Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

19 Ιαν 2013

Προκλητικές ανακοινώσεις των οργάνων του Προξενείου Κομοτηνής, που ουρλιάζουν για την… κατάργηση της θρησκευτικής ελευθερίας της «τουρκικής μειονότητας» και την καλούν ευθέως σε αντίσταση και ανυπακοή!
 
    Δεν ήταν μόνο η γνωστή επίσημη αντίδραση του τούρκικου ΥΠΕΞ, που είχε το θράσος να βγάλει ανακοίνωση χτες ζητώντας από τη χώρα μας να αναιρέσει την τροπολογία για τους ιμάμηδες, η οποία υπερψηφίστηκε προχτές από την πλειοψηφία των Ελλήνων βουλευτών. Ακόμη πιο έντονες υπήρξαν οι αντιδράσεις των εν Θράκη χαφιέδων του Τουρκικού Προξενείου Κομοτηνής, που λύσσαξαν κυριολεκτικά με την υπερψήφιση της τροπολογίας και αφηνίασαν με όλους τους τρόπους που μπορεί να βάλει ο ανθρώπινος νους. Μειονοτικοί δημοσιογραφούντες τουρκολακέδες, οργανώσεις και ομάδες τουρκοφρόνων, έβγαλαν προκλητικές ανακοινώσεις, που συνθέτουν ένα πραγματικά παρανοϊκό παραλήρημα. Η ιστοσελίδα «Προξενείο-Στοπ» σας παρουσιάζει ευθύς αμέσως τα βασικότερα σημεία από αυτό…

    Το παραλήρημα του τριπλοχαφιέ

    Τον χορό άνοιξε ο γνωστός ανά το πανελλήνιον (και για τους…αγώνες του περί των ανθρωπίνων δικαιωμάτων) Αμπντουλχαλήμ Ντεντέ (2η φωτογραφία) που στην τουρκοφυλλαδίτσα του «Τρακιανίν Σεσί» (βλ. 1η φωτογραφία), λίγες μόλις  ώρες μετά την ψηφοφορία, έγραψε τα εξής απίστευτα υπό τον τίτλο «Αποχαιρετισμός στη θρησκευτική ελευθερία στη Θράκη»:

    «Απόψε το βράδυ στο ελληνικό κοινοβούλιο με τους ψήφους των κομμάτων – πλην των ΔΗΜΑΡ και ΣΥΡΙΖΑ – επήλθε χτύπημα στη θρησκευτική ελευθερία της Τουρκομουσουλμανικής μειονότητας Δυτικής Θράκης. Με τις αλλαγές οι οποίες ψηφίστηκαν στον νόμο για τους 240 ιμάμηδες, πλέον κανείς να μην λέει πως στη Δυτική Θράκη υπάρχει θρησκευτική ελευθερία. Όπως λαμβάνονται οι αποφάσεις για τον καθορισμό του ιμάμη της Ρόδου από μια τριμελή ομάδα θεολόγων-εντολοδόχων, που συστάθηκε από το ελληνικό ΥΠΕΞ, έτσι και στη Δυτική Θράκη αρχίζουν πλέον να διορίζονται ιμάμηδες στα τζαμιά. Πίσω από αυτά τα άτομα που αποδέχονται το διορισμό ΝΑΜΑΖΙ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ. Και αν γίνει ναμάζι, δεν είναι ναμάζι, δεν είναι αυθεντικό. Χωρικοί οι οποίοι θα αποδεχτούν αυτούς τους ιμάμηδες και αποδώσουν σε αυτούς τον άμβωνα, χάνουν την θρησκεία τους και την ταυτότητα τους, όπως έγινε κατά την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου στην περίπτωση της Βουλγαρίας».

«Τρελούς και φασίστες» αποκαλεί τους Έλληνες βουλευτές ο αρχιφασίστας Τζεγκίζ Ομέρ!

    Αμέσως τη σκυτάλη πήρε ο έτερος αρχιχαφιές της μειονοτικής δημοσιογραφίας Τζεγκίζ Ομέρ της ξανθιώτικης «Μιλλέτ» που με τον τίτλο «Μεγάλο χτύπημα επήλθε στην θρησκευτική μας ελευθερία» λέει μεταξύ άλλων:

«Δεν πιστεύαμε αυτά που ακούγαμε κατά τη διάρκεια της συζήτησης για την τροπολογία… Ακούγοντας τις προσεγγίσεις που έκαναν μέλη του ελληνικού κοινοβουλίου που υποτίθεται είναι υπεύθυνοι και έχουν σώας τας φρένας, για μια ακόμη φορά αντιληφθήκαμε τι είδους «πίεση εθνικής συνείδησης» υπάρχει σε αυτή τη χώρα. Είχαμε την ευκαιρία να παρατηρήσουμε, το πόσο ανίδεοι είναι οι Έλληνες βουλευτές… Και κυρίως να παρατηρήσουμε το πόσο φασίστες είναι.
    Η φιλοναζιστική Χρυσή Αυγή κατά την διάρκεια της συζήτησης για τον καταραμένο νόμο των 240 ιμάμηδων, έκανε μια άσχημη επίθεση στον βουλευτή μας της Ροδόπης τον Αχμέτ Χατζηοσμάν. Τον κατηγόρησαν πως είναι πράκτορας της Τουρκίας, του είπαν να πάει στα τσακίδια, τον πρόσβαλαν επανειλημμένα…
    Μα τι δημοκρατική νοοτροπία είναι αυτή! Όλα αυτά, όλες αυτές οι φασίζουσες προσεγγίσεις γίνονται στο κοινοβούλιο μιας χώρα κοιτίδας της δημοκρατίας!
    Τώρα καταλαβαίνω το σε πόσο δύσκολες συνθήκες προσπαθούν να μας εκπροσωπήσουν οι βουλευτές μας… Σε μια δύσκολη περίοδο και σε μια πολύ δύσκολη βουλή εκπροσωπούν με τιμή και περηφάνια τη μειονότητα μας… Προσπαθούν να μας εκπροσωπούν, κάτω από τις επιθέσεις βουλευτών με τρελή και φασιστική νοοτροπία και με κίνδυνο ακόμη και της ζωής τους. Ακόμη και η παρουσία τους δηλαδή εκεί είναι ένα θέμα. Ο Αλλάχ ας είναι βοηθός τους»…

«Ανυπακοή και αντίσταση στην…εθνοκάθαρση»!

    Και μετά ο εν λόγω ανεκδιήγητος τουρκοπράκτορας (που έφτασε στο παρελθόν να στοχοποιεί αντιφρονούντες Πομάκους ή να απειλεί μέχρι και τη ζωή Ελλήνων βουλευτών) σηκώνει και…επαναστατικό μπαϊράκι, ζητώντας αντίσταση απέναντι στο ελληνικό κράτος για την…εθνοκάθαρση και την πολιτιστική γενοκτονία των «Τούρκων της Θράκης»! Απολαύστε τον:

«Πραγματικά όλα τα κόμματα – πλην των ΣΥΡΙΖΑ και ΔΗΜΑΡ – εμφάνισαν την ίδια αντιμειονοτική φασιστική νοοτροπία. Ειδικότερα σχετικά με τις σκέψεις των βουλευτών της ΝΔ, των Ανεξάρτητων Ελλήνων, ΠΑΣΟΚ και Χρυσής Αυγής, για μια ακόμη φορά είδαμε ξεκάθαρα ότι είναι εκφάνσεις-προϊόντα μια άρρωστης ψυχής.
    Μετά από αυτό, επαναλαμβάνω με όλη την ισχύ της φωνής μου την απόλυτη και ανυποχώρητη στάση της Τουρκικής Μειονότητας Δυτικής Θράκης:
    Δεν αποδεχόμαστε τον νόμο για τους 240 ιμάμηδες, ούτε κανένα παρόμοιο!
    Δεν αποδεχόμαστε τις επιβολές των καταπιεστών!
    Καταγγέλλουμε και αντιστεκόμαστε ενάντια στις δράσεις εθνοκάθαρσης και πολιτιστικής γενοκτονίας!
    Δεν υποκύπτουμε μπροστά σε καμία πίεση, επιβολή και εκφοβισμό!
    Η ΝΔ που έφερε τον νόμο στη βουλή και τον ψήφισε μαζί με το ΠΑΣΟΚ, εμφάνισε ξεκάθαρα για μια ακόμη φορά τις αντιμειονοτικές της προσεγγίσεις. Για μια ακόμη φορά παρατηρήθηκε πως το κόμμα αυτό δεν διαφέρει και πολύ από την Χρυσή Αυγή. Μάλιστα μπορεί να ειπωθεί πως η ΝΔ είναι πιο επικίνδυνη από τη Χρυσή Αυγή και τους Ανεξάρτητους Έλληνες. Διότι αυτοί δηλώνουν πως είναι ξεκάθαρα αντιμειονοτικοί, και έτσι εμείς ξέρουμε ποιους έχουμε απέναντι μας. Αλλά η ΝΔ εργάζεται πολύ ύπουλα…Το ίδιο όμως φάνηκε ότι ισχύει και για το ΠΑΣΟΚ που στήριξε τον νόμο. Το μόνο που τους διαφοροποιεί είναι το όνομα τους»…

    «Τέρμα για ΠΑΣΟΚ και ΝΔ! Οι Τούρκοι πλέον στηρίζουν μόνο ΔΗΜΑΡ και ΣΥΡΙΖΑ»!

Δεν τελειώνει όμως εδώ ο Ομέρ (που τον βλέπετε στην 4η φωτογραφία πρώτο από αριστερά, μαζί με τον Ντεντέ, τον δήμαρχο Ιάσμου και πρόεδρο της BTTDAK Ισμέτ Καντί, τον δήμαρχο Μύκης Τσουκάλ και τον αντιπρόεδρο του DEB Αχμέτογλου, στο ταξίδι που όπως, σας γράψαμε στο “Προξενείο-Στοπ”, είχαν πραγματοποιήσει προ ολίγων μόλις εβδομάδων στην Ανατολική Θράκη παρέα με τον Πρόξενο Κομοτηνής  Ιλχάν Σενέρ - είπαμε, μια παρέα είναι όλοι)! Ακολουθούν τα συγχαρητήρια προς τους τουρκόψυχους που πολέμησαν την τροπολογία (Χατζηοσμάν, Ρεπούση, Γιαννακάκη, κλπ.), αλλά και οι εκλογικές ντιρεκτίβες προς τους μουσουλμάνους πολίτες της Θράκης (που για μια ακόμη φορά το εν λόγω φασιστοειδές αποδεικνύει πόσο πρόβατα τους θεωρεί):

    «Θέλω εδώ και πάλι να συγχαρώ τον Αχμέτ Χατζηοσμάν για την ιστορική του ομιλία και την καθαρή του αντίδραση. Επίσης θέλω να συγχαρώ τον ΣΥΡΙΖΑ που δεν ψήφισε τον νόμο, τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ για τις ωραίες ομιλίες τους, και το κόμμα της ΔΗΜΑΡ για την καθαρή και φιλομειονοτική του στάση.
    Ειδικότερα συγχαίρω και ευχαριστώ τις βουλευτίνες Μαρία Ρεπούση και Μαρία Γιαννακάκη για τη θαρραλέα και υπέρ της μειονότητας στάση τους… Πρέπει όμως να πω και το εξής : Η ψήφιση του νόμου για τους 240 ιμάμηδες, για κάποια κόμματα αποτέλεσε την αγγελία τέλους τους στην μειονότητα. Για τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ έκλεισε η πόρτα της μειονότητας. Για την μειονότητα δύο κόμματα έμειναν πια. Αυτά είναι η ΔΗΜΑΡ και ο ΣΥΡΙΖΑ»!

    Και οι προκλητικές ανακοινώσεις του DEB και της BTTADK

    Πέρα όμως από τους δύο προαναφερθέντες, στο ίδιο ακριβώς μήκος κύματος κινήθηκαν οι ανακοινώσεις και των δύο βασικότερων ηγετικών φορέων των τουρκοφρόνων της Θράκης. Εννοούμε το κόμμα DEB, που καταδίκασε την τροπολογία, χαρακτηρίζοντάς την αντιδημοκρατικό και απολυταρχικό «μνημείο ντροπής», που καταργεί τη θρησκευτική ελευθερία των Τούρκων της Δυτικής Θράκης, αλλά και τη λεγόμενη «Συμβουλευτική Επιτροπή της Τουρκικής Μειονότητας» (BTTADK) (στην 5η φωτογραφία βλέπετε το λογότυπό της), που όχι μόνο καταγγέλλει την τροπολογία, αλλά καλεί σαφώς και σε ανυπακοή, ταυτόχρονα όμως και σε μια εκ των προτέρων στοχοποίηση όσων…τολμήσουν να καταθέσουν αίτηση διορισμού ως ιεροδιδάσκαλοι! Πιο συγκεκριμένα η άκρως φασιστική αυτή ανακοίνωση της BTTADK καταλήγει ως εξής:

«Επιθυμούμε να τονίσουμε πως δεν πρόκειται να αποδεχτούμε την εφαρμογή του αντιδημοκρατικού – δήθεν για την μειονότητα, αλλά παρά την θέληση της – ¨νόμου για τους 240 ιμάμηδες¨, που διαμορφώθηκε χωρίς να ερωτηθεί η Τουρκική Μειονότητα Δυτικής Θράκης και οι βουλευτές της, και χωρίς να ληφθούν υπόψη οι συμβουλές και οι απόψεις τους…
    Ελπίζουμε πως κανένας ομογενής μας δεν θα συναινέσει στην εφαρμογή αυτού του νόμου που συνιστά μια κατάμαυρη σελίδα από τη σκοπιά της ελευθερίας συνείδησης και της θρησκευτικής ελευθερίας. Βλέπουμε δε από τώρα ως αναπόφευκτη την καταδίκη στην καθαρή συνείδηση της μειονότητας, όσων εκ των ομογενών μας θελήσουν χάριν ενός ποσού να επωφεληθούν από αυτόν τον νόμο που δεν αποδέχεται η μειονότητα.
    Με λύπη μας είδαμε πως οι ομιλίες των εκλεγέντων με ψήφους της μειονότητας βουλευτών, που εκπροσωπούν την Τουρκική Μειονότητα Δυτικής Θράκης δεν ελήφθησαν υπόψη. Ο νόμος για τους 240 ιμάμηδες δεν επιφέρει μόνο την αντίδραση της μειονότητας, αλλά συνιστά για την Ελλάδα – ως υπογράφουσα χώρα – μια εκ μέρους της παραβίαση των διεθνών συνθηκών και των κανόνων της δημοκρατίας.
    Τονίζουμε για μια ακόμη φορά πως προσδοκούμε το συντομότερο να μετανιώσει για αυτό το λάθος, και εξ ονόματος της Τουρκικής Μειονότητας Δυτικής Θράκης ζητούμε την ακύρωση της εν λόγω νομικής ρύθμισης».

    Εμείς σε άλλο σχόλιο σήμερα σχετικά με τα παραπάνω παρανοϊκά ουρλιαχτά των πρακτόρων δεν υπάρχει λόγος να προβούμε. Ήταν αναμενόμενες άλλωστε οι αντιδράσεις τους. Το πόσο πολύ πάντως η υπερψήφιση της τροπολογίας πόνεσε και εξόργισε την Άγκυρα και τα όργανά της επιβεβαιώνει για μια ακόμη φορά το πόσο θετική εξέλιξη ήταν στην πραγματικότητα και πόσο σημαντική μπορεί να αποβεί όχι μόνο για τη μειονότητα, αλλά και για ολόκληρη τη Θράκη…



Όταν παλεύεις για τις αξίες
που σου έχει μάθει
η Ανθρωπότητα
δεν έχεις να φοβηθείς
απολύτως τίποτα
διότι ό,τι και να πουν
ό,τι και να κάνουν
είναι άδικο.
Kι αν το αντέξεις
με τη σκέψη σου
και τη στρατηγική
τότε θα βγεις
και πάλι νικητής
από αυτή τη μάχη
που έχει ως στόχο
αποκλειστικά
την απελευθέρωση
του λαού μας
από τους βάρβαρους
και τους ραγιάδες
που δεν μπορούν
να φανταστούν
την ελευθερία
της πατρίδας μας.




Μάθημα 1ο: Οι “θεωρητικοί του ευρώ” και οι "γενικοί θεωρητικοί"
Θυμάμαι καλά τις αρχές του 2010. Τότε που ανέβαιναν τα σπρεντ, πύκνωναν τα σύννεφα για την Ελλάδα στις διεθνείς αγορές και ο κ. Παπακωνσταντίνου, με το σακίδιο στην πλάτη, περιφερόταν από πρωτεύουσα σε πρωτεύουσα παριστάνοντας τον σωτήρα της διεφθαρμένης χώρας του.
Με ανησυχία παρακολουθούσε τις διαδρομές του η ελληνική κοινωνία, χωρίς όμως να αντιλαμβάνεται τι ακριβώς συμβαίνει.
Και πως να αντιληφθεί, αν θυμηθεί κανείς τι της έλεγαν οι ταγοί της και οι πνευματικοί της φορείς.
Από τη μια είχαμε αυτούς που μπορούμε να τους ονομάσουμε οι “θεωρητικοί του ευρώ”.
Δεν ήταν βέβαια ακριβώς αυτό τότε, ήταν μάλλον οι θεωρητικοί της υποτιθέμενης ελληνικής διαφθοράς και διπροσωπίας.
Η κρίση ήταν ελληνική υπόθεση γιατί το στραβό ελληνικό δημόσιο είχε καταστρέψει τον υγιή ιδιωτικό τομέα και προκάλεσε αναταραχή εκ του μη όντος στην ΟΝΕ. Χρειαζόταν τιμωρία, εξυγίανση και πειθαρχία. Αυτά έλεγαν οι Γερμανοί προκαθήμενοι της ΟΝΕ και υπερθεμάτιζε ο κ. Παπανδρέου με την κυβέρνησή του. Πλήθος οι πανεπιστημιακοί, πνευματικοί άνθρωποι, δημοσιογράφοι, ο ανθός της ελληνικής πνευματικής ζωής, που επικροτούσαν.
Η ΟΝΕ ήταν το απάνεμο λιμάνι, η ασφαλής προστασία για τη χώρα μας κι έπρεπε να ντρεπόμαστε που της δημιουργήσαμε τέτοια κρίση. Θα αφήσω κατά μέρος την προπέτεια να κουνάνε το δάχτυλο στον ελληνικό λαό άνθρωποι όπως ο κ. Παπακωνσταντίνου. Σημασία έχει ότι η συνομοταξία του γρήγορα μετατράπηκε στην “παράταξη του ευρώ”, χωρίς όμως να χάσει τον αρχικό πυρήνα των ιδεών της, ότι δηλαδή φταίει ο ελληνικός λαός και κυρίως ο δημόσιος τομέας της οικονομίας του.
Από την άλλη είχαμε τους “θεωρητικούς γενικώς”. Αυτοί προέρχονταν κυρίως από τον χώρο της Αριστεράς και άρα παρακολουθούσαν την κρίση από την σχετικά ασφαλή απόσταση όσων δεν έχουν αποφάσεις ευθύνης να λάβουν. Γενική κουβέντα περί καπιταλιστικών κρίσεων από το ΚΚΕ, με κεραυνούς μάλιστα εναντίον όσων τόνιζαν τη σημασία του χρέους κι επέμεναν ότι ούτε πρέπει, ούτε γίνεται να πληρωθεί. Οι προλετάριοι δεν είναι μπαταχτσήδες. Απόλυτο κομφούζιο στον ΣΥΡΙΖΑ, που αρχικά έλεγε ότι δεν υπάρχει κρίση κι ότι δεν κινδυνεύουμε με πτώχευση, μέχρι που οι οικονομικοί του εγκέφαλοι ανακάλυψαν ότι η Ελλάδα αντιμετώπιζε τέσσερις κρίσεις που συνέβαιναν ταυτοχρόνως, αλλά η χώρα μπορούσε να επιλέξει ποιαν από όλες θα αντιμετώπιζε. Απεραντολογία περί κρίσεων σε άλλα κομμάτια της Αριστεράς. Καμία συναίσθηση της απειλής που μόλις είχε σηκώσει κεφάλι.
Υπήρχαν βέβαια, οικονομολόγοι στις ΗΠΑ και αλλού που έλεγαν ότι τα πράγματα στην ΟΝΕ είναι πολύ πιο μπλεγμένα. Υπήρχαν και μεμονωμένες φωνές θαρραλέων ανθρώπων στην Ελλάδα, όχι απαραίτητα οικονομολόγων, που πολύ σωστά έλεγαν ότι το ελληνικό χρέος είναι μη βιώσιμο, αλλά αυτές κι αν ήταν περιθωριακές.

Μάθημα 2ο: Οι μελέτες του RMF και τα βαθύτερα αίτια της ελληνικής κρίσης
Τον Μάρτιο του 2010 δημοσίευσα στο Λονδίνο, από κοινού με τους συνεργάτες μου στο RMF, μία μελέτη για την κρίση που είχε αρχίσει να διαφαίνεται. Ακολούθησαν άλλες δύο τους επόμενους δεκαοκτώ μήνες.
Οι μελέτες αυτές έδειχναν και θεμελίωναν εμπειρικά ότι άλλα είναι τα αίτια της ελληνικής κρίσης. Συγκεκριμένα, ότι πρόκειται για κρίση ολόκληρης της Ευρωζώνης και όχι μόνο της Ελλάδας. Η περιφέρεια, δηλαδή η Ιρλανδία, η Πορτογαλία και η Ισπανία, δεν θα αργούσαν να ακολουθήσουν. Ο λόγος ήταν το άνοιγμα της ψαλίδας ανταγωνιστικότητας με το κέντρο, κυρίως με τη Γερμανία, γεγονός που έφερνε τεράστια ελλείμματα στις διεθνείς συναλλαγές της περιφέρειας και άρα πλεονάσματα για τη Γερμανία. Τα ελλείματα απαιτούσαν δανεισμό για να χρηματοδοτηθούν και άρα η περιφέρεια βούλιαζε στα χρέη, δημόσια και ιδωτικά. Γιατί όμως είχε ανοίξει η ψαλίδα; Διότι οι ονομαστικοί γερμανικοί μισθοί είχαν παγώσει, ενώ αυτοί της περιφέρειας συνέχισαν να αυξάνονται, έστω και με χαμηλούς ρυθμούς. Μέσα στα δέκα χρόνια της ΟΝΕ η διαφορά είχε γίνει δυσθεώρητη. Δεδομένου ότι δεν υπήρχαν πλέον εθνικά νομίσματα, ώστε να πέσει η αξία τους και να εξισορροπηθεί η κατάσταση, οι χώρες της περιφέρειας είχαν πιαστεί στη γερμανική παγίδα.
Τα βαθύτερα αίτια της κρίσης, συνεπώς, είναι ταξικά και εθνικά. Η ΟΝΕ έχει άνισο και εκμεταλλευτικό χαρακτήρα που εξυπηρετεί πάνω απ΄ όλα, τα συμφέροντα του μεγάλου γερμανικού εξαγωγικού κεφαλαίου και των μεγάλων τραπεζών. Μετατρέπεται δε σε όχημα γερμανικής κυριαρχίας σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Μάθημα 3ο: Οι εκδοχές επίλυσης
Στο πλαίσιο αυτό τρεις ήταν οι εκδοχές για την επίλυση της κρίσης που καταδείκνυαν οι μελέτες του RMF. Η πρώτη ήταν να επιβληθεί σκληρή λιτότητα με ιδιωτικοποιήσεις και απελευθέρωση των αγορών. Η δεύτερη ήταν να γίνει μετάλλαξη της ΟΝΕ δημιουργώντας ένα “καλό ευρώ” υπέρ των εργαζομένων και των περιφερειακών χωρών. Η τρίτη ήταν η έξοδος από την ΟΝΕ με αθέτηση πληρωμών στο χρέος και αναδόμηση της εθνικής οικονομίας.
Ποιά ήταν η πιθανότερη; Δεν υπάρχουν “προφητείες” και “μαντεψιές”, Κασσάνδρες και άλλα μυθικά πρόσωπα στην πολιτική οικονομία. Μόνο εκτιμήσεις υπάρχουν, όπως σε όλα τα επιστημονικά πεδία. Τι έλεγαν λοιπόν οι καταγεγραμμένες εκτιμήσεις του RMF; Ότι το πιθανότερο είναι να επιλεγεί η εκδοχή της σκληρής λιτότητας, μαζί με την απελευθέρωση των αγορών και τις ιδιωτικοποιήσεις, που θα έχουν τραγικά αποτελέσματα για τις κοινωνίες. Η οποία επιλογή μάλιστα θα είναι και αντιφατική διότι δεν θα λύσει το κεντρικό πρόβλημα της ανταγωνιστικότητας, παρά το εξαιρετικά υψηλό κοινωνικό κόστος, κι έτσι θα υποσκάψει κι άλλο το ευρώ. Ακόμη, οι εκτιμήσεις του RMF συνηγορούσαν στο ότι οι πιθανότητες να δημιουργηθεί ένα “καλό ευρώ” ήταν περίπου τόσες όσες να χιονίσει στην Αθήνα τον Αύγουστο. Τέλος, ότι η εκδοχή της εξόδου σαφώς υφίσταται και θα γίνει πιθανότερη μέσω της λιτότητας, αλλά μπορεί να είναι είτε συντηρητική, είτε προοδευτική.

Μάθημα 4ο: Η συντηρητική έξοδος και η προοδευτική έξοδος
Η προοδευτική έξοδος ήταν η δική μου πρόταση. Και το σκεπτικό ήταν απλό. Από τη μια, η λιτότητα διαφαινόταν ότι θα είχε τραγικό κόστος και θα αποδεικνυόταν τελικά αδιέξοδη. Από την άλλη, η παύση πληρωμών στο χρέος παράλληλα με την έξοδο θα ήταν ένα μεγάλο σοκ για την ελληνική κοινωνία. Κρίνοντας όμως από παρόμοιες περιπτώσεις, όπως της Αργεντινής, το κόστος θα ήταν μικρότερο και η ανάκαμψη ταχύτερη και δυναμικότερη από την εκδοχή της λιτότητας. Το πιο σημαντικό από όλα όμως, ήταν ότι η λύση αυτή άνοιγε την προοπτική της κοινωνικής αλλαγής. Διότι, αντίθετα από ότι συνήθως πιστεύουν οι γενικώς θεωρητικολογούντες, η αλλαγή του νομίσματος μπορεί να έχει βαθύτατες επιπτώσεις στην κοινωνία.
Η Ελλάδα δε θα μπορούσε να γυρίσει στη δραχμή χωρίς εσωτερική κοινωνική σύγκρουση, χωρίς ελέγχους στην κίνηση κεφαλαίων, χωρίς εθνικοποίηση των τραπεζών, χωρίς δημόσια παρέμβαση κατά μήκος και πλάτος της κοινωνίας. Άνοιγε έτσι το πεδίο, για να απαλλαγεί η χώρα από τον εσμό των διεφθαρμένων και διαπλεκόμενων στρωμάτων που την είχαν φέρει στην καταστροφή. Τα οποία στρώματα, αν επικρατούσε η πολιτική της λιτότητας, σίγουρα θα διατηρούσαν τον έλεγχο και άρα θα την χρησιμοποιούσαν υπέρ εαυτών. Με την έξοδο, θα μπορούσε να γίνει πράξη ένα αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα που θα άλλαζε τα πράγματα δραστικά υπέρ των εργατικών και λαϊκών στρωμάτων. Ούτε φυσικά θα μπορούσε η Ελλάδα να γυρίσει στην δραχμή χωρίς σύγκρουση με τους δανειστές της, πάνω απ΄όλα, την κυρίαρχη Γερμανία. Θα μπορούσαν έτσι να προστατευτούν τα κυριαρχικά, αλλά και τα δημοκρατικά δικαιώματα του ελληνικού λαού. Το προαπαιτούμενο για όλα αυτά ήταν βέβαια η μετωπική λαϊκή συσπείρωση υπό την ηγεσία της Αριστεράς. Αυτό ακριβώς αποδείχτηκε η μεγαλύτερη δυσκολία, εν μέρει γιατί η Αριστερά άργησε τραγικά να κατανοήσει την σημασία του ευρώ στην κρίση.

Μάθημα 5ο: Ποιος κατάλαβε πρώτος και τι
Οι υπάρχοντες μηχανισμοί εξουσίας το κατανόησαν πολύ γρηγορότερα και προχώρησαν στη διαμόρφωση της “παράταξης του ευρώ”. Μέσα στο 2010 η κρίση χτύπησε την Ιρλανδία και την Πορτογαλία, δείχνοντας ότι το πρόβλημα ήταν όντως η δομή της Ευρωζώνης και όχι η υποτιθέμενη ελληνική διαφθορά. Οι χώρες του κέντρου της Ευρωζώνης έθεσαν την ελληνική άρχουσα τάξη και τις αντίστοιχες της περιφέρειας προ ενός εκβιαστικού διλήμματος: ή παίρνετε όλο και σκληρότερα μέτρα λιτότητας, ή βγαίνετε από την ΟΝΕ. Αντιμέτωπο με αυτόν τον εκβιασμό, το ελληνικό μπλοκ εξουσίας τάχιστα αντιλήφθηκε τους κοινωνικούς κινδύνους της εξόδου. Σε κλειστούς κύκλους διαβούλευσης ακούστηκε ακόμη και ότι θα έμπαινε σε αμφισβήτηση το κοινωνικό καθεστώς που επικράτησε μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο! Επιπλέον, η έξοδος κινδύνευε να αποκόψει την ελληνική άρχουσα τάξη από τους προστάτες της στη Δυτική Ευρώπη. Δεν υπήρχε επιλογή. Η Ελλάδα έπρεπε να παραμείνει στο ευρώ υπό οποιοδήποτε κόστος. Συνεπώς, γην και ύδωρ στη Γερμανία, με την προϋπόθεση ότι θα κρατούσε την Ελλάδα μέσα στην ΟΝΕ. Ταυτόχρονα, επιβολή βάρβαρης λιτότητας στο εσωτερικό και καθεστώς Άγριας Δύσης στην αγορά εργασίας.
Η παράταξη του ευρώ ουσιαστικά διαμορφώθηκε το 2011 με την αμέριστη συμπαράσταση των “θεωρητικών του ευρώ”, πανεπιστημιακών και άλλων, που συχνά ήταν οι ίδιοι άνθρωποι που οδήγησαν την Ελλάδα στην ΟΝΕ και έπαιξαν καίριο ρόλο κατά τη διεφθαρμένη δεκαετία του 2000. Δύο παράγοντες έδρασαν καταλυτικά στη διαμόρφωσή της. Απο τη μιά, η συστηματική κατατρομοκράτηση του λαού και κυρίως των μικρομεσαίων στρωμάτων για τις επιπτώσεις της εξόδου και κυρίως για την αξία των αποταμιεύσεων. Από την άλλη, ο ποταμός αοριστολογιών για «μεταρρυθμίσεις» που θα έβαζαν τον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα σε άλλη βάση, κάνοντας την Ελλάδα παραγωγική και πλούσια. Η μεγαλύτερη ιδεολογική επιτυχία της “παράταξης του ευρώ” ήταν η απήχηση του επιχειρήματος: φανταστείτε τι θα γίνει αν φύγουμε. Όσο πιο τραγικά γίνονταν τα κοινωνικά πράγματα το 2011-12, όσο πιο απίστευτη η φτώχεια και η ανεργία, τόσο πιο πολύ χρησιμοποιούσαν το επιχείρημα αυτό οι “θεωρητικοί του ευρώ”. Αβάσιμο, αναπόδεικτο και αναμφίβολα γελοίο, αλλά δυστυχώς αποτελεσματικό.
Οι “γενικοί θεωρητικοί” κατάλαβαν τι συνέβαινε αργοτερα από τους “θεωρητικούς του ευρώ” και μόνο αφού το κυρίαρχο μπλοκ εξουσίας άρχισε στην πράξη να εκβιάζει τον ελληνικό λαό με το επιχείρημα “μέτρα ή δραχμή”. Μέχρι τότε, οι κυρίαρχες φωνές της Αριστεράς διατείνονταν ότι «το νόμισμα» δεν είναι παρά ένα επιφαινόμενο της κρίσης. Πως είναι δυνατόν οι μαρξιστές να του δίνουν σημασία; Και πως μπορεί η προοπτική της εξόδου να αποτελέσει αριστερή πρόταση; Οι πολέμιοί της ήταν δύο ειδών.
Από τη μια, υπήρχαν καθαρόαιμοι ευρωπαϊστές, οι γεννήτορες του είδους στη χώρα μας, που δεν μπορούσαν να φανταστούν οποιαδήποτε ρήξη με την “Ευρώπη”. Τους πλαισίωναν νεόκοποι ευρωπαϊστές, που ειδικεύονταν σε επαναστατικές ρητορείες περί διεθνισμού και παγκόσμιων εργατικών συμφερόντων, αλλά στην ουσία ήταν πειθήνιοι σοσιαλδημοκράτες. Τρόμαζαν και μόνο στην ιδέα της κοινωνικής αναταραχής που πραγματικά θα έθετε εν αμφιβόλω τα κυριαρχικά δικαιώματα του κεφαλαίου στην Ελλάδα.
Από την άλλη, υπήρχαν παραδοσιακοί αντιευρωπαϊστές που είχαν από νωρίς διαβλέψει την αντιφατικότητα του Μάαστριχτ. Όταν όμως έφτασε η ώρα της κρίσης, υποτίμησαν συστηματικά την σημασία και του χρέους και του ευρώ. Μόλις δε κατάλαβαν πόσο σοβαρά ήταν τα πράγματα για τις ελληνικές δομές εξουσίας, δεν τρόμαξαν λιγότερο από τους ευρωπαϊστές. Φρόντισαν κι αυτοί να κρυφτούν πίσω από προπέτασμα καπνού αφηρημένης επαναστατικότητας.

Μάθημα 6ο: Το κρίσιμο 2011 – 12
Το 2011-12 έγινε ξεκάθαρο ότι η κοινωνία έπρεπε να διαλέξει ή τα μέτρα λιτότητας που θα κρατούσαν την χώρα στην ΟΝΕ, ή την απόρριψή τους με έξοδο και ότι αυτό συνεπάγονταν. Η άρχουσα τάξη έθεσε το ζήτημα πεντακάθαρα, ωμά και εκβιαστικά. Η απάντηση της Αριστεράς ήταν ανεπαρκέστατη. Ένα κομμάτι των ευρωπαϊστών, η ΔΗΜΑΡ, έκανε την επιλογή του και πήγε με την άρχουσα τάξη και την παράταξη του ευρώ. Το μεγαλύτερο κομμάτι έμεινε στον ΣΥΡΙΖΑ και καθόρισε την επίσημη γραμμή του, την ιδέα δηλαδή ότι το εκβιαστικό δίλημμα είναι πλαστό. Μια κυβέρνηση της Αριστεράς, η οποία θα στηρίζεται στο λαϊκό κίνημα και θα έχει γενικότερη ευρωπαϊκή στήριξη, θα μπορέσει να προχωρήσει σε ακύρωση των Μνημονίων αναιρώντας την λιτότητα, καθώς και σε επιθετική αναδιαπραγμάτευση που θα διαγράψει το χρέος, κρατώντας παράλληλα τη χώρα μέσα στην ΟΝΕ. Τέλος, το ΚΚΕ φρόντισε επανειλημμένως να ανακοινώσει στον ελληνικό λαό και στην άρχουσα τάξη του, ότι είναι μεν υπέρ της λαϊκής εξουσίας, της απαλλοτρίωσης των καπιταλιστών και της εξόδου από την ΕΕ, αλλα όχι υπέρ της εξόδου από την ΟΝΕ. Μόνο όταν λυθεί συνολικά το κοινωνικό, πολιτικό και εθνικό πρόβλημα της χώρας, θα έρθει το πλήρωμα του χρόνου για να φύγει η Ελλάδα από την νομισματική ένωση που την πνίγει.
Η παράταξη του ευρώ κέρδισε τις εκλογές και συνέχισε την αμείλικτη πολιτική της λιτότητας. Ο πραγματικός νικητής ήταν όμως ο ΣΥΡΙΖΑ κι αυτό γιατί ήταν το μόνο κομμάτι της Αριστεράς που φάνηκε έτοιμο να αναλάβει την κυβέρνηση, ενώ παράλληλα υποσχέθηκε ότι θα άλλαζε δραστικά τα πράγματα χωρίς να βγάλει τη χώρα από την ΟΝΕ. Η υπόσχεση αυτή, για τους λόγους που ήδη ανέφερα, είναι αδύνατον να κρατηθεί στην πράξη. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ θα το διαπιστώσει πηγαίνοντας προς τις επόμενες εκλογές, καθώς θα πιέζεται να πάρει όλο και πιο συντηρητικές θέσεις που θα τη φέρνουν πιο κοντά στην παράταξη του ευρώ, όπως ίσως γίνει με αναδίπλωση στο θέμα της ακύρωσης των Μνημονίων. Αν δε αναλάβει την κυβέρνηση, τότε θα βρεθεί όντως αντιμέτωπη με την αδήριτη πραγματικότητα της γερμανικής ΟΝΕ και θα διαπιστώσει με τα ίδια της τα μάτια τα πραγματικά περιθώρια διαπραγμάτευσης.
Ο επίλογος δεν έχει γραφτεί ακόμα…

Η πρόταση της εξόδου από την ΟΝΕ δεν κατάφερε να κυριαρχήσει πολιτικά την τριετία που πέρασε. Είναι όμως βέβαιο ότι λειτούργησε ως ο άλλος πόλος που ξεκαθάρισε το πρόβλημα και ανάγκασε την παράταξη του ευρώ και τους ευρωπαϊστές να διαμορφώσουν τις θέσεις τους. Είναι επίσης βέβαιο ότι έπεισε ένα πολύ σημαντικό ποσοστό του εκλογικού σώματος, ίσως 20%-30%, παρά την συστηματική εκστρατεία κατατρομοκράτησης από πλευράς άρχουσας τάξης και παρά την αδυναμία διαμόρφωσης πολιτικού φορέα που θα την εκφράζει αξιόπιστα. Το ποσοστό αυτό αυτό περιλαμβάνει τα πιο ριζοσπαστικά κομμάτια της ελληνικής κοινωνίας και της πολιτικής ζωής. Είναι αυτοί που καταλαβαίνουν ότι η έξοδος είναι όρος για να λυθεί η κρίση υπέρ των λαϊκών συμφερόντων, αλλά και για να υπάρξει ουσιαστική κοινωνική αλλαγή στην Ελλάδα για πρώτη φορά στον Μεταπόλεμο. Χωρίς έξοδο από το ευρώ θα είναι εξαιρετικά δύσκολο να γύρει η πλάστιγγα υπέρ του κόσμου της εργασίας, να εκδιωχθεί η διαφθορά που νέμεται την κοινωνική και πολιτική εξουσία στη χώρα, να αναζωογονηθεί η κοινωνία από τα κάτω.
Κάθε άλλο παρά έχουν εκλείψει οι δυνάμεις που είναι έτοιμες να αγωνιστούν για την ριζοσπαστική κοινωνική αλλαγή σε αυτήν τη βάση. Βρίσκονται κατεσπαρμένες κατά μήκος του πολιτικού φάσματος, αλλά και ανάμεσα σε πλατιά στρώματα που έχουν απογοητευτεί από τα πολιτικά κόμματα και την πολιτική ζωή. Η νεολαία ιδίως που φέρει τεράστιο το βάρος της ανεργίας είναι έτοιμη να ακούσει νέες ιδέες για πραγματική ριζοσπαστική αλλαγή. Ο κύριος οργανωμένος όγκος των δυνάμεων αυτών βρίσκεται όμως εντός του ΣΥΡΙΖΑ. Εκεί θα δοθεί η πολιτική μάχη που θα καθορίσει την πορεία της Ελλάδας και της κοινωνίας της τα επόμενα χρόνια. Όσο η “παράταξη του ευρώ” επιτείνει τον κοινωνικό όλεθρο, τόσο μεγαλύτερη θα γίνεται η σημασία αυτής της σύγκρουσης.
Είναι απολύτως απαραίτητο να συμπαραταχθούν όσοι δεν φοβούνται την έξοδο από την ΟΝΕ και επιζητούν την ριζοσπαστική αλλαγή της χώρας. Αυτό είναι προς το συμφέρον όλων των πολιτικών δυνάμεων που έχουν τέτοια γενική κατεύθυνση, είτε είναι μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ, είτε όχι, αλλά και όλων των κοινωνικών δυνάμεων που επιζητούν την απαλλαγή της χώρας από το άγος που την βαραίνει. Μόνο έτσι θα μπορέσουν τα εργατικά και λαϊκά στρώματα να κερδίσουν τον ταξικό πόλεμο που ξέσπασε το 2010.


"Εάν καταρρεύσει το ευρώ, η γερμανική επέλαση θα συνεχισθεί, με τη δημιουργία δορυφόρων (Ολλανδία, Αυστρία κλπ.), καθώς επίσης «οικονομικών ζωνών» - προτεκτοράτων δηλαδή ολοκληρωτικής επιρροής της Γερμανίας (Ελλάδα, Ισπανία, Πορτογαλία κοκ), άμεσα εξαρτημένων από τη βιομηχανία της.

Εάν δεν καταρρεύσει το ευρώ, η Γερμανία θα αναδειχθεί στον αδιαφιλονίκητο ηγεμόνα της Ευρώπης - με την δουλική υποταγή όλων των «εταίρων» της, στις δικές της επιθυμίες και στα δικά της σχέδια.
Όπως έχει πει άλλωστε ο J. Adams, ο δεύτερος πρόεδρος των Η.Π.Α.: Υπάρχουν δύο δυνατότητες για να λεηλατήσεις και να υποδουλώσεις μία χώρα ή μία ήπειρο: Η πρώτη από αυτές είναι το ξίφος, τα όπλα. Η δεύτερη είναι η υπερχρέωση".
Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

Η γνωστή διαδικασία, σύμφωνα με την οποία ο γερμανικός «λαός», ερμηνευμένος, ως συνήθως αυθαίρετα, από τα ΜΜΕ, διαμαρτύρεται για κάτι και ζητάει απαιτητικά τη διόρθωση του από την εκάστοτε κυβέρνηση, τηρήθηκε επακριβώς και στο θέμα του χρυσού. Έτσι λοιπόν, μετά από τις μέσω των ΜΜΕ «λαϊκές επιθέσεις» εναντίον της κεντρικής τράπεζας (Bundesbank), ζητήθηκε εκ μέρους των Πολιτών η επιστροφή του χρυσού στη Γερμανία από τις χώρες, στις οποίες ήταν αποθηκεμένος:

από τις κεντρικές τράπεζες της Γαλλίας (374 τόνοι ή 11% των συνολικών αποθεμάτων), της Μ. Βρετανίας (450 τόνοι ή 13% των αποθεμάτων) και των Η.Π.Α. (1.536 τόνοι ή 45% των αποθεμάτων) – με το υπόλοιπο 31% (1.036 τόνοι) να είναι ήδη στα θησαυροφυλάκια της γερμανικής κεντρικής τράπεζας στη Φρανκφούρτη.

Ουσιαστικά λοιπόν φαίνεται πως το μεγαλύτερο μέρος του γερμανικού χρυσού είναι ακόμη αποθηκεμένο στα θησαυροφυλάκια των νικητριών δυνάμεων του 2ου Παγκοσμίου πολέμου, τουλάχιστον όσον αφορά την πρώην Δ. Γερμανία – ενώ για την πρώην Ανατολική δεν υπάρχουν ανάλογες πληροφορίες.   

Σύμφωνα τώρα με πρόσφατες αναφορές των ΜΜΕ, η Γερμανία απαίτησε την επιστροφή του χρυσού της, καταρχήν από την κεντρική τράπεζα της Γαλλίας – ενώ ενδεχομένως θα ακολουθήσει την ίδια τακτική και με τις δύο άλλες χώρες, παρά το ότι, κατά την επίσημη ανακοίνωση, θα συνεχίσει να διατηρεί αποθέματα χρυσού στους τόπους που κυρίως διαπραγματεύεται το πολύτιμο μέταλλο: στο Λονδίνο και στη Ν. Υόρκη.

Ανεξάρτητα δε από το γεγονός ότι, κατά τη γνώμη μας η Γερμανία προετοιμάζεται κρυφά για το ενδεχόμενο της υιοθέτησης του μάρκου (η αξία του οποίου θα ήταν πολύ μεγαλύτερη, εάν συνδεόταν με το χρυσό), ειδικά εάν η κατάσταση στην Ιταλία, καθώς επίσης στην Ισπανία επιδεινωθεί (κάτι που φαίνεται εξαιρετικά πιθανόν), θεωρούμε πως το ξαφνικό ενδιαφέρον για την επιστροφή του χρυσού στα εδάφη της, είναι ένα ακόμη δείγμα της μερκαντιλιστικής («Μερκελντιλιστικής») πολιτικής της καγκελαρίου – γεγονός που έχουμε επισημάνει σε πολλές αναλύσεις μας, όπως για παράδειγμα στα κείμενο «Μέρκελ η μερκαντιλίστρια» και «Η επέλαση του Βερολίνου».

Από την άλλη πλευρά ο χρυσός, στη φυσική του μορφή, θα είναι πιθανότατα ο μοναδικός κερδισμένος στα πλαίσια του συναλλαγματικού πολέμου που μαίνεται – αφού ανήκει σε εκείνα τα ελάχιστα περιουσιακά στοιχεία, απέναντι από τα οποία δεν υπάρχουν χρέη (με αποτέλεσμα να αυξάνεται η ζήτηση του από τους επενδυτές που δεν θέλουν να είναι αντιμέτωποι με πιστωτικά ρίσκα).

Επομένως, ο χρυσός είναι εξαιρετικά σημαντικός για τα κράτη σήμερα – γεγονός που τεκμηριώνεται, μεταξύ άλλων, από την αυξημένη ζήτηση του εκ μέρους της Κίνας, ενώ αιτιολογεί διαφορετικά την πρόθεση «επαναπατρισμού» του από τη Γερμανία.  

ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΜΕΡΚΑΝΤΙΛΙΣΜΟΣ

Η οικονομική ιστορία διέπεται πρωτίστως από τη διαμάχη μεταξύ δύο κεντρικών καπιταλιστικών ιδεολογιών: του φιλελευθερισμού και του μερκαντιλισμού – ενώ σε όλο το προηγούμενο χρονικό διάστημα έχει αναμφίβολα επικρατήσει ο φιλελευθερισμός, «εξελισσόμενος» πολύ συχνά στο νεοφιλελευθερισμό των παιδιών του Σικάγου.

Ειδικότερα, ο φιλελευθερισμός πιστεύει στην ιδιωτική πρωτοβουλία, καθώς επίσης στην ελευθερία των αγορών. Κατά το συγκεκριμένο σύστημα, ένα μικρό μέρος των επιχειρήσεων (κοινωφελείς, μονοπωλιακές κερδοφόρες, στρατηγικές) μπορεί να παραμένει στην ιδιοκτησία του κράτους - ενώ όλες οι υπόλοιπες πρέπει να ανήκουν σε ιδιώτες.

Η «εξέλιξη» του, ο νεοφιλελευθερισμός, απαιτεί να είναι ιδιωτικά τα πάντα, ακόμη και ο στρατός - με το κράτος να παραμένει ως ο «εγγυητής» της λειτουργίας της οικονομίας, ο αυστηρός επιτηρητής δηλαδή, με την υποχρέωση της τοποθέτησης και την ευθύνη της τήρησης των κανόνων που την διέπουν.       

Αντίθετα, ο (νεο)μερκαντιλισμός πρεσβεύει ουσιαστικά ένα είδος κρατικού καπιταλισμού, το οποίο δίνει μεγάλη σημασία σε μία εθνική πολιτική, στα όρια ίσως της εθνικιστικής - στηριζόμενης οικονομικά, συναλλαγματικά επίσης, στα αποθέματα πολυτίμων μετάλλων (όπως λέγεται, "η εθνική πολιτική θα πρέπει να έχει στόχο τη συγκέντρωση όσο το δυνατόν μεγαλύτερων ποσοτήτων χρυσού και αργύρου").     

Το (νέο)φιλελεύθερο οικονομικό μοντέλο αντιμετωπίζει το κράτος, το δημόσιο τομέα δηλαδή, σαν από τη φύση του ληστρικό, διεφθαρμένο, ανεπαρκή και ανίκανο - ενώ θεοποιεί ουσιαστικά τον ιδιωτικό τομέα, ο στόχος του οποίου είναι το μέγιστο δυνατό κέρδος, με το ελάχιστο κόστος. Στα πλαίσια αυτά απαιτεί έναν αυστηρό και σαφή διαχωρισμό του κράτους από την ιδιωτική οικονομία (“η ελευθερία ως έσχατος στόχος και το άτομο ως έσχατη οντότητα της κοινωνίας”).

Από την άλλη πλευρά, ο μερκαντιλισμός θεωρεί τόσο τον κρατικό, όσο και τον ιδιωτικό τομέα ως συνεργάτες, οι οποίοι έχουν κοινούς στόχους - όπως, για παράδειγμα, την εσωτερική οικονομική ανάπτυξη ή την εθνική ισχύ. Αν και πολλοί δε χαρακτηρίζουν ειρωνικά το μερκαντιλισμό ως αναποτελεσματικό κρατικό καπιταλισμό, όταν λειτουργεί σωστά (όπως συμβαίνει σήμερα κυρίως στην Κίνα, σε κάποιο βαθμό στη Γερμανία) είναι εξαιρετικά αποτελεσματικός.

Ιστορικά, ο μερκαντιλισμός προηγείται του φιλελευθερισμού - ο οποίος ακόμη και στη Μ. Βρετανία, στην πατρίδα του, υιοθετήθηκε μετά την ανάδειξη της σε μία παγκόσμια βιομηχανική δύναμη (στα μέσα του 17ου αιώνα).

Περαιτέρω, ο φιλελευθερισμός στηρίζεται στη ζήτηση, στην κατανάλωση κατά κάποιον τρόπο, θεωρώντας τον πελάτη βασιλιά - οπότε ο στόχος της φιλελεύθερης οικονομικής πολιτικής είναι η αύξηση των καταναλωτικών δαπανών των νοικοκυριών, γεγονός που απαιτεί την όσο το δυνατόν ανεμπόδιστη πρόσβαση τους σε φθηνά αγαθά και υπηρεσίες, καθώς επίσης τη μειωμένη φορολόγηση (το σημερινό αμερικανικό μοντέλο).

Ακολουθώντας τους κανόνες του «ιδρυτή» της ελεύθερης οικονομίας (A.Smith), πιστεύει πως τα προϊόντα πρέπει να παράγονται σε εκείνες τις χώρες, οι οποίες έχουν συγκριτικά μεγαλύτερα ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα – ενώ να εισάγονται από τις άλλες, ανταλλασσόμενα ουσιαστικά με τα προϊόντα που αυτές παράγουν φθηνότερα.      

Αντίθετα, ο μερκαντιλισμός στηρίζεται στην προσφορά, στην παραγωγή δηλαδή - οπότε ο στόχος της μερκαντιλιστικής πολιτικής είναι η αριστοποίηση της δομής του εκάστοτε παραγωγικού μηχανισμού, έτσι ώστε να αυξάνεται συνεχώς η παραγωγικότητα του συνόλου της οικονομίας. Η κατανάλωση εδώ προϋποθέτει ότι, οι απασχολούμενοι θα εργάζονται συνεχώς περισσότερο, με μισθούς οι οποίοι θα τους εξασφαλίζουν απλά και μόνο την επιβίωση - έτσι ώστε τα προϊόντα που παράγουν να είναι όλο και πιο ανταγωνιστικά.

Συνεχίζοντας, ο φιλελευθερισμός πιστεύει ότι, η οικονομική ωφέλεια του εμπορίου πηγάζει από τις εισαγωγές - με την έννοια πως όσο πιο φτηνά είναι τα εισαγόμενα προϊόντα, τόσο το καλύτερο για την οικονομία, ακόμη και αν το αποτέλεσμα είναι ένα ελλειμματικό εμπορικό ισοζύγιο.

Ο μερκαντιλισμός, εντελώς αντίθετα, αντιμετωπίζει το εμπόριο σαν μέσο για την ισχυροποίηση της παραγωγής στο εσωτερικό, έτσι ώστε να αυξάνεται συνεχώς η απασχόληση - με αποτέλεσμα να προωθεί τις εξαγωγές (εισαγωγή θέσεων εργασίας), περιορίζοντας παράλληλα τις εισαγωγές (εξαγωγή θέσεων εργασίας).

Ουσιαστικά λοιπόν θεωρεί το παγκόσμιο εμπόριο σαν μία «διαδικασία μηδενικού αθροίσματος», με νικητές και ηττημένους - όπου οι χώρες που στηρίζονται στις εξαγωγές ζουν εις βάρος αυτών που είναι υποχρεωμένες να εισάγουν περισσότερα, από όσα εξάγουν.   

ΛΟΙΠΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΩΝ ΔΥΟ ΑΝΤΙΜΑΧΟΜΕΝΩΝ ΣΥΣΤΗΜΑΤΩΝ

Η πλέον αντιπροσωπευτική χώρα του (νέο)φιλελευθερισμού είναι σήμερα οι Η.Π.Α. - ενώ του μερκαντιλισμού η Κίνα (η Γερμανία επίσης), η οποία ενισχύει και επιδοτεί όσο μπορεί την παραγωγή και τις εξαγωγές, διατηρώντας χαμηλή την εσωτερική κατανάλωση και τους μισθούς των εργαζομένων της (οι χαμηλοί μισθοί εδώ έχουν διπλή ωφέλεια για το κράτος: από τη μία πλευρά αναγκάζουν τα νοικοκυριά να καταναλώνουν λιγότερο, οπότε να εισάγονται ανάλογα μικρότερες ποσότητες, ενώ από την άλλη αυξάνουν την παραγωγικότητα των εργαζομένων, περιορίζοντας το κόστος παραγωγής των εγχωρίων προϊόντων). 

Η κυβέρνηση της Κίνας χειραγωγεί στην κυριολεξία το νόμισμα της, έτσι ώστε να εξασφαλίζει την κερδοφορία των εξαγωγικών της επιχειρήσεων - ενώ η Γερμανία εφαρμόζει, πολύ πιο έξυπνα αλλά έμμεσα, την ίδια πολιτική, με τη βοήθεια της διατήρησης του ευρώ σε ανταγωνιστικά χαμηλή ισοτιμία, μέσω των οικονομικών προβλημάτων των «εταίρων» της.

Και οι δύο αυτές μερκαντιλιστικές χώρες διακρίνονται αφενός μεν για τις κρυφές επιδοτήσεις των εξαγωγικών τους επιχειρήσεων, αφετέρου για τα μεγάλα πλεονάσματα (Πίνακας Ι) των εμπορικών ισοζυγίων τους - ενώ οι Η.Π.Α., επίσης πολλά άλλα φιλελεύθερα κράτη, έχουν μεγάλα ελλείμματα στα ισοζύγια τους (όπως έχουμε αναλύσει στα άρθρα: Ευρωπαϊκές ασυμμετρίες και Ασύμμετρη παγκοσμιοποίηση).

ΠΙΝΑΚΑΣ I: Οι πιο πλεονασματικές και ελλειμματικές οικονομίες παγκοσμίως, με κριτήριο το εμπορικό ισοζύγιο – σε εκ. $ το 2010
Πηγή: WP
Πίνακας: Β. Βιλιάρδος
Σημείωση: Τα πλεονάσματα της Ρωσίας και της Σ. Αραβίας προέρχονται από τις εξαγωγές ενέργειας, οπότε δεν μπορούν να χαρακτηρισθούν ως αμιγώς μερκαντιλιστικές. Η Ιαπωνία είναι μία ιδιάζουσα περίπτωση, ειδικά μετά την οικονομική επίθεση που δέχθηκε από τις Η.Π.Α. τη δεκαετία του 80 - η οποία την καταδίκασε σε μία υπερεικοσαετή ύφεση. 

Από την (νέο)φιλελεύθερη πλευρά, οι επιδοτήσεις των μερκαντιλιστικών χωρών κάνουν φτωχούς τους πολίτες τους - ενώ παράλληλα κερδίζουν οι καταναλωτές των άλλων κρατών, δαπανώντας πολύ λιγότερα χρήματα για τα προϊόντα που αγοράζουν (αφού τα εισάγουν σε πολύ χαμηλότερες τιμές, οι οποίες ουσιαστικά είναι χαμηλότερες λόγω της επιδότησης τους, μέσω του κρατικού μηχανισμού, από τους φορολογούμενους της Κίνας ή της Γερμανίας).   

Από μερκαντιλιστικής πλευράς, οι επιδοτήσεις αφενός μεν εξασφαλίζουν τις θέσεις εργασίας, αφετέρου οικοδομούν μία σύγχρονη οικονομία, η οποία μπορεί να εξασφαλίζει τη μακροπρόθεσμη ευημερία των πολιτών.

Ουσιαστικά λοιπόν, οι φιλελεύθεροι επιτυγχάνουν την (μεσοπρόθεσμη) ευημερία των πολιτών τους εις βάρος των μερκαντιλιστών, οι οποίοι την επιδοτούν - με τους τελευταίους να προσβλέπουν σε μακροπρόθεσμα οφέλη.

Στο παράδειγμα της Ευρωζώνης, οι χώρες του Νότου (φιλελεύθερες) ευημερούσαν τα πρώτα χρόνια μετά την εισαγωγή του ευρώ, εις βάρος της Γερμανίας και των υπολοίπων μερκαντιλιστικών κρατών του Βορά - με την κατάσταση σήμερα να έχει αντιστραφεί.

Στα πλαίσια αυτά, όταν κρίνουμε, θετικά ή αρνητικά, την πολιτική λιτότητας που απαιτεί η Γερμανία να εφαρμόζουν απαρέγκλιτα οι χώρες του Νότου, οφείλουμε να την εξετάζουμε σε σχέση με το είδος του καπιταλιστικού συστήματος, το οποίο επιλέγεται. Εάν λοιπόν επρόκειτο για τη φιλελεύθερη εκδοχή του, τότε η πολιτική λιτότητας είναι πράγματι καταστροφική.

Αντίθετα, εάν ο απώτερος στόχος είναι η «μετάλλαξη» της ευρωπαϊκής οικονομίας σε μερκαντιλιστική, ανάλογη με αυτήν της Γερμανίας, τότε η πολιτική λιτότητας είναι απολύτως σωστή – αφού δημιουργούνται σταδιακά οι κατάλληλες προϋποθέσεις, με τη βοήθεια της «εσωτερικής υποτίμησης» (χαμηλοί μισθοί, περιορισμένες δημόσιες παροχές, αύξηση της παραγωγικότητας κλπ.), οι οποίες εξασφαλίζουν την ανάπτυξη μέσω της αύξησης των εξαγωγών, καθώς επίσης της μείωσης των εισαγωγών.  

ΕΝΔΙΑΜΕΣΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Η ειρηνική συνύπαρξη των δύο παραπάνω διαφορετικών καπιταλιστικών μοντέλων φαίνεται πως πλησιάζει στο τέλος της - γεγονός που οριοθετεί το ξέσπασμα της χρηματοπιστωτικής κρίσης. Όπως διαπιστώνεται, «το καταναλωτικό πάρτι» των φιλελεύθερων κρατών, όπου επί πλέον η μη ισορροπημένη κατανομή των εισοδημάτων οδήγησε τους φτωχότερους στην κατανάλωση με δανεικά, με αποτέλεσμα την υπερχρέωση τους, σταμάτησε ξαφνικά - ενώ κινδυνεύει να καταρρεύσει η μεσαία τάξη, παρασέρνοντας μαζί της τα πάντα.

Στα πλαίσια αυτά, οι προοπτικές της φιλελεύθερης Δύσης είναι μάλλον δυσοίωνες - με εξαίρεση ίσως τη μερκαντιλιστική Γερμανία («ίσως», επειδή θα κληθεί να πληρώσει μεγάλο μέρος του λογαριασμού, ανήκοντας στη Δύση - εκτός εάν απομονωθεί με βιώσιμο τρόπο, επιστρέφοντας τάχιστα στο μάρκο). Το γεγονός αυτό οφείλεται στο ότι, εκλείπουν οι δυνατότητες ανάπτυξης - χωρίς την οποία είναι αδύνατον να εξοφληθούν ποτέ τα συσσωρευμένα δημόσια και ιδιωτικά χρέη. Παράλληλα, η ανεργία καλπάζει, με πιθανότερο αποτέλεσμα το ξέσπασμα μεγάλων κοινωνικών αναταραχών και εξεγέρσεων.

Από την άλλη πλευρά, η μερκαντιλιστική Ανατολή (Κίνα, Κορέα, Ταιβάν κλπ.) θα αντιμετωπίσει επίσης δυσκολίες, λόγω των προβλημάτων των χωρών της Δύσης, οι οποίες καταναλώνουν τα προϊόντα της - προσπαθώντας πιθανότατα να καλύψει τη διαφορά με τη βοήθεια της αύξησης της εσωτερικής κατανάλωσης. Εν τούτοις, καμία από τις δύο περιοχές του πλανήτη δεν μπορεί να νοιώθει ασφάλεια - αφού είναι μάλλον απίθανο να μην υπάρξουν μεγάλες γεωπολιτικές εντάσεις, με άγνωστα αποτελέσματα.

ΟΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΙΔΙΑΤΕΡΟΤΗΤΕΣ

Είναι προφανές ότι σε γενικές γραμμές οι χώρες, οι οποίες στηρίζονται στο (νέο)φιλελεύθερο μοντέλο, έχουν ανάγκη από ισχυρά νομίσματα – αφού με τον τρόπο αυτό μπορούν να εισάγουν φθηνότερα τα αγαθά που έχουν ανάγκη. Αντίθετα, τα μερκαντιλιστικά κράτη είναι υποχρεωμένα να διατηρούν χαμηλή την ισοτιμία των νομισμάτων τους, έτσι ώστε να «επιδοτούνται» οι εξαγωγές τους.

Υπάρχει όμως και μία ενδιάμεση κατηγορία – εκείνα τα μερκαντιλιστικά κράτη που εξάγουν προϊόντα υψηλής προστιθέμενης αξίας (όπως μηχανήματα, αυτοκίνητα, τεχνολογία κλπ.), τα οποία μπορούν να πουλούν σε αυξημένες τιμές, μη έχοντας ανταγωνισμό.

Επειδή τώρα η παραγωγή των προϊόντων αυτών απαιτεί εισαγωγές πρώτων υλών (ενέργεια, μέταλλα κλπ.), ωφελούνται περισσότερο από ένα ισχυρό νόμισμα, αρκεί να μην υπερβαίνει κάποια ανώτατα όρια (στο παράδειγμα της Γερμανίας, το ευρώ να μην είναι υψηλότερο από το 1,50 σε σχέση με το δολάριο). Ειδικά όσον αφορά τη Γερμανία, διαθέτει ένα ακόμη πλεονέκτημα: το ότι σε ποσοστό άνω του 50% εξάγει σε χώρες της Ευρωζώνης, με τις οποίες έχει το ίδιο νόμισμα (οπότε η αύξηση της ισοτιμίας του δεν επιβαρύνει τις συνολικές εξαγωγές της). 

Συνεχίζοντας, σε αντίθεση με τη Γερμανία, η Κίνα εξάγει κυρίως καταναλωτικά προϊόντα, τα οποία μπορούν να παραχθούν από κάθε άλλη χώρα. Το μοναδικό πλεονέκτημα της λοιπόν είναι η φθηνότερη, η ανταγωνιστικότερη δηλαδή παραγωγή και πώληση τους – επομένως, δεν έχει την πολυτέλεια της διατήρησης ενός ισχυρού νομίσματος, το οποίο θα έκανε ακριβότερα τα προϊόντα της στο εξωτερικό. Ευτυχώς δε για την ίδια, διαθέτει ενεργειακά αποθέματα και πρώτες ύλες - οπότε δεν είναι σε τέτοιο βαθμό εξαρτημένη από τις εισαγωγές τους, όπως η Γερμανία.

Με βάση τα παραπάνω και με δεδομένο το ότι, η χώρα που εισάγει τα περισσότερα προϊόντα παγκοσμίως είναι οι Η.Π.Α., ακολουθούμενη από την ΕΕ, διαπιστώνονται οι παρακάτω ιδιαιτερότητες:  

(α)  Οι Η.Π.Α. είναι υποχρεωμένες να έχουν ένα ισχυρό νόμισμα, εάν βέβαια παραμείνουν στο σύστημα του (νέο)φιλελευθερισμού – αφού διαφορετικά οι τιμές των προϊόντων που εισάγουν (θα) αυξάνονται συνεχώς. Πόσο μάλλον όταν οι Η.Π.Α. δεν είναι πλέον ενεργειακά αυτόνομες - γεγονός που προσπαθούν να καλύψουν με την εισβολή (άλλοτε οικονομική, άλλοτε πολεμική), σε χώρες που διαθέτουν ενέργεια, όπως στο Ιράκ.

Η ανάγκη αυτή επιτείνεται από το ότι, εάν το δολάριο θέλει να διατηρήσει τη θέση του (παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα), η οποία εκτός των πολλών άλλων πλεονεκτημάτων, εξασφαλίζει στην υπερδύναμη πολύ χαμηλά επιτόκια δανεισμού, παράλληλα με το ότι δεν μπορεί να χρεοκοπήσει (αφού οι υποχρεώσεις της εξοφλούνται σε δολάρια, τα οποία «τυπώνει» μόνη της), τότε δεν πρέπει να απαξιωθεί.  

Εν τούτοις, η υπερχρέωση της υπερδύναμης, καθώς επίσης τα τεράστια ελλείμματα του κρατικού προϋπολογισμού, σε συνδυασμό με τον περιορισμό του ρυθμού ανάπτυξης και την κλιμακούμενη μετανάστευση των αμερικανικών επενδυτικών κεφαλαίων προς την αναπτυσσόμενη Ασία, την υποχρεώνουν να αυξάνει την ποσότητα χρήματος (πακέτα στήριξης QE) – μεταξύ άλλων, για να επιλυθεί το πρόβλημα της υπερχρέωσης πληθωριστικά, με αποτέλεσμα όμως να μειώνεται συνεχώς η ισοτιμία του δολαρίου.

Παράλληλα το ΔΝΤ, μη έχοντας προφανώς κατανοήσει τις παρενέργειες της πολιτικής λιτότητας που επέβαλλε στην Ελλάδα (στην Ιρλανδία, στην Πορτογαλία κλπ.), λειτούργησε αρνητικά για τα συμφέροντα της υπερδύναμης – αφού με τον τρόπο αυτό (πόσο μάλλον όταν πάψουν να επηρεάζουν οι εταιρείες αξιολόγησης με τις εκτιμήσεις τους την ευρωπαϊκή οικονομία), ενισχύεται το ευρώ.

Η ενίσχυση αυτή του ευρώ είναι εις βάρος φυσικά του δολαρίου - γεγονός που σημαίνει ότι, το ΔΝΤ έπεσε στην παγίδα της Γερμανίας και έπαιξε το παιχνίδι της (πιθανότατα αυτή είναι η πραγματική αιτία της αλλαγής της στάσης του ΔΝΤ, όσον αφορά τα ελλειμματικά κράτη της Ευρωζώνης, όπως την είδαμε εν πρώτοις στην Ιρλανδία - σήμερα στην Ελλάδα και στην Πορτογαλία).

Η εναλλακτική λύση τώρα των Η.Π.Α., η «μετάλλαξη» τους δηλαδή σε μία μερκαντιλιστική καπιταλιστική οικονομία, δεν είναι καθόλου εύκολη – αφού η χώρα έχει σε μεγάλο βαθμό αποβιομηχανοποιηθεί, ευρισκόμενη σε πορεία παρακμής. Παρά τις προσπάθειες λοιπόν κάποιων εταιρειών της, οι οποίες έχουν κατανοήσει το πρόβλημα (όπως, για παράδειγμα, της Apple, η οποία μεταφέρει την παραγωγή της πίσω στις Η.Π.Α.), η κατάσταση δεν είναι εύκολα ανατρέψιμη.

(β)  Οι μεγάλες ελλειμματικές και υπερχρεωμένες χώρες της Ευρωζώνης, ειδικά η Γαλλία, η Ιταλία και η Ισπανία, είναι υποχρεωμένες να έχουν ένα ασθενές νόμισμα, εάν θέλουν να επιλύσουν τα προβλήματα τους πληθωριστικά, επιβοηθούμενες από τις εξαγωγές.

Η μετάλλαξη τους όμως σε μερκαντιλιστικές οικονομίες (οι οποίες θα μπορούν αργότερα να παράγουν προϊόντα υψηλής προστιθέμενης αξίας, όπως η Γερμανία, οπότε να αντέχουν ένα ισχυρότερο νόμισμα), είναι εξαιρετικά δύσκολη – επειδή έχουν σε μεγάλο βαθμό αποβιομηχανοποιηθεί.

Δυστυχώς για τις χώρες αυτές, οι εντελώς αντίθετες επιδιώξεις της Γερμανίας εμποδίζουν ένα τέτοιο ενδεχόμενο – με αποτέλεσμα να κινδυνεύουν να μετατραπούν σε «τευτονικούς» δορυφόρους, απολύτως εξαρτημένες από την ευρύτερη οικονομική πολιτική της Γερμανίας (πακέτα διάσωσης, δανεισμός από την ΕΚΤ κοκ.).

(γ)  Οι μικρότερες χώρες της Ευρωζώνης, όπως για παράδειγμα η Ελλάδα, στις οποίες επιβλήθηκε εκβιαστικά μία πολιτική λιτότητας άνευ προηγουμένου, σχεδιάζεται, όπως φαίνεται, να μετατραπούν σε μικρές μερκαντιλιστικές οικονομίες, εξαρτημένα προτεκτοράτα της Γερμανίας (με τη δημιουργία ειδικών οικονομικών ζωνών κλπ.).

Εάν δε διαθέτουν ενεργειακά αποθέματα, τότε μάλλον θα «κατασχεθούν» - με την έννοια του ότι θα χρησιμοποιηθούν για την εξόφληση των υποχρεώσεων τους, οι οποίες συνεχώς θα αυξάνονται (μέσω της καταδίκης τους σε ύφεση, η οποία περιορίζει τα φορολογικά έσοδα, της εκποίησης της δημόσιας περιουσίας τους κοκ.)

(δ)  Οι χώρες τώρα της ΕΕ, οι οποίες έχουν τα ίδια προβλήματα με τις Η.Π.Α., όπως για παράδειγμα η Μ. Βρετανία, ευρίσκονται σε πολύ πιο δύσκολη θέση από την υπερδύναμη – ενώ απειλείται τα μέγιστα η βιωσιμότητα τους από τη Γερμανία.

(ε)  Η Κίνα και οι υπόλοιπες μερκαντιλιστικές ασιατικές οικονομίες κινδυνεύουν πολλαπλά – αφενός μεν από την υποτίμηση του δολαρίου (μείωση της αξίας των συναλλαγματικών αποθεμάτων τους, εισαγωγή πληθωριστικών πιέσεων κλπ.), αφετέρου από το ενδεχόμενο της επιστροφής του προστατευτισμού στις Η.Π.Α. (αύξηση των δασμών, εμπόδια στις εισαγωγές κλπ.). 

(στ) Τέλος, οι υποανάπτυκτες οικονομίες του πλανήτη έχουν ήδη οδηγηθεί σε επισιτιστικές κρίσεις, τις οποίες έχει προκαλέσει η διοχέτευση της υπερβάλλουσας ρευστότητας στα χρηματιστήρια – ενώ κινδυνεύουν με πολεμικές εισβολές εκείνων των χωρών της Δύσης ή της αναπτυσσόμενης Ανατολής (Κίνα), οι οποίες θα θελήσουν να «υπεξαιρέσουν» το φυσικό πλούτο τους (ενεργειακά αποθέματα κλπ.). Η επέμβαση της Γαλλίας στο Μαλί το οποίο διαθέτει, μεταξύ άλλων, μεγάλα αποθέματα ουρανίου, απαραίτητα για τα πυρηνικά της εργοστάσια, είναι μάλλον ενδεικτική του τι θα συμβεί στο μέλλον.

ΤΟ ΤΕΤΑΡΤΟ ΡΑΙΧ

Όπως είναι γνωστό το πρώτο Ράιχ (αυτοκρατορία), η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του Γερμανικού Έθνους καλύτερα (962-1806), δημιουργήθηκε και διατηρήθηκε με τη βοήθεια συμβατικών πολέμων. Αντίθετα, το δεύτερο Ράιχ, η αυτοκρατορία που ίδρυσε ο Μπίσμαρκ δηλαδή (1871-1918) στηρίχθηκε αρχικά στην οικονομία - ενώ κατέρρευσε με τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Όσον αφορά την περίοδο αυτή, το 2ο Ράιχ, ο Keynes την περιγράφει ως εξής:

"Από αγροτική και κυρίως αυτοσυντήρητη, η Γερμανία μετασχηματίσθηκε σε μία απέραντη και περίπλοκη βιομηχανική μηχανή - εξαρτώμενη για τη λειτουργία της από την ισορροπία πολλών παραγόντων εκτός της Γερμανίας και εντός αυτής.

Μόνο λειτουργώντας αυτή η μηχανή αδιάκοπα και σε πλήρη δράση, μπορούσε να βρει απασχόληση στο εσωτερικό για τον αυξανόμενο πληθυσμό της και τα μέσα για να αγοράζει τα προς το ζην από το εξωτερικό (όπως και τότε, έτσι και σήμερα η Γερμανία δεν είναι μόνο πρωταθλήτρια στις εξαγωγές, αλλά και στις εισαγωγές). Η γερμανική μηχανή έμοιαζε με μία σβούρα, η οποία για να διατηρήσει την ισορροπία της έπρεπε να προοδεύει ολοένα και γρηγορότερα.

Γύρω από τη Γερμανία, σαν κεντρικό υποστύλωμα, συναθροίστηκε το υπόλοιπο του ευρωπαϊκού οικονομικού συστήματος - ενώ από την ευημερία και την επιχειρηματικότητα της Γερμανίας εξαρτιόταν κυρίως η ευημερία των υπολοίπων χωρών της ηπείρου.

Ο αυξανόμενος βηματισμός της Γερμανίας έδωσε στους γείτονες της μία διέξοδο για τα προϊόντα τους - σε αντάλλαγμα για την οποία, η επιχειρηματικότητα του Γερμανού εμπόρου τις εφοδίαζε για τις βασικές ανάγκες τους, σε χαμηλές τιμές.

Η Γερμανία δεν τροφοδοτούσε μόνο το εμπόριο χωρών της Ευρώπης, αλλά, στην περίπτωση μερικών από αυτές, προμήθευε ένα μεγάλο μέρος του απαιτουμένου για την ανάπτυξη τους κεφαλαίου, καθώς επίσης της οργάνωσης - γεγονός που ερμηνεύθηκε ως ένα σύστημα ειρηνικής διείσδυσης της σε ολόκληρη την Ευρώπη.  Όλη η ήπειρος λοιπόν ανατολικά του Ρήνου περιήλθε με τη μέθοδο της ειρηνικής διείσδυσης σε γερμανική βιομηχανική τροχιά".  

Θεωρώντας αυτονόητες και δεδομένες τις ομοιότητες της σημερινής εποχής με τότε, οφείλουμε να προσθέσουμε ότι το τρίτο Ράιχ ακολούθησε τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης (1918-1933). Πρόκειται για την εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία του Χίτλερ (1933-1945), η οποία δημιουργήθηκε και διατηρήθηκε με τη βοήθεια συμβατικών πολέμων, όπως επίσης το πρώτο Ράιχ - ενώ κατέρρευσε με την ήττα της Γερμανίας στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο.

Σήμερα, όπως έχουμε ήδη αναφέρει σε προηγούμενες αναλύσεις μας (Το τέταρτο Ράιχ, οι Η.Π.Α. και η Ελλάδα), βιώνουμε τις προσπάθειες ίδρυσης του 4ου Ράιχ, ερήμην των Γερμανών πολιτών - το οποίο, όπως και το δεύτερο, στηρίζεται στον οικονομικό και όχι στο συμβατικό πόλεμο (ειρηνική διείσδυση).

Ειδικά όσον αφορά την πολιτική, έχει αρκετές ομοιότητες με το 3ο Ράιχ (εθνικοσοσιαλισμός, με την έννοια της μερκαντιλιστικής συνεργασίας επιχειρήσεων και κράτους για εθνικούς σκοπούς, όπου τη θέση των SS έχει αναλάβει η οικονομική αστυνομία, σε συνδυασμό με τις γερμανικές μυστικές υπηρεσίες - BND).

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Είναι προφανές ότι είμαστε αντιμέτωποι με πάρα πολλές και εξαιρετικά επικίνδυνες προκλήσεις - οι κυριότερες των οποίων είναι αφενός μεν ο συνεχιζόμενος πόλεμος μεταξύ των δύο βασικών καπιταλιστικών συστημάτων (φιλελευθερισμός και μερκαντιλισμός), ειδικά μετά την κατάρρευση της εναλλακτικής δυνατότητας, του τρίτου δρόμου (κομμουνισμός), αφετέρου η παρακμή της υπερδύναμης, σε συνδυασμό με την άνοδο της Γερμανίας και της Κίνας (με τους ακούσιους ή εκούσιους δορυφόρους τους).

Στα πλαίσια αυτά, οι επιλογές των μικρότερων κρατών, αλλά και των κάπως μεγαλύτερων (Γαλλία, Βρετανία, Ιταλία κλπ.), είναι εξαιρετικά δύσκολες - πόσο μάλλον των υπερχρεωμένων και βυθισμένων σε υφέσεις, από τις οποίες δεν φαίνεται να υπάρχει διέξοδος. Σε κάθε περίπτωση, οι «μονομερείς» δρόμοι δεν φαίνεται να έχουν λογική - αφού καμία από αυτές τις χώρες δεν έχει το κρίσιμο μέγεθος που προϋποθέτει η επιβίωση της στη σημερινή εποχή των έντονων «αναταράξεων» και της ασύμμετρης παγκοσμιοποίησης.   

Ειδικά όσον αφορά την Ευρώπη, η μοναδική δυνατότητα που φαίνεται πως έχει στη διάθεση της, είναι η ένωση των ανεξάρτητων εθνικών κρατών μεταξύ τους, με αλληλεγγύη και χωρίς την πρωσική πλέον Γερμανία - αφού τα συμφέροντα τους είναι κοινά, αλλά ακριβώς αντίθετα από τις επιδιώξεις και τα σχέδια της Γερμανίας, τα οποία ευρίσκονται σε πορεία σύγκρουσης με τις Η.Π.Α. (ενώ οφείλει να αποφευχθεί αυτή τη φορά το οδυνηρό τέλος των προηγούμενων γερμανικών «αυτοκρατοριών»).

Στη συνέχεια η επιθετική αντιμετώπιση της κρίσης, με τη βοήθεια του παγώματος μέρους των χρεών, της υποτίμησης του ευρώ, του ελεγχόμενου πληθωρισμού, της ολοκληρωμένης λειτουργίας της ΕΚΤ, της διάσωσης των τραπεζών, της ρύθμισης του ασύδοτου χρηματοπιστωτικού συστήματος κλπ.

Η επιστροφή στη φιλελεύθερη οικονομία, σε περιβάλλον άμεσης δημοκρατίας μίας ενωμένης Ευρώπης, μακριά από τις παγίδες του νεοφιλελευθερισμού και του μερκαντιλισμού, η καλύτερη αναδιανομή των εισοδημάτων μέσω του ασφαλιστικού συστήματος (Σουηδικό μοντέλο) και όχι του φορολογικού, καθώς επίσης η οικοδόμηση σε σταθερά, βιώσιμα θεμέλια του κοινωνικού κράτους, θα ήταν τότε ρεαλιστικές και εφικτές προοπτικές - αρκεί φυσικά να μην καθυστερήσουμε και να μην προλάβει η Γερμανία να καταστρέψει ξανά την ειρήνη, καθώς επίσης την ήπειρο μας.

Τέτοιες παρεμβάσεις στα εσωτερικά της χώρας έπρεπε να τις είχαμε απαγορεύσει από καιρό. Είναι ανεπίτρεπτο το υπουργείο Εξωτερικών ενός καταπιεστικού κράτους να κάνει υποδείξεις σε δημοκρατική χώρα για το πώς θα χειριστεί θέματα παιδείας.

Η νέα παρέμβαση αφορά, τι άλλο, το θέμα των ιμάμηδων. Η Άγκυρα διακινεί τον ισχυρισμό ότι η μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης είναι δήθεν «τουρκική» και υποδεικνύει στα μέλη της Βουλής των Ελλήνων το περιεχόμενο των νόμων που πρέπει να υπερψηφίσουν!

Η αφορμή για την ανακοίνωση του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών δόθηκε από τη νομοθετική ρύθμιση θεμάτων που αφορούν τους μουσουλμάνους ιεροδιδασκάλους στη Θράκη, η οποία προωθήθηκε και ψηφίστηκε στη Βουλή με περιεχόμενο που προφανώς δεν ικανοποιεί τους «φίλους» μας…

Ο βουλευτής Ροδόπης του ΠΑΣΟΚ, Αχμέτ Χατζηοσμάν, είχε δηλώσει, μάλιστα, από το βήμα της Βουλής ότι με τις αποφάσεις του ελληνικού κοινοβουλίου θα δημιουργηθούν εντάσεις στην περιοχή και η μειονότητα θα είναι απέναντι… Η μειονότητα έχει τρεις κατηγορίες, ωστόσο: τους Πομάκους, τους Ρομά και τους τουρκόφρονες. Οι τελευταίοι καταπιέζουν τις άλλες δύο, οι οποίες κάνουν καθημερινά έκκληση στην Αθήνα να τους σώσει από τα νύχια της Άγκυρας.

Η παρεμβατική ανακοίνωση του τουρκικού ΥΠΕΞ:  

«Με την αποδοχή από το Ελληνικό Κοινοβούλιο νομικής ρύθμισης που προβλέπει ορισμένες αλλαγές στον Νόμο του 2007 που προβλέπει τον διορισμό 240 ιμάμηδων στις Μουφτείες από πλευράς του ελληνικού κράτους, υπό την ονομασία δάσκαλοι θρησκευτικών 240 στον αριθμό, παρά τις αντιρρήσεις της τουρκικής μειονότητας της Δυτικής Θράκης, παρακολουθούνται στενά και με βαθιά ανησυχία από πλευράς μας οι εξελίξεις.

Είναι λυπηρό το γεγονός ότι ο Νόμος αυτός ο οποίος, αν και είχε γίνει αποδεκτός το 2007 από το Ελληνικό Κοινοβούλιο, δεν ετέθη σε εφαρμογή λόγω των δικαιολογημένων αντιδράσεων που έθεσε η τουρκική μειονότητα της Δυτικής Θράκης, τώρα με τις ρυθμίσεις που στοχεύουν στο να αποκτήσει λειτουργικότητα ο εν λόγω Νόμος τώρα έρχεται στην επικαιρότητα παραβλέποντας τις απόψεις της μειονότητας σχετικά με το θέμα.

Οι δηλώσεις των βουλευτών της μειονότητας για το θέμα στις οποίες προέβησαν στο Ελληνικό Κοινοβούλιο και εξήγησαν τις αιτιολογίες της αντίθεσής τους στο σχέδιο Νόμου, παρακολουθήθηκαν και από πλευράς μας.

Τα σχετικά άρθρα της Συνθήκης της Λωζάννης αναφέρονται στην διάταξη ότι η τουρκική μειονότητα στην Δυτική Θράκη διοικεί τα δικά της θρησκευτικά και εκπαιδευτικά ιδρύματα. Επίσης η Ευρωπαϊκή Συμφωνία Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έχει θέσει υπο προστασία το δικαίωμα των ατόμων να επωφελούνται από την ελευθερία θρησκείας , μέσω της προσευχής και της παιδείας. Πέραν αυτού οι νόρμες της ΕΕ και οι αναγκαιότητες του να είναι κανείς σύγχρονο κράτος περιέχουν και την χορήγηση της δυνατότητας στους πολίτες που ανήκουν σε άλλο θρήσκευμα, να εκπληρώνουν τις θρησκευτικές τους ελευθερίες.

Παρόλα αυτά η Ελλάδα ασκώντας μια πιεστική συμπεριφορά, το γεγονός ότι παραβλέπει τα νόμιμα αιτήματα της τουρκικής μειονότητας της Δυτικής Θράκης έχει προκαλέσει απογοήτευση.

Γίνεται αντιληπτό πως σύμφωνα με το Καταστατικό του Ελληνικού Κοινοβουλίου, ο εν λόγω νόμος θα πρέπει σαν σύνολο να ψηφιστεί και πάλι. Ελπίζουμε ότι αυτή η λανθασμένη συμπεριφορά που επιδείχθηκε στο χρονοδιάγραμμα αυτό, να μπορέσει να αποκατασταθεί».

Το ελληνικό ΥΠΕΞ, από την πλευρά του, κατηγορεί την Άγκυρα απλά για διαστρέβλωση της πραγματικότητας, προκειμένου να μην ανεβούν οι τόνοι και να μην κλιμακωθεί η αντιπαράθεση:

«Η ανακοίνωση του Υπουργείου Εξωτερικών της Τουρκίας για μια πρωτοβουλία που ρυθμίζει με θετικό τρόπο για την ίδια τη μουσουλμανική μειονότητα, θέματα σχετικά με το καθεστώς των μουσουλμάνων ιεροδιδασκάλων στη Θράκη, υπό το πρίσμα και των πληροφοριών, που είδαν το φως της δημοσιότητας, περί προσπάθειας του τουρκικού Προξενείου στην Κομοτηνή να επηρεάσει την κοινοβουλευτική διαδικασία στην Ελλάδα, δε συνάδουν με τη διακηρυγμένη βούληση των δύο χωρών να εργασθούν για τη βελτίωση των διμερών σχέσεων.

Η ανακοίνωση αυτή εντάσσεται στις γνωστές προσπάθειες της τουρκικής πλευράς να διαστρεβλώνει την πραγματικότητα ως προς τη μεταχείριση των μελών της μουσουλμανικής μειονότητας από την Ελληνική Πολιτεία, μια απόπειρα που πέφτει στο κενό, καθώς η Ελλάδα και συγκεκριμένα η Θράκη, αποτελεί πρότυπο αρμονικής συμβίωσης των διαφορετικού θρησκεύματος πολιτών της, με ένα από τα υψηλότερα επίπεδα προστασίας και σεβασμού των θρησκευτικών δικαιωμάτων.

Η Ελλάδα παρακολουθεί στενά τα βήματα που κάνει η Τουρκία προκειμένου να προσεγγίσει τα ευρωπαϊκά πρότυπα στον τομέα των ανθρωπίνων και μειονοτικών δικαιωμάτων, που για την Ελλάδα, όπως και για τα υπόλοιπα κράτη-μέλη της ΕΕ, αποτελούν δεδομένο. Αυτό άλλωστε, συνιστά σημαντική παράμετρο της ευρωπαϊκής ενταξιακής πορείας της Τουρκίας, την οποία, ως γνωστόν, η Ελλάδα στηρίζει», τονίζει σε ανακοίνωση ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών Γρηγόρης Δελαβέκουρας.

Ο εκπρόσωπος του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών δίνει και πληροφορίες σχετικά με τη νομοθετική ρύθμιση. Οπως αναφέρει ο κ. Δελαβέκουρας:


«- Οι νέες διατάξεις θεραπεύουν αδυναμίες που είχαν εντοπισθεί στο προηγούμενο νομοσχέδιο από την ίδια τη μειονότητα.
- Τώρα πλέον, δίδεται η δυνατότητα διδασκαλίας του Κορανίου, για πρώτη φορά, στα δημόσια σχολεία της Θράκης, όπου φοιτούν μουσουλμάνοι μειονοτικοί μαθητές.
- Η πρωτοβουλία εντάσσεται στο πλαίσιο των σοβαρών προσπαθειών που καταβάλλει η Ελλάδα για τη θρησκευτική και πνευματική καλλιέργεια των μουσουλμάνων μειονοτικών συμπολιτών μας.
- Η ένταξη των μουσουλμάνων ιερουργών στην Θράκη, εφ’ όσον οι ίδιοι το επιθυμούν, σε καθεστώς δημοσίου λειτουργού, συνιστά αναβάθμισή τους.
- Η Ελλάδα αποδεικνύει καθημερινά και έμπρακτα τον απόλυτο σεβασμό προς τη θρησκευτική ελευθερία της μουσουλμανικής μειονότητας τηρώντας απαρέγκλιτα όλες τις διεθνείς δεσμεύσεις και πρότυπα».


Πηγή: Πυγμή

  • William F. Engdahl: «Πίσω από την γαλλική εισβολή βρίσκεται ο πολύ ισχυρός δάκτυλος του αμερικανικού Πενταγώνου»

  • Alex Korbel: «Είμαστε πραγματικά έτοιμοι να εμπλακούμε σε έναν πόλεμο που θα επεκταθεί σε ολόκληρη τη Δυτική Αφρική»;
Russia Today 
19 Ιανουαρίου 2013
Απόδοση: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους

Καθώς εκατοντάδες Γάλλοι στρατιώτες καταφθάνουν στο Μάλι για να εμποδίσουν μια επέλαση των ισλαμιστών ανταρτών που ήδη έχουν τον έλεγχο του βόρειου τμήματος της χώρας, εγείρονται αρκετά ερωτήματα ως προς τα κίνητρα πίσω από αυτή την παρέμβαση. Ο καθηγητής γεωπολιτικής και συγγραφέας William Engdahl δήλωσε σε συνέντευξή του στο Russia Today ότι οι ΗΠΑ χρησιμοποιούν τη Γαλλία ως αποδιοπομπαίο τράγο προκειμένου να κρύψουν τις δικές τους επιδιώξεις στην περιοχή.

Russia Today: Σε μια κρίσιμη φάση, κατά την οποία η Γαλλία και οι υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης προσπαθούν να ξεπεράσουν την οικονομική κρίση, τι ακριβώς επιδιώκει να επιτύχει το Παρίσι με τη συμμετοχή του σε μια ακόμη στρατιωτική σύγκρουση σε ξένη χώρα;


William Engdahl: Κατά τη γνώμη μου, η εισβολή στο Μάλι αποτελεί μια νέα φάση των διαδοχικών επεμβάσεων αποσυντονισμού, στις οποίες έπαιξε ενεργό ρόλο η Γαλλία, επεμβάσεων όπως εκείνη της Λιβύης πέρυσι, με την ανατροπή του καθεστώτος Καντάφι. Κατά μία έννοια, πρόκειται για μια απόδειξη ότι η γαλλική νεοαποικιοκρατία είναι σε πλήρη δράση. 

Ωστόσο – και αυτό παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον – πιστεύω ότι πίσω από την γαλλική εισβολή βρίσκεται ο πολύ ισχυρός δάκτυλος του αμερικανικού Πενταγώνου, το οποίο έχει σχεδιάσει τον διαμελισμό του Μάλι, έναν διαμελισμό ο οποίος ήδη διαφαίνεται απειλητικά στον ορίζοντα. Σχεδιάζουν, λοιπόν, την απόσχιση από την υπόλοιπη χώρα του Βόρειου Μάλι (όπου η δράση της Αλ-Κάιντα και των άλλων ομάδων τρομοκρατών υποτίθεται αποτελεί την αφορμή της γαλλικής στρατιωτικής επέμβασης), από το Νότιο Μάλι, μια ως επί το πλείστον αγροτική περιοχή, η οποία ωστόσο δεν στερείται στρατηγικής σημασίας ορυκτών πόρων.

Επειδή στο Βόρειο Μάλι ανακαλύφθηκαν πρόσφατα τεράστια κοιτάσματα πετρελαίου, αναγκαστικά οδηγούμαστε στο συμπέρασμα ότι για κάποιους ήταν κάτι παραπάνω από εξυπηρετικό το γεγονός ότι πέρυσι αρκετές ομάδες ένοπλων ισλαμιστών πέρασαν τα σύνορα με τη Λιβύη, καθόλου τυχαία. Και… τι σύμπτωση! Ακριβώς σ’ εκείνη τη φάση, ένας στρατιωτικός διοικητής που εκπαιδεύτηκε στις ΗΠΑ οργάνωσε ένα πραξικόπημα στην πρωτεύουσα της χώρας, στα νότια, και εγκαθίδρυσε ένα δικτατορικό καθεστώς, ανατρέποντας έτσι έναν από τους ελάχιστους δημοκρατικά εκλεγμένους προέδρους στην Αφρική!

Είναι σαφές, επομένως, ότι η όλη επιχείρηση φέρει τη σφραγίδα της Αφρικανικής Διοίκησης [Africom ή African Command] των ΗΠΑ και ΝΑΤΟ και αποτελεί μια προσπάθεια στρατιωτικής κατοχής ολόκληρης την περιοχής και των πόρων της. Το Μάλι είναι μια εξαιρετικής σημασίας, από γεωπολιτική άποψη, χώρα. Συνορεύει με την Αλγερία, μια χώρα που είναι ένας από τους κορυφαίους στόχους των διαφόρων επεμβάσεων του ΝΑΤΟ υπέρ της Γαλλίας, των ΗΠΑ και άλλων «συμμάχων». Μεγάλης σημασίας είναι και η Μαυριτανία, η Ακτή Ελεφαντοστού, η Γουινέα, και η Μπουρκίνα Φάσο. Όλη αυτή η περιοχή ξεχειλίζει από ανεκμετάλλευτους πόρους, ανάμεσα στους οποίους είναι ο χρυσός, το ουράνιο, το μαγγάνιο και ο χαλκός.

Russia Today: Λογικό, αλλά γιατί ήταν η Γαλλία η πρώτη Δυτική χώρα που ενεπλάκη σε τέτοιο βαθμό; Και τι είδους μήνυμα αποτελεί αυτή η στρατιωτική πρωτοβουλία για τους συμμάχους της;

William Engdahl: Ο ρόλος της Γαλλίας αποτελεί μέρος της στρατηγικής της κυβέρνησης Οbama: «Ας αφήσουμε τη Γαλλία να εισπράξει την κατακραυγή για αυτή την εισβολή, όπως έγινε στην περίπτωση της Λιβύης και άλλων χωρών που δέχτηκαν επίθεση τους τελευταίους 18 μήνες, ενώ εμείς οι Αμερικανοί θα επιχειρήσουμε να παίξουμε έναν πιο διακριτικό ρόλο στο παρασκήνιο, αντί να βγούμε μπροστά όπως κάναμε στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, χάνοντας έτσι ένα μεγάλο μέρος της αξιοπιστίας και του γοήτρου μας σε όλο τον κόσμο». Οι Αμερικανοί παίζουν για άλλη μια φορά ένα πονηρό παιχνίδι, αλλά το γεγονός ότι έσπευσαν να ανακοινώσουν την υποστήριξή τους στη γαλλική στρατιωτική επέμβαση και τις ενέργειες της Africom τα τελευταία δύο χρόνια στο Μάλι τους «άδειασε» και κατέστησε σαφές ότι η συγκεκριμένη επέμβαση είναι αμερικάνικη «δουλειά», με τη Γαλλία να παίζει τον ρόλο του μικρού εταίρου.

Russia Today: Για πόσο διάστημα θα μπορούσε ενδεχομένως να διαρκέσει αυτή η σύγκρουση; Μήπως θα τα βρουν σκούρα οι Γάλλοι εκεί; Και ποιοι άλλοι είναι πιθανό να εμπλακούν;

William Engdahl: Θεωρώ ότι οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες είναι απρόθυμες να εμπλακούν σε μια εισβολή τύπου Αφγανιστάν, με χρήση δυνάμεων πεζικού. Μέχρι στιγμής, οι Γερμανοί συμφώνησαν να παράσχουν ανθρωπιστική βοήθεια και να εκπαιδεύσουν Γάλλους των ειδικών δυνάμεων αλλά, ειλικρινά, πιστεύω ότι η Αλ-Κάιντα στο βόρειο τμήμα του Μαγκρέμπ λειτουργεί με πολύ ύποπτο τρόπο και το χρονοδιάγραμμα των διασυνοριακών δραστηριοτήτων της υποδηλώνει ότι κάποιες χώρες του ΝΑΤΟ δεν αποκλείεται να υποβοηθούν τις ομάδες της Αλ-Κάιντα, οπλίζοντάς τις ώστε να δημιουργηθούν οι απαραίτητες «συνθήκες» που θα δικαιολογούν μια επέμβαση του ΝΑΤΟ. Πιστεύω ότι παίζεται και θα παιχθεί ένα πολύ βρώμικο παιχνίδι στο Μάλι και συγχρόνως πολύ επικίνδυνο, όταν η Αφρική ξαφνικά μετατρέπεται σε μια ήπειρο που ήδη ανακάλυψαν η Κίνα, οι ΗΠΑ, η ΕΕ και άλλες χώρες, ως το επόμενο Ελντοράντο, με ανείπωτο πλούτο και πόρους πρόσφορους για πλιάτσικο.




«Χιονοστιβάδα παράπλευρων επιπτώσεων»

Σε συνέντευξή του στο Russia Today, ο Γάλλος πολιτικός αναλυτής Alex Korbel από το Contrepoints, τόνισε: «Όταν η Γαλλία ξεκίνησε την στρατιωτική επέμβαση στο Μάλι, θα έπρεπε να ήταν προετοιμασμένη να αντιμετωπίσει μια χιονοστιβάδα παράπλευρων επιπτώσεων, όπως την κατάσταση με τους ομήρους στην Αλγερία, όπως αυτή έχει διαμορφωθεί».

«Έχουμε να κάνουμε με μια ορατή απειλή, αν υπολογίσει κανείς τον συνολικό αριθμό των θυμάτων, και μιλάμε για άμαχους πολίτες», δήλωσε ο Korbel στο ρωσικό κανάλι. 

«Καθώς οι ισλαμιστές ήδη συγκρούονται με τις γαλλικές ένοπλες δυνάμεις, η σύγκρουση είναι βέβαιο ότι θα επεκταθεί και στις γειτονικές χώρες, και θα μπορούσε ενδεχομένως να διαχυθεί σε ολόκληρη την Δυτική Αφρική», υπογράμμισε ο Γάλλος αναλυτής, εκφράζοντας την άποψη ότι «η Γαλλία έχει διαπράξει μεγάλο σφάλμα με το να εμπλακεί σε μια σύγκρουση που είναι βέβαιο ότι θα κλιμακωθεί».

«Είμαστε πραγματικά έτοιμοι να εμπλακούμε σε έναν πόλεμο που θα επεκταθεί σε ολόκληρη τη Δυτική Αφρική; Δεν νομίζω», δήλωσε ο Korbel.

«Θα πρέπει επίσης να λάβουμε υπ’ όψιν ότι η πλειονότητα των Γάλλων πολιτών δεν υποστηρίζει την προσέγγιση της γαλλικής κυβέρνησης. Πώς θα μπορούσε άλλωστε όταν, αμέσως μετά την εκλογή του Hollande, το 64 % των Γάλλων θεώρησε ότι ο νέος πρόεδρος δεν θα είναι σε θέση να αντιμετωπίσει μια διεθνή κρίση; Και όσον αφορά τον πόλεμο στο Μάλι, σύντομα οι πολίτες θα συνειδητοποιήσουν ότι είναι ένας περιττός, δαπανηρός και επικίνδυνος πόλεμος».

Όσο για το κόστος των στρατιωτικών επιχειρήσεων, ο Γάλλος αναλυτής πιστεύει ότι η Γαλλία απλά δεν είναι σε θέση να αντέξει οικονομικά αυτόν τον πόλεμο.

«Αυτή τη στιγμή συμμετέχουμε σε 16 διαφορετικές στρατιωτικές επιχειρήσεις σε όλο τον κόσμο και το Μάλι είναι η τελευταία. Το δημόσιο χρέος της χώρας αποτελεί τεράστιο πρόβλημα και ο προϋπολογισμός είναι μείον από το 1974. Σαφώς δεν έχουμε ούτε ένα λεπτό να διαθέσουμε για τη χρηματοδότηση ενός νέου περιττού πολέμου», τόνισε ο Γάλλος αναλυτής στο RT.