλλη πτωχευμένη τράπεζα, τη Marfin του κ. Βγενόπουλου, ως νέα κεφάλαια που εισέρευσαν στην Τράπεζα Πειραιώς. Όσο για τον «πέπλο της σιωπής», η έκφρασή μου αυτή αφορούσε την ενδιαφέρουσα παρατήρηση ότι η καταγγελία αυτή από το έγκυρο Reuters δεν αναφέρθηκε πουθενά σε «σοβαρές» εφημερίδες, όπως «Το Βήμα», ενώ ακόμα κι εκεί που σχολιάστηκε (π.χ. στην «Καθημερινή») οι τίτλοι που δόθηκαν ήταν παραπλανητικοί (π.χ. «Σύγκρουση του κ. Σάλλα με το Reuters», λες κι αυτό ήταν το ζήτημα). Όλοι αυτοί οι καλοί δημοσιογράφοι που «κόπτονται» για τη χρηστότητα των δημόσιων και των ιδιωτικών ηθών ξαφνικά κατάπιαν τη γλώσσα τους. Η πτωχοτραπεζοκρατία στο αποκορύφωμά της!