Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

22 Ιουν 2016

Του Μιχάλη Διακαντώνη 

Τους τελευταίους μήνες, έχει χυθεί πολύ μελάνι στις αναλύσεις που εστιάζουν στο οικονομικό κόστος που θα προκαλέσει ενδεχόμενο Brexit στo Ηνωμένο Βασίλειο.

Μείωση του ΑΕΠ λόγω του περιορισμού του εμπορίου και των υψηλότερων δασμών, μείωση της εισροής άμεσων ξένων επενδύσεων, αποδυνάμωση των χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών του Citi, υποτίμηση της λίρας και πρόκληση χρηματοπιστωτικής αστάθειας, αλλά και επιδείνωση της παραγωγικότητας λόγω της δυσκολότερης μετακίνησης του εργατικού δυναμικού, είναι οι βασικές συνέπειες που οι περισσότερες μελέτες προβλέπουν για την βρετανική οικονομία.

Απ’ την άλλη μεριά, λιγότερες είναι οι αναφορές που αναλύουν τις συνέπειες που η ίδια η Ε.Ε. θα υποστεί ως απόρροια μιας τέτοιας εξέλιξης. Στο παρόν κείμενο, θα επιχειρηθεί η εκτίμηση αυτού του οικονομικού κόστους, καθώς και οι τρόποι με τους οποίους θα επηρεαστεί η στρατηγική των Ευρωπαίων και μη εταίρων του Ηνωμένου Βασιλείου απ’ το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος.

Εμπορικές Συναλλαγές

Το διάδοχο νομικό καθεστώς που θα ορίζει τις εμπορικές συναλλαγές μεταξύ Ηνωμένου Βασιλείου και Ε.Ε. σε περίπτωση Brexit, αποτελεί έναν πολύ κρίσιμο παράγοντα για τον υπολογισμό του οικονομικού κόστους που αυτό συνεπάγεται. H E.E. θα έχει το δικαίωμα να καθορίσει μονομερώς τους όρους πρόσβασης του Ηνωμένου Βασιλείου στην αγορά της (το ίδιο αντιστοίχως ισχύει και για το ΗΒ) ενώ σε περίπτωση ενεργοποίησης του άρθρου 50 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση, αν δεν υπάρξει νέα συμφωνία εντός διετίας, οι εμπορικές σχέσεις των δύο πλευρών θα υπαχθούν στους όρους που έχει καθιερώσει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου (ΠΟΕ). Αυτό σημαίνει ότι θα ισχύει πλέον το εξωτερικό δασμολόγιο που εφαρμόζει η Ε.Ε., ενώ θα ενεργοποιηθούν και μη δασμολογικά εμπόδια που αφορούν ειδικούς κανονισμούς και άδειες χρήσης. Άλλα πιθανά ενδεχόμενα, είναι το Ηνωμένο Βασίλειο να αποκτήσει πρόσβαση στον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο, όπως ισχύει με τη Νορβηγία, την Ισλανδία και το Λιχτενστάϊν ή να υπογράψει μια συμφωνία ελεύθερου εμπορίου, όπως συμβαίνει στην περίπτωση της Ελβετίας.

Σε όρους εμπορίου, οι ευρωπαϊκές εξαγωγές στο Ηνωμένο Βασίλειο αποτελούν το 2,9% του ΑΕΠ της Ε.Ε., ενώ οι εισαγωγές το 2,4% του ΑΕΠ της. Οι κυριότερες ευρωπαϊκές εξαγωγές στο ΗΒ αφορούν αυτοκίνητα, μηχανολογικό εξοπλισμό και χημικά προϊόντα. Στον τομέα των αγαθών, η Ε.Ε. διατηρεί εμπορικό πλεόνασμα ίσο περίπου με 0,6% του ΑΕΠ της με το ΗΒ. Αντιθέτως, στον τομέα των υπηρεσιών διατηρεί έλλειμμα ύψους 0,2% του ΑΕΠ της λόγω των διευρυμένων βρετανικών χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών. Σχετικά με τις υπηρεσίες, ιδιαίτερα σημαντικά για την Ε.Ε. είναι τα έσοδα που προέρχονται απ’ τον βρετανικό τουρισμό, ενώ σε περίπτωση Brexit θα υπάρξουν κόστη για πολλά κράτη της Ε.Ε. που χρησιμοποιούν το Ηνωμένο Βασίλειο για τις διοικητικές τους υπηρεσίες ή έχουν αναπτύξει ισχυρούς επιχειρηματικούς δεσμούς με αυτό (πολυεθνικές, χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί, ναυτιλιακές, ιδιωτικά πανεπιστήμια κλπ.).

Σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, μεγαλύτεροι εμπορικοί εταίροι ως προς τις εισαγωγές που πραγματοποιεί το ΗΒ, είναι η Γερμανία, η Ολλανδία και η Γαλλία, ενώ ως προς τις εξαγωγές είναι η Γερμανία, η Ολλανδία, η Ελβετία και η Γαλλία. Παρά το γεγονός ότι η Γερμανία αποτελεί σε απόλυτα μεγέθη τον μεγαλύτερο εμπορικό εταίρο του Ηνωμένου Βασιλείου εντός της E.E., οι διεθνείς οίκοι αξιολόγησης Standard & Poor’s και Fitch αναφέρουν ότι σε περίπτωση Brexit περισσότερο θα πληγούν οι Ιρλανδία,  Μάλτα, Βέλγιο, Ολλανδία, Κύπρος και Λουξεμβούργο, στις οποίες οι εξαγωγές προϊόντων και υπηρεσιών προς τη Βρετανία αντιστοιχούν τουλάχιστον στο 8% του ΑΕΠ τους, αλλά και η Ελβετία που διατηρεί ισχυρούς χρηματοπιστωτικούς δεσμούς με το Λονδίνο. Μάλιστα, η ολλανδική Υπηρεσία Αναλύσεων Οικονομικής Πολιτικής (CPB) θεωρεί ότι ο μεγαλύτερος χαμένος εντός της Ε.Ε. θα είναι η Ολλανδία με το κόστος να φθάνει έως και τα 10 δις. ευρώ.  Όσον αφορά τη Γερμανία, το ίδρυμα Bertelsmann Stiftung σε έρευνα του αναφέρει ότι το ΑΕΠ της χώρας θα μειωνόταν από 0,3 έως 2% του ΑΕΠ λόγω των δυσμενών αποτελεσμάτων που θα επέφερε στην παραγωγικότητα ο περιορισμός του όγκου του εμπορίου. Γενικότερα, έχει υπολογιστεί ότι ο περιορισμός κατά 10% του όγκου του εμπορίου ανάμεσα σε Ε.Ε. και ΗΒ, θα οδηγήσει τελικά σε μείωση κατά 0,5% του ΑΕΠ της Ε.Ε., ενώ θα πληγεί ιδιαίτερα ο μεταποιητικός τομέας των χωρών της Κεντρικής και Βόρειας Ευρώπης, αλλά και ο τουρισμός των μεσογειακών χωρών, λόγω της υποτίμησης της λίρας.

Επιπλέον, η υποτίμηση της λίρας που θα ακολουθούσε ένα Brexit θα έδινε βραχυπρόθεσμα ώθηση στις βρετανικές εξαγωγές και θα τις έκανε πιο ανταγωνιστικές σε σχέση με αυτές της Ε.Ε. Βεβαίως το αποτέλεσμα αυτό θα αντισταθμιζόταν μερικώς, εαν το Brexit δημιουργούσε φόβους διάλυσης της Ευρωζώνης ή ακόμα και της Ε.Ε., ασκώντας υποτιμητικές πιέσεις και στο ίδιο το ευρώ.

Ευρωπαϊκά κονδύλια και Ξένες Άμεσες Επενδύσεις

Το ΗΒ παρέχει κονδύλια ύψους 14,1 δις ευρώ στην Ε.Ε. αλλά λαμβάνει επίσης για γεωργικές επιδοτήσεις και άλλους σκοπούς κονδύλια 7 δις ευρώ. Συνεπώς, πιθανό Brexit θα δημιουργήσει ένα κενό στον προϋπολογισμό της Ε.Ε. ύψους 7,1 δις ευρώ, το μεγαλύτερο μέρος του οποίου θα κληθεί να καλύψει η Γερμανία (περίπου 2,5 δις ευρώ).

Σε σχέση με τις άμεσες ξένες επενδύσεις (ΑΞΕ), η Βρετανία αποτελεί τον μεγαλύτερο προορισμό εντός Ε.Ε. την τελευταία 15 ετία (απορροφά περίπου 21% του συνόλου των ΑΞΕ) ενώ τo 2013 το 46% του συνόλου των ΑΞΕ προς το Ηνωμένο Βασίλειο εισέρευσαν από την Ε.Ε. Οι ΑΞΕ αυτές προέρχονται κυρίως απο Γαλλία, Γερμανία, Ιρλανδία και Ισπανία. Αυτό σημαίνει ότι πολλές μεγάλες ευρωπαϊκές επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στη Βρετανία, θα δούν τις επενδύσεις τους να πλήττονται σε περίπτωση Brexit, τόσο λόγω των δυσκολιών που θα προκύψουν στο εμπόριο όσο και λόγω της χρηματοπιστωτικής αστάθειας, που μπορεί να οδηγήσει σε μείωση των κερδών αποτιμημένων σε λίρες, αν το βρετανικό νόμισμα υποτιμηθεί.

Σε καθαρά θεωρητικό επίπεδο, ένα Brexit ίσως να αποτελούσε ευκαιρία για ορισμένες εύρωστες οικονομικά ευρωπαϊκές χώρες, να προσελκύσουν κεφάλαια που θα έφευγαν απ’ το Ηνωμένο Βασίλειο. Στην πραγματικότητα, όμως, ένα τέτοιο ενδεχόμενο δεν θα ήταν εύκολο να προκύψει –τουλάχιστον σε μεγάλη κλίμακα-, καθώς το ΗΒ θα αναζητούσε τρόπους να κρατήσει τα κεφάλαια αυτά «εντός των τειχών», μεσω θέσπισης χαλαρότερων φορολογικών και κανονιστικών πλαισίων. Αντιθέτως, θα ήταν πιθανότερο τα κεφάλαια αυτά να κατευθυνθούν εκτός της ευρωπαϊκής ηπείρου (λόγω και της αβεβαιότητας που θα προκαλούσε το Brexit σε επίπεδο Ε.Ε.)  σε προορισμούς όπως οι ΗΠΑ και δευτερευόντως η Νοτιοανατολική Ασία.

Χρηματοπιστωτικός Τομέας

Το City του Λονδίνου αποτελεί ένα πανίσχυρο διεθνές οικονομικό κέντρο που διασυνδέεται άμεσα με το ευρωπαϊκό χρηματοπιστωτικό σύστημα. Υπολογίζεται ότι η έκθεση των ευρωπαϊκών τραπεζών στο ΗΒ φθάνει τα 1,7 τρις δολάρια. Οι μεγαλύτερες εταιρείες που δραστηριοποιούνται στον τομέα αυτό προέρχονται από τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ολλανδία και την Ιρλανδία. Η χρηματοπιστωτική εποπτική αρχή της Γερμανίας (Bafin) αναφέρει μάλιστα ότι η έκθεση των Deutsche Bank και Commerzbank στο χρηματοπιστωτικό σύστημα του ΗΒ είναι πολύ μεγάλη. Συνεπώς, ενδεχόμενο Brexit σε μια περίοδο όπου υπάρχει μεγάλη αμφισβήτηση για τη σταθερότητα του γερμανικού τραπεζικού συστήματος, είναι δυνατό να προκαλέσει αναταράξεις στον ευρωπαϊκό τραπεζικό κλάδο.

Απ’ την άλλη μεριά, κάποιες χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες -π.χ. αυτές που σχετίζονται με τα παράγωγα- ίσως εγκαταλείψουν το ΗΒ, με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν δυνητικές ευκαιρίες για μεταφορά τους σε άλλες χώρες της Ε.Ε. Μια τέτοια μετάβαση δεν θα είναι εύκολο να πραγματοποιηθεί σε καθεστώς διεθνούς οικονομικής αστάθειας, που θα επιδεινωθεί επιπλέον από ένα ενδεχόμενο Brexit. Περαιτέρω, αν οι χώρες της Ε.Ε. δεν καταφέρουν να αναπτύξουν παρόμοιες δομές, θα υποστούν κόστη και μείωση της παραγωγικότητας τους απ’ την επιδείνωση της ποιότητας των χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών που απολαμβάνουν σήμερα. Τελικώς, μια τέτοια εξέλιξη, θα ευνοούσε χώρες εκτός Ευρώπης – ιδιαίτερα τις ΗΠΑ- να απορροφήσουν μέρος των εργασιών αυτών απ’ το Λονδίνο.

Σε σχέση με το εποπτικό πλαίσιο, το Brexit, θα μπορούσε να διευκολύνει την εφαρμογή αυστηρότερων  ρυθμίσεων τις οποίες η Βρετανία δεν επιθυμεί λόγω της ιδιαίτερης φύσης και λειτουργίας του χρηματοπιστωτικού της συστήματος. Συνεπώς, το Brexit, θα δοκιμάσει τη θέληση της Ε.Ε. να θεσπίσει αυστηρότερες νόρμες για την τραπεζική εποπτεία και να πατάξει τη φοροαποφυγή και φοροδιαφυγή μέσω των offshore εταιρειών. Θα μπορέσουν, άραγε, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να επιβάλλουν αυτές τις αλλαγές ή θα προτιμήσουν να προστατεύσουν τις πολυεθνικές τους επιχειρήσεις που όπως έχουμε αναφέρει ξανά χρησιμοποιούν το City και άλλες επικράτειες για να «αποφεύγουν» τις φορολογικές τους υποχρεώσεις;

Δεδομένου ότι το Brexit, όπως προαναφέρθηκε, θα δημιουργήσει αβεβαιότητα, τόσο για το «πείραμα» της Ευρωζώνης όσο και εν γένει για την Ε.Ε., είναι πιθανόν να προκαλέσει αστάθεια τόσο στον τραπεζικό κλάδο, όσο και στο χρηματοπιστωτικό τομέα μέσω της εκροής κεφαλαίων και υποτίμησης των νομισμάτων. Αυτό σημαίνει, ότι οι αγορές θα μπορούσαν να στραφούν εναντίον είτε του πιο αδύναμου μέλους της Ευρωζώνης –της Ελλάδας- είτε εναντίον χωρών που παρουσιάζουν ευρωσκεπτικιστικές τάσεις. Ακολούθως, μπορούν να προκύψουν δύο ενδεχόμενα:
Πρώτον, η τμηματική διάλυση της ευρωζώνης ή και της Ε.Ε.
Δεύτερον, η έναρξη μιας διαδικασίας ισχυρότερης συγκρότησης της Ε.Ε., κυρίως στο οικονομικό πεδίο. Στην περίπτωση αυτή, η Γερμανία θα αναγκαστεί να εγκαταλείψει την προσήλωσή της στο χαμηλό πληθωρισμό και θα πρέπει να προωθήσει επεκτατικά δημοσιονομικά μέτρα, που μετά την κρίση του 2008 συστηματικά αποφεύγει. Είναι ευνόητο, λοιπόν, γιατί ο κ . Σόιμπλε εμφανίζεται τόσο αυστηρός και επιθετικός στο δημόσιο λόγο του απέναντι στο ενδεχόμενο ενός Brexit.

Μεταναστευτικό

Ο περιορισμός των μεταναστευτικών ροών προς τη Βρετανία εκτιμάται ότι θα προκαλέσει άνοδο των μισθών, καθώς η χώρα διαθέτει υψηλή ζήτηση εργασίας και γηράσκοντα πληθυσμό, γεγονός που θα αυξήσει το κόστος παραγωγής των ευρωπαϊκών επιχειρήσεων που είναι εγκατεστημένες στο ΗΒ (ιδιαίτερα στο Λονδίνο) και θα περιορίσει την ανταγωνιστικότητά τους. Χώρες όπως η Πολωνία, η Ρουμανία και η Λιθουανία που διαθέτουν  πάνω από 1,2 εκατομμύρια  μετανάστες στο ΗΒ θα αναγκαστούν να δεχθούν πίσω κάποιους από αυτούς, ενώ θα δουν και τα έσοδα τους από τα μεταναστευτικά εμβάσματα να περιορίζονται. Η ανησυχία των χωρών αυτών σε συνδυασμό με τις εισροές μεταναστών και προσφύγων από χώρες της Μέσης Ανατολής και της Αφρικής που δέχεται όλη η Ευρώπη, αυξάνει τον ευρωσκεπτικισμό και την έξαρση των εθνικιστικών τάσεων, οδηγώντας στην υπερβολική δήλωση του Πολωνού Προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Ντόναλντ Τουσκ, «ότι πιθανό Brexit μπορεί να σημάνει το τέλος του δυτικού πολιτισμού». Ιδιαίτεροι προβληματισμοί δημιουργούνται για τη Γερμανία, που ως η ισχυρότερη οικονομικά χώρα της ηπείρου, θα πρέπει να απορροφήσει ένα μεγάλο μέρος των μεταναστευτικών ροών, με αποτέλεσμα να αυξηθούν οι δημοσιονομικές της δαπάνες.

Στα θετικά σημεία, θα μπορούσε κανείς να συμπεριλάβει τη δυνατότητα των ευρωπαϊκών κρατών να επιδιώξουν απαλλαγή από ορισμένες δημόσιες παροχές προς τους πολίτες Βρετανικής καταγωγής που διαμένουν σε αυτές (π.χ. στην Ισπανία) αλλά και την ευκαιρία να απορροφήσουν μερίδα εργατικού δυναμικού με σημαντικές ικανότητες που μέχρι πρότινος εργαζόταν στο ΗΒ. Με δεδομένο ότι η Ευρώπη είναι μια ήπειρος που ολοένα και γερνάει πληθυσμιακά, το ζήτημα της οικονομικής της ανάπτυξης θα σχετίζεται ολοένα και περισσότερο στο μέλλον με το θέμα της υπογεννητικότητας.
Σε σχέση με το εν λόγω ζήτημα η Ε.Ε. έχει δύο δυνατές επιλογές:
  • να προσελκύσει ανθρώπινο δυναμικό από χώρες εκτός της περιφέρειάς της, ώστε να χαμηλώσει τα κόστη παραγωγής, με ότι κινδύνους όμως αυτό συνεπάγεται για τη διατήρηση της πολιτισμικής ταυτότητας κάθε κράτους
  • να δημιουργήσει ευνοϊκές οικονομικές συνθήκες στο εσωτερικό της με πολιτικές που προστατεύουν και προάγουν το θεσμό της οικογένειας, προκειμένου να αυξηθούν οι πληθυσμοί των ευρωπαϊκών κρατών.
Συμπερασματικά, το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος θα φέρει την Ε.Ε. αντιμέτωπη με ζητήματα που για χρόνια τώρα κρύβει «κάτω απ’ το χαλί». Είτε το Ηνωμένο Βασίλειο αποφασίσει να μείνει εντός της Ε.Ε. είτε  αποχωρήσει, η πολιτική ηγεσία της Ευρώπης με προεξάρχουσα τη Γερμανία, θα βρεθεί απέναντι σε προκλήσεις που θα απαιτήσουν άμεσες και δραστικές πρωτοβουλίες.
Το μοντέλο διακυβέρνησης που έχει επιβληθεί στους Ευρωπαίους πολίτες δεν εμπνέει πια παρά λίγες μόνο πολιτικές ή επιχειρηματικές ελίτ. Αυτό σημαίνει ότι οι πολιτικές που αφορούν την οικονομική ανάπτυξη, το χρηματοπιστωτικό σύστημα, τη μετανάστευση και την ευρύτερη κοινωνική πολιτική θα πρέπει να αποσυνδεθούν απ’ τα καθαρά εθνικά οφέλη προς την κατεύθυνση της συγκρότησης μιας ισχυρότερης πολιτικής και οικονομικής ένωσης κρατών.
Η Ευρώπη ή θα αλλάξει άμεσα ριζικά ή θα πεθάνει, και η Βρετανία είναι απλά εδώ για να μας το υπενθυμίσει…

* Ο κ. Μιχάλης Διακαντώνης είναι οικονομολόγος/διεθνολόγος, συντονιστής στο Παρατηρητήριο Ανατολικής Μεσογείου στον Τομέα Ρωσίας Ευρασίας και Νοτιοανατολικής Ευρώπης (ΤΟ.ΡΕ.ΝΕ). 
Το κείμενο δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα www.liberal.gr


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Για όσους μπορεί να μην το έχουν καλοσκεφτεί το Σύνταγμα είναι το κορυφαίο σύνολο κανόνων και αρχών που προστατεύουν το λαό από την αυθαιρεσία και τη βία της εξουσίας. Ταυτόχρονα, νομιμοποιούν τη βία της εξουσίας εφ όσον ασκείται (η εξουσία από το λαό) στο όνομα του λαού υπέρ του λαού.

Μέχρι εδώ μπορεί και να περνάει κανείς στο Συνταγματικό ή στις αρχές του Κοινωνικού Συμβολαίου, αν ο καθηγητής δεν είναι ψείρας ή κακεντρεχής. Περνάει επίσης αν είναι ένα συνονθύλευμα προσώπων που έχουν για στόχο τη συζήτηση είτε σε επίσημο όργανο είτε σε καφενείο, εφ όσον ο στόχος είναι το καλό του λαού ή της κουβέντας ή του συντάγματος.

Εκεί που δεν περνάει είναι όταν η συζήτηση γίνεται από ένα συνονθύλευμα προσώπων, που δεν ενδιαφέρεται ούτε για το σύνταγμα ούτε για το λαό ούτε για την κουβέντα. Μόνο για προπέτασμα καπνού ώστε να καλύψει άλλες ανομίες.

Και δεν περνάει για έναν πολύ σημαντικό λόγο. Επειδή το Σύνταγμα είναι το πρώτο και το τελευταίο καταφύγιο και εγγύηση του λαού απέναντι στην αυθαιρεσία και τη βία της εξουσίας.

Ο αναγνώστης θα θυμηθεί ίοως ότι μια Ευρώπη αιματοκυλίστηκε στα μέσα του 1800 από επαναστάσεις σε όλες σχεδόν της χώρες της από τους λαούς που απαιτούσαν ένα πράγμα για να διασφαλιστούν από τους ηγεμόνες, τους βασιλιάδες, τους αυτοκράτορες, τα μυστικοσυμβούλια: Σύνταγμα. Δε ζητούσαν ούτε καφέ ούτε νόμους. Σύνταγμα ζητούσαν. Εδώ, το πήραν με την απειλή των όπλων στρατός και λαός από το βασιλιά στις 3 του Σεπτέμβρη του 1843.

Αυτό λοιπόν το κοινωνικό συμβόλαιο μεταξύ του λαού και των εκάστοτε εκπροσώπων του για να διασφαλίζει το λαό και να οριοθετεί την εξουσία, κάποτε ήταν στα χέρια του λαού να το υπερασπιστεί (πώς αλλιώς) και το υπερασπιζόταν όταν στους δρόμους μαχόταν με το ακροτελεύτιο άρθρο 114 του συντάγματος στο στόμα, θυμίζοντας στο βασιλιά ποιος είναι ο κυρίαρχος.

Από τότε έχουν περάσει χρόνια και ο λαός δεν έχει πια βασιλιά. Έχει, όμως σύνταγμα και το ακροτελεύτιο άρθρο του δεν είναι πια το 114, αλλά το 120 και προβλέπει ακριβώς το ίδιο πράγμα:

Ότι «η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στο πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία.»

Τη θέση του 114 την πήρε το 120 και τη θέση του βασιλιά την πήρε η αυθαιρεσία των κομμάτων. Τα οποία, αφού χάζεψαν το λαό με την αμορφωσιά που τον ποτίζουν εδώ και 4 δεκαετίες ( κοντά 2 γενιές δηλαδή) και με την ατιμώρητη απαξίωση των κανόνων δικαίου, τον έχουν για υποζύγιο ακριβώς όπως τον είχαν και οι δεσποτείες και οι βασιλείες, με μια διαφορά: Το αφήνουν και ψηφίζει μια φορά κάθε τόσο.

Και, το σπουδαιότερο, τον αφήνουν να συμμετάσχει αν θέλει στη νομή του φέουδου της εξουσίας, ως λοβιτουρατζής, αεριτζής, οικόσιτο του δημόσιου κορβανά, απατεώνας, ψεύτης, καταχραστής, διαπλεκόμενος με τη βρωμιά της εξουσίας και των οικονομικών παραγόντων, που τρώνε τα λεφτά του λαού παρέα με την εκάστοτε κυβέρνηση, η οποία είναι μία και η αυτή εξουσία: Η κομματοκρατία σε συνεργασία με την κρατική γραφειοκρατία και την παρασιτική οικονομία. Όπως και το 1840 και το 1880…

Απέναντι σ όλη αυτή την αυθαιρεσία δεν αντέδρασε κανένα άρθρο 120, ακριβώς γιατί οι «Έλληνες που δικαιούνται και υποχρεούνται» έχουν απλώς ευνουχιστεί από τα καλούδια που τους τάιζε όλη αυτή η καμαρίλα και που τα λέμε άφθονα καταναλωτικά αγαθά της καλοπέρασης με δανεικά κι αγύριστα. Αυτά που έγιναν ανάγκες χωρίς να είναι. Κοινώς, οι Έλληνες πούλησαν την ελευθερία τους, τις άμυνές τους και τα δικαιώματά τους για τρείς σακούλες του Βασιλόπουλου. Όχι του γιού του βασιλιά πια. Αυτού που έχει τώρα τα καλούδια.

Οι Έλληνες:

δεν συγκινήθηκαν καθόλου με την αντισυνταγματική ψήφιση του Πρώτου μνημονίου, γιατί δεν μπορεί να παραχωρηθεί αρμοδιότητα σε ξένα όργανα χωρίς ψήφιση από τουλάχιστον 180 βουλευτές.

δεν συγκινήθηκαν καθόλου από την παραίτηση από εθνική κυριαρχία που πρόβλεπε το Δεύτερο μνημόνιο και που αντισυνταγματικά ψηφίστηκε.

δεν συγκινήθηκαν καθόλου από τη δέσμευση του συνόλου της εθνικής περιουσίας που αντισυνταγματικά ψηφίστηκε.

δεν συγκινήθηκαν καθόλου από την παραβίαση της βασικής διεθνούς νομικής αρχής ότι η επιβίωση του λαού είναι υπερβάλλον αγαθό της αποπληρωμής ξένων χρεών.

Και δεν συγκινήθηκαν για δύο βασικούς λόγους:

Γιατί δεν έχουν συνείδηση και συναίσθηση ότι το κράτος δεν είναι των κυβερνήσεων, αλλά οι κυβερνήσεις είναι του κράτους των πολιτών και

Γιατί δεν έχουν συνείδηση Πολιτών, αλλά υπηκόων. Οι οποίοι,, έτσι αισθάνονται, το μόνο που έχουν να κάνουν είναι να τα βολεύουν έτσι που να επιβιώνουν απλώς, υπό οποιεσδήποτε συνθήκες. Όπως ακριβώς τα ζώα.

Καμιά αξιοπρέπεια, καμιά υπερηφάνεια, καμιά υπεράσπιση βασικών δικαιωμάτων σαν το Σύνταγμα. Όχι σαν αρχή. Σαν Κορυφαίο δικαίωμα για να είσαι αφεντικό στο σπίτι σου.

Τώρα, αυτός που έχει ξεφτιλίσει και ήθος και αξιοπρέπεια και αντίσταση και δικαιώματα με τη στάση του, δίνοντας στο λαό άλλο ένα παράδειγμα για μίμηση ραγιαδισμού και δειλίας («τι να κάνουμε, μας πίεζαν»), έρχεται να εξευτέλίσει και την ιδέα του Συντάγματος, βάζοντάς το στο τραπέζι για συζήτηση δήθεν, προκειμένου να μεταθέσει τη σύγκρουση και την κουβέντα από τη φορομπηξία και τα εργατοκτόνα νομοσχέδια που έρχονται, στις …λαϊκές ελευθερίες και τα δικαιώματα! Τα οποία ο ίδιος έχει κάνει στην πράξη κουρελόπανα!

Και τον ακολουθεί κατά πόδας η αντιπολίτευση αντί να τον κράζει σε δρόμους και σε πλατείες για την εκτροπή.

Για το λαό ούτε λόγος. Ακολουθεί την παλιά καλή συμβουλή, που τον έφερε εδώ που είναι σήμερα: «Παιδάκι μου, κοίτα εσύ το εαυτό σου και άσε τους άλλους να κουρεύονται»

Η συνταγματική αναθεώρηση μας μάρανε.

Γ. Παπαδόπουλος - Τετράδης
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο πρόεδρος της Ρωσίας Vladimir Putin εισηγήθηκε σήμερα την ενίσχυση των αμυντικών δυνάμεων της χώρας του απέναντι "στις επιθετικές ενέργειες του ΝΑΤΟ", σε μια περίοδο που οι σχέσεις της Μόσχας με τη Δύση βρίσκονται στο χειρότερο ίσως σημείο τους μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου.

"Το ΝΑΤΟ πολλαπλασιάζει την επιθετική ρητορική του και τις επιθετικές ενέργειές του κοντά στα σύνορά μας", είπε ο κ. Putin σε ομιλία του ενώπιον των μελών της Δούμας, της κάτω βουλής της Ρωσίας.

"Υπό αυτές τις συνθήκες, είμαστε υποχρεωμένοι να δώσουμε ιδιαίτερη προσοχή στα καθήκοντα που συνδέονται με την ενίσχυση των αμυντικών δυνάμεων της χώρας μας", υπογράμμισε.

Μιλώντας με την ευκαιρία της 75ης επετείου από την εισβολή της ναζιστικής Γερμανίας στην ΕΣΣΔ, ο κ. Putin κατηγόρησε τη Δύση ότι απορρίπτει την πρωτοβουλία του, δηλαδή να πολεμήσουν μαζί τον κοινό εχθρό, "τη διεθνή τρομοκρατία". Παρόμοια ήταν η στάση των Δυτικών και όταν αγνόησαν "τις προτάσεις της Σοβιετικής Ένωσης (...) να αμυνθούν συλλογικά" απέναντι στον Χίτλερ, υποστήριξε.

"Η διεθνής κοινότητα δεν επέδειξε ετοιμότητα, βούληση, ενότητα για να εμποδίσει αυτόν τον πόλεμο (σ.σ. τον Β΄ Παγκόσμιο) και να προστατεύσει τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων (...) υποτιμώντας τον κίνδυνο" του ναζισμού, υπενθύμισε. "Τι άλλο μάθημα χρειαζόμαστε (...) για να ενωθούμε σήμερα και να αγωνιστούμε ενάντια στη διεθνή τρομοκρατία;" διερωτήθηκε, προτείνοντας τη δημιουργία ενός σύγχρονου, συλλογικού αμυντικού συστήματος.

"Η Ρωσία είναι ανοιχτή να συζητήσει αυτό το κρίσιμο ζήτημα (...) αλλά για άλλη μια φορά δεν βλέπουμε θετική ανταπόκριση, όπως έγινε και τις παραμονές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου", κατέληξε.

Μετά την προσάρτηση της χερσονήσου της Κριμαίας από τη Ρωσία, τον Μάρτιο του 2014, το ΝΑΤΟ ανέπτυξε στρατιωτικές δυνάμεις στην ανατολική Ευρώπη προκειμένου να κατευνάσει τους φόβους των χωρών του πρώην ανατολικού μπλοκ. Στο πλαίσιο αυτό, οι υπουργοί Άμυνας του ΝΑΤΟ ενέκριναν την περασμένη εβδομάδα την ανάπτυξη τεσσάρων ταγμάτων στην Εσθονία, τη Λετονία, τη Λιθουανία και την Πολωνία.

Πηγή ΑΠΕ-ΜΠΕ



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Οι προσκυνημένοι του Σόιμπλε και οι ανυπομονούντες να στηθούν στα τέσσερα για να υπογράψουν τα τελεσίγραφα των τοκογλύφων και να τα επιβάλλουν στον εξουθενωμένο λαό μας δυσφόρησαν που είδαν τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλο να γονατίζει στον εσπερινό του Αγίου Πνεύματος και άρχισαν να εκστομίζουν ύβρεις και σκώμματα τόσο σε βάρος του πρώτου πολίτη της χώρας όσο και εναντίον του ιδίου του τυπικού αυτής της λειτουργίας, που προβλέπει τις γονυκλισίες!

Φανερώνοντας την πλήρη άγνοιά τους για την παράδοση του τόπου μας αλλά και για τους συμβολισμούς και τα μηνύματα που στέλνει στους ανθρώπους κάθε πράξη μιας χριστιανικής τελετής, οι δοκησίσοφοι «αμφισβητίες» και αρνητές του χριστιανισμού ισχυρίστηκαν ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έκανε κάτι που δεν... χρειαζόταν ούτως ώστε να «επιδειχθεί» στα «συντηρητικά στρώματα» του «πληθυσμού». Γι' αυτούς «συντήρηση» είναι η ένωση με τον Θεό και η ευλάβεια, ενώ «πρόοδο» αποτελεί η απελπισία του κενού και ο τρόμος ενώπιον της επέλασης του μηδενός στο οποίο πιστεύουν.

Φυσικά, προτού διατυπώσουν δημοσίως αυτές τις ανοησίες δεν φρόντισαν να ενημερωθούν για τη λειτουργία του εσπερινού του Αγίου Πνεύματος, που ο λαός μας αποκαλεί «της γονατιστής» (μια και προβλέπει γονυκλισία σε τρία σημεία της λειτουργίας) αλλά η έλλειψη κατάρτισης ουδέποτε τους εμπόδισε από το να μεταδίδουν στην κοινή γνώμη τις νόσους της αθεΐας και του αντιχριστιανικού μένους που ταλανίζει τους ιδίους.

Την ίδια στιγμή που ενθαρρύνουν, επιδοκιμάζουν ή τουλάχιστον ανέχονται ακόμα και τα αιματηρά αυτομαστιγώματα των μουσουλμάνων στο κέντρο των πόλεων, στο πλαίσιο της «ανοχής» και της «πολιτικής ορθότητας», κατηγορούν κάθε επίδειξη χριστιανικού σεβασμού στα θεία ως... τζιχαντισμό! Θα επρόκειτο για πλήρη παράνοια αν δεν ήταν καθαρή εμπάθεια αλλά και απάτη.

Ας συμβιβαστούν οι προαναφερθέντες με την ιδέα ότι η πλειοψηφία των Ελλήνων ούτε τους μοιάζει ούτε θέλει να τους μοιάσει. Υπάρχουν πάμπολλοι, ευτυχώς, που δεν προσκυνούν το χρήμα, όπως κάνουν οι επαγγελματίες «προοδευτικοί».


Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Μπορεί η Coca Cola να πηγαίνει μ’ όλα, αλλά πλέον βρήκε ανταγωνίστρια. Την αλόη που πάει με όλα και κάνει τα πάντα, σύμφωνα με τη βροχή διαφημίσεων.
Για τις διάρροιες; Πιες αλόη.
Για τη δυσκοιλιότητα; Πιες αλόη.
Για πριν το ξύρισμα; Πασαλείψου με αλόη.
Για μετά το ξύρισμα; Πασαλείψου πάλι με αλόη.
Για την τριχόπτωση; Λούσου με αλόη.
Για την αποτρίχωση; Βάλε αλόη.
Για να ζεσταθείς; Ζεστή αλόη.
Για να δροσιστείς; Κρύα αλόη.
Για να κοιμηθείς ήρεμα; Αλόη.
Για να είσαι στην τσίτα; Αλόη.
Κι ένα κάρο ακόμη θαύματα της αλόης η οποία θεραπεύει κάθε αλληλοσυγκρουόμενη πάθηση, σύμπτωμα, κατάσταση.

Κάνει τόσα πολλά ταυτόχρονα η αλόη που έχω αρχίσει να πιστεύω ότι οι μεγαλέμποροί της διαθέτουν ίδιο επικοινωνιακό επιτελείο με της κυβέρνησης.

Θες μνημόνια; Δυο – δυο στα φέρνει η κυβέρνηση.
Είσαι αντιμνημονιακός; Κάθε μέρα, όλη μέρα καταγγέλλει τα μνημόνια η ίδια κυβέρνηση.
Θες να πιστεύεις ότι η ανεργία μειώθηκε; Προτιμάς τα στοιχεία του ΟΑΕΔ της κυβέρνησης.
Θες να βρεις στοιχεία σύμφωνα με τα οποία οι ελαστικές σχέσεις εργασίας είναι πλέον οι κυρίαρχες στην αγορά και η ανεργία κρύβεται κάτω από το χαλί τής σημιτικής απασχολησιμότητας; Προτιμάς τις ανακοινώσεις της ΕΡΓΑΝΗΣ της κυβέρνησης.

Θες χωρισμό Εκκλησίας – Κράτους; Ο Φίλης της κυβέρνησης.
Θες να μη γίνει χωρισμός Εκκλησίας – Κράτους;Ο Καμμένος της κυβέρνησης.
Θες υπερταμείο που να πουλάει τη χώρα σε τιμές «το αφεντικό τρελάθηκε»; Διαλέγεις Σταθάκη από την κυβέρνηση.
Είσαι εναντίον των τζάμπα ιδιωτικοποιήσεων; Επιλέγεις Σπίρτζη από την ίδια κυβέρνηση.

Στήριζες το σύμφωνο συμβίωσης μεταξύ ομοφυλόφιλων; Η κυβερνητική βουλευτίνα Βασιλική Κατριβάνου είναι ο άνθρωπός σου.
Θεωρείς ανεπίτρεπτο το σύμφωνο συμβίωσης μεταξύ ομοφυλόφιλων; Το ζώδιό σου ταιριάζει με εκείνο του, επίσης κυβερνητικού βουλευτή, Κώστα Κατσίκη.
Πιστεύεις ότι το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του και ότι δεν υπάρχουν σύνορα στις θάλασσες; Ο Τσίπρας σε καλύπτει απόλυτα.
Είσαι στρατόκαυλος και ονειρεύεσαι ότι υπηρετείς ως ΟΥΚάς πάνω σε σημαδούρα πυροβολώντας ακόμη και τους γλάρους από το Αϊβαλί που εισέρχονται παράνομα στον αέρα της Λέσβου; Καμμένος, αγόρι μου!

Τι άλλο θες; Πες!
Είναι multiκυβέρνηση.
Όλα τα σφάζει, όλα τα μαχαιρώνει.
Όλες οι ιδεολογίες μαζί και ταυτόχρονα καμιά.
Ένας αχταρμάς δίχως ίχνος γεύσης.
Τα παιδιά που αγαπούν τα στρατιωτάκια, τ’ αλογάκια και τα ξύλινα σπαθιά έγιναν κυβέρνηση, μοιράζουν βρωμερή χαρά και η λύση ολοένα πετάει πιο μακριά.

Καρτέσιος


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Και αφού είδαν ότι του έλληνα ο τράχηλος όχι μόνον υποφέρει ζυγό, αλλά γουστάρει κι όλας και την βρίσκει, είπαν να τον "γλεντήσουν" και λιγάκι, να γουστάρουν κι αυτοί.

Και άρχισαν τα περί εκλογικού νόμου, απλής αναλογικής, εκλογή προέδρου Δημοκρατίας απ' τον λαό, δημοψηφίσματα(!) για ψύλλου πήδημα και άλλα τέτοια όσα έλεγαν παλιότερα στις ταινίες του παλιού-καλού ελληνικού κινηματογράφου όσοι ήθελαν να ξελογιάσουν τις "φτωχές πλην τίμιες" κοπελίτσες.

Στις ταινίες εκείνες βέβαια και με το "γλέντι" τις καθιστούσαν ολίγον έγκυες τις κοπελίτσες, κι οι ασυνείδητοι πονηροί την κοπανούσαν, εκείνες έψαχναν να τους βρουν, και γινότανε ένα μάλε-βράσε που ήταν τέλος πάντων η υπόθεση της ταινίας.

Στην τωρινή κατάσταση η κοινωνία-κοπελίτσα βρίσκεται ήδη σε τυμπανιαία κατάσταση, όχι από εγκυμοσύνη, αλλά από θάνατο και προχωρημένη σήψη.
Αυτοί όμως, επιβήτορες της εξουσίας και του λαού, επιμένουν να ασελγούν πάνω της αποδεικνύοντας πως είναι όχι μόνον ψεύτες, καθάρματα κι εγκληματίες, αλλά και ψυχανώμαλοι νεκρόφιλοι, αρρωστημένοι παλιάνθρωποι, έσχατο υποείδος του διεθνούς πολιτικού γονιδιώματος.

Διότι ενώ βλέπουν πως οι αντοχές της κοινωνίας έχουν φτάσει στο μη περαιτέρω, τα χρέη προς τις εφορίες και τις τράπεζες αυξάνονται με άλματα (ποιός άραγε θέλει να διακινδυνεύσει την κατάσχεση του σπιτιού του ή άλλου είδους περιουσιακού του στοιχείου, μη πληρώνοντας ενώ έχει και μπορεί), τα λουκέτα αυξάνονται, η μετανάστευση των νέων γίνεται πιά συνειδητή και λογική επιλογή...
Ενώ ακόμη κι ο χθεσινός καλεσμένος τους, της λέσχης των βαρελοφρόνων Ευρώπης, μετά τις αγκαλιές και τα φιλιά, δηλώνει πως τα ΕΣΠΑ κόβονται λόγω κακής χρήσης και κατάχρησης από τους ίδιους και τους ίδιους (οι επενδύσεις έρχονται), αυτοί επιμένουν να τάζουν καθρεφτάκια στους ιθαγενείς, και χάντρες και φούμαρα, να τους βαρούν το ντέφι της απλής αναλογικής και των δημοψηφισμάτων, να χορεύει ο λαός να ξεχνάει την πείνα του, να τους χειροκροτεί αντί να τους πάρει με τις κλωτσιές.
(Παρένθεση: Είναι σημειολογική ένδειξη της παλιανθρωπιάς και απατεωνιάς τους όταν τολμούν να μιλούν για δημοψηφίσματα έναν ακριβώς χρόνο μετά το ιστορικό δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου, και τον πραξικοπηματικό τρόπο με τον οποίον το ανέτρεψαν.
Είναι σαν να λένε: "Είσαστε εντελώς χαχόλοι κι εμείς εντελώς αδυσώπητοι, που σας ειρωνευόμαστε μέσα στα μούτρα σας πως θα κάνουμε δημοψηφίσματα για να πείτε τάχα την γνώμη σας").

Δυστυχώς σαν λαός έχουμε γίνει πιά η πνευματική κουρελαρία της Ευρώπης, που μπορεί να μας εμπαίζει ένας εσμός ημιαγράμματων, μία δράκα ανήθικων πολιτικών όλων των παρατάξεων. 

Η κατρακύλα τέλος δεν έχει.
Αλλά δεν πειράζει.
Εμείς πάμε για μπάνια!...

 
Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η Ιστορία μαζί με τη Γεωγραφία θα είναι παρούσες στο προσεχές δημοψήφισμα, καθώς 71 έτη μετά το τέλος του Β’ ΠΠ, το αρχαιότερο γεωπολιτικό κέντρο λήψεως αποφάσεων του αγγλοσαξονικού κόσμου, φέρεται να έχει καταλήξει και σταθμίσει τα συν και τα μείον μιας νέας γεωστρατηγικής αφετηρίας. Ενδεχόμενη απόφαση εξόδου από την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) θα αποτελέσει το τέλος της περιόδου γεωστρατηγικής ανοχής, την οποίαν οι Αγγλοσάξονες επέδειξαν έναντι της Γερμανίας, ανοίγοντας τον γεωπολιτικό ασκό του Αιόλου. 

Γράφει ο Ιωάννης Σ. Θεοδωράτος
Δημοσιογράφος-Αμυντικός αναλυτής

Η προεκλογική δέσμευση του πρωθυπουργού Κάμερον να προχωρήσει σε δημοψήφισμα αναφορικώς με την παραμονή ή όχι στην ΕΕ, δεν μπορεί να ειδωθεί ως μια απλή μετεκλογική συνέπεια σε επίπεδο υποσχέσεων. Όχι εφόσον συζητούμε για αποφάσεις που λαμβάνονται στη Μεγάλη Βρετανία.
Οφείλω να ξεκαθαρίσω πως σκοπός της παρούσης αναλύσεως δεν αποτελεί η υποστήριξη του ΝΑΙ ή του ΌΧΙ στο δημοψήφισμα, αλλά να καταγραφεί μια γεωπολιτική εκτίμηση βασιζόμενη επί μιας σειράς ιστορικών και γεωγραφικών αιτιών, τα οποία συνιστούν ένα ακλόνητο υπόβαθρο αντλήσεως συμπερασμάτων. 

Η «Μεγάλη Βρετανία (GB) προτού συρρικνωθεί σε Ηνωμένο Βασίλειο (UK)» (σ.σ. ως UK εισήλθε το 1973 στην τότε ΕΟΚ προκειμένου να ικανοποιηθεί η γαλλική απαίτηση να μην περιλαμβάνεται ο γεωγραφικός όρος Βρετανία, λόγω της υπάρξεως της γαλλικής Βρετάνης… αν μας λέει κάτι για τη δική μας διένεξη με τα Σκόπια), υπήρξε επί 300 περίπου έτη η κυρίαρχη θαλάσσια δύναμη, η οποία πρωτοστατούσε στις παγκόσμιες και ευρωπαϊκές εξελίξεις.

Πριν από 112 έτη δια χειρός του Βρετανού γεωγράφου Sir Halford Mackinder, ο κόσμος υποδέχθηκε το διάσημο έργο του «The Geographical Pivot of History» βάσει του οποίου θεμελιώθηκε η γεωπολιτική θεωρία της Heartland. Εάν κάποιος επιχειρούσε να εντοπίσει τη γενεσιουργό αιτία του Brexit θα την ανεύρισκε στον φόβο της θαλασσοκράτειρας ενάντια στην πιθανότητα απώλειας ελέγχου κρίσιμων σημείων ναυτικής γεωγραφίας, από μια χερσαία δύναμη (σ.σ. τη Ρωσία κυρίως και δευτερευόντως τη Γερμανία), η οποία θα κυριαρχούσε στην Ευρασία.

Μετά από δύο παγκοσμίους πολέμους και μετά από τη διατύπωση της θεωρίας της Rimland του Αμερικανο-ολλανδού Nickolas Spykman, ο αγγλοσαξονικός κόσμος υιοθέτησε την αναγκαιότητα αναχαιτίσεως/ανασχέσεως της δυνάμεως που θα επικρατούσε στην Ευρώπη (σ.σ. είτε της ΕΣΣΔ ή του Γ’ Ράιχ).

Τόσον η ΕΣΣΔ όσο και η Γερμανία, αποτελούσαν τους βασικούς εκπροσώπους της χερσαίας ισχύος – η Γαλλία είχε τεθεί εκτός μετά από τους Ναπολεόντειους Πολέμους – και οι Αγγλοσάξονες, οι οποίοι συνεργάστηκαν στενά για να επικρατήσουν και στις δύο παγκόσμιες αναμετρήσεις, ξεκαθάρισαν και προσδιόρισαν τις μελλοντικές γεωστρατηγικές τους επιδιώξεις. Το Γ’ Ράιχ δεν κατόρθωσε να νικήσει τους Σοβιετικούς και η κόκκινη σημαία υψώθηκε στο Ράιχσταγκ. 

Η συγκρότηση του ΝΑΤΟ έφερε τους «Αμερικανούς μέσα, τους Ρώσους έξω και τους Γερμανούς κάτω». Ο ισχυρότερος αναθεωρητικός μοχλός στην Ευρώπη, ο γερμανικός ηγεμονισμός είχε συντριβεί και ο γεωγραφικός γερμανικός/πρωσικός χώρος διαμοιράστηκε μεταξύ των νικητών. Ό,τι απέμεινε χωρίστηκε εκ νέου σε δύο τμήματα, τα οποία αποτέλεσαν τα ανεξάρτητα κράτη της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας (Δυτικής) και της Λαοκρατικής Δημοκρατίας (Ανατολικής) της Γερμανίας.

Ωστόσο, παρά τις προτάσεις του τότε Αμερικανού υπουργού Οικονομικών (Secretary of the Treasury) Henry Morgenthau, οι οποίες προέβλεπαν την πλήρη και ολοκληρωτική καταστροφή της ικανότητας της Γερμανίας στον τομέα της βιομηχανικής παραγωγής, ώστε να μην μπορέσει ποτέ να αποκτήσει την ισχύ που θα της επέτρεπε να επανασυγκροτήσει τις Ένοπλες Δυνάμεις της, οι ΗΠΑ επέδειξαν μια αξιοσημείωτη γεωπολιτική μεγαθυμία και μεγαλοψυχία. 

Η ανάγκη ανασχέσεως της σοβιετικής απειλής ήταν άμεση και επιτακτική. Η θεωρία της Rimland έπρεπε να λειτουργήσει σε βάθος χρόνου και να αντέξει σε οποιαδήποτε πολιτικοοικονομική πίεση. Στο κρίσιμο μέτωπο της Ευρώπης, ωρίμασε η ιδέα της κατασκευής μιας νέας μορφής ενώσεως, η οποία θα ενίσχυε την άμυνα της Δύσεως και θα προετοίμαζε μια ευρύτατη συνεργασία μεταξύ των καπιταλιστικών χωρών, καθώς η αντιπαράθεση με την ΕΣΣΔ και το κομμουνιστικό στρατόπεδο θα διαρκούσε δεκαετίες. 

Παρά την απειλή του πυρηνικού πολέμου οι Αγγλοσάξονες γνώριζαν, ότι αφού διέθεταν τον έλεγχο των θαλασσών και του εμπορίου, αφού έλεγχαν κύρια γεωστρατηγικά σημεία, θα ήταν ζήτημα χρόνου οι δυτικές οικονομίες να κερδίσουν τον αγώνα της αναπτύξεως, της βιομηχανικής παραγωγής και του εκσυγχρονισμού.

Σε αυτό το μεσομακροπρόθεσμο σχεδιασμό, η εμπλοκή της δυτικογερμανικής βιομηχανικής μηχανής θα ήταν ζωτικής σημασίας. Όπως η Ιαπωνία έτσι και η Δυτική Γερμανία θα αναλάμβανε έναν ειδικό ρόλο αναδεικνυόμενη σταδιακά σε ατμομηχανή της Ευρώπης, εξέχον παράδειγμα καπιταλισμού και πιστός σύμμαχος των Αγγλοσαξόνων.

Η ανασυγκρότηση της γερμανικής ισχύος

Η ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακος και Χάλυβος το 1952 έθεσε τις βάσεις για ένα πολύ πιο φιλόδοξο εγχείρημα. Το 1957 με τις Συνθήκες της Ρώμης συγκροτήθηκε η Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ), υλοποιώντας το στρατηγικό σχεδιασμό μιας ζώνης οικονομικής συνεργασίας, ως ισχυρό αντίβαρο ενάντια στους Σοβιετικούς και τους συμμάχους τους.

Η ένταξη της Βρετανίας ως Ηνωμένο Βασίλειο (σ.σ. για να παρακαμφθούν οι γαλλικές αντιδράσεις) το 1973 καθώς και άλλων χωρών στη συνέχεια – μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα – δημιούργησε μια οικονομική ευρωπαϊκή Rimland, την εποπτεία της οποίας ασκούσαν διακριτικώς οι Αγγλοσάξονες με «επίτιμους» τους Γάλλους. 

Οι Γερμανοί ένοιωθαν ευγνωμοσύνη καθώς για τις πρώτες δύο δεκαετίες μετά τον Β΄ΠΠ οι σύμμαχοί τους πλήρωναν τεράστια ποσά για την ασφάλεια και την άμυνα της Δυτικής Γερμανίας, τα εργοστάσιά τους είχαν κατακλυστεί από φθηνά εργατικά χέρια (σ.σ. αλήθεια έχει εκτιμηθεί πόσο και ποιο ήταν το οικονομικό όφελος στην γερμανική οικονομία, το οποίο προήλθε από τους Έλληνες μετανάστες;) και σταδιακά τα προϊόντα τους άρχιζαν να κατακτούν τις αγορές της Δύσεως.

Λίγο πριν από την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού η Δυτική Γερμανία είχε μετεξελιχθεί σε έναν ισχυρότατο οικονομικό παράγοντα, με τους σχετικούς δείκτες να προειδοποιούν ότι η χώρα μπορεί να τα καταφέρει ακόμη καλύτερα. Η κατάρρευση της ΕΣΣΔ αποδέσμευσε όλες τις πρώην χώρες του Συμφώνου της Βαρσοβίας και της ΚΟΜΕΚΟΝ και το ζήτημα της γερμανικής ενοποιήσεως τέθηκε το 1990 επί χάρτου. Παρά τις βρετανικές αντιρρήσεις οι οποίες κάμφθηκαν, η ενοποίηση των δύο Γερμανιών ήταν γεγονός. 

Τo 1993 γεννήθηκε η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) των 12 μελών, η οποία σταδιακά επεκτάθηκε προς ανατολάς φθάνοντας τα 28 κράτη μέλη. Εκείνη την περίοδο οι μελετητές της ευρωπαϊκής ιστορίας θυμήθηκαν το σχέδιο του υπουργού Οικονομικών του Γ΄ Ράιχ (1938-1945) Walter Funk, το οποίο σε περίπτωση νίκης, προέβλεπε τη συγκρότηση της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Ενώσεως…

O ρόλος της Γερμανίας αναβαθμιζόταν συνεχώς και αυτό άρχισε να δημιουργεί νέες βεβαιότητες για το πώς θα χρησιμοποιούσε το Βερολίνο την αναγεννημένη ισχύ, γεγονός το οποίο φάνηκε κατά τη διάρκεια των γεγονότων που οδήγησαν στη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και τον μετέπειτα εμφύλιο πόλεμο (1991-1999).

Η περίοδος προεδρίας Κλίντον συνέβαλλε σημαντικά στην γεωστρατηγική «αποθράσυνση» της εμφόρτου με νέα αυτοπεποίθηση Γερμανίας. Τότε, για πρώτη φορά μετά το τέλος του Β’ ΠΠ, αεροσκάφη κρούσεως Tornado IDS της Luftwaffe συμμετείχαν σε αποστολές καταδείξεως στόχων εδάφους με λέιζερ, τους οποίους προσέβαλαν στη συνέχεια μονάδες πυροβολικού. Η Γερμανία πολεμούσε ξανά χρησιμοποιώντας τις Ένοπλες Δυνάμεις της σε μια αποστολή που είχε συμβολική σημασία.

Λίγα χρόνια αργότερα, τον Μάρτιο του 1999, αεροσκάφη Tornado ECR μετείχαν ενεργότερα σε επιχειρήσεις καταστολής/καταστροφής της σερβικής αεραμύνης (SEAD/DEAD). Οι εικόνες των γερμανικών αεροσκαφών να προσβάλλουν στο πλαίσιο της επιχειρήσεως του ΝΑΤΟ Allied Force τις σερβικές δυνάμεις, προκάλεσε ισχυρούς ιστορικούς συνειρμούς. Ακόμη ένα εμπόδιο είχε αρθεί ενισχύοντας τη γερμανική γεωστρατηγική.

To 1999 απεδείχθη καθοριστικής σημασίας όχι μόνο επειδή ολοκληρώθηκε η ήττα της σερβικής πολιτικής μέσω της ΝΑΤΟϊκής εμπλοκής, την οποία η Γερμανία υποστήριξε με υπερβάλλον (σ.σ. έως παρεξηγήσεως) ζήλο, αλλά κυρίως για την υιοθέτηση του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος, του ευρώ. Το Βερολίνο έβλεπε να υλοποιείται το όνειρο του Funk χωρίς να χρειαστούν Panzer και Stukas, αυτήν τη φορά.

Η βρετανική στάση υπήρξε σαφής και απορριπτική, καθώς το Λονδίνο δεν εισήλθε στη νέα νομισματική ένωση, γεγονός που θα μπορούσε να εκληφθεί ως μια προειδοποίηση – κίτρινη κάρτα προς τον «υπερφίαλο» πρώην ηττημένο. Όμως η Γερμανία προχώρησε ακόμη περισσότερο, όταν χάρη στις ενέργειες του καγκελαρίου Σρέντερ (Schroeder) τέθηκε σε εφαρμογή η συμφωνία κατασκευής του αγωγού φυσικού αερίου (φ.α.) Nord Stream, μέσω του οποίου ρωσικό φ.α. θα διοχετευόταν απευθείας στη γερμανική ενδοχώρα. 

Επρόκειτο για ένα εξαιρετικής γεωενεργειακής σημασίας έργο, το οποίο διέθετε και μια άλλη παράμετρο. Ο αγωγός δεν θα διερχόταν μέσω των βαλτικών χωρών, ούτε μέσω της Πολωνίας. Η σύγκριση με το Σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ στην ενέργεια δεν ήταν καθόλου συμπτωματική.

Αναχαιτίζοντας την γερμανική ισχύ

Η ενεργειακή συνεργασία Γερμανίας και Ρωσίας ενόχλησε τους Αγγλοσάξονες όταν έγινε αντιληπτό ότι: 

α) Το φ.α. που αγόραζε σε προνομιακές τιμές η Γερμανία από την Ρωσία χρησιμοποιείτο για την αύξηση του γερμανικού πλούτου και της ισχύος, καθώς το Βερολίνο είχε σταδιακά μετεξελιχθεί σε οικονομικό παντεπόπτη – gauleiter, με φιλοδοξίες να ελέγξει τις πολιτικές της ΕΕ και όχι μόνον των χωρών μελών της ΟΝΕ,
β) τα εκατοντάδες δις ευρώ έσοδα τα οποία εισέρεαν στα ρωσικά ταμεία λόγω των πωλήσεων φ.α. χρησιμοποιώντας ολόκληρο το σύστημα αγωγών (π.χ. μέσω Ουκρανίας) χρησιμοποιήθηκαν από την ηγεσία του Κρεμλίνου προς όφελος της αναβαθμίσεως και εκσυγχρονισμού της ρωσικής ισχύος και ιδιαιτέρως της στρατιωτικής,
γ) φαντάζει οξύμωρο, τα χρήματα τα οποία δημιουργήθηκαν πριν και μετά τον Ψυχρό Πόλεμο στην Ευρώπη και έφεραν την αμερικανική σφραγίδα, να διοχετεύονται προς την Μόσχα, τον μεγάλο ηττημένο με αιχμή την ενέργεια. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο οι Αγγλοσάξονες θέλησαν να τερματίσουν την ρωσική πρωτοκαθεδρία και αποκλειστικότητα, η οποία ενισχύθηκε και συνεχίζει να ενισχύεται από τη γερμανική στάση, αναζητώντας εναλλακτικούς δρόμους τροφοδοσίας με στόχο την μείωση της ρωσικής εξαρτήσεως. 

Προειδοποιητικός επίλογος

Η Γερμανία σύμφωνα με την αρχετυπική γεωπολιτική θεώρηση και τους απορρέοντες γεωστρατηγικούς σχεδιασμούς των Αγγλοσαξόνων, όπως προαναφέραμε συνιστά μια δύναμη η οποία οφείλει την ύπαρξή της στην πολιτική ανάσχεσης της Σοβιετικής Ενώσεως και της διαδόχου Ρωσικής Ομοσπονδίας.

Συνεπώς, δεν θα πρέπει να εκληφθεί από κανέναν Γερμανό επίσημο σοβαρά, ότι η όποια αναβάθμιση της επετράπη, – λόγω συγκυριών ή λαθών – αποτέλεσε αφετηρία για την επανεμφάνισή της ως κέντρο ενός πολυπολικού κόσμου. Το Βερολίνο χρησιμοποιώντας την ήπια ισχύ κατόρθωσε να θέσει υπό τον έλεγχό του τους βασικότερους μηχανισμούς της ΕΕ, χρησιμοποίησε τη γραφειοκρατία, γεγονός που σήμαινε ότι χωρίς πόλεμο, κατάφερε να ηγηθεί μιας νέας Ευρώπης, η οποία έχει ένα φαινομενικό κέντρο στις Βρυξέλλες και ένα ουσιαστικό στη Γερμανία.

Η σύναψη ειδικής σχέσεως με επίκεντρο την ενέργεια με την Μόσχα, απέδειξε μια αυτονόμηση η οποία έφερε δύο πρώην αντιπάλους, αλλά με κοινά συμφέροντα πλέον, στο να συμπήξουν μια ιδιότυπη τακτική συμμαχία. Στόχος της νέας αυτής «πορείας προς ανατολάς» είναι ο έλεγχος (σ.σ. με διαφορετικούς σκοπούς) της Κεντρικής, Ανατολικής και Νοτίου Ευρώπης. 

Μια τέτοια δυνητική εξέλιξη προκαλεί την αντίδραση των Αγγλοσαξόνων, η οποία φαίνεται να καταλήγει στο συμπέρασμα πως ο ρόλος της ΕΕ, όπως αυτή μετεξελίχθηκε από τη Δυτικοευρωπαϊκή Ένωση ( σ.σ. η οποία διαλύθηκε το 2010 μετά από 62 έτη και αφού η ΕΕ με τη Συνθήκη της Λισσαβόνας ανέλαβε τις λειτουργίες της) και ιδιαιτέρως εξαιτίας της γερμανικής – εν πολλοίς – αναθεωρητικής πολιτικής έχει περατωθεί

Συνεπώς υπό αυτό πρίσμα πρέπει να δοθεί ένα ισχυρό μήνυμα προς το Βερολίνο, καθώς σε αντίθετη περίπτωση θα γίνουμε μάρτυρες της σταδιακής αποδομήσεως της ΕΕ και τη δημιουργία δύο τουλάχιστον οικονομικών χώρων: 

α) της γερμανικής ζώνης με ευρώ ή χωρίς αυτό και
β) τουλάχιστον άλλης μιας με άλλο νομισματικό σύστημα. Ο αγγλοσαξονικός κόσμος ήδη οικοδομεί τον δικό του νέο ευρωπαϊκό ισχυρό πόλο στην Πολωνία και εάν οι ελληνικές κυβερνήσεις μπορούσαν να αντιληφθούν και να τολμήσουν, ο δεύτερος και πολύ πιο ισχυρός και μεγίστης γεωστρατηγικής αξίας θα μπορούσε κάλλιστα λόγω γεωγραφίας να είναι η χώρα μας. 

Συμπερασματικά, το πρόβλημα της Ουκρανίας, η πορεία των αγωγών φ.α. (εναλλακτική διαδρομή από τις πηγές προμηθείας της Μέσης Ανατολής), η προοπτική αποσταθεροποιήσεως της Λευκορωσίας (σ.σ. ως συνέχεια του ντόμινο με στόχο την Μόσχα), η ισλαμική πίεση μέσω των λαθρομεταναστών και προσφύγων λόγω της στάσεως της Τουρκίας, θα αποτελέσουν το απόλυτο εκρηκτικό μίγμα αποσταθεροποιήσεως για την επόμενη περίοδο.

Ασχέτως του τι θα ψηφίσουν οι Βρετανοί την προσεχή Πέμπτη, εκτιμώ ότι το ξήλωμα του ευρωπαϊκού χιτώνος ξεκίνησε. Τα αίτια παραμένουν αμετάβλητα, οι αφορμές λαμβάνουν πολλές μορφές αναλόγως των συγκυριών και κυρίως των επιλογών.


Πηγή Defence-Point



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Σπυρίδωνος Τσάλλα

Το πολιτικό φάσμα αποτελείται από 3 υποσύνολα: κομμουνισμός, συστήματα επιβολής τεχνητής κοινωνικής ανισότητας (υποκειμενική, "σοσιαλιστική" κατανομή πόρων και πλεονάσματος, ήτοι η αριστερά και το κέντρο), φιλελευθερισμός. Εξ'ορισμού, μη εθνομηδενιστική διάσταση υφίσταται στον κομμουνισμό (μόνο για χώρες απομονωμένες ή αρκούντως αυτάρκεις) και στον φιλελευθερισμό. Σκοπός τού σοσιαλισμού είναι η εγκαθίδρυση εθνομηδενιστικής νεοφεουδαρχίας με όραμα ένα έωλο, ανέφικτα υψηλό ελάχιστο επίπεδο κοινωνικής ευημερίας για όλους τούς μέτοικους. Αντίστοιχα, ο φιλελευθερισμός ενδέχεται να εξυπηρετήσει αυτοεκπληρούμενες προφητείες ενδογενούς καταστροφής και εθνομηδενισμού όταν η αξιοκρατική κατανομή τού πλούτου δεν έχει αρωγό ένα δίκαιο και αποτελεσματικό κράτος αλλά ένα γραφειοκρατικό εργαλείο δημιουργίας ολιγαρχικών ψευδαισθήσεων αιώνιας κυριαρχίας λόγω εξάλειψης τού (εν δυνάμει) ανταγωνισμού.

Ο πιο σκληρός πυρήνας τού εθνομηδενισμού στην Ελλάδα δεν είναι, όπως ευρέως έχει -σκοπίμως- γίνει πιστευτό στο ευρύ κοινό, οι διεθνιστές τής αριστεράς των εισοδηματιών ή της διευκόλυνσης του συστήματος, αλλά οι φράξιες τής λανθασμένα αποκαλούμενης "σκληρής δεξιάς". Το οικονομικό φαινόμενο τού λαθρεπιβάτη, ήτοι αυτού που εκμεταλλεύεται τις παροχές συστήματος το οποίο αρνείται να πληρώσει, είναι "προνόμιο" που κακώς συνδέεται με κατάλοιπα αποφυγής τής υποταγής στον Τούρκο ή Γερμανό δυνάστη. Ηλειοί, γηγενείς και Ιλλυριοί Ντρέδες, επεκτείνοντας τα προνόμια που είχαν από το 1817, απελευθέρωσαν εδάφη τής Πελλοπονήσου, προσπάθεια η οποία οδήγησε σταδιακά, μετά από πολύ κόπο, στην απελευθέρωση τής Καλαμάτας στις 23 Μαρτίου 1821. Δυστυχώς για το Ελληνικό Κράτος, αντί τής αξιοκρατίας επικράτησε ένα υποκατάστατο μιας αριστοκρατίας, η ηθική και πολιτική θέση τής οποίας ονομάστηκε "ένα είδος Χριστιανών Τούρκων": οι Προεστοί μεσάζοντες.

Η δανειακή επιβάρυνση του νεοσύστατου Ελληνικού κράτους ήταν δυσβάστακτη για τον ευρύ πληθυσμό, εξυπηρετούσε όμως τους αλλοδαπούς πιστωτές και την ντόπια παρασιτική αριστοκρατία. Ακριβώς όπως και στη μεταπολίτευση, η προσπάθεια δημιουργίας παραγωγικών δομών και βιώσιμης ανάπτυξης προϋπέθετε την ύπαρξη αποτελεσματικής κεντρικής διοίκησης, δεδομένο μη αποδεκτό από τους Μπέηδες της κάθε εποχής, οι οποίοι δρουν με γνώμονα την αφαίμαξη των πόρων της κεντρικής διοίκησης και την πλήρη αυτονομία λήψης αποφάσεων και εσόδων. Αποκορύφωμα αυτής της νοοτροπίας ήταν τότε η δολοφονία του Καποδίστρια από συγγενείς φυλακισμένου φοροφυγά Μπέη, ως εκδίκηση για την επιβολή αυτονόητου αιτιατού για ευνομούμενη πολιτεία μεν, αδιανόητης επίπτωσης για φύλαρχο δε. Δεν ήταν μόνο ζήτημα διατήρησης του καθεστώτος της φυλής αντί του εθνικού κράτους. Το χάος που ακολούθησε οδήγησε τις τρεις μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γαλλία και η Ρωσία, να φτιάξουν την πρώτη Τρόικα της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας και να εγκαταστήσουν διοικητή των εγχώριων φυλών έναν συνδεόμενο με τις Βυζαντικές οικογένειες Κομνηνού και Λάσκαρη εισαγόμενο μονάρχη, με σκοπό την πλήρη αναγνώριση των χρεών και την -με κάθε κόστος- αποπληρωμή τους. Η τότε συμφωνία μεταξύ Palmerston, Talleyrand, Lieven, Matuszewic και Όθωνα όριζε την αποπληρωμή των χρεών ως απόλυτη προτεραιότητα για τη διοίκηση του νέου κράτους, καταπατώντας, όπως αποδείχθηκε ιστορικά, πολλάκις το τότε Σύνταγμα. Συμπερασματικά, αντί η τότε άρχουσα τάξη -με όπλα την οικονομική της ισχύ, την κοινωνική της θέση και την πολεμική της εμπειρία- να διαμορφώσει συνθήκες νέας άρχουσας εθνικής τάξης αστών και γεωκτημόνων, επέλεξε την εξακολούθηση της απομύζησης των ελάχιστων εθνικών πόρων υπό την αυταπάτη της διατήρησης της προεστότητας και των προνομίων της, εξοθώντας κατά τον τρόπο αυτό τις μεγάλες δυνάμεις στη διασφάλιση της επένδυσής τους με αποτελεσματικότερο, για τα ίδια συμφέροντά τους, τρόπο. Είναι δε τραγικό πως, ενώ η τότε εγχώρια ελίτ των Μπέηδων αρνήθηκε να συμβάλει στη θεμελίωση του νέου εθνικού κράτους, επί των ημερών του αλλοδαπώς επιβαλλόμενου θεσμού (απόλυτη μοναρχία, συνταγματική μοναρχία, βασιλευομένη δημοκρατία) η χώρα τριπλασίασε την έκτασή της...

Η μαθηματική προβολή αυτού του ιστορικού αμαλγάματος στη σημερινή εποχή είναι ο ξεριζωμός. Οι Μπέηδες της σημερινής εποχής απέδειξαν τα τελευταία 40 έτη πως, ενίοτε, το "ἦθος ἀνθρώπῳ δαίμων" δεν είναι συμβατό με το "ἕπεσθαι τῷ κοινῷ". Πλούτισαν χρησιμοποιώντας το κράτος και, όταν η ζυγαριά άρχισε να βαραίνει, το πούλησαν και το ωθούν στην πυρά, ούτως ώστε να χαθούν τα ίχνη των σχέσεων. Όμως η ακινησία και η στασιμότητα είναι μία ψευδαίσθηση, και η διαρκής γεωμέτρηση της ανθρωπολογικής εξέλιξης οδηγεί στην αποδοχή της εσωτερικής βούλησης των ολιγαρχών, ήτοι τη μετατροπή των Ελλήνων σε Σκύθες. Η νομαδικότητα των πληθυσμών δεν έχει εμπεδοθεί ως τελικό απότοκο τής μη βιώσιμης φορολόγησης. Όλοι, πλούσιοι και πένητες, θα φτωχοποιηθούν, με το καλό ή με το κακό, σε επίπεδα άλλων, ξεχασμένων γεννεών, και η Ρομαποίηση θα οδηγήσει στη χωροταξική ανταλλαγή με άλλους, πιο σεβαστικούς στη συμπαντική νοητικότητα του τόπου νομαδικούς πληθυσμούς, όπως λ.χ. οι μετανάστες στα κατώτερα στρώματα και οι συνειδητοποιημένοι, με αγαθό νου σε ανώτερα. Χάνουμε το έθνος-κράτος διότι δεν το αγαπάμε, δεν το θέλουμε.

Υπάρχει ελπίδα για την Ελληνική Δημοκρατία, για όλους εμάς ως πολίτες αυτής της χώρας, για τα παιδιά μας, τα εγγόνια μας; Το κράτος κατάλαβε ότι προδώθηκε. Οι κάθε λογής αρμόδιοι συνειδητοποίησαν ότι τους χρησιμοποίησαν με το όραμα στήριξης εθνικών προταθλητών και τώρα τους ξεβράζουν με τη δικαιολογία της επικράτησης ενός ευρύτερου, ευρωπαϊκού κεκτημένου. Στο τελευταίο στάδιο, πριν από την επιβολή πλήρους ελέγχου επιτροπείας στη δικαιοσύνη και στις υπηρεσίες ασφαλείας, υπάρχει ακόμα το περιθώριο για εθνική λύση. Η επιλογή αυτή έχει κόστος, κυρίως εντροπικό, διότι οι εγχώριες πυραμίδες εξουσίας δεν βασίζονται στην αξιοσύνη, την αρετή και τη σοφία αλλά σε νόμους μαφίας χωρίς, πλέον, διαθέσιμο αντικείμενο προς εκμετάλλευση: αν πεθάνει το έθνος-κράτος, το πλιάτσικο θα γίνει από τους πραγματικούς ευρωπαϊκούς αθέατους, όχι από μπροστινούς διαχειριστές εγχώριων αποκλειστικών δικαιωμάτων. Ως προς τη διαδικασία μετάβασης, αν δεν υπάρξει εσωτερική δύναμη επιβολής της αρμονίας, μοιραία ένα ακόμα μήλο της έριδος θα ριχτεί προς διεκδίκηση της καλλίστης.

* Ο Σπυρίδων Τσάλλας είναι Πρόεδρος του Ιδρύματος Κοινωνικής Μηχανικής και Ανάπτυξης


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Το πρωκτικό σεξ, ο σαδομαζοχισμός και τα sex toys θα πρέπει να γίνουν γνωστά στους Γερμανούς μαθητές μέσω “θεατρικής παράστασης”, διαλέξεων ή εργαστηρίων, σύμφωνα με το διδακτικό υλικό που προωθείται από ένα πρότζεκτ με κρατική υποστήριξη κατά της ομοφοβίας. 

Τα δεκατετράχρονα στη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία (NRW), την πιο πυκνοκατοικημένη περιοχή στη Γερμανία, μπορεί να συναντήσουν σχολικά μαθήματα που θα τα ευαισθητοποιήσουν για το πρωκτικό σεξ, τον σαδομαζοχισμό και τη χρήση sex toys, συμπεριλαμβανομένων δονητών, ήδη από την επόμενη σχολική χρονιά, σύμφωνα με την εφημερίδα Die Welt.

Όλα έρχονται ως μέρος ενός εκκεντρικού προγράμματος με την ονομασία «Σχολείο Διαφορετικότητας», που διευθύνεται από κοινού από το περιφερειακό υπουργείο Παιδείας και μια σειρά από LGBT ομάδες υπεράσπισης για να “αντανακλάσουν σε ταμπού, αλλά πολύ συναφή θέματα [για τους εφήβους]”, καθώς και για την προώθηση της διαφορετικότητας και της ανοχής στη Γερμανική κοινωνία.

Προτεινόμενο για παιδιά σχολείου στο έτος 7, το πρότζεκτ επιδιώκει να εισαγάγει μαθήματα που ασχολούνται με πράγματα όπως “πρόωρη εκσπερμάτιση”, “οργασμοί”, σαδομαζοχισμός και ακόμη και “σκοτεινά δωμάτια” (dark rooms) – μέρη που συνήθως βρίσκονται σε νυχτερινά κέντρα, γκέι λουτρά ή σεξ κλαμπ, όπου ομαδική επαφή μεταξύ διαφορετικών ή ίδιων φύλων μπορεί να λάβει χώρα.

Οι διαλέξεις και εργαστήρια του «Σχολείου της Διαφορετικότητας» θα δώσουν επίσης στους μαθητές την ευκαιρία να εξερευνήσουν “διαφορετικές δυνατότητες ταυτότητας”, καθώς και να γευτούν “νέα εμπειρία” – ιδιαίτερα μιμούμενοι το στοματικό σεξ και χρησιμοποιώντας δονητές ή προσομοιωτές κόλπου σε “θεατρικές παραστάσεις”.

Το διδακτικό υλικό που περιγράφει τις αμφιλεγόμενες δραστηριότητες προσφέρεται σε αρκετά αξιοπρεπείς τίτλους, όπως «Παιχνιδιάρικη εξέταση του έρωτα και της σεξουαλικότητας» ή «Όροι που σχετίζονται με την αγάπη, τη σεξουαλικότητα και την συντροφικότητα», σύμφωνα με την Die Welt. 

"Οι νέοι άνθρωποι χρειάζονται υποστήριξη για να στηρίξουν τον σεξουαλικό τους προσανατολισμό”, λέει η επίσημη σελίδα του πρότζεκτ στην ιστοσελίδα NRW του υπουργείου παιδείας. “Η αποδοχή των λεσβιών και των ομοφυλόφιλων πρέπει να μετατραπεί σε αυτοπεποίθηση … Και η ποικιλομορφία της κοινωνίας έχει θετικό αντίκτυπο στη δημοκρατική διαδικασία".

Ταυτόχρονα, το πρότζεκτ έχει επικριθεί από κάποιους πολιτικούς, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων οι οποίοι έκαναν εκστρατεία για τα δικαιώματα των σεξουαλικών μειονοτήτων.

Ο σεβασμός προς τις σεξουαλικές μειονότητες δεν πρέπει να αποβεί σε βάρος της “αίσθησης της ντροπής” που είναι φυσική για τους έφηβους, είπε στην Die Welt η Yvonne Gebauer, η οποία οδηγεί η ίδια ένα πρόγραμμα αντι-ομοφοβίας στο δημοτικό συμβούλιο της Κολωνίας. “Τα δωδεκάχρονα δεν πρέπει να επιτρέπεται να παίζουν οργασμούς ή σκοτεινά δωμάτια στις τάξεις” με σκοπό την προώθηση της ανεκτικότητας, υποστήριξε.

Η Gebauer υποστηρίχθηκε από τον Επίτροπο της Γερμανικής ομοσπονδιακής κυβέρνησης για την κακοποίηση των παιδιών, Johannes-Wilhelm Roerig, ο οποίος κατήγγειλε τη χρήση ορισμένου διδακτικού υλικού που προωθείται από το «Σχολείο της Διαφορετικότητας» ως «πέρα από κάθε λογική» και «απαράδεκτο».

“Αγόρια και κορίτσια, που συνήθισαν να υπερβαίνουν τα όρια και έτσι απευαισθητοποιούνται” θα μπορούσαν να γίνουν μια εύκολη λεία σε αυτούς που κακοποιούν παιδιά, ο Roerig προειδοποίησε.
Παρόμοια σχέδια που υποστηρίζουν επίσης την προώθηση του σεβασμού προς τις μειονότητες έχουν συναντηθεί με έντονη αντίθεση από την κοινότητα.

Τον Φεβρουάριο του τρέχοντος έτους, περίπου 4.500 άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους της Στουτγάρδης για να διαμαρτυρηθούν για μια νέα σειρά προγραμμάτων σπουδών για να τονιστεί η σεξουαλική διαφορετικότητα. Η διαμαρτυρία καλύφθηκε από μια αντι-διαδήλωση και οδήγησε σε βίαιες συγκρούσεις με την τοπική αστυνομία. Πέρυσι, δεκάδες κάτοικοι του Αμβούργου οργάνωσαν μια διαμαρτυρία κάτω από το σύνθημα “Μείνετε μακριά από τα παιδιά μας” που αντιτασσόταν στην “πρόωρη σεξουαλικοποίηση” στα Γερμανικά σχολεία.

Το 2014, περισσότεροι από 80.000 άνθρωποι στη νότια Γερμανία υπέγραψαν μια online αίτηση εναντίον ενός σχεδίου για να διδαχθούν τα παιδιά τον ομοφυλοφιλικό τρόπο ζωής στο σχολείο – μια πρωτοβουλία που προβλήθηκε για να προωθήσει την ανεκτικότητα έναντι των σεξουαλικών μειονοτήτων.

Στη Γερμανία, η σεξουαλική εκπαίδευση είναι υποχρεωτική για μαθητές ηλικίας οκτώ και πάνω, και η εξαίρεση για θρησκευτικούς ή πολιτιστικούς λόγους απαγορεύεται γενικά.

Σημείωση: Στην Ελλάδα αναμένεται η προώθηση παρόμοιων πρακτικών κάτω από το νέο πρόγραμμα “σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης” που ανακοίνωσε ο υπουργός παιδείας Νίκος Φίλης το 2015.

RTNews
Πηγή OfTheRecord




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Λοιμοί, σεισμοί και καταποντισμοί. Μυθικά τέρατα με οχτώ κεφάλια. Δράκοι που ξερνούν θάνατο. Εισβολή εξωγήινων. Η Αποκάλυψη με τις εφτά σάλπιγγες πλησιάζει, είναι μια ανάσα μακριά από τη Γηραιά Αλβιώνα, έτοιμη να την καταπιεί για πάντα, αν οι άφρονες πολίτες της ψηφίσουν αύριο την έξοδό τους από την Ευρωπαική Ενωση. Ναι, το τέλος του κόσμου φτάνει γι αυτούς πρώτα και, σιγά σιγά, για όποιον άλλον τους αντιγράψει…

Ενταξει. Δεν είναι αυτές οι λέξεις, αλλά είναι ακριβώς αυτό το πνεύμα της πιο μαζικής επιχείρησης διεθνούς προπαγανδιστικής τρομοκρατικής επίθεσης που έγινε ποτέ: της καμπάνιας για την αποτροπή ενός ενδεχόμενου «έξω» ως αποτέλεσμα στο αυριανό δημοψήφισμα στη Μεγάλη Βρετανία.

Είναι να χάνει κανείς το μυαλό του. Τέτοιου είδους και κλίμακας επίθεση ψυχολογικής βίας δεν έχει ξαναγίνει ποτέ στην ιστορία. Και μάλιστα στηριγμένη 100% σε υποθέσεις, σε σενάρια μονομερή και αστήρικτα, σε φαντασίες…

Όμως, όλο αυτό που συμβαίνει – και μάλιστα μετά από μία ειδεχθή πολιτική δολοφονία που, κατά κοινή ομολογία είχε ως άμεσα μετρήσιμο αποτέλεσμα τη συγκράτηση της ψήφου υπέρ της εξόδου – ξεπερνάει κάθε φαντασία.

Ολο αυτό, ξεπερνάει κατά πολύ το μικρό προηγούμενο του γνωστού μας Grexit. Τόσο ποσοτικά, καθώς η Βρετανία είναι εντελώς άλλο μέγεθος, όσο και ποιοτικά καθώς δεν απευθύνεται σε πολίτες μιας χώρας πτωχευμένης και υπό πλήρη διεθνή οικονομικό έλεγχο, αλλά μιας μεγάλης πολιτικής και οικονομικής δύναμης που παρουσιάζεται εν τέλει ανύπαρκτη, ανίσχυρη και ετοιμοθάνατη αν τολμήσει να αμφισβητήσει.

Προφανώς, το οικοδόμημα Βρυξελλών – Βερολίνου που σήμερα κυριαρχεί στην Ευρώπη (και, είναι αλήθεια, όχι μόνον αυτό) δεν αντέχει το ενδεχόμενο μιας τέτοιας ψήφου.

Αλλωστε, από όλη αυτή την καταιγίδα τρόμου, απουσιάζει τελείως το θετικό επιχείρημα: κανείς δεν λέει ουσιαστικά ότι η Βρετανία πρέπει να μείνει γιατί αυτό είναι θετικό για το μέλλον της. Ολη η πολεμική έχει στηθεί πάνω στο «επιχείρημα» ότι το να φύγει θα είναι, υποτίθεται, καταστροφή.

Τώρα, μένει να δούμε πώς θα απαντήσουν σε όλα αυτά οι ίδιοι οι Βρετανοί πολίτες.

Θα νικήσει ο τρόμος;

Αύριο το βράδυ, θα ξέρουμε.

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου