Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

26 Μαΐ 2016

Ποιος θα μείνει με τον… «μουτζούρη στο χέρι» στην Ευρώπη του Σόιμπλε;

Του Κωνσταντίνου Βέργου

Πίσω από τη βιτρίνα των χαμόγελων και των κοκτέιλ πάρτι των γραφειοκρατών των Βρυξελλών, κρύβεται μια άλλη Ευρώπη, καθόλου αισιόδοξη. Εκείνη της χρεοκοπίας όχι μόνο των κρατών-μελών, αλλά και των ίδιων των εταιρειών στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Φαίνεται ότι πλέον το γερμανικό μοντέλο διακυβέρνησης της Ευρώπης έχει ρίξει όλο το οικοδόμημα στα βράχια! Και αν αυτά φαίνονται σε κάποιους υπερβολικά, δυστυχώς, δεν είναι!

Τα κράτη είναι, 8 χρόνια μετά την κρίση του 2008, υπερχρεωμένα, και σε χειρότερο βαθμό από ό,τι ήταν πριν την κρίση! Γερμανία, Γαλλία και Ιταλία, που είναι οι τρεις μεγαλύτερες οικονομίες, έχουν ακόμη χρέος που ξεπερνάει το 80% του ΑΕΠ. Η Γερμανία έχει χρέος που είναι 20% του ΑΕΠ μεγαλύτερο από εκείνο που είχε το 2008! Της Ιταλίας είναι 30% υψηλότερο και είναι στο… 130% του ΑΕΠ! Της Γαλλίας είναι επίσης 25% του ΑΕΠ υψηλότερο εκείνου του 2008! Το πραγματικό χρέος, μάλιστα, της πανίσχυρης Γερμανίας ίσως ξεπερνάει σε πραγματικό ύψος εκείνο της Ελλάδος ως ποσοστό του ΑΕΠ, καθώς το περισσότερο χρέος λαμβάνεται από τα Ομόσπονδα… κρατίδια και όχι από την κεντρική κυβέρνηση!

Πίσω από τη γυάλινη βιτρίνα της γερμανικής ευμάρειας κρύβεται η χρεοκοπία, αλλά και η ανισότητα. Όλοι έχουμε αντιληφθεί ότι η Γερμανία χρησιμοποιεί τόσο το Ευρώ όσο και τον θεσμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης για να λύνει τα δικά της προβλήματα, εις βάρος των άλλων. Έχει το σύστημα του «μουτζούρη»! Εκείνο που όμως δεν έχουμε συνειδητοποιήσει είναι πώς συμβαίνει αυτό, τον μηχανισμό! Γίνεται με τη χρηματοδότηση! Τόσο απλά! Η Ελλάδα, για παράδειγμα χρηματοδοτεί, με χρήματα που καταβάλλονται κάθε χρόνο, το 2% του προϋπολογισμού δηλαδή των δαπανών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όμως η Ευρωπαϊκή Ένωση του γερμανοελεγχόμενου Ντράγκι με την Ποσοτική Χαλάρωση αγοράζει μόνο 2 δισ. από 1 τρισ. από την Ελλάδα, δηλαδή 0,2% των χρημάτων ελληνικά ομόλογα! Από την άλλη, η Γερμανία δίνει 15% των χρημάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ το… 25% (!) της Ποσοτικής Χαλάρωσης των 1 τρισ. της ποσοτικής χαλάρωσης πάει στη Γερμανία, κάθε μήνα 20 δισ. από τα 80 δισ.! Ουσιαστικά, λοιπόν, η Γερμανία δεν επιβάλλει μόνο πολιτικούς όρους, επιβάλλοντας με μια βάρβαρη ατζέντα λιτότητας τη βίαιη, απότομη, φτωχοποίηση των περιφερειακών χωρών! Έχει περάσει σε ένα βήμα παραπέρα! Χρησιμοποιεί άμεσα τους πόρους, τα χρήματα των φτωχών κρατών, όπως της Ελλάδος στη δική της οικονομία! Απροκάλυπτη μεταφορά πλούτου! Όπως έκλεβε τον χρυσό άλλων κρατών επί κατοχής!

Αν, έστω, το γερμανικό μοντέλο οδηγούσε σε μια πλουσιότερη Ευρώπη στο σύνολό της, μια Ευρωπαϊκή Ένωση που γίνεται οικονομικά ισχυρότερη συνολικά, τότε, έστω, θα ελπίζαμε ότι κάποια στιγμή ίσως, στη φαντασία μας φυσικά, ένα κομμάτι του πλούτου θα γυρίσει και σε μικρά κράτη όπως στην Ελλάδα! Δυστυχώς όμως ούτε καν αυτό συμβαίνει! Η υποβάθμιση της Deutsche Bank, της μεγαλύτερης γερμανικής τράπεζας πριν δύο μέρες σε κατηγορία λίγο πάνω από εκείνη των «σκουπιδιών», από τον πιο αξιόλογο οίκο αξιολόγησης του κόσμου, τη Moody's, είναι απλή απεικόνιση της θλιβερής πραγματικότητας. Είναι ένα ηχηρό καμπανάκι, ότι η μεγαλύτερη τράπεζα της μεγαλύτερης οικονομίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της υπεροπτικής Γερμανίας του Σόιμπλε, βρίσκεται υπό κατάρρευση! Ακόμη χειρότερα, δεν είναι η μόνη!

Οι μετοχές όλων των μεγάλων τραπεζών στην Ευρωπαϊκή Ένωση έχουν χρηματιστηριακά καταρρεύσει από τα υψηλά επίπεδα που ήταν και βρίσκονται σε μη αντιστρέψιμη πτωτική τροχιά αξιών! Η χρηματιστηριακή κατάρρευση, υπόψιν, προηγείται πάντα της τυπικής, διότι οι επενδυτές πρώτοι φεύγουν σαν τα ποντίκια από το πλοίο που βουλιάζει! Όχι όμως μόνο αυτό, αλλά πλέον παραιτούνται ή εξωθούνται και σε παραίτηση και τα αφεντικά των τραπεζών! Τελευταίο επεισόδιο ήταν η χτεσινή εξέλιξη στην Ιταλία. Καρατόμησαν οι επενδυτές - μέτοχοι χτες βράδυ τον τραπεζίτη της UniCredit, της γιγαντιαίας αυτής ιταλικής τράπεζας, καθώς είχε συμφωνήσει να διαθέσει 1,5 δισ. ευρώ για να διασώσει μια άλλη μικρή ιταλική τράπεζα (την Popolare di Vicenza), καθώς, αν χρεοκοπούσε εκείνη η μικρότερη, η τρύπα στην ίδια την UniCredit θα ξεπερνούσε τα... 20 δισ. ευρώ!

Το σύστημα είναι άρρωστο! Όταν καρατομούνται μέσα στη νύχτα οι μεγαλοτραπεζίτες, τα απόλυτα αφεντικά του συστήματος ας ετοιμαζόμαστε για τα χειρότερα! Αυτήν τη φορά δεν θα υπάρξει κανένας να διασώσει φαλιρισμένες τράπεζες ή χρεοκοπημένα κράτη... το bail in σημαίνει ότι το «καμένο» σύστημα του κυρίου Σόιμπλε και του πανγερμανικού του μοντέλου οδηγεί σε απόλυτη καταστροφή, όχι μόνο εργαζόμενους, αλλά και ομολογιούχους και καταθέτες στις μεγάλες χώρες της Ευρώπης, καίει όλες τις αξίες, όλες τις βάσεις του οικοδομήματος… Η Ευρώπη οδεύει σε βαθιά κρίση… Και δεν συζητάμε για το τι σημαίνει αυτό για τα χρηματιστήρια…

* Ο κ. Κωνσταντίνος Βέργος είναι Καθηγητής Χρηματοοικονομικών, Πανεπιστήμιο Πόρτσμουθ, Αγγλία.
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η έξοδος της Βρετανίας απασχολεί από αρκετές ημέρες τα ΜΜΕ, ειδικά τα γερμανικά – τα οποία φοβούνται αφενός μεν τις ζημίες που θα υποστεί η χώρα τους, αφετέρου τη διάλυση της Ευρωζώνης, η οποία αποτελεί για τη Γερμανία την κότα με τα χρυσά αυγά.

Η αιτία είναι το ότι, της εξασφαλίζει τεράστια πλεονεκτήματα τόσο εντός του ευρώ, αφού απομυζεί όλους τους εταίρους της, όσο και εκτός – επειδή η κρίση χρέους, με κορωνίδα την Ελλάδα, διατηρεί ανταγωνιστικά χαμηλή την ισοτιμία του ευρώ, στηρίζοντας τη συνεχή αύξηση των εξαγωγών της σε τρίτες χώρες και ειδικά στις Η.Π.Α.
Εν τούτοις, δεν είναι μόνο η Βρετανία αυτή που φλερτάρει με την έξοδο της από την ΕΕ – αφού πολλές άλλες χώρες αναρωτιούνται εάν είναι καλύτερα για την οικονομία τους μία ανάλογη έξοδος. Ειδικότερα, σε μία δημοσκόπηση από τον Απρίλιο του ινστιτούτου IPSOS MORI, τέθηκαν τα εξής ερωτήματα σε 11.000 Ευρωπαίους διαφορετικών χωρών:
(α)  Επιθυμείτε να διεξαχθεί στη χώρα σας ένα δημοψήφισμα, όσον αφορά τη συμμετοχή της στην ΕΕ;
(β)  Εάν ναι, τότε θα ψηφίζατε υπέρ της εξόδου της;
Τα αποτελέσματα της δημοσκόπησης φαίνονται στο γράφημα που ακολουθεί – όπου οι Ιταλοί έρχονται πρώτοι με 58%, όσον αφορά αυτούς που θα ήθελαν ένα δημοψήφισμα (μπλε στήλες), ενώ το 48% θα ψήφιζε υπέρ της εξόδου (κίτρινες στήλες).

Αμέσως μετά έρχονται οι Γάλλοι, με ελάχιστες διαφορές – το 55% θα ήθελε να διεξαχθεί δημοψήφισμα, ενώ το 41% θα ψήφιζε υπέρ της εξόδου. Ακολουθούν οι Σουηδοί, οι Βέλγοι, οι Πολωνοί, οι Γερμανοί, οι Ισπανοί και οι Ούγγροι – χώρες δηλαδή που, σε αντίθεση με την Ελλάδα, έχουν πράγματι τη δυνατότητα να αποχωρήσουν. Ειδικά η Ιταλία θεωρεί το ευρώ ως το νόμισμα των σκλάβων (άρθρο), πιστεύοντας τα εξής:
“Το ευρώ δεν είναι ένα νόμισμα, αλλά μία μορφή διακυβέρνησης, με στόχο την κατάργηση της εθνικής κυριαρχίας των χωρών που το έχουν υιοθετήσει – καθώς επίσης την καταστροφή των κοινωνικών επιτευγμάτων. Αυτό που δεν κατάφερε η Γερμανία με τα τανκ πριν από 70 χρόνια, προσπαθεί να το επιτύχει σήμερα μέσω των δεσμών του ευρώ” (πηγή).  (26.05.16 / analyst team)



Πηγή "NewsAnalyst"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ὀσο πλησιάζει ἡ κρίσιμη ἡμερομηνία τῆς 23ης Ἰουνίου, ὅπου οἱ Βρεταννοὶ θὰ ἀποφασίσουν γιὰ τὸ Brexit, ὁλοένα καὶ συχνότερα θὰ ἀνακινεῖται ἡ Δυσάρεστη Ἀλήθεια: Ὅτι αὐτὴ ἡ «Ἡνωμένη Εὐρώπη» σχεδιάσθηκε ἀπὸ τοὺς Ναζὶ γιὰ τοὺς Ναζί, ἐδῶ καὶ πολλὰ χρόνια…

Γιὰ αὐτὸ καὶ δομήθηκε ἔτσι τὸ σκοτεινὸ Διευθυντήριο τῶν Βρυξελλῶν: Ὥστε νὰ λειτουργῇ ἀνεξέλεγκτα, παράγοντας, μέσῳ ἀδιαφανῶν διαδικασιῶν, νομοθεσίες ποὺ οὐδεὶς γνωρίζει ποιὸς ἐμπεύσθηκε ὴ τὸ πίσω ἀπὸ ποιὲς πόρτες συντάχθηκαν.  Νομοθεσίες ποὺ ὑπερβαίνουν τὸ ἑκάστοτε «ἐθνικὸ δίκαιο» – καὶ ἀντιβαίνουν σαφῶς πρὸς τὰ συμφέροντα τοῦ λαοῦ κάθε χώρας, ξεχωριστά. Καὶ οὐδεὶς γνωρίζει ποιοὶ καὶ μὲ ποιὰ κριτήρια «διορίζουν» αὐτὸ τὸ Διευθυντήριο μὲ τὶς ὑπάκουες (σὲ ποιούς;;;) μαριονέτες…

Οἱ εὐρω-«βουλευτές», στὸ μεταξύ, δὲν εἶναι παρὰ «ἁπλοῖ τζουτζέδες» (ἀλλὰ ἀκριβοπληρωμένοι, ὥστε νὰ κρατοῦν τὸ στόμα τους κλειστό) ποὺ ὑποτάσσονται πλήρως στὶς διαταγὲς τοῦ ἑκάστοτε πολιτικοῦ εὑρῶ-σχηματισμοῦ, στὸν ὁποῖον ἀνήκει τὸ ἐθνικὸ κόμμα ποὺ τοὺς ἔστειλε ἐκεῖ γιὰ νὰ παριστάνουν ὅτι «ἐλέγχουν τὴν ἐξουσία». Καὶ οἱ ὁποῖοι δὲν ἐκλέγονται… Διορίζονται (μὲ βάση τὴν θέση στὴν λίστα) ἀπὸ τὸν ἑκάστοτε ὑπάκουο ἀρχηγὸ κόμματος.

Κοντολογίς, ἔχουμε ἕνα δικτατορικὸ μόρφωμα ποὺ ζωγράφισε ἕνα χαμόγελο στὸ τερατῶδες πρόσωπό του, γιὰ νὰ παριστάνῃ τὸ «δημοκρατικό», ὥστε νὰ κρατῶνται οἱ λαοὶ σὲ ὕπνωση ἀπὸ τὰ εὐρόδουλα κόμματάα, ποὺ «δροῦν» σὲ κάθε χώρα, χωριστά…


Καὶ γιατὶ «ναζιστικό» καί ὄχι, ἁπλᾶ, «δικτατορικό»;

Ἀπάντησις: Ἐπειδὴ εἶναι «ναζὶ πρώτης γενεᾶς» αὐτοὶ ποὺ τὸ σχεδίσαν κι ἐπειδὴ εἶναι (κρυφο)-«ναζὶ δευτέρας γενεᾶς», αὐτοὶ ποὺ τὸ «τρέχουν» σήμερα. Καὶ διαχρονικοὶ Μάνατζερς τῶν Ναζὶ οἱ σκοτεινοὶ τραπεζῖτες τῆς ἀπέναντι ὄχθης τοῦ Ἀτλαντικοῦ, ποὺ κάποτε χρηματοδότησαν τὸν Χίτλερ – καὶ σήμερα «κατέχουν» τὴν Ε.Κ.Τ..


Κι ὄσο θὰ πλησιάζουμε πρὸς τὴν 23η Ἰουνίου, ὁλοένα καὶ περισσότερα θὰ βγαίνουν στὴν φόρα.

«…..the key architects of the so-called ‘European Union’ were recruited from among the same technocrats who had previously designed the plans for a post-WW2 Europe under the control of the Nazi/IG Farben coalition. Based on literally tens of thousands of historical documents obtained by our Foundation from international archives, the growing global awareness of the facts means that the Brussels EU “experiment” is effectively now over..»

British Referendum On The Brussels EU:
Awareness Of The Construct’s Nazi Roots Becoming Mainstream

Διονύσης Χοϊδᾶς

Ὑστερόγραφο:
Σὲ αὐτὸ τὸ ναζιστικὸ Διευθυντήριο δὲν διανοεῖσαι νὰ πᾶς «νὰ τοῦ βαρέσῃς» νταούλια».
Πᾶς γιὰ νὰ ὑλοποιήσῃς αὐτὰ ποὺ συμφωνήθηκαν χρόνια πρὶν ἀπὸ ἐσέναν, γιὰ ἐσέναν.
Τὰ νταούλια ἦσαν γιὰ τοὺς χαχόλους χορευτὲς τῆς Πλατείας Συντάγματος, ποὺ ἀρνοῦντο νὰ ἀντιληφθοῦν ὅτι ἡ τράπολα ἦταν σημαδεμένη…

Επιμέλεια κειμένου Φιλονόη
Πηγή "Φιλονόη"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Βλαντιμίρ Πούτιν

Την παραμονή της επίσκεψής μου στην Αθήνα, θα ήθελα να μοιραστώ με τους αναγνώστες της «Καθημερινής», μιας από τις πιο δημοφιλείς και έγκυρες ελληνικές εφημερίδες, μερικές σκέψεις μου για την περαιτέρω ανάπτυξη των εταιρικών σχέσεων μεταξύ της Ρωσίας και της Ελλάδας, καθώς και για την κατάσταση που επικρατεί στην ευρωπαϊκή ήπειρο γενικότερα.

Εκτιμούμε τις μακραίωνες παραδόσεις φιλίας που έχουν διαμορφωθεί μεταξύ των λαών μας. Οι κοινές πολιτισμικές αξίες, ο ορθόδοξος πολιτισμός και η ειλικρινής αμοιβαία συμπάθεια αποτελούν στέρεα θεμέλια της συνεργασίας μας. Ενα λαμπρό παράδειγμα για το πόσο στενά συνδέονται οι τύχες των λαών μας είναι ο βίος του Ιωάννη Καποδίστρια, ο οποίος κατά τον 19ο αιώνα διετέλεσε υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας και στη συνέχεια κυβερνήτης του ελληνικού κράτους.

Κατά το τρέχον έτος, ιδιαίτερη σημασία θα έχουν οι εορτασμοί της χιλιετούς παρουσίας Ρώσων μοναχών στο Αγιον Ορος. Σε πολύ διαφορετικές ιστορικές εποχές, οι πνευματικές δυνάμεις, η πίστη, ο πατριωτισμός βοηθούσαν τους λαούς μας να ξεπεράσουν τις δύσκολες δοκιμασίες και να διατηρήσουν την ταυτότητά τους.

Κάθε χρόνο τη χώρα σας επισκέπτονται εκατοντάδες χιλιάδες Ρώσοι τουρίστες. Απολαμβάνουν τις όμορφες ελληνικές παραλίες, γνωρίζουν από κοντά την πλούσια κληρονομιά της αρχαίας Ελλάδας και τα θρυλικά αρχιτεκτονικά μνημεία της. Ο τουρισμός συμβάλλει σημαντικά στην οικονομική ανάπτυξη της Ελλάδας, καθώς και στη διεύρυνση των άμεσων ανθρώπινων επαφών, στην ενίσχυση της εμπιστοσύνης και της φιλίας μεταξύ των πολιτών μας.

Ξέρω ότι οι Ελληνες διατηρούν καλά στη μνήμη τους τον ρόλο-κλειδί της Ρωσίας στην ανεξαρτητοποίηση της χώρας σας. Η ρωσική υποστήριξη του εθνικού απελευθερωτικού αγώνα των Ελλήνων καθόρισε σε μεγάλο βαθμό την πυξίδα της περαιτέρω ανάπτυξης των διμερών σχέσεων.

Σήμερα η Ελλάδα είναι ένας σημαντικός εταίρος της Ρωσίας στην Ευρώπη. Διεξάγουμε έναν δυναμικό πολιτικό διάλογο σε πολλά επίπεδα, συμπεριλαμβανομένου και του ανώτατου. Κατά τη διάρκεια της συνάντησης με τον Πρόεδρο κ. Προκόπη Παυλόπουλο τον Ιανουάριο του τρέχοντος έτους ανακοινώσαμε την έναρξη του «Αφιερωματικού» Ετους Ρωσίας – Ελλάδας. Το πρόγραμμά του προβλέπει μια σειρά από εκδηλώσεις στον επιστημονικό, εκπαιδευτικό, ανθρωπιστικό και τουριστικό τομέα. Είμαι πεπεισμένος ότι αυτό θα βοηθήσει τους λαούς μας να γνωρίσουν ακόμη πιο κοντά ο ένας την ιστορία, τις παραδόσεις και τα έθιμα του άλλου.

Πέρυσι, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας επισκέφθηκε δύο φορές τη Ρωσία. Είχαμε πολύ χρήσιμες και ουσιαστικές συνομιλίες. Ενισχύονται οι επαφές μεταξύ υπουργείων και κρατικών οργανισμών, κοινοβουλίων και κοινωνικών οργανώσεων. Δυστυχώς, την περαιτέρω εμβάθυνση της συνεργασίας μας εμποδίζει η κάμψη στις σχέσεις μεταξύ της Ρωσίας και της Ευρωπαϊκής Ενωσης και αυτό επηρεάζει αρνητικά τη δυναμική των διμερών εμπορικών συναλλαγών, οι οποίες σε σχέση με πέρυσι μειώθηκαν κατά ένα τρίτο – στα 2,75 δισ. δολ. ΗΠΑ. Η ζημία ήταν ιδιαίτερα βαριά για τους Ελληνες παραγωγούς αγροτικών προϊόντων.

Η Ρωσία ξεκινά από την ανάγκη οικοδόμησης ενός ισότιμου και γνήσιου εταιρικού διαλόγου με την Ευρωπαϊκή Ενωση σε ένα ευρύτατο φάσμα θεμάτων – από την απλοποίηση του καθεστώτος θεωρήσεων διαβατηρίων μέχρι τον σχηματισμό μιας ενεργειακής συμμαχίας. Ωστόσο, δεν παρατηρούμε μέχρι τώρα ότι οι Ευρωπαίοι ομόλογοί μας έχουν την αντίστοιχη προθυμία να ακολουθήσουμε μαζί μια τέτοια αμοιβαία επωφελή και πολλά υποσχόμενη πορεία.

Παρ’ όλα αυτά, πιστεύουμε ότι στις σχέσεις μας με την Ευρωπαϊκή Ενωση δεν υπάρχουν προβλήματα που δεν μπορούν να επιλυθούν. Για να επιστρέψουμε σε τροχιά ανάπτυξης της πολυδιάστατης εταιρικής σχέσης, πρέπει μόνο να απορριφθεί η εσφαλμένη λογική ότι μία πλευρά μπορεί να μονοπωλήσει το παιχνίδι. Κάθε μια από τις δύο πλευρές οφείλει να παίρνει σοβαρά υπ’ όψιν τις απόψεις και τα συμφέροντα της άλλης.

Η Ρωσία και η Ευρωπαϊκή Ενωση έχουν φτάσει πλέον σ’ ένα σταυροδρόμι, όπου πρέπει να δοθεί η απάντηση στο ερώτημα: πώς βλέπουμε το μέλλον των σχέσεών μας και ποιο δρόμο θα ακολουθήσουμε; Είμαι πεπεισμένος ότι από τα γεγονότα στην Ουκρανία πρέπει να βγάλουμε τα δέοντα συμπεράσματα και να ξεκινήσουμε την οικοδόμηση, στην αχανή περιοχή από τον Ατλαντικό έως τον Ειρηνικό ωκεανό, μιας ζώνης οικονομικής και ανθρωπιστικής συνεργασίας με βάση την αρχιτεκτονική της ισότιμης και αδιαίρετης ασφάλειας. Ενα σημαντικό βήμα προς αυτήν την κατεύθυνση θα ήταν η εναρμόνιση των διαδικασιών της Ευρωπαϊκής και της Ευρασιατικής ολοκλήρωσης.

Το έργο αυτό γίνεται όλο και πιο απαραίτητο λόγω του γεγονότος ότι η Ευρώπη σήμερα αντιμετωπίζει αυξανόμενο ανταγωνισμό από άλλα κέντρα επιρροής του σύγχρονου κόσμου. Παραδείγματος χάριν, τις προάλλες, στην επετειακή σύνοδο κορυφής Ρωσίας-ASEAN στο Σότσι είχαμε εποικοδομητική συζήτηση με τους εταίρους μας για επίκαιρα διεθνή θέματα και για τις προοπτικές ακόμα στενότερης ολοκλήρωσης και συνεργασίας στην περιοχή της Ασίας και του Ειρηνικού. Είναι ολοφάνερο ότι για να εξασφαλίσει η «Γηραιά ήπειρος» τη θέση που δικαιούται στη νέα διεθνή πραγματικότητα πρέπει να συνενωθεί το δυναμικό όλων των ευρωπαϊκών χωρών, συμπεριλαμβανομένης και της Ρωσίας.

Ενα σπουδαίο στοιχείο σε αυτό το σύστημα αποτελούν οι πολυδιάστατες ρωσοελληνικές σχέσεις. Θα ήθελα να τονίσω ιδιαίτερα τη σημασία του ενεργειακού τομέα. Είμαστε σταθερά προσηλωμένοι στη διαφοροποίηση των διαδρόμων μεταφοράς ενέργειας, η οποία θα αυξήσει τη σταθερότητα των προμηθειών και, συνεπώς, την ενεργειακή ασφάλεια της Ευρώπης συνολικά.

Εδώ και δύο δεκαετίες η Ρωσία παραμένει σταθερός και ασφαλής προμηθευτής του φυσικού αερίου για την Ελλάδα. Η ισχύουσα συμφωνία με την Ελλάδα έχει ανανεωθεί έως το 2026 με ευνοϊκούς για τη χώρα σας όρους. Εχοντας υπ’ όψιν την επιθυμία των ελληνικών αρχών να αναδειχθεί η χώρα σε σημαντικό ενεργειακό κόμβο των Βαλκανίων, υπολογίζαμε πάντα την Ελλάδα στους σχεδιασμούς μας για την αύξηση των εφοδιασμών των υδρογονανθράκων στην Κεντρική και Δυτική Ευρώπη.

Από το 2006 η Gazprom προωθούσε δυναμικά το σχέδιο «Νότιος Αγωγός». Αλλά σε κάποιο στάδιο η υλοποίησή του έγινε αδύνατη λόγω της μη εποικοδομητικής στάσης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Αν και αναγκαστήκαμε να σταματήσουμε το σχέδιο, το θέμα των νοτίων διαδρόμων διέλευσης των ενεργειακών πόρων μας στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης παραμένει στην ατζέντα. Τον Φεβρουάριο στη Ρώμη οι επικεφαλής της Gazprom, της ιταλικής εταιρείας Edison και της ελληνικής ΔΕΠΑ υπέγραψαν το Μνημόνιο Κατανόησης για τη μεταφορά του ρωσικού φυσικού αερίου μέσω του βυθού της Μαύρης Θάλασσας και τρίτων χωρών προς την Ελλάδα και Ιταλία.

Η Ρωσία θα μπορούσε να συμβάλει επίσης στην αναβάθμιση των ελληνικών υποδομών στο πεδίο των μεταφορών. Πρόκειται για την συμμετοχή ρωσικών επιχειρηματικών ομίλων στους επικείμενους διαγωνισμούς για την απόκτηση περιουσιακών στοιχείων των σιδηροδρομικών εταιρειών και του λιμένα της Θεσσαλονίκης. Υπάρχει και μια σειρά άλλων σχεδίων που μπορούν να ενισχύσουν σημαντικά τη διμερή συνεργασία.

Είμαι βέβαιος ότι οι φιλικές ρωσοελληνικές σχέσεις συνιστούν κοινή μας κληρονομιά και σταθερή βάση για μια πολλά υποσχόμενη εταιρική σχέση, με το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον. Ευελπιστώ ότι θα εντατικοποιήσουμε περαιτέρω τον πολυδιάστατο διάλογο και θα υλοποιήσουμε μαζί τα κοινά μας σχέδια.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο να χρειαστούν «επιπλέον μέτρα» το 2018 προκειμένου να βοηθηθεί οικονομικά η Ελλάδα, εκφράζοντας ωστόσο την ελπίδα ότι κάτι τέτοιο δεν θα συμβεί.

Ο Wolfgang Schaeuble τόνισε ότι η Ελλάδα έχει καταβάλει μεγάλες προσπάθειες, ενώ εξέφρασε την πεποίθηση ότι το ΔΝΤ θα συμμετάσχει στο ελληνικό πρόγραμμα και επανέλαβε ότι «δεν υπάρχει διαμάχη» του Βερολίνου με το Ταμείο.

Οι υπουργοί Οικονομικών της ευρωζώνης συμφώνησαν, δήλωσε ο κ. Schaeuble κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου, ότι εφόσον μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος το 2018 υπάρχει δημοσιονομικό κενό, θα ληφθούν «επιπλέον μέτρα», εάν είναι απαραίτητο και επανέλαβε ότι αυτή την εβδομάδα ελήφθησαν μέτρα για το 2016, ενώ τα μέτρα για το 2018 θα ληφθούν στον κατάλληλο χρόνο.

Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών τόνισε ακόμη ότι η Ελλάδα έχει καταβάλει «μεγάλες προσπάθειες», παραδέχθηκε για μία ακόμη φορά ότι δεν θα μπορούσε να επιβάλει τέτοιες μεταρρυθμίσεις στη Γερμανία, αλλά διευκρίνισε ότι η Αθήνα θα πρέπει να συνεχίσει και στο μέλλον στον δύσκολο δρόμο, εάν επιθυμεί να εξακολουθήσει να υπολογίζει στην ευρωπαϊκή αλληλεγγύη. Η κατάσταση «είναι εξαιρετικά δύσκολη» για την Ελλάδα, προσέθεσε και τόνισε ότι δεν είναι όμως εύκολη ούτε για την Ευρώπη ούτε για το ΔΝΤ.

Αναφερόμενος στο προηγούμενο πρόγραμμα, ο κ. Schaeuble δήλωσε ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να είχε βγει το 2014 από τον μηχανισμό στήριξης, αλλά κάτι τέτοιο κατέστη ανέφικτο λόγω των υποσχέσεων του ΣΥΡΙΖΑ για παραμονή στην Ευρωζώνη χωρίς μεταρρυθμίσεις. Διευκρίνισε ωστόσο ότι από το περασμένο καλοκαίρι τα πράγματα «προχωρούν προς τα εμπρός», ενώ σημείωσε ότι η απόφαση του Eurogroup είναι και αποτέλεσμα της πολύ καλής συνεργασίας με τον υπουργό Οικονομικών Ευκλείδη Τσακαλώτο.

Όσον αφορά το ενδεχόμενο Brexit, ο Γερμανός υπουργός προειδοποίησε ότι θα προκαλέσει «τεράστια ζημιά» στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Επίσης δήλωσε ότι η Ιταλία βρίσκεται στον σωστό δρόμο, ενώ χαρακτήρισε τις κινητοποιήσεις στην Γαλλία «εκδήλωση δημοκρατίας», παρά το γεγονός ότι τάχθηκε υπέρ περαιτέρω μεταρρυθμίσεων στην αγορά εργασίας.

Πηγή ΑΠΕ-ΜΠΕ



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Του Μιχάλη Κόκκινου

Η κυβέρνηση είναι ο βασικός υπεύθυνος για το κατάντημα της χώρας, η οποία - μην γελιέστε - συνεχίζει να βαδίζει με σταθερό βηματισμό προς την χρεοκοπία και τη Δραχμή παρά τους "πανηγυρισμούς" για την επίτευξη συμφωνίας με τους δανειστές. Μία συμφωνία που θα καταστήσει την Ελλάδα ίσως την πιο εξαθλιωμένη χώρα της Ευρώπης. Δίχως κάποια υπόσχεση για διευθέτηση του χρέους και με βασική προϋπόθεση ότι ένα ακόμη πρόγραμμα λιτότητας θα στεφθεί με επιτυχία. Αν όμως αποτύχει, η ανεξέλεγκτη χρεοκοπία είναι δεδομένη. Ενώ, αν πετύχει, τότε είναι εγγυημένο το "σκλάβωμα" της Ελλάδας στο διηνεκές (500εκ€ έσοδα το μήνα από τα νέα μέτρα!), αφού δεν θα συζητηθεί η διαγραφή μέρους του χρέους, αλλά η επιμήκυνση της αποπληρωμής τους.

Υπεύθυνα όμως είναι εξίσου και τα κόμματα της αντιπολίτευσης, για την απίστευτη ανεπάρκεια τούς να προτείνουν μία εναλλακτική λύση, υιοθετώντας ουσιαστικά την ίδια "συνταγή" με την κυβέρνηση, παρά το ότι γνωρίζουν πως όλα τα νέα μέτρα θα επιτείνουν την ύφεση σε μία χώρα που έχει καταστραφεί πια εντελώς η οικονομία της. Ο συνδυασμός νέων φόρων (αύξηση ΦΠΑ, φόρος στα καύσιμα, διπλασιασμός ΕΝΦΙΑ κα) με την εκ νέου μείωση μισθών, συντάξεων και κάθε μορφής κοινωνικών παροχών θα αποτελεί εφεξής την συνήθη πολιτική πρακτική και αυτό μέχρι να γίνει αντιληπτό ότι σε περιόδους ύφεσης τα πρωτογενή πλεονάσματα είναι έκτος πραγματικότητας.

Όταν όμως, ο ίδιος ο πρωθυπουργός αποδέχεται ότι ζούσε σε αυταπάτες τότε είναι λογικό ολόκληρη η κυβέρνηση να βρίσκεται υπό καθεστώς ψευδαισθήσεων. Όταν το ψέμα και ο λαϊκισμός δικαιολογούνται ως αυταπάτη τότε είναι λογικό ακόμη και τα πιο σοβαρά κρατικά θέματα να αντιμετωπίζονται με ερασιτεχνικό τρόπο που αγγίζει τα επίπεδα εγκληματικής αμέλειας. Δεν υπάρχει πιο αισχρό πράγμα από την διαιώνιση των συνθηκών που οδήγησαν τη χώρα στα σημερινά αδιέξοδα και μάλιστα από ανθρώπους που έφτασαν στην εξουσία κατακεραυνώνοντας τους πολιτικούς τους αντιπάλους γι'αυτές τις συνθήκες. Και επειδή η αφέλεια δεν ταιριάζει όσο το ψέμα σε αυτή την κυβέρνηση, πρέπει να θεωρείται ψεύτης όποιος ισχυρίζεται ότι η συγκεκριμένη κυβέρνηση θα μπορέσει να επιβάλει πολιτικά τα όσα ψήφισε και να τα υλοποιήσει τεχνοκρατικά.

Θα χρειασθούν τεράστιες υπερβάσεις από πλευράς στελεχών της και πολύ περισσότερο από τα ίδια τα κόμματα που την απαρτίζουν. Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ λόγω ιδεολογίας θα καταστούν εξαιρετικά ευάλωτοι αν βρεθούν αντιμέτωποι με μία εκτεταμένη κοινωνική αναταραχή. Όταν δηλαδή βρεθούν απέναντί τους μαζικά και δικοί τους "αγανακτισμένοι" ψηφοφόροι, το ιδεολογικό σχήμα που σήμερα τους κρατάει σε ισορροπία θα καταρρεύσει. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι όταν πριν λίγους μήνες η κυβέρνηση βρέθηκε αντιμέτωπη με τις μεγάλες κινητοποιήσεις αγροτών, επαγγελματιών και επιστημόνων, το κλίμα εντός ΣΥΡΙΖΑ ήταν εξαιρετικά βαρύ και η ανησυχία εμφανής. Λόγω της υποχώρησης των κοινωνικών αντιδράσεων ελέω προσφυγικής κρίσης, το κλίμα βελτιώθηκε σημαντικά και οι ρωγμές πρόσκαιρα έκλεισαν.

Όσο κι αν κάποιοι θεωρούν ότι δεν υπάρχει κάποιο σημάδι για μία μεγάλης κλίμακας κοινωνική αναταραχή, δεν θα πρέπει να ξεχνούν ότι η ιστορία έχει δείξει πως όταν το τοπίο είναι εύφλεκτο, ακόμη κι ένα σχετικά ασήμαντο γεγονός αρκεί για να λειτουργήσει ως θρυαλλίδα εξελίξεων. Σημειώστε επίσης, ότι σε σύγκριση με τα προηγούμενα χρόνια, σήμερα υπάρχει μία βασική διαφορά. Τα προηγούμενα χρόνια παρότι εφαρμόστηκαν επώδυνα μέτρα, δεν εκδηλώθηκαν αξιόλογες κοινωνικές αντιδράσεις, γιατί στο “μυαλό” του κόσμου υπήρχε εναλλακτική. Εκείνοι, οι οποίοι είχαν καταστραφεί ή βρίσκονταν πολύ κοντά στην καταστροφή απέβλεπαν στην εκλογή ΣΥΡΙΖΑ, ως “ελπίδα” σωτηρίας. Ήλπιζαν ότι ο Τσίπρας θα τερμάτιζε τις μνημονιακές πολιτικές, γι'αυτό έκαναν υπομονή, προσδοκώντας να λύσουν το πρόβλημά τους με την ψήφο τους. Ο Τσίπρας όμως έγινε Πρωθυπουργός, αλλά κατέληξε να εφαρμόζει το πιο επώδυνο μνημόνιο των τελευταίων ετών. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι η ελπίδα τους για διέξοδο από το μνημονιακό "τούνελ" διαψεύστηκε. Χωρίς αυτήν την ελπίδα, όσοι επιβιώνουν οριακά ή και καθόλου καθίστανται εν δυνάμει εκρηκτική ύλη.

Όσο αυθαίρετη μπορεί να ακούγεται η βεβαιότητα του γράφοντος ότι θα προκύψει σοβαρή κοινωνική έκρηξη, άλλο τόσο αυθαίρετο είναι και το να αποκλείει κάποιος μία τέτοια εξέλιξη... Ας μην τρέφουμε άλλες αυταπάτες!

Πηγή Rethemnos News


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Κούρδοι μαχητές Πεσμεργκά κατά τη διάρκεια συγκρούσεων στην περιοχή Tuz Khormato στην επαρχία Saladin

Του Γιώργου Κουλούρη

Η ρήση του Γάλλου στρατηγού και πολιτικού Charles De Gaulle «τα κράτη δεν έχουν φίλους αλλά συμφέροντα» μπορεί να γίνει αντιληπτή στην εξωτερική πολιτική που ασκεί η Τουρκία το τελευταίο διάστημα. Παρατηρώντας τα δρώμενα στις διακρατικές σχέσεις της Τουρκίας, καθίσταται φανερό ότι το δόγμα στρατηγικού βάθος και το «zero problems», του τέως πρωθυπουργού και τέως υπουργού Εξωτερικών, Ahmet Davutoğlu, είναι δύσκολο να υλοποιηθεί. Η επιδείνωση των σχέσεων με φιλικά κράτη όπως η Αίγυπτος, το πάγωμα στις σχέσεις με το Ισραήλ, τα ελληνοτουρκικά αλλά και το ζοφερό μέλλον με την Ευρωπαϊκή Ένωση, ιδίως μετά την αποπομπή Davutoğlu, δυσχεραίνουν τις όποιες βλέψεις της Τουρκίας για περιφερειακή ηγεμονία. Ωστόσο, πέρα από τα προαναφερθέντα ζητήματα, ίσως το βασικότερο εντοπίζεται στη Συρία, με την παρουσία τόσο των Κούρδων, όσο και του Ισλαμικού Κράτους να διολισθαίνουν την κατάσταση. Πόσο η συριακή κρίση εγκυμονεί κινδύνους για την Άγκυρα, αλλά και είναι πιθανή μία επέμβασή της στο μέλλον;

Η Τουρκία, οι Κούρδοι της Συρίας και ο κίνδυνος αυτονομίας τους

Οι Κούρδοι της Συρίας είναι η μεγαλύτερη μειονότητα της περιοχής, αποτελούν σχεδόν το 10% του πληθυσμού. Κατοικούν βορειοανατολικά της Συρίας, κοντά στην Τουρκία. Στην Τουρκία ο αριθμός των Κούρδων ξεπερνά τα 15 εκατομμύρια, ενώ στο Ιράκ κατοικούν σχεδόν 6 εκατομμύρια. Συνολικά ο αριθμός των Κούρδων στις συγκεκριμένες περιοχές εκτιμάται από 25 έως 35 εκατ. Εξαιτίας του συριακού εμφυλίου, οι Κούρδοι έχουν βρει πρόσφορο έδαφος να αναπτύξουν τις δυνάμεις τους στην περιοχή. Το συριακό κουρδικό κόμμα είναι το PYD, το οποίο θεωρείται παρακλάδι του PKK, ενώ ο στρατός του ονομάζεται YPG. Η συριακή εδαφική έκταση που κατέχουν οι Κούρδοι υπολογίζεται σε 400 χιλιόμετρα στα συροτουρκικά σύνορα από την περιοχή του Ευφράτη έως τα σύνορα με το Ιράκ, εκεί όπου υπάρχει το ιρακινό Κουρδιστάν.

Ένα από τα ακανθώδη ζητήματα που αναφύονται στην εξωτερική πολιτική της Τουρκίας είναι μία πιθανή αυτονόμηση των Κούρδων σε ένα σημείο όπου Τουρκία, Συρία και Ιράκ τέμνονται. Μία τέτοια εξέλιξη θα έχει αλυσιδωτές αντιδράσεις στο εσωτερικό της Άγκυρας, καθώς ενδέχεται να οξυνθεί η επιθυμία των Κούρδων που διαμένουν στην τουρκική επικράτεια να συνενωθούν με τους ομοεθνείς των άλλων κρατών. Οι σχέσεις με το ιρακινό Κουρδιστάν και το κυβερνόν κόμμα Kurdistan Democratic Party υπό τον Πρόεδρο, Masoud Barzani (φωτ.), κυμαίνονται σε καλό επίπεδο, ενώ αντίθετα οι σχέσεις με το PKK αλλά και το PYD είναι δυσμενείς.

Το PYD τυγχάνει της εμπιστοσύνης των ΗΠΑ για την καταπολέμηση του Ισλαμικού Κράτους λόγω της χερσαίας του δύναμης. Η Τουρκία θορυβήθηκε όταν οι συριακές κουρδικές δυνάμεις απελευθέρωσαν την περιοχή Tel Abyad από το Ισλαμικό Κράτος και σχεδίασε ένα πλάνο εισβολής στη Συρία προκειμένου να μην αφήσει το σχηματισμό του συριακού Κουρδιστάν να κυριαρχήσει στην περιοχή. Συγκεκριμένα, η Τουρκία φοβάται την αυτονόμηση των Κούρδων της Συρίας, στην περιοχή Ρογιάβα (Δυτικό Κουρδιστάν). Λόγω του συριακού εμφυλίου αλλά και της μάχης εναντίων των τζιχαντιστών, το PYD ελέγχει πλέον το 14% του συριακού εδάφους, εν αντιθέσει με το 9% του 2012. Η ανάπτυξη αλλά και σταθεροποίηση στη διεθνή σκηνή των Κούρδων ως σημαντικών δρώντων, υπό την συμμαχία με τις ΗΠΑ, ανησυχεί την Τουρκία.

Στόχος του PYD είναι η σύνδεση των 3 κουρδικών καντονιών Αφρίν και Κομπάνι στην επαρχία του Χαλεπίου και Τζαζιρέ στην επαρχία Χασακέ. Ένα τέτοιο γεγονός θα έχει αρνητικές συνέπειες για την Τουρκία, καθώς θα σημάνει τη σταδιακή αυτονομία των Κούρδων. Για αυτό τον λόγο μία από τις επιδιώξεις της Άγκυρας είναι η δημιουργία νεκρής ζώνης (buffer zone) που θα παρεμβάλλεται ανάμεσα στα καντόνια Κομπάνι και Εφρίν, ώστε να ανακόψει τα σχέδια του PYD για τη Βόρεια Συρία. Αυτή η ζώνη ασφαλείας 10 χλμ θα πρέπει να δημιουργηθεί κοντά στην περιοχή Αζάζ, έτσι ώστε να μην αλλάξει η δημογραφική δομή της περιοχής.

Αυτήν την κατάσταση επιδεινώνει και ο τερματισμός της εκεχειρίας με το PKK από τον Ιούλιο του 2015 και έπειτα. Η Τουρκία και το PKK έχουν διαμάχη που διαρκεί περισσότερο από 30 χρόνια, με σχεδόν 40.000 νεκρούς, στην πλειοψηφία Κούρδους. To PKK συνεργάζεται στη Συρία με τους Κούρδους, οπότε η επικοινωνία τους διακινδυνεύει την ασφάλεια της Τουρκίας. Παράλληλα, η απομόνωση της Άγκυρας στο ζήτημα των Κούρδων της Συρίας αποτυπώνεται και στο γεγονός ότι τόσο η Ρωσία, όσο και οι ΗΠΑ διατηρούν καλές σχέσεις με το PYD. Συγκεκριμένα, το Κρεμλίνο προμηθεύει με πυρομαχικά ειδικά στην περιοχή Ροζάβα, ενώ τον Φεβρουάριο του 2016 εγκαινίασαν στη Μόσχα διπλωματικό γραφείο υποδεικνύοντας με αυτόν τον τρόπο τις καλές σχέσεις με τη Ρωσία. Όσον αφορά τις ΗΠΑ στον πυρήνα τις σχέσεις τους εντοπίζεται η καταπολέμηση του Ισλαμικού Κράτους, και αυτός είναι ο λόγος που το PYD λαμβάνει στρατιωτική βοήθεια.

Τουρκία, Ισλαμικό Κράτος και κλιμάκωση της έντασης

Η Τουρκία, όπως και ο περίγυρος του Προέδρου, Recep Tayyip Erdoğan, έχουν κατηγορηθεί στο παρελθόν για συνομιλίες με το Ισλαμικό Κράτος. Αυτές τις καχυποψίες ενίσχυε η στάση της Άγκυρας έως τον Ιούλιο του 2015, οπότε δεν έδειχνε διατεθειμένη να συμμετάσχει στον υπό τις ΗΠΑ διεθνή συνασπισμό για την καταπολέμηση του ISIS. Παράλληλα η παρουσία των εξτρεμιστών στη Βόρεια Συρία ευνοούσαν την Άγκυρα, καθώς έπλητταν την παρουσία των Κούρδων της περιοχής. Η Τουρκία δεν αντιτάχθηκε στο Ισλαμικό Χαλιφάτο, καθώς μαχόταν τον Πρόεδρο της Συρίας, Bashar al-Assad, με απώτερο στόχο την εγκαθίδρυση φιλο-ισλαμικής κυβέρνησης στη Συρία, σαν τους Αδελφούς Μουσουλμάνους της Αιγύπτου, ώστε να συνδράμουν στην εδραίωση της κυριαρχίας στον αραβικό κόσμο που ήθελε η Τουρκία. Ωστόσο η παραχώρηση του Ιντσιρλίκ για να χρησιμοποιηθεί ως αεροπορική βάση ενέταξε την Άγκυρα στον διεθνή συνασπισμό, συνεπώς εναντίον του ISIS.

Παρά τις αρχικές ανησυχίες περί συνεργασίας μεταξύ Τουρκίας - Ισλαμικού Κράτους, οι τελευταίες τρομοκρατικές επιθέσεις που λαμβάνουν χώρα σε Άγκυρα και Κωνσταντινούπολη έχουν κλιμακώσει την ένταση ανάμεσα στα δύο μέρη, όπως η πρόσφατη στο Γκαζιαντέπ με 2 νεκρούς και 22 τραυματίες.

Τούρκοι – Πολίτες προσεύχονται για τον αστυνομικό Ersin Yildirim, που έχασε τη ζωή του σε βομβιστική επίθεση του PΚΚ στην περιοχή Gaziantep

Το βάρος των εχθροπραξιών επικεντρώνεται πλέον στην περιοχή Κιλίς, που βρίσκεται στην τουρκική μεθόριο με τη Συρία. Συγκεκριμένα από τη συριακή πλευρά του Κιλίς το Ισλαμικό Κράτος εξαπολύει βομβαρδισμούς προς την Τουρκία και η περιοχή αυτή μετράει 21 νεκρούς και 18 τραυματίες, ενώ οι Σύροι πρόσφυγες είναι 110 χιλιάδες και οι Τούρκοι κάτοικοι 80 έως 90 χιλιάδες. Συνολικά η Τουρκία έχει εξαπολύσει 5.330 βομβαρδισμούς και 167 αεροπορικές επιθέσεις εναντίον του Ισλαμικού Κράτους, στοιχείο που υποδηλώνει την επιδίωξη της Άγκυρας να καταπολεμήσει τους ισλαμιστές έπειτα από το μεγάλο εύρος επιθέσεων που έχουν διεξαχθεί στο εσωτερικό της.

Μετά την αποπομπή Davutoğlu από τον πρωθυπουργικό θώκο της Τουρκίας, ο Erdoğan δείχνει διατεθειμένος να ακολουθήσει μία πιο σκληρή ρητορική. Αυτό φαίνεται τόσο από την άτεγκτη στάση προς την Ε.Ε., από την οποία ζητάει την ικανοποίηση των αιτημάτων του, με αποτέλεσμα να τίθεται εν αμφιβόλω η υλοποίηση της συμφωνίας για το προσφυγικό, όσο και από τις αναφορές του πως η Τουρκία έχει απομονωθεί από τον διεθνή συνασπισμό και μάχεται μόνη εναντίον του Ισλαμικού Κράτους.

Επίλογος

Το σημαντικότερο ζήτημα εθνικής ασφάλειας για την Τουρκία είναι η αντιμετώπιση των Κούρδων της Συρίας, ώστε να προληφθεί η δημιουργία ενός αυτόνομου κρατιδίου. Το κουρδικό κόμμα, λόγω της συριακής κρίσης, αλλά και των σχέσεών του με Μόσχα και Ουάσιγκτον, έχει κερδίσει έδαφος, ενώ έχει εδραιώσει την παρουσία του λόγω της μάχης με το Ισλαμικό Κράτος. Λαμβάνοντας υπόψη την παρουσία Κούρδων στην επικράτεια της Τουρκίας, αλλά και στο Ιράκ με το ημιαυτόνομο Ιρακινό Κουρδιστάν, μία ενδεχόμενη κυριαρχία στη βόρεια Συρία των Κούρδων ίσως να μεταβάλει τη δημογραφική δομή της περιοχής με αρνητικές συνέπειες για την Τουρκία. Ο απομονωτισμός στον οποίο έχει περιέλθει η τουρκική εξωτερική πολιτική ίσως την κάνει να δράσει επιθετικά στη συριακή κρίση, με σκοπό να κερδίσει χαμένο έδαφος για τη διεθνή της παρουσία. Οι αναφορές για χερσαία επέμβαση στη Συρία για την καταπολέμηση του Ισλαμικού Κράτους ίσως λειτουργήσουν ως «Δούρειος Ίππος» για την Άγκυρα ώστε να αντιμετωπίσει τις συριακές κουρδικές δυνάμεις. Το επόμενο διάστημα χρήζει ιδιαίτερης παρατήρησης η εξωτερική πολιτική της Τουρκίας όσον αφορά τη Συρία, καθώς η υφιστάμενη κρίση εγκυμονεί κινδύνους ζωτικής σημασίας για την Τουρκία.

* Ο κ. Γιώργος Κουλούρης είναι αποφοιτάς του ΔΕΣ του ΠΑΠΕΙ, ερευνητικό μέλος του Παρατηρητήριου Ανατολικής Μεσογείου στον Τομέα Ρωσίας Ευρασίας Νοτιοανατολικής Ευρώπης (ΤΟΡΕΝΕ) ΙΔΙΣ.
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου