Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

18 Ιαν 2015



Γράφει ο Κλεισθένης

Όταν κρίνεις ότι μια σου πράξη είναι αναγκαία δεν την διατυμπανίζεις μόνο, την εκτελείς.

Το θέμα της διαγραφής του μεγαλύτερου μέρους του χρέους κατά τον ΣΥΡΙΖΑ ή ολόκληρου του χρέους κατά το ΚΚΕ, είναι το θέμα που συζητιέται σε κάθε "πηγαδάκι".

Το ότι το χρέος δεν πρόκειται να αποπληρωθεί το γνωρίζουν άπαντες, οι δανειστές, οι κυβερνήσεις των χωρών της Ε.Ε και οι ευρωπαίοι πολίτες. Αναρωτιέμαι γιατί κάθε λίγο κάποιος εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ επαναλαμβάνει μονότονα ότι διεκδικεί την διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους που ούτως ή άλλως δεν πρόκειται να πληρωθεί.

Η θέση του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να είναι:
Εμείς θα διαγράψουμε μονομερώς το μεγαλύτερο μέρος του χρέους και εσείς αν θέλετε ελάτε να διαπραγματευτούμε ποιο μέρος του χρέους θα διαγραφεί και από ποιον.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρόκειται να διαγράψει ούτε το μεγαλύτερο ούτε το μικρότερο μέρος του χρέους. Αυτό δείχνει η επιχειρηματολογία του σε σχέση με την διαχείριση του χρέους.

Οδηγεί τα πράγματα σε μια δήθεν ρήξη που θα έχει συνέπεια την υποχώρηση με την ουρά στα σκέλια.

Όσοι ψηφίζουν ΣΥΡΙΖΑ ας έχουν στο πίσω μέρος του μυαλού τους ότι το χρέος με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα πληρώνεται και οι επόμενες γενιές θα είναι υπόδουλες στους "φίλους", "εταίρους" και δανειστές της ευρωφασιστικής και υπερνεοφιλελεύθερης Ε.Ε.

Είναι δυνατόν να ζητάς από κάποιον να έρθει να διαπραγματευτεί την διαγραφή μέρους από όσα του χρωστάς αν δεν έχεις προαποφασίσει και δηλώσει ότι θα το διαγράψεις ούτως ή άλλως;

Θα μας τρελάνουν αυτοί στον ΣΥΡΙΖΑ.

Η θέση του ΚΚΕ είναι πλήρης και μονομερής διαγραφή του χρέους επειδή δεν το καρπώθηκε ο λαός αλλά η Ελληνική ελίτ.

Σύμφωνοι, η ελίτ που παράνομα και σε βάρος του λαού καρπώθηκε το χρέος θα μπει στο απυρόβλητο;

Η θέση του ΚΚΕ είναι όχι, να πληρώσουν όσα παράνομα πήραν απ' τον δανεισμό της χώρας.

Εντάξει, αυτοί υποθέτουμε πληρώνουν, σε ποιον θα πληρώσουν; στο Ελληνικό δημόσιο;

Το Ελληνικό δημόσιο αν εισπράξει απ' την ελίτ όσα καρπώθηκε απ' τον δανεισμό, τι θα τα κάνει;

Θα τα αποδώσει στους δανειστές; Θα τα μοιράσει στον λαό;

Σύμφωνα με δηλώσεις Ευρωπαίων αξιωματούχων που γνώριζαν τοι συνέβαινε, ο υπερδανεισμός της Ελλάδας ήταν γνωστός αλλά κανείς δεν μίλησε. Γιατί;

Αυτοί που υπερδάνεισαν την Ελλάδα, ίσως και δόλια, μετέτρεψαν το χρέος από ιδιωτικό σε θεσμικό, φυσικά με την βοήθεια των "πατριωτικών" Ελληνικών κυβερνήσεων της υποτέλειας.

Αυτοί που υπερδάνεισαν την Ελλάδα λίγο ως πολύ πήραν πίσω τα δανεικά.

Με αυτούς τι θα γίνει; Θα μείνουν ατιμώρητοι για να επαναλάβουν το "θεάρεστο" έργο τους και σε άλλα κράτη;

Αδυνατώ να δώσω απαντήσεις στα όσα αναρωτιέμαι.

Το σύστημα κινείται με δικούς του νόμους.

Οι πολιτικοί νοιώθουν και είναι αδύναμοι να ελέγξουν τις κινήσεις του συστήματος.

Αλίμονο στους λαούς...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Διευκρινήστε μας κ.κ. μνημονιακοί τα όριά σας: Πόσες αυτοκτονίες; Πόσοι θάνατοι; Πόσες καταστροφές; Πόση εξαθλίωση; Πόσες εκτροπές; Πόσες εκχωρήσεις; για να πετύχετε τους στόχους σας;

Γράφει ο Γιώργος Παπανικολάου 

Αγαπητοί/ές κύριοι/ες δημοσιογράφοι,

Νομίζω ότι μια στοιχειώδης δίκαιη και ισότιμη αντιμετώπιση των εκπροσώπων των κομμάτων επιβάλλουν με τον ίδιο τρόπο που θέτετε στους εκπροσώπους του ΣΥΡΙΖΑ επίμονες διευκρινιστικές ερωτήσεις – π.χ. τι θα κάνουν αν οι δανειστές απορρίψουν τις προτάσεις τους, μέχρι που μπορούν να το τραβήξουν, αν θα διακινδυνέψουν μια έξοδο από το ευρώ, από πού θ αντλήσουν έσοδα και πόσα για την κάλυψη του προγράμματός τους, ποιο είναι το όριο μεταξύ πλουσίων και φτωχών όσον αφορά τη φορολόγηση της ακίνητης περιουσίας κλπ – με τον ίδιο τρόπο να τίθενται ανάλογες ερωτήσεις και στους εκπροσώπους των μνημονιακών κομμάτων. Συγκεκριμένα γιατί δεν τους ρωτάτε:

Ποιο είναι το όριο των θυσιών που έχουν θέσει για την παραμονή στο ευρώ και την εφαρμογή των μνημονιακών προγραμμάτων (έχουν σκεφτεί κατ αρχήν να θέσουν κάποιο όριο;).

Πόσες αυτοκτονίες μπορούν να θεωρήσουν σαν «λογικές» και «αποδεκτές»για έναν τέτοιο στόχο; Πόσες απώλειες ανθρώπων λόγω περικοπών στην υγεία;
Πόση ανεργία;
Πόσα κλεισίματα επιχειρήσεων;
Πόσες καταστροφές ανθρώπων;
Πόση φτωχοποίηση;
Πόση εξαθλίωση;
Ποιους και πόσους θεωρούν αναλώσιμους γι αυτούς τους στόχους;
Που είναι το κατώφλι;
Πόσες εκτροπές από το σύνταγμα;
Πόση εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας;
Γνωρίζουν τα σημερινά «νούμερα»;

Φυσικά δεν μπορεί να θεωρηθεί αποδεκτή και σοβαρή μια απάντησή τους ότι «πλησιάζουμε στο τέλος», «από δω και πέρα η κατάσταση θα βελτιώνεται» κλπ, αφού η εμπειρία μας δείχνει ότι κάθε φορά που ανακοινώνεται το «τέλος των μέτρων», «των μνημονίων» κ.λ.π. νέα μέτρα ανακοινώνονται, χειρότερα και τρις χειρότερα απ τα προηγούμενα.

Περιμένω ότι θα επιτελέσετε το λειτούργημά σας, δίκαια και ισότιμα από δω και πέρα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Όθων Ιακωβίδης

Η Ελληνική κουλτούρα είναι πολύ εξοικειωμένη με το τραγούδισμα του πόνου.
Ειδικά, όταν με τίποτε δεν μπορείς να πολεμήσεις την αιτία του, το μόνο που σου μένει είναι το τραγούδισμα του.
Και η αιτία του πόνου μου, σήμερα, μία βδομάδα πριν ανοίξουν οι κάλπες για “να μιλήσει η Δημοκρατία”, γίνεται απύθμενη!

Μου έρχεται “ν' ανέβω και να τραγουδήσω στο πιο ψηλότερο βουνό” και να “βγάλω τα πνευμόνια μου” με κραυγή που θα τρυπήσει τ' αφτιά κάθε ζωντανού συν-“πολίτη” και θα σηκώσει και τους πεθαμένους! Φωνή που θα λέει:

Πού πάτε ρε αδέρφια; Δεν βλέπετε; Δεν ακούτε; Δεν καταλαβαίνετε; Πάψατε να σκέφτεστε; Γίνατε πρόβατα για σφάξιμο; Ποιός ευνούχισε το νού σας; Ποιος καραγκιοζοπαίχτης σας κινεί και σας οδηγεί πειθήνια να παίζετε στο έργο του;

Μαζεύεστε και ακούτε αυτούς που θά' πρεπε να τους είχατε, καθισμένους στο σκαμνί του μεγάλου εγκλήματος της φτώχειας και της κακομοιριάς σας...
Έχετε αυτιά ν' ακούσετε αυτούς που σας έχουν πεί τρείς χιλιάδες ψέμματα;...
Και πιστεύετε στα λόγια τους;... Πιστεύετε ότι την 3001η φορά, οι τεράστιες παπαριές που λένε, είναι Αλήθεια;... Και μάλιστα τους χειροκροτάτε;!!!...

Κι ετοιμάζεσαι, ρε φίλε, να πάς να ψηφίσεις (δηλαδή να ενθρονίσεις στην εξουσία, για να σε κυβερνούν) αυτούς που, εναλλασσόμενοι στην κυβερνητική εξουσία, σε κατέστρεψαν;
Αυτούς που έκλεισαν το μαγαζί σου, αυτούς που διώχνουν το παιδί σου στην ξενητιά, αυτούς που σ' άφησαν άνεργο, που ετοιμάζονται να σε ξεσπιτώσουν, να σου πάρουν τα τελευταία λεφτά που είχες σώσει “για ώρα ανάγκης”, αυτούς που άφησαν συμμορίες ημεδαπών και αλλοδαπών να “καταλάβουν” τη Χώρα και να απειλούν κάθε ώρα, την ησυχία της ζωής της οικογένειάς σου;... Αυτούς που έσφιξαν τη θηλειά στην κρεμάλα του γείτονά σου, αυτούς που χάλασαν την οικογενειακή σου γαλήνη;...

Ποια είναι αυτή η δύναμη που σε κάνει να τα ξεχνάς όλ' αυτά;
Ποια είναι αυτή η δύναμη που σε κάνει να μη βλέπεις ότι πίσω από τα ψεύτικα και παραπειστικά χρώματα του πράσινου, του κόκκινου, του μαύρου ή του γαλάζιου, και όλων των αποχρώσεων τους, είναι όλοι το ίδιο άχρωμα βαμπίρ, οντότητες πεθαμένες, που το μόνο που χρειάζονται για να ζήσουν λίγο ακόμα είναι το αίμα, ο ιδρώτας και τα δάκρυα σου;

Τί είναι αυτό που σε κάνει να αφήνεσαι να βουλιάζεις κάθε δυό-τρία χρόνια (με “άψογες δημοκρατικές διαδικασίες”) όλο και πιο βαθειά στον τελματώδη βούρκο που παράγει η ανοχή σου στα κόμματα, αυτούς τους χονδρέμπορους της λαϊκής βούλησης;

Πόσο έχει αλλοτριωθεί η κριτική ικανότητά σου;
Δεν βλέπεις πως ΟΛΟΙ τους, ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ, ο ορίζοντας της λογικής τους αρχίζει και τελειώνει στο κομματικό όφελος του καθ' ενός;

Κάθεσαι και σκέφτεσαι (και προβληματίζεσαι) ποιον θα ψηφίσεις, λες και θα αλλάξει κάτι το ουσιώδες, αν ψηφίσεις έτσι ή αλλιώς! Δεν σου φτάνει που είδες τους ορκισμένους εχθρούς (αυτούς που είχανε χωρίσει την Ελλάδα σε πράσινα σοσιαλιστικά και μπλέ νεοφιλελεύθερα καφενεία) να περπατάνε αγκαλιασμένοι στη στράτα της συγκυβέρνησης, χαριεντιζόμενοι σαν πιτσουνάκια!
Δεν βλέπεις ότι στα ίδια πατήματα της τελευταίας 40ετίας διεξάγεται, πάλι, “ο προεκλογικός αγώνας”;

Πιστεύεις ότι κάποια αγέλη απ' αυτά τα κομματόσκυλα (τα δοκιμασμένα στον σκυλοκαβγά για τη λεία) μπορεί να οδηγήσει την Ελλάδα στην ευημερία που αξίζει και δικαιούται με τον πλούτο που διαθέτει;

Πώς, με ποιον τρόπο σε έχουν καταστήσει πλήρως ανάπηρο και δεν βλέπεις την ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ (δηλαδή την ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ στην οποία ΟΛΟΙ ΕΧΟΥΝ ΣΥΜΒΆΛΛΕΙ, άλλος λιγότερο και άλλος περισσότερο) ώστε να κάνεις την απλή σκέψη πως κανένας τους δεν νοιάζεται για το συμφέρον σου, παρά μόνο για το συμφέρον του κόμματός του, που είναι η δική σου ψήφος στο ταμείο του;

Η ψήφος σου είναι το ΣΚΛΗΡΟ ΝΟΜΙΣΜΑ! Ούτε το Ευρώ, ούτε η Δραχμή.
Η ψήφος σου (που ορίζει διαχειριστή “εν λευκώ” το κόμμα και τον αρχηγό του) προικίζει το κόμμα (και τον αρχηγό του) με όλο τον πλούτο της Χώρας (δηλαδή τον δικό σου και τον δικό μου) για να τον διαπραγματευθεί ανεξέλεγκτα, σε Ευρώ, Δολλάρια, Δραχμές και ότι αποφασίσει το κόμμα, ο αρχηγός και οι πάτρωνές του, σύμφωνα με το συμφέρον τους και όχι το δικό σου, όπως πρέπει να έχεις διαπιστώσει, άν έχεις κουκούτσι μυαλό!!!...

Πώς τρώς αμάσητο το παραμύθι πως αν δεν ψηφίσεις είναι εις βάρος σου, ενώ συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο αφού, όποιον και να ψηφίσεις είναι εις βάρος σου, (όπως αποδεικνύεται αναντίρρητα, από την τρέχουσα καταστροφή σου, που τη ζείς!);

Πάνε, λοιπόν, μεθαύριο και δώσ' του το βιός σου και τη βούλησή σου για τα επόμενα χρόνια, μέσα στο ψηφοδέλτιο. Δώσ' του τη βούληση σου, που δεν μπορείς να την πάρεις πίσω, παρά μόνον όταν αυτός θα αποφασίσει πάλι... έχοντας ετοιμάσει, πάλι, το παραμύθι για μία κατάσταση δεσμευτική για τις επιλογές της βούλησής σου, που έτσι γίνεται δική του!!!...

ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΑΝΟΧΗ!!! ΑΚΥΡΟ, ΛΕΥΚΟ ΚΑΙ ΑΠΟΧΗ

Πνίγηκα, από την ένταση της φωνής μου!... “Φωνή βοώντος εν τη ερήμω”;


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Γιώργου Νούτσου

Σκληρός ο αγώνας. Αδυσώπητη η μάχη. Κρίσιμο το διακύβευμα. Κι ο πολίτης ακούει και ζει παραζαλισμένος την καθημερινή κόντρα των δυο μονομάχων, προσπαθώντας να αποκρυσταλλώσει άποψη, να διαμορφώσει κρίση και να σχηματοποιήσει την ψήφο του.

Για κανέναν δεν είναι εύκολα τα πράγματα. Ούτε ακόμα και γι αυτούς τους φανατικούς οπαδούς της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ, που παρά το ότι ιδεολογικά, κομματικά και «εκ καταβολών» έχουν ήδη προδιαγράψει την ψήφο τους, παρ όλα αυτά, βαθιά μέσα τους, ξέρουν πολύ καλά, πως μόνο ρόδινη δεν θα είναι η συνέχεια, ακόμα κι αν επικρατήσει εκλογικά το κόμμα της επιλογής τους. Πόσο μάλλον δεν είναι εύκολα τα πράγματα για όλους εκείνους, που απεγκλωβισμένοι από τα κομματικά δεσμά, έχοντας βιώσει τη λαίλαπα των αλλεπάλληλων μνημονίων και νιώθοντας πως βρίσκονται ανάμεσα στη Σκύλλα και στη Χάρυβδη, με τρόμο ατενίζουν το μέλλον, καθώς τίποτα και κανένας δεν φαίνεται να τους πείθει για την ειλικρίνεια των λόγων και των προθέσεών του.

Είναι η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών που ενδόμυχα εύχεται να ήταν τα πράγματα πιο ξεκάθαρα. Τα λόγια πιο τετραγωνισμένα. Οι πολιτικές πιο απόλυτες. Το υποσχόμενο φως στην άκρη του τούνελ πραγματικά ευδιάκριτο! Τίποτα από όλα αυτά όμως δεν υπάρχει. Κατ επέκταση λοιπόν, η κρίση και η ψήφος του πολίτη, θα λάβουν χαρακτηριστικά «τζόγου», με ασαφή, μη προβλεπόμενα και απροσδιόριστα δυστυχώς αποτελέσματα!!!

Σταθερότητα ή χάος; Ευρώ ή δραχμή; Ανάκαμψη ή καταστροφή; Δεξιά ή Αριστερά; Όπως και να τεθούν τα ερωτήματα, πάντα η απάντηση κουβαλά μέσα της το χρώμα του εκφραστή της!!! Γιατί όλοι οι παραπάνω χαρακτηρισμοί, μπορούν να δεχτούν και γαλάζιο και κόκκινο χρώμα!

Η εμμονή στη λογική των μνημονίων της Σαμαρικής ΝΔ, της δεδομένης εξαθλίωσης, της ανύπαρκτης ανάπτυξης, των ψεύτικων λόγων, των διαψευσμένων προσδοκιών, της κοινωνικής περιθωριοποίησης και της εκ των προτέρων προδιαγεγραμμένης και ήδη γνωστής πορείας, δυστυχώς δεν φαίνεται να συγκινεί.

Η παροχή ψήφου εμπιστοσύνης πάλι, στο πολυγλωσσικό και ιδεολογικό μωσαικό του ΣΥΡΙΖΑ, στους κρυπτόμενους παλαιοπασόκους, στις αντικρουόμενες προτάσεις, στις θολές επιδιώξεις, στις επικίνδυνες, ανατρεπτικές και πολλές φορές στα όρια της πατριδοκαπηλείας ρητορικές, σε θέματα εξωτερικής πολιτικής, πολιτικής εσωτερικής ασφάλειας και στο μεταναστευτικό, η στήριξη μιας ασαφούς κι ίσως εντέχνως αποκρυπτόμενης αντιευρωπαικής ατζέντας, χωρίς ευρώ, χωρίς συνέχεια, χωρίς ευδιάκριτο plan B, με διατυμπανιζόμενη όμως μια πιο ανεξάρτητη διάθεση, περισσότερη εθνική αυτονομία και ευελιξία και με έναν καλλιεργούμενο περίεργο εθνικό παροξυσμό αυτεξουσιότητας - και μόνο στην ιδέα της δραχμής - ενώ δείχνει αρχικά να αγγίζει, σαν κάτι νέο, αδοκίμαστο και απροσδιόριστο - γι αυτό και ελπιδοφόρο - στο τέλος, μάλλον αποδεικνύεται πολύ περισσότερο «επικίνδυνο» και αποτρεπτικό, από όσο μπορεί να αντέξει η επαναστατική μας διάθεση!

Φτάνουμε λοιπόν και πάλι στο σημείο μηδέν. Στο σημείο εκείνο, που ενώ δεν μας βοηθά να οριστικοποιήσουμε την εκλογική μας κρίση, μας παρέχει ικανή βοήθεια, ώστε να αντιληφθούμε, πως το «πολιτικό μας σήμερα», είναι νεκρό! Όταν κάτι δεν πείθει. Όταν κάτι φοβίζει. Όταν κάτι δεν κινητοποιεί. Όταν κάτι είτε όζει στην απραξία του, είτε ως λαοπλάνο, χάσκει στην πολυσχιδή αοριστία του, άλλη λύση δεν υπάρχει από το ξεπέρασμα και των δυο και την αναζήτηση του καινούργιου!!!

Είναι προφανές πως η περιοριστική μου αναφορά στους δύο αυτούς και μόνο κομματικούς πόλους, έχει τη σημασία της. Όχι κατ ανάγκην απαξιωτική για τα μικρότερα κόμματα. Όμως, η πανσπερμία της ύπαρξής τους, οι προφανείς λόγοι δημιουργίας τους, το αλαζονικό των ηγεσιών τους και ίσως το ανεφάρμοστο των θεωρητικολόγων δοξασιών τους, τα καθιστούν απλά συμπληρώματα. Δυστυχώς όμως, με την ίδια αποκρουστέα πάντα αίσθηση, που και τα μεγάλα αποπνέουν!!!

Τι απομένει λοιπόν στον δύσμοιρο πολίτη;
Η μη ψήφος μήπως; Η αποχή;
Το «λευκό» της απόρριψης όλων;
Τα ζωγραφισμένα μηνυματικά ψηφοδέλτια;
Ή η ψήφος συνείδησης και προοπτικής, όπως ο καθένας φυσικά την αντιλαμβάνεται, μέσα από τον βιωματικό του κύκλο;

Προσωπικά τείνω να επιλέξω την τελευταία εκδοχή. Την παρουσία στην κάλπη, τη συμμετοχή στη διαδικασία, την έστω και με βαριά καρδιά –πράγμα που ευθαρσώς και δημοσίως ομολογώ– ψήφο στη ΝΔ!

Ικανοποιώ έτσι την, έσω σοβούσα, ανάγκη για προσωπική ιδεολογική συνέπεια, πρεσβεύοντας όμως και με φανατισμό υπηρετώντας παράλληλα, την επιτακτική ανάγκη, για την εκ βάθρων και εκ του μηδενός αναδόμηση της παράταξης, από τη στιγμή που οι πολίτες στην πλειοψηφία τους, θα καταδικάσουν τις ζημιογόνες πολιτικές της και θα δώσουν στον ΣΥΡΙΖΑ την ευθύνη της διακυβέρνησης της χώρας!

Θεωρώ, πως ο σημερινός ιστορικός και πολιτικός κύκλος της, πέρα από το όποιο εκλογικό αποτέλεσμα, έχει κλείσει! Κι ήρθε η ώρα να ανοίξει ένας άλλος, όπου κυρίαρχο ρόλο στα ιδεολογικά προτάγματα της πολιτικής της, θα κατέχει η φιλοπατρία, ο έντονος κοινωνισμός, ο σεβασμός στον πολίτη και η διαχείριση των πραγμάτων με εντιμότητα και ανεπτυγμένο αίσθημα δικαίου…! Σ αυτή τη ΝΔ πιστεύω… Κι αυτή η ΝΔ, δεν μπορεί επ ουδενί λόγο να είναι –και δεν είναι- η μεταλλαγμένη παράταξη του Αντώνη Σαμαρά…!


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Γιώργος Χαρβαλιάς

Έχω ξαναγράψει ότι η χώρα δεν θα μπορέσει να βρει την ησυχία της από τη στιγμή που παραμένει η απορία, στους περισσότερους από εμάς, αν υφίσταται εναλλακτικός τρόπος αντιμετώπισης των Γερμανών ολετήρων της Ελλάδας και της Ευρώπης. Εδώ φυσικά μπορεί να ισχύει το «η περιέργεια σκότωσε τη γάτα», αλλά έτσι είναι η φύση του ανθρώπου και του απελπισμένου ψηφοφόρου. Αναζητά την ελπίδα, ακόμη κι εκεί που μπορεί να μην υπάρχει, ειδικά αν έχει πειστεί ότι «δεν έχει τίποτα να χάσει».

Σε αντίθεση με τις περασμένες γενιές, που έζησαν στα δύσκολα, ο σημερινός καλομαθημένος Ελληνας είναι αδύνατον να αποδεχτεί ως «αναπόφευκτη τιμωρία» τη βάναυση συμπίεση του βιοτικού επιπέδου του και να υποθηκεύσει τη ζωή του για δεκαετίες χωρίς να δοκιμάσει την εναλλακτική, έστω και με ρίσκο. Πρωτίστως γιατί αυτοί που ευαγγελίζονται σήμερα τον μνημονιακό μονόδρομο «εξαγνισμού» από τις αμαρτίες του παρελθόντος δεν πείθουν καθόλου. Αν μη τι άλλο επειδή ανήκουν σε ένα φθαρμένο πολιτικό σύστημα, σημαντικό τμήμα του οποίου εκμαυλίστηκε και εξαγοράστηκε από τους Γερμανούς, ενώ σήμερα επιμένει να κουνάει το δάχτυλο στον λαό, επικροτώντας την εκδικητική διάθεση των δανειστών με επιχειρήματα τύπου «μαζί τα φάγαμε και ήρθε η ώρα να πληρώσουμε τον λογαριασμό...»

Είναι τόση η ταύτιση των προηγούμενων κυβερνήσεων (συμπεριλαμβανόμενης και της απερχόμενης) με τα «θέλω» και τα «πρέπει» του Βερολίνου, ώστε ευλόγως στο εκλογικό σώμα δημιουργείται η υπόνοια ότι οι Ελληνες πολιτικοί που κλήθηκαν να διαχειριστούν την τύχη του στην περίοδο των Μνημονίων συμπεριφέρθηκαν περισσότερο ως εντολοδόχοι των δανειστών παρά ως προασπιστές του εθνικού συμφέροντος.
Η υποψία της «λιπόψυχης» ή προσχηματικής διαπραγμάτευσης είναι πολύ βαριά και σκεπάζει, δυστυχώς, μεγάλο φάσμα του λεγόμενου «συνταγματικού τόξου». Το αν είναι όμως αβάσιμη δεν το ξέρουμε και ίσως να μην το μάθουμε ποτέ...

Ακριβώς επειδή ο Τσίπρας, αν δεν καλαμπουρίζει, αναζητώντας άλλοθι θεαματικής κωλοτούμπας στη σύμπραξη με τίποτα... ποταμίσιους, έχει μπροστά του ελάχιστα περιθώρια ελιγμών. Παραλαμβάνει μία Ελλάδα παραδομένη, παγιδευμένη και ισοπεδωμένη, δίχως κρυφές εφεδρείες και μαγικά όπλα. Ακόμη κι ο Βενιζέλος να ήταν (σ.σ.: ο πραγματικός...), θα δυσκολευόταν να βρει τον τρόπο για να παλέψει με τα θηρία.
Το πρόβλημα όμως είναι ότι ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ο Ελευθέριος Βενιζέλος - ούτε καν ο Ιωάννης Μεταξάς. Το μέλλον του θα κριθεί σε λίγα 24ωρα πολιτικής διαπραγμάτευσης. Καλείται να παίξει μια νοκ άουτ παρτίδα πόκερ, έχοντας στα χέρια του πεντάρια. Επομένως ή θα τον στείλουν για... μπάνιο ή θα καταφέρει να κρατηθεί στα πόδια του με έναν έντιμο συμβιβασμό, που θα μπορεί να «πουλήσει» στο εσωτερικό της χώρας, φέρνοντας σε εξαιρετικά δύσκολη θέση τους προκατόχους του.

Προσωπικά δεν είμαι από αυτούς που τον θεωρούν εκ προοιμίου τελειωμένο. Ακριβώς επειδή βλέπω ότι η προοπτική ανόδου του στην εξουσία έχει αρχίσει να προκαλεί κάποιους πρώτους τριγμούς στο μέχρι πρότινος αρραγές μέτωπο των δανειστών. Οι διεθνείς αναλύσεις, με τη συνδρομή και των αγγλοσαξονικών μέσων ενημέρωσης, που αμφισβητούν την «ορθότητα» της γερμανικής επικυριαρχίας, φαίνονται μοιρασμένες. Το εντυπωσιακό είναι όμως ότι επανέρχεται το κρίσιμο ζήτημα του χρέους, που είχε για πολλούς μήνες μείνει στο συρτάρι επειδή τόσο η κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου όσο και οι δανειστές (που από την πλευρά τους είχαν κάθε λόγο) το έκριναν βιώσιμο.

Τα τελευταία 24ώρα ακούγονται φωνές, ακόμη και μέσα στο Βερολίνο, που μιλούν για την αναγκαιότητα ενός «κουρέματος» του χρέους. Κι αυτό είναι από μόνο του μια μεγάλη επιτυχία, που αποδεικνύει ότι υπάρχουν περιθώρια διαπραγμάτευσης.
Τα πράγματα θα ήταν ασφαλώς αρκετά διαφορετικά αν η Νέα Δημοκρατία, δεσμευόταν, έστω και στο παρά πέντε, ότι, εφόσον επανεκλεγεί, θα βάλει ψηλά στην ατζέντα το θέμα της αναδιάρθρωσης. Δυστυχώς κάτι τέτοιο δεν φαίνεται να συμβαίνει. Συνεπώς ο κλήρος μάλλον θα πέσει στον Τσίπρα. Ας ελπίσουμε ότι η γάτα θα αποδειχτεί εφτάψυχη...

Πηγή "Κυριακάτικη Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Σάββας Καλεντερίδης 

Ο Ερντογάν από το 2009 έχει καθίσει στο τραπέζι των απευθείας διαπραγματεύσεων με το ΡΚΚ, στο οποίο τραπέζι, όλα αυτά τα χρόνια, παίζεται ένα πολύ σκληρό πολιτικό και γεωπολιτικό πόκερ.
Οταν επιχείρησε να παίξει αυτό το παιχνίδι ο Τουργκούτ Οζάλ, την πρώτη φορά, στις 18 Ιουνίου του 1988, ενώ μιλούσε στο βήμα του συνεδρίου του Κόμματος της Μητέρας Πατρίδας, δέχτηκε δολοφονική επίθεση από στέλεχος του βαθέος κράτους, γλιτώνοντας από θαύμα με έναν ελαφύ τραυματισμό από σφαίρα περιστρόφου στο χέρι.

Η εξεταστική επιτροπή της τουρκικής Βουλής στο πόρισμά της έγραφε για τον δράστη: «Διαπιστώσαμε ότι ο δράσης Καρτάλ Ντεμιράγ είναι ένα από τα εκπαιδευμένα στελέχη της οργάνωσης Κοντργκερίλα, που ιδρύθηκε τα χρόνια 1974-1977 στο Ντάζκιρι του Αφιόν, με σκοπό να εξουδετερώσει τη δράση των αριστερών οργανώσεων στην περιοχή του Αιγαίου».

Αργότερα, στις 17 Nisan 1993, ο Τουργκούτ Οζάλ έπεφτε νεκρός προδομένος από την καρδιά του, ενώ ήταν σε εξέλιξη διαδικασία προσέγγισης με το ΡΚΚ, με σκοπό την πολιτική επίλυση του Κουρδικού.
Υπάρχουν πολλοί στην Τουρκία, μεταξύ αυτών η οικογένεια του Τουργκούτ Οζάλ αλλά και ο ίδιος ο Αμπντουλάχ Οτζαλάν, που ισχυρίζονται δημοσίως ότι ο δημοφιλής πολιτικός δηλητηριάστηκε από το βαθύ κράτος, ακριβώς για να μην ολοκληρώσει την προσπάθειά του για πολιτική επίλυση του Κουρδικού.

Ο Ερντογάν, προτού αρχίσει αυτό το επικίνδυνο παιχνίδι, φρόντισε να διαλύσει τους μηχανισμούς του βαθέος κράτους, ένας από τους οποίους ήταν και η παρακρατική και παραστρατιωτική οργάνωση «Εργενεκόν», ενώ είχε το θάρρος, στα τέλη του 2009, να στείλει τον εισαγγελέα Καντίρ Καγιάν επί 26 ημέρες στα άδυτα της Υπηρεσίας Ελέγχου Επιστράτευσης της Αγκυρας (Seferberlik Bölge Başkanlığı), όπου τηρούνται τα αρχεία της δράσης όλων των οργανώσεων που αποτελούν συνέχεια της λεγόμενης «Κόκκινης Προβιάς».
Ο στόχος του Ερντογάν και των κυβερνήσεων του ΑΚΡ ήταν μέσα από τις διαδικασίες για την υποτιθέμενη πολιτική λύση του Κουρδικού να συμφωνηθεί κατάπαυση του πυρός και αποχώρηση των ανταρτών από την τουρκική επικράτεια, για να οδηγηθεί το ΡΚΚ σε πολύχρονη επιχειρησιακή αδράνεια, η οποία θα επέφερε και την πολιτική αποδυνάμωσή του στις περιοχές του τουρκοκρατούμενου Κουρδιστάν.

Παραλλήλως, η ισλαμιστική κυβέρνηση της Αγκυρας είχε ως στόχο να καλύψει το κενό που θα άφηνε η αποδυνάμωση του ΡΚΚ, με παρακρατικές και παραστρατιωτικές ισλαμιστικές οργανώσεις, συνέχεια της εγκληματικής οργάνωσης Χιζμπουλάχ, που ευθύνεται για τη δολοφονία χιλιάδων Κούρδων πατριωτών, τη δεκαετία του 1990.
Ομως οι εξελίξεις στη Συρία και στο Δυτικό Κουρδιστάν (Ροζάβα) βοήθησαν το ΡΚΚ να αποκτήσει σοβαρή στρατιωτική δύναμη στο μαλακό υπογάστριο της Τουρκίας, κατά μήκος των συνόρων με τη Συρία, εκτροχιάζοντας έτσι το σχέδιο του διδύμου Ερντογάν – Νταβούτογλου.
Ετσι το ΡΚΚ, αντί να αποδυναμωθεί, ενδυναμώθηκε, με αποτέλεσμα να δημιουργήσει παράλληλες κρατικές δομές στους 100 δήμους που ελέγχει στο τουρκοκρατούμενο Κουρδιστάν, προετοιμάζοντας έτσι τον κόσμο αλλά και την οργάνωση για την επόμενη μέρα, που είναι η αυτονομία, και τη μεθεπόμενη, που είναι η ανεξαρτησία.

Τις μέρες αυτές οι αντοχές της Τουρκίας δοκιμάζονται στην κωμόπολη Τζίζρε, του νομού Σιρνάκ, κοντά στα σύνορα με Ιράκ και Συρία, όπου το ΡΚΚ στην ουσία ελέγχει την πόλη και οι παράλληλες δομές του άτυπου κουρδικού κράτους έχουν θέσει σε δοκιμασία τις αντίστοιχες του τουρκικού κράτους.
Την ίδια στιγμή, προετοιμασίες γι' αυτήν την ιδιότυπη γυμναστική αυτονομίας και ανεξαρτησίας γίνονται και σε άλλες πόλεις της περιοχής, με την κυβέρνηση να βρίσκεται σε αδιέξοδο ενώπιον των εκλογών του Ιουνίου, όπου επιφυλάσσονται μεγάλες εκπλήξεις.
Θα επανέλθουμε.

Πηγή εφημ. "Κυριακάτικη Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης 
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος

Στις 19 Νοέμβριου του 2005, ο γνωστός Τούρκος δημοσιογράφος- ερευνητής, Tutkun Akbaş, αναφερόμενος στην μεγάλη κρίση των Ιμίων και στο περιστατικό της πτώσης του ελληνικού ελικοπτέρου με τα τρία τραγικά θύματα, αποκάλυψε στην ιστοσελίδα της τουρκικής εφημερίδας, «Habertürk», ότι τα ηλεκτρονικά συστήματα του ελικοπτέρου είχαν καταρρεύσει και αυτό προκάλεσε την πτώση του. Οι ισχυρισμοί του Τούρκου δημοσιογράφου σίγουρα είναι και μια ομολογία από τουρκικής πλευράς, η οποία δυστυχώς μέχρι σήμερα δεν έχει τύχει της ανάλογης έρευνας για τα πραγματικά αιτία του θανάτου των ηρωϊκών, υποπλοίαρχου Χριστόδουλου Καραθανάση, υποπλοίαρχου Παναγιώτη Βλαχάκου και του αρχικελευστή, Έκτορα Γιαλοψού. 

Την εποχή εκείνη η Διοίκηση του τουρκικού Στόλου βρίσκονταν στο Gölcük από όπου και μεταφέρθηκε στην Σμύρνη μετά τον σεισμό του 1999 και την καταστροφή της βάσης που στα ερείπια της θάφτηκαν περί τα 200 στελέχη του τουρκικού στόλου. Από το Gölcük  δόθηκε η εντολή το βράδυ στις 30 Ιανουαρίου με το κωδικό νούμερο, D-346. Σήμανε συναγερμός σε όλη την περιοχή του Αιγαίου, στον ναύσταθμο του Aksas, στο Κέντρο Εκπαίδευσης στην Φώκαια ενώ στην Άγκυρα το Εθνικό Συμβούλιο συνεδρίαζε σε συνεχή βάση και από εκεί δόθηκε η εντολή να αποβιβαστούν στην δεύτερη Ίμια οι Τούρκοι κομάντος.

Ο Tutkun Akbaş, που παρουσίασε την έρευνα του και στο γνωστό ομώνυμο τουρκικό τηλεοπτικό κανάλι, Habertürk, υποστήριξε ότι οι Τούρκοι εκείνη την βραδιά από το «Κέντρο Πολεμικών Επιχειρήσεων» στον ναύσταθμο του Aksas, κοντά στην περιοχή των Ιμίων, παρακολουθούσαν τις ελληνικές κινήσεις. Σύμφωνα με τις αποκαλύψεις του, η Τουρκία είχε πρόσφατα προμηθευτεί τελευταίου τύπου συστήματα ηλεκτρονικής παρακολούθησης και παρεμβολών γερμανικής παραγωγής και με την βοήθεια «ειδικών» Γερμανών συμβούλων τα είχε εγκαταστήσει σε ένα εδικό ναρκαλιευτικό πλοίο που είχε εξοπλιστεί την πιο προηγμένη τεχνολογία στον τομέα της ηλεκτρονικής παρακολούθησης και των ηλεκτρονικών παρεμβολών. Εκεί έφτασε η κωδική διαταγή, D-346, με οδηγίες για την ηλεκτρονική επιχείρηση.

Την δεδομένη κρίσιμη στιγμή είχαν εκπέμψει ισχυρές ηλεκτρονικές παρεμβολές στην περιοχή της κρίσεως. Σύμφωνα με τις πληροφορίες του Τούρκου δημοσιογράφου, το ειδικό αυτό ναρκαλιευτικό είχε την δυνατότητα ακόμα και τις ραδιοφωνικές επικοινωνίες μεταξύ των ελληνικών πλοίων να τις καταγράφει. Οι παρεμβολές αυτές, όπως αναφέρεται, μπλόκαραν το ελληνικό σύστημα επικοινωνιών ενώ επηρέασαν και τις επικοινωνίες μεταξύ των ίδιων των τουρκικών δυνάμεων και του Κέντρου. Μεταξύ των άλλων είχαν μπλοκαριστεί, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του Τούρκου δημοσιογράφου-ερευνητή και τα συστήματα εκτόξευσης των πυραύλων που βρίσκονταν και στους δυο στόλους. Το μπλοκάρισμα είχε προγραμματιστεί να διαρκέσει μέχρι τις 5 η ώρα το πρωί. Ακόμα και οι τηλεφωνικές επικοινωνίες είχαν μπλοκαριστεί σύμφωνα με τον Τούρκο δημοσιογράφο.

Οι παρεμβολές αυτές προκάλεσαν, όπως ισχυρίστηκε ο Tutkun Akbaş, το μπλοκάρισμα των ηλεκτρονικών συστημάτων του ελληνικού ελικοπτέρου, με αποτέλεσμα στην συνέχεια την πτώση του. Τουρκική ομολογία;

Yunanistan kardak’ ta elektonik harple felç oldu = Κατέρρευσε το ηλεκτρονικό πολεμικό σύστημα της Ελλάδας στα Ίμια.

Πηγή nikosxeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Στο πολιτικό αλφαβητάρι της ελληνικότητας που μάς άφησε κληρονομιά, ατίμητη και αγνοημένη, ο Οδυσσέας Ελύτης («Τα Δημόσια και τα Ιδιωτικά», Ικαρος 1990), αποτυπώνει και το βασανιστικό δίλημμα όσων πολιτών ομοφρονούν (ακόμα) με τον ποιητή και θα βρεθούν μπροστά στην κάλπη την ερχόμενη Κυριακή:

«Δεν τολμάς να τραβήξεις μιαν από τις αξίες που πιστεύεις ότι ικανοποιούν την εθνική σου φιλαυτία, και βλέπεις να βγαίνουν μαζί της ένα σωρό άνθρωποι των χρηματιστηρίων, που ανεβοκατεβαίνουν στην κόλαση όπως στο σπίτι τους. Δεν κοτάς ν’ αγγίξεις μιαν από τις αξίες που ικανοποιούν τα αισθήματά σου για κοινωνική δικαιοσύνη, και βρίσκεσαι να “κάνεις πορεία” μ’ ένα συρφετό ανθρώπων που δεν έχουν δική τους σκέψη αλλά την περιμένουν από τον καθοδηγητή τους. Ετσι όμως η ψυχή μας υποχρεώνεται να κυλήσει πάνω σε δύο γραμμές που αδυνατούμε να παραλληλίσουμε. Ο εκτροχιασμός είναι αναπόφευκτος. Θεέ μου! Κι εγώ που ονειρευόμουν να παραλληλιστούν άλλου είδους γραμμές, κι απέβλεπα στις συντεταγμένες του γυμνού σώματος και της δικαιοσύνης, της αλκής και της ιερότητας, του παρθενικού και του ηδυπαθούς! Που ζητούσα να καθαγιασθούν πρώτα μέσα στο άδυτον του κάθε ιδιώτη τα “κοινά” και έτσι μόνον να γίνουν κανόνες ζωής για όλους, με το ίδιο ήθος και την ίδια δύναμη».

Σήμερα η σύγχυση και παραφθορά των «αξιών» (δηλαδή των εκτιμήσεων της ποιότητας και των ιεραρχήσεων της ανάγκης) έχει οδηγήσει την ελλαδική κοινωνία σε τέτοια ασυναρτησία και παραλογισμό, που ακόμα και οι σταθερές των εννοιών έχουν αποσυντεθεί. Ο «πατριωτισμός» είναι καραμέλα στα χείλη καιροσκόπων καραγκιόζηδων ή περιθωριακών τραμπούκων. Για «κοινωνική δικαιοσύνη» μιλάνε οι βασανιστές της φτωχολογιάς και των ανήμπορων: τα συνδικαλισμένα «ρετιρέ», οι άσσοι των «απεργιών κοινωνικού κόστους», τα βλαστάρια των «καλών οικογενειών» που εκδικούνται την ανία τους καίγοντας ή καταστρέφοντας με λύσσα κάθε ίχνος κοινωνικής περιουσίας.

«Φιλολαϊκή πολιτική» επαγγέλλονται οι προστάτες των πενηντάρηδων (και κάτω) συνταξιούχων, οι φανατισμένοι αρνητές κάθε αξιοκρατίας και κάθε ελέγχου της ποιότητας και της συμπεριφοράς των λειτουργών του κράτους, οι υπερασπιστές της ασύδοτης «πελατειακής» δημοσιοϋπαλληλίας, του ολοκληρωτικού καθεστώτος της διαπλοκής κομμάτων και «νταβατζήδων». Μιλάνε για «προτεραιότητα της παιδείας» αυτοί που παρέδωσαν τα πανεπιστήμια και τα σχολειά στον κρετινισμό των «κομματικών νεολαιών», αυτοί που ετσιθελικά, με αναίσχυντη φασιστική αυθαιρεσία, επέβαλαν τη μονοτονική γραφή, δηλαδή το βίαιο τέλος της ιστορικής συνέχειας του Ελληνισμού, γλωσσικής συνέχειας, με μπαϊράκι την καφρική «ιδεολογία της ευκολίας».

Οι νοσταλγοί του σοβιετικού «παραδείσου» συνεχίζουν να «μάχονται» δήθεν για «ελευθερίες» και «δικαιώματα», με τη νοσταλγία τους να παρακάμπτει ψυχαναγκαστικά τη φρικώδη κακουργία των Γκουλάγκ και της Κολιμά, τα εκατομμύρια των σφαγιασμένων στον βωμό του τρόμου, τη θηριωδία της πιο εφιαλτικής απανθρωπίας που γνώρισε ποτέ ο πλανήτης μας. Ναι, έχουν ακόμα κόμμα στην Ελλάδα οι νοσταλγοί του ολοκληρωτισμού της παράνοιας και οπαδοί της δικτατορίας (δήθεν του προλεταριάτου), κόμμα νομιμοποιημένο από τον «εθνάρχη» Καραμανλή – ωσάν να είναι ποτέ δυνατό να νομιμοποιηθεί σε μια συντεταγμένη κοινωνία η κατάλυση των νόμων, να υποκατασταθεί το κράτος Δικαίου από το «δίκιο του εργάτη», όπως φαντάζεται αυτό το «δίκιο» το κάθε γκρουπούσκουλο μανιακών της βίας και της καταστροφής.

Αλλά το πολίτευμα στο Ελλαδιστάν είναι η απολυταρχική κομματοκρατία, γι’ αυτό δεν υπάρχει και Σύνταγμα: χάρτης που να οριοθετεί κοινωνικούς στόχους κοινά συμφωνημένους και τη διαφορά των θεσμικών τρόπων για την επιδίωξη των στόχων. Οι κυβερνήσεις κατηγορούνται από τις αντιπολιτεύσεις ότι «έχουν κάνει το Σύνταγμα κουρελόχαρτο» και ο καταλογισμός είναι τεκμηριωμένος, όχι ρητορικός. Κουρελόχαρτο, επειδή κάθε αναθεώρηση του Συντάγματος θωρακίζει πληρέστερα την απολυταρχική κομματοκρατία και κάθε αντιπολίτευση, όταν γίνεται κυβέρνηση, επιτείνει την εκδοχή του «κουρελόχαρτου» για να στήσει το δικό της πελατειακό κράτος.

Συμπληρώνει ο Σεφέρης το κληροδότημα πολιτικής αγωγής του Ελύτη, με ακόμα μεγαλύτερη πίκρα: «Βρίσκω, λέει, πως είναι θλιβερό και βαρύ, καθώς προχωρούν τα χρόνια, να καταλήγω στο συμπέρασμα πως δεν έχουμε προκόψει ούτε μια γραμμή σε αυτά τα ζητήματα (τα πολιτικά). Κι όταν ένας τόπος δε δείχνει προκοπή μέσα σε σαράντα χρόνια, αυτό σημαίνει πως πέφτει κατακόρυφα».

Σαράντα εννέα επιπλέον χρόνια έχουν περάσει από τότε που ο Σεφέρης κατέθετε αυτή την πικρή πιστοποίηση (1966). Και η κατρακύλα του τόπου επιτάθηκε ακατάσχετη, πήρε την ταχύτητα χιονοστιβάδας. Φτάσαμε σήμερα σε τέτοιες επιδόσεις θρασύτητας, ώστε να δημιουργεί «καινούργιο» κόμμα διεκδικώντας και πάλι ρόλο στη διαχείριση των κοινών, ποιος; Ο ολίγιστος των Παπανδρέου, από τους κατεξοχήν υπόδικους στις συνειδήσεις για την ολοκληρωτική καταστροφή που ζει η χώρα σήμερα, πρόσωπο - σύμβολο της ανικανότητας και της διεθνούς γελοιοποίησης του ελληνικού ονόματος.

Τι θα έλεγαν άραγε σήμερα ο Σεφέρης, ο Ελύτης για το πολιτικό μας σκηνικό, τις μακάβριες φιγούρες των αμετανόητων κομματανθρώπων που οδήγησαν, τα τελευταία τρία χρόνια, την Ελλάδα στη διάλυση και στην ατίμωση. Τουλάχιστον δεν τολμούν να ζητήσουν την ψήφο μας όσοι κακούργησαν τον εξωφρενικό υπερδανεισμό της χώρας για να γιγαντώσουν το πελατειακό τους κράτος. Τη ζητούν όμως αυτοί που για να συντηρήσουν άθικτη τη χλιδή των «νταβατζήδων» και των πραιτωριανών, λήστεψαν τον αποταμιευμένο στα ασφαλιστικά ταμεία και στα ελληνικά «ομόλογα» μόχθο των πολιτών, οδήγησαν τη χώρα στον εφιάλτη της χρεοκοπίας: στις δέκα επιχειρήσεις να έχουν κλείσει οι οχτώ, η αποβιομηχάνιση να είναι σχεδόν ολοκληρωτική, η ανεργία σωστή κόλαση και ψυχολογικό μαρτύριο για τις μισές (τουλάχιστον) οικογένειες στην Ελλάδα. Η νεολαία να ξενιτεύεται, η εθνική ανεξαρτησία χαμένη, το ελληνικό όνομα ταυτισμένο διεθνικά με τον εξευτελισμό και την ντροπή.

Ρητορεύουν έξαλλοι σαν νευρόσπαστα οι ένοχοι, πανικόβλητοι μήπως χάσουν τις καρέκλες και βρεθούν στο εδώλιο, αθύρματα μιας αντιπολίτευσης που οι ίδιοι με την παραφροσύνη τους την εξέθρεψαν και τη γιγάντωσαν: μετέτρεψαν ένα συνονθύλευμα από ιδεολογικές θρησκοληψίες σε κόμμα εξουσίας με σαρωτική των πάντων δυναμική.

Οι εξελίξεις δεν είναι δυνατό να ελεγχθούν.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Γιώργος Καπόπουλος

Ο εισαγγελέας του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου την Τετάρτη 14/1 δεν άναψε απλά και μόνο «πράσινο φως» στον Ντράγκι να προχωρήσει την Πέμπτη 22/1 στην ποσοτική επέκταση (τύπωμα χρήματος). Σε μια εισήγηση-πολιτική παρέμβαση του ζήτησε να μη θέσει ποσοτικό όριο στο τύπωμα για να μην πυροδοτήσει νέο κύμα κερδοσκοπίας στις αγορές. Με άλλα λόγια, να μην εγκλωβιστεί στους αστερίσκους που φαίνεται να συμφωνήθηκαν στις 7/1 σε δείπνο εργασίας του ΔΣ της ΕΚΤ σε μια προσπάθεια κατευνασμού των γερμανικών αντιρρήσεων. Το μήνυμα του Ισπανού εισαγγελέα στον Ιταλό κεντρικό τραπεζίτη είναι «προχώρα χωρίς εκπτώσεις»! Ετσι ένας εισαγγελέας λέει αυτό που έπρεπε να πει μια Σύνοδος Κορυφής και ένας κεντρικός τραπεζίτης σηκώνει απέναντι στο Βερολίνο το ανάστημα που δεν έχουν οι πολιτικές ηγεσίες στο Παρίσι και στη Ρώμη.

Στο Βερολίνο την Τρίτη 13/1 με αφορμή τον πρώτο ισοσκελισμένο προϋπολογισμό της Γερμανίας μετά το 1969 επικρατούσε μια ατμόσφαιρα ρωμαϊκού θριάμβου και απαξίωσης των εταίρων στην Ευρωζώνη. Η Γερμανία τελικά δεν περιορίστηκε μόνο στην προσπάθεια απονεύρωσης του πακέτου Ντράγκι. Διέψευσε οριστικά και αμετάκλητα κάθε προσδοκία αύξησης των δημόσιων δαπανών ώστε να αυξηθεί η εσωτερική ζήτηση και έτσι να εξισορροπηθεί η συντριπτική υπέρ του Βερολίνου ανισορροπία στο εμπορικό ισοζύγιο της Γερμανίας με τους κυριότερους εταίρους της. Μετά το έλλειμμα, το χρέος που στη Γερμανία ανέρχεται στο 75% του ΑΕΠ θα πρέπει τώρα να μειωθεί, όπως έσπευσαν να δηλώσουν κορυφαία στελέχη του κυβερνώντος Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος. Με αυτά τα δεδομένα ακόμη και η ανεμπόδιστη και χωρίς αστερίσκους ποσοτική επέκταση από τον Ντράγκι στην καλύτερη των περιπτώσεων θα γίνει ανεκτή από το Βερολίνο ως τακτική υποχώρησης που θα ακυρωθεί όταν οι συσχετισμοί είναι καλύτεροι. Οπως ακριβώς έγινε μετά τη Σύνοδο Κορυφής του Ιουνίου του 2012 όταν το Βερολίνο υποχώρησε στην πίεση των Μόντι και Ραχόι η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών να μην υπολογίζεται στο δημόσιο χρέος - μια υποχώρηση που ακυρώθηκε από τον Σόιμπλε τον Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς.

Δεν πρόκειται ούτε για δογματισμό ούτε για ιδεοληψία ούτε για προτεσταντικές παρωπίδες. Η Γερμανία ακολουθεί διαμετρικά αντίθετη πορεία από αυτήν που απαιτούν οι ΗΠΑ και εκλιπαρούν οι εταίροι της στην Ευρωζώνη με κίνητρα και στόχους γεωπολιτικούς που θα χρησιμοποιηθούν ως εργαλεία καθυπόταξης της ΕΕ-Ευρωζώνης. Ετσι στην παραπάνω λογική και θεώρηση καταρρέει και μια άλλη προσδοκία, η βεβαιότητα ότι όταν η ύφεση χτυπήσει την πόρτα της Γερμανίας, το Βερολίνο θα προσαρμοστεί στην πραγματικότητα. Μια προσδοκία που θα διαψευστεί όχι από κλινικό σύμπτωμα άρνησης της πραγματικότητας αλλά με ορθολογική πλήρη επίγνωση και υπεύθυνη επιλογή ότι ένα διάστημα ύφεσης είναι το αναπόφευκτο κόστος για τη στερέωση μιας μακρόχρονης ηγεμονίας του Βερολίνου στη Γηραιά Ηπειρο.Η δυναμική όμως είναι με τη μεριά του Ντράγκι, καθώς όταν αρχίσει η ποσοτική επέκταση όποιος επιχειρήσει να τη βραχυκυκλώσει θα θέσει σε κίνδυνο το ίδιο το μέλλον της Ευρωζώνης.

Πηγή "Έθνος"
Επικοινωνία με τον συντάκτη
kapopoulos@pegasus.gr



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
  

FT: Η Γερμανία εξαιρείται από το σχέδιο Ντράγκι για ποσοτική χαλάρωση

Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αποδέχθηκε την απαίτηση της Γερμανίας να μην είναι αλληλλέγγυα στο χρέος άλλων χωρών της ευρωζώνης, τη στιγμή που η ΕΚΤ εξετάζει το ενδεχόμενο να ανακοινώσει ένα μαζικό πρόγραμμα αγοράς κρατικών χρεών, αναφέρεται σε σημερινό δημοσίευμα των "Φαϊνάνσιαλ Τάιμς".

Η ΕΚΤ ενδέχεται να αποφασίσει την εφαρμογή ενός τέτοιου προγράμματος, το οποίο αποκαλείται ποσοτική χαλάρωση, κατά την προσεχή συνεδρίαση του διοικητικού συμβουλίου της την Πέμπτη, με στόχο την αντιμετώπιση της απειλής του αποπληθωρισμού και την αναθέρμανση της ευρωπαϊκής οικονομίας.

Όμως το Βερολίνο εκφράζει φόβους πως η προσφορά φρέσκου χρήματος μπορεί να κάνει τις χώρες του νότου της ευρωζώνης να επιβραδύνουν τις μεταρρυθμίσεις και πως ο γερμανός φορολογούμενος υπάρχει κίνδυνος να πρέπει να φανεί αλληλέγγυος σε ξένα χρέη.

Σύμφωνα με τους "Φαϊνάνσιαλ Τάιμς", η ΕΚΤ και η Γερμανία κατέληξαν σ' ένα συμβιβασμό, το πιθανότερο σενάριο του οποίου είναι ότι οι κεντρικές τράπεζες των 19 χωρών της ευρωζώνης θα είναι καθεμιά υπεύθυνη για το χρέος της χώρας της.

Ο Γάλλος Μπενουά Κερέ, μέλος του εκτελεστικού συμβουλίου της ΕΚΤ, επιβεβαίωσε χθες, Παρασκευή, σε συνέντευξή του στη γαλλική εφημερίδα "Λιμπερασιόν" πως ο θεσμός θα εξετάσει την Πέμπτη μια αγορά κρατικών ομολόγων.

"Θα πρέπει επίσης να δηλώσουμε αν η αγορά θα αφορά το χρέος ορισμένων χωρών ή θα πρέπει να σταθμισθεί επί του συνόλου της ευρωζώνης", πρόσθεσε ο Κερέ χωρίς να αναπτύξει περαιτέρω τη σκέψη του.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

O A. Σαμαράς είναι βέβαιος ότι η ΝΔ θα βγει πρώτο κόμμα και ο Γ. Παπανδρέου δηλώνει για το νέο του εγχείρημα «αντισυστημικός»!

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Ο λαός θα μιλήσει την άλλη Κυριακή. Για την ώρα, ως τότε, μιλούν ακόμη τα κόμματα. Λέει το καθένα τα δικά του. Ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς είπε π.χ. στο Περιστέρι: «Σας το δηλώνω, εφόσον η ΝΔ βγει πρώτο κόμμα, που θα βγει, ακόμα και στην περίπτωση που είμαστε αυτοδύναμοι, εγώ θα επιδιώξω και πάλι συμμαχίες με όλες τις φιλοευρωπαϊκές δυνάμεις». Μάθαμε έτσι τι θα κάνει η ΝΔ, η οποία κατά Σαμαρά θα βγει οπωσδήποτε πρώτο κόμμα, αν κατακτήσει την αυτοδυναμία.

Πιο ρεαλιστής ο πρόεδρος της απελθούσης Βουλής, Βαγγέλης Μεϊμαράκης, σε δήλωσή του στο ραδιόφωνο του «Αλφα» πρόβαλε μια άλλη εκδοχή της ίδιας γραμμής: «Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν συνεργάζεται με κανέναν. Εμείς τους θέλουμε όλους!» διακήρυξε. Χωρίς δηλαδή καμία προϋπόθεση. Κάπως σαν... «δώστε και σώστε»!

Θυμάστε τα πλήθη των εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων που συνέρρεαν για να ακούσουν τον Ανδρέα Παπανδρέου στην κεντρική προεκλογική συγκέντρωση του ΠΑΣΟΚ στην Αθήνα, κάθε φορά που υπήρχαν βουλευτικές εκλογές; Ε, λοιπόν μπορείτε να τις ξεχάσετε για πάντα αυτές τις συγκεντρώσεις του ΠΑΣΟΚ! Δεν πρόκειται να τις ξαναδεί ποτέ κανένας!

Σε... γηπεδάκι μπάσκετ (!) θα κάνει την Τετάρτη την κεντρική του προεκλογική συγκέντρωση το ΠΑΣΟΚ του Βαγγέλη Βενιζέλου. Μέχρι εκεί μπορεί. Στο γηπεδάκι του Σπόρτινγκ, συγκεκριμένα. Εχει ο καιρός γυρίσματα! Στο ίδιο γήπεδο, πριν από ένα τέταρτο του αιώνα, το 1989, είχαν κάνει συγκέντρωση οι διαφωνούντες του ΚΚΕ με τις κυβερνήσεις Τζαννετάκη και Ζολώτα! Αυτοί που αργότερα συγκρότησαν το Νέο Αριστερό Ρεύμα, το οποίο είναι ο βασικός κορμός της σημερινής ΑΝΤΑΡΣΥΑ! Απίστευτα τα παιχνίδια των συμπτώσεων! ΠΑΣΟΚ - ΑΝΤΑΡΣΥΑ στο ίδιο γήπεδο, αλλά με 25 χρόνια διαφορά!

«Κούφανε» τους πάντες πάλι ο Γιώργος Παπανδρέου! Αναφερόμενος στο κόμμα που έφτιαξε αυτόν τον μήνα, το ΚΙΔΗΣΟ, μιλώντας στην Ξάνθη ο Γιώργος διατυμπάνισε: «Το νέο ξεκίνημά μας δεν είναι ξεκίνημα για να γίνουμε μέρος του συστήματος. Είναι για να ενισχυθεί η αντισυστημική φωνή!». Ο Γ. Παπανδρέου... «αντισυστημικός»! Τι άλλο έχουμε να ακούσουμε! Το ΚΙΔΗΣΟ είναι «η φωνή των αλλαγών που χρειάζεται επιτέλους η χώρα μας» υπογράμμισε. Παρέλειψε τη λέξη «μνημονιακών» αλλαγών. Φταίνε οι εκλογές.

Σφίγγα ο Τσίπρας αναφορικά με τον ποιον θα προτείνει για Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Εδώ που τα λέμε, θα ήταν αδύνατον όχι να αποκαλύψει το όνομα αυτού που θα προτείνει, αλλά να έχει καταλήξει και ο ίδιος στο πρόσωπο που θα προτείνει, πριν να έχει στα χέρια του τα αποτελέσματα των εκλογών της άλλης Κυριακής! Απύθμενη πολιτική ανοησία θα συνιστούσε κάτι τέτοιο. Προφανώς και άλλον θα προτείνει αν έχει ο ΣΥΡΙΖΑ αυτοδυναμία, άλλον αν υποχρεωθεί να συγκροτήσει κυβέρνηση με αντιμνημονιακούς συμμάχους, άλλον αν συγκυβερνήσει με μνημονιακά κόμματα. Δεν απαιτείται πολιτική σοφία για να αντιληφθεί κανείς τη διαφορά.

Ούτε που καταλάβαμε πώς φτάσαμε κιόλας στην τελευταία εβδομάδα προ των εκλογών. Η εβδομάδα που πέρασε ήταν η πρώτη χωρίς γιορτές, η εβδομάδα που έρχεται είναι η τελευταία προ των εκλογών! Εκλογές - αστραπή ήθελε η κυβέρνηση και τις πέτυχε. Να δούμε όμως αν θα τις κερδίσει, όπως λέει ο πρωθυπουργός, ή αν θα του έρθει κανένα... αστροπελέκι κατακέφαλα!

Υπομονή μια εβδομάδα.

Πηγή "Έθνος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Άρθρο-κόλαφο για το αυταρχικό – στα όρια του φασιστικού και ενδεχομένως να είμαστε μετριοπαθείς στους χαρακτηρισμούς μας – κράτος που οικοδομεί συστηματικά ο Ερντογάν, δημοσιεύει στην αντιπολιτευόμενη και φερόμενη να πρόσκειται στον ιμάμη Φετουλάχ Γκιουλέν, εφημερίδα «Ζαμάν», ο αρθρογράφος Αμπντουλάχ Μποζκούρτ.

Ο υπογράφων, επιτίθεται αρχικά στον στενό κύκλο του Ερντογάν που αποτελείται από σκληρούς φιλο-Ιρανούς ισλαμιστές, οι οποίοι δεν διστάζουν απέναντι σε οτιδήποτε, να θυσιάσουν την οικονομία της Τουρκίας, ακόμα και να προκαλέσουν πόλεμο στη Συρία ή να οργανώσουν προβοκατόρικες τρομοκρατικές ενέργειες στο εσωτερικό της χώρας, αρκεί να ενισχυθεί ο έλεγχος της εξουσίας από τον Ερντογάν…

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο κάθε τσιράκι του Ερντογάν προσπαθεί να υπονομεύσει την ανεξάρτητη δικαστική εξουσία, τα μέσα ενημέρωσης, την κοινωνία των πολιτών και την επιχειρηματική κοινότητα. Οι δικαστικές έρευνες στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτα περισσότερο από καθαρά εκδικητικές πράξεις ενορχηστρωμένες από πολιτικές προσωπικότητες.

Η μοίρα αυτών των «μπράβων» του προέδρου, είναι συνυφασμένη με αυτή του ιδίου του Ερντογάν. Τρέμουν μήπως ο πρόεδρος δεν θα είναι σε θέση να αναλάβει τη φροντίδα τους ή ακόμα και να τους μετατρέψει σε αποδιοπομπαίους τράγους, εάν τα πράγματα δεν εξελιχθούν όπως αυτός επιθυμεί…

Αυτοί οι τύποι που παριστάνουν τους συμβούλους στην κλίκα του Ερντογάν, δεν είναι μετριοπαθείς, αλλά δεν έχουν και τις πνευματικές δυνατότητες να προτείνουν κάτι χρήσιμο στον ηγέτη που έχουν κληθεί να υπηρετήσουν. Πρόκειται για ισλαμιστές ιδεολόγους και ζηλωτές, οι οποίοι αντί να συμβουλεύουν, ακολουθούν τυφλά όσα εκτιμούν ότι επιθυμεί ο πρόεδρος και του λένε όσα αυτός θα ήθελε να ακούσει.

Υπέρτατη μορφή κατάντιας, κάτι λογικό όμως εάν εξεταστεί από την άποψη του «ενστίκτου αυτοσυντήρησης», αφού είναι παντού γνωστό, ότι ο Ερντογάν δεν εκτιμά ιδιαίτερα οποιαδήποτε άλλη άποψη πέραν της δικής του, ενώ απομακρύνει όποιον διαπιστώσει ότι απέχει από τη δική του «σοφία». Οπότε, λογικό είναι οι «σύμβουλοι» να ακολουθούν την πεπατημένη για να επιβιώσουν

Από τη στιγμή που ο Ερντογάν ενεπλάκη σε υποθέσεις διαφθοράς, παράνομες συναλλαγές για όπλα με «πληρεξούσιους» (τρομοκρατικές οργανώσεις στη Συρία) και άλλες πολυποίκιλες «Θεάρεστες» πράξεις, ο Τούρκος πρόεδρος απλά δεν έχει την επιλογή να χάσει την εξουσία, αφού αυτό θα σήμαινε το πολιτικό του τέλος και ίσως πολύ περισσότερα.

Αυτός είναι ο λόγος, αναφέρει ο αρθρογράφος, για τον οποίο εκτιμά ότι η πολιτική της εμπλοκής – συζήτησης – συναλλαγής με τον Ερντογάν δεν μπορεί πλέον να δουλέψει. Είναι χαρακτηριστική η αποτυχία διεθνών προσωπικοτήτων και άλλων ηγετών που επιχείρησαν να αλλάξουν άποψη στον Ερντογάν για κάποιο θέμα, όπως για παράδειγμα η πολιτική απέναντι στην Αίγυπτο και το Ισραήλ, ή για ένα εσωτερικό πρόβλημα όπως η ελευθερία του Τύπου.

Πρωταρχικός στόχος της κλίκας των «συμβούλων» του Ερντογάν, είναι να πολιορκήσουν τους δημοκρατικούς θεσμούς, τις ομάδες της κοινωνίας των πολιτών, του Κοινοβουλίου συμπεριλαμβανομένου, το δικαστικό σώμα, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, συνδικάτα και οργανώσεις πολιτών. Ο ιθύνων νους που κινεί τα νήματα αυτών των ενεργειών είναι ο Μπεσίρ Αταλάι, κορυφαίος φιλο-ιρανός αξιωματούχος του κυβερνώντος Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ), ο οποίος υπηρετεί σήμερα ως εκπρόσωπος Τύπου του κόμματος.

Σε αυτόν είχαν ανατεθεί οι υποθέσεις που άπτονταν της «ισλαμικής ατζέντας» του κόμματος, από την εκπαίδευση στην κοινωνική πολιτική, τη διαχείριση των Αδελφών Μουσουλμάνων σε περιφερειακό επίπεδο, μέχρι την επένδυση στις σχέσεις με ισλαμικές ομάδες σε παγκόσμιο επίπεδο. Ο Μπεσίρ Αταλάι ήταν ακαδημαϊκός που έγινε πολιτικός, ο οποίος στήνει δημοσκοπήσεις για διάφορα ζητήματα με τέτοιον τρόπο ώστε να επηρεάσει τη σκέψη του Ερντογάν, άρα και τις αποφάσεις του.

Ευθύνη του Αταλάι ήταν η ανέλιξη του Δρ. Χακάν Φιντάν και η ανάληψη της διοίκησης της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΜΙΤ), μόνο που ο αρθρογράφος προβαίνει σε μια συγκλονιστική καταγγελία: Ο Φιντάν φέρεται να έχει στρατολογηθεί από τους Ιρανούς τη δεκαετία του 1990, κατά τη διάρκεια σιιτικών μαθημάτων στην Άγκυρα, τα οποία και παρακολούθησε! 

Διαρροές που φέρεται να προήλθαν από την έρευνα που διεξήχθη για την τρομοκρατική οργάνωση Tawhid-Σαλάμ, αποκάλυψαν συγκλονιστικές λεπτομέρειες για το πώς ο Τούρκος αρχικατάσκοπος εξουδετερώθηκε από τους Ιρανούς, με αποτέλεσμα να «περνάει» ευαίσθητες πληροφορίες στους Ιρανούς.

Επίσης, αποδείχθηκε ότι ο τουρκικός στρατός γνώριζε για τις διασυνδέσεις του Φιντάν με το Ιράν από το 2000, όταν υπηρετούσε στις τάξεις του ως υπαξιωματικός, πριν εγκαταλείψει τη θέση του και προσχωρήσει στην κυβέρνηση Ερντογάν, όταν το κυβερνών ισλαμιστικό ΑΚΡ ήρθε στην εξουσία, τον Νοέμβριο του 2002. Ο Αταλάι ήταν ένα πρόσωπο που βοήθησε τον Φιντάν να οικοδομήσει τη δημόσια εικόνα του για να φθάσει μέχρι την ηγεσία της MIT.

Τα κατορθώματα όμως του επικεφαλής της τουρκικής μυστικής υπηρεσίας τα γνωρίζουν πολλοί, όπως αποδεικνύεται είτε από τα εμπιστευτικά έγγραφα της κυβέρνησης των ΗΠΑ που δημοσιεύθηκαν από το γερμανικό περιοδικό Der Spiegel τον περασμένο Σεπτέμβριο 2014, είτε από πλήθος αυτόνομων πληροφοριών που τεκμηρίωναν την αμερικανική ανησυχία για τις σχέσεις του Φιντάν με τους Ιρανούς.

Ο κύριος όμως ρόλος του Φιντάν, ως πρωτοπαλίκαρου του Ερντογάν, λέει ο αρθρογράφος, είναι να παρακολουθεί τους υπουργούς και τους βουλευτές, ώστε ο πρόεδρος να μπορεί να προλάβει ή να καταστείλει αποτελεσματικά πιθανές ανταρσίες στο κυβερνών κόμμα και να κρατά την κυβέρνηση υπό έλεγχο.

Ο πρώην υπουργός Εσωτερικών, Ιντρίς Ναΐμ Σαχίν, ο οποίος βρισκόταν δίπλα στον Ερντογάν για 30 χρόνια, πριν παραιτηθεί από το κόμμα το 2013, δήλωσε πρόσφατα ότι υπάρχουν «κόκκινοι φάκελοι» για την εκάστοτε βουλευτή του κυβερνώντος κόμματος, ώστε να μπορούν να εκβιασθούν, ενώ παρακολουθούνταν και οι δικαστικοί του Συνταγματικού Δικαστηρίου, μαζί με τους άμεσους συγγενείς τους, για να διασφαλιστεί ότι δεν θα εκδοθεί κάποια απόφαση που θα μπορούσε να τορπιλίσει το σχέδιο Ερντογάν για την παραμονή στην εξουσία και τη διακυβέρνηση της χώρας…

Ο Φιντάν είναι επίσης ο άνθρωπος ο οποίος έχει καθοριστικό ρόλο στην κυβερνητική μηχανή παραπληροφόρησης – ελέγχου της ενημέρωσης, από τα παραδοσιακά έντυπα και τα ραδιοτηλεοπτικά μέσα, ως και τις ηλεκτρονικές πύλες, συμπεριλαμβανομένων των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

Εν όψει της προεκλογικής εκστρατείας, περιόδου πριν τις γενικές εκλογές του Ιουνίου, θα δούμε να ανθούν θεωρίες συνωμοσίας, όπως το ότι πίσω από τις αποκαλύψεις για τη διαφθορά του Ερντογάν βρισκόταν ο τότε Αμερικανός πρεσβευτής, Φράνσις Ρικιαρντόνι. Θα ανθήσουν διότι θεωρείται βέβαιο ότι θα αξιοποιηθεί πολιτικά ο αντιαμερικανισμός των πολιτών της χώρας.

Αναφορά γίνεται στο άρθρο και στο τρίτο πρωτοπαλίκαρο του Ερντογάν, τον Εφκάλ Αλά, ο οποίος είναι ο υπουργός Εσωτερικών, ένας ακόμα προστατευόμενος του Αταλάι, έχοντας στον τομέα του την ευθύνη της αστυνομίας.

Η ανακατανομή θέσεων των περίπου 50.000 αστυνομικών, μετά τα σκάνδαλα διαφθοράς που ενοχοποιούσαν ανώτερα κυβερνητικά στελέχη, καθώς και η εκκαθάριση των παλαιμάχων αρχηγών της αστυνομίας που εργάζονταν για την Αστυνομία για δεκαετίες, ήταν το έργο του Αλά, ο οποίος μετέτρεψε την αστυνομία σε πολιτικό εργαλείο για τον Ερντογάν, με σκοπό την πάταξη της αντιπολίτευσης και όσων επικρίνουν το προεδρικό «αλάθητο».

Πέρα από αυτό το τρίο, υπάρχουν κι άλλοι που θα ήθελαν να αναδειχθούν σε πρωτοπαλίκαρα του Ερντογάν. Όλοι όμως αναγνωρίζουν την ισχύ και τον κομβικό ρόλο των τριών προαναφερθέντων προσώπων, του Αταλάι, του Φιντάν και του Αλά. Αυτοί φαίνεται πως θα αποφασίσουν και το όνομα του επόμενου πρωθυπουργού, εάν κριθεί ότι ο Νταβούτογλου παρουσιάζει τάσεις ανεξαρτητοποίησης από τον Ερντογάν.

Όσο για τις εκλογές, εκτός από την εκστρατεία εκφοβισμού και τις εξαγορές μέσω δωροδοκίας, τα πρωτοπαλίκαρα του Ερντογάν έχουν προσπαθήσει να προκαλέσουν επεισόδια βίας στη χώρα, προκειμένου να εξαναγκάσουν τους ψηφοφόρους να ψηφίσουν υπέρ του κυβερνώντος κόμματος στις επερχόμενες εκλογές, ως μοναδική σίγουρη λύση σταθερότητας.

Τα ίδια έκαναν και με τους Αλεβίτες, εκτιμά ο αρθρογράφος, ελπίζοντας πως ο ηγέτης της αντιπολίτευσης, Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου, Αλεβίτης και ο ίδιος, θα υιοθετήσει συγκρουσιακή στάση που μπορεί να οδηγήσει σε βία στους δρόμους. Την ίδια τακτική χρησιμοποιήθηκε απέναντι και στους εθνικιστές. Ωστόσο, η αντιπολίτευση δεν έπεσε σε αυτή την παγίδα και όλα έχουν περάσει μέχρι στιγμής «αναίμακτα».

Αυτές είναι μερικές μόνο από τις σοβαρότατες καταγγελίες που υπογράφει ευθαρσώς ο αρθρογράφος Αμπντουλάχ Μποζκούρτ για τη «Ζαμάν». Το πιο ανώδυνο συμπέρασμα που θα μπορούσε κανείς να εξάγει, είναι ότι η τουρκική κοινωνία και το πολιτικό σύστημα της χώρας ασθενούν σοβαρότατα…

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
  

Έντρομο το καθεστώς Γκρούεφσκι περιστέλλει την ελευθερία του Τύπου

Του Vladislav Perunović
Αποκλειστικού Ανταποκριτή μας στα Σκόπια


Η απόφαση των αρχών της ΠΓΔΜ να φυλακισθεί ο δημοσιογράφος Τόμισλαβ Kežarovski, ένας αντιπολιτευόμενος πολύ γνωστός επαγγελματίας δημοσιογράφος ο οποίος είναι πολιτικός κρατούμενος σύμφωνα με τους αρμόδιους διεθνείς οργανισμούς που υπερασπίζονται την ελευθερία των μέσων ενημέρωσης σε ολόκληρο τον κόσμο, αντιμετωπίσθηκε με δυσπιστία και θυμό από την δημοσιογραφική κοινότητα της ΠΓΔΜ.
Η μακράς διαρκείας κράτησή του στο σπίτι του (του είχε επιβληθεί αυστηρός κατ' οίκον περιορισμός), έληξε με την μεταφορά του (16/1/2015) Τόμισλαβ Κεζαρόβσκι στην φυλακή, λόγω της «προκλητικότητάς» ου απέναντι στις ευρείας κλίμακας κυβερνητικές παρεμβάσεις επί της δικαιοσύνης, που ο δημοσιογράφος θεώρησε ως μία πολύ σοβαρή ενέργεια κατά της ελευθερίας του λόγου.

Σύμφωνα με τις κυβερνητικές παρεμβάσεις που αφορούν την δημοσιογραφική ελευθερία, η ΠΓΔΜ βρέθηκε από την 37η θέση (2008) που βρισκόταν, στην 143η θέση (2014) στον κόσμο, δηλώνουν οι «Δημοσιογράφοι χωρίς Σύνορα», οι οποίοι είχαν εκδηλώσει από το 2008 τις αμφιβολίες τους για την αμερόληπτη κρίση στην Δικαιοσύνη της ΠΓΔΜ.

Ο Dunja Mijatović, Ύπατος Εκπρόσωπος της ΟΑΣΕ για την ελευθερία των μέσων ενημέρωσης, δήλωσε ότι «η απόφαση να φυλακισθεί ο δημοσιογράφος δημιουργεί ένα επικίνδυνο προηγούμενο», στέλνοντας έτσι ένα σαφές μήνυμα για την τρομακτική λογοκρισία του καθεστώτος Γκρούεφσκι.
«Ο δημοσιογράφος έκανε τη δουλειά του. Δεν έπρεπε καν να έχει φυλακιστεί και ούτε έπρεπε καν να υπάρχουν εις βάρος του οποιεσδήποτε κατηγορίες».
«Αυτή η απόφαση είναι μια πραγματική ντροπή για την ΠΓΔΜ...», δήλωσε ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Δημοσιογράφων, Mogens Blicher Bjerregård. "Η συγκεκριμένη ετυμηγορία στέλνει ένα επικίνδυνο και απειλητικό μήνυμα λογοκρισίας σε άλλους δημοσιογράφους της ΠΓΔΜ".

Ο Διευθύνων Σύμβουλος των "Δημοσιογράφων χωρίς Σύνορα", ο Christian Mihr, εκτελεστικός διευθυντής των Δημοσιογράφων Χωρίς Σύνορα της Γερμανίας, δήλωσε: "Αυτή η παράλογη απόφαση είναι ανάξια ενός υποψηφίου της ΕΕ και πρέπει να ανατραπεί το συντομότερο δυνατόν".
"ο Τόμισλαβ Kežarovski δεν θα πρέπει να έχει βρεθεί ούτε μια μέρα έγκλειστος. Μόνο λάθος του ήταν μέσω των δημοσιογραφικών ερευνών του να επισημάνει τις ελλείψεις από [sic] την κυβέρνηση και του δικαστικού σώματος της πΓΔΜ».

Κατά το χρόνο της δημοσιότητας της σύλληψής του από τις ειδικές αστυνομικές δυνάμεις, ο Τόμισλαβ Kežarovski επίσης ερευνούσε την υπόθεση του Νίκολα Μλαντένοφ, ενός ευρέως γνωστού εκδότη της ανεξάρτητης εφημερίδας «Fokus» που είχε σκοτωθεί σε ένα μυστηριώδες ατύχημα με αυτοκίνητο πριν περίπου δύο μήνες.
Η Tamara Čausidis, πρόεδρος της Ένωσης Δημοσιογράφων της ΠΓΔΜ τόνισε ότι «η άμεση μεταφορά του σε σωφρονιστικό κατάστημα δείχνει ότι η κυβέρνηση φοβάται την ανεξάρτητη και αντικειμενική δημοσιογραφία».

Έχει προγραμματιστεί μαζική διαδήλωση κατά της λογικρισίας και του εκφοβισμού των δημοσιογράφων. Την διαδήλωση που έχει οριστεί για την Τρίτη 20 Ιανουαρίου, μπροστά από το Δικαστήριο Ονομασίας στα Σκόπια στηρίζει πλήθος οργανώσεων πολιτών που στηρίζουν την ελεύθερη κοινωνία των πολιτών.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Διογένης ο Κυνικός 

Στην Ελλάδα όλα ξαφνικά γίνονται και σε προεκλογική περίοδο… Ξαφνικά συνελήφθη ο Ξηρός και διάφοροι συνεργοί του.  Ξαφνικά συνελήφθη ολόκληρη εγκληματική οργάνωση που δρούσε σε αγαστή συνεργασία με τους τρομοκράτες.  Ξαφνικά τώρα δένεται η υπόνοια που υπήρχε εδώ και καιρό και έλεγε για στενούς δεσμούς τρομοκρατών με ποινικούς.  
Ξαφνικά μαθαίνουμε για έναν φυλακισμένο πρώην υπουργό που είχε δώσει εντολή για βομβιστικές ενέργειες εναντίον συγγενών πρώην κολλητού του, γιατί του έφαγε χρήματα από τις μίζες… Α, και γιατί όπως είπε ο εν λόγω κρατούμενος πρώην υπουργός, ο συγκρατούμενος του έχει 500.000.000 ευρώ σε χρυσό στην Ελβετία … Άραγε θα ασχοληθεί κανείς με αυτό το «θεματάκι»; 

Αλήθεια που ζούμε; Στην χώρα «Καμόρα»; Τελικά ο Γεώργιος Παπανδρέου του ΠΑΣΟΚ και του Κινήματος πια σε ένα πράγμα είχε δίκιο. Όταν είπε ότι κυβερνά μια διεφθαρμένη χώρα…  Μόνο που ξέχασε να μας πει ότι και ο ίδιος ήταν υπεύθυνος για την διαφθορά αυτή, και ότι δεν έκανε ποτέ του τίποτα για να την καταπολεμήσει.  Είδαμε και πως λειτουργούσε και το ταμείο του ΠΑΣΟΚ.  Για να μην πούμε το από πού προερχόντουσαν τα χρήματα αυτά που διαχειριζόταν! 

Αυτά που μαθαίνουμε είναι απίστευτα.  Βλέπεις κανείς με πόση ευκολία ευυπόληπτοι πολίτες, πολιτικοί, αξιωματούχοι, οικονομικοί παράγοντες αυτής χώρας που μέχρι από λίγο καιρό έλυναν και έδεναν, να γίνονται χειρότεροι και από τον χειρότερο εγκληματία… Γιατί ο εγκληματίας του κοινού ποινικού δικαίου δεν είπε ποτέ του ότι είναι κύριος, ότι είναι σεβάσμιος… Κάνει αυτό που πιστεύει, και αν τον πιάσουν τον έπιασαν..  Οι άλλοι όμως;  Που τους «προσκυνάει» κιόλας ο λαός γιατί είναι ο κύριος τάδε…. Υπουργός σου λέει…  Τραπεζίτης σου λέει… Επιχειρηματίας σου λέει… 

Δυστυχώς όμως για τον Ελληνικό λαό η εγκληματική αυτή οργάνωση που εξαρθρώθηκε δεν ήταν και η τελευταία.  Συμβόλαια θανάτου γίνονται ακόμη…  Και χειρότερα από αυτά που μαθαίνουμε.  Γιατί εδώ έχουμε να κάνουμε με συμβόλαια θανάτου όχι εναντίον μεμονωμένων ατόμων, αλλά εναντίον ενός ολόκληρου λαού.  Είμαστε από εκείνους που πιστεύουμε ότι η τρομοκρατία στην Ελλάδα από την εμφάνιση της 17Ν και μετά, μεταλλάχθηκε και στην πραγματικότητα έγινε ξεκαθάρισμα λογαριασμών με τον μανδύα της κάλυψης της τρομοκρατίας.  Η «δουλειά» έτσι ήταν πιο καθαρή… Μπορεί να δει δε κανείς στους στόχους που είχαν επιλεγεί από την τρομοκρατική οργάνωση και δολοφονήθηκαν, ανθρώπους που ήταν «διαμάντια» και που θα περίμενε κανείς ότι θα ήταν οι τελευταίοι που θα αποτελούσαν στόχο για τρομοκράτες… 

Η άλλη εγκληματική οργάνωση (λόγω αποτελεσμάτων) που συνεχίζει το έργο της ανεμπόδιστα είναι η Τρόικα, με τους ντόπιους συνεργάτες της… Είναι κρίμα, γιατί πιστεύαμε ότι η τρόικα θα μπορούσε να προσφέρει έργο στην Ελλάδα, από οργανωτικής πλευράς, τεχνογνωσίας, μεταρρυθμίσεων κλπ, αν δεν έκανε ολέθρια σφάλματα.  Τα οποία πιστεύουμε ότι έχουν γίνει με την βοήθεια ντόπιων συνεργατών, συνεργών, πώς να τους αποκαλέσει κανείς. Για τα οποία έχει ζητήσει και συγνώμη…  Τι να την κάνουμε όμως την συγνώμη; Δεν πληρώνεις λογαριασμούς, ούτε γεμίζεις το άδειο σου στομάχι με αυτές… 
Όπως και με την εγκληματική οργάνωση, που τα μέλη της συνελήφθησαν τώρα, είχες διαφορές με κάποιον;  Αντί να φανεί αυτό καθαρά, ξεκαθάρισμα λογαριασμών δηλαδή, προχωρούσαν σε μια τρομοκρατική επίθεση, με βόμβες ή οποιοδήποτε άλλο μέσο και καθάριζαν!!!  Έτσι και οι ντόπιοι ολιγάρχες… Θέλεις βρε παιδάκι μου να αλλάξεις ένα νόμο;  Θέλεις να καταργήσεις εργατικά δικαιώματα; Θέλεις να μειώσεις μισθούς; Να απολύσεις κόσμο και κοσμάκη χωρίς να σου κοστίσει και πολλά χρήματα;  Κανένα πρόβλημα… Η Τρόικα είναι εδώ!!! 

Σου περνάνε ένα νόμο, όχι για να εξυπηρετηθούν οι ολιγάρχες, οι άπληστοι των απλήστων δηλαδή, φυσικά η χώρα μας έχει και επιχειρηματίες που διαπρέπουν, και κοσμούν την χώρα, και επιθυμούν τον γνήσιο και υγιή ανταγωνισμό, αλλά γιατί έτσι θα γίνει η οικονομία ανταγωνιστική!!!!  Αν σου έλεγαν ότι το κάνουμε γιατί μας το είπε ο άλφα ή ο βήτα ολιγάρχης θα γινόταν ο χαμός.  Ενώ τώρα και οι βουλευτές μας ψηφίζουν αυτούς τους νόμους για να σώσουν την χώρα όπως μας εξηγεί και ο κ. Άδωνις μας… Είπαμε άλλο τρομοκρατική πράξη, άλλο ποινική… Αλλιώς ακούγεται «προσωπικό συμφέρον, απληστία» και αλλιώς «ανταγωνιστικότητα»…  Τόσο απλά είναι τα πράγματα. 

Η δε εκστρατεία του τρόμου που έχει εξαπολυθεί προς τον Ελληνικό λαό για να μην ψηφίσει «λάθος» σε αυτές τις εκλογές είναι πρωτοφανής.  Αλλά τελικά θα οδηγήσει στο αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που επιδιώκουν οι πολιτικοί «τρομοκράτες»… Το έχουμε «πει» και το ξαναλέμε.  Ο βρεγμένος την βροχή δεν την φοβάται… Ο άφραγκος δεν φοβάται τα «μέτρα σοκ του ΣΥΡΙΖΑ» για το ασφαλιστικό όπως γράφουν κάποιες ιστοσελίδες σήμερα… Ότι δηλαδή μπορεί να εφαρμοστεί εισφορά, η οποία θα επιβάλλεται -είτε ως ποσοστό είτε ως ποσό- σε αναλήψεις, καταθέσεις, εμβάσματα, πληρωμές λογαριασμών, καρτών, δανείων, αγορές ειδών μέσω τραπεζικών χρεωστικών και πιστωτικών καρτών κλπ, γιατί πολύ απλά ΔΕΝ έχει καταθέσεις, ΔΕΝ στέλνει εμβάσματα, ΔΕΝ έχει κάρτες, ΔΕΝ έχει να φάει...  Και δεν μιλάμε για πέντε και δέκα ανθρώπους… Μιλάμε για εκατομμύρια που τους αποτελούν οι άνεργοι, οι ανασφάλιστοι, όσοι είναι κάτω από ή στο όριο της φτώχειας, που ζουν με δανεικά από συγγενείς…  Τι να φοβηθούν γελοίοι «τρομοκράτες» όλες αυτοί οι άνθρωποι;  Μην τους πάρουν τις περιουσίες;  Αφού ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ… Πρόλαβε η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ και τους τις κατέστρεψε… 

Η μόνη περίπτωση για να φοβηθεί ο λαός τον ΣΥΡΙΖΑ είναι μόνον από τις ανόητες δηλώσεις κάποιων στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ.  Που ανοίγουν το στόμα τους και δεν ξέρουν τι λένε.  Μας θυμίζει λίγο η κατάσταση εκλογές του 1981 και ΠΑΣΟΚ.  Τι είχαν υποσχεθεί τότε οι υποψήφιοι και πως εξελίχθηκαν τα πράγματα μετά.  Και οι δηλώσεις αποτελούν μεγάλο πρόβλημα όχι τόσο γιατί πιστεύει ο κόσμος ότι θα γίνουν τα όσα λέει ο ένας και ο άλλος, αλλά γιατί βλέπουν ένα κόμμα που ο καθένας κάνει ότι θέλει… Μόνο αυτό μπορεί να φοβηθούν, αν φοβούνται κάτι! 

Ο κόσμος, και αυτό ας το καταλάβουν όλοι, θέλει ένα πράγμα.  Θέλει επιτέλους να δει λίγη δικαιοσύνη στην Ελλάδα. Σε όλους τους τομείς. Να δει επιτέλους να πληρώνουν όλοι ότι τους αναλογεί. Να δει επιτέλους εγκληματίες του λευκού κολλάρου να «πληρώνουν» ποικιλοτρόπως.  Και με κατάσχεση περιουσιών και με φυλακίσεις.  Δεν μπορεί ο άλλος να κλέβει λέμε 250 εκ. ευρώ από το δημόσιο, να επιστρέφει, λέμε 100 εκ. ευρώ και να περιμένει η δικαιοσύνη να τον κεράσει και γλυκό νερατζάκι γιατί έτσι ψήφισαν κάποιοι ένα νόμο!!! 

Επειδή δε όπως δείχνουν τα πράγματα για πρώτη φορά στην Ελλάδα θα κερδίσει αριστερό κόμμα τις εκλογές, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μια επιπλέον ευθύνη, πέρα από το να βγάλει από το τέλμα την χώρα και τον λαό της.  Να μην διαψεύσει τουλάχιστον τους ανθρώπους αυτούς που μια ζωή πίστευαν στις αριστερές ιδέες…


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Χρήστος Μπουσιούτας

Ζούμε μια πρωτοφανή κρίση και πάμε για εκλογές στις 25 Ιανουαρίου. Μια κρίση που ξεκινά ουσιαστικά από την μεταπολίτευση μέχρι σήμερα και χωρίζεται σε 3 φάσεις

Την πρώτη, από την μεταπολίτευση μέχρι το 2004 και αφορά την κακή ποιότητα της δημοκρατίας μας, την κακή λειτουργία της δημοσίας διοίκησης, την αναξιοκρατική στελέχωση της, τα ρουσφέτια, την διαφθορά, την διασπάθιση του δημοσίου χρήματος  και την ανυπαρξία θεσμών και διαφάνειας με αποκλειστική ευθύνη φυσικά των δυο κομμάτων ΠΑΣΟΚ - ΝΔ που κυβέρνησαν όλα αυτά τα χρόνια .

Και όλα αυτά γιατί κάθε κόμμα θεωρούσε τον δημόσιο πλούτο, λάφυρο για την εκάστοτε εκλογική του νίκη και το μοίραζε στις στρατιές των οπαδών, κουμπάρων,  μπατζανάκηδων και τον κομματικό μηχανισμό του.

Την δεύτερη που αρχίζει από το 2004 έως το 2009 έχοντας σαν κυρίαρχο πρόβλημα την τεράστια διόγκωση του δημοσίου χρέους και την ατυχή συγκυρία η Ελλάδα να έχει έναν τεμπέλη και αδιάφορο πρωθυπουργό τον Κώστα Καραμανλή, που όχι μόνο δεν έκανε τίποτα για να αλλάξει τα πράγματα, αλλά την έκανε και με ελαφρά πηδηματάκια ( τρόπος του λέγειν ελαφρά ) για να διώξει από πάνω του τις δικές του ευθύνες.
Την τρίτη από το 2009 έως σήμερα και αφορά την διαχείριση αυτής της κρίσης . Μια κρίση που κλήθηκαν να την διαχειριστούν άνθρωποι μικροί ασήμαντοι και ανίκανοι, παγιδευμένοι στις παλαιοκομματικές τους νοοτροπίες .

Ένας πανικόβλητος τότε πρωθυπουργός, ο Γιώργος Παπανδρέου να τρέχει από δω και από εκεί χωρίς φωνή, χωρίς μυαλό, χωρίς πυγμή και να αποδέχεται τα πάντα.

Έτσι μπήκαμε στο ΔΝΤ στα μνημόνια και τις Τρόικες.

Από την άλλη, ένας ανόητος Αντώνης Σαμαράς να σηκώνει το λάβαρο της αντιμνημονιακής πολιτικής, να διαγράφει την Μπακογιάννη που ψήφισε το ΚΑΚΟ πρώτο μνημόνιο και μετά από ένα χρόνο, κάνοντας τις κωλοτούμπες καλύτερα από την Κομανέτσι, να διαγράφει άλλους 20 γιατί δεν ψηφίσαν το ΚΑΛΟ δεύτερο μνημόνιο και να υπερασπίζεται με πάθος σήμερα, αυτό που μέχρι χθες πολεμούσε.

Και οι διαγραμμένοι του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ να τρέχουν δεξιά και αριστερά να βρουν καινούρια στέγη, στην ΔΗΜ.ΑΡ και στα αποπαίδια της δεξιάς του Καμένου.

Έχουμε και την αριστερά που δεν εμπλέκεται στα πιο πάνω, αλλά δεν είναι άμοιρη ευθυνών στους τομείς που έχει πρόσβαση, έλεγχο και εξουσία.

Έχει ευθύνες η αριστερά για την κατάσταση που επικρατεί στην παιδεία.
Διαλύσατε σύντροφοι της αριστεράς και υποβαθμίσατε τα πανεπιστήμια, επιτρέψατε σε φασίζουσες μειοψηφίες να τα καταστρέφουν και να τα ρημάζουν στο όνομα του ασύλου και από κέντρο διακίνησης ιδεών, να καταντήσουν ένας απέραντος  σκουπιδότοπος
 Έχει ευθύνες η αριστερά για την κατάντια, την χειραγώγηση του συνδικαλιστικού κινήματος  και την αλαζονική συμπροφορά των εργατοπατέρων συνδικα-ληστών.

Διαμορφώσατε ένα συνδικαλιστικό κίνημα που τραμπουκίζει, του δώσατε απίστευτη δύναμη, που δεν ξέρει κανείς, ποιος είναι ο εργαζόμενος και ποιος ο εργοδότης.

Ενώ η χώρα βουλιάζει στην φτώχια και την εξαθλίωση, εσείς υπερασπίζετε προκλητικά προνόμια, μιας δική σας κάστας εργαζομένων, ακόμα και των εργαζομένων της Βουλής, με 18 μισθούς και 300.000 ΕΥΡΩ  εφάπαξ. 

Λέτε και εσείς τα ίδια ψέματα με τους άλλους για την κατάσταση της χώρας, που αναρωτιέται κανείς αν το ψέμα γεννά το δόλο, η ο δόλος γεννά το ψέμα.

Και όπου σας δόθηκε η ευκαιρία βάλατε και εσείς το δαχτυλάκι σας  στο μέλι.

Γιατί όχι μόνο δεν έπρεπε να δεχτεί η αριστερά αλλά να καταγγείλει την επιχορήγηση των κομμάτων από τον κρατικό προϋπολογισμό.

Γιατί όχι μόνο δεν έπρεπε να δεχτεί η αριστερά αλλά να καταγγείλει τα απίθανα και απίστευτα προνόμια των βουλευτών και ευρωβουλευτών.

Όλοι αυτοί σήμερα, ζητούν την ψήφο μας για το καλό μας.

Πριν μας στείλουν στο θάλαμο 9 για το καλό μας, λέω να τους στείλουμε εμείς όλους στο… διάολο.

Γιατί δεν μπορούμε να λύσουμε τα προβλήματα και να αλλάξουμε την κοινωνία μας, με τον ίδιο τρόπο και με τους ίδιους ανθρώπους που τα δημιούργησαν.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Γιάννης Μαύρος

Τα κόμματα που έφεραν τη Χώρα στο σημερινό καταστροφικό αδιέξοδο και με περίσσιο θράσος και υποκρισία διεκδικούν ξανά την ψήφο του Ελληνικού Λαού για να συνεχίσουν να τον …‘σώνουν’, σείουν διαρκώς την απειλή της εξόδου από το Ευρώ και τα δεινά που παραμονεύουν αν δεν τους ψηφίσουμε. Το κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης προτείνει μια ριζική αλλαγή οικονομικής πολιτικής, αποφεύγοντας όμως να διατυπώσει «σχέδιο Β» για την περίπτωση που, ως κυβέρνηση, συναντήσει τείχος στο Βερολίνο, τις Βρυξέλλες και την Φρανκφούρτη. Έτσι όμως δείχνει να απευθύνεται περισσότερο στις «αγορές» και τα διεθνή κέντρα εξουσίας, επιδιώκοντας τον κατευνασμό τους, αντί στον Ελληνικό Λαό, την ψήφο του οποίου διεκδικεί. Ανεξάρτητα από τους λόγους που υποβάλλουν ή επιβάλλουν μια τέτοια τακτική, το αποτέλεσμα είναι ότι δεν πείθει τον σκεπτόμενο πολίτη και εγείρει υποψίες περί μυστικών συμφωνιών ή εκατέρωθεν διαβεβαιώσεων.... Οι υποψίες αυτές ενισχύονται από το γεγονός ότι έχει υποβαθμισθεί το μεγάλο θέμα της διεκδίκησης των οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα. Ήδη στο “Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης” αναφερόταν μόνο το Κατοχικό Δάνειο ενώ απουσίαζαν παντελώς οι πολεμικές επανορθώσεις, οι αποζημιώσεις προς τις οικογένειες των θυμάτων της Κατοχής και οι κλεμμένοι αρχαιολογικοί θησαυροί. Στο πρόσφατο όμως “Διαρκές Συνέδριο” και αυτή ακόμη η αναφορά στο Κατοχικό Δάνειο απαλείφθηκε από την ομιλία του Προέδρου. Το χειρότερο είναι ότι τόσο ο Πρόεδρος όσο και ο Γραμματέας του κόμματος δεν έκρυψαν την ενόχλησή τους στην επισήμανσή μου.

Διερωτάται κανείς τι είδους ‘διαπραγματεύσεις’ θα διεξάγει μια κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ με τους εταίρους μας όταν υποβαθμίζει προεκλογικά το μείζον εθνικό θέμα ενώ θα όφειλε να επιζητεί ισχυρή δεσμευτική λαϊκή εντολή για να διεκδικήσει ανυποχώρητα τα δίκαιά μας, ανατρέποντας το διεθνές πολιτικό σκηνικό, καθίζοντας τη Γερμανία στο σκαμνί του κατηγορουμένου και ξαναδίνοντας στον Ελληνικό Λαό την αξιοπρέπειά του και το αγωνιστικό του φρόνημα.

Ας μην κρυβόμαστε, η Χώρα βρίσκεται υπό (οικονομική και πολιτική) κατοχή ή καθεστώς ‘αποικίας χρέους’. Τόσο η Δανειακή Σύμβαση του 2010 όσο και τα παράγωγά της είναι παράνομα και συνιστούν απεχθές χρέος (odious debt) και η Χώρα έχει ισχυρότατα νομικά και πολιτικά ερείσματα να το διαγράψει. Αντ’ αυτού ο ΣΥΡΙΖΑ ομιλεί ασαφώς και παρακλητικά για διαγραφή «του μεγαλύτερου μέρους» του δημοσίου χρέους την ίδια ώρα που διαβεβαιώνει ποικιλοτρόπως ότι θα αποφύγει «μονομερείς ενέργειες». Αν επικρατήσει αυτή η ‘λογική’ οδηγούμαστε αναπότρεπτα σε μια παραλλαγή της παρούσας υποτιθέμενης «διαπραγμάτευσης», δηλαδή σ’ ένα νέο δικομματισμό διαχειριστών του συστήματος μέσα στα ασφυκτικά πλαίσια της γερμανικής Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Ευρώ που έχει οδηγήσει όχι μόνο τη Χώρα μας αλλά συνολικά τον Ευρωπαϊκό Νότο σε αδιέξοδο και μαρασμό.

Μια πραγματική διαπραγμάτευση προϋποθέτει δύο μέρη, δηλαδή μια Ελλάδα που έχει ανακτήσει την εθνική της κυριαρχία μέσα από την άσκηση της λαϊκής κυριαρχίας –στην προκείμενη περίπτωση τις εκλογές- και, εκτελώντας την εντολή του Ελληνικού Λαού, απαιτεί την άμεση καταβολή των γερμανικών οφειλών , την κατάργηση των μνημονίων και την καταγγελία της Δανειακής Σύμβασης και των παραγώγων της. Τότε και μόνο τότε μπορεί να διεξαχθούν πραγματικές διαπραγματεύσεις με τους εκπροσώπους των δανειστών, δηλαδή την ‘τρόϊκα’, κατ’ αρχήν σε επίπεδο κορυφής, δηλαδή μεταξύ του Πρωθυπουργού, του κ. Γιούνκερ, της κ. Λαγκάρντ και του κ. Ντράγκι, και κατόπιν σε επίπεδο υπουργών και εμπειρογνωμόνων, με αντικείμενο τον προσδιορισμό του νόμιμου χρέους της Χώρας και τους όρους εξυπηρέτησής του που είναι συμβατοί με τις αντοχές της οικονομίας μας. Εφόσον οι διαπραγματεύσεις ναυαγούν υπάρχει πάντα η διέξοδος της προσφυγής μας στον ΟΗΕ και η δυνατότητα σύστασης, υπό την αιγίδα του, ad hoc διεθνούς επιτροπής λογιστικού ελέγχου του δημοσίου χρέους που θα όφειλε να καταπιαστεί με τη διαχρονική εξέλιξη του χρέους της Χώρας από την αρχή τουλάχιστον της Μεταπολίτευσης…
Παράλληλα βέβαια πρέπει να κινηθούν δικαστικές διαδικασίες τόσο για την απόδοση ευθυνών για την υπαγωγή της Χώρας σε καθεστώς μνημονίων όσο και την αποζημίωση των πληγέντων και τούτο όχι μόνο για λόγους ηθικής τάξεως και ποινικής και κοινωνικής δικαιοσύνης αλλά και για λόγους πολιτικής σκοπιμότητας, τόσο για την νομιμοποίηση μιας νέας Μεταπολίτευσης στο εσωτερικό της Χώρας και την εξασφάλιση της αναγκαίας εθνικής ομοψυχίας και λαϊκής στήριξης, όσο και για την αποκατάσταση της διεθνούς αξιοπιστίας της και τη σηματοδότηση προς πάντες ότι το παλιό διεφθαρμένο καθεστώς τελείωσε και μαζί του και η εξάρτηση της Χώρας. Κάτω από αυτό το πρίσμα Πολιτικής οφείλει η Χώρα να αντιμετωπίσει το ζήτημα του νομίσματος. Όχι έμφοβα με όρους παραμονής ή εξόδου από το Ευρώ αλλά ριζικής αλλαγής της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Ευρώ ή διάλυσής τους ώστε να ξαναφτιάξουμε εξ αρχής την Ευρώπη των εθνών και των λαών από τον Ατλαντικό μέχρι τα Ουράλια.

Τα παραπάνω βέβαια φαντάζουν όνειρα θερινής νυκτός όχι μόνο γι’ αυτούς που έχουν πολλά να χάσουν από μια τέτοια επαναστατική αλλαγή αλλά ακόμη και για τους θιασώτες μιας ‘Κυβέρνησης της Αριστεράς’ και γι’ αυτό οι κατά καιρούς δηλώσεις ‘αρμοδίων’ και ‘επαϊόντων’ της σκοπό έχουν την σταδιακή ‘προσγείωση’ των προσδοκιών της απαιτητικής ‘βάσης’ στις υπαγορεύσεις ενός επικαλούμενου ή υπονοούμενου ‘ρεαλισμού’.
Η αλήθεια είναι ότι μια τέτοια, πραγματικά επαναστατική, αλλαγή που αμφισβητεί όχι μόνο την από συστάσεως νεοελληνικού κράτους εξάρτηση αλλά και το ισχύον καθεστώς της Ευρωπαϊκής Ένωσης και -δυνάμει- ολόκληρης της ‘Δύσης’, καμία ‘Κυβέρνηση της Αριστεράς’, πόσο μάλλον ενός τμήματος της Αριστεράς, -έστω του μεγαλύτερου- δεν μπορεί να την πραγματοποιήσει.
Μόνο μια Κυβέρνηση Εθνικής και Κοινωνικής Απελευθέρωσης, που θα στηρίζεται στη μεγάλη πλειοψηφία ενός Ελληνικού Λαού συνεγερμένου και αναπτερωμένου, που θα εμπνέει τον απανταχού Ελληνισμό και ένα νέο κίνημα φιλελληνισμού όπου γης και θα αξιοποιήσει τα διεθνή ερείσματα της Χώρας καθώς και τις σημαντικότατες πλουτοπαραγωγικές της πηγές, πρώτα απ’ όλα το ανθρώπινο δυναμικό της, μπορεί να αναλάβει και να φέρει εις πέρας ένα τέτοιο τιτάνιο έργο.
Απέναντι σ’ αυτή την πραγματικότητα και αυτή τη δυνατότητα τι κάνει η Αριστερά; Αντί να πρωτοστατεί στη δημιουργία του Μετώπου Εθνικής και Κοινωνικής Απελευθέρωσης που απαιτούν οι περιστάσεις, αντί να συνεγείρει τον Ελληνικό Λαό και να διεκδικήσει, υπηρετώντας τον, την ηγεμονία ενός νέου λαϊκού κινήματος αναγκαίου και ικανού να στηρίξει τα παραπάνω, προκειμένου να μην δοκιμάσει τη συνοχή του κομματικού της μηχανισμού αλλά και την στήριξη διεθνών και εγχώριων κέντρων ισχύος εν όψει κυβερνητικής εξουσίας, δείχνει να φέρνει στα μέτρα της τους ορίζοντες και τις προοπτικές της Χώρας και να αρκείται στο ρόλο της εναλλακτικής διακυβέρνησής της εντός συστημικού πλαισίου, έστω και αν αυτό σημαίνει την απώλεια μιας ανεπανάληπτης ιστορικής ευκαιρίας αναγέννησης της Ελλάδας και μαζί και της Ευρώπης.

Βρισκόμαστε μπροστά σ’ ένα μεγάλο δίλημμα. Συμφωνούμε με την μεγάλη πλειοψηφία του Ελληνικού Λαού ότι πρέπει επί τέλους να τελειώνουμε με αυτή την πολιτική και αυτούς τους πολιτικούς και τα κόμματα που κατέστρεψαν τη Χώρα αλλά δεν εθελοτυφλούμε. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι έτοιμος να αναλάβει μόνος του και να φέρει σε αίσιο πέρας το τιτάνιο έργο της ανοικοδόμησης της Ελλάδας που πρέπει να συμβαδίσει με την επανίδρυση της Ευρώπης.
Ο μεγάλος κίνδυνος είναι, ελλείψει ισχυρού Μετώπου Εθνικής και Κοινωνικής Απελευθέρωσης, να εκφυλιστεί σε ‘αριστερό’ διαχειριστή του συστήματος ή, ερχόμενος σε ρήξη με αυτό, δίχως τις αναγκαίες κοινωνικές και πολιτικές προϋποθέσεις στο εσωτερικό και τις διεθνείς συμμαχίες στο εξωτερικό, να οδηγηθεί η Χώρα σε περιπέτειες.
Είναι τώρα η ύστατη στιγμή να καλέσει ο ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο τις δυνάμεις της υπόλοιπης Αριστεράς αλλά όλες τις δημοκρατικές πατριωτικές δυνάμεις του τόπου, όλους τους πολίτες, να επιλέξουν και να υποστηρίξουν , με την ψήφο τους κατ’ αρχήν αλλά και με τους αγώνες τους στη συνέχεια, την δημιουργία ενός ευρύτατου Μετώπου Εθνικής και Κοινωνικής Απελευθέρωσης για την σωτηρία και την αναγέννηση της πατρίδας μας -και μαζί της Ευρώπης- με γνώμονα τις αρχές του δικαίου και τις επιταγές της αλληλεγγύης, της αξιοπρέπειας και της ανθρωπιάς που αποτελούν τους πυλώνες του πολιτισμού μας.

Ο Γιάννης Μαύρος είναι ιδρυτικό μέλος του ΣΥΡΙΖΑ
Μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου