Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

3 Φεβ 2011


Ο κομματισμός, η αναξιοκρατία και η ασύστολη προπαγάνδα, αλλά κυρίως η σπατάλη του δημοσίου χρήματος (δηλαδή των χρημάτων των πολιτών) αποτελούν τα κύρια χαρακτηριστικά της Ελληνικής Κρατικής Τηλεόρασης.
Οι ημέτεροι δημοσιογράφοι βρίσκουν πάντα ένα καλό "αποκούμπι" σε κάποια εκπομπή με τηλεθέαση που ανταγωνίζεται τις πολικές θερμοκρασίες, αλλά αυτό δεν καταβάλει την εκάστοτε κομματική διεύθυνση που στοχεύει στην ικανοποίηση των κυβερνητικών στόχων που εσωκλείονται σε μία και μόνο λέξη: προπαγάνδα.
Οι μισθοί των "συμβασιούχων" δημοσιογράφων και διαφόρων παραγωγών και συμβούλων, αποτελούσαν πάντοτε την αιχμή της κατασπατάλησης του δημοσίου χρήματος. Όμως, "μπρος στα κάλλη, τι είναι ο πόνος", ιδιαίτερα όταν το επίπονο μέρος της χρηματοδότησης της κρατικής τηλεόρασης έχει μεταφερθεί στις πλάτες πολιτών.
Αν και καταβάλλονται υπεράνθρωπες προσπάθειες από το κυρίως προσωπικό, δυστυχώς η Κρατική τηλεόραση δεν έχει καταφέρει να πείσει για την τηλεοπτική προσφορά της, παρά μόνο για την προσφορά της σε τσέπες κομματικών φίλων και στελεχών.
Σχετικά με τα χάλια στα οποία βρίσκεται η Ελληνική Κρατική Τηλεόραση, ο εκπρόσωπος της Νέας Δημοκρατίας κ. Γιάννης Μιχελάκης, έκανε την ακόλουθη δήλωση:
«Σήμερα η δήθεν δημόσια τηλεόραση, επιβεβαίωσε με τον πιο απροκάλυπτο τρόπο, τον κατήφορο στον οποίο έχει κατρακυλήσει το τελευταίο διάστημα.
Οι εγκάθετοι γκεμπελίσκοι της ΕΡΤ, που θα έπρεπε να γνωρίζουν ότι χρηματοδοτούνται από το υστέρημα όλων των Ελλήνων και όχι από τα ταμεία του κόμματος που τους επέβαλε, επέλεξαν στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων της ΝΕΤ να αποκρύψουν τη σημερινή ομιλία του Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας κ. Αντώνη Σαμαρά στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του κόμματός του, αλλά και να μην περιλάβουν ούτε καν μία αναφορά από τις θέσεις που ανέπτυξε για όλα τα θέματα της επικαιρότητας.
Το γεγονός αυτό είναι το αποκορύφωμα, μιας σειράς άθλιων μεθοδεύσεων των κομματικών υπαλλήλων της ΕΡΤ εις βάρος της Νέας Δημοκρατίας, όπως η διαστρέβλωση των θέσεων της, η άκριτη υιοθέτηση της κυβερνητικής προπαγάνδας, η περιορισμένη πρόσκληση στελεχών της Νέας Δημοκρατίας, έναντι των κυβερνητικών εκπροσώπων.
Ακόμη και το ΕΣΡ πρόσφατα, διαπιστώνοντας αυτές τις μεθοδεύσεις κάλεσε σε απολογία το κρατικό κανάλι εγκαλώντας το για καθεστωτική προβολή των κυβερνητικών θέσεων εις βάρος της Ν.Δ.
Για όλα αυτά τα θέματα, η Ν.Δ. προέβη τις προηγούμενες ημέρες σε όλα τα αναγκαία διαβήματα προς την ΕΡΤ και τους πολιτικούς της προϊσταμένους.
Κατανοούμε την αγωνία ορισμένων να δικαιολογήσουν τον μισθό τους. Αλλά είναι πλέον ολοφάνερο ότι η αγωνία της κυβέρνησης να “αμπαλάρει” την αλήθεια, κατάντησε την ΕΡΤ όργανο κυβερνητικής προπαγάνδας που θυμίζει, τα πιο σκληρά απολυταρχικά καθεστώτα άλλων εποχών».

Βέβαια, καλό θα ήταν ο κύριος Μιχελάκης να θυμάται και την διοίκηση επί των ημερών του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας, αν και καλό θα ήταν να αναφέρει πως τελικά το μεγάλο βάρος της κυβερνητικής προπαγάνδας έχει μεταφερθεί σε συγκεκριμένες ιδιωτικές τηλεοράσεις, μετατρέποντας την Κρατική Τηλεόραση σε χώρο τακτοποίησης ημετέρων, που δυσκολεύονται να "τακτοποιηθούν" στην σημερινή δύσκολη "αγορά" των media...

Κωνσταντίνος
Εννέα μήνες μετά την υπογραφή του Μνημονίου, όλες οι εξελίξεις επιβεβαιώνουν, με τον πιο πανηγυρικό τρόπο, ότι αυτή η σύμβαση εξουδετερώνει, αντί να αυξάνει τις πιθανότητες «σωτηρίας» της χώρας, την καθιστά για την ακρίβεια απίθανη. Το μνημόνιο, πέραν του ότι υπονομεύει βάναυσα τον πυρήνα της εθνικής ανεξαρτησίας και λαϊκής κυριαρχίας και ακρωτηριάζει την ελληνική κοινωνία, δεν βγαίνει. Δηλαδή οδηγεί σε αύξηση του χρέους και βέβαιη αδυναμία αποπληρωμής, την χρεωκοπία δηλαδή που, θεωρητικά, υπόσχεται ότι θα αποφύγει. Το κάνει μάλιστα καταστρέφοντας την ελληνική οικονομία, κοινωνία και εθνική ανεξαρτησία.

Οι «αγορές», δηλαδή οι οίκοι αξιολόγησης, προς κατευνασμό των οποίων συνετάχθη η σύμβαση, το ομολογούν πανηγυρικά, με τις απανωτές υποβαθμίσεις της ελληνικής πιστοληπτικής ικανότητας.

Συνομολογούν δηλαδή ότι αυτή η σύμβαση οδηγεί σε χρεωκοπία και όχι σωτηρία της Ελλάδας.

Στην πραγματικότητα, το μόνο που κάνει η σύμβαση είναι να δίνει χρόνο στους πιστωτές της χώρας να οργανώσουν τη χρεωκοπία της ή το ισοδύναμό της, προς όφελος τους και προς όφελος της Γερμανίας, της Γαλλίας κλπ., αφού προηγουμένως καταληστεύσουν τον ελληνικό εθνικό πλούτο και επιβάλλουν μια σειρά νεοφιλελεύθερων πολιτικών, που μεταφέρουν όλο το βάρος του κόστους λειτουργίας του μονεταριστικού μοντέλου του Μάαστριχτ στην ελληνική κοινωνία.

Το γνωρίζαμε άλλωστε ευθύς εξ αρχής, άλλο αν δεν θέλαμε να το πιστέψουμε. Δεν μπορούσε να συμβεί διαφορετικά.

Καμιά χώρα στον κόσμο δεν μείωσε ποτέ το έλλειμμα του προϋπολογισμού της με τους ρυθμούς που επιβάλλει το μνημόνιο. Καμιά χώρα, πλην ΗΠΑ και Βρετανίας, στις εντελώς εξαιρετικές συνθήκες της παγκόσμιας ηγεμονίας τους μετά τη νίκη στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και τους Ναπολεόντειους Πολέμους, δεν μπόρεσε να αποπληρώσει χρέος που θα υπερβαίνει το 150%, σύμφωνα με τους μετριότερους υπολογισμούς, στο τέλος της τριετίας του μνημονίου. Σε καμιά χώρα του κόσμου δεν περικόπηκε σχεδόν κατά το ήμισυ (40%) π.χ. o προϋπολογισμός της δημόσιας υγείας, όπως είναι ο διακηρυγμένος σκοπός της κυβέρνησης, χωρίς να καταστραφεί η δημόσια περίθαλψη.

‘Ήδη, αυτό έχει καταστεί απολύτως σαφές στους πιστωτές και στη Γερμανία, που συζητούν, ερήμην της Ελλάδας, σχέδια αναδιάρθρωσης του χρέους και ελεγχόμενης χρεωκοπίας!

Η Ελλάδα όφειλε να μην έχει ποτέ υπαχθεί στο Μνημόνιο και οφείλει να φύγει, το ταχύτερο δυνατό, από το καθεστώς μισο-αποικίας στο οποίο περιήλθε. ‘Όχι μόνο γιατί την ταπεινώνει και την εκθέτει σε σοβαρούς κινδύνους, αλλά και γιατί δεν οδηγεί πουθενά. Το δίλημμα «Μνημόνιο ή Χρεωκοπία» είναι πλαστό – η εφαρμοζόμενη πολιτική οδηγεί σε «Μνημόνιο και Χρεωκοπία», δηλαδή «και υποδούλωση και καταστροφή».

Ο ελληνικός λαό το γνωρίζει στο βάθος αυτό. Κάθε φορά που σηκώνει το κεφάλι του από την άμμο, όπου το ‘χει χώσει, προσλαμβάνει την τραγική πληροφορία. Διαπιστώνει ταυτόχρονα την αποσταθεροποιητική παρουσία μιας κυβέρνησης που δεν ξέρει συχνά τι κάνει και την ανυπαρξία πειστικού εναλλακτικού προγράμματος και αξιόπιστης πολιτικής δύναμης για να το φέρει σε πέρας. Και ξαναβάζει το κεφάλι του στην άμμο, με τον ίδιο αγχολυτικό μηχανισμό που χρησιμοποιεί όταν βλέπει έναν εφιάλτη.

Η μόνη διαφορά είναι ότι το μυαλό μας μας ξυπνάει όταν ο εφιάλτης είναι εσωτερικός, για να μας απαλλάξει από το άγχος. Για τον ίδιο λόγο μας κοιμίζει, όταν το άγχος προέρχεται από την εξωτερική πραγματικότητα.

Αν υπήρχε σοβαρό, αξιόπιστο πολιτικό υποκείμενο στη χώρα, θα έπρεπε να κινηθεί σε τρεις κατευθύνσεις:
  • στην ριζική αναθεώρηση των όρων δανεισμού, περιλαμβανομένης και της μερικής διαγραφής του χρέους
  • στην ολοκλήρωση της εσωτερικής υποτίμησης στο σκέλος των τιμών και με αντιστροφή της ακολουθούμενης αναδιανομή εισοδήματος στο εσωτερικό της χώρας.
  • στην πάλη για μια ριζική μεταρρύθμιση της ΕΕ.

Δανεισμός

Η Ελλάδα οφείλει να επαναδιαπραγματευθεί τους όρους του Μνημονίου με δική της πρωτοβουλία και δικούς της όρους. Αυτό δεν μπορεί να σημαίνει απλώς επιμήκυνση και μείωση επιτοκίου, αλλά και απάλειψη των όρων ακρωτηριασμού εθνικής κυριαρχίας και της κοινωνικής και οικονομικής πολιτικής που όχι μόνο διαλύει την ελληνική κοινωνία, αλλά και την ελληνική οικονομία.

Σημαίνει επίσης επανεξέταση των αμαρτωλών συμβάσεων της Ζίμενς και των άλλων ευρωπαϊκών εταιρειών και αμερικανικών τραπεζών, διεκδίκηση πολεμικών αποζημιώσεων, μετατροπή αμυντικών δαπανών σε εργαλείο βιομηχανικής πολιτικής και διευκόλυνσης του διεθνούς δανεισμού.

Αυτά προϋποθέτουν αυτοκάθαρση του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος ή σάρωμά του, διακοπή της αυτοσυκοφάντησης της χώρας από τους ιθύνοντές της και την υπεράσπισή της διεθνώς, όπως και τη σύμπηξη συμμαχιών στο εσωτερικό της ΕΕ με κινήματα εργαζομένων και άλλες υπερχρεωμένες χώρες-“γουρούνια”.

Εν τέλει, δεν μπορεί επίσης μια χώρα να αποποιηθεί του ύστατου όπλου, της απειλής στάσης πληρωμών, εφόσον οι άλλες διαθέσιμες εναλλακτικές την οδηγούν σε καταστροφή. Επειδή βέβαια ένα τέτοιο μέτρο δεν μπορεί μια χώρα να το παίρνει πολλές φορές, χρειάζεται να υπάρξει μια ικανή κυβέρνηση που να εκπροσωπεί τα συμφέροντα του ελληνικού λαού για να έχουν νόημα όλα αυτά

Εσωτερικά Μέτρα

Μόνο ένας ηλίθιος μπορεί να πιστεύει ότι το πρόβλημα αυτής της χώρας είναι το ωράριο λειτουργίας των φαρμακείων! ‘Όλη η υπόθεση της «απελευθέρωσης», που προωθούν οι νεοφιλελεύθεροι, συνίσταται στην επιδίωξη ανεμπόδιστης εκμετάλλευσης και των τελευταίων υπολειμμάτων κερδοφορίας για το μεγάλο κεφάλαιο. Δεν φτήνυναν όμως τα προϊόντα επειδή εμφανίστηκαν τα σουπερμάρκετ.

Η κυβέρνηση επέλεξε την εσωτερική υποτίμηση, την εφήρμοσε όμως μόνο στο σκέλος των αμοιβών εργασίας και των κοινωνικών παροχών. Δεν έκανε τίποτα για τις τιμές, δεν έθιξε στην πράξη την φοροδιαφυγή, που επιβράβευσε με την περαίωση. Τσάκισε τα χαμηλότερα και μεγάλο μέρος των μεσαίων κοινωνικών στρωμάτων, προστάτευσε τα ανώτερα κοινωνικά στρώματα και τους κλέφτες, δηλαδή τους δωροδοκούμενους πολιτικούς και κρατικούς αξιωματούχους.

Δεν κάλυψε έτσι μόνο τους εγχώριους κλέφτες, κάλυψε και τα τεράστια κέρδη από τη λεηλασία του ελληνικού δημόσιου πλούτου από ευρωπαϊκές εταιρείες. Τα κόμματα και οι πολιτικοί που λαδώνονταν από τη Ζήμενς και εις βάρος των οποίων είναι λογικό η γερμανική εταιρεία διαθέτει στοιχεία, δεν μπορούν να ζητήσουν τα σπασμένα και αποζημιώσεις για τις αμαρτωλές συμβάσεις.

Σταδιακά, η νεοφιλελεύθερη «φράξια» στο εσωτερικό της κυβέρνησης, που αγωνίστηκε για να έρθει το μνημόνιο, το χρησιμοποιεί τώρα για να περάσει τη δική της πραγματική ατζέντα.

Μειώνουν τους φόρους πολυτελείας και επιδοτούν την αγορά αυτοκινήτων, προτίθενται να μειώσουν τον φόρο αναδιανεμημένων κερδών, βγάζουν τα κέρδη μερισμάτων από την φορολογική κλίμακα, ξεθεμελιώνουν ένα υποτυπώδες κοινωνικό κράτος και κάθε έννοια εργατικού δικαίου, θέλουν ν διαγράψουν βεβαιωμένες απαιτήσεις φόρων κ.ο.κ. Βάζουν τη χώρα στην κατεύθυνση του να γίνει Βουλγαρία ή Κίνα.

Ευρώπη

Είναι πλέον προφανές σε όλο τον κόσμο ότι το ίδιο το ευρωπαϊκό μοντέλο πάσχει δομικά. Η Ελλάδα όχι μόνο δεν πρωταγωνιστεί, ως θα όφειλε, για μια γενναία πρόταση ριζικής μεταρρύθμισης, στην κατεύθυνση της επιστροφής στον κεϋνσιανισμό και τον προστατευτισμό, αλλά και δεν συμμετέχει πρακτικά σε οποιαδήποτε ευρωπαϊκή συζήτηση, όπως, φερ’ ειπείν, στη συζήτηση για τον μηχανισμό σωτηρίας που την αφορά άμεσα. Ο αριθμός των ελληνικών προτάσεων που κατετέθησαν στη σχετική συζήτηση στην ΕΕ είναι μηδέν.

Δυστυχώς, δεν έχουν εμφανισθεί ακόμα πολιτικά υποκείμενα, ιδεολογικά ρεύματα, ηγεσίες που να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν αυτή τη δύσκολη κατάσταση. ‘Όσο αργούν να εμφανισθούν τόσο πιο επώδυνη και μακρόχρονη θα είναι η σωτηρία της χώρας, από τόσο πιο χαμηλό επίπεδο θα πρέπει να αρχίσει η ανόρθωσή της.
Σε τηλεοπτική συζήτηση ο συνομιλητής προσπαθεί να αρθρώσει κάποιες σκέψεις. Αλλά ο συντονιστής της συζήτησης τον διακόπτει διαρκώς με τον τσαμπουκά των μεγαλοπαπαγάλων της δημοσιογραφίας:

- Απάντησέ μου! Στριγγλίζει επιτακτικά και καταιγιστικά…
- Μα αυτό προσπαθώ να κάμω, λέει ο φιλοξενούμενος συνομιλητής, αλλά δεν με αφήνετε.
- Έτσι είμαι εγώ! Συνεχίζει να στριγγλίζει ο μεγαλοπαπαγάλος…

Το θέμα-όπως εκ των συμφραζομένων προέκυψε-ήταν κατά πόσο πρέπει να είναι σεβαστή η νομιμότητα:

Και η θέση του δημοσιογράφου ήταν ότι η νομιμότητα πρέπει να είναι σεβαστή σε κάθε περίπτωση. Και φαινόταν να τοποθετεί την άποψή του στη βάση του πλατωνικού Κρίτωνα:
Όπου ο Σωκράτης υποστηρίζει ότι πρέπει να υπακούμε στους νόμους, έστω και αν μας επιβάλλουν να πεθάνουμε. Κι αν δεν τους θεωρούμε σωστούς, ν’ αγωνιζόμαστε να τους αλλάξουμε…
Βέβαια αυτά τα έλεγε ο Σωκράτης στην εποχή της αθηναϊκής δημοκρατίας. Που μπορεί να ήταν η «δημοκρατία» της ολιγαρχίας των ελεύθερων πολιτών, αλλά ήταν άμεση. Και ο κάθε πολίτης είχε τη δυνατότητα να καταγγείλει τον άδικο νόμο. Και μέσα απ’ τις δημοκρατικές διαδικασίες να τον αλλάξει.

Δεν ισχύει όμως το ίδιο και σήμερα:

Οπότε η, λεγόμενη, «δημοκρατία» είναι ουσιαστικά η ολιγαρχία των τριακοσίων του δικομματικού πολιτικοοικονομικού κατεστημένου. Που με τους καλπονοθευτικούς νόμους παίρνει εναλλάξ την εξουσία.
Και βέβαια η συντριπτική πλειονότητα των νόμων, που ψηφίζει είναι καταφανέστατα εχθρική σε βάρος του λαού και αναφανδόν υπέρ των συμφερόντων της ολιγαρχίας του κατεστημένου.
Ο δε απλός πολίτης δεν έχει καμιά δυνατότητα, όχι μόνο ν’ αλλάξει τους άδικους νόμους, αλλά ούτε καν να ψελλίσει την αντίθεσή του.
Ιδιαίτερα μάλιστα όταν η καταιγιστική παραπλάνηση των ΜΜΕ τάσσεται αλληλέγγυη με την άδικη και συντριπτική, σε βάρος του λαού, νομιμότητα.
Σε σημείο ώστε ακόμη και ο εκπρόσωπος κάποιου κόμματος να μη μπορεί να διατυπώσει τη διαφορετική του θέση και άποψη. Πόσο μάλλον ο απλός πολίτης…

Του οποίου εκπροσώπου του κόμματος, στη συγκεκριμένη περίπτωση, η θέση ήταν ότι ο μόνος τρόπος αντίδρασης του πολίτη είναι η ανυπακοή απέναντι στην άδικη νομιμότητα.

Θέση, που ακριβώς είναι ίδια με αυτή του Ευαγγελίου:

Όταν, λέει, το ιουδαϊκό συνέδριο διέταξε τους μαθητές να σταματήσουν την ευαγγελική τους δραστηριότητα, εκείνοι κάθετα και κατηγορηματικά τους αποκρίθηκαν:

«Πειθαρχείν δει Θεώ μάλλον ή ανθρώποις»!

Που σημαίνει, στην προκειμένη, αλλά και σε κάθε περίπτωση, ότι η νομιμότητα έχει ένα απαράβατο όριο: Και αυτό είναι η δικαιοσύνη!
Εφόσον η νομιμότητα κινείται μέσα στα όρια της δικαιοσύνης, ο πολίτης έχει ιερή υποχρέωση να την υπακούει.
Αλλά όταν, κινείται έξω από τα όρια της δικαιοσύνης, ο πολίτης έχει ιερή υποχρέωση να κινηθεί έξω από τα όρια της άδικης νομιμότητας.

Χωρίς όμως ποτέ να βγαίνει απ’ τα όρια της δικαιοσύνης!…

Της κοινωνικής βέβαια και όχι της άδικης νομικής δικαιοσύνης…


Κατά τη διάρκεια ομιλίας του στη Σιγκαπούρη, ο επικεφαλής του διεθνούς νομισματικού ταμείου, Ντομινίκ Στρος Καν, εξέφρασε τη ζωηρή του ανησυχία για τις μελλοντικές εξελίξεις στον κόσμο. Ο Στρος Καν συνέδεσε τη ζοφερή οικονομική πραγματικότητα με πιθανές κοινωνικές και πολιτικές συγκρούσεις σε κράτη, που μπορεί να οδηγήσουν μέχρι και σε πολέμους.

Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά, η οικονομική αβεβαιότητα που επικρατεί στις παγκόσμιες αγορές θα μπορούσε να οδηγήσει σε έναν προστατευτισμό από την πλευρά των χωρών για να θωρακίσουν τα εμπορικά τους συμφέροντα. «Και ενώ οι εντάσεις μέσα στις χώρες επίσης αυξάνονται, μπορεί να γίνουμε μάρτυρες μεγαλύτερης κοινωνικής και πολιτικής αστάθειας μέσα στα κράτη-ακόμα και πολέμους», προειδοποίησε.

Σε άλλη αποστροφή της ομιλίας του αναφέρθηκε στις δύο επικίνδυνες ανισορροπίες που θα μπορούσαν να αποτελέσουν τη θρυαλλίδα για την επόμενη κρίση. Η ταχύτατη οικονομική ανάκαμψη των αναπτυσσόμενων χωρών σε σχέση με τη στασιμότητα που παρουσιάζουν οι αναπτυγμένες οικονομίες, σε συνδυασμό με την υψηλη ανεργία και το άνοιγμα του χάσματος μεταξύ των εχόντων και μη εχόντων είναι ένα επικίνδυνο μίγμα για κοινωνικές εκρήξεις.

Ζωγράφισε μια δυσοίωνη εικόνα για την κατάσταση που επικρατεί, επισημαίνοντας τις προκλήσεις που θα κληθούν να αντιμετωπίσουν οι κυβερνήσεις του κόσμου σχετικά με τα μέτρα που θα χρειαστεί να λάβουν στον τομέα της απασχόλησης. 400 εκατομμύρια νέοι αναμένεται να εισέλθουν στην αγορά εργασίας μέσα στην επόμενη δεκαετία, χωρίς ιδιέταιρες προοπτικές απορρόφησης. Ο Κος. Καν τη χαρακτήρισε ως τη χαμένη γενιά. «Η δημιουργία θέσεων εργασίας στις ανπτυγμένες και αναπτυσσόμενες χώρες θα ρέπει να είναι η κορυφαία προτεραιότητα των κυβερνήσεων», σημείωσε.

Η συνεχιζόμενη αύξηση στις τιμές των τροφών και στην ενέργεια, απόρροια των φυσικών καταστροφών σε Ρωσία και Αυστραλία, και της αύξησης της ενεργειακής ζήτησης από τις αναπτυσσόμενες χώρες, αντίστοιχα, συνθέτουν ένα κλίμα απαισιοδοξίας για το μέλλον.





Εννέα μήνες μετά την υπογραφή του Μνημονίου, όλες οι εξελίξεις επιβεβαιώνουν με τον πιο πανηγυρικό τρόπο, ότι αυτή η σύμβαση εξουδετερώνει, αντί να αυξάνει, τις πιθανότητες «σωτηρίας» της χώρας, την καθιστά, για την ακρίβεια, απίθανη. Το Μνημόνιο, πέραν του ότι υπονομεύει βάναυσα τον πυρήνα της εθνικής ανεξαρτησίας και της λαϊκής κυριαρχίας και ακρωτηριάζει την ελληνική κοινωνία, δεν βγαίνει. Δηλαδή οδηγεί σε αύξηση του χρέους και βέβαιη αδυναμία αποπληρωμής, τη χρεοκοπία δηλαδή που, θεωρητικά, υπόσχεται ότι θα αποφύγει. Το κάνει, μάλιστα, καταστρέφοντας την ελληνική οικονομία, κοινωνία και εθνική ανεξαρτησία.

Οι «αγορές», δηλαδή οι οίκοι αξιολόγησης, προς κατευνασμό των οποίων συνετάγη η σύμβαση, το ομολογούν πανηγυρικά, με τις απανωτές υποβαθμίσεις της ελληνικής πιστοληπτικής ικανότητας. Συνομολογούν, δηλαδή, ότι αυτή η σύμβαση οδηγεί σε χρεοκοπία και όχι σε σωτηρία της Ελλάδας. Στην πραγματικότητα, το μόνο που κάνει η σύμβαση είναι να δίνει χρόνο στους πιστωτές της χώρας να οργανώσουν τη χρεοκοπία της ή το ισοδύναμό της, προς όφελός τους και προς όφελος της Γερμανίας, της Γαλλίας κ.λπ., αφού προηγουμένως καταληστεύσουν τον ελληνικό εθνικό πλούτο και επιβάλλουν μια σειρά νεοφιλελεύθερων πολιτικών, που μεταφέρουν όλο το βάρος του κόστους λειτουργίας του μονεταριστικού μοντέλου του Μάαστριχτ στην ελληνική κοινωνία.

Το γνωρίζαμε άλλωστε ευθύς εξαρχής, άλλο εάν δεν θέλαμε να το πιστέψουμε. Δεν μπορούσε να συμβεί διαφορετικά. Καμιά χώρα στον κόσμο δεν μείωσε ποτέ το έλλειμμα του προϋπολογισμού της με τους ρυθμούς που επιβάλλει το Μνημόνιο. Καμιά χώρα, πλην ΗΠΑ και Βρετανίας, στις εντελώς εξαιρετικές συνθήκες της παγκόσμιας ηγεμονίας τους μετά τη νίκη στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και τους Ναπολεόντειους Πολέμους, δεν μπόρεσε να αποπληρώσει χρέος που θα υπερβαίνει το 150%, σύμφωνα με τους μετριότερους υπολογισμούς, στο τέλος της τριετίας του Μνημονίου. Σε καμιά χώρα του κόσμου δεν περικόπηκε σχεδόν κατά το ήμισυ (40%) π.χ. ο προϋπολογισμός της δημόσιας υγείας, όπως είναι ο διακηρυγμένος σκοπός της κυβέρνησης, χωρίς να καταστραφεί η δημόσια περίθαλψη.

Σχέδια… καταστροφής

Ήδη αυτό έχει καταστεί απολύτως σαφές στους πιστωτές και στη Γερμανία, που συζητούν, ερήμην της Ελλάδας, σχέδια αναδιάρθρωσης του χρέους και ελεγχόμενης χρεοκοπίας! Η Ελλάδα όφειλε να μην έχει ποτέ υπαχθεί στο Μνημόνιο και οφείλει να φύγει, το ταχύτερο δυνατό, από το καθεστώς μισοαποικίας στο οποίο περιήλθε. Όχι μόνο γιατί την ταπεινώνει και την εκθέτει σε σοβαρούς κινδύνους, αλλά και γιατί δεν οδηγεί πουθενά. Το δίλημμα «Μνημόνιο ή χρεοκοπία» είναι πλαστό – η εφαρμοζόμενη πολιτική οδηγεί και σε «Μνημόνιο και χρεοκοπία», δηλαδή «και υποδούλωση και καταστροφή».

Ο ελληνικός λαός το γνωρίζει κατά βάθος αυτό. Κάθε φορά που σηκώνει το κεφάλι του από την άμμο, όπου το ’χει χώσει, προσλαμβάνει την τραγική πληροφορία. Διαπιστώνει, ταυτόχρονα, την αποσταθεροποιητική παρουσία μιας κυβέρνησης που δεν ξέρει συχνά τι κάνει και την ανυπαρξία πειστικού εναλλακτικού προγράμματος και αξιόπιστης πολιτικής δύναμης για να το φέρει εις πέρας. Και ξαναβάζει το κεφάλι στην άμμο, με τον ίδιο αγχολυτικό μηχανισμό που χρησιμοποιεί όταν βλέπει εφιάλτη. Η μόνη διαφορά είναι ότι το μυαλό μας μας ξυπνάει, όταν ο εφιάλτης είναι εσωτερικός, για να μας απαλλάξει από το άγχος. Για τον ίδιο λόγο μας κοιμίζει, όταν το άγχος προέρχεται από την εξωτερική πραγματικότητα.

Αν υπήρχε σοβαρό, αξιόπιστο πολιτικό υποκείμενο στη χώρα, θα έπρεπε να κινηθεί σε τρεις κατευθύνσεις:

  • στη ριζική αναθεώρηση των όρων δανεισμού, περιλαμβανομένης και της μερικής διαγραφής του χρέους·
  • στην ολοκλήρωση της εσωτερικής υποτίμησης στο σκέλος των τιμών και με αντίστροφη της ακολουθούμενης αναδιανομή εισοδήματος στο εσωτερικό της χώρας·
  • στην πάλη για ριζική μεταρρύθμιση της ΕΕ.

Δανεισμός

Η Ελλάδα οφείλει να επαναδιαπραγματευτεί τους όρους του Μνημονίου με δική της πρωτοβουλία και δικούς της όρους. Αυτό δεν μπορεί να σημαίνει απλώς επιμήκυνση και μείωση επιτοκίου, αλλά και απάλειψη των όρων ακρωτηριασμού της εθνικής κυριαρχίας και της κοινωνικής και οικονομικής πολιτικής που όχι μόνο διαλύει την ελληνική κοινωνία, αλλά και την ελληνική οικονομία. Σημαίνει επίσης επανεξέταση των αμαρτωλών συμβάσεων της Siemens και των άλλων ευρωπαϊ κών εταιρειών και αμερικανικών τραπεζών, διεκδίκηση πολεμικών αποζημιώσεων, μετατροπή αμυντικών δαπανών σε εργαλείο βιομηχανικής πολιτικής και διευκόλυνσης του διεθνούς δανεισμού. Αυτά προϋποθέτουν αυτοκάθαρση του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος ή σάρωμά του, διακοπή της αυτοσυκοφάντησης της χώρας από τους ιθύνοντές της και την υπεράσπισή της διεθνώς, όπως και τη σύμπηξη συμμαχιών στο εσωτερικό της ΕΕ με κινήματα εργαζομένων και άλλες υπερχρεωμένες χώρες-«γουρούνια». Εντέλει, δεν μπορεί μια χώρα να αποποιηθεί του ύστατου όπλου, της απειλής στάσης πληρωμών, εφόσον οι άλλες διαθέσιμες εναλλακτικές την οδηγούν σε καταστροφή. Επειδή, βέβαια, ένα τέτοιο μέτρο δεν μπορεί μια χώρα να το παίρνει, πολλές φορές χρειάζεται να υπάρξει μια ικανή κυβέρνηση που να εκπροσωπεί τα συμφέροντα του ελληνικού λαού για να έχουν νόημα όλα αυτά.

Εσωτερικά μέτρα

Μόνο ένας ηλίθιος μπορεί να πιστεύει ότι το πρόβλημα αυτής της χώρας είναι το ωράριο λειτουργίας των φαρμακείων! Όλη η υπόθεση της «απελευθέρωσης», που προωθούν οι νεοφιλελεύθεροι, συνίσταται στην επιδίωξη ανεμπόδιστης εκμετάλλευσης και των τελευταίων υπολειμμάτων κερδοφορίας για το μεγάλο κεφάλαιο. Δεν φτήνυναν όμως τα προϊόντα επειδή εμφανίστηκαν τα σούπερ μάρκετ.

Η κυβέρνηση επέλεξε την εσωτερική υποτίμηση, την εφήρμοσε όμως μόνο στο σκέλος των αμοιβών εργασίας και των κοινωνικών παροχών. Δεν έκανε τίποτα για τις τιμές, δεν έθιξε στην πράξη τη φοροδιαφυγή, που επιβράβευσε με την περαίωση. Τσάκισε τα χαμηλότερα και μεγάλο μέρος των μεσαίων κοινωνικών στρωμάτων, προστάτεψε τα ανώτερα κοινωνικά στρώματα και τους κλέφτες, δηλαδή τους δωροδοκούμενους πολιτικούς και κρατικούς αξιωματούχους. Δεν κάλυψε έτσι μόνο τους εγχώριους κλέφτες, κάλυψε και τα τεράστια κέρδη από τη λεηλασία του ελληνικού δημόσιου πλούτου από ευρωπαϊκές εταιρείες. Δύο κόμματα και οι πολιτικοί που λαδώνονταν από τη Siemens, και εις βάρος των οποίων είναι λογικό η γερμανική εταιρεία να διαθέτει στοιχεία, δεν μπορούν να ζητήσουν τα σπασμένα και αποζημιώσεις για τις αμαρτωλές συμβάσεις.

Σταδιακά, η νεοφιλελεύθερη «φράξια» στο εσωτερικό της κυβέρνησης, που αγωνίστηκε για να έρθει το Μνημόνιο, το χρησιμοποιεί τώρα για να περάσει τη δική της πραγματική ατζέντα. Μειώνουν τους φόρους πολυτελείας και επιδοτούν την αγορά αυτοκινήτων, προτίθενται να μειώσουν το φόρο αναδιανεμόμενων κερδών, βγάζουν τα κέρδη μερισμάτων από τη φορολογική κλίμακα, ξεθεμελιώνουν ένα υποτυπώδες κοινωνικό κράτος και κάθε έννοια εργατικού δικαίου, θέλουν να διαγράψουν βεβαιωμένες απαιτήσεις φόρων κ.ο.κ. Βάζουν τη χώρα στην κατεύθυνση του να γίνει Βουλγαρία ή Κίνα.

Ευρωπαϊκό μοντέλο

Είναι πλέον προφανές σε όλο τον κόσμο ότι το ίδιο το ευρωπαϊκό μοντέλο πάσχει δομικά. Η Ελλάδα όχι μόνο δεν πρωταγωνιστεί, ως θα όφειλε, για μια γενναία πρόταση ριζικής μεταρρύθμισης, στην κατεύθυνση της επιστροφής στον κεϋνσιανισμό και τον προστατευτισμό, αλλά και δεν συμμετέχει πρακτικά σε οποιαδήποτε ευρωπαϊκή συζήτηση, όπως, φέρ’ ειπείν, στη συζήτηση για το μηχανισμό σωτηρίας που την αφορά άμεσα. Ο αριθμός των ελληνικών προτάσεων που κατετέθησαν στη σχετική συζήτηση στην ΕΕ είναι μηδενικός.

Δυστυχώς, δεν έχουν εμφανιστεί ακόμα πολιτικά υποκείμενα, ιδεολογικά ρεύματα, ηγεσίες που να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν αυτή τη δύσκολη κατάσταση. Όσο αργούν να εμφανιστούν, τόσο πιο επώδυνη και μακρόχρονη θα είναι η σωτηρία της χώρας και από τόσο πιο χαμηλό επίπεδο θα πρέπει να αρχίσει η ανόρθωσή της...


Κάθε έθνος έχει τους μύθους του. Δεν αποτελούμε εμείς εξαίρεση. Αλλά τέτοιον μύθο, όπως την αμερικάνικη φιλία, που προωθούν και προπαγανδίζουν όλες μας οι κυβερνήσεις προς τον λαό μας, εδώ και 100 χρόνια, χωρίς μάλιστα ποτέ να τον πείσουν, με τόση όμως θαυμαστή επιμονή και απαράμιλλα αξιοσημείωτη συνέχεια, ίσως να είναι και παγκόσμια πρωτιά ή ίσως και πρωτοτυπία. Που ξεπερνάει τα όρια της γελοιότητας και σε μερικές περιπτώσεις και αυτής της εθνικής προδοσίας.

Και δεν αρκούνται μόνο οι κυβερνήσεις μας στο να μας παρουσιάζουν τις ΗΠΑ σαν “φίλη” προς την Ελλάδα χώρα, αλλά μας την προπαγανδίζουν ως υπέρμαχο της ελευθερίας των εθνών και της δημοκρατίας. Και ως διώκτη του κακού στον κόσμο. Δεν έχει ακουστεί ποτέ ελληνική κυβέρνηση να ασκήσει στο ελάχιστο κριτική για τα μύρια όσα δεινά έχει φέρει η “μεγάλη και σύμμαχος χώρα των ΗΠΑ” σε λαούς επί λαών και σε έθνη επί εθνών, εδώ και 200 χρόνια. Ούτε λέξη.

Οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ στηρίζουν την πιο απροκάλυπτη απληστία και βουλιμία της πιο σιχαμερής ολιγαρχίας του πλούτου που γνώρισε ποτέ ο πλανήτης, όχι μόνο με την υπέρμετρη στρατιωτική τους δύναμη αλλά και με κάθε άλλο μέσο που διαθέτουν. Διπλωματία, υπηρεσίες πληροφοριών, διεθνή ιδρύματα.

Ποτάμια το δάκρυ και το αίμα από τους λαούς του κόσμου. Και όμως. Οι ελληνικές κυβερνήσεις επιμένουν να δοξάζουν και να επευφημούν τις ορδές της σφαγής και της λεηλασίας, σαν να επρόκειτο για αγίους και για προμάχους των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της ελευθερίας και της δημοκρατίας.

Οποισδήποτε κάνει μια μικρή έρευνα στο διαδίκτυο γρήγορα θα αντιληφθεί πως οι αμερικανικές κυβερνήσεις δεν είναι τίποτε περισσότερο από σπορείς της αδικίας και της ανισότητας. Του ανθρώπινου πόνου. Πως είναι υπερασπιστές των μεγαλύτερων αρπακτικών που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα.

Εντόπισα έναν κατάλογο των αμερικανικών επεμβάσεων στον πλανήτη τους τελευταίους δύο αιώνες. Και για να μην χαθεί τον μετέτρεψα και σε έγγραφο ώστε να πληροφορηθεί και ο τελευταίος ανυποψίαστος έλληνας για την καλοσύνη, την δημοκρατικότητα και τον ανθρωπισμό των αμερικανικών κυβερνήσεων. Για τον “μεγάλο σεβασμό” που τρέφουν προς τον άνθρωπο και την δημοκρατία. Προς τον πλανήτη τον ίδιο, τη ζωή και την φύση.

Πρέπει να είναι η πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία που μία και μόνη κυβέρνηση μιας χώρας να έχει κάνει τόση ζημιά στον πλανήτη, στην φύση, στον άνθρωπο και τα έθνη του. Και βέβαια πρώτα από όλα στον δικό της λαό, που τον κρατάει στο μεσαιωνικό σκοτάδι της άγνοιας και της βλακείας.




Μα ότι και να κάνουν οι ελληνικές κυβερνήσεις, όσο και να προπαγανδίσουν την “μεγάλη και σύμμαχο χώρα”, ο ελληνικός λαός ξέρει.

Ξέρει ο έλληνας. Ξέρει τον πόνο και το αίμα που έχει πληρώσει από το βρώμικο χέρι των αμερικανικών κυβερνήσεων. Δεν μπορούν να τον κοροϊδέψουν τα λόγια ενός πρωθυπουργού και μερικών υπουργών, υπηρετών των χειρότερων αμερικανικών συμφερόντων.

Ξέρει ο έλληνας. Ξέρει ποιος του ‘κανε χούντα το 1967. Ξέρει ποιος ευθύνεται για το κυπριακό δράμα. Ξέρει ποιος ανακατεύεται στο Αιγαίο και κάνει τις πλάτες στον τούρκο. Ξέρει την βρωμερή αμερικανική συμμετοχή την νύχτα των Ιμίων.

Ξέρει ο έλληνας ποιος ταϊζει τους κοσοβάρους πρωθυπουργούς που πουλάνε ανθρώπινα όργανα. Ποιος στηρίζει τις Σκοπιανές ηλιθιότητες. Ξέρει ο έλληνας ποιος βάζει προσκόμματα στην ανάπτυξη της πατρίδας του και στις επιλογές της να ασκήσει ανεξάρτητη πολιτική και διπλωματία.

Ξέρει ο έλληνας ποια όρνεα και ποια αρπακτικά συνδαυλίζουν την τουρκική στάση στην Θράκη, την ιδιαίτερή μου πατρίδα.

Και είναι ντροπή για ελληνικές κυβερνήσεις, να χρησιμοποιούν μια ελληνική λέξη 7.000 ετών, την λέξη φιλία, για να αποκρύψουν την πιο βρωμερή ανθρώπινη απληστία των αμερικανικών κυβερνήσεων, την υπονομευτική δράση των αμερικανικών κυβερνήσεων στην πατρίδα μας και την Κύπρο. Την αχόρταγη αρπακτικότητά των αμερικανικών κυβερνήσεων έναντι των λαών του κόσμου, που έχει κάνει ολόκληρο των πλανήτη, έναν ωκεανό δακρύων και ανθρώπινου πόνου.

Ντροπή για μια ελληνική λέξη, από ελληνικά κιόλας χείλη, να υπηρετεί τις πιο πρόστυχες και αντι-ανθρώπινες επιδιώξεις των ορνέων του κέρδους, της εξουσίας και της παγκόσμιας κυριαρχίας.

Τους αιώνιους εχθρούς των λαών και της δημοκρατίας.


Γράφει ο Δημήτρης Θ. Τζεβελέκης Αρχιπλοίαρχος Π.Ν. ε.α.

Μιά αναταραχή παρατηρείται στο χώρο της Ανατολικής Μεσογείου και της Βόρειας Αφρικής. Η Τυνησία, η Αίγυπτος, η Υεμένη, η Ιορδανία ευρίσκονται σε περισσότερη ή ολιγότερη αναταραχή. Ακολουθούν Λίβανος, Συρία ίσως και Αλγερία. Βέβαια οι αυταρχικές και κατά κανόνα διεφθαρμένες ηγεσίες στις χώρες αυτές έχουν με τις πολιτικές τους μεγάλη ευθύνη γι αυτό. Αλλά τα αίτια δεν περιορίζονται εκεί. Οι διαδηλωτές μιλάν για φτώχεια, ανεργία, πείνα και όλα τα συναφή. Έχουν βάση αυτά, πρέπει όμως να σκεφτούμε επίσης πως π.χ. η Αίγυπτος στην εποχή της επανάστασης του Νάσερ το 1952 είχε ένα πληθυσμό γύρω στα 17 εκατομμύρια και σήμερα έχει 80. Ένας φίλος μου Σαουδάραβας με ρώτησε κάποτε πόσα έχω εγγόνια και όταν του είπα τότε «κανένα» με υπερηφάνεια μου απάντησε πως αυτός έχει 54 (!!) και μιλούσε με απόλυτη σοβαρότητα. Τώρα που εγώ έχω 2 αυτός μπορεί να έχει 70 ή και παραπάνω. Εάν η Ινδία είχε 200 ή 300 εκατομμύρια κατοίκους αντί 1.5 δισεκατομμύριο, με την τεχνολογική ανάπτυξη που έχει θα ήταν πιθανώς από πολύ καιρό τώρα υπερδύναμη. Με αυτό τον πληθυσμό που έχει πως μπορεί να είναι; Φοβούμαι πως η κατάσταση είναι μπλεγμένη. Έχουν φαίνεται βάση αυτές οι μελέτες που λένε πως η Ευρώπη στο τέλος του αιώνα ή και ενωρίτερα θα είναι ήπειρος μουσουλμανική. Αυτές οι μάζες των λιμοκτονούντων κινούνται προς Δυσμάς ανεξάρτητα από την αύξηση του ΑΕΠ στις χώρες τους.

Για την παρούσα κατάσταση δεν είναι όμως μόνο αυτό. Όλοι αυτοί που διαδηλώνουν στους δρόμους υποκινούνται και από δυνάμεις που δρουν για εξυπηρέτηση άλλων δικών τους σκοπών και επιδιώξεων, σκοπών και επιδιώξεων που εξυπηρετούνται από τη λαϊκή εξέγερση. Υποκινούν την αναταραχή χωρίς βέβαια επί του αντικειμένου να έχουν και κάποια αξιοπρόσεκτη εναλλακτική πρόταση πέραν συνθημάτων. Γιατί η οποιαδήποτε ανάπτυξη που θα μπορούσε να βελτιώσει στις χώρες αυτές τις συνθήκες ζωής των λαϊκών μαζών, απορροφάται από την αλματώδη αύξηση του πληθυσμού. Υπάρχει κάποια χώρα που θα μπορούσε να εφαρμόσει σήμερα την πολιτική του Μάο Τσε Τουγκ στην Κίνα για περιορισμό των γεννήσεων;

Ο συνδυασμός λοιπόν του υπερπληθυσμού, των αυταρχικών και κατά κανόνα διεφθαρμένων καθεστώτων αλλά και η παγκοσμιοποίηση και η τεχνολογία που, ενώ προσφέρει πρόοδο, συγχρόνως ελαττώνει και τον υπάρχοντα αριθμό θέσεων εργασίας, δημιουργούν ένα αμάγαλμα που κοχλάζει και το οποίον εκμεταλλεύονται και υποκινούν οι διάφορες αντιτιθέμενες προς τα καθεστώτα και τις πολιτικές τους δυνάμεις.

Η κατάσταση η οποία έτσι δημιουργείται στο χώρο της Μέσης Ανατολής προκαλεί αστάθεια και έχοντας κατά νου τις ποικίλες εσωτερικές στο μουσουλμανικό και τον αραβικό κόσμο δυνάμεις, θα πρέπει να αναμένουμε η αστάθεια αυτή να επηρεάσει τις ευρύτερες γεωπολιτικές και γεωστρατηγικές ισορροπίες στην περιοχή. Ισορροπίες που αφορούν στο Παλαιστινιακό, στο Ιράν, στο Αφγανιστάν αλλά και κατ’ επέκταση στον ευρύτερο χώρο της Ασίας και στις πλουτοπαραγωγικές της πηγές. Αυτή η αστάθεια θα είναι ακόμη γενικότερη εάν εξαπλωθεί και στην Τουρκία. Η Αίγυπτος ως ο ισχυρότερος πυλώνας σταθερότητας στον αραβικό κόσμο αλλά και ως η πολυπληθέστερη χώρα αυτού του κόσμου και η μόνη αραβική χώρα που διατηρεί διπλωματικές σχέσεις με το Ισραήλ θα είναι ασφαλώς και το ευαίσθητο σημείο της αναταραχής. Η Αίγυπτος η οποία ελέγχει επίσης την εξαιρετικής στρατηγικής και εμπορικής σημασίας διώρυγα του Σουέζ. Το Ισραήλ ασφαλώς θα ευρεθεί σε περαιτέρω γεωγραφική τουλάχιστον απομόνωση.

Ασφαλώς οι μεγάλες δυνάμεις πρωτοστατούντων των ΗΠΑ θα καταβάλουν κάθε προσπάθεια για αποκλιμάκωση της κρίσης και αποφυγή των παρενεργειών. Εάν όμως η κατάσταση στην περιοχή καταστεί ανεξέλεγκτη, αυτή θα είναι πραγματικά εκρηκτική. Μια κατάσταση που δεν θα απέχει πολύ από την «σύγκρουση λαών και πολιτισμών». Σε μια τέτοια περίπτωση θα απαιτηθούν σταθεροί πόλοι και άξονες ισχύος από τους οποίους θα ελεγχθεί η κατάσταση. Ένας τέτοιος άξονας στην Ανατολική Μεσόγειο θα μπορούσε λόγω γεωγραφικής θέσης και θα πρέπει να είναι ο άξονας Ισραήλ – Κύπρος – Ελλάδα. Ένας άξονας πάνω στον οποίον θα μπορέσει να στηριχθεί η γεωπολιτική στρατηγική της Δύσης.

Ίσως υπερβάλλω και εύχομαι να συμβαίνει αυτό γιατί μια σύγκρουση τέτοιας έκτασης θα είναι τρομακτικής ισχύος. Μια ενδεχόμενη υπερίσχυση της μουσουλμανικής αδελφότητας στην Αίγυπτο και μια εξέλιξη της Αιγύπτου σε ένα νέο Ιράν θα έχει οδυνηρά για όλους αποτελέσματα. Επειδή λοιπόν τίποτα δεν πρέπει να παραβλέπεται, να υποτιμάται ή να αφήνεται στην τύχη του καλόν είναι η δική μας πλευρά ενεργά να παρακολουθεί τις εξελίξεις ώστε να ευρίσκεται σε εγρήγορση και έγκαιρα να «κλειδώσει» τη θέση της στο «παιγνίδι». Το τι θα γίνει με τις μετακινήσεις των πληθυσμών είναι για την ώρα μια άλλη ιστορία που ζητάει όμως και αυτή επιτακτικά την δική της προσέγγιση.
Υπάρχει μια τάση στην Ελλάδα και στην Κύπρο που προσπαθεί να παρουσιάζει την τουρκοκρατία ως ένα φιλελεύθερο καθεστώς. Κάνει μία έντεχνη χρήση της μιντιολογίας για να διαμορφώσει την κοινή γνώμη μέσω της κυριαρχίας της λήθης. Όπως οι περισσότεροι από εμάς δεν έχουν ειδικές ιστορικές γνώσεις, δεν μπορούν ν’ αντισταθούν στην πίεση της παραπληροφόρησης.
Υπάρχει όμως το διαχρονικό στοιχείο που προσφέρει ένα πλαίσιο ισχυρής διαπραγμάτευσης, είναι η στρατοκρατία. Το στρατιωτικό σύστημα στην Τουρκία δεν είναι μία νέα εφεύρεση. Όλη η Οθωμανική Αυτοκρατορία είναι βασισμένη πάνω σε αυτό και στον θρησκευτικό διαχωρισμό.
Ακόμα και οι αναφορές που έχουμε από υψηλά στελέχη της Υψηλής Πύλης δείχνουν ότι οι Χριστιανοί δεν υπηρετούσαν στον στρατό για να μην υπάρχει πρόβλημα συνοχής. Και όταν χρησιμοποιήθηκαν σε μεταγενέστερη φάση Αρμένιοι, ήταν οι πρώτοι που πέθαναν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης με την αρχή της γενοκτονίας των Αρμενίων το 1896 έως το 1923.
Πιο γενικά, όλοι οι ειδικοί ξέρουν ότι η πρώτη αξία του τουρκικού πληθυσμού είναι ο στρατός, ο οποίος θεωρείται ως το ισχυρότερο όπλο του έθνους. Για τον τουρκικό πληθυσμό όλα τα άλλα είναι αμφίβολα διότι υπάρχει το φαινόμενο της διαφθοράς. Το σημερινό μοντέλο της Τουρκίας, ακόμα και αν έχουμε ξεχάσει τα προηγούμενα, μας υπενθυμίζει συνεχώς ότι η μοναδική αξία του κράτους είναι το βαθύ κράτος δηλαδή ο στρατός.
Στην Τουρκία, ο στρατός κυριαρχεί ακόμα και εκεί που δεν θα τον περιμέναμε. Δεν είναι τυχαίο που η Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατέγραψε το 2002 πεντακόσια και πλέον ιδρύματα που ελέγχονται από τις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις. Επιπλέον, αυτά τα ιδρύματα επηρεάζουν, όπως το ανέδειξε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, όχι μόνο το εν τρίτο της εθνοσυνέλευσης, αλλά καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό και άλλο εν τρίτο του σώματος.
Ακόμα όμως και αν δεν γνωρίζουμε αυτά τα δεδομένα, δεν είναι δυνατόν να μην αντιληφθούμε ότι το νοητικό σχήμα που κυριαρχεί στο στρατιωτικό δόγμα της Τουρκίας είναι η θετικότητα του πραξικοπήματος.
Η Τουρκία αποτελεί ένα σπάνιο φαινόμενο σε παγκόσμια κλίμακα εφόσον εκεί το στρατιωτικό πραξικόπημα δεν μπορεί να είναι αρνητικό. Το παράδοξο της παραπληροφόρησης είναι ότι το παρόν ανατρέπει τις θεωρίες για το παρελθόν.
Αν το τουρκικό καθεστώς αποτελεί μια πολιτική εξέλιξη, πώς εξηγείται η σημερινή κατάσταση αν στέκουν τα δεδομένα που προβάλλουν μερικοί;
Πώς ένα τόσο φιλελεύθερο σύστημα εξελίχθηκε σ’ ένα τόσο στρατοκρατούμενο καθεστώς;
Οι φανατικοί της λήθης ποντάρουν στην άγνοια του παρόντος. Η απλή μελέτη της τουρκικής πραγματικότητας μας επιτρέπει να απορρίψουμε την τάση του δήθεν φιλελευθερισμού.
Όμως ποιος εξετάζει τα γεωστρατηγικά δεδομένα αν έχει ξεχάσει την ιστορία του;

Η Ελληνική κρίση προετοιμάστηκε μεθοδικά από το 2001

Οι ανοησίες και τα επικοινωνιακά ψέματα για τα «σαράντα χρόνια αλόγιστες πολιτικές», για το «σώσαμε τη χώρα από τη χρεοκοπία», «δεν θα είχαμε να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις», αποκαλύπτονται από μόνα τους.
Ο ΤΖΕΦΡΥ ΠΑΠΑΕΒΡΑΙΟΥ, στις 28/1 από το Νταβός, τα ομολόγησε όλα.
«Ακόμα και με μηδενικό χρέος η Ελλάδα έπρεπε να προχωρήσει στις μεταρρυθμίσεις που ήδη γίνονται», είπε. Τα ίδια «μέτρα», ζητούσε άλλωστε από το 2002, ο Παπαδημος σαν διοικητής της ΤτΕ.

Το ανεξόφλητο χρέος της κεντρικής κυβέρνησης της Ελλάδας , την 1/1/1997 ήταν 114.7 δις ευρώ και στο τέλος του 2003 , (περιλαµβανοµένων των προµετόχων, τιτλοποιήσεων και µετατρέψιµων οµολόγων, που λάνσαραν ), ήταν 175.439 εκατ. ευρώ, στο τέλος του 2003, έναντι 166.117 εκατ. ευρώ του έτους 2002.
Η αλματώδης διόγκωση του χρέους συνδυάζεται με τις «ιδιωτικες» και εκτός αγοράς συναλλαγες με swaps από το 2001 ως το 2007, τις οποίες ανέλαβαν η Goldman Sahs και η Morgan. Το πόσο μας φόρτωσαν δεν το ξερουμε.

Ταυτόχρονα άρχισε η διόγκωση των χρεολυσίων, αφού προγραμμάτιζαν τις λήξεις των ομόλογων πάνω στις λήξεις των παλαιών. Έτσι από τα 21 δις που χρειαζόταν η Ελλάδα το 2002 ( έλλειμμα 6 δις συν 15 δις χρεολύσια), φθάσαμε στα 70 δις,

Οι πρωτογενείς δαπάνες του προϋπολογισμού, με όλους τους μισθούς των «πρασινοφρουρών του Αντρέα», ήταν μόλις 8423 ευρώ το 1997, και έγιναν 28.300 το 2002, 36.025 εκατ. ευρώ το 2004 , 37.777 εκατ. ευρώ το 2005, 38.154 εκατ. ευρώ το 2006 και το 2009 εκτινάχθηκαν στα 57.992. Οι πρωτογενείς δαπάνες, είναι οι μισθοί και οι συντάξεις των δημοσίων υπαλλήλων, οι λοιπές αμοιβές των εκτάκτων του δημοσίου, οι επιχορηγήσεις προς τους οργανισμούς κοινωνικής ασφάλισης οι επιχορηγήσεις προς τους οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκησης.

Το μεγάλο πάρτι της ΛΑΜΟΓΙΑ ΕΠΕ και οι «αλόγιστες πολιτικές», άρχισαν από το 1999 και κράτησαν ως το 2009. Τα δέκα χρόνια της «ισχυρής Ελλάδας» του Σημιτισμού και τα 5 χρόνια της «επανίδρυσης του Κράτους», του νεου Καραμανλισμού.

Στις 18 Δεκεμβρίου 2008, μετά τα Δεκεμβριανά, ο Σημίτης κατά τη συζήτηση στη Βουλή επί του προϋπολογισμού του 2009, μας ανακοίνωσε ότι στη χώρα μας θα υποδειχθεί η προσφυγή στο ΔΝΤ ως «η πιο πρόσφορη λύση του οικονομικού της προβλήματος».

«Αποτελεί κοινό μυστικό στους κύκλους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ότι η Ελλάδα δεν προσαρμόζεται στις επιταγές της ΟΝΕ και ότι επίσης οι όποιες νουθεσίες και επιτηρήσεις δεν αρκούν. Θεωρούν ότι η τωρινή πολιτική ηγεσία της χώρας, που στηρίχθηκε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή σε όλες τις σημαντικές επιδιώξεις της, την απογραφή, την αναθεώρηση του ΑΕΠ, τη γρήγορη ολοκλήρωση της διαδικασίας της επιτήρησης, εκμεταλλεύτηκε αυτή τη συμπαράσταση για να χειροτερεύσει κατά πολύ τα πράγματα και να μην τηρήσει δεσμεύσεις. Απλά, τους κορόιδεψε. Η Ελλάδα, πιστεύουν, καλό θα ήταν να αναγκαστεί να προσφύγει στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο για να εξασφαλίσει τον απαραίτητο δανεισμό, ώστε η παρακολούθηση της ελληνικής οικονομίας να είναι αρμοδιότητά του και όχι φροντίδα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Αφορμές για μια τέτοια κίνηση μπορούν να βρεθούν, αν συνεχιστεί η σημερινή πορεία. Η Ελλάδα σύμφωνα με τον προϋπολογισμό που συζητάμε θα πρέπει να δανειστεί το 2009 τουλάχιστον 40 δισ., αλλά πιθανότατα ένα ποσό 50 δισ. Τα χρήματα στις διεθνείς χρηματαγορές θα είναι δύσκολο να βρεθούν την περίοδο που θα επιδιώξει τον δανεισμό η Ελλάδα. Γιατί και άλλες χώρες και προπαντός ξένες τράπεζες θα επιθυμούν να δανειστούν και θα προσφέρουν ικανοποιητικότερο επιτόκιο ή περισσότερη φερεγγυότητα».

Επομένως το σενάριο της είχε ολοκληρωθεί το 2008, και η συζήτηση για το αν θα πάμε ή όχι στο ΔΝΤ, δεν έγινε μετα τις εκλογές του 2009. Όλα είχαν αποφασιστεί πριν από την Φρανκφούρτη και τις Βρυξέλλες. Τον Οκτώβριο του 2009, έμαθαν και οι εκτός κόλπου ότι θα προσφύγουμε στο ΔΝΤ όπως ομολόγησε αφελώς ο Σαχινίδης.

Και επειδή από το 2008 γνώριζαν ότι έπρεπε να αναζητήσουν 70 δις, τον Νοέμβριο και τον Δεκέμβριο του 2009, αλλά και τον Ιανουάριο του 2010, έπαιρναν… «φραγκοδίφραγκα», περιμένοντας την «χρεοκοπία του Μαΐου».

Στο μεταξύ , αφού θα γινόταν το «Πάρτι» των αγορών, χρειαζόταν ένας «συντονισμός», για να διασφαλιστούν τα κέρδη και οι «προμήθειες», ώστε να κανουν την κρίση ευκαιρία. Σε αυτό το επίπεδο η Οικογένεια Παπανδρέου είχε αποφασιστικό ρόλο.

Το πρώτο πράγμα που έκανα οι αγορές σε συνεργασία με τον Προβόπουλο, ήταν να κάνουν το Τ3-Τ10, επιτρέποντας το σορτάρισμα στην ΗΔΑΤ.

Ο ΤΖΕΦΡΥ ΠΑΠΑΕΒΡΑΙΟΥ, είχε τρεις συναντήσεις με την Goldman Sahs.Μία στη Νέα Υόρκη , τον Σεπτέμβριο του 2009 προεκλογικά, μία στο Πεντελικό μετα τις εκλογές, όπου άνοιξαν και σαμπάνιες, και μια στο Νταβός τον Ιανουάριο του 2010.
Παράλληλα είχαμε και τη στενή συνεργασία της «οικογένειας», με τον βασιλιά των κερδοσκόπων και των cds τον Τζώρτζ Σόρος. Μετά τις εκλογές, ο Σόρος επισκέπτεται τον Τζέφρυ στις 7/11/2009, και θα ξαναέρθει στις 18 Απριλίου.

Στις 10 Δεκεμβρίου 2009, ο Προβόπουλος αποφάσισε να μην επιβάλλονται κυρώσεις σε όποιον κερδοσκόπο δεν έδινε τα ομόλογα στον αγοραστή τους μετά τη λήξη των δέκα ημερών! Άρχισε το αέρα Σορτάρισμα από τους διαπιστευμένους, των αμερικανικών Τραπεζών και τα spreads ανέβαιναν στον θεό !
Στις 19 Φεβρουαρίου ορίστηκε ως επικεφαλής του ΟΔΔΗΧ (Oργανισμός Διαχείρησης Δημοσίου Χρέους) ο Πέτρος Χριστοδούλου, της Goldman Sachs.

Η χορογραφία είναι σαφέστατη.

Για το λόγο αυτό ο ελληνικός λαός στις προσεχείς πρόωρες εκλογές, πρέπει να ψηφίσει την παραπομπή του Παπανδρέου, του Παπακωνσταντίνου , του Χριστοδούλου, του Προβόπουλου, και όλων όσων αναμείχθηκαν στην «διαπραγμάτευση» για το μνημόνιο , σε δίκη με την κατηγορία της Εσχάτης Προδοσίας.


Απαιτείται η άμεση ανακοίνωση - αναγνώρισής της
Ανεκμετάλλευτος μένει ο φυσικός πλούτος της θάλασσας και τα πετρέλαιά μας επειδή δεν καθορίζουμε τις ΑΟΖ, ενώ από την άλλη αφήνεται ανοικτό το πεδίο των πειρατικών ενεργειών και διεκδικήσεων στην Τουρκία

Η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) υπερκεράζει την Υφαλοκρηπίδα στα Ελληνικά Πελάγη και επιλύει οριστικά και δια παντός όλα τα διμερή προβλήματα με την γείτονα Τουρκία. Αυτή την σαφή και κατηγορηματική άποψη εκφράζει, στην αποκλειστική συνέντευξη στο «ΝΟΙΑΖΟΜΑΙ», ο διακεκριμένος Καθηγητής του Πανεπιστημίου του Μαίρυλαντ, Θεόδωρος Καρυώτης, αρμόδιος για θέματα Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας, μέλος της ελληνικής αντιπροσωπείας στην Διάσκεψη του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας!
Με όλη εκείνη την πληρότητα, την επιστημονική κατάρτιση, αλλά και την εθνική ευαισθησία που τον διακρίνουν, καταλογίζει ξεκάθαρα ευθύνες στις Ελληνικές Κυβερνήσεις, που δεν προχωρούν, εδώ και τώρα, στην οριοθέτηση της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης, όπως έκανε ο θαρραλέος, αείμνηστος και πρωτοπόρος Πρόεδρος της Κύπρου Τάσσος Παπαδόπουλος, ο οποίος παρέδωσε μαθήματα υψηλής διπλωματίας στις ΑΟΖ, οι οποίες εάν οριοθετούνταν και στην Ελλάδα, θα έχει τεθεί τέλος, μια για πάντα, οριστικά και αμετάκλητα, στις τουρκικές διεκδικήσεις, στον νησιωτικό, στον εναέριο και στον θαλάσσιο χώρο του Αιγαίου Πελάγους. Και στηρίζει την ανεκτίμητη αυτή άποψή του, ο Καθηγητής, κ. Καρυώτης, στο Διεθνές Δίκαιο για το Δίκαιο της Θάλασσας, του 1982, που το αποκαλεί πολύ χαρακτηριστικά «Σύνταγμα των Θαλασσών και των Ωκεανών!»

Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ κ. ΚΑΡΥΩΤΗ
Το πλήρες κείμενο της άκρως ενδιαφέρουσας αυτής αποκλειστικής συνέντευξης έχει ως εξής:

Η ΔΙΑΦΟΡΑ ΥΦΑΛΟΚΡΗΠΙΔΑΣ ΚΑΙ ΑΟΖ
Eρ. κ. Καθηγητά, κατ΄ αρχήν, σας ευχαριστούμε θερμά για την καλοσύνη σας, όπως μας παραχωρήσετε αυτή την συνέντευξη, για το σοβαρό θέμα της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης, που αφορά άμεσα την Ελλάδα, τόσο στο Αιγαίο, όσο και στο Ιόνιο Πέλαγος, καθώς και την Κυπριακή Δημοκρατία. Θα θέλατε να μας εξηγήσετε, κατ’ αρχάς, τι είναι αυτή η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (AOΖ);
Απ. Και εγώ σας ευχαριστώ, κ. Παπαντωνίου. Η νέα σύμβαση του Δικαίου της Θάλασσας, που υπάρχει πλέον από το 1982, δημιούργησε μια νέα θαλάσσια ζώνη, η οποία λέγεται Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ). Αναφέρεται στο άρθρο 56 της Σύμβασης, που καθορίζει τις αρμοδιότητες και υποχρεώσεις του παράκτιου κράτους, μέσα σε αυτήν την αποκλειστική οικονομική ζώνη. Υπάρχει μια τεράστια διαφορά ανάμεσα στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη και στην Υφαλοκρηπίδα, γιατί η υφαλοκρηπίδα ασχολείται μόνο με το πετρέλαιο. Ενώ η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη περιλαμβάνει στην δικαιοδοσία της όχι μόνο το πετρέλαιο, αλλά και την αλιεία! Eπίσης, οι Τούρκοι, που δεν τους αρέσει καθόλου αυτή η ΑΟΖ, αντιλαμβάνονται ότι αυτή δεν περιέχει καμία γεωλογική έννοια και η σύμβαση ξεκάθαρα αναφέρει, ότι και τα νησιά διαθέτουν ΑΟΖ!!

ΠΟΙΑ ΝΗΣΙΑ ΔΙΑΘΕΤΟΥΝ ΑΟΖ;
Ερ. Όταν λέμε νησιά, κ. Καθηγητά, εννοούμε τα Νησιά, τις Νησίδες, τις Βραχονησίδες και τις πολύ μικρές νησίδες;
Απ. Τα νησιά που κατοικούνται. Τα άλλα τα νησιά τα πιάνει το θέμα των χωρικών υδάτων, που μπορεί να φθάσουν μέχρι 12 μίλια.


Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΕΦΤΙΑΞΕ ΑΟΖ ΣΤΗ ΜΑΥΡΗ ΘΑΛΑΣΣΑ!
Ερ. Άρα, όταν λέμε ΑΟΖ αφορά μόνο το θέμα των νησιών του Ελληνικού Αρχιπελάγους, τα οποία κατοικούνται. Όσον φορά όλα τα άλλα τα νησιά, νησάκια και βραχονησίδες, που δεν κατοικούνται, εκείνα έχουν μόνο δικαίωμα επέκτασης των χωρικών υδάτων;
Απ. Ακριβώς. Αλλά το πρόβλημα είναι ότι η ΑΟΖ, βέβαια, φτάνει μέχρι τα 200 μίλια. Τέτοια απόσταση φυσικά δεν υπάρχει στα Ελληνικά Πελάγη. Δηλαδή, στο Αιγαίο και στο Ιόνιο, το οποίο σημαίνει, ότι δέχονται όλοι την μέση γραμμή.
Το ενδιαφέρον είναι ότι η Τουρκία, που δεν έχει υπογράψει και δεν έχει επικυρώσει το Δίκαιο για την Σύμβαση της Θάλασσας, έχει φτιάξει μια ΑΟΖ στη Μαύρη Θάλασσα με την Ρουμανία, την Βουλγαρία και την τότε Σοβιετική Ένωση, χωρίς να έχει υπογράψει και να επικυρώσει αυτή την Σύμβαση. Ήταν, κατά την γνώμη μου, ένα τραγικό λάθος, διότι δημιούργησε ένα προηγούμενο δεχόμενη αυτή την έννοια της ΑΟΖ. Ενώ, δεν δέχεται το ίδιο ούτε στο Αιγαίο, αλλά ούτε και προς την Μεσόγειο. Και γι’ αυτό βέβαια ήταν αντίθετη και με την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη, που πολύ σωστά δημιούργησε η Κυπριακή Δημοκρατία.

ΕΚΑΝΕ ΤΟ ΜΟΙΡΑΙΟ ΛΑΘΟΣ Η ΤΟΥΡΚΙΑ
Ερ. Δηλαδή, κ. Καρυώτη, αυτό που έκανε η Τουρκία, με την Βουλγαρία, την Ρουμανία και την πρώην Σοβιετική Ένωση έχει, κατά κάποιο τρόπο, νομιμοποιήσει αυτή την διαδικασία. Δηλαδή, μπορεί να την επικαλεσθεί στα διεθνή φόρουμ;
Απ. Αυτό είναι το πρόβλημα. Εμείς μπορούμε και όχι αυτοί, διότι οι Τούρκοι έκαναν το λάθος να δημιουργήσουν μια Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη, με βάση τη μέση γραμμή, που δεν δέχονται με μας, και επομένως χρησιμοποιούν μια νέα έννοια της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης, που θέτει το Δίκαιο της Θάλασσας, το οποίο ουσιαστικά δεν αποδέχονται. Το προηγούμενο αυτό είναι εις βάρος της Τουρκίας.
Οι Τούρκοι, ενώ δημιούργησαν μια ΑΟΖ στην Μαύρη Θάλασσα, αρνούνται να δημιουργήσουν μια ΑΟΖ και στην Μεσόγειο. Έχουν επίσης και μια παγκόσμια πρωτοτυπία γιατί διαθέτουν χωρικά ύδατα 12 μιλίων στην Μεσόγειο και στην Μαύρη Θάλασσα, ενώ έχουν μόνο 6 μίλια στο Αιγαίο.


25 ΧΡΟΝΙΑ ΠΙΣΩ ΕΙΝΑΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΑΣ!
Ερ. κ. Καθηγητά, επειδή το θέμα αυτό της ΑΟΖ συνδέεται άμεσα με το θέμα της Υφαλοκρηπίδας και επειδή, στην περίπτωση του Αιγαίου Πελάγους, η οριοθέτηση της Υφαλοκρηπίδας εκκρεμεί εδώ και πάρα πολλά χρόνια, τι επιπτώσεις μπορεί να έχει αυτή η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη επί της Υφαλοκρηπίδας; Δηλαδή, το ένα επικαλύπτει το άλλο;
Απ. Κοιτάξτε, κ. Παπαντωνίου, νομίζω αυτή ήταν ένα λάθος όλων των Ελληνικών Κυβερνήσεων, οι οποίες, για πάρα πολλά χρόνια τώρα, επιμένουν μονότονα ότι η μοναδική διαφορά της Ελλάδας με την Τουρκία είναι νομικής φύσης και αφορά την οριοθέτηση της Υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου Πελάγους. Αλλά, πάνω από 25 χρόνια τώρα η έννοια αυτή έχει υπερκερασθεί από αυτήν της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης!
Και ένα άλλο, ίσως, σημαντικό σημείο είναι πως, από τότε που δημιουργήθηκε η νέα Συνθήκη για το Δίκαιο της Θάλασσας, κανένα κράτος στον κόσμο δεν έχει ζητήσει μόνο την οριοθέτηση της Υφαλοκρηπίδας από το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Αλλά πάντα ζητά και την ταυτόχρονη οριοθέτηση και της ΑΟΖ. Εδώ έγκειται και υπεροχή της Ελλάδας επειδή η ΑΟΖ δεν έχει γεωλογική έννοια. Και γι΄ αυτό το λόγο, η Τουρκία ούτε το συζητάει.
Όπως ξέρετε, υπάρχουν διάφορες επίσημες και ανεπίσημες επαφές της Ελλάδας με την Τουρκία, για δεκαετίες τώρα, όσον αφορά την διευθέτηση των προβλημάτων του Αιγαίου. Οι Τούρκοι προβάλλουν συνεχώς καινούργια πράγματα. Δεν θέλουνε 12 μίλια χωρικά ύδατα στο Αιγαίο. Λένε, ότι υπάρχουν γκρίζες ζώνες και τα λοιπά. ΄Εμείς το μοναδικό επιχείρημα που έχουμε σε βάρος της Τουρκίας είναι αυτό της ΑΟΖ. Και φαίνεται ότι οι Τούρκοι δεν το συζητάνε καθόλου, γιατί ξέρουν ότι θα χάσουν. Και εκεί νομίζω είναι η Ελληνική τραγωδία, διότι ή Ελλάδα έχει δώσει την εντύπωση, ότι φοβάται να πάει στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Δεν είναι θέμα αν κερδίσει κάποιος ή θα χάσει. Το θέμα είναι, ότι θα λυθεί αυτή η διαφορά για πάντα, εφόσον βέβαια πάμε και συζητήσουμε ταυτόχρονα οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ.


ΑΟΖ Ελλάδος (οποτεδήποτε καθορισθεί)
Δημιουργείται ενιαίος θαλάσσιος από οικονομική πλευρά χώρος και για την αλιεία, τον βυθό και το έδαφος κάτω από το βυθό (πετρέλαια, φυσικό αέριο) [Ο βασικός λόγος που δεν ήθελε μέχρι τώρα η Τουρκία τον καθορισμό της Υφαλοκρηπίδας (την οποία διαθέτουν και τα νησιά μας) ήταν για να μην εκμεταλλευτούμε τα πετρέλαια του Αιγαίου, τα οποία είναι εκμεταλλεύσιμα, όπως π.χ. ανοιχτά της Θάσου. Η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη όμως, υπερκαλύπτει την Υφαλοκρηπίδα και κατοχυρώνει απόλυτα, αναμφισβήτητα, ακλόνητα και χωρίς καμία δυνατότητα νομικής αντίδρασης από την Τουρκία, τα ελληνικά εθνικά και οικονομικά συμφέροντα! Η Τουρκία γνωρίζοντας ότι είναι για πρώτη φορά σε δεινή νομικά θέση, σχεδιάζει να δημιουργήσει στρατιωτικά τετελεσμένα με θερμά επεισόδια, ώστε να πετύχει έπειτα με διμερή συμφωνία, με διαπραγματεύσεις ή διαιτησία, παράκαμψη του Διεθνούς Δικαίου! Δείτε σχετικά ΕΔΩ και ΕΔΩ]


ΝΑ ΘΕΣΟΥΜΕ ΖΗΤΗΜΑ ΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΑΟΖ
Ερ. κ. Καθηγητά, είναι εφικτό αυτό το πράγμα που μας λέτε;
Απ. Είναι εφικτό υπό την έννοια ότι και τα δύο μέρη να συμφωνήσουν, υπογράφοντας ένα συνυποσχετικό. Το πρόβλημα είναι ότι οι Τούρκοι, αν τελικά συμφωνήσουν, δεν θα συμφωνήσουν ποτέ για οριοθέτηση της ΑΟΖ. Δυστυχώς η Ελλάδα δεν επιμένει σ΄ αυτό το θέμα. Σχεδόν κανείς στην Ελλάδα δεν ασχολείται με το θέμα της ΑΟΖ. Και μάλιστα, τον περασμένο χρόνο, από ότι θυμάμαι, όταν η Κύπρος αποφάσισε να αποκτήσει μια ΑΟΖ όλες οι ελληνικές εφημερίδες γράψανε στη πρώτη σελίδα πόσο σημαντικό είναι αυτό το θέμα της ΑΟΖ της Κύπρου, χωρίς να γνωρίζουν σε τι θέμα αναφέρονται! Βέβαια δεν μπορώ να πω ότι η ελληνική πολιτική και διπλωματική ηγεσία δεν γνωρίζει το θέμα. Έχω την εντύπωση ότι πήγαιναν κάποτε, εδώ και πάρα πολλά χρόνια, στους Τούρκους και τους λέγανε, ότι στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων πρέπει να υπάρξει και η ΑΟΖ και οι Τούρκοι αντιδρούσαν πάντα αρνητικά. Γι΄ αυτό το λόγο, αυτό το θέμα δεν υπάρχει πουθενά στις συζητήσεις ή διαπραγματεύσεις ανάμεσα στις δύο χώρες. Νομίζω ότι αυτό είναι ένα τραγικό σφάλμα όλων των Ελληνικών Κυβερνήσεων μέχρι σήμερα, που αποδέχονται, φαίνεται, αυτή την στάση της Τουρκίας, η οποία λέει “ξέρετε, αν φέρετε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων την αποκλειστική οικονομική ζώνη, θα χάσουμε πολλά. Επομένως, δεν θέλουμε καν να το συζητήσουμε”. Έτσι, υποψιάζομαι ότι οι Έλληνες δεν θέλουν να στενοχωρήσουν τους Τούρκους και δεν βάζουν στο τραπέζι το θέμα της ΑΟΖ.


ΤΟ ΚΑΤΟΡΘΩΜΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ
Ερ. κ. Καρυώτη, η Κυπριακή Δημοκρατία, παρά τα προβλήματά της, με την τουρκική εισβολή και κατοχή, και παρά τις αντιδράσεις της Άγκυρας, τελικά το κατάφερε;
Απ. Βεβαίως! Η Κύπρος έχει υπογράψει και έχει επικυρώσει την Σύμβαση του Δικαίου της Θάλασσας. Και πολύ σωστά έφτιαξε μια ΑΟΖ γύρω από ολόκληρο το Νησί. Με αυτή την ΑΟΖ η Κύπρος έχει αποκλειστικά δικαιώματα της αλιείας και του πετρελαίου διότι, όπως ήδη έχω αναφέρει, η ΑΟΖ συμπίπτει με την υφαλοκρηπίδα. Έτσι δεν θα έχουμε κανένα πρόβλημα να οριοθετήσουμε με τους Κύπριους Αποκλειστική Οικονομική που θα συμπίπτει με την υφαλοκρηπίδα. Εδώ βέβαια πρέπει να σας πω ότι παλαιότερα η Κυπριακή Κυβέρνηση είχε ζητήσει από την Ελληνική Κυβέρνηση να αρχίσουν συνομιλίες για την οριοθέτηση της ΑΟΖ ανάμεσα στα δύο κράτη, αλλά η Ελλάδα αρνήθηκε!

Η ΕΛΛΑΔΑ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΕΠΑΦΕΣ ΜΕ ΑΙΓΥΠΤΟ ΚΑΙ ΛΙΒΥΗ
Ερ. Η Κυβέρνηση Καραμανλή έχει κάνει τίποτε γι΄ αυτό το σοβαρό θέμα;
Απ. Βεβαίως. Η σημερινή Κυβέρνηση έχει κάνει κάτι αρκετά έξυπνο. Για πρώτη φορά - και αυτό υποθέτω προς τιμήν της Υπουργού Εξωτερικών κ. Μπακογιάννη - η Ελληνική Κυβέρνηση έχει αρχίσει να κάνει επαφές με την Λιβύη και την Αίγυπτο για οριοθέτηση της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης. Και από ότι ξέρω, τα πράγματα πάνε πάρα πολύ καλά. Δηλαδή, οι Αιγύπτιοι και οι Λίβυοι είναι έτοιμοι να συζητήσουμε, με βάση την μέση γραμμή, που είναι πάρα πολύ σημαντικό για μας. Έτσι, η Ελλάδα θα δημιουργήσει αποκλειστική οικονομική ζώνη, σε όλες τις θαλάσσιες περιοχές της, εκτός από την περιοχή του Αιγαίου Πελάγους, που θα φέρει σε δύσκολη θέση την Τουρκία.

Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΚΑΣΤΕΛΟΡΙΖΟΥ
Ερ. Αυτή η διευθέτηση με την Αίγυπτο, που μας λέτε, είναι δυνατόν να προσεγγίσει τις ακτές του Καστελόριζου και φυσικά ολόκληρο το σύμπλεγμα της Δωδεκανήσου, για το οποίο η Τουρκία δημιουργεί όλα τα γνωστά τα προβλήματα; Έτσι δεν είναι;
Απ. κ. Παπαντωνίου, φαίνεται ότι είσθε αρκετά ενημερωμένος, για να αναφέρετε το Καστελόριζο. Το Καστελόριζο είναι ένα νησί, το οποίο κατοικείται και άρα- όπως είπαμε προηγουμένως- διαθέτει Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη. Το πρόβλημα για τους Τούρκους είναι, ότι η τοποθεσία που βρίσκεται το Καστελόριζο τους δημιουργεί πρόβλημα, διότι το Καστελόριζο έχοντας δική του ΑΟΖ, ως κατοικούμενο νησί, αποτελεί σημείο οριοθέτησης της ΑΟΖ της Ελλάδας με την Αίγυπτο και με την Κύπρο. Έτσι, κατ’ αυτόν τον τρόπο, δεν έχει η Τουρκία θαλάσσια σύνορα με την Αίγυπτο. (σ.σ. δείτε ΕΔΩ)
Γι’ αυτό το λόγο η Τουρκία έχει ζητήσει από την Αίγυπτο να μη λάβει υπόψη το Καστελόριζο, στις διαπραγματεύσεις της με την Ελλάδα, ώστε να έχει και αυτή θαλάσσια σύνορα με την Αίγυπτο. Φαίνεται ότι η Αίγυπτος δεν δέχθηκε τις τουρκικές αυτές διεκδικήσεις και είναι έτοιμη να δεχθεί ότι το Καστελόριζο διαθέτει Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη. Οπότε αν συμβεί κάτι τέτοιο θα είναι μεγάλη νίκη για την Ελλάδα.

Ερ. Δηλαδή, κ. Καθηγητά, αυτό ισχύει και για όλο το σύμπλεγμα της Δωδεκανήσου;
Απ. Μάλιστα!

ΜΕ ΛΙΒΥΗ ΚΑΙ ΙΤΑΛΙΑ
Ερ. κ. Καρυώτη, με την Λιβύη τι γίνεται από την άποψη του Λιβυκού Πελάγους, δηλαδή από την πλευρά της Νότιας Κρήτης;
Απ. Με την Λιβύη επίσης συζητάμε το ίδιο θέμα. Η Λιβύη , από ότι φαίνεται, δεν έχει αντιρρήσεις. Υπάρχει βέβαια ένας μεγάλος κόλπος στη Λιβύη, τον οποίο η Κυβέρνηση της Λιβύης θέλει να τον κλείσει και ν΄ αρχίσει να μετράει την οριοθέτηση έξω από αυτόν τον κόλπο. Νομίζω ότι η Ελλάδα δεν έχει κανένα συμφέρον να αντιτίθεται σε κάτι τέτοιο. Μπορεί να δώσει στη Λιβύη αυτήν την οριοθέτηση και να πάρει ελάχιστα μικρότερη ΑΟΖ με βάση την αρχή της μέσης γραμμής. Όπως είναι γνωστό, υπάρχει ήδη οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας ανάμεσα στην Ελλάδα και την Ιταλία και θα είναι πολύ εύκολο να υπάρξει και οριοθέτηση της ΑΟΖ ανάμεσα στα δύο κράτη. Έτσι, εάν κάνουμε το ίδιο με Κύπρο και Αλβανία, θα διαθέτουμε μια ΑΟΖ σε όλες τις θάλασσές μας εκτός Αιγαίου και θα φέρουμε σε πολύ δύσκολη θέση τη Τουρκία.
Βέβαια, όπως σας έχω ήδη πει κ. Παπαντωνίου, δεν συζητάμε με τους Τούρκους το θέμα της ΑΟΖ εδώ και 20 με 25 χρόνια. Είμαι κατάπληκτος γι΄ αυτή την κατάσταση που επικρατεί στις σχέσεις των δύο χωρών. Και δεν συνομιλούμε, γιατί δεν αρέσει στους Τούρκους να μιλάμε για την ΑΟΖ, γιατί είναι μια ζώνη, που καθορίζει το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας η οποία δημιουργεί μεγάλα προβλήματα στην Τουρκία και μέχρι σήμερα την έχουν δημιουργήσει 140 παράκτια κράτη!

ΤΑ ΑΡΘΡΑ ΠΟΥ ΕΚΡΟΥΣΑΝ ΤΟΝ ΚΩΔΩΝΑ…
Ερ. κ. Καθηγητά, με βάση τα τόσο ενδιαφέροντα που μας λέτε, εσείς είχατε την δυνατότητα αυτές τις σκέψεις να τις αναπτύξετε προς το Ελληνικό Υπουργείο των Εξωτερικών, σαν εμπειρογνώμονας που είσθε;
Απ. Βασικά, έχω γράψει ένα βιβλίο και τρία άρθρα στα ελληνικά και στα αγγλικά. Είχα πράγματι επαφές και με το Ελληνικό Υπουργείο των Εξωτερικών. Και μάλιστα, μια φορά, εδώ στην Ουάσιγκτον, όπου ζω, είχα μία κοινωνική επαφή με την Υπουργό Εξωτερικών, κ. Μπακογιάννη, η οποία είχε διαβάσει αυτά που είχα γράψει, καθώς και ένα αναλυτικό άρθρο μου στην εφημερίδα «Φιλελεύθερο» της Κύπρου. Λίγους μήνες αργότερα η Κυβέρνηση του κ. Παπαδόπουλου αποφάσισε να δημιουργήσει μια Κυπριακή Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη Η κ. Μπακογιάννη, με ευγένεια, μου εξήγησε ότι “εμείς, κ. Καρυώτη, γνωρίζουμε το θέμα της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης και θα κάνουμε ότι είναι δυνατόν να προστατεύσουμε τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας, αλλά σας ευχαριστούμε πολύ για την προσφορά σας, σ΄ αυτό το θέμα”.

Ερ. Πληροφορηθήκαμε ότι, τώρα τελευταία, έγινε μια συζήτηση στην Ελληνική Βουλή σχετικά με αυτά που έχετε γράψει. Τι ακριβώς συνέβη;
Απ. Από ότι έμαθα ο βουλευτής κ. Καρατζαφέρης σε μια ομιλία του αναφέρθηκε στις εργασίες μου για το θέμα της ΑΟΖ και ζήτησε από τον Πρωθυπουργό μια απάντηση γιατί η κυβέρνηση δεν ασχολείται με αυτό το θέμα. Από ότι γνωρίζω δεν πείρε ποτέ απάντηση.

ΣΤΑ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΑ
Ερ. Τι τελικά θα γίνει, κ. Καθηγητά; Πού θα καταλήξει αυτή η ιστορία;
Απ. Υπάρχει μια Ελληνική Επιτροπή που τα μέλη της είναι δύο έμπειροι επιστήμονες που γνωρίζουν, πολύ καλά, το Δίκαιο της Θάλασσας και για πολλά χρόνια έχουν επαφές με τη Τουρκική πλευρά. Μάλιστα, νομίζω πως κάνουνε και διάφορες επαφές, με ένα χάρτη μπροστά τους, προσπαθώντας να βρούνε πώς θα επιλύσουν το θέμα της Υφαλοκρηπίδας, ούτως ώστε, όταν φθάσει στη Χάγη, να πούνε εμείς αυτό αποφασίσαμε, εσείς, απλώς, βάλτε μια σφραγίδα.

ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑ ΤΟ «ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΘΑΛΑΣΣΩΝ & ΩΚΕΑΝΩΝ»
Απ’ ότι ξέρω, κ. Παπαντωνίου, όλα αυτά τα χρόνια, συζητάνε και άλλα θέματα όπως αυτό των χωρικών υδάτων, του εναέριου χώρου, αλλά ποτέ το θέμα της ΑΟΖ. Όταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, στη δεκαετία του 70, είπε ότι το μόνο πρόβλημα με την Τουρκία είναι διαφορά μας στην Υφαλοκρηπίδα και όταν, αργότερα, ο Ανδρέας Παπανδρέου έλεγε το ίδιο, η ΑΟΖ δεν υπήρχε τότε. Ως εκ τούτου, νομίζω πως είναι λάθος να συζητάμε συνεχώς, μονότονα, για το θέμα της υφαλοκρηπίδας και να αγνοούμε το θέμα της ΑΟΖ. Η διαφορά μας ξεκίνησε με την Υφαλοκρηπίδα. Το νέο Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, που είναι το Σύνταγμα των Θαλασσών και Ωκεανών του πλανήτη Γη, ευνόησε την Ελλάδα με ένα καινούργιο άρθρο για μια Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη και δεν αντιλαμβάνομαι-και ξέρω ότι το λέω για δέκατη φορά, αλλά θέλω να δώσω έμφαση στο θέμα - γιατί δεν ασχολούμεθα με αυτό το ζήτημα;

ΑΟΖ ΜΕ ΑΛΒΑΝΙΑ
Ερ. κ. Καθηγητά, μπορείτε να μας πείτε τι ακριβώς συμβαίνει στην πλευρά του Ιουνίου Πελάγους, όπου υπάρχει και η Αλβανία;
Απ. Φαίνεται πως έχουν αρχίσει επαφές και με την Αλβανία. Δηλαδή, αυτό είναι το έξυπνο που είπα προηγουμένως, που κάνει η Ελληνική Κυβέρνηση, η οποία συζητάει με τους γείτονές της στη Δύση, δηλαδή με Ιταλούς, Λιβύους, Αιγυπτίους, και έχει συζητήσει το θέμα, από ότι ξέρω, και με την Αλβανία. Έχω την εντύπωση ότι οι Αλβανοί, από ότι αντιλαμβάνομαι, από ανεπίσημες πηγές που έχω, δεν έχουν φέρει εμπόδια, ώστε εύκολα θα υπάρξει μια οριοθέτηση της ΑΟΖ, πάλι με βάση την μέση γραμμή, ανάμεσα στα δύο κράτη.

ΠΙΕΖΟΥΝ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΛΟΓΩ ΔΕΙΝΗΣ ΘΕΣΕΩΣ
Ίσως, ένα άλλο σημαντικό που πρέπει να σας πως είναι ότι η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη έχει γίνει αποδεκτή και από την Ευρωπαϊκή ‘Ένωση, η οποία έχει πει σε όλα τα κράτη της να δημιουργήσουν ΑΟΖ σε όλες τις θαλάσσιες περιοχές τους εκτός της Μεσογείου!

Ερ. Για πoιό λόγο, κ. Καρυώτη;
Απ. Εξαίρεσαν την Μεσόγειο, κ. Παπαντωνίου, γιατί τους παρακάλεσαν οι Τούρκοι να μην κάνουν αυτό το πράγμα. Και τους άκουσαν οι Ευρωπαίοι! Η ΑΟΖ, βλέπετε, δεν είναι μόνο θέμα της Ελλάδας, αλλά είναι και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και όταν η Ελλάδα δημιουργήσει μια ΑΟΖ, ουσιαστικά δημιουργεί μια ΑΟΖ. Όταν, ας πούμε, το μεγαλύτερο μέρος του Αιγαίου έχει μια Ελληνική ΑΟΖ, στα πρώτα 12 μίλια - γιατί δέχεται η Ευρωπαϊκή ’Ένωση, ότι τα πρώτα 12 μίλια είναι κυριαρχικό δικαίωμα κάθε κράτους ανεξάρτητα, αν έχει χωρικά ύδατα 12 ναυτικά μίλια - αλιεύουν μόνο οι Έλληνες ψαράδες. Στον υπόλοιπο χώρο του Αιγαίου, έχουν δικαίωμα αλιείας τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Επομένως, οι Τούρκοι, αυτή την στιγμή δεν είναι μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ως εκ τούτου δεν θα δικαιούνται να ψαρεύουν στην Ελληνική ΑΟΖ.

ΑΝ Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΓΙΝΕΙ ΜΕΛΟΣ ΠΟΤΕ ΤΗΣ Ε.Ε.;
Ερ. Αν όμως η Τουρκία γίνει τελικά μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, πιο καθεστώς θα ισχύει στο Αιγαίο;
Απ. Δεν θα αλλάξει τίποτε όσον αφορά την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη, διότι οι θέσεις της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης, που η Ελλάδα κερδίζει πάρα πολλά στο Αιγαίο, ακόμη θα ισχύει. Η μόνη διαφορά θα είναι, ότι η Τουρκία δεν θα μπορεί να ψαρεύει, στα πρώτα 12 μίλια της ΑΟΖ και θα μπορεί να ψαρεύει μόνο στον υπόλοιπο χώρο, που δεν θα είναι και τόσο μεγάλος, στη μέση του Αιγαίου πελάγους, όπως και οι υπόλοιπες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δηλαδή, δεν θα αλλάξει απολύτως τίποτε σε βάρος της Ελλάδας, όσον αφορά την ΑΟΖ. Το ίδιο ισχύει και για την Κύπρο. Δηλαδή, η ΑΟΖ της Ελλάδας και της Κύπρου θα ισχύουν ανεξάρτητα, αν η Τουρκία γίνει μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή όχι.

ΟΛΟΤΑΧΩΣ Η ΕΛΛΑΔΑ ΝΑ ΟΡΙΟΘΕΤΗΣΕΙ ΑΟΖ
Ερ. Και εν κατακλείδι, κ. Καρυώτη, για την επίλυση όλων αυτών των προβλημάτων εσείς προτείνετε σαν ειδικός, και ήδη το αποδέχεται η Αθήνα, ότι ολοταχώς η Ελλάδα πρέπει να προχωρήσει στην οριοθέτηση της ΑΟΖ, η οποία οριοθέτηση συμπαρασύρει και όλα τα μέχρι τώρα γνωστά προβλήματα στην υφαλοκρηπίδα, στο υφαλοπρανές, στα χωρικά ύδατα, στον εναέριο χώρο και στο θαλάσσιο χώρο του Αιγαίου.
Απ. Συμφωνώ απόλυτα, κ. Παπαντωνίου. Εγώ επιμένω και λέω, πως κανένα κράτος, μέχρι σήμερα, στο κόσμο, που έχει πάει στη Χάγη, ή έχει κάνει κάποιου άλλου είδους διευθέτηση, κανένα κράτος στο κόσμο, που έχει ένα πρόβλημα στα θαλάσσια σύνορά του με ένα άλλο κράτος, δεν έχει ζητήσει ποτέ μα ποτέ, να υπάρξει μόνο οριοθέτηση της Υφαλοκρηπίδας. Αντιλαμβάνεσθε ότι αυτό είναι πολύ σημαντικό, διότι όλα τα κράτη του κόσμου, από το 1982 μέχρι σήμερα, ζητάνε από το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, όχι μόνο οριοθέτηση της Υφαλοκρηπίδας, αλλά πάντοτε ζητάνε και την ταυτόχρονη οριοθέτηση της ΑΟΖ! Αυτό ζητώ και εγώ από τη Ελλάδα, δηλαδή να κάνει ταυτόχρονα και τα δύο, οριοθέτηση της Υφαλοκρηπίδας και της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης στο Αιγαίο.
Ερ. κ. Καρυώτη, σας ευχαριστώ πολύ.
Απ. Και εγώ σας ευχαριστώ, κ. Παπαντωνίου.
  • Παντελώς ανέτοιμες οι ελληνικές Ε.Δ. απέναντι στην πρόκληση ασφάλειας της Ανατολικής Μεσογείου

H ανακάλυψη του τεράστιου κοιτάσματος φυσικού αερίου στα σύνορα της κυπριακής ΑΟΖ και της δυνητικής (ακόμα απλώς «δυνητικής» δυστυχώς...) ελληνικής ΑΟΖ βρίσκεται στο επίκεντρο των συνομιλιών του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου και του προέδρου της Κύπροτυ, Δημήτρη Χριστόφια, σήμερα στην Αθήνα. Το κοίτασμα υπολογίζεται ότι περιέχει τουλάχιστον 1 τρις. Κυβικά μέτρα φυσικού αερίου σε βάθη από 4-6 χιλιόμετρα και να αποφέρει ετησίως στην Ελλάδα έσοδα της τάξες των 2,5 δις ευρώ για μια περίοδο άνω των τριάντα ετών με συντηρητική απόλειψη.

Πόσο όμως λαμβάνεται υπ’όιψιν από ελληνικής πλευράς ότι βασικός παράγοντας για την επιτυχία του εγχειρήματος είναι η ανάπτυξη της απαραίτητης υποδομής για τη διασφάλιση της περιοχής αυτής και την εδραίωση της ελληνικής κυριαρχίας επί αυτής;

Μέχρι στιγμής με εξαίρεση την συζητούμενη σύμβαση για τις έξι φρεγάτες FREMM (εκ των ουκ άνευ γίνεται πλεόν η προμήθεια των σκαφών αυτών με τους 6.000 τόνους εκτοπίσματος και τις υψηλές δυνατότητες επιχειρήσεων σε ανοικτή θαλασσα) τίποτα δεν συμβαίνει προς την κατεύθυνση αυτή.

Η υλοποίηση ορισμένων επενδύσεων στον τομέα της έγκαιρης προειδοποίησης, της επιτήρησης, της έρευνας και διάσωσης και της αστυνόμευσης της τεράστιας αυτής περιοχής μέχρι στιγμής εκλαμβάνεται ως «περιττή δαπάνη».

Το παράδειγμα της Νοερβηγίας μιλάει από μόνο του: Η χώρα αυτή, με μηδενικά προβλήματα ασφάλειας ή απειλές από κάποια γειτονική χώρα, ναυπήγησε 5 νέες φρεγάτες εκτοπίσματος 5.300 τόνων, συνολικού κόστους 2,7 δισ. ευρώ, με αποστολή την προστασία των εγκαταστάσεων άντλησης πετρελαίου και φυσικού αερίου που αυτή διαθέτει στη Βόρεια Θάλασσα, μακριά από τις νορβηγικές ακτές!


Αυτονόητη είναι η προμήθεια μιας σειράς συστημάτων όπως:

-Φρεγάτες FREMM. Είναι κοινά αποδεκτό ότι για την Αν. Μεσόγειο το ΠΝ χρειάζεται ένα πλοίο μεγάλου εκτοπίσματος και μήκους, ικανό να ανταπεξέλθει στις μακροχρόνιες περιπολίες που σίγουρα θα χρειαστούν στην περιοχή μεταξύ της Κρήτης και της Κύπρου, ανεξάρτητα πλέον από την εθνική ανάγκη ύπαρξης του Ενιαίου Αμυντικού Δόγματος. Η ύπαρξη βλημάτων cruise με ακτίνα δράσης 1000 χλμ., όπως το SCALP Naval, θα δώσει δυνατότητες κρούσης πρωτόγνωρες στις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις.

-Αεροσκάφη-τάνκερ. Πιθανές επιλογές είναι εναλλακτικά το KC-130, το KC-135R ή το A310MRTT. Αν και τα μαχητικά αεροσκάφη F-16 Block 52 plus που επιχειρούν από την Κρήτη διαθέτουν σύμμορφες εξωτερικές δεξαμενές, είναι σίγουρο ότι η ύπαρξη τουλάχιστον 4 ιπτάμενων τάνκερ στην Κρήτη θα αναβάθμιζε τις επιχειρησιακές δυνατότητες των F-16 Block 52+/Αdv. Τα ιπτάμενα τάνκερ θα επέτρεπαν στα μαχητικά να επιχειρούν χωρίς τις δεξαμενές, αυξάνοντας την ευελιξία τους και τη δυνατότητα τους να μεταφέρουν περισσότερο πολεμικό φορτίο αν χρειαστεί, σε μεγαλύτερες αποστάσεις και για περισσότερο χρόνο.

-Ο τρίτος παράγοντας είναι ο έλεγχος μίας αχανούς (για τα ελληνικά δεδομένα) θαλάσσιας έκτασης, είναι το να μπορούμε να γνωρίζουμε τι συμβαίνει πέρα από τον ορίζοντα. Η Κύπρος απέχει από την Κρήτη 550 χλμ. και 400 χλμ. από τη Ρόδο. Η συνεχής επιτήρηση της περιοχής αυτής αποτελεί πρώτο μέλημα της Ελλάδας και αυτό μπορεί να επιτευχθεί από εγχώριους φορείς με σχετικά μικρή δαπάνη, εν μέσω χαλεπών καιρών.

Η ανάπτυξη και η εγκατάσταση δύο ραντάρ βραχέων κυμάτων με κάλυψη πέραν του ορίζοντα (HF OTH Radar) στην περιοχή της Αν. Κρήτης και ενός συστήματος ταυτοποίησης στόχων ADS (Automatic Dependant Surveillance, ταυτοποίηση μέσω transponders AIS ή IFF) αποτελεί μονόδρομο για την Ελλάδα. Χάρη στη μεγάλη εμβέλεια αυτών των ραντάρ (200 ν.μ.) η ελληνική κυβέρνηση θα μπορεί να γνωρίζει ανά πάσα στιγμή τι συμβαίνει στην εν λόγω θαλάσσια περιοχή, σε ένα τόξο που θα ξεκινά από τα παράλια της Μ. Ασίας και θα επεκτείνεται μέχρι μερικά μίλια από τις ακτές της Αφρικής.

Μία ακόμη λύση που θα ολοκλήρωνε την πλήρη κάλυψη της περιοχής θα ήταν η εγκατάσταση δύο αντίστοιχων σταθμών και στις δυτικές ακτές της Κύπρου, καλύπτοντας έτσι το κενό των 95 μιλίων που αφήνει το ελληνικό ραντάρ στην Κρήτη, αφού η απόσταση μεταξύ Κρήτης και Κύπρου είναι 295 μίλια.

-Δημιουργία περιφερειακού Κέντρου Διοίκησης και Ελέγχου στην Κρήτη με τομέα αρμοδιότητας την Αν. Μεσόγειο. Αντίστοιχο Κέντρο θα μπορούσε να υπάρχει και στην Κύπρο, επιτρέποντας τον καλύτερο συντονισμό του ελέγχου και της επιτήρησης της θαλάσσιας περιοχής μεταξύ των δύο νησιών. Αυτό φυσικά απαιτεί την αναβάθμιση των υπαρχουσών υποδομών, ώστε να υπάρχει επικοινωνία και ανταλλαγή δεδομένων σε αληθινό χρόνο, ενώ χρήσιμη θα ήταν η ύπαρξη μεικτών επιτελείων τα οποία θα επάνδρωναν και τα δύο Κέντρα. Φυσικά, ένα τέτοιο πρόγραμμα απαιτεί τη δέσμευση ενός μέρους των δυνατοτήτων του δορυφόρου Hellas Sat για την άμεση, αδιάκοπη και ασφαλή αναμετάδοση των δεδομένων.

-Μόνιμη παρουσία ενός ιπτάμενου ραντάρ EMB-145H AWE&C ERIEYE στην Κρήτη θα μπορούσε να αξιοποιηθεί επικουρικά από το Κέντρο Διοίκησης και Ελέγχου, για την απόκτηση πιο αναλυτικής εικόνας σε περίπτωση κρίσης.

-Αεροσκάφη Ναυτικής Συνεργασίας. Η χώρα μας δεν διαθέτει κανένα σε επιχειρησιακή κατάσταση, χάνοντας έτσι ένα σημαντικό πλεονέκτημα σε σχέση με την Τουρκία, η οποία διαθέτει 19 συνολικά αεροσκάφη αυτής της κατηγορίας. Η απουσία αυτών των αεροσκαφών είναι κρίσιμη για τον έλεγχο της Αν. Μεσογείου, αφού λόγω της μεγάλης έκτασης της περιοχής χρειαζόμαστε αεροσκάφη επιτήρησης με μεγάλη αυτονομία και εμβέλεια.

Η εν λόγω ανάγκη θα μπορούσε να αποτελέσει επίσης ένα ελληνοκυπριακό πρόγραμμα που θα αύξανε τον αριθμό των υπό προμήθεια αεροσκαφών, βελτιώνοντας τους όρους αγοράς. Άλλωστε και για την Κύπρο η ανάγκη για αγορά αεροσκαφών αυτής της κατηγορίας είναι επιτακτική, καθότι πρόκειται για νησιωτικό κράτος με ενεργειακές φιλοδοξίες στην ίδια περιοχή. Ένας αριθμός 9 συνολικά αεροσκαφών και για τις δύο χώρες θα δημιουργούσε μία διαφορετική κατάσταση στον συγκεκριμένο διαγωνισμό υπέρ του αγοραστή.

Τι υπάρχει από αυτά στο δεκαπενταετές εξοπλιστικό πρόγραμμα; Μόνο οι φρεγάτες και ένα κονδύλι για τα αεροσκάφη ναυτικής συνεργασίας. Και μιλάμε για τα επόμενα δεκαπέντε χρόνια. Συμπέρασμα: δικό σου είναι ότι μπορείς να προστατέψεις. Ότι δεν μπορείς στο παίρνει ο αντίπαλος που μπορεί να το αποκτήσει δια της βίας ή απλά να μην σου επιτρέψει να εκμεταλλευτείς αυτό που σου ανήκει...


Τρεις κι εξήντα παίρνετε και τον κόσμο δέρνετε…!

Καλησπέρα
Τα πράγματα πηγαίνουν ολοένα και προς το χειρότερο (έχει ακόμη για τον πάτο, μην ανησυχείτε) και ο κλοιός έσφιξε.
Στους λαιμούς μας έσφιξε πρώτα, από την είσοδο του ΔΝΤ και τώρα ήρθε η ώρα για τους πρόθυμους της Νέας Τάξης Πραγμάτων.
Αυτό φαίνεται από το ότι ο πρόεδρος της κωλοτούμπας (ο γνωστός ντε… μην κάνετε πως δεν ξέρετε), χθες δήλωσε απόλυτη υποταγή στην Νέα Τάξη. Μπράβο! Περήφανος θα είναι ο γιος του...
Γιαουρτάκια, σάπιες ντομάτες και ό,τι άλλο θα πρέπει να τα «βάλουμε» σε επιφυλακή. Αρχικά αυτά, για τους προδότες που ψηφίσαν το μνημόνιο, τους δημοσιογραφάκους ''του μονόδρομου του ΔΝΤ'' κατά τα λεγόμενά τους, τους εργολάβους, τους έκδοτες και ό,ποιον άλλο θέλει να εξαθλιώσει τους
έλληνες, με το «πλουσιοπάροχο» αντίτιμο των 400ευρω.
Με αυτά ούτε θα ζήσουμε αξιοπρεπώς, ούτε καν θα επιβιώσουμε.
Θέλετε χρήματα κύριοι της κατοχικής κυβέρνησης;
Βάλτε στις πλατείες μερικούς από τους πρόθυμους του "ΝΑΙ" στην κατοχή και με 0,50 λεπτά θα μπορούμε να τους φτύνουμε, ενώ με 1 ευρώ να τους χαστουκίζουμε.
Θα δείτε ότι θα μαζευτεί πολύ χρήμα...
Αλλά, ξέχασα. Προτιμάτε να φτύνετε, να χαστουκίζετε και να βυσοδομείτε εσείς στο λαό και όχι το αντίστροφο…
Και κάτι για τα ΜΑΤ και την Αστυνομία.
Μήπως θα πρέπει να σας υπενθυμίσει κάποιος πως υπάρχετε και πληρώνεστε για να προστατεύετε τους πολίτες και όχι για να τους δέρνετε; Οι πολίτες σας πληρώνουν, από το υστέρημά τους. Κι εσείς, χτυπάτε τους εργοδότες σας… προς χάριν των προσωρινών αφεντικών σας… Χτυπάτε αδιακρίτως, όπου σας στείλουν… Συνταξιούχους, εργαζόμενους, απλούς πολίτες που η Δικαιοσύνη είναι στο πλευρό τους (π.χ. Κερατέα), απεργούς σε όλους τους κλάδους, φοιτητές… Χθες χτυπήσατε γιατρούς, αύριο ποιοί θα έχουν σειρά; Δεν προβληματίζεστε καθόλου με την στάση δυνάμεων ασφαλείας στην Αίγυπτο και την Τυνησία; Την ίδια στιγμή η εγκληματικότητα έχει βρεθεί στο βαθύ κόκκινο, με ληστείες, φόνους και άλλου είδους εγκληματικές πράξεις κι εσείς κύριε πρώην πρόεδρε της ΕΦΦΕ, σαν μοναδική σας μέριμνα έχετε να εκτελείτε τις εντολές σας και να χτυπάτε τίμιους πολίτες που προσπαθούν να υπερασπιστούν τις ελευθερίες τους, τα δικαιώματά τους, το δικαίωμά τους να ζήσουν; Πάντως, παρεπιμπτόντως θα πρέπει να σας υπενθυμίσω πως στην Αίγυπτο τα αστυνομικά τμήματα πυρπολήθηκαν πρώτα... Και σας δίνω μία βάση σκέψης…
Έκανε πολλά χρόνια η αστυνομία για να μπορέσει να βγάλει την ρετσινιά της χούντας από πάνω της και κάποιοι σήμερα θέλουν να τους την ξαναφορέσουν... και να μεταβάλουν «τα όργανα της τάξης» σε όργανα μίας πολιτικο-οικονομικής χούντας που σκοτώνει τη χώρα, στο όνομα του κέρδους των αόρατων δανειστών και στο όνομα της συγκάλυψης των κλεμμένων ή των χορηγειών…
Η ηγεσία της Αστυνομίας καλείται πλέον να σταθεί έναντι των ευθυνών της και να τοποθετηθεί απέναντι σε μία κυβέρνηση που ωμά δηλώνει πως εκτελεί εντολές των «δάνειων δυνάμεων», πως βρίσκεται εκτός πλαισίου του Ελληνικού Συντάγματος και φυσικά χρησιμοποιεί ως «όπλο» επιβολής της ανομίας της και καταστολής των νόμιμων (σύμφωνα με το Ελληνικό Σύνταγμα) αντιδράσεων των Ελλήνων πολιτών. Μπορεί να σημερινή ηγεσία της Ελληνικής Αστυνομίας να κατανοήσει πως δεν έχει κανένα δικαίωμα να υπακούει σε ξένες δυνάμεις και στα εντός της χώρας και της κυβέρνησης υποχείριά τους; Πολύ φοβούμαι πως ο επερχόμενος στιγματισμός των Δυνάμεων Ασφαλείας θα συνοδευθεί στο σύντομο μέλλον με βαρύτατες από το νόμο ποινές σε όσους σήμερα γίνονται αρωγοί εκείνων που παραβιάζουν κατά σύστημα το νόμο εις βάρος των πολιτών. Πολύ φοβούμαι πως ο νέος λεκές της Ελληνικής Αστυνομίας θα είναι πολύ χειρότερος από εκείνον της δικτατορίας κι αυτό επειδή σήμερα εκτός από την απώλεια της Δημοκρατίας, κινδυνεύουμε να απωλέσουμε και την ίδια μας τη χώρα εξαιτίας των εθνομηδενιστικών πολιτικών που επιβάλει ένα τσούρμο που λέγεται κυβέρνηση…

Ευχαριστώ για την υπομονή σας

Ένας αναγνώστης

Εχουμε δεχθεί σαν λαός μια χωρίς προηγούμενο επίθεση που οργάνωσε η διεθνής και η εγχώρια ολιγαρχία του πλούτου. Η ίδια η κυβέρνησή μας είναι ο διεκπεραιωτής αυτής της γενοκτονικής επίθεσης. Η ίδια η κυβέρνησή μας δρα σαν υπηρέτης και εκτελεστής των πιο άπληστων ολιγαρχικών συμφερόντων και έχει πια καταστεί εχθρός του λαού.

Η οργή και η απελπισία των ελλήνων οδηγεί την σκέψη τους στην εξέγερση. Και κανείς δεν μπορεί να προβλέψει σε τι πράξεις θα οδηγούσε η οργή τους εξεγερμένους έλληνες και τι εικόνες θα έβλεπαν τα μάτια μας. Το διαδίκτυο είναι γεμάτο από κείμενα που προτείνουν κρεμάλες, γκιλοτίνες και εκτελέσεις. Το ίδιο και οι καθημερινές συζητήσεις.

Οι ανυπόμονοι της εξέγερσης οργίζονται διπλά από την αργοπορία. Γράφουν και πιστεύουν πως είμαστε “άξιοι της μοίρας μας”, πως “κιοτέψαμε”, πως “εκφυλιστήκαμε”, πως σε τίποτε δεν μοιάζουμε πια τους κοντινούς και μακρινούς μας προγόνους.

Ομως όλοι, ακόμα κι αυτοί οι ίδιοι οι ανυπόμονοι της εξέγερσης, ακόμα κι όταν δεν το ομολογούν, νιώθουν μετέωροι. Νιώθουν ότι υπάρχει μια εκκρεμότητα που δεν έχει ξεκαθαριστεί ακόμα. Διότι μια εξέγερση που θα ανέτρεπε αυτή την κυβέρνηση της καταστροφής, θα έπρεπε να έχει να προτείνει μια διάδοχη κατάσταση, σωτηρίας. Μια κυβέρνηση.

Τέτοια πρόταση διαδοχής δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή. Δεν έχει δυστυχώς διαμορφωθεί. Το πιθανώτερο λοιπόν είναι πως μια εξέγερση που θα ανάγκαζε την καταστροφική αυτή κυβέρνηση να παραιτηθεί και να φύγει, θα είχε μετά να διαλέξει από ένα πολύ περιορισμένο μενού διάφορους, ελληνικής εκδοχής, Ελ Μπαραντέϊ που το ίδιο το καθεστώς ήδη μας προτείνει ως διαδόχους . Το ίδιο το καθεστώς που έφερε αυτή την κυβέρνηση και που την διέταξε να κάνει ότι μας κάνει.

Είμαστε ένας λαός που έχει μάθει να τον κυβερνούν και όχι να αυτοκυβερνιέται. Και αυτό το γνωρίζουν καλά οι ιδιοκτήτες αυτής της χώρας, η ελληνική ολιγαρχία του πλούτου δηλαδή, καθώς και οι ξένοι επικυρίαρχοί τους. Και γνωρίζουν πως αυτός μας ο φόβος, και η άγνοιά μας, να πάρουμε την διακυβέρνησή μας στα χέρια μας, δηλαδή να παλινορθώσουμε την δημοκρατία, είναι το μεγαλύτερο όπλο τους. Εν ολίγοις το μεγάλο όπλο των δυναστών μας είναι η αδυναμία μας να αυτοκυβερνηθούμε ως λαός με δημοκρατία. Γι’ αυτό ζητάμε ηγέτες, αρχηγούς και μεσσίες.

Να εξεγερθούμε λοιπόν. Αλλά, μετά την εκδήλωση της οργής, ποια θα είναι τα αποτελέσματα της εξέγερσης και πως θα εκφραστούν κυβερνητικά;

Τι θα αλλάξει δραματικά αν επιλέξουμε το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης; Τίποτε. Τα μέχρι τώρα δείγματα γραφής του λένε πως θα ακολουθήσει πάνω κάτω την ίδια πολιτική με την παρούσα κυβέρνηση. Θα συνεχίσει να στέλνει τον λογαριασμό στον λαό και δεν θα φορολογήσει τον πλούτο της ολιγαρχίας. Με τα περισσότερα μέτρα που πάρθηκαν ως τώρα συμφωνεί και γι’ αυτό εξάλλου δεν υπερασπίστηκε και καμμία από τις ομάδες που δέχθηκαν την επίθεση, όπως οι υπάλληλοι του δημοσίου και του ιδιωτικού τομέα. Από την άλλη δεν θέλει με τίποτε να κακοκαρδίσει τους “στρατηγούς του Μνημονίου” που οργάνωσαν αυτή την άπληστη επίθεση στον ελληνικό λαό, δηλαδή το ΔΝΤ και την Τρόϊκα, και γι’ αυτό και δεν είπε ούτε μια κουβέντα ακόμη εναντίον τους. Το πολύ πολύ να δούμε να δίνει κάνα κατοστάρικο αύξηση (από τα κομμένα) στους γέροντες συνταξιούχους.

Τι θα αλλάξει δραματικά αν επιλέξουμε κάποιους από τους “σερ” και τους “ευπατρίδες” που προβάλλουν δειλά δειλά τα κανάλια τους, σαν πιθανά μέλη μιας “κυβέρνησης εθνικής σωτηρίας”; Τίποτε. Κανείς από όλους αυτούς τους κυρίους δεν έχει ιδέα ούτε τι συμβαίνει στον λαό και φυσικά δεν έχει πρόθεση να πάει κόντρα στα συμφέροντα των ολιγαρχών. Ουσιαστικά μισούν τον λαό. Τον περιφρονούν βαθύτατα. Είναι οι ίδιοι προϊόντα και σάρκα εκ της σαρκός της ίδιας ολιγαρχίας.

Ετσι, όλοι οι πιθανοί σωτήρες, κάνουν προσπάθεια να συγκινήσουν τους έλληνες μετατοπίζοντας την συζήτηση στα εθνικά θέματα, που όντως είναι φλέγοντα και απειλητικά. Διότι θέλουν να αποκρύψουν πως η οικονομική τους πολιτική θα είναι συνέχεια της πολιτικής της τωρινής καταστροφικής κυβέρνησης. Σχεδιασμένη από το ίδιο κέντρο αποφάσεων, στα βασικά της.

Αυτό λοιπόν είναι το πρόβλημά μας. Είναι πρόβλημα επιλογών. Είμαστε μαθημένοι να μας κυβερνάνε. Δεν ξέρουμε τι είναι δημοκρατία και πως δουλεύει. Και ακόμη κι αν εξεγερθούμε το πιθανώτερο είναι πως απλώς θα αντικαταστήσουμε τον αντιπρόσωπο των δυναστών μας. Θα συνεχίσουμε να είμαστε οι οικονομικοί δούλοι που είμαστε τώρα, για πολλά πολλά χρόνια.

Το να εξεγερθούμε είναι το “εύκολο”, το δύσκολο είναι ποιον να φέρουμε στην εξουσία.

Θραξ ο Αναρμόδιος






Στο ραδιοφωνικό σταθμό «ΙΟΝΙΟ FM» καταγγέλθηκε από τον Βουλευτή Αχαΐας της ΝΔ Νίκο Νικολόπουλο ότι τα χρήματα που προορίζονταν για την αποζημίωση των σεισμόπληκτων σε Αχαΐα και Ηλεία που ανέρχονται σε 35 εκατομμύρια ευρώ περίπου, θα διατεθούν για να πληρωθούν οι απαλλοτριώσεις της Ολυμπίας Οδού.

Και τούτο διότι η πληρωμή των απαλλοτριώσεων έχει καθυστερήσει τόσο πολύ, που πλέον υφίσταται κίνδυνος ακύρωσης των αποφάσεων περί των αναγκαστικών απαλλοτριώσεων με συνέπεια την διάλυση της εργολαβίας.

Να θυμηθούμε ότι την 8/6/2008, σεισμός μεγέθους 6,5 ρίχτερ έπληξε την Αχαΐα και την Ηλεία με δύο νεκρούς, 178 τραυματίες ενώ άφησε άστεγες αρκετές οικογένειες.

Τότε λοιπόν για την ενίσχυση των σεισμοπλήκτων είχε δημιουργηθεί στην Τράπεζα Ελλάδος στον πρωτοβάθμιο λογαριασμό Νο 234 ειδικός λογαριασμός Νο 234365/5 με τίτλο «Υπουργείο Οικονομικών – Λογαριασμός εισφορών για την αρωγή των σεισμοπλήκτων», όπου ευαισθητοποιημένοι πολίτες και άλλοι φορείς κατέθεταν τα όποια ποσά επιθυμούσαν για τον σκοπό αυτό.

Η παραπάνω καταγγελία από τον προαναφερόμενο Βουλευτή, εκτιμώ ότι θα πρέπει να ερευνηθεί ΑΜΕΣΑ από τις Δικαστικές Αρχές προκειμένου να διαπιστωθεί το βάσιμο της καταγγελίας καθώς προκύπτουν σοβαρότατα θέματα.

Πρώτον, το ότι έχουν περάσει δυόμιση χρόνια και ακόμα δεν έχει παρασχεθεί η αρωγή στους ανθρώπους αυτούς που την δικαιούνται.

Δεύτερον ότι τα συγκεντρωθέντα ποσά για το σκοπό της αρωγής δρομολογούνται παράνομα και αυθαίρετα σε άλλο προορισμό από αυτόν για τον οποίο συγκεντρώθηκαν και αντίθετα από την πρόθεση και την επιθυμία των χορηγών.

Τρίτον, εφ όσον διαπιστωθεί και βεβαιωθεί η αυθαιρεσία και κατ επέκταση η απάτη στην οποία προτίθεται να προβεί το Κράτος, να ποινικοποιηθεί η πρόθεση και η ενέργεια αυτή, και εφόσον οι αποφασίσαντες την παρανομία Υπουργοί καλύπτονται (ως συνήθως) από τον νόμο περί ευθύνης υπουργών όπως λέγεται το κουκούλωμα των υπουργικών παράνομων ή εγκληματικών πράξεων, να διωχθούν οι υπάλληλοι που υλοποιούν παράνομες εντολές.

Τέταρτον, να ανακοινωθούν δημόσια τα αποτελέσματα του ελέγχου και να δοθεί η δυνατότητα ώστε να προσέλθουμε όλοι εμείς «τα κορόιδα» που καταθέσαμε την εισφορά μας στις τράπεζες για να ζητήσουμε την επιστροφή τους δεδομένου ότι δεν χρησιμοποιούνται για το σκοπό για τον οποίο καταβλήθηκαν.

Τέλος θα πρέπει να καταλάβουν όλοι αυτοί οι γκάγκστερς και «νόμιμα» παρανομούντες που μας κυβερνούν ότι προσφέρουν κάκιστη υπηρεσία στην κοινωνία, καθώς διαγράφεται δια παντός η όποια εμπιστοσύνη μπορεί να έχει ο πολίτης σ αυτούς και αίρονται οι όποιες καλές προθέσεις για συνδρομή σε περιπτώσεις όπου καλούνται οι πολίτες να συνδράμουν με το υστέρημά τους.

  • Γράφει ο Όθων Ιακωβίδης
Είναι καιρός που προσπαθώ να πείσω κάποιους φίλους μου, νομοταγείς και (για την ώρα) βολεμένους μέσα στη λειτουργία του συστήματος, ότι η αιτία του κακού που έχει πλακώσει την κοινωνία μας, δεν είναι η αστοχία των χειρισμών των οικονομικών και εθνικών προβλημάτων, αλλά η διολίσθηση της Δημοκρατίας μας σε πολιτική (και οικονομική) ολιγαρχία.

Μία οικογενειοκρατούμενη ολιγαρχία, που αποφασίζει και δρά καλυπτόμενη κάτω από τον μανδύα της Δημοκρατίας, οι μηχανισμοί της οποίας της προσφέρουν την απαραίτητη νομιμοποίησηση, για να επιβάλλει στην κοινωνία το δικό της συμφέρον.

Αυτή την τερατώδη πλαστοπροσωπία, οι φίλοι μου αυτοί, δεν θέλουν να την πιστέψουν. Η ανάγκη της συντήρησης των κεκτημένων τους, δεν τους επιτρέπει να παραδεχτούν αυτά που βλέπουν και ακούν. Θέλουν να πείσουν τον εαυτό τους ότι αυτό το κακό που μας βρήκε, οφείλεται σε κάποιους κακούς χειρισμούς του ενός ή του άλλου και, όπως κάθε φορά, θα περάσει και όλα θα γίνουν όπως πρώτα, δηλαδή η βόλεψή τους θα συνεχιστεί.

Έτσι, λογικό είναι να μη πιστεύουν τις αλήθειες που, πολλοί σαν κι εμένα, τους δείχνουμε καθώς αυτές αποκαλύπτονται κάθε τόσο.

Έλα, όμως, που το ίδιο, με δικά του λόγια, το λέει και ο Βαγγέλης Βενιζέλος, θεωρητικά θωρακισμένος (σαν καθηγητής Συνταγματολογίας) και πρακτικά υπερεξασκημένος (σαν, επί πολλά χρόνια, υπουργός και πρωτοκλασσάτο στέλεχος του Πα.Σο.Κ) όταν αποφαίνεται: «Το πρωθυπουργικοκεντρικό σύστημα καθιστά την Κυβέρνηση ένα μη δημοκρατικό όργανο, ένα δημοκρατικά νομιμοποιημένο όργανο που δεν λειτουργεί δημοκρατικά»!!!

Συνεχίζουν, λοιπόν, οι φίλοι μου αυτοί, να παίζουν το βιός τους στο ίδιο τραπέζι, του ίδιου παπατζή, που τους παίρνει εκατό και τους δίνει ένα, για να τους «αποδείξει» τη γνησιότητα του παιχνιδιού κι αυτοί το χαύουν !!

Θέλω να ιδώ όμως, πόσοι από αυτούς, θα συνεχίσουν να επικαλούνται το στερεότυπο «η νομιμότητα πρέπει να προστατευθεί», όταν πληροφορηθούν τη χθεσινή απόφαση του Δ’ Τμήματος του ΣτΕ, που έκρινε ότι ο Νόμος 3838/2010 (που προβλέπει την ιθαγενοποίηση των αλλοδαπών που διαμένουν στην χώρα μας) είναι ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟΣ.

Με άλλα λόγια, πιο λαϊκά, κάποιοι θα πούν: «το κόμμα, κατούρησε το Σύνταγμα για μερικά ψηφαλάκια». Και εγώ θα συμπληρώσω: Δεν είναι ούτε η πρώτη, ούτε η μοναδική φορά….

Και, γεννάται το ερώτημα: Ποιά νομιμότητα πρέπει να προστατευθεί; Αυτή που πηγάζει από την κοινή λογική (που πάντα αποτελεί τη βάση κάθε θεμελιώδους νόμου) ή αυτή που πηγάζει από «ένα δημοκρατικά νομιμοποιημένο όργανο που δεν λειτουργεί δημοκρατικά»;;;

Τι θα κάνουν οι φίλοι μου, τώρα που ο φερετζές της λυγερής κορμοστασιάς, με τα γαλαζοπράσινα μάτια και τα φλογερά βλέμματα που την φλερτάρανε και την φαντασιώνονταν σε ανείπωτες περιπτύξεις, έπεσε, και φάνηκε μουστάκι;

Θα προσποιηθούν πως δεν το είδαν ή «θα’ ρθούν τα πάνω, κάτω;»
Η κυβέρνηση καταβάλλει προσπάθειες να μας πείσει ότι συμβάλλει στην αλλαγή της νεοελληνικής στραβής νοοτροπίας.

Οτι έχει αλλάξει σελίδα, ότι προσπαθεί να μετασχηματίσει παγιωμένες αρρωστημένες καταστάσεις και ότι μόνον αυτή κοιτάζει μπροστά για να βγάλει τη χώρα από το αδιέξοδο.

Μόνο που στην πραγματικότητα συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.

Το ΠΑΣΟΚ παραμένει σταθερά αγκυλωμένο στα στερεότυπα και στα στραβά που έχει προσαρμόσει τόσα χρόνια στην ελληνική κοινωνία.

Σερβίρει την πραγματικότητα και την αλήθεια αλά καρτ, κατά το δοκούν. Οπως τους συμφέρει τα λένε. Ετσι λοιπόν όποτε θέλουν, όποτε τους συμφέρει, η Δικαιοσύνη κάνει σωστά τη δουλειά της, όποτε όμως οι αποφάσεις είναι αντίθετες με τις βουλές τους, της επιτίθενται.

Αυτό συνέβη και τώρα , μετά την εισήγηση τμήματος του Συμβουλίου της Επικρατείας ότι η ψήφος των μεταναστών είναι αντισυνταγματική. Δεν τους άρεσε η απόφαση και την καυτηρίασαν.

Αν και λένε δημόσια ότι η Δικαιοσύνη είναι ανεξάρτητη, εξέφρασαν την αντίθεσή τους με την απόφαση. Οταν όμως αντίστοιχο τμήμα του ΣτΕ είχε εισηγηθεί ότι το πλαφόν του 42% που θέσπιζε ο νόμος Παυλόπουλου για την εκλογή δημάρχων ήταν αντισυνταγματικό, τότε οι δικαστές ήταν εξαιρετικοί και έκαναν σωστά τη δουλειά τους για το ΠΑΣΟΚ μέχρι την αντίθετη απόφαση της ολομέλειας.

Η κυβέρνηση τα έβαλε και με τη Νέα Δημοκρατία, αν και ο Αντώνης Σαμαράς από τις πρώτες ώρες όταν συζητούνταν το περιβόητο νομοσχέδιο ξεκαθάρισε ότι μόλις αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας, η κατάργηση του νόμου θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη.

Η Νέα Δημοκρατία έχει ξεκάθαρη πολιτική πάνω στο θέμα. Πολύ απλά συμπαρατάσσεται με την επικρατούσα άποψη σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Παντού αυξάνουν τα χρόνια για τις νομιμοποιήσεις αλλοδαπών, μόνο στην Ελλάδα η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου αποφάσισε να τα μειώσει στα πέντε.