Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

16 Φεβ 2014

Σχέσεις με Αλ –Κάιντα, Ιράν, μαύρο χρήμα παγκοσμίως η Τουρκία και με την «Βούλα» από τον διεθνή οργανισμό για την καταπολέμηση της χρηματοδότησης της τρομοκρατίας
Η Τουρκία, η μόνη χώρα του ΝΑΤΟ στην «γκρίζα λίστα» της FATF 
Μετάφραση - Απόδοση Γ. Μοτσάκος 
Ειδικός σε Θέματα Άμυνας και Ασφάλειας Πληροφοριών

Αν και χώρα μέλος του ΝΑΤΟ, η Τουρκία παρέμεινε στην «γκρίζα λίστα » της Διεθνούς Ομάδας Χρηματοοικονομικής Δράσης (FATF), υπεύθυνη για την θέσπιση διεθνών προτύπων για την καταπολέμηση της χρηματοδότησης, της τρομοκρατίας (CFT), γεγονός που οφείλεται σε ανεπαρκή νομοθεσία και δυνατότητες στην τουρκική διοίκηση, αναφέρει η έκθεση της οργάνωσης, και δημοσιοποιεί η σημερινή τουρκική εφημερίδα todayszaman.com.

Η οργάνωση (FATF) εξέδωσε ανακοίνωση αργά την Παρασκευή, αναφέροντας ότι παρόλο που έχουν υπάρξει βελτιώσεις στην Τουρκία για την καταπολέμηση της χρηματοδότησης της τρομοκρατίας, τον εντοπισμό και το πάγωμα περιουσιακών στοιχείων των τρομοκρατών, εξακολουθούν να υφίστανται τα ίδια δυσεπίλυτα προβλήματα για τις τουρκικές αρχές.

«Η Τουρκία συνέχισε να λαμβάνει μέτρα για τη βελτίωση του συστήματος καταπολέμησης της χρηματοδότησης της τρομοκρατίας, όπως αποδεικνύεται από πρόσφατες δικαστικές αποφάσεις. Η FATF επικροτεί την πρόοδο της Τουρκίας σε μεγάλο βαθμό σύμφωνα με τα πρότυπα της οργάνωσης για την ποινικοποίηση της χρηματοδότησης της τρομοκρατίας», δήλωσε εκπρόσωπος της διεθνούς οργάνωσης.

«Ωστόσο, ορισμένα προβλήματα παραμένουν, όσον αφορά το νομικό πλαίσιο της τουρκικής δικαιοσύνης, για τον εντοπισμό και το «πάγωμα περιουσιακών στοιχείων» των τρομοκρατών, σύμφωνα με ψηφίσματα του ΟΗΕ (Ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών) 1267 και 1373. Η FATF ενθαρρύνει την Τουρκία να αντιμετωπίσει αυτές τις στρατηγικές ανεπάρκειες και να συνεχίσει τη διαδικασία της εφαρμογής του σχεδίου δράσης της», συνεχίζει η ανακοίνωση της διεθνούς οργάνωσης.

Η FATF, η οποία απαρτίζεται από 34 χώρες και δύο περιφερειακές οργανώσεις ως μέλη, διεξήγαγε σύνοδο στο Παρίσι στις 12 – 14 Φεβρουαρίου 2014, εξέδωσε ανακοίνωση μετά την ολοκλήρωση της συνόδου την Παρασκευή, αναφέρει το τουρκικό δημοσίευμα.

Οι χώρες που βρίσκονται στην «μαύρη λίστα», σύμφωνα με ανακοίνωση της διεθνούς οργάνωσης, είναι το Ιράν και η Βόρεια Κορέα. Η Τουρκία βρίσκεται στην «γκρίζα λίστα», λόγω « δικαιοδοσιών με ανεπαρκείς στρατηγικές AML / CFT (ξεπλύματος μαύρου χρήματος / καταπολέμησης της χρηματοδότησης της τρομοκρατίας) ελλείψεις που δεν έχουν σημειώσει επαρκή πρόοδο στην αντιμετώπιση των αστοχιών και ελλείψεων ή δεν έχουν δεσμευθεί στην εφαρμογή ενός σχεδίου δράσης που υποδείχθηκε από την διεθνή οργάνωση FATF, αναφέρει η ανακοίνωση.

Οι υπόλοιπες χώρες που συμπληρώνουν την «γκρίζα λίστα» είναι Αλγερία, Εκουαδόρ, Αιθιοπία, Ινδονησία, Μιανμάρ, το Πακιστάν, Συρία και Υεμένη. Λόγω της προόδου τους σε ουσιαστικά ζητήματα αντιμετώπισης τέτοιου είδους, εξήλθαν από την γκρίζα λίστα της FATF, χώρες όπως η Κένυα και η Τανζανία.

Η FATF σε σχετική δήλωση της καθιστά σαφές ότι η Τουρκία εξακολουθεί να αποτελεί πρόβλημα. Βεβαίως, η Άγκυρα δεν είναι η μόνη. Επίσης, στην γκρίζα λίστα βρίσκονται η Αλγερία, το Εκουαδόρ, η Αιθιοπία, η Μιανμάρ, το Πακιστάν, η Συρία και η Υεμένη.

«Η Τουρκία, όμως, είναι το μόνο μέλος του ΝΑΤΟ σε αυτόν τον κατάλογο», δήλωσε ο Jonathan Schanzer, πρώην Αμερικανός υπουργός Οικονομικών και αναλυτής των παράνομων μεθόδων χρηματοδότησης της τρομοκρατίας, καθώς και μέλος του Ιδρύματος για την Άμυνα, σε μήνυμα του στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, αναφέρει η τουρκική εφημερίδα Zaman, μετά την σχετική ανακοίνωση της FATF!

Ο Schanzer δήλωσε επίσης ότι «η απουσία της Τουρκίας από τη μαύρη λίστα ήταν τόσο προβλέψιμη όσο και ορθή. Η Τουρκία δεν ανήκει στην ίδια κατηγορία που ανήκει το Ιράν ή η Βόρεια Κορέα. Ωστόσο τα ανησυχητικά ερωτήματα παραμένουν σχετικά με τη σχέση της Άγκυρας με ιρανούς εμπόρους χρυσού, τους ηγέτες της Χαμάς, της αλ-Κάιντα στη Συρία καθώς και με πρόσωπα που ορίζονται στο πλαίσιο του καθεστώτος των κυρώσεων των ΗΠΑ».

Πριν από την σύνοδο της FATF, υπήρξαν αναφορές ότι η τουρκική λίρα είχε εξασθενήσει και τα αποθέματα μειώθηκαν λόγω των ανησυχιών για το ενδεχόμενο ότι η Τουρκία θα μπορούσε να τεθεί από την FATF στην μαύρη λίστα μαζί με το Ιράν και τη Βόρεια Κορέα, λόγω της διαφθοράς και της παράνομης χρηματοδότησης, πράγμα που αποτέλεσε ανυπόστατο ισχυρισμό, υπογραμμίζει η ΖΑΜΑΝ.

Σύμφωνα με την ιστοσελίδα ή διεθνής οργάνωση FATF ευρίσκεται υπό την αιγίδα του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ), ο οποίος είναι ένας διεθνής οργανισμός που θέτει τα παγκόσμια πρότυπα για την καταπολέμηση του ξεπλύματος μαύρου χρήματος, της καταπολέμησης της χρηματοδότησης της τρομοκρατίας, και εργάζεται για να ενθαρρύνει τη συμμόρφωση των χωρών στα πρότυπα αυτά. Υπό την ιδιότητα αυτή προσδιορίζει χώρες με ελλείψεις, που θέτουν σε κίνδυνο το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα.

Σχόλιο: Και με την «βούλα» από τον διεθνή οργανισμό FATF, η Τουρκία παραμένει στην «γκρίζα λίστα» των χωρών που πράττουν λίγα πράγματα, για την καταπολέμηση της χρηματοδότησης της τρομοκρατίας.
Σύμφωνα με παλαιότερες πληροφορίες, σύμβουλοι της τουρκικής κυβερνήσεως έχουν κατηγορηθεί από τον τουρκικό τύπο (Χουριέτ) όπως ο Καντί για εμπλοκή τους με την Αλ Κάιντα, Χαμάς, Υπηρεσία πληροφοριών Τουρκίας, Ιράν, Σαουδική Αραβία, Αλβανία και Πακιστάν.
Επίσης όσο αφορά την Συρία, σύμφωνα με πλήθος πληροφοριών και βίντεο, μέσα σε διάστημα έξι μηνών έχουν αποσταλεί από την Τουρκία στους αντικαθεστωτικούς μαχητές της Συρίας, περιλαμβανομένων και των μελών ομάδων που πρόσκεινται στην αλ Κάιντα, 47 τόνοι όπλων.
Πιθανόν η Τουρκία να είχε «μπάρμπα στην Κορώνη» για να μείνει στην γκρίζα λίστα και όχι στην μαύρη λίστα που θα έπρεπε να βρίσκεται, αλλά "ας όψεται" που είναι χώρα μέλος του ΝΑΤΟ, όπως δήλωσε και ο αμερικανός πολιτικός αφήνοντας έμμεσα υπονοούμενα για αυτό.


Γράφει ο Μιχάλης Ιγνατίου 

Όταν και οι αντιπρόσωποι του ελληνικού λαού στέλνουν εμβάσματα σε τράπεζες του εξωτερικού τα οποία δεν μπορούν να δικαιολογήσουν, η χώρα δεν έχει καμία τύχη. Δεν θα εξέλθει ποτέ της οικονομικής κρίσης. Ειλικρινά θα ευχόμουν να μην είναι αληθινό το δημοσίευμα της εφημερίδας Πρώτο Θέμα. Όχι επειδή επιβεβαιώνονται οι δανειστές, οι οποίοι επιμένουν ότι τα προβλήματα της χώρας είναι βασικά η διαφθορά και η φοροδιαφυγή. Αλλά διότι πίστευα πως η κρίση στην οποία έριξαν τη χώρα οι πολιτικοί άλλαξε τον τρόπο σκέψης μας στο θέμα της φοροδιαφυγής, η οποία δεν γινόταν ποτέ από τους δημοσίους και ιδιωτικούς υπαλλήλους, αλλά από τους επαγγελματίες και τους επιχειρηματίες.

(Για να είμαστε δεοντολογικά ορθοί, το δημοσίευμα προκάλεσε ανακοίνωση του υπουργείου Οικονομικών με τα ονόματα βουλευτών και συγγενικών τους προσώπων, και ακολούθησαν δηλώσεις των αντιπροσώπων του λαού. Όμως πριν καταδικάσουμε πρέπει να έχουμε όλα τα στοιχεία. Είναι βέβαιο πως, εάν δεν παρουσιαστούν αποδείξεις για τη νομιμότητα των χρημάτων αυτών, θα αναλάβει πάραυτα η Δικαιοσύνη, και εάν δεν αθωωθούν πρέπει να παραδώσουν και τις έδρες τους).

Ο πρωθυπουργός, Αντώνης Σαμαράς, έχει ένα καλό «ιστορικό» στο θέμα της διαφθοράς και οι δανειστές είναι ικανοποιημένοι από το έργο των ανακριτών και των εισαγγελέων, οι οποίοι συστηματικά κυνηγούν όσους έκλεψαν κρατικό πλούτο. Τους χαροποιεί επίσης το γεγονός ότι η πολιτική παρέμβαση είναι μηδενική και αφήνονται ελεύθεροι οι ανακριτές και οι εισαγγελείς να επιτελέσουν το δύσκολο έργο τους. Θα έλεγα ότι εάν είχε επιδειχθεί ο ίδιος ζήλος και για την πάταξη της φοροδιαφυγής, το όφελος της Ελλάδας θα ήταν σημαντικό και τα εύσημα πολλά.

Όλοι έχουμε τις προσωπικές μας ιστορίες με τις εφορίες. Εγώ και πολλοί άλλοι, λόγω της «Ελληνοαμερικανικής Συμφωνίας Αποφυγής Διπλής Φορολογίας», είμαστε υποχρεωμένοι να καταθέτουμε τη φορολογική μας δήλωση στη χώρα όπου ζούμε και εργαζόμαστε, και όχι στην Ελλάδα που μας πληρώνει. Δυστυχώς αυτό απαιτεί η συμφωνία, αν και στη μνημονιακή Ελλάδα θα έπρεπε να ανασταλεί και όλοι να πληρώνουμε φόρους στη χώρα μας… Στις ΗΠΑ δεν έχει περάσει ποτέ από το μυαλό κανενός να κλέψει την εφορία, και διότι θα σε ανακαλύψουν και διότι με τα χρόνια γίνεται συνείδηση η «υποχρέωση» προς το κράτος. Πολλοί θα ρωτήσετε, και ίσως δικαιολογημένα, «και τι κάνει το κράτος για εμάς;». Αλλά τα βέλη πρέπει να στρέφονται πρώτα σ’ αυτούς που δημιουργούν τις κρίσεις, που είναι βασικά οι πολιτικοί, και όχι σ’ αυτό καθαυτό το κράτος.

Αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα από το Μάιο του 2010 είναι τρομακτικό. Η λιτότητα δημιούργησε στη χώρα και στο λαό συνθήκες που γνώρισαν οι γηραιότεροι στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ούτε στον Εμφύλιο η Ελλάδα γνώρισε τέτοια κατάπτωση. Πολλοί άνθρωποι προβλέπουν και χειρότερα. Στις συζητήσεις που γίνονται εάν εκφράσει κάποιος αισιοδοξία τον κοιτάμε σαν εξωγήινο. Και δεν έχουν άδικο οι πολίτες να μην πιστεύουν τίποτα. Διότι πληρώνουν απίστευτους φόρους και στο τέλος της μέρας είναι πάλι καταχρεωμένοι και το κράτος ζητά περισσότερα.

Η στάση έναντι της τρόικας είναι ορθή. Αλλά είναι ανάγκη να εξηγηθεί άμεσα στους επικεφαλής με νηφαλιότητα και πειστικότητα ότι οι κυβερνώντες λένε την αλήθεια και δεν μπλοφάρουν. Το «μέτρα τέλος» δεν πρέπει να είναι ένα σύνθημα. Το τέλος των μέτρων και της λιτότητας είναι αναγκαίο να γίνει άμεσα, διότι λεφτά ΔΕΝ υπάρχουν.

Πηγή "Επίκαιρα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Quo Vadis κύριε Καρχιμάκη;

Δυστυχώς, η Ελλάδα παραπαίει και βρίσκεται σε έναν επικίνδυνο κατήφορο, από τον οποίο είναι άγνωστο αν θα κατορθώσει να διαφύγει και να διασωθεί. Στην πορεία αυτή της χώρας, όμως, κάποιες κρατικές υπηρεσίες θα έπρεπε να παραμένουν ανενόχλητες, αφού είναι επιφορτισμένες με την αντιμετώπιση καταστάσεων (ή και κινδύνων) που απειλούν την χώρα, τόσο στο εσωτερικό της όσο και επί των γεωγραφικών της συνόρων.

Για κάποιοι λόγο, που σε εμάς δεν είναι κατανοητός, εσχάτως κάποιοι έχουν ανοίξει «πόλεμο» κατά της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών…, αφού πόλεμος θεωρείται η δημοσιοποίηση (ιδιαίτερα στην περίοδο που διανύουμε) θεμάτων που απασχολούν εσωτερικά ζητήματα αυτής της με εθνικό φορτίο επιφορτισμένης υπηρεσίας.

Έτσι, κάποιοι μας έστειλαν μία (πιθανότατα προ ενός έτους, όταν υπήρξαν κάποιες διοικητικές -κυρίως- αλλαγές στην εσωτερική δομή της ΕΥΠ) διαδικτυακή δημοσίευση του κ. Καρχιμάκη, η οποία μας έβαλε στον πειρασμό να αναρωτηθούμε: Quo Vadis κύριε Καρχιμάκη;

Το «κακό», βέβαια, δεν είναι σημερινό, αφού ο κομματισμός των παλαιότερων ετών, κατόρθωσε να συμπεριλάβει στα «τρόπαιά» του και την ΕΥΠ, η οποία πλήρωσε πολύ ακριβά τους κομματικούς εγκάθετους, τις σκοπιμότητες που αυτοί εξυπηρετούσαν, αλλά και την ανικανότητά τους να υπηρετούν σε μία κρατική υπηρεσία πληροφοριών, με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν καταστάσεις (έχουν υπάρξει πολλά σχετικά δημοσιεύματα στον Τύπο, ενώ ασχολούνται ήδη ανακριτικές αρχές) για τις οποίες κάποιοι θα έπρεπε να έχουν λογοδοτήσει ήδη, αλλά αυτό δεν κατέστη εφικτό λόγω είτε της κομματικής τους ταυτότητας είτε των υπηρεσιών που εκτέλεσαν για τους πανίσχυρους εντολείς τους.

Όμως, όλα αυτά, φυσιολογικά, θα έπρεπε να είναι και να έχουν παραμείνει εσωτερικά ζητήματα της ΕΥΠ, στα οποία οι αρμόδιοι ανώτεροι και ανώτατοι εντεταλμένοι υπάλληλοι και στελέχη θα έδιναν την «λύση» βασιζόμενοι –φυσικά- στο εσωτερικό καταστατικό λειτουργίας (και εχεμύθειας) της συγκεκριμένης υπηρεσίας.

Δυστυχώς, όμως, δεν συμβαίνει αυτό. Και δεν συμβαίνει επειδή κάποιοι –προφανέστατα μέσα από την ΕΥΠ- φροντίζουν να διαρρέουν (αυτοβούλως ή εντελλόμενοι;) εσωτερικά ζητήματα, τα οποία στη συνέχεια δημοσιοποιούνται για να τύχουν περαιτέρω εκμετάλλευσης (πολιτικής και όχι μόνο) και να ικανοποιήσουν συγκεκριμένες στοχεύσεις είτε εκείνων που υλοποιούν τις διαρροές είτε εκείνων που «πρόθυμα» τις δημοσιοποιούν. Και όλα αυτά, είναι προφανές πως προσβάλλουν το κύρος και την αποτελεσματικότητα της πλέον σημαντικής εθνικά, Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών.

Έτσι, ξαφνικά, ο κ. Καρχιμάκης εμφανίστηκε (προ ενός έτους) με δήλωσή του στο Facebook (διαδικτυακό εργαλείο και κοινωνικό δίκτυο, ευρείας αποτελεσματικότητας στην διάδοση της αλήθειας ή την διάχυση ασύστολων ψευδών και φαντασιώσεων), να αναρωτιέται τι παιχνίδια παίζονται στην ΕΥΠ…!

Εμείς απλά αναρωτιόμαστε:
Που προβλέπεται, σε ποια διάταξη νόμου, απλοί πολίτες και άρα εξωθεσμικοί – εξω-υπηρεσιακοί παράγοντες όπως ο κύριος αυτός να έχουν γνώση και άποψη για το τι συμβαίνει μέσα στην ΕΥΠ;
Ποιός πληροφορεί τον κύριο Καρχιμάκη και γιατί;
Ποιος του δίνει αναφορά για τα τεκταινόμενα στην Υπηρεσία και γιατί;
Πλέον (από τις εκλογές του Ιούνη του 2012) δεν είναι καν Βουλευτής, είναι ένας απλός υπάλληλος του Υπουργείου Υποδομών (αλήθεια πηγαίνει στη δουλειά του ή έχει αποσπαστεί σε κάποιο κομματικό γραφείο...) και δεν νοείται να λαμβάνει γνώση για τα της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών...
Αν ήταν σε κάποια άλλη (σοβαρή) χώρα τι θα είχε συμβεί;
Απλώς αναρωτιόμαστε...

Κι αυτό, επειδή εξ όσων μαθαίνουμε έχει ασκηθεί δίωξη με την κατηγορία δημοσιοποίησης απόρρητων στρατιωτικών πληροφοριών σε δημοσιογράφο για την αναδημοσίευση ενός ΦΕΚ για το Λιμενικό Σώμα.
Επίσης, γνωρίζουμε ότι ασκήθηκε δίωξη και κατ´ αγνώστων για τη διαρροή των λογαριασμών εξωτερικού τριών Βουλευτών...
Το ότι ο κ. Καρχιμάκης είναι μη νόμιμος (θεσμικά) αποδέκτης εσωτερικών πληροφοριών της ΕΥΠ, μήπως πρέπει να προβληματίσει πρώτα τον ίδιο και μήπως θα έπρεπε να παραδώσει τον πληροφοριοδότη του στις αρμόδιες αρχές προκειμένου να διεξαχθεί έρευνα και για τυχόν άλλες "διαρροές" που δεν έφτασαν στον κ. Καρχιμάκη και που ίσως να αφορούσαν επιχειρησιακά θέματα της ΕΥΠ;

Ο κ. Καρχιμάκης, ως δημόσιος υπάλληλος νομιμοποιείται να διαρρέει στο διαδίκτυο πληροφορίες, που ενώ αφορούν την ΕΥΠ, ταυτόχρονα έχουν την χροιά της «γκρίζας προπαγάνδας», ενώ ταυτόχρονα ο ίδιος γνωρίζει πάρα πολύ καλά πως οφείλει να παραθέτει ακριβή γεγονότα και λόγω της πρότερης «υπηρεσίας» του σε κυβερνητικούς σχηματισμούς (του ΠΑΣΟΚ) θα έπρεπε άφοβα να καταθέσει και τις πηγές του, προκειμένου να μην θεωρηθεί ως σκόπιμη παρεμβολή για την άσκηση πιέσεων πολιτικών ή άλλων, η οποία δεν τιμά τον ίδιο, αλλά και τα όσα πρεσβεύει (μέσω των πολιτικών του παρεμβάσεων)…

Ο κ. Καρχιμάκης στην διαδικτυακή του αυτή παρέμβαση θεωρεί τον εαυτό του αρμόδιο και υπονοεί ανεπάρκεια του σημερινού διοικητή της ΕΥΠ κ. Δραβίλλα;

Πραγματικά, μπορεί να αναλογισθεί –ως δημόσιος υπάλληλος που είναι- τι ακριβώς σημαίνει αυτό;

Μήπως θα έπρεπε ο κ. Καρχιμάκης να προτιμήσει να κάνει την παρέμβασή του σε εμπιστευτικό επίπεδο και επισυνάπτοντας τις σχετικές αποδείξεις των όσων «καταγγέλλει»;

Γιατί επέλεξε να μην κάνει το αυτονόητο, που γνωρίζει πάρα πολύ καλά πως είναι υποχρεωμένος –ως δημόσιος υπάλληλος- να κάνει και καταφεύγει στην αντίθετη μέθοδο, η οποία δημιουργεί και δεν λύνει προβλήματα;

Κάποιοι "πονηροί" ίσως αναρωτηθούν γιατί δημοσιεύουμε τώρα ένα "γεγονός" που συνέβη πριν έναν χρόνο. Η απάντησή μας είναι πολύ απλή. Ο κ. Καρχιμάκης είναι πολιτικός (αν και δεν εξελέγη στις τελευταίες εκλογές βουλευτής) και είναι απαραίτητο να γνωρίζουμε τις σημερινές του πεποιθήσεις, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν αντιλαμβανόμαστε την πιθανή του αγωνία η οποία είναι αποτέλεσμα των πληροφοριών των οποίων γίνεται (ως πρώην πολιτικός) αποδέκτης. Προέβη, λοιπόν, στο αυτονόητο, δηλαδή στην έγγραφη και πλήρη ενημέρωση της διοίκησης της ΕΥΠ ή παρέμεινε στην διαδικτυακή ανακοίνωση η οποία αναιρεί τον ρόλο του ως ενεργού πολιτικού;

Και, τέλος, τι τον ενδιαφέρει τον κ. Καρχιμάκη τι συμβαίνει στα εσωτερικά ζητήματα της ΕΥΠ, ποιός φεύγει, ποιός μπαίνει, ποιός επιστρέφει και ποιός αναχωρεί; Πιστεύει πως γίνονται κομματικές διώξεις ή κομματικές επαναφορές; Αν ναι, οφείλει να καταθέσει εγγράφως τα σχετικά αποδεικτικά του στοιχεία και όχι να λειτουργεί παλαιο-πολιτικά για την δημιουργία εντυπώσεων. Όχι τίποτε άλλο, αλλά αυτύ του είδους η παρέμβαση μπορεί να κάνει κάποιον να αναρωτηθεί: Ο κύριος αυτός είναι πολιτικός προϊστάμενος της συγκεκριμένης υπηρεσίας ή την θεωρεί "κληροδότημά" του από το ΠΑΣΟΚ;




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ 

Τεράστια επιχείρηση συγκάλυψης του εγκλήµατος που διαπράττεται εναντίον της Κύπρου από τον δεξιό πρόεδρό της Νίκο Αναστασιάδη και συνένοχο το ΑΚΕΛ βρίσκεται σε εξέλιξη τόσο στη Μεγαλόνησο όσο και στην Ελλάδα. Στην Κύπρο επιχειρείται µε προκλητικό τρόπο να εξαπατηθούν οι Ελληνοκύπριοι από τον πολιτικά ορκισµένο «ανανιστή», που εν πλήρει επιγνώσει εξέλεξαν πανηγυρικά ως πρόεδρο – αλλά τουλάχιστον εκεί αντιδρούν όλα τα κόµµατα της αντιπολίτευσης πλην φυσικά της ηγεσίας του… ΑΚΕΛ, η στάση της οποίας ήταν ανέκαθεν απαράδεκτα ενδοτική στο Κυπριακό. Αντιδρά ακόµα και το ∆ΗΚΟ που συµµετέχει στην κυβέρνηση Αναστασιάδη, την οποία ετοιµάζεται να εγκαταλείψει.
 
Το κοινό ανακοινωθέν που αποδέχθηκαν ο Αναστασιάδης και ο τουρκοκύπριος ηγέτης Ντερβίς Έρογλου στην παράγραφο 4 ορίζει µε απόλυτη σαφήνεια: «Το οµοσπονδιακό σύνταγµα θα ορίζει ότι η ενωµένη οµοσπονδία της Κύπρου θα συγκροτείται από συστατικά κράτη ίσου στάτους». 
Στην παράγραφο 3 ορίζονται µεταξύ άλλων: «Τα συνιστώντα κράτη θα ασκούν πλήρως και ανέκκλητα (σ.σ. χωρίς δηλαδή καµιά δυνατότητα ανάκλησης εκ των υστέρων) όλες τις εξουσίες τους χωρίς καταπάτηση από την οµοσπονδιακή κυβέρνηση. Οι οµοσπονδιακοί νόµοι δεν θα καταπατούν νόµους των συστατικών κρατών εντός της έκτασης αρµοδιοτήτων των συστατικών κρατών…» αναφέρεται επί λέξει. 
Ποια είναι η θανάσιµη απάτη του Αναστασιάδη; 
Άλλαξε τη σηµασία της σαφέστατης στα αγγλικά λέξης «κράτος (state)» αποδίδοντάς τη στα ελληνικά µε τη λέξη… «πολιτεία»!

Συνεπικουρούµενος από όλο το σύστηµα προπαγάνδας των µέσων ενηµέρωσης, προσπαθεί µε το τέχνασµα αυτό να εξαπατήσει τους Ελληνοκύπριους και να συγκαλύψει το έγκληµα της νοµιµοποίησης των αποτελεσµάτων της εισβολής του Αττίλα. Από εκεί που έχουµε µία και µόνη Κυπριακή ∆ηµοκρατία διεθνώς αναγνωρισµένη και ένα παράνοµο τουρκοκυπριακό κρατίδιο στα κατεχόµενα εδάφη που το αναγνωρίζει ως κράτος µόνο η Τουρκία, η οποία και εισέβαλε στο νησί, τώρα θα έχουµε µε τον Αναστασιάδη «δύο συνιστώντα κράτη ίσου στάτους»! Φοβερή επιτυχία!

Προσέξτε πώς περιγράφει η κατεξοχήν εφηµερίδα του κυπριακού κατεστηµένου, ο Φιλελεύθερος, όσα είπε ο πανάθλιος πολιτικά Αναστασιάδης σχετικά µε τα ζητήµατα στα οποία αναφερόµαστε: «Το οµοσπονδιακό σύνταγµα θα δεσµεύει το σύνολο των οργάνων της οµοσπονδίας και θα είναι ο υπέρτατος νόµος της οµοσπονδίας και των συνιστωσών πολιτειών. Οι συνιστώσες πολιτείες δεν είναι προϋπάρχον δικαίωµα υφιστάµενων ή αναγνωριζοµένων “κυριάρχων” κρατών, αλλά πρόνοια εκχωρούµενη εκ του συντάγµατος για τα συστατικά µέρη της οµοσπονδίας» γράφει. 
Στη βάση της συνέντευξης Αναστασιάδη, µέσα σε χρωµατιστό γαλάζιο πλαίσιο σε ασπρόµαυρη (!) σελίδα, ο Φιλελεύθερος προβάλλει το εξής σηµείο των δηλώσεων του κύπριου προέδρου: «Οι ρητές πρόνοιες του κοινού ανακοινωθέντος πουθενά δεν κάµνουν έστω την παραµικρή µνεία για προϋπάρχοντα ή ιδρυτικά ή συνιδρυτικά κράτη. Η µόνη αναφορά που γίνεται είναι η παραποµπή στο οµοσπονδιακό σύνταγµα µε ρητή πρόνοια που προβλέπει ότι το κράτος θα αποτελείται από δύο συνιστώσες πολιτείες» τονίζει επί λέξει. 
Οι λαθροχειρίες του Αναστασιάδη και των µέσων που συντάσσονται µαζί του είναι δύο. Η πρώτη είναι βεβαίως η χρησιµοποίηση της λέξης «πολιτεία» για το ελληνοκυπριακό και το τουρκοκυπριακό ισότιµα συνιστώντα κράτη, όπως προαναφέραµε. Αυτή είναι η κύρια, η µέγιστη απάτη.

Η δεύτερη λαθροχειρία είναι σαφώς υποδεέστερης πολιτικής σηµασίας αλλά ακόµη πιο µακιαβελική στη σύλληψή της. Εντέχνως ο κύπριος πρόεδρος επιχειρεί να θολώσει τα νερά προσθέτοντας στο ελληνοκυπριακό και το τουρκοκυπριακό κράτος προσδιοριστικά επίθετα που όντως δεν υπάρχουν στο κοινό ανακοινωθέν, ώστε να µπορεί µε το δίκιο του να ισχυριστεί ότι «τέτοιο πράγµα δεν υπάρχει στο κοινό ανακοινωθέν»! Υποβαθµίζει δηλαδή τη λέξη «κράτος» και προσπαθεί να στρέψει τη συζήτηση στον προσδιορισµό των χαρακτηριστικών της κάθε… «πολιτείας»! 
Ποιος µίλησε για παράδειγµα για «προϋπάρχον δικαίωµα υφιστάµενων ή αναγνωριζοµένων “κυριάρχων” κρατών»; 
Απολύτως κανένας! 
Μόνο ο Αναστασιάδης για να το διαψεύσει! 
Ποιος µίλησε για «προϋπάρχοντα ή ιδρυτικά ή συνιδρυτικά κράτη»; 
Κανένας! 
Ποιον διαψεύδει λοιπόν ο Αναστασιάδης; 
Σε «συνιστώντα κράτη» όµως, όπως ρητά αναφέρει το κοινό ανακοινωθέν, ο Αναστασιάδης όχι απλώς αποφεύγει να αναφερθεί, αλλά και αδίστακτα παραχαράσσει τον υπαρκτό όρο του ανακοινωθέντος στην ελληνική του απόδοση κάνοντάς τον… «συνιστώσες πολιτείες»! 

Ακριβώς εδώ λοιπόν βρίσκεται η πολιτική απάτη: Εχει απόλυτο δίκιο η Ε∆ΕΚ που καταγγέλλει ότι το κοινό ανακοινωθέν «οδηγεί σε διολίσθηση προς τις τουρκικές απαιτήσεις και επαναφορά σε λογικές του απορριφθέντος σχεδίου Ανάν». Πολύ σωστά µίλησε ο πρόεδρος της Ε∆ΕΚ Γιαννάκης Οµήρου, ο οποίος χαρακτήρισε το κείµενο του ανακοινωθέντος το χειρότερο πλαίσιο συζήτησης για τη λύση του Κυπριακού τα τελευταία… 40 χρόνια!

Το ∆ΗΚΟ εξέλεξε νέα Κεντρική Επιτροπή και νέο Εκτελεστικό Γραφείο, και τα δύο υπό τον απόλυτο έλεγχο του Νικόλα Παπαδόπουλου, ο οποίος προετοιµάζει την αποχώρησή του από την κυβέρνηση και γι’ αυτό ανανέωσε τα όργανα του κόµµατός του για να ξέρει µε σιγουριά ότι µπορεί να βασίζεται σε αυτά. Από την Κύπρο µεταδίδεται ότι το ∆ΗΚΟ θα φύγει από την κυβέρνηση Αναστασιάδη ενδεχοµένως αυτή την εβδοµάδα. Ιδωµεν…


Πηγή "Πριν"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Όταν ο φαρισαϊσμός βρίσκεται στα υψηλότερα στάδιά του, τότε βλέπουμε άθεους πολιτικούς να επισκέπτονται εκκλησίες και χωρίς καμία απολύτως συναίσθηση να ασπάζονται τις εικόνες...

Οι πιστοί του μαμωνά, δεν διστάζουν να εξευτελίσουν την ορθοδοξία και να την μετατρέψουν σε επικοινωνιακή παράτα, αφού η πίστη τους προς το χρήμα και η ματαιοδοξία τους δεν τους εμποδίζουν -αντίθετα, τους προτρέπουν- να εμφανιστούν σαν καλοί χριστιανοί, ενώ ήταν οι ίδιοι που χωρίς δεύτερη σκέψη δήλωναν πως θα συνεργαστούν και με τον διάβολο για να κυβερνήσουν...

Οι ευθύνες όμως, τόσο των ιδίων, όσο και εκείνων των ανθρώπων της Εκκλησίας της Ορθοδοξίας που στηρίζουν ή ανέχονται αυτού του είδους τις θεατρικές παραστάσεις που αποτελούν εμπαιγμό και προσβολή των Θείων, είναι τεράστιες, αφού επί της ουσίας συμμετέχουν σιωπηλοί σε ένα θέατρο του παραλόγου στο οποίο η θρησκευτική πίστη γίνεται εμπόρευμα του οποίου η τιμή θα εισπραχθεί τοις μετρητοίς στην κάλπη.

Ιλαροτραγωδία! Ο Σαμαράς στο Άγιο Όρος!

Στην Ελλάδα τείνει να γίνει καθεστώς το προσκύνημα του Αγίου Όρους από τα πρωθυπουργικά ανδρείκελα: Τους πρωθυπουργούς και πολιτικούς που έχουν πουλήσει στο «διάβολο» (στο φασισμό της Νέας Τάξης) την ψυχή τους…
Μετά το διαβόητο ΓΑΠ, τώρα και ο Σαμαράς σπεύδει στο Άγιον Όρος!!!
Οι εκτελεστές «συμβολαίων θανάτου» των μαφιόζων του χρήματος, τόσο αμετανόητοι και ποτισμένοι με δωσιλογισμό που εμφανίζουν...

τον όλεθρο που έσπειραν και σπέρνουν, σαν καρπό «σωτηρίας» δεν ξεχνούν και την «ευσέβεια» (την εμπορία της Ορθοδοξίας): τρέχουν στο Άγιον Όρος να τη διαλαλήσουν την «πίστη» τους, να την κάνουν και πολιτικό θέαμα, εκλογική κερδοσκοπία…
Φυσικά αυτό το εμπόριο της Ορθόδοξης Πίστης είναι σήμερα ΓΕΝΙΚΕΥΜΕΝΟ σε όλο το φάσμα των πολιτικών απατεώνων: Κάθε πολιτικός έμπορας κερδοσκοπεί στο θρησκευτικό φρόνημα, ιδιαίτερα παραμονές εκλογών…
Κερδοσκοπούν και πολλοί διαχειριστές της Ορθοδοξίας: Από την κορυφή της ιεραρχίας μέχρι τα ανώτατα στελέχη της εκκλησιαστικής γραφειοκρατίας…
Τη συνταγή την εφαρμόζει με επιτυχία και ο «αριστερός» αρχηγός της Αντιπολίτευσης, ο Τσίπρας. Και αυτός «ασπάζεται» τις κορυφές. Άλλη προκλητική υποκρισία και από την πλευρά του Τσίπρα και από την πλευρά των εκκλησιαστικών κορυφών: Φυσικά μικρότερων διαστάσεων γιατί οι κορυφές της Εκκλησίας και ο Τσίπρας δεν κρύβουν την προσήλωσή τους στα ιδεώδη της Νέας Τάξης…
Αυτό, όμως, το εμπορικό, τελετουργικό παιχνιδάκι αρχίζει να γίνεται αφόρητο και σκανδαλώδες. Να βλέπουμε να χρησιμοποιείται, ανοικτά και χωρίς τσίπα η Ορθοδοξία σαν εμπόρευμα των πολιτικών κερδοσκόπων…
Να μπαίνουν σ’ αυτό το άθλιο παιχνίδι και πολλοί «μοναχοί» που βγάζουν πολιτικά μανιφέστα για την «αθεΐα» των αντιπάλων της δωσίλογης κυβέρνησης…

ΤΩΡΑ, με στρωμένο το έδαφος για το «ευσεβές» πρόσωπο του πρωθυπουργού της αποτέφρωσης και της δολοφονίας της Ελλάδας, πετάει, παραμονές εκλογών, αυτός ο πρωθυπουργός στο Άγιον Όρος, για να δηλώσει την …ευσέβειά του…
Ουαί υμίν γραμματείς και φαρισαίοι υποκριταί!
Από resaltomag
Διαβάστε σχετικά: 



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Ερωτηματικά, αμφιβολίες και αντιρρήσεις

Του Κώστα Καλλωνιάτη

Με την ταξική πολιτική της δημοσιονομικής και εισοδηματικής λιτότητας στην Ευρώπη να πλήττει το βιοτικό επίπεδο μεγάλου μέρους της μισθωτής εργασίας και να γονατίζει τις κοινωνίες της ευρωπαϊκής περιφέρειας, η πίστη στην προοπτική της Ενωμένης Ευρώπης και στο κοινό νόμισμα, το ευρώ, δέχεται νέο κύμα αμφισβήτησης σε ευρωπεριφέρεια και κέντρο.

Έτσι η πρόεδρος του κόμματος της γερμανικής αριστεράς (Die Linke), Ζάρα Βάνγκεκεχτ, εισηγήθηκε προχθές την κατάργηση του ευρώ και την αντικατάστασή του από άλλο νομισματικό σύστημα με σταθερές συναλλαγματικές ισοτιμίες, αλλά και τον έλεγχο της κίνησης κεφαλαίων.
Αντίστοιχα, στην Ελλάδα, το αριστερό ρεύμα υπέρ της επιστροφής στη δραχμή συσπειρώθηκε γύρω από τη νέα εκδοχή εξόδου από το ευρώ χωρίς υποτίμηση της νέας δραχμής που προτείνει π συγγραφέας και δημοσιογράφος Ιγγλέσης στο οπωσδήποτε ενδιαφέρον βιβλίο του «Επιστροφή στη δραχμή – Η απάντηση στην ευρωκατοχή» (εκδόσεις Α.Α. Λιβάνη) που πρόσφατα παρουσίασε.

Καλλιεργούμενος φόβος
Όπως ο ίδιος ο συγγραφέας τόνισε, στόχος του ήταν να διαλύσει τον σκοπίμως καλλιεργούμενο φόβο από τα συστημικά ΜΜΕ για τον υποτιθέμενο όλεθρο που θα ακολουθήσει αν η χώρα βρεθεί εκτός ευρωζώνης.
Ο Ιγγλέσης, λοιπόν, ισχυρίζεται πως επειδή σήμερα έχει ήδη υπάρξει εσωτερική υποτίμηση του νομίσματος που έχει μειώσει τις αποδοχές και το εισόδημα των Ελλήνων κατά 40%, με συνέπεια το ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών να είναι πλέον πλεονασματικό, δεν θα χρειαστεί υποτίμηση του εθνικού νομίσματος αν επιστρέψουμε σε αυτό.

Η επιστροφή στη δραχμή θα γίνει όχι για λόγους βελτίωσης της ανταγωνιστικότητας, αλλά για να αποκτήσει η χώρα ανεξαρτησία στην άσκηση νομισματικής πολιτικής και, μέσω της εκτύπωσης χρήματος, να μπορέσει να σηματοδοτήσει την ανάπτυξη της παραγωγικής δομής της (γεωργία, βιοτεχνία, βιομηχανία) και να ενισχύσει με δημόσιες επενδύσεις τις υποδομές.

Το ενδιαφέρον σημείο και η διαφορά από παλαιότερες προτάσεις στο σχέδιο Ιγγλέση –το οποίο φάνηκε να συσπειρώνει σημαντικό μέρος της αντιευρωπαϊκής αριστεράς- είναι η έμμεση παραδοχή πως μία σημαντική υποτίμηση (π.χ. 30%) του νομίσματος, θα είχε πληθωριστικές επιπτώσεις και θα μείωνε το βιοτικό επίπεδο του Έλληνα πολίτη. Ο λόγος όμως που κατά τον Ιγγλέση δεν θα συμβεί αυτό οφείλεται στους εξής παράγοντες:

Α. η εισαγωγή του νέου νομίσματος θα γίνει με ισοτιμία 1 δραχμής προς 1 ευρώ για 3-5 έτη, χωρίς να υπάρξει μετά απαραίτητα κάποια υποτίμηση

Β. θα απαγορευθεί η ελεύθερη κίνηση κεφαλαίων (επιβολή ελέγχων) και η εξαγωγή δραχμών στο εξωτερικό, ώστε να μη γίνει το νόμισμα αντικείμενο υποτιμητικής κερδοσκοπίας

Γ. οι καταθέσεις θα παραμείνουν σε ευρώ και θα αποτελούν καταθέσεις σε συνάλλαγμα, ενώ οι συναλλαγές στο εσωτερικό της χώρας θα γίνονται μόνο σε δραχμές

Δ. οι πληρωμές ιδιωτικών κι επιχειρήσεων στο εξωτερικό π.χ. για εισαγωγή προϊόντων θα γίνεται σε συνάλλαγμα και

Ε. η έκδοση νέου χαρτονομίσματος θα είναι ελεγχόμενη και θα κατευθύνεται μόνο σε παραγωγικές επενδύσεις και όχι σε καταναλωτικές δαπάνες, ώστε να δημιουργούνται πληθωριστικές τάσεις.

Με άλλα λόγια, η Ελλάδα εκτιμάται πως θα πετύχει έτσι να διατηρήσει μία σταθερή ισοτιμία με το ευρώ και επαρκή χρηματοδότηση επενδύσεων (όχι με δανεικά) ώστε να λυτρωθεί από την τρέχουσα παγίδα ρευστότητας και τη διαρκή εισοδηματική λιτότητα των μισθωτών. Υπάρχουν, ωστόσο, αρκετά σημεία στο παραπάνω σχέδιο που γεννούν ερωτηματικά ή αμφιβολίες και αντιρρήσεις, με συνέπεια να χρήζουν περαιτέρω διαλόγου.

1. Δεδομένου ότι ένας μεγάλος όγκος ευρώ κυκλοφορεί ήδη στην εγχώρια αγορά ή έχει αποθησαυριστεί εκτός τραπεζών ή και της χώρας, η επιστροφή στη δραχμή θα διαμορφώσει μία δεύτερη μαύρη αγορά σε συναλλαγές ευρώ που θα διχοτομήσει την οικονομία
Η απαγόρευση ελεύθερης μετατροπής του νομίσματος θα κάνει πολύ κόσμο με το που θα εισπράττει το μισθό και τη σύνταξή του σε δραχμές να τρέχει να μετατρέψει μέρος αυτών στη μαύρη αγορά για λόγους ασφαλείας, καθώς η χώρα θα βρίσκεται σε καθεστώς αυστηρού προστατευτισμού και οικονομικής απομόνωσης.
Έτσι, ακόμη και αν δεν υπάρχουν εξωτερικές συναλλαγματικές πιέσεις σε μία διοικητικά καθορισμένη ισοτιμία (αφού η δραχμή δεν θα είναι ελεύθερα μετατρέψιμη), θα υπάρχουν εσωτερικές υποτιμητικές τάσεις και θα αναπτυχθούν σταδιακά πληθωριστικές πιέσεις, όπως έγινε την τελευταία δεκαετία με την Αργεντινή, χωρίς να απολαμβάνει η Ελλάδα τις ευνοϊκές διεθνείς συνθήκες και τα συγκριτικά πλεονεκτήματα που είχε τότε η Αργεντινή.

2. Ακόμη και με κεντρικό εθνικό έλεγχο του τραπεζικού συστήματος, οι έλεγχοι στην κίνηση κεφαλαίων έχουν ένα όριο απόδοσης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, οι αναδυόμενες οικονομίες, που το 2010 προσπαθούσαν με ελέγχους κεφαλαίου να συγκρατήσουν την εισροή κερδοσκοπικών κεφαλαίων στο εσωτερικό τους για να αποφύγουν την ανατίμηση του νομίσματος που έπληττε την ανταγωνιστικότητά τους (π.χ. η Βραζιλία εισήγαγε τέτοιους ελέγχους το 2009, αλλά το 2012 δεν απέφυγε την υποτίμηση).
Αντίστροφα, σήμερα οι αναδυόμενες οικονομίες προσπαθούν με ελέγχους και αυξήσεις επιτοκίων (βλ. Τουρκία) να αποτρέψουν τη μαζική εκροή κεφαλαίων χωρίς να αποτρέπουν την επιβεβλημένη από τις αγορές νομισματική τους υποτίμηση.

Ιδιωτικές επενδύσεις

3. Όπως λέει και η παροιμία «το άλογο μπορεί κανείς να το οδηγήσει στην πηγή, δεν μπορεί όμως να το υποχρεώσει να πιεί νερό». Το ίδιο συμβαίνει και με τις ιδιωτικές επενδύσεις. Δεν είναι μόνον το πρόβλημα της χρηματοδότησης που τις αποτρέπει. Χρειάζεται ενισχυμένη ζήτηση, γόνιμο και υποστηρικτικό περιβάλλον, ευνοϊκοί όροι ανταγωνισμού και ελευθερία συναλλαγών και είναι αμφίβολο πόσο εξασφαλίζονται οι όροι αυτοί σε μία οικονομία που σπάει τους δεσμούς της με τον ευρωπαϊκό καταμερισμό εργασίας και επιλέγει ένα έντονο προστατευτικό καθεστώς απομόνωσης. Αυτό ισχύει τόσο για τις ξένες όσο και για τις εγχώριες επιχειρήσεις που έχουν σε μεγάλο βαθμό διεθνοποιηθεί (βλ. Βαλκάνια, Μ. Ανατολή), ανεξάρτητα από την απώλεια όλων των ευρωπαϊκών επιδοτήσεων (ΕΣΠΑ κ.λ.π.).

4. Το σχέδιο επιστροφής στη δραχμή παραγνωρίζει τον πάντα υπαρκτό συστημικό κίνδυνο διάλυσης της Ευρωζώνης, καθώς η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ θα προκαλέσει ντόμινο παρενεργειών στις υπόλοιπες υπερχρεωμένες χώρες – μέλη της περιφέρειας και μία γενικευμένη κρίση εμπιστοσύνης στις αγορές, με συνέπεια την εκτίναξη των σπρεντ, την αδυναμία δανεισμού τους και το βάθεμα της ύφεσης και των φυγόκεντρων τάσεων. Αν διαλυθεί η Ευρώπη, τότε για ποια σταθερή ισοτιμία και γα ποια τόνωση των εξαγωγών και της ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας θα μιλάμε;

Πηγή «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία»



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Γράφει ο Τάκης Φωτόπουλος

Πριν από ακριβώς 10 χρόνια, σε άρθρο με τον ίδιο τίτλο στη στήλη αυτή («Ε», 17/4/2004), έγραφα ότι η διαδικασία για την επιβολή του Σχεδίου Ανάν, δηλαδή του σχεδίου της υπερεθνικής ελίτ (Υ/Ε) που στόχευε στην επιβολή της Νέας Τάξης στην περιοχή, είχε εισέλθει σε κρίσιμη φάση με το δημοψήφισμα.

Μια διαδικασία που άρχισε το 1960, με τις συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου που επέβαλε η αποικιοκρατική Βρετανία, με τη συναίνεση της Δύσης, οι οποίες οδήγησαν σε εθνικιστικές συγκρούσεις μεταξύ των δύο κοινοτήτων και παρ' ολίγον τουρκική εισβολή το 1964 που αποσόβησε η κραταιά τότε Σοβιετική Ενωση.

Ομως, το σχέδιο του αρχι-εγκληματία Αμερικανο-σιωνιστή Κίσινγκερ για τη διχοτόμηση του νησιού είχε ήδη μπει σε εφαρμογή και ολοκληρώθηκε με την απόπειρα της χούντας Ιωαννίδη για ένωση και τη συνακόλουθη τούρκικη εισβολή, με τις αμερικανικές ευλογίες.
Από τότε, τέθηκε σε κίνηση η διαδικασία για την ντε γιούρε αναγνώριση και νομιμοποίηση της διχοτόμησης, όπως επιδίωκε η Υ/Ε.
Οπως τόνιζα τότε, απώτερος στρατηγικός στόχος ήταν η πλήρης ενσωμάτωση του κυπριακού λαού στη Νέα Διεθνή Τάξη της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης που εξασφαλίζει την οικονομική και πολιτική κυριαρχία, καθώς και την εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών της περιοχής από την υπερεθνική και τις ντόπιες ελίτ.

Το Σχέδιο Ανάν δεν ήταν παρά η απόπειρα νομιμοποίησης των κεκτημένων με την ωμή βία, με τη «βούλα» μάλιστα της λαϊκής επιδοκιμασίας, ώστε να εξασφαλίζεται και η εξαπάτηση των λαών για τον δήθεν δημοκρατικό χαρακτήρα της Νέας Τάξης.
Το ΟΧΙ της συντριπτικής πλειοψηφίας του κυπριακού λαού δεν πτόησε βέβαια την Υ/Ε που ποτέ δεν εγκαταλείπει τους στρατηγικούς στόχους της, και αν η «δημοκρατία» που έχει στήσει κάποτε δεν ελέγχεται, όπως το 2004, απλώς την αγνοεί.

Το ίδιο άλλωστε έκανε συστηματικά η Ευρω-ελίτ που έφερνε πάλι και πάλι τα όποια σχέδιά της απέρριπταν με δημοψήφισμα οι ευρωπαϊκοί λαοί, μέχρι να τα ψηφίσουν! Οπως άλλωστε έγραφα μετά το θρίαμβο του ΟΧΙ, «δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Υ/Ε τελικά θα επιβάλει τη θέλησή της να "νομιμοποιήσει" τη διχοτόμηση του νησιού με κάποια παραλλαγή του Σχεδίου Ανάν, ιδιαίτερα αν καταφέρει, με την πολύτιμη βοήθεια της ρεφορμιστικής Αριστεράς στην Ελλάδα και την Κύπρο, να διασπάσει το μέτωπο του "όχι"» («Ε», 15/5/2004).

Σήμερα, έχουν δημιουργηθεί από την Υ/Ε οι τέλειες πολιτικές και οικονομικές συνθήκες για την οριστική «νόμιμη» διχοτόμηση της Κύπρου, με βάση ένα νέο τερατούργημα τύπου Ανάν. Μια διχοτόμηση που θα μετατρέψει μια εθνική μειονότητα, η οποία αντιπροσωπεύει λιγότερο από το 20% του κυπριακού πληθυσμού (χωρίς τους μαζικά εισαχθέντες Τούρκους έποικους), σε «ισότιμη συνιστώσα» με τη συντριπτική πλειονότητα του προτεινόμενου συνομοσπονδιακού κράτους.

Πράγμα, βέβαια, που κανένας κυρίαρχος λαός δεν θα συζητούσε καν, εκτός αν είχε πίσω του μια κτηνώδη στρατιωτική εισβολή που είχε ήδη επιβάλει τη διχοτόμηση ντε φάκτο. Ετσι η Κύπρος θα χωριστεί σε δύο εθνοκαθαρμένα και αλληλομισούμενα προτεκτοράτα που επιφανειακά θα ελέγχουν οι κατά τόπους ελίτ, αλλά στην ουσία η Υπερεθνική Ελίτ.

Δεν είναι λοιπόν περίεργο ότι καθοριστικό ρόλο για την έναρξη διαπραγματεύσεων σχετικά με το νέο Σχέδιο Ανάντ έπαιξε η γνωστή Αμερικανοσιωνίστρια υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Βικτόρια Νιούλαν, η οποία «συνελήφθη επ' αυτοφώρω» προ ημερών να συνωμοτεί με τον Αμερικανό πρεσβευτή στην Ουκρανία για τη μορφή της νέας κυβέρνησης στη χώρα, μετά την επικράτηση της «επανάστασης» που είχε οργανώσει και χρηματοδοτήσει η Υ/Ε!...

Ετσι, στο μεν πολιτικό επίπεδο, ενώ το 2004 ο κυπριακός λαός είχε μια πατριωτική ηγεσία που τον εξέφραζε στην αντίστασή του στα σχέδια της Υ/Ε και είπε το μεγάλο ΟΧΙ, σήμερα -με τις γνωστές μεθοδεύσεις που χρησιμοποιούν οι κοινοβουλευτικές χούντες- πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι (κατά σύμπτωση!) ένα από τα πιο πιστά όργανα της Υ/Ε που αγωνιζόταν μανιωδώς υπέρ του Σχεδίου Ανάν, όταν ακόμη και το 61% του κόμματός του ήταν εναντίον του!

Στην Ελλάδα, που στο μεταξύ έχει μετατραπεί σε κανονικό προτεκτοράτο της Υ/Ε, «κυβερνά» η κοινοβουλευτική χούντα που διόρισε η ίδια ελίτ (με «λαϊκή» βούλα, πάντα), ενώ όταν θα πρόκειται να γίνει το δημοψήφισμα πιθανότατα θα (συγ)κυβερνά («κατά σύμπτωση» πάλι) η «Αριστερά» τύπου ΣΥΡΙΖΑ που το 2004, ως ΣΥΝ και διάφορες σημερινές συνιστώσες, χαρακτήριζε «εθνικιστικό» το ΟΧΙ του κυπριακού λαού.

Ετσι, το νέο Σχέδιο Ανάν μπορεί να αποκτήσει τώρα και τη βούλα της πρώτης κυβέρνησης της εκφυλισμένης «Αριστεράς» στην Ελλάδα που θα ισχυρίζεται ότι, μέσα στην «οικογένεια» της Ε.Ε., όπου θα είναι τώρα και τα δύο κυπριακά προτεκτοράτα, θα αναπτυχθεί καλύτερα ο «ταξικός» αγώνας!

Το ίδιο άλλωστε ισχυρίζεται και όταν αποκλείει την έξοδο της Ελλάδας από την Ε.Ε., με βάση μια δήθεν «μαρξιστική» ανάλυση (που ευτυχώς δεν συμμερίζεται το ΚΚΕ), η οποία (κατά σύμπτωση πάλι) βολεύει τέλεια την Υ/Ε! Και αυτό, ενώ ένα αντι-Ε.Ε. τσουνάμι από πατριωτικά και εθνικιστικά κόμματα σαρώνει την Ευρώπη, στο οποίο όμως δεν μετέχει η δική μας πατριωτική «Αριστερά» (π.χ. Αρδην), δήθεν για να αντιμετωπίσουμε καλύτερα... την τουρκική επιθετικότητα. Και αυτό, όταν τώρα είναι πια φανερό ότι η τουρκική «επιθετικότητα» είναι τμήμα της επιθετικότητας της Υ/Ε και της σιωνιστικής ελίτ.

Στο οικονομικό επίπεδο, η Υ/Ε επίσης δημιούργησε τις τέλειες συνθήκες για να περάσει το νέο Σχέδιο Ανάν αφού, με την ένταξη της Κύπρου στο ευρώ, το νησί όχι μόνο έχασε κάθε οικονομική κυριαρχία και μετατράπηκε σε κανονικό οικονομικό προτεκτοράτο όπως η Ελλάδα, αλλά και αναγκάστηκε να εκδιώξει ουσιαστικά τον ρωσικό οικονομικό παράγοντα από την Κύπρο που δημιουργούσε κάποιο βαθμό ανεξαρτησίας από την Υ/Ε.

Έτσι, τώρα οι Κύπριοι, που επανήλθαν και αυτοί όπως και οι Ελλαδίτες σε συνθήκες δεκαετίας 1950, ξέρουν πολύ καλά τι θα αντιμετωπίσουν αν ξανακάνουν το «σφάλμα» του 2004. Βέβαια, αυτό δεν αποκλείει τα απρόοπτα...

Πηγή «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία»



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Ξεκίνησαν οι διαπραγματεύσεις για το νέο σχέδιο Ανάν, το οποίο είναι πιο φιλοτουρκικό από το… πρωτότυπο, με τη συνάντηση του προέδρου της Κύπρου Νίκου Αναστασιάδη με τον «πρωθυπουργό» του ψευδοκράτους… Έρογλου, σε συνθήκες, που, δυστυχώς, είναι πρόσφορες για να περάσουν οι εδώ και χρόνια ληφθείσες αποφάσεις για ένα τελειωτικό χτύπημα κατά του Ελληνισμού, ώστε το ριγμένο στη θάλασσα χρυσοπράσινο φύλλο να περάσει ολοκληρωτικά στα χέρια του Αττίλα.

Σήμερα δεν υπάρχει Τάσσος Παπαδόπουλος. Αντίθετα, στο προεδρικό μέγαρο της Λευκωσίας έχει εγκατασταθεί, με την ψήφο του Κυπριακού λαού, ο σημαιοφόρος της κατάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας με τη στήριξη που παρείχε στο Σχέδιο Ανάν.

Ο λαός της Μεγαλονήσου ζει τώρα υπό την απειλή των Μνημονίων και της χρεοκοπίας, στην οποία οδήγησε την Κύπρο ο πρόεδρος του ΑΚΕΛ Δημ. Χριστόφιας και το κόμμα του –άκουσον, άκουσον…- είναι πιο θερμός υποστηρικτής του Σχεδίου Ανάν και από τον Αναστασιάδη. Και ο λαός είναι σε τέτοια κατάσταση που με τον εκβιασμό των δανειστών μπορεί να συρθεί στο «ναι» αν γίνει δημοψήφισμα.

Όλα αυτά τα έχουν μετρήσει οι πανούργοι, που με εκείνες τις προδοτικές συμφωνίες της Ζυρίχης είχαν συμβάλει στο να ξεκινήσει η αντίστροφη μέτρηση για να αλωθεί η Κύπρος και να πάψει να είναι κομμάτι του ελληνικού κορμού.

Τώρα επιχειρείται μία ακόμη απόπειρα για το τελικό χτύπημα, ώστε να γίνει αυτό που δεν επέτρεψε ο Τάσσος Παπαδόπουλος, με τη συμπαράσταση της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, που δεν κατάφεραν να τον παγιδεύσουν, παρότι τότε ο Γιώργος Παπανδρέου ήταν από τους πρωτοπόρους υποστηρικτές του Σχεδίου Ανάν.

Σήμερα, πρωθυπουργός της Ελλάδας είναι ο Αντώνης Σαμαράς, ο οποίος ήταν μαχητικά κατά του ανθελληνικού Σχεδίου Ανάν και είχε στηρίξει με όλες τις δυνάμεις του τον Τάσσο Παπαδόπουλο, που τόσο αισθητή είναι η απουσία του σήμερα για την πατρίδα και όλο τον Ελληνισμό.
Αντίθετος, με το σχέδιο Ανάν ήταν και ο Κώστας Καραμανλής, πρωθυπουργός εκείνες τις δύσκολες μέρες για την Κύπρο μας.
Τώρα, είναι ξανά για τον Σαμαρά η πάρα πολύ κρίσιμη ώρα για τη Μεγαλόνησο. Έχει απέναντί του την ιστορία.
Μέχρι στιγμής, ξεκάθαρη θέση για το νέο σχέδιο Ανάν, που βάζει κυρίαρχο την Τουρκία στην Κύπρο, δεν έχει ακουστεί από τον πρωθυπουργό.

Ξέρουμε ότι μετά τη συνάντηση που πραγματοποιήθηκε πρόσφατα, προκειμένου εν όψει της έναρξης των συνομιλιών να ενημερώσει ο Αναστασιάδης σχετικά με τις θέσεις της Λευκωσίας στο νέο περιτύλιγμα του Σχεδίου Ανάν, ο κύπριος πρόεδρος έφυγε δυσαρεστημένος… Και θυμωμένος με τον Σαμαρά. Αυτό είναι καλό νέο…

Δεν είναι, όμως, καθόλου καλό νέο το ότι στις συναντήσεις που είχε πρόσφατα στην Ουάσινγκτον ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Εξωτερικών Ευάγγελος Βενιζέλος, το πρώτο θέμα που έβαλε η αμερικανική πλευρά ήταν ότι η Ελλάδα πρέπει να στηρίξει το νέο σχέδιο, δηλαδή τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Περίπου το ίδιο είχε πει στον Σαμαρά ο Ομπάμα κατά την επίσημη συνάντηση το καλοκαίρι, στον Λευκό Οίκο. Ανησυχητικό είναι, επίσης, και το ότι η Μόσχα του Πούτιν δεν είχε ξεκάθαρη θέση…

Αυτό που προέχει όμως, ανεξάρτητα από τις διαθέσεις των άλλων, είναι ποια είναι η δική μας γραμμή. Και αυτή οφείλει να την ξεκαθαρίσει με απόλυτη σαφήνεια και άμεσα –πριν αρχίσει ο Αναστασιάδης να δίνει…- ο Αντώνης Σαμαράς, με τις υποθήκες που έχει εγγράψει στη μάχη κατά του πρώτου σχεδίου Ανάν, και όχι μόνο, αναλαμβάνοντας τις ευθύνες του απέναντι στο αύριο του Ελληνισμού. Και ασφαλώς και ο πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας πρέπει να μιλήσει…

Πηγή «Το Παρόν»

Σχόλιο ιστολογίου: Προφανώς υπεραισιόδοξος ο συντάκτης του συγκεκριμένου άρθρου, ελπίζει στα ανέλπιστα και ξεχνάει πως ο πολλά βαρύς πατριώτης Αντώνης Σαμαράς, έχει ήδη αναφερθεί στις συναντήσεις Αναστασιάδη – ‘Ερογλου, αναφερόμενος σε συναντήσεις δύο κοινοτήτων, διαγράφοντας εκ των προτέρων την Κυπριακή Δημοκρατία και αποδεχόμενος την δημιουργία ενός κράτους – μορφώματος, το οποίο μεθοδευμένα δεν θα λειτουργεί και θα υφίσταται συνεχώς την απειλή της ολοκληρωτικής τουρκικής στρατιωτικής κατοχής του. Ο κ. Σαμαράς έχει σαφέστατη γραμμή, και αυτή η «γραμμή» απέχει έτη φωτός από τις θέσεις που θα έπρεπε να έχει ως έλληνας πρωθυπουργός και ως έλληνας πολίτης… Είναι η γραμμή των ξένων συμφερόντων, τα οποία επιβάλλονται και κομματιάζουν την Μεγαλόνησο με την ένοχη σιωπή (ή ακόμη και άτυπη συμμετοχή) του κ. Σαμαρά, ο οποίος λειτουργώντας υπό την απειλή της τουρκικής πολιτικής των κανονιοφόρων και των μαχητικών αεροσκαφών, παραδίδει γη και ύδωρ, ευελπιστώντας πως η σιωπή του δεν θα τον προσμετρήσει σε εκείνους που παρέδωσαν την μαρτυρική Κύπρο στα χέρια του σύγχρονου Αττίλα…
Αλλά, τι άραγε μπορούμε να περιμένουμε ως λαός από έναν πρωθυπουργό που διορθώνει την φράντζα του όταν όλοι γύρω του κάνουν τον σταυρό τους;



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Η παρουσίαση από τον Αμερικανό πρόεδρο προς το Κογκρέσο της «Κατάστασης της  Ένωσης» και η παρέμβαση τού επί των εξωτερικών υπουργού του στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός επανέφεραν στο προσκήνιο τον διαχρονικό δημόσιο διάλογο για τους μεταψυχροπολεμικούς προσανατολισμούς των ΗΠΑ. Με την επικέντρωση της ομιλίας του κ. Ομπάμα στην εσωτερική αμερικανική σκηνή να έχει αναζωπυρώσει την επιχειρηματολογία περί αμερικανικού νεοαπομονωτισμού.[i] Και με τον κ. Κέρι να αγωνίζεται να ανασκευάσει μια τέτοια ακραία ανάγνωση της πολιτικής της χώρας του.[ii] Ανεξάρτητα πάντως από τις υπερβολές που κατά καιρούς διατυπώνονται σε  σχέση με τις αμερικανικές επιλογές, οι Ηνωμένες Πολιτείες, από τη λήξη ήδη του Ψυχρού Πολέμου, κατ’ ανάγκην επανεξετάζουν τον ρόλο τους στα διεθνή δρώμενα· παραμένοντας, όμως, στην κορυφή της παγκόσμιας ιεραρχίας ισχύος – και διατηρώντας καθοριστική απόσταση από τις αμέσως επόμενες μεγάλες δυνάμεις· το διεθνές ωστόσο βάρος των οποίων συνεχώς αυξάνεται.

Πράγματι, σε όλες τις κατηγορίες ισχύος – τόσο της «σκληρής», όσο και της «ήπιας» – οι Αμερικανοί διαθέτουν σαφή και κατά περίπτωση συντριπτική υπεροχή. Επί παραδείγματι: Το εκ 16 τρισεκατομμύριων δολαρίων αμερικανικό ΑΕΠ είναι διπλάσιο του κινεζικού · το κατά κεφαλήν εισόδημα της Κίνας ανέρχεται μόλις στο 12% εκείνου των ΗΠΑ· το ρωσικό ΑΕΠ δεν υπερβαίνει το του Καναδά, το οποίο αντιστοιχεί μόλις στο 15% του αμερικανικού· τα δε 700 δισεκατομμύρια δολάρια που δαπανά κατ’ έτος η Ουάσιγκτον για τις ένοπλες δυνάμεις της είναι επταπλάσια των κινεζικών στρατιωτικών δαπανών και ανέρχονται στο 40% των παγκόσμιων.[iii] Εν ολίγοις, οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι αυτή τη στιγμή η μόνη πράγματι παγκόσμια δύναμη – προς την οποία φυσικώ τω λόγω στρέφονται τα βλέμματα φίλων τε και αντιπάλων οποτεδήποτε και οπουδήποτε εκδηλωθεί σοβαρή διεθνής κρίση.

Παρά ταύτα όμως, ο ρόλος άλλων μεγάλων δυνάμεων – και ειδικότερα των ευρωασιατικών γιγάντων Ρωσίας, Κίνας και Ινδίας – στους διεθνείς συσχετισμούς ισχύος αναβαθμίζεται· και συγχρόνως αναδύονται και νέα κέντρα οικονομικής επιρροής, όπως η Βραζιλία, η Νιγηρία, ή η Νότιος Αφρική. Με τους ρυθμούς, πάντως, ανάπτυξης του συνόλου σχεδόν των κρατών αυτών να σημειώνουν τελευταίως σημαντική κάμψη – την ίδια μάλιστα στιγμή που η αμερικανική οικονομία παρουσιάζει σαφή σημεία ανάκαμψης. Ενώ οι κοινωνικοπολιτικές δομές τους κατατρύχονται από σοβαρότατες οργανικές δυσλειτουργίες.

Υπό τις συνθήκες δε αυτές, κατά συντηρητικούς υπολογισμούς, οι ΗΠΑ, «παρά τις όποιες αδυναμίες τους»,  θα διατηρήσουν την ηγετική τους θέση «τουλάχιστον κατά τις επόμενες μία ή δύο δεκαετίες». [iv] Η ευρέως διαδεδομένη εκτίμηση ότι επίκειται η υποκατάστασή τους στην παγκόσμια πρωτοκαθεδρία από την ανερχόμενη Κίνα δεν στοιχειοθετείται πειστικά.[v] Και από την άλλη, η θρυλούμενη συσπείρωση των ανά την υφήλιο αντιπάλων ή επικριτών της Ουάσιγκτον σε ενιαίο αντιαμερικανικό μέτωπο, ούτε έχει συντελεσθεί, ούτε φαίνεται πιθανόν να επισυμβεί, δοθέντος ότι οι μεταξύ τους διαφορές είναι σημαντικότερες από τα όσα χωρίζουν εκάστη από τους Αμερικανούς – με τους οποίους, επί πλέον, τις συνδέουν πλείστα όσα αμοιβαία οικονομικά και γεωπολιτικά συμφέροντα.  Υπαρξιακή συνεπώς απειλή κατά του Δυτικού Κόσμου κατά το σοβιετικό και χιτλερικό προηγούμενο δεν υφίσταται στο παρόν διεθνές περιβάλλον. Χωρίς ωστόσο το τελευταίο αυτό να είναι απαλλαγμένο σημαντικών κινδύνων για τη Δύση.

Εν πρώτοις, προφανή και εύλογη πηγή ανησυχίας – ιδίως μετά την επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου 2001  κατά των Διδύμων Πύργων – για τους Αμερικανούς ιθύνοντες, όπως άλλωστε και για τους Δυτικούς γενικότερα, αποτελεί η διεθνής τρομοκρατία και πρωτίστως η ισλαμική παραλλαγή της. Ενώ την αμερικανική ηγεσία προβληματίζει εντόνως και το εν μέρει συνδεδεμένο με την τρομοκρατική απειλή, πλην όμως πολύ ευρύτερο, φαινόμενο της περιφερειακής αστάθειας: οι εντάσεις, κρίσεις και συγκρούσεις που σημειώνονται στον άλλοτε «δεύτερο» και «τρίτο» κόσμο – στην Ασία, στην Αφρική, και στη Λατινική Αμερική· αλλά ακόμη και στις παρυφές της ίδιας της Δύσης, όπως προκύπτει, μεταξύ άλλων, από τις προ εξαετίας πολεμικές επιχειρήσεις στη Γεωργία και από την εν εξελίξει αυτή τη στιγμή ουκρανική κρίση. Καθώς η αστάθεια αυτή, όχι μόνο αποδεικνύεται εκκολαπτήριο τρομοκρατίας, αλλά και πλήττει πλείστα άλλα μείζονα δυτικά συμφέροντα: οικονομικά, στο μέτρο που διαταράσσονται η πρόσβαση στις πηγές ενεργείας και ιδίως υδρογονανθράκων, το διεθνές εμπόριο γενικότερα, και οι χρηματοπιστωτικές ροές· γεωπολιτικά και στρατηγικά, εφόσον επηρεάζονται δυσμενώς περιφερειακοί, ή και ευρύτεροι συσχετισμοί και ισορροπίες· και ιδεολογικά, διότι διαψεύδονται οι αρχικές ελπίδες για την οικοδόμηση, μετά τη λήξη του διπολισμού, μιας υπό δυτική αιγίδα ειρηνικής και δημοκρατικής νέας τάξης πραγμάτων. Τους  κινδύνους δε αυτούς επαυξάνει η διασπορά των όπλων μαζικής καταστροφής και κυρίως των πυρηνικών – ιδίως όταν τα όπλα αυτά αποκτώνται από προβληματικά καθεστώτα ή ενδέχεται να περιέλθουν εις χείρας τρομοκρατικών οργανώσεων ή και απλώς του οργανωμένου εγκλήματος.

Στη διαχείριση του ρευστού και συχνά συγκρουσιακού διεθνούς αυτού τοπίου, οι Ηνωμένες Πολιτείες, ως η μόνη παγκόσμια δύναμη, καλούνται εκ των πραγμάτων να πρωταγωνιστήσουν. (Με αρκετή δόση αλαζονείας, αλλά όχι ανακριβώς, η πρώην υπουργός εξωτερικών κυρία  Madeleine Albright τις έχει αποκαλέσει  το «απαραίτητο έθνος».) Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, ο ρόλος τους ήταν τρόπον τινά δεδομένος, συνίστατο δε στην άσκηση της ηγεσίας και την εγγύηση της ασφάλειας του μη κομμουνιστικού κόσμου. Έκτοτε όμως, υπό την πίεση των ταχέως μεταβαλλόμενων διεθνών δεδομένων, η Ουάσιγκτον συνεχώς αναπροσαρμόζει την εθνική της στρατηγική.

Η αναγκαία αυτή στρατηγική αναθεώρηση δεν σημαίνει, ωστόσο, πλήρη ανατροπή παλαιότερων επιλογών. Η ηγετική παρουσία στην Ατλαντική Συμμαχία, η στενή συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Ένωση, και οι διμερείς δεσμοί με στρατηγικούς εταίρους όπως η Ιαπωνία, η Νότια Κορέα, ή το Ισραήλ, παραμένουν υψηλές αμερικανικές προτεραιότητες. Και συνακόλουθα η αμερικανική διπλωματία εξακολουθεί να μεριμνά για τον έλεγχο ή και την εξομάλυνση των διαφορών και εντάσεων μεταξύ προσκείμενων στις ΗΠΑ κρατών: επί παραδείγματι, μεταξύ Ισραήλ και Σαουδικής Αραβίας· Τουρκίας και Ισραήλ· Ιαπωνίας και Νότιας Κορέας· Τουρκίας και Ελλάδας.

Από την άλλη, μείζονα πρόκληση για την μεταψυχροπολεμική Ουάσιγκτον αποτελεί ο χειρισμός των δύο μεγάλων περιφερειακών δυνάμεων με παγκόσμιας κλίμακας φιλοδοξίες που είναι η Ρωσία και – ιδίως – η Κίνα. Έναντι των οποίων οι διαδοχικές μεταψυχροπολεμικές αμερικανικές κυβερνήσεις έχουν συνδυάσει τη συνεργασία, όπου και όταν τα εκατέρωθεν συμφέροντα την επιτρέπουν, με την ανάσχεση των εικαζόμενων ρωσικών και κινεζικών ηγεμονικών βλέψεων.

Και σε ό,τι μεν αφορά ειδικότερα στις ρωσοαμερικανκές σχέσεις, η αμερικανική πλευρά, ενώ συμπράττει με τη ρωσική για τον έλεγχο των πυρηνικών εξοπλισμών ή για την αντιμετώπιση του Αφγανικού, του Ιρανικού, και του Συριακού, αντιτίθεται ενεργώς, αν και προσεκτικά, τόσο στην ανασύσταση ζώνης ρωσικής επιρροής στην Υπερκαυκασία ή στην Ανατολική Ευρώπη, όσο και στην υπερεξάρτηση των Ευρωπαίων από τους ρωσικούς ενεργειακούς πόρους.

Ανάλογη δε εικόνα παρουσιάζουν οι ακόμη κρισιμότερες σχέσεις των ΗΠΑ με την ανερχόμενη Κίνα – ήτοι με τον εν προοπτική κύριο, όπως ήδη επισημάνθηκε, στρατηγικό τους αντίπαλο. Με την αμερικανική πλευρά να διατηρεί στενούς εμπορικούς και χρηματοπιστωτικούς δεσμούς με την κινεζική και να επιζητεί τη συνεργασία της για την επίλυση μεγάλης σημασίας διεθνών προβλημάτων και όλως ειδικότερα του Βορειοκορεατικού, και, συγχρόνως, να επιχειρεί να θέσει φραγμό στις διαφαινόμενες ηγεμονικές βλέψεις του Πεκίνου – μεταξύ άλλων στηρίζοντας τα υφιστάμενα τις κινεζικές πολιτικοστρατιωτικές πιέσεις κράτη της Ανατολικής Ασίας και του Ειρηνικού· σε σημείο μάλιστα του να γίνεται λόγος για «αμερικανική στροφή προς Ασία».

Όμως, οι ζωηρότεροι προβληματισμοί της Ουάσιγκτον και συνακόλουθα οι μεγαλύτερες διαφοροποιήσεις της αμερικανικής πολιτικής έχουν σημειωθεί αναφορικώς προς τον έλεγχο της περιφερειακής αστάθειας και τη συναφή καταπολέμηση της τρομοκρατίας. Και σε μία πρώτη μεν φάση, η αντιμετώπιση της διττής αυτής πρόκλησης επιδιώχθηκε, αφενός με τη μαζική χρήση της αμερικανικής στρατιωτικής μηχανής και, αφετέρου, μέσω της λεγόμενης «εθνο-οικοδόμησης» (nation-building) – δηλαδή της αναμόρφωσης των προβληματικών χωρών επί τη βάσει των δυτικών πολιτικών και κοινωνικών αξιών. Ήδη, όμως, από τη δεύτερη θητεία του νεότερου Μπους και ιδίως επί προεδρίας Ομπάμα, η εμφανής δυσαναλογία μεταξύ θυσιών σε αίμα και χρήμα και αποτελεσμάτων, τόσο στα Βαλκάνια, όσο και στον ευρύτερο μεσανατολικό χώρο, αλλά και η «επεμβατική κόπωση» της αμερικανικής κοινής γνώμης, οδήγησαν την αμερικανική ηγεσία στην υιοθέτηση ρεαλιστικότερων στοχεύσεων και σε μια πιο περιορισμένη και συνάμα επιλεκτικότερη χρήση των στρατιωτικών τους μέσων. [vi]

Μέχρι στιγμής δε, απτή έκφραση της στρατηγικής αυτής αναπροσαρμογής είναι, κατά κύριο λόγο: η βαθμιαία, γεωπολιτικά συντεταγμένη απόσυρση των αμερικανικών στρατιωτικών δυνάμεων από το Ιράκ και το Αφγανιστάν· ο συγκρατημένος χειρισμός, με κριτήριο τα ψυχραίμως σταθμισμένα αμερικανικά εθνικά συμφέροντα και εις πείσμα ακραίων ιδεολόγων δεξιάς ή αριστερής κοπής, των ποικίλλων εκφάνσεων της «Αραβικής Άνοιξης» και κυρίως των κρίσεων στη Λιβύη, στην Αίγυπτο, και στη Συρία, καθώς και του Ιρανικού· και η ευρεία χρησιμοποίηση της πυραυλικής τεχνολογίας αιχμής και των ειδικών και αεροναυτικών δυνάμεων για στοχευμένες αποστολές σε προβληματικές χώρες, όπως το Πακιστάν, η Υεμένη, και η Σομαλία – με χαρακτηριστική περίπτωση τη  θανάτωση το 2011, σε πακιστανικό έδαφος, του ηγέτη της αλ-Κάιντα Μπιν Λάντεν.

Η αντίληψη συνεπώς ότι οι ΗΠΑ επιστρέφουν στον προ του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου απομονωτισμό τους είναι ανακριβής. Τουλάχιστον δε υπερβολική είναι η εκτίμηση ότι το αυξημένο ενδιαφέρον τους για τις ασιατικές εξελίξεις σημαίνει ότι γυρίζουν την πλάτη στην Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή. Με τις σχετικές διαβεβαιώσεις, τόσο του προέδρου Ομπάμα, όσο και του υπουργού εξωτερικών Κέρι, να ηχούν πειστικά.[vii]

Εν κατακλείδι: Υπό την πίεση των πραγμάτων, οι κατευθυντήριες γραμμές της  αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής προσεγγίζουν όλο και περισσότερο τις απόψεις βετεράνων θιασωτών του γεωπολιτικού ρεαλισμού, οίοι οι πρώην υπουργοί εξωτερικών Χένρι Κίσινγκερ και Τζέιμς Μπέικερ και οι πρώην προεδρικοί σύμβουλοι Brent Scowcroft και Zbigniew  Brzezinski. Διότι ακόμη και η υπερδύναμη διαθέτει περιορισμένα μόνο μέσα ενεργείας· τα οποία είναι ως εκ τούτου αναγκασμένη να χρησιμοποιεί κατά τον οικονομικότερο και αποτελεσματικότερο τρόπο, μακράν απατηλών ιδεολογικών εμμονών, για τη στήριξη πραγματικών εθνικών της συμφερόντων.

Γ.Ε. Σέκερης

[i] Βλ. Text of Obama’s State of the Union Address, New York Times, 28-1-2014
[ii] Βλ.Remarks at the World Economic Forum, State Department, 25-1-2014
[iii] Βλ. Jonathan Adelman, Why the US Remains the World’s Unchallenged Superpower, Forbes, 5-2-2014, και. Christopher Caldwell, Reigning Heavyweight, New York Times, 20-12-2013.
[iv] Βλ. προμνησθέν άρθρο του καθηγητού Jonathan Adelman
[v] Βλ. ενδιαφέρον άρθρο του Fareed Zakaria, υπό τον τίτλο China is not α superpower yet, στην Washington Post της 6ης Ιουνίου 2013.
[vi] Την μετεξέλιξη αυτή της αμερικανικής στρατηγικής σκέψης και πρακτικής περιγράφει με ιδιαίτερη ενάργεια ο δημοσιογράφος των New York Times David E. Sanger στο βιβλίο του Confront and Conceal, Obama’s Secret Wars and Surprising Use of American Power, Crown Publishing Co. 2012.
[vii] Βλ. χαρακτηριστικά αποσπάσματα από τις ως άνω (υποσημειώσεις 1 και 2) ομιλίες των δύο Αμερικανών επισήμων:  «Η συμμαχία μας με την Ευρώπη παραμένει η ισχυρότερη που γνώρισε ποτέ ο κόσμος.» (Πρόεδρος Ομπάμα).  «Πρέπει να πω ότι με εκπλήσσουν οι ισχυρισμοί…ότι η Αμερική κάπως αποσυνδέεται από τον κόσμο, ο μύθος ότι παραδιδόμαστε ή ότι τα παρατάμε…Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα συνεχίσουν να επενδύουν σημαντικές προσπάθειες στην Μέση Ανατολή διότι έχουμε διαρκή συμφέροντα στην περιοχή…εισερχόμεθα σε μια εποχή αμερικανικής διπλωματικής εμπλοκής τόσο πλατιά και βαθιά όσο καθ’ οιανδήποτε άλλη στιγμή της ιστορίας μας –τούτο σύμφωνα και με τις ευθύνες μιας παγκόσμιας δύναμης.» (Υπουργός Εξωτερικών Κέρι).




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Με τη συνέργεια και συνενοχή της κυβέρνησης των Αθηνών

Γράφει ο Περικλής Νεάρχου
Πρέσβης ε.τ.

Το κοινό ανακοινωθέν, το οποίο ο πρόεδρος της Κύπρου συμφώνησε με τον τουρκοκύπριο ηγέτη Ντερβίς Έρογλου, με αμερικανική διαμεσολάβηση, δεν είναι ένα απλό κοινό ανακοινωθέν για την επανέναρξη των διακοινοτικών συνομιλιών. Είναι μία προκαταρκτική συμφωνία, που ανατρέπει τη βάση του Κυπριακού και προβαίνει, πριν ακόμη από την έναρξη των διαπραγματεύσεων, σε αδιανόητες υποχωρήσεις, προς την τουρκική πλευρά σε όλα τα επίμαχα θέματα.

Ο Κύπριος πρόεδρος προσποιείται ότι δήθεν κατοχύρωσε την ενιαία κυριαρχία, την ενιαία ιθαγένεια και την ενιαία διεθνή προσωπικότητα του νέου ομόσπονδου κράτους, που σχεδιάζεται.
Οικτρή φενάκη και εμπαιγμός.
Αυτό που διακηρύσσεται στην αρχή, αναιρείται στο τέλος.
Η δήθεν ενιαία κυριαρχία πηγάζει εξίσου από τα δύο συνιστώντα κράτη.
Ο ίδιος ο Ντερβίς Έρογλου, αμέσως μετά την υπογραφή του κοινού ανακοινωθέντος, προέβη σε δηλώσεις, με τις οποίες δεν αφήνει καμία αμφιβολία για το πώς αντιλαμβάνεται η τουρκική πλευρά τη δήθεν ενιαία κυριαρχία: δύο ισότιμα, κυρίαρχα κράτη, τα οποία συνέρχονται σε συνεταιρισμό. Το ψευδοκράτος των κατεχόμενων μετατρέπεται σε ίσο κράτος και ισοκυρίαρχο της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Η αυταπάτη περί ενιαίας δήθεν κυριαρχίας, διαλύεται, όταν αναλογισθεί κανείς ότι η συμμετοχή σε αυτήν «εξίσου» των ελληνοκυπρίων και των τουρκοκυπρίων, δηλαδή κατά 50% με 50%, καθιστά ανέφικτη τη λήψη οποιασδήποτε αποφάσεως, χωρίς τη σύμφωνη γνώμη των τουρκοκυπρίων και κατ΄ επέκταση της Άγκυρας, που τους ελέγχει πολιτικά, δημογραφικά (μέσω των εποίκων) και στρατιωτικά (μέσω της συνθήκης εγγυήσεως και της παραμονής μέρους των τουρκικών στρατευμάτων ακόμη και μετά τη «λύση»).

Η «ίση» κυριαρχία συγκαλύπτει επίσης την υποδούλωση της Ελληνικής πλειοψηφίας του 80% στην τουρκοκυπριακή μειοψηφία του 18% και μέσω αυτής στην Άγκυρα.
Η δήθεν «λύση» θα καθιστούσε ολόκληρη την Κύπρο όμηρο και ενεργούμενο της Άγκυρας, θα κατέλυε οποιαδήποτε πραγματική ανεξαρτησία και κυριαρχία της Κύπρου, θα εξασφάλιζε μία τεράστια γεωστρατηγική νίκη στην Άγκυρα και θα έθετε το νέο στρατηγικό όπλο της Κύπρου, το φυσικό αέριο, υπό τον έλεγχο κυρίως ξένων συμφερόντων και της Άγκυρας.

Σχετικά με το φυσικό αέριο, η τελευταία δεν διεκδικεί μόνο «ισότιμο» μερίδιο για τους τουρκοκυπρίους. Διεκδικεί επίσης την εξαγωγή του στην Ευρώπη, με αγωγό μέσω Τουρκίας. Αμφισβητεί επίσης την Κυπριακή ΑΟΖ και ο καθένας μπορεί να υποθέσει τι θα γίνει εάν η Κυπριακή Δημοκρατία υποκατασταθεί από μία ομόσπονδη Κύπρο δύο «ίσων» κρατών.

Ένα άρθρο στην τουρκική εφημερίδα «Μιλλιέτ» του πολύ γνωστού και έγκυρου δημοσιογράφου Σαμί Κοέν, με τίτλο «Μία ευκαιρία που δεν πρέπει να χαθεί», είναι ιδιαιτέρως αποκαλυπτικό. Ο τούρκος δημοσιογράφος απαριθμεί τα κέρδη από τη μεγάλη στροφή που σηματοδοτεί το κοινό ανακοινωθέν και μία «λύση» στο πνεύμα του κοινού ανακοινωθέντος, θέτοντας το ερώτημα «ποια είναι τα μεγάλα οφέλη της τουρκικής πλευράς από τη συμφωνία για επίλυση;»
Α. «Θα αναγνωρισθεί, για πρώτη φορά διεθνώς, η δημοκρατία της Βορείου Κύπρου ως συνιστών κράτος, που μέχρι σήμερα ελάχιστοι ανεγνώριζαν, ως συνεταίρος της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Κύπρου και θα μετέχει ισότιμα στην Ευρωπαϊκή Ένωση
Β. Θα καταργηθεί ο οικονομικός αποκλεισμός (εμπάργκο), που ίσχυε μέχρι τώρα κατά της δημοκρατίας της Βορείου Κύπρου
Γ. Θα ανοίξουν όλα τα κεφάλαια της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας. Η Ενωμένη Ομοσπονδιακή Κύπρος θα αντικαταστήσει την Κυπριακή Δημοκρατία στην Ευρωπαϊκή Ένωση
Δ. Θα πάψουν τα χρόνια προβλήματα που έχει η Τουρκία με το Κυπριακό και η λύση του θα είναι για την κυβέρνηση η πρώτη μεγάλη επιτυχία εξωτερικής πολιτικής εδώ και πολύ καιρό
Ε. Αλλά, φυσικά, το πιο σημαντικό απ’ όλη αυτή την ιστορία (που γίνεται για πολλούς, εξαιτίας του), είναι η ισότιμη συμμετοχή της δημοκρατίας της βορείου Κύπρου στα οφέλη και στα κέρδη από τα τεράστια ενεργειακά κοιτάσματα της κυπριακής ΑΟΖ. Από εδώ και στο εξής και αφού καταργηθεί η Κυπριακή Δημοκρατία, η βόρεια Κύπρος, ως συνιστών κράτος, θα έχει πρώτο λόγο για την εκμετάλλευση και για τα μεγάλα κέρδη, που έχουν ήδη αναγγελθεί από τα κοιτάσματα του φυσικού αερίου της Κυπριακής ΑΟΖ.
Έτσι θα δοθεί τέλος και στα σενάρια για κατασκευή ενεργειακών αγωγών που θα περνούν από την Ελλάδα, αφού πλέον η Τουρκία θα γίνει το κομβικό σημείο για τους ενεργειακούς αγωγούς, που θα μεταφέρουν το φυσικό αέριο του Ισραήλ, που τώρα, χωρίς το πρόβλημα του Κυπριακού, θα έρθει πιο κοντά στην Τουρκία για μία μεγάλη ενεργειακή συνεργασία».

Οι εκτιμήσεις του τούρκου δημοσιογράφου είναι απολύτως ακριβείς και τίθεται το ερώτημα γιατί αυτά που βλέπει ο τούρκος δημοσιογράφος δεν τα βλέπουν οι πολιτικές ηγεσίες στην Κύπρο και την Ελλάδα;
Γιατί ακολουθούν μία αυτοκαταστροφική πολιτική, που τινάζει κυριολεκτικά στον άερα τα νέες μεγάλες προοπτικές που γέννησε η ΑΟΖ της Κύπρου και της Ελλάδας και η ανεύρεση μεγάλων ενεργειακών κοιτασμάτων;
Γιατί τορπιλίζουν την προοπτική για νέες στρατηγικές συγκλίσεις στην περιοχή και τη διαμόρφωση νέων στρατηγικών ισορροπιών, που θα υπεράσπιζαν τα ελληνικά συμφέροντα και θα λειτουργούσαν ως αποτροπή;

Η απάντηση, δυστυχώς, δεν είναι δύσκολη στο ερώτημα.
Είναι η ξένη εξάρτηση.
Είναι η υποτακτική πολιτική, που προτάσσει την εύνοια και τα στρατηγικά συμφέροντα ξένων δυνάμεων σε βάρος των ελληνικών συμφερόντων.

Οι ΗΠΑ ασκούν υψηλή στρατηγική έναντι της Τουρκίας, κινούμενης πάντα από ένα υστερικό γεωπολιτικό ανταγωνισμό προς τη Ρωσία, αναλώμασι Ελληνικών συμφερόντων, με τη σύμπραξη υποτακτικών ηγετών στην Κύπρο και την Ελλάδα.

Μόνη ελπίδα, υπό τις συνθήκες αυτές, για αποτροπή της σχεδιαζόμενης καταστροφικής «λύσεως» στην Κύπρο, είναι η κινητοποίηση και η αντίσταση του λαού στην Κύπρο και την Ελλάδα.

Πηγή «το Παρόν»

Το φωτομοντάζ είναι από το "Γρέκι"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου