Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

17 Μαρ 2015

Η απάντηση που δίνει ο υφυπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας, Μάικλ Ροθ, λίγες ημέρες πριν μεταβεί στο Βερολίνο ο κ. Τσίπρας μετά από πρόσκληση της καγκελαρίου Μέρκελ, αντί να κλείνει πληγές με τον ελληνικό λαό, ανοίγει χειρότερες.

Ο κ. Ροθ εκπρόσωπος του "περήφανου γερμανικού λαού" (σύμφωνα με τον κ. Βαρουφάκη) θέλοντας να ανοίξει διαύλους επικοινωνίας με την Ελλάδα για να ξεχάσουμε το τι έκαναν οι Γερμανοί στην Ελλάδα κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, πετάει την μπάλα στην περίοδο της δικτατορίας και στους Έλληνες μετανάστες της δεκαετίας του '60.
"Κατά τη διάρκεια της ελληνικής στρατιωτικής δικτατορίας πολλοί Έλληνες ήρθαν να εργαστούν στη Γερμανία. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν αναπτύξει σχέσεις εντός της χώρας. Αυτοί οι δεσμοί πρέπει να ενισχυθούν, όχι να αποδυναμωθούν".
Απειλεί τους Έλληνες μετανάστες ο Γερμανός

Ο κύριος Ροθ ως περήφανος Γερμανός, τολμά μέσα από την διπλωματική του δήλωση να απειλήσει τους εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες μετανάστες που αναγκάστηκαν λόγω των πολιτικών πεποιθήσεων τους να μεταναστεύσουν στην Γερμανία για μεροκάματο. Για το πώς είναι δυνατόν να "αποδυναμωθούν" οι δεσμοί των Ελλήνων μεταναστών στην Γερμανία, ο κύριος Ροθ δεν έδωσε λεπτομέρειες.

Την απάντηση για το πώς "βοήθησε" η Γερμανία παίρνοντας εργάτες που λόγω του χαρτιού των κοινωνικών φρονημάτων στην Ελλάδα δεν ήταν δυνατόν να βρουν δουλειά (αν απέφευγαν τα ξερονήσια της εξορίας) την έδωσε όταν ρωτήθηκε για το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων για την 4ετη Κατοχή των Γερμανών την δεκαετία του '40.
"Πολιτικά και νομικά το θέμα έχει κλείσει για εμάς. Η Γερμανία έχει ευθύνη και ιστορικό χρέος, καθώς οι ναζί διέπραξαν φοβερά εγκλήματα στη Γερμανία. Δεν μπορούν να συνδεθούν οι πολεμικές αποζημιώσεις με την τωρινή παροχή βοήθειας. Αυτό το θέμα έχει κλείσει. Παρ' όλα αυτά, είμαστε σε θέση και θέλουμε να βοηθήσουμε και να υποστηρίξουμε την Ελλάδα", 
είπε ο υπουργός της κ. Μέρκελ.

Το θέμα για τους "περήφανους" Γερμανούς δεν είναι ότι δεν αποδέχονται τα εγκλήματα των πατεράδων τους, αλλά το πως θα μετατρέψουν το "ιστορικό τους χρέος" απέναντι στην Ελλάδα όχι με τις αποζημιώσεις που πρέπει να πάρουν τα εκατοντάδες κατεστραμμένα χωριά της Ελλάδας και οι απόγονοι των θυμάτων, αλλά να δώσουν οικονομική βοήθεια μέσω νέου δανείου.

Θέμα εγείρεται μετά τις δηλώσεις του κ. Ροθ, για το πώς μπορεί "να αποδυναμωθούν" οι σχέσεις των χιλιάδων νεομεταναστών Ελλήνων, οι οποίοι έχουν εγκαταλείψει την χώρα εξαιτίας της "οικονομικής κρίσης" και των σκληρών μέτρων των Μνημονίων που επέβαλλε και η Γερμανία.

Κατοχικό δάνειο Νο2

Η επίσκεψη του κ. Τσίπρα την ερχόμενη Δευτέρα στο Βερολίνο θα είναι η σημαντικότερη από όλες όσες έχει κάνει σε άλλες πρωτεύουσες "περήφανων εθνών" και οικονομικών λόμπι. Τη Δευτέρα αν ο κ. Τσίπρας δώσει τα χέρια με την κ. Μέρκελ αποδεχόμενος οποιαδήποτε οικονομική βοήθεια με την υπογραφή της Γερμανίας, συνεχίζει να βάζει την Ελλάδα στο δεύτερο Κατοχικό Δάνειο που παίρνουν οι Ευρωπαίοι (με πρώτους τους Γερμανούς) και το ονομάζουν "χρέος". Δανείζουν αέρα (σύμφωνα με τον κύριο Φλαμπουράρη) και παίρνουν γη, ύδωρ και ζωές Ελλήνων.

Επίσης, αναμένουμε την απάντηση των δύο "εθνικών" σωτήρων της Ελλάδα, των υπουργών Εθνικής Άμυνας και Εξωτερικών (Καμμένου και Κοτζιά) να δώσουν απάντηση στον κύριο Ροθ για τα όσα δήλωσε στο N-TV.

Ειδικά, ο κύριος Κοτζιάς που είναι αριστερών καταβολών θα πρέπει να θυμίσει στον κύριο Ροθ και στον ελληνικό λαό ποιοι εξωτερικοί πολιτικοί παράγοντες επέβαλλαν την 7ετή Χούντα στην Ελλάδα, ποιοι Ευρωπαίοι την αποδέχθηκαν ως κυβέρνηση επί 7 ολόκληρα χρόνια και ποιοι έστρωσαν το χαλί για τους φιλοευρωπαίους ηγέτες της Δημοκρατίας που οι υπογραφές τους έφεραν την Ελλάδα στο Μνημόνιο το 2010.

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Νέο Δίστομο έγινε ολόκληρη η Ελλάδα

Γράφει ο Μανώλης Κοττάκης

Εδώ που φτάσαμε, δεν υπάρχει οδός επιστροφής. Διαφωνώ ριζικά με τη στρατηγική της κυβέρνησης να οδηγήσει στ5α άκρα τις σχέσεις μας με την Γερμανία. Παρατηρώ όμως τις καθημερινές δηλώσεις μελών της εναντίον των εταίρων μας (έχουν εμπλακεί στην κόντρα οι υπουργοί Οικονομικών, Εξωτερικών, Άμυνας, Ασφάλισης, Δημόσιας Τάξης, Επικρατείας), αξιολογώ τις αντιδράσεις των Γερμανών (έχουν εμπλακεί ο αντικαγκελάριος, οι υπουργοί Οικονομικών και Άμυνας, όχι η Μέρκελ, ευτυχώς), διαβάζω τις ανταποκρίσεις της “Bild”, που εγκαταστάθηκε στην Αθήνα για να τροφοδοτήσει τον ανθελληνισμό στο Βερολίνο, σημειώνω ότι ο καβγάς δεν σταματά κα βάσει αυτών κάνω μερικές σκέψεις.
Αν είναι να οδηγηθούμε στον γκρεμό, τουλάχιστον ας το κάνουμε σωστά.
Εκτός από τον άσκοπο αντιγερμανισμό, υπάρχει και ο έξυπνος αντιγερμανισμός.

Ξεκινώ από τα ΜΜΕ. Είναι πασιφανές ότι η “Bild” ήρθε στην Αθήνα για να παίξει βρώμικο παιχνίδι. Να εξοργίσει έτι περαιτέρω την κοινή γνώμη της χώρας της εναντίον μας. Επέλεξε τον αξιολογότατο πλην μειοψηφικό Λαπαβίτσα για συνέντευξη, προκειμένου να ενισχύσει την εικόνα της χώρας που θέλει να φύγει από το ευρώ. Ερμήνευσε επίσης μία τυχαία απουσία του Βαρουφάκη από μία σύσκεψη για να ενσπείρει ζιζάνια.

Αυτοί οι τύποι λοιπόν δεν αξίζουν μία υποδοχή πουθενά. Το μόνο που τους αξίζει είναι εμπάργκο. Να μην τους μιλά κανείς. Κανείς. Ούτε όμως και να τους υβρίζει. Περιφρόνηση είναι η συνταγή.

Πάμε τώρα στα σημαντικότερα. Στο πως παίζει η κυβέρνηση απέναντι στους εταίρους. Προσωπικά θα ήθελα αποκλιμάκωση άμεσα αλλά, αφού οξύνουν, ας το κάνουν σωστά.

Ναι, η Ελλάδα αξίζει πολεμικές επανορθώσεις. Αλλά για το «γενοκτονία» που της προκάλεσαν οι εταίροι μας μετά το 2010. Οι έγγραφες εντολές του Γερμανού διοικητή της Eurostat Βαντεμάχερ για την αλλοίωση του ΑΕΠ του 2010 επί του οποίου εφαρμόστηκαν οι λάθος πολλαπλασιαστές του ΔΝΤ είναι εγκληματικές πράξεις, στις οποίες συνέπραξαν ελληνικές και γερμανικές κυβερνήσεις, με στόχο έναν και μόνο: να εξοφληθούν ως και το τελευταίο ευρώ οι γερμανικές τράπεζες. Μαγείρεψαν τους αριθμούς, κατέστρεψαν ανθρώπους, έστειλαν μετανάστες χιλιάδες, δημιούργησαν ανθρωπιστική κρίση για να μην λείψει ευρώ από τα ταμεία τους.
Μία απλή αναφορά για κακοδιοίκηση της Eurostat στον Ευρωπαίο Συνήγορο του Πολίτη είναι αρκετή για να ανοίξει ο φάκελος της ντροπής.

Δεν λέω να αγνοήσουμε τι έγινε στο Δίστομο το 1944, αλλά στην Ελλάδα του 2010 συνέβησαν 100 Δίστομα με αντίστοιχους αδίστακτους εκτελεστές.
Αντί να τους ντροπιάζουμε για κάτι που δεν έκαναν, ας τους ελέγξουμε για κάτι που έκαναν.
Εκατομμύρια άνεργοι θα είναι μάρτυρες κατηγορίας.

Πηγή εφημ. «δημοκρατία»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Γιάννης Λαζάρου

Να το κάνουμε όπως Αμερική. Κανένα πρόβλημα κύριε Βαρουφάκη, αλλά πες μας ποιος θα κάνει τον Ινδιάνο να έχουν να σφάζουν οι στρατηγοί Κάστερ της νέας πατρίδας που μας στέλνεις. Της Ευρώπης. Διότι όλοι οι Ευρωπαίοι είχαν φοβερούς μακελάρηδες στην Ιστορία τους, που μόνο με εισβολή σε γειτονικές ευρωπαϊκές χώρες μπορούσαν να έχουν κυριαρχία. Από τους Ρωμαίους και τους Βίκινγκς, από τον Φίλιππο τον Β' της Ισπανίας και τους Χιτλερομουσολίνηδες μέχρι και τελευταία τους Μπλερ και Χέλμουντ Κολ που εισέβαλαν στην ευρωπαϊκή χώρα Γιουγκοσλαβία.

Λαοί που δεν έχουν κοινή εξωτερική πολιτική πώς θα μπορούν να έχουν κοινή πολιτική;
Όταν ο ένας κάνει εισβολή με όλα τα μέσα καταστρέφοντας τον διπλανό, πώς μπορεί να έχουν θύτης και θύμα κοινή ηθική;
Όταν ακόμα δεν έχει κλείσει το θέμα της δικαίωσης της Ελλάδας από την κατοχή των Γερμανών, ποιος θα βγει κερδισμένος από μία κοινή πορεία ως κοινός λαός;

Δεν σου έδωσαν τα δίκαια σου όταν σε έσφαξαν, θα σου δώσουν τα δίκαια στο μοίρασμα όταν σε θεωρούν υπαίτιο μιας “οικονομικής κρίσης” που μπορεί να είναι η αρχή της αποσταθεροποίησης της παγκόσμιας οικονομίας, όπως είπε χθες στον κ. Δραγασάκη η γενική γραμματέας του υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ;

Τα παραμύθια της Χαλιμάς είναι πιο πιστευτά από όλα αυτά τα παραμύθια του ανθέλληνα φιλοευρωπαίου υπουργού Οικονομικών, Γιάνη.

Το να σε θεωρεί μαλάκα ο Σόιμπλε είναι κάτι λογικό. Εχθρός σου είναι και εχθρός του είσαι. 
Να σε θεωρεί μαλάκα ο κομπλεξικός Γιάνη είναι κάτι που δεν καταπίνεται. 
Ο άνθρωπος που θέλει να κάνει εντύπωση γράφοντας με ένα ν το όνομά του, να υποστηρίζει στο γερμανικό κρατικό τηλεοπτικό δίκτυο “ήρθε ο καιρός να καταφέρουμε να μιλάμε ως ένας λαός, όπως οι Αμερικανοί. Πατρίδα μας είναι η Ευρώπη”.

Πριν στεγνώσει η γλώσσα του από το γλύψιμο, έρχεται ο επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Ντράγκι και δηλώνει: “Πρέπει να περάσουμε από ένα σύστημα κανόνων και κατευθυντήριων γραμμών προς την ΕΘΝΙΚΗ οικονομική πολιτική, σε ένα σύστημα ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ μοιράσματος της ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ (της εθνικής) μέσα από ΚΟΙΝΟΥΣ ΘΕΣΜΟΥΣ”. Συνέχισε όμως ο φεντεραλιστής τραπεζίτης καταλήγοντας στο δια ταύτα “Το συμπέρασμα μου είναι ότι πρέπει να γίνει ένα κβαντικό άλμα στη ΘΕΣΜΙΚΗ ΣΥΓΚΛΙΣΗ”.

Πολύπλοκα λογάκια αλλά ξεκάθαρες κουβέντες. Ο Ντράγκι είπε αυτό που προείπε ο Γιάνη: “Είναι καιρός να μιλάμε ως ένας λαός”. Όμως, ο μεγαλοτραπεζίτης χρησιμοποίησε όρους τους οποίους απαίτησε η ελληνική κυβέρνηση με το που πήρε την εξουσία. Ο κύριος Τσίπρας και ο κύριος Βαρουφάκης ήταν οι πρώτοι στην Ευρώπη που μετονόμασαν την Τρόικα (ΕΚΤ, ΔΝΤ, ΕΕ) σε Θεσμούς. Ο Ντράγκι ήρθε μετά από δύο μήνες να μιλήσει ξεκάθαρα για τους Κοινούς Θεσμούς και την Θεσμική Σύγκλιση που η Ε.Ε θα πρέπει να έχει, καταργώντας καταρχάς κάθε εθνική οικονομική πολιτική.

Να γίνουμε όπως Αμερική και να έχουμε την τύχη των Ινδιάνων και μετέπειτα την τύχη των βουβαλιών. Όλα αυτά για να αναπτυχθεί το όραμα των Ευρωπαίων που σφάζοντας τους πραγματικούς Αμερικανούς έφτιαξαν μια υπερδύναμη. Να αρπάξουν το χρυσό, να αρπάξουν τη γη, να καταστρέψουν ό,τι θύμιζε Δύση και να το μετατρέψουν σε Άγρια Δύση.

Ο αμερικανοευρωθρεμμένος Γιάνης, που έχει στα χέρια του την Εθνική Οικονομία και την παίζει στο παζάρι για την Κοινή Θεσμική Οικονομία της Ε.Ε, είναι ο πρώτος πολιτικός στην Ελληνική Ιστορία που αυτορουφιανεύεται ως Ανθέλληνας. 
Είναι ο πρώτος πολιτικός στην μεταπολιτική Ελλάδα που χαρακτηρίζει τον γερμανικό λαό, ο οποίος μέσα σε 30 χρόνια έκανε δύο παγκόσμιους πολέμους ως “περήφανο λαό”. 
Ποια η περηφάνια του, Γιάνη;
Τα περήφανα στρατεύματα του Κάιζερ που έκανε τον πιο αιματοβαμμένο πόλεμο της ανθρώπινης ιστορίας ή τα περήφανα στρατεύματα του Χίτλερ που την “έβρισκαν” ξεκοιλιάζοντας εγκύους;
Μήπως η περηφάνια του γερμανικού λαού προέρχεται από το ότι κάνει τα στραβά μάτια επί 70 χρόνια γι αυτά που πρέπει (οφείλει) να αποδώσει στον ελληνικό λαό;

Μην αρχίσουμε την άθλια λαϊκίστικη φράση: “άλλο οι λαοί και άλλο οι πολιτικοί τους”.
Οι πολιτικοί είναι ο καθρέπτης των λαών. Επιλέγουν ακόμα και να υποτάσσονται από βασιλείες και δικτατορίες για να σώσουν τον κώλο τους ακόμα κι αν ο συμπατριώτης τους δίνει την ζωή του γι’ αυτόν.
Δεν θα υπήρχαν επαναστάσεις εναντίον της καταπίεσης αν οι λαοί δεν γούσταραν αυτά που έκαναν οι πολιτικοί τους.
Λαοί που δεν γουστάρουν αναξιοπρέπεια και καταπίεση δεν τα σηκώνουν αυτά.

Επειδή όμως ο φόβος οποιασδήποτε τέτοιας εθνικής έκρηξης είναι πάντα υπαρκτός, οι πολιτικοί που οι λαοί στηρίζουν δια της ψήφου των, ετοιμάζουν το μεγαλύτερο πολιτικό και οικονομικό μαντρί για να κάνουν τις δουλειές τους. 
Θα απλώσουν ως κοτζαμπάσηδες την κυριαρχία τους επί των εθνικών εδαφών και ό,ποιο κράτος είναι το πιο αδύναμο οικονομικά θα κομματιαστεί προσαρτώντας την κυριαρχία του στην διοίκηση των Κοινών Θεσμών.

Πίσω από την Αμερικανική Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση υπάρχει η Αμερικάνικη Ομοσπονδιακή Τράπεζα που ορίζει την ελευθερία και το δημοκρατικό πολίτευμα του Ομόσπονδου Αμερικανικού λαού. Αυτό θαυμάζει ο Γιάνη Βαρουφάκης.
Τις σπονδές οι Έλληνες τις έκαναν μόνο σε Θεούς που ήταν στα μέτρα τους υπέρ Πατρίδος και Ελευθερίας.
Σπονδές με ομοίους εχθρούς σαν τον Γιάνη, οι Έλληνες δεν έκαναν ούτε όταν τους έπαιρναν το κεφάλι.
Όραμα των “αριστεροπατριωτών” που εκπροσωπούν τους Ελληνοψηφοφόρους είναι να δουν την Ευρωπαϊκή Αστερόεσσα να ανεμίζει μόνη της στην Ακρόπολη και οι ομόσπονδοι να θυσιάζουν την Ελλάδα στην Πνύκα υπέρ των ΚΟΙΝΩΝ ΘΕΣΜΩΝ.

Το μόνο Κοινό που έχει ένας Έλληνας με όλο αυτό το σκυλολόι των μακελάρηδων Ευρωπαίων είναι χρωστούμενα. Πολλά χρωστούμενα. Από την εποχή του Αλάριχου μέχρι την εποχή του Γιούνκερ.

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Αίτημά του η πενταμερής να πραγματοποιηθεί πριν τη Σύνοδο Κορυφής της Πέμπτης στις Βρυξέλλες


Πενταμερή συνάντηση με Φρανσουά Ολάντ, Ανγκελα Μέρκελ, Μάριο Ντράγκι και Ζαν Κλοντ Γιούνκερ πριν τη Σύνοδο Κορυφής στις Βρυξέλλες ζήτησε ο Αλέξης Τσίπρας πριν από λίγο σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχε με τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ντόναλντ Τουσκ.
Η τελευταία φορά που επικοινώνησαν ο Πρωθυπουργός Αλ. Τσίπρας με την Καγκελάριο Ανγκελα Μέρκελ ήταν η 19η Φεβρουαρίου.

Η επικοινωνία τότε είχε γίνει με πρωτοβουλία του ιδίου του κ. Τσίπρα και στόχος ήταν η αποκλιμάκωση της έντασης στην οποία είχαν φτάσει οι σχέσεις της Αθήνας με το Βερολίνο και τις Βρυξέλλες, έπειτα από δύο δραματικές συνεδριάσεις του eurogroup και ενώ η πίεση προς την νεοεκλεγείσα κυβέρνηση εντεινόταν με στόχο την υπογραφή μίας συμφωνίας παράτασης της δανειοδότησης.

Στο τρίτο eurogroup της 20ης Φεβρουαρίου η συμφωνία υπογράφηκε ενώ σύμφωνα με πληροφορίες, η καγκελάριος Μέρκελ είχε διαμηνύσει στον Αλ. Τσίπρα ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν είχε στη διάθεσή της όσο χρόνο νόμιζε έως εκείνη την στιγμή.

Εκτοτε, οι ελληνογερμανικές σχέσεις έχουν περιέλθει στην χειρότερη δυνατή κατάσταση των τελευταίων δεκαετιών, ενώ ειδικότερα οι σχέσεις Βαρουφάκη - Σόιμπλε δεν προμηνύουν καμία διέξοδο και καμία βελτίωση της προοπτικής συνεννόησης.
Ταυτόχρονα, οι δύο πλευρές αλληλοκατηγορούνται για υπονόμευση της συμφωνίας της 20ης Φεβρουαρίου, την οποία αλλιώς ερμηνεύουν στην Αθήνα και αλλιώς στο Βερολίνο.

Υπό αυτές τις συνθήκες, στο «παιχνίδι» μπήκε το απόγευμα της Δευτέρας η Ανγκελα Μέρκελ. Τηλέφώνησε στο Μέγαρο Μαξίμου και προσκάλεσε τον έλληνα πρωθυπουργό στο Βερολίνο στις 23 Μαρτίου, λίγες μόλις ημέρες μετά την προγραμματισμένη σύνοδο κορυφής της 19ης Μαρτίου.

Σημειώνεται ότι κατά το πρόσφατο παρελθόν όλες οι επισκέψεις ελλήνων πρωθυπουργών στο Βερολίνο (του Γ. Παπανδρέου το 2010 και του Αντ. Σαμαρά το 2012 και το 2014) αποτέλεσαν αφετηρία ραγδαίων εξελίξεων.

Η παρέμβαση της γερμανίδας καγκελαρίου συνιστά πρωτοβουλία καθοριστικής σημασίας, καθώς υπάρχουν κύκλοι στο Βερολίνο και στην Αθήνα, οι οποίοι αναγνωρίζουν ότι το αδιέξοδο στις σχέσεις της ελληνικής κυβέρνησης με την Ευρώπη και το Βερολίνο δεν μπορεί πλέον να αντιμετωπιστεί παρά μόνο με συζητήσεις στο ανώτατο δυνατό επίπεδο.

Αποδεχόμενος πάντως την πρόσκληση ο κ. Τσίπρας εγκαταλείπει άλλη μία προεκλογική του δέσμευση: ότι δεν είναι διατεθειμένος να συνομιλήσει διμερώς για το ελληνικό ζήτημα και ότι δεν αναγνωρίζει στην καγκελάριο Μέρκελ κάποιο ειδικό ρόλο. Ηδη άλλωστε σε συνέντευξή του στο Spiegel προ ημερών είχε δηλώσει ότι αν δεχόταν πρόσκληση να επισκεφθεί την καγκελαρία θα την αποδεχόταν ευχαρίστως.

Σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις του γερμανικού Τύπου, η πρωτοβουλία της καγκελαρίου Μέρκελ είναι ενδεικτική της κρισιμότητας της κατάστασης, κάτι το οποίο επισήμανε από την Δευτέρα το μεσημέρι και ο εκπρόσωπος της Κομισιόν Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, Μαργ. Σχοινάς από τις Βρυξέλλες.

Υπό αυτές τις συνθήκες, η συνάντηση Τσίπρα - Μέρκελ συνιστά την καθοριστικότερη έως σήμερα εξέλιξη της μετεκλογικής περιόδου.

Ερχεται δε σε μία περίοδο κατά την οποία έπειτα από όσα ο ίδιος ο κ. Τσίπρας είχε δηλώσει προ δύο εβδομάδων στην ΚΕ, κορυφαία στελέχη του κόμματός του στην ευρωβουλή (Δ. Παπαδημούλης) και στην κυβέρνηση (Π. Σκουρλέτης), επαναφέρουν με ένταση τα σενάρια ανατροπής της κυβέρνησης μέσω της πιστωτικής ασφυξίας.
Σημειωτέον ότι σε διεθνή δημοσιεύματα επισημαίνεται ότι τις τελευταίες ημέρες η Ελλάδα βρίσκεται στα πρόθυρα της πιστωτικής ασφυξίας, δεδεομένου ότι εντός της εβδομάδας έχει ήδη κεταβληθεί μία δόση 588 εκατ. ευρώ προς το ΔΝΤ και εκκρεμεί η καταβολή άλλης μίας, ύψους 336 εκατ. την ερχόμενη Παρασκευή. 


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ντροπιαστική η απόρριψη των ελληνικών αιτημάτων από το Βερολίνο


«Το κατοχικό δάνειο δεν έχει αποπληρωθεί και πρέπει οι δύο κυβερνήσεις να εργαστούν για την εύρεση αμοιβαία αποδεκτής λύσης», αναφέρουν γερμανοί ιστορικοί των οποίων οι απόψεις φιλοξενούνται σε δημοσίευμα της εφημερίδας Handelsblatt. 

«Η Ελλάδα δεν έχει παραιτηθεί ποτέ των αξιώσεών της και είναι καιρός το θέμα να ρυθμιστεί» αναφέρει το δημοσίευμα, το οποίο επικαλείται  έγγραφο του γερμανικού υπουργείου Εξωτερικών που αναφέρεται στο αναγκαστικό δάνειο που πήρε η Γερμανία από την Ελλάδα προκειμένου να καλύψει «το κόστος της κατοχής».

Η ίδρυση ενός ελληνογερμανικού ταμείου, όπου αφενός δε θα αναγνωρίζονται περαιτέρω αξιώσεις της Ελλάδας, αφετέρου όμως θα δείχνει ότι η Γερμανία αναγνωρίζει μια ηθική υποχρέωση είναι η πρόταση του ιστορικού Hans Günter Hockerts, ενώ ο Andreas Fischer-Lescano, ειδικός στο Διεθνές Δίκαιο, από τη Βρέμη, θεωρεί ότι τα επιχειρήματα της γερμανικής κυβέρνησης είναι νομικά απαράδεκτα καθώς και ότι η απόρριψη των ελληνικών αιτημάτων από την πλευρά της γερμανικής κυβέρνησης είναι ντροπιαστική. 

«Είναι πλέον καιρός να εργαστούμε προς μία λύση που θα αποδέχονται και οι δύο πλευρές. Οι αξιώσεις κατά της άλλης κατοχικής δύναμης, της Ιταλίας, ρυθμίστηκαν ήδη από το 1947. Οι αξιώσεις κατά της Γερμανίας είναι ακόμη ανοιχτό θέμα» καταλήγει το δημοσίευμα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Χρήστος Μπουσιούτας

Η Ελλάδα της επιχειρηματικής και πολιτικής ολιγαρχίας, η Ελλάδα των φτωχών και των πάμφτωχων, η Ελλάδα των πεινασμένων και απελπισμένων.

Η Ελλάδα της πρώτης αριστερής Κυβέρνησης.

Ζούμε στην εποχή που η ντόπια επιχειρηματική ολιγαρχία, σπαταλά των πλούτο που αποκόμισε από την φοροδιαφυγή και τις μπίζνες που έκανε με το δημόσιο, στον Ρέμο, στον Παντελίδη, στην Πάολα και ζει πολυτελώς τον χειμώνα στην Αράχοβα και το καλοκαίρι στην Ψαρού.

Μεγαλόσχημοι της σαχλής πλουτοκρατίας και οι γόνοι τους, «ψαρεύουν» άμυαλες καλλονές, ως λάφυρα για να επιβεβαιώσουν την ματαιοδοξίας τους.

Από την άλλη οι 300 εκλεγμένοι, γόνοι πολιτικών τζακιών κάποιοι, χλιδάεργοι κάποιοι άλλοι, άξιοι στο δημόσιο και επαγγελματικό τους βίο ίσως οι περισσότεροι, που αρνούνται όμως πεισματικά να στερηθούν, κάποια από τα απίστευτα προνόμια τους.

Κάποιοι από αυτούς, υποκλίθηκαν στο «λαϊφ στάιλ» , επιδεικνύοντας τον πλούτο τους, βγάζοντας φωτογραφίες στα πολυτελή, με θέα την Aκρόπολη, σπίτια τους, απαιτώντας από τους πεινασμένους πολίτες λιτό βίο.

Και από κάτω οι φτωχοί της μεσαίας τάξης και οι δημόσιοι υπάλληλοι.

Η μεσαία τάξη που πλήρωσε και πληρώνει τα έξι χρόνια λιτότητας, με την αφαίμαξη των εισοδημάτων της.

Μια μεσαία τάξη που έχασε τις περιουσίες, τις δουλειές της, την ισορροπία της, αδυνατεί να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της και «πηδάει» από τα παράθυρα. Γιατί βλέπεις η ορίτζιναλ φτώχεια είναι πιο διαχειρίσιμη, η εικόνα και η ανάμνηση μιας άλλης ζωής είναι που μπερδεύουν τα πράγματα.

Από δίπλα, οι δημόσιοι υπάλληλοι θύματα και αυτοί της εξάχρονης λαίλαπας, που κάποιοι από αυτούς όμως πρόλαβαν να διεκδικήσουν, να απαιτήσουν και να εξαργυρώσουν την ψήφο τους, φορτώνοντας στις πλάτες των υπολοίπων πολιτών ένα κόστος 30 εκατομμυρίων Ευρώ για τα «σάντουιτς» και τους «καφέδες» τους.

Υπάρχουν και οι πεινασμένοι, απελπισμένοι και με χαμένη αξιοπρέπεια πολίτες αυτής της χώρας.

Άνθρωποι εξαθλιωμένοι, που τους κατάντησαν να ζουν σε ένα κόσμο χωρίς σεβασμό, αξιοπρέπεια και τιμή, που βιώνουν την κοινωνία της ελεημοσύνης και της «σακούλας», που καταρρακώνει και προσβάλει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Και η αριστερή Κυβέρνηση που μας έπεισε όλους με αοριστολογίες, πως ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός, δείχνει να στριμώχνεται άσχημα, όταν καλείται να τον περιγράψει με σαφήνεια, πολύ περισσότερο τώρα που έχει την ευθύνη να τον διαμορφώσει και να τον διαχειριστεί.

Παλινωδίες, καθυστερήσεις, κούφια λόγια που ούτε η ίδια τα πιστεύει γεμάτα ανέφικτες υποσχέσεις, για να παραπλανήσουμε για άλλη μια φορά τον λαό. Έχουν περάσει 50 ημέρες από την ορκωμοσία της και δεν έχει παρουσιάσει ΟΥΤΕ ένα νομοσχέδιο προς ψήφιση στην Βουλή.

Και δεν μιλάμε για όλα αυτά που είχε υποσχεθεί προεκλογικά. Αλλά τουλάχιστον αυτά που αφορούν την ανθρωπιστική κρίση, τα κόκκινα δάνεια και την ρύθμιση των εκατό δόσεων.

Βαδίζουμε χωρίς πρόγραμμα, χωρίς σκοπό, «εν πλήρη συγχύσει αθώοι» σαν ζαλισμένα κουτορνίθια προς το αδιέξοδο.

Ο χρόνος είναι αμείλικτος εχθρός μας και εμείς ακόμα να αποφασίσουμε αν θα ακολουθήσουμε αυτό που υποσχεθήκαμε, η αυτό που μπορούμε, ξεχνώντας ότι η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού.

Αντί να κατευθύνουμε τα γεγονότα και τις εξελίξεις, τρέχουμε πίσω από αυτά, παραμένοντας αδρανείς μπροστά στην μεγάλη πρόσκρουση.

Επιβεβαιώνοντας ότι: το χάος και το τυχαίο κυβερνούν αυτή την χώρα και την καταστρέφουν συγχρόνως.

Ή ΤΩΡΑ ή ΠΟΤΕ!

Ότι είναι να κάνετε, σύντροφοι του ΣΥΡΙΖΑ κάντε το ΤΩΡΑ, που έχετε την στήριξη του κόσμου και όσο αυτή διαρκεί, δεν θα την έχετε για πάντα.

Αν έχετε αποφασίσει την ρήξη και την επιστροφή στην δραχμή, ας το κάνετε ΤΩΡΑ. Θα είναι μια ΤΙΜΙΑ πολιτικά απόφαση για την οποία θα κριθείτε, θα δικαιωθείτε, η θα υποστείτε τις συνέπειες.

Αν πάλι οι συνθήκες, σας οδηγούν σε μια νέα δανειακή σύμβαση ως ΑΝΑΓΚΑΙΟ ΚΑΚΟ, βαφτίστε την όπως θέλετε, αλλά να την κάνετε ΤΩΡΑ.

Διαφορετικά θα κατηγορηθείτε ότι από εγκληματογόνο πρόθεση, οδηγείτε την χώρα σε οικονομικό αδιέξοδο, για να επικαλεσθείτε την ρήση των προηγούμενων: Ότι προσπαθήσαμε, το παλέψαμε, αντισταθήκαμε αλλά οι συνθήκες δεν ήταν υπέρ μας, δεν μπορούσαμε να κάνουμε αλλιώς. Για να την περάσετε πιο ανώδυνα.

Σταματήστε να συντηρείτε και εσείς τον τρόμο και τον φόβο.
Αυτή η αβεβαιότητα είναι πιο οδυνηρή και από το ίδιο, το δυσάρεστο γεγονός.

Αν υπάρχει και άλλος δρόμος που μόνο εσείς ξέρετε, ακολουθείστε τον ΤΩΡΑ.
Διαφορετικά και εσείς όπως οι προηγούμενοι «ζυγιστήκατε μετρηθήκατε και βρεθήκατε ελλιπείς» (σοφή ρήση του Γέρου της Δημοκρατίας).


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Το τι έρωτα έχουν πάθει ο Σόιμπλε, οι όμοιοι του και τα γερμανικά μέσα ενημέρωσης με την Ελλάδα δεν περιγράφεται. Ειδικά ο Σόιμπλε μοιάζει να έχει κολλήσει τόσο πολύ που τον φαντάζομαι να έχει κρεμασμένη γιγαντοαφίσα την οικογενειακή φωτογραφία της ελληνικής κυβέρνησης. Στον τοίχο του. Σε στόχο με βελάκια. Ή μήπως σε εικόνισμα;

Είναι το φετίχ του πάντως η ελληνική περίπτωση. Με το τιμόνι του νομίσματος της Ευρώπης στα χέρια του, η Ελλάδα είναι το εισιτήριο παραμονής του στο κλειστό κλαμπ των νομισματοκόπων.

Σε κάθε περίπτωση, παρόλο που για κάποιον περίεργο λόγο φαίνεται σαν να μην το… πολυπειράζει το ευρώ όλο αυτό το σήριαλ που γίνεται με την Ελλάδα, η περίπτωση της Ελλάδας μάλλον παραμένει σοβαρή.

Κι αυτό γιατί παρά την προσπάθεια, η όλη συζήτηση δεν διεξάγεται μόνο με δημοσιονομικούς όρους, αλλά και σε πολιτικό επίπεδο. Εξ’ ου και τα πολλά φώτα των ΜΜΕ, που φωτίζουν το κέντρο της Ευρώπης και το κάνουν trend με τα τόσα επεισόδια.

Την έχει λατρέψει την Αθήνα ο Σόιμπλε. Πολύ τη γουστάρει. Τη γουστάρει και του αρέσει να την πειράζει. Γι’ αυτό, μόλις είπε μια χοντράδα για τον Βαρουφάκη και η Αθήνα θίχτηκε, ο Γερμανός απάντησε «έλα μωρέ, βλακείες».

Κάτι σαν το «άντε καλέ τώρα» του Βενιζέλου. Ή σαν του Γιακουμάτου το «Μπιαααααα» με το σαγόνι σπασμένο και το στόμα ορθάνοιχτο και γκριμάτσα «μόλις έφαγα λεμόνι».

Φυσικά και δεν ασχολείται όλη την ημέρα με την Ελλάδα ο Σόιμπλε. Αλίμονο άμα η μόνη καούρα του Γερμανού ήταν η χώρα μας.

Άμα ήταν έτσι θα το καταλαβαίναμε από τις επιθέσεις που θα μας έκαναν τα γερμανικά μέσα ενημέρωσης. Ενώ τώρα μας λατρεύουν!

Μας έχουν ζητήσει να πουλήσουμε μόνο κάποια νησιά, αρχαιολογικούς χώρους, την Ακρόπολη, δήμους, νοσοκομεία, μερικές τράπεζες αίματος και μια ντουζίνα ορφανά.

Σήμερα, Σόιμπλε και γερμανικά ΜΜΕ μιλάνε ξαφνικά δημόσια για ενδεχόμενο, και πολύ πιθανό Grexit.

Κάτι παίζει με τους Γερμανούς.

Δεν νομίζω πως έχουν αυτή τη στάση απέναντι στην Ελλάδα επειδή είναι επιθετικοί απέναντί της.

Μάλλον το κάνουν επειδή είναι ερωτευμένοι με την Ελλάδα. Και θέλουν να την κρατήσουν για τον εαυτό τους.

Πηγή Ρεμπελίσκος


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Μελέτης Μελετόπουλος

Στο κορυφαiο θεατρικό δράμα «Ο έμπορος της Βενετίας» του Σαίξπηρ, ο τοκογλύφος Σάϋλοκ, για να δανείσει χρήματα στον έμπορο Αντόνιο, απαιτεί ως εγγύηση μία λίβρα από την σάρκα του αν αυτός δεν μπορέσει να του επιστρέψει το δάνειο που του ζητά.

Όταν η υπόθεση φτάνει στο δικαστήριο, ο Αντόνιο προτείνει να αποζημιώσει τον Σάϋλοκ με τα διπλά χρήματα, αλλά ο τοκογλύφος επιμένει να λάβει μια λίβρα σάρκας από τον έμπορο. Ενώ ακονίζονται τα μαχαίρια, τελευταία στιγμή ο δικηγόρος του Αντόνιο υπενθυμίζει ότι το συμβόλαιο προέβλεπε να αφαιρεθεί σάρκα και όχι αίμα. Αν ο Σάϋλοκ χύσει αίμα του Αντόνιο, αποφαίνεται το δικαστήριο, η περιουσία του θα κατασχεθεί. Ο Σάϋλοκ αντιλαμβάνεται την ήττα του και σπεύδει να αποδεχθεί το διπλάσιο ποσό που του προσέφερε ο Αντόνιο. Αλλά πλέον κατηγορείται ο ίδιος για απόπειρα φόνου. Τελικά ο Σάϋλοκ μετά βίας γλυτώνει την ζωή του, ενώ η περιουσία του κατάσχεται.

Το ρεπορτάζ σύμφωνα με το οποίο η τρόϊκα ζητά την μη καταβολή μισθών στους δημοσίους υπαλλήλους από την ελληνική κυβέρνηση, προκειμένου να αποπληρωθούν τα τοκοχρεωλύσια στους δανειστές, θυμίζει εντυπωσιακά το έργο του Σαίξπηρ.

Θα ήταν ενδιαφέρον επ’ αυτού να τοποθετηθούν οι γνωστοί εκπρόσωποι και υπέρμαχοι των μνημονίων, που υπερασπίζονται την πολιτική του Βερολίνου εν ονόματι δήθεν της «ευρωπαϊκής πορείας της χώρας». Ας υπενθυμίσουμε σε όλους αυτούς, ότι πυρήνας του ευρωπαϊκού πολιτισμού είναι η προστασία της ζωής, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Αν οι δανειστές μας (δηλαδή οι Γερμανοί που τους εκπροσωπούν και τους κατευθύνουν κατά κύριο λόγο) αισθάνονται ότι είναι σημαντικότερη η αποπληρωμή των τοκοχρεωλυσίων από την επιβίωση του ελληνικού πληθυσμού, τότε ασφαλώς βρίσκονται εκτός του ευρωπαϊκού πολιτισμού, και μάλλον κινούνται στην σφαίρα της βαρβαρότητας και των γοτθικών ηθών και εθίμων του μεσαίωνα.

Σε ό,τι αφορά την ελληνική κυβέρνηση, ασφαλώς και πρέπει, όχι μόνον να απορρίψει άμεσα και χωρίς περιστροφές, αλλά και να καταγγείλει διεθνώς την «δημιουργική ιδέα» γοτθικής προελεύσεως. Και γενικά κάθε αντίληψη που ανάγεται στον ψυχρό ψευδο-ορθολογισμό, που αγνοεί τον άνθρωπο και εστιάζει στους αριθμούς.

Οφείλει τώρα η ελληνική κυβέρνηση να αντιστρέψει την εικόνα που έχει δημιουργηθεί εις βάρος της χώρας μας. Και να καταδείξει πού οδηγούν τις κοινωνίες η τοκογλυφία και ο υπερδανεισμός. Ασφαλώς η Ελλάδα πρέπει να τιμήσει τις υποχρεώσεις της, αλλά όχι με τίμημα την λιμοκτονία του πληθυσμού της. Η «κόκκινη γραμμή» στην εκπλήρωση των δανειακών μας υποχρεώσεων είναι η προστασία της συλλογικής μας επιβίωσης.

Αν οι «εταίροι» μας και οι δανειστές μας έφτασαν στο σημείο να απαιτούν να δώσουμε σάρκα, τότε καλύτερα να χωρίσουμε τα τσανάκια μας, να κηρύξουμε στάση πληρωμών προς τους δανειστές μας, να επιστρέψουμε συντεταγμένα στην δραχμή και να ορθοποδήσουμε αξιοπρεπώς και αυτοδύναμα.

Πηγή KontraNews


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Το ευρώ είναι ένα νόμισμα όπως όλα τα άλλα. Δηλαδή όχι ακριβώς όπως όλα τα άλλα. Το ευρώ είναι το πρώτο reality νόμισμα. Είναι το πρώτο νόμισμα που χρησιμοποιεί τόσο πολύ τα μέσα ενημέρωσης για να επιβιώσει. Για την ακρίβεια, αν είχα δικό μου νόμισμα, θα κατήγγειλα το ευρώ για αθέμιτο ανταγωνισμό.

Από την άλλη, δεν έχει και κάθε το στέλεχος εκ των διοικούντων το δολάριο, το γουάν, το Ελβετικό φράγκο ή το Νγκούλντρουμ του Μπουτάν, από μία κάμερα στην πλάτη του.

Εδώ, μιλάει ο Ντράγκι, ο Σόιμπλε, ο Γιούνκερ, ο Σούλτζ, ο Ντάισεμπλουμ, η Λαγκάρντ. Μιλάει μέχρι κι ο Βαρουφάκης. Νυχτώνει και στενάζουν οι ασιατικές αγορές.
Όποιος ρίξει μια ματιά στην ισοτιμία του ευρώ με το δολάριο θα διαπιστώσει πως τον περσινό Μάιο, με 100 ευρώ μπορούσε κάποιος να αγοράσει 138 δολάρια. Σήμερα αγοράζει μόλις 106. Και τι σημαίνει αυτό;
Μήπως σημαίνει πως, μεταξύ άλλων, ευνοούνται Γερμανία, Ολλανδία, Ιταλία, Βέλγιο και συγκεκριμένες ευρωπαϊκές εταιρείες που έχουν έντονη εξαγωγική δραστηριότητα εκτός ευρωζώνης όπως υποστηρίζει η Moody’s στην έκθεσή της;
Συγκεκριμένα, αυτοκινητοβιομηχανίες, ο τομέας των χημικών και η τουριστική βιομηχανία της ευρωζώνης. Α, και τα είδη πολυτελείας αλλά για τους ξένους αγοραστές.
Η υποτίμηση του ευρώ μοιάζει για το ίδιο το «ευρώ» τόσο επιθυμητή, που ο Μάριο Ντράγκι της ΕΚΤ εμφανίστηκε λέει ικανοποιημένος.
Συνεπώς, η περίπτωση της Ελλάδας δίνει στο ευρώ την δυνατότητα να φλερτάρει ακόμα περισσότερο με το δολάριο, με το οποίο η Deutsche Bank προβλέπει πως η σχέση θα διαμορφωθεί στο 1:1 μέχρι το τέλος του 2015. Ενώ για τα επόμενα χρόνια λέει να πέσει ακόμα πιο χαμηλά.
Ωστόσο, το γεγονός πως προβλέπεται δεν το κάνει και χαρούμενο γεγονός. Ουάου, η ευρωζώνη θα γίνει πιο ανταγωνιστική, αλλά ποιοι λαοί θα δεχτούν τους όρους που θα διαμορφώσει ένα ευρώ που σε λίγους μήνες αναμένουν οι οικονομολόγοι να έχει την μισή αγοραστική αξία σε σχέση με πέρυσι, ενώ το δολάριο θα γίνει πιο ακριβό.
Το ευρώ σχοινοβατεί γιατί ενώ ήρθε ως αντικείμενο εκπλήρωσης της πολιτικής ενοποίησης, κατάφερε να απειλεί την νομισματική ενοποίηση που ποτέ δεν άφησε την πολιτική να ολοκληρωθεί.
Κι όλα αυτά, επειδή αυτό εξυπηρετεί τα σχέδια των Γερμανών για μία Ευρώπη της λιτότητας που τροφοδοτεί τα πλεονάσματά της. Και αυτά των ΗΠΑ, που όμως βρίσκουν τον τρόπο να κερδίζουν πάντα στην οικονομία.
Κάπως έτσι, η στάση της Ελλάδας αμφισβητεί μόνο την ηγετική φυσιογνωμία της Γερμανίας και τίποτε άλλο. Ουσιαστικά, ίσως βάζει ένα λιθαράκι στην ουσιαστικότερη «εξίσωση» των λαών της Ευρώπης, στην οποία πάντα ήταν πρόβλημα το «ύψος» της Γερμανίας.
Είναι ξεκάθαρο πλέον πως η συμπεριφορά της ευρωζώνης (της Γερμανίας) στους λαούς που συμμετέχουν στο ευρώ δεν βασίζεται στην αρχή της ισότητας που αρμόζει σε έναν λαό της Ευρώπης. Αντιθέτως, μάλλον αποκαλύπτει πως το ευρώ δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την πολιτική ενοποίηση.
Και με τις παρούσες συνθήκες, ούτε πρόκειται να αποκτήσει. 
Τουλάχιστον για την Ελλάδα.
 
 
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος 

Ο ποιητής Φανφάρας απαγγέλει το νέο του ποίημα ''Ο Σκοταδόψυχος'':
Φαρμάκι έχω στην Ψυχή 
Φέρνει μαυρίλα θολερή 
Στα στήθια μου Νύχτα αξημέρωτη ξανά, 
Σκοτάδι πίνω για πιοτό, Πω πω πω πω πω πω πω πω, 
Ντέφι της λύσσας μου κρατώ, πωπωπωπω, πωπωπωπω 
και το μυαλό μου είναι θολό, πωπωπωπω, πωπωπωπω. 
Τις τελευταίες μέρες και όσο ο μήνας πλησιάζει προς το τέλος του, οι σκοταδόψυχοι (και σκ@τόψυχοι επίσης) που επενδύουν στην καταστροφή και διάλυση της χώρας  για δικό τους συμφέρον, έχουν ξεσαλώσει.

Οι ''Φανφάρες'' των καναλιών απαγγέλουν νυχθημερόν τις ιερεμιάδες τους, χαιρέκακα, ξετσίπωτα, στάζοντας φαρμάκι με πρόσωπα σα μέλι, επαναλαμβάνοντας σαν ρήσεις κάποιου Ευαγγελίου τις ''εκτιμήσεις'' και τις απροκάλυπτες απειλές κάθε χερ-Σοϊμπλε, κάθε φον-Σούλτς, και κάθε άλλου ανθέλληνα νεοναζιστή ''εταίρου'', κουνώντας την ουρά τους στην εγχώρια και διεθνή διαπλοκή, και περιμένοντας την ανάλογη ανταμοιβή.

Κανενός το μυαλό του δεν είναι θολό.
Όλοι βαδίζουν βάσει σχεδίου και συνειδητά στην αποτρόπαιη πράξη της προδοσίας τους!
Στυγνά και ψύχραιμα σαν επαγγελματίες δολοφόνοι.

Την στιγμή που χρειάζεται η μεγαλύτερη δυνατόν ομοψυχία, η σωστότερη και ψυχραιμότερη ενημέρωση...
Την στιγμή που πρέπει να εξηγηθεί κα να υποστηριχτεί ως μόνη εναλλακτική της Νέας Κατοχής λύση, η περήφανη και αποφασιστική στάση του ελληνικού λαού μέσω της κυβέρνησής του...
Την ίδια ακριβώς ώρα οι Φανφάρες και οι Σκοταδόψυχοι απεργάζονται την φυλάκιση του λαού-Κολοκοτρώνη και σχεδιάζουν την υποδοχή του Ιμπραήμ φον-πασά!

Τα παλαιά και φανταστικά πρόσωπα προέρχονται απ' την θεατρική κωμωδία του Δημήτρη Ψαθά  ''Ξύπνα Βασίλη''.

Τα σύγχρονα και πραγματικά πρόσωπα ανήκουν στον θίασο της Νέας Τάξης της παγκοσμιοποίησης.

Κι εμείς θα πρέπει να πάψουμε να είμαστε οι θεατές είτε της κωμωδίας του Ψαθά είτε του τσίρκου των μνημονίων και να παρέμβουμε ενεργά, διαδηλώνοντας την πλήρη απέχθειά μας και αντιπαλότητά μας στους Φανφάρες και στους Σκοταδόψυχους!

Ξύπνα Βασίλη!
Ξύπνα λαέ!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Μελέτης Μελετόπουλος

Η σφοδρη σύγκρουση της ελληνικής κυβέρνησης με την Γερμανία μπορεί και πρέπει να εξελιχθεί σε θρυαλλίδα γενικώτερων εξελίξεων.
Η αντιπληθωριστική και ηγεμονική πολιτική της Γερμανίας απειλεί να μετατρέψει την Ευρώπη σε ζώνη ύφεσης, ανεργίας, φτώχειας, μισαλλοδοξίας, κοινωνικής αποδόμησης.

Στην ουσία, ο γερμανικός ηγεμονισμός καταλύει τα εμπεδωμένα και κεκτημένα χαρακτηριστικά της μεταπολεμικής Ευρώπης, όπως το κοινωνικό κράτος, την ανάπτυξη, την αλληλεγγύη μεταξύ των ευρωπαϊκών κρατών, την ισοτιμία και την ομοφωνία στην λήψη των αποφάσεων. Το δε εντυπωσιακό, είναι η ευκολία με την οποία η Γερμανία επέβαλε πλήρως και χωρίς αντιστάσεις τις επιλογές της σε οικονομικά και γεωπολιτικά ισχυρές χώρες, όπως η Γαλλία και η Ιταλία.

Ο Γερμανικός ηγεμονισμός προχωρά με ταχύ βήμα στην υλοποίηση των σχεδιασμών του. Το επόμενο βήμα είναι η πολιτική ενοποίηση, που θα μεταλλάξει την Ευρωζώνη σε σφαίρα επιρροής του Βερολίνου όχι μόνον σε οικονομικό αλλά και σε γεωπολιτικό επίπεδο. Η δημιουργία ευρωστρατού, που εξήγγειλε προ ημερών ο Γιούνκερ, θα προσδώσει στην Γερμανία την δυνατότητα να διεκδικήσει ρόλο και στο γεωστρατηγικό πεδίο.

Φυσικά, το γερμανικό σχέδιο δεν θα εξελιχθεί όπως το φαντάζονται στο Βερολίνο. Το πιθανότερο είναι η Γαλλία, ίσως και κάποιες άλλες οικονομικά αυτοδύναμες χώρες, να διαχωρίσουν την θέση του, όπως επίσης κανείς δεν γνωρίζει την αντίδραση των ΗΠΑ και της Ρωσσίας. Τελικά, είναι πολύ πιθανό η Γερμανία να δημιουργήσει ένα ευρωπαϊκό υπερκράτος πιό περιορισμένων διαστάσεων, μαζί με τις όμορες γερμανόφωνες ή στενά συνδεδεμένες με αυτήν χώρες.

Σε αυτήν την προοπτική, η Ελλάδα δεν θα έχει θέση σημαντικώτερη από αυτήν μίας υποβαθμισμένης μεσογειακής αποικίας, που θα διατηρεί σχέσεις εξάρτησης με την γερμανική μητρόπολη. Η Ελλάδα θα προσφέρει στην Γερμανία πόρους και φθηνό εργατικό δυναμικό, ενώ το Βερολίνο θα ελέγχει τις βασικές υποδομές (λιμάνια, αεροδρόμια κλπ.). Θα πρόκειται γιά μία νέα, χωρίς στρατιωτική βία, γερμανική κατοχή της χώρας. Επομένως η ρήξη με την Γερμανία αποτελεί γιά την Ελλάδα μονόδρομο.

Η Ελλάδα έχει στα χέρια της ισχυρά όπλα. Η συστηματική και τεκμηριωμένη ανακίνηση του ζητήματος των εγκλημάτων πολέμου της Γερμανίας στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και των εκκρεμών επανορθώσεων, θα απαξιώσει ηθικά και πολιτικά τον γερμανικό ηγεμονισμό και θα επαναφέρει στην επιφάνεια την βαθύτερη ιμπεριαλιστική του φύση. Θα δημιουργήσει επίσης και ρωγμές στο εσωτερικό της γερμανικής κοινωνίας και του πολιτικού συστήματος.

Επίσης, μία συστηματική προετοιμασία της επιστροφής στην δραχμή θα αποσταθεροποιήσει την γερμανική κυβέρνηση, διότι αυτήν την στιγμή το Βερολίνο ποντάρει σε μία άναρχη και χαοτική έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη, προς παραδειγματισμό των υπολοίπων.

Η σθεναρή ελληνική στάση θα κινητοποιήσει ευρύτερες δυνάμεις στην Ευρώπη και θα ανακόψει την εκτροπή της Ευρώπης στην αντιευρωπαϊκή κατεύθυνση που την οδηγούν οι Γερμανοί.

Πηγή KontraNews


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος

Η Τουρκία είναι η χώρα όπου οι κάτοικοι της περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη χώρα στον κόσμο, δεν… εμπιστεύονται ο ένας τον άλλο. Την καταπληκτική αυτή διαπίστωση αναδεικνύει μια πρόσφατη έρευνα του τουρκικού πανεπιστημίου, Bahçeşever Üniversitesi, με τον πολύ χαρακτηριστικό τίτλο, «Άτλας των τουρκικών αξιών».
Τα αποτελέσματα αυτής της έρευνας, που είχε σαν βασικό αντικείμενο τις κοινωνικές τάσεις της σύγχρονης Τουρκίας και τα οποία δημοσιεύτηκαν πρόσφατα, ανακοίνωσε ο καθηγητής και πρόεδρος του «Κέντρου Ερευνών» του πανεπιστημίου, Yılmaz Esmer. Ο Esmer επισήμανε ότι οι Τούρκοι δεν εμπιστεύονται τους Τούρκους, σε ποσοστό που φέρνει την Τουρκία πρώτη στον τομέα της έλλειψης εσωτερικής εμπιστοσύνης, κάτι που καθιστά εύθραυστο όλο το σύγχρονο τουρκικό κρατικό οικοδόμημα.

Η διαπίστωση αυτή, που αποκαλύπτει μια εσωτερική ανασφάλεια και αφορά άμεσα την εσωτερική συνοχή της Τουρκίας, οφείλεται σε πολλούς παράγοντες, ο κυριότερος των οποίων είναι ότι ακριβώς η σύγχρονη Τουρκία δεν είναι ένα ομοιογενές κατασκεύασμα, όπως θέλουν να το προβάλλουν οι δημιουργοί του. Η σύγχρονη Τουρκία είναι ένα ετερογενές συνονθύλευμα, που αποτελείται από διαφορετικές εθνοφυλετικές και θρησκευτικές ομάδες, τα συμφέροντα των οποίων συχνά βρίσκονται σε αντίθεση και φτάνουν μέχρι και τις ένοπλες συγκρούσεις, όπως γίνεται εδώ και χρόνια με το κουρδικό ζήτημα.

Αλλά η έρευνα αυτή του τουρκικού πανεπιστημίου έβγαλε και άλλα πολύ χρήσιμα συμπεράσματα για τις κοινωνικές τάσεις που συνθέτουν και συνάμα καθορίζουν την γενικότερη πορεία της γειτονικής χώρας.
Σύμφωνα με την έρευνα του τουρκικού πανεπιστημίου, τα τελευταία χρόνια με τις συλλήψεις και τις αποκαλύψεις περί στρατιωτικών συνωμοσιών για την κατάλυση της δημοκρατίας, είχαν σαν άμεση συνέπεια την μεγάλη πτώση της εμπιστοσύνης προς τον τουρκικό στρατό.
Έτσι ενώ το 1990 το 90% των Τούρκων εμπιστεύονταν τον τουρκικό στρατό, το ποσοστό αυτό μειώθηκε στο 76%.
Ένα άλλο επίσης αξιοσημείωτο αποτέλεσμα, είναι η αύξηση της θρησκευτικότητας και της ισλαμοποίησης της κοινωνίας. Αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην πολιτική του κυβερνώντος εδώ και δεκαετίες ισλαμικού κόμματος του Ερντογάν. Από το 75% που ήταν το ποσοστό αυτών που δήλωναν ότι είναι θρησκευόμενοι το 1990, το ποσοστό αυτό ανέβηκε το 2012 στο 85%.
Ενδιαφέρουσες είναι και οι απαντήσεις που δόθηκαν στην ερώτηση, «αν πηγαίνετε μια φορά τη εβδομάδα στο τζαμί»; Εδώ φάνηκε καθαρά η αντίθεση μεταξύ ανατολικής και δυτικής Τουρκίας. Ενώ στην ανατολική Τουρκία το ποσοστό αυτών που πηγαίνουν συχνά στο τζαμί κυμαίνεται μεταξύ 87% και 82%, στην δυτική πέφτει μέχρι και στο 32%.
Ένα άλλο αξιοσημείωτο στοιχείο της έρευνας είναι η άνοδος του πολιτικού συντηρητισμού, κατατάσσοντας την Τουρκία στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο στην δεύτερη θέση μετά την Γεωργία στην δεξιά συντηρητική πολιτική τοποθέτηση των κατοίκων της.

Εκείνο όμως που εντυπωσιάζει, μετά την διαπίστωση ότι οι Τούρκοι δεν εμπιστεύονται τους Τούρκους, είναι η τεράστια αντίθεση μεταξύ ανατολικής και δυτικής Τουρκίας, όσον αφορά την παραδοχή της εθνικής τουρκικής ταυτότητας, άλλο ένα σοβαρό σημάδι εσωτερικής διαφοροποίησης.
Έτσι ενώ στην Άγκυρα το 88% δηλώνει πως είναι υπερήφανοι που είναι Τούρκοι, στις νοτιοανατολικές επαρχίες όπου κατοικούν οι Κούρδοι, το ποσοστό αυτό πέφτει μόλις στο 25%. Επίσης σε περιοχές όπως στην ανατολική Θράκη και σε περιοχές των παραλίων του Αιγαίου, το ποσοστό αυτό διαφοροποιείται στο 71%. Στην Κωνσταντινούπολη και στην Σμύρνη, τις δυο μεγαλύτερες πόλεις της Τουρκίας, το ποσοστό αυτό είναι 78% και 72% αντίστοιχα.

Τα γενικότερα συμπεράσματα αυτής της έρευνας καταδεικνύουν με τον πιο σαφή τρόπο το τεράστιο πρόβλημα της εσωτερικής συνοχής της Τουρκίας, το οποίο για πολλούς ερευνητές και τουρκολόγους είναι το σημαντικότερο σύγχρονο πρόβλημα για την χώρα αυτή που θέλει να προβάλλεται σαν η ανερχόμενη υπερδύναμη, παίζοντας επικίνδυνα παιχνίδια με την ειρήνη και την σταθερότητα της ευρύτερης περιοχής μας.

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Αφήνοντας προς στιγμή στην άκρη το μεγάλο ζήτημα της κρίσης, μπορεί κανείς να δει ότι αν διαμορφώθηκε μία κορυφαία ελληνική γεωπολιτική επιλογή τα τελευταία δύσκολα χρόνια, επιλογή που παραμένει, ευτυχώς, ισχυρή ανεξαρτήτως των κυβερνητικών μεταβολών, αυτή είναι η όλο και πιο στενή στρατηγική, πλέον, σχέση της Ελλάδας με το Ισραήλ.

Στις συνθήκες αστάθειας που διευρύνονται διαρκώς τόσο γύρω από την Ελλάδα όσο και μέσα στην ευρωζώνη με την πορεία των τελευταίων ετών που αντί να εκτονώνεται εξακολουθεί να υφίσταται απειλητικά, η Ελλάδα έχει ένα πολύ ισχυρό «χαρτί»: είναι η σημασία της ως χώρας ως το νοτιοανατολικό σύνορο του δυτικού κόσμου, μπροστά ακριβώς στη γραμμή που χωρίζει τη Δύση από το χάος. «Χαρτί» που κάθε άλλο παρά δευτερεύον είναι: αποτελεί την κορυφαία διάσταση επί της οποία πρέπει και μπορεί να οικοδομηθεί η ελληνική πολιτική των επόμενων δεκαετιών. Η γεωπολιτική θέση, ειδικά από τη στιγμή που η Δύση βρίσκεται σε πόλεμο με το ISIS είναι ακόμα σημαντικότερη σήμερα και από αυτή την πολιτική των κοιτασμάτων που επίσης πρόσφατα έχει αρχίσει να αποκτά κεντρικό ρόλο, όπως είναι αυτονόητο. Την ίδια στιγμή, η Τουρκία, που συστηματικά πλέον ρέπει προς τον ακραίο ισλαμισμό, αποτελεί μια σταθερή και διαρκώς αυξανόμενη απειλή και για τις τρεις χώρες – και όχι μόνον γι αυτές.

Για όλους αυτούς τους λόγους μαζί, η Ελλάδα με την Κύπρο και το Ισραήλ συνθέτουν κάτι εντελώς μοναδικό: έναν διάδρομο ασφαλείας της Δύσης, με ότι αυτό σημαίνει και συνεπάγεται. Διάδρομο που οδηγεί από και προς στην καρδιά της πιο κρίσιμης πλην ταραγμένης περιοχής του πλανήτη. Μαζί, οι τρεις χώρες ελέγχουν από κοινού μια τεράστια χερσαία αλλά κυρίως θαλάσσια και εναέρια περιοχή από την καρδιά της Μέσης Ανατολής. Η σημασία της είναι ανυπολόγιστη. Πέραν αυτού, οι χώρες δεν έχουν μεταξύ τους τίποτα να τις χωρίζει, καμία ανταγωνιστικότητα. Αντίθετα, έχουν πάρα πολλά κοινά και ισχυρά στοιχεία να τις ενώνουν.

Ετσι η σχέση των τριών κρατών, σε πολύ στενή συνεργασία με τις ΗΠΑ, αποτελεί και για τις τρεις όχι απλώς τη μοναδική επιλογή, αλλά, ουσιαστικά, μονόδρομο επιβίωσης. Μάλιστα, στις συνθήκες που διαμορφώνονται, δεν πρέπει να μιλάμε απλώς για σχέση, έστω και στενότατη, αλλά για πλήρη, τυπική και ουσιαστική Ανατολική Συμμαχία, για συνασπισμό κρατών, με την πλήρη έννοια του όρου και ακριβώς με σκοπό να προασπίσουν τα τρία κράτη τη Δυτική τους υπόσταση, ως ασπίδα πρώτα των ιδίων και του δυτικού τρόπου ζωής τους, όσο και της ίδιας της Δύσης συνολικά. Αυτό πρέπει να τολμήσουμε, το συντομότερο δυνατό: απλώς τον χάρτη να δει κανείς, δεν χρειάζονται περισσότερα: κατανοεί αμέσως πώς και γιατί.

Και όχι μόνον γι αυτό, αλλά και επειδή εκεί βρίσκεται το μέλλον επιβίωσης της Ελλάδας – όχι στις αυταπάτες της επιβίωσης μέσα σε μια όλο και πιο αποπνικτική γερμανική Ευρωζώνη (προσοχή εδώ: άλλο Ευρώπη, άλλο Ευρωζώνη) που, νομοτελειακά πλέον, ουδέποτε θα μας επιτρέψει ξανά να σηκώσουμε κεφάλι…

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Με ανακοίνωση τους οι τουρκικές στρατιωτικές αρχές απέκλεισαν την τεχνική βλάβη ή δυσλειτουργία και απέδωσαν και τα δύο πρόσφατα ατυχήματα με συνολικά τρία μαχητικά RF-4E / F-4E Terminator 2020 στον ανθρώπινο παράγοντα, σύμφωνα με δημοσίευμα στην αμερικανική επιθεώρηση «Defense News» που υπογράφει ο έγκυρος Τούρκος δημοσιογράφος, Burak Ege Bekdil.

Υπενθυμίζεται, ότι στις 27 Φεβρουαρίου 2015 δύο μαχητικά τακτικής αναγνώρισης RF-4E Phantom II προσέκρουσαν σε λόφο στη Μαλάτεια της ανατολικής Τουρκίας με αποτέλεσμα τον θάνατο και των τεσσάρων ιπταμένων. Περίπου μία εβδομάδα αργότερα, στις 5 Μαρτίου 2015 ένα μαχητικό F-4E Terminator 2020 συνετρίβη στο πεδίο ασκήσεων της Κόνυα (Ικόνιο) στην κεντρική Ανατολία με αποτέλεσμα τον θάνατο του διμελούς πληρώματος.

Πάντως παρά την απόδοση των ατυχημάτων σε ανθρώπινο παράγοντα η Αεροπορία της Τουρκίας αποφάσισε τον άμεσο παροπλισμό των υπολοίπων οκτώ μαχητικών τακτικής αναγνώρισης RF-4E Phantom II που διαθέτει σε υπηρεσία.

Αντίθετα ανακοίνωσε ότι τα F-4E Terminator 2020 (σύμφωνα με ανοικτές πηγές 47 μονάδες) που έχουν εκσυγχρονιστεί από την ισραηλινή Israel Aerospace Industries τη δεκαετία του 1990 θα παραμείνουν σε υπηρεσία μέχρι το 2020. Αξίζει να σημειωθεί, ότι σύμφωνα με το δημοσίευμα το μαχητικό F-4 Phantom εισήλθε σε υπηρεσία στην Αεροπορία της Τουρκίας το 1974 και έκτοτε έχουν απολεσθεί σε ατυχήματα 10 RF-4E και 50 F-4E.

Όμως το πιο ενδιαφέρον στο δημοσίευμα είναι η άμεση συσχέτιση των ατυχημάτων με το επίπεδο της παρεχόμενης εκπαίδευσης. Συγκεκριμένα αναφέρεται: «Τον Δεκέμβριο του 2013, Τούρκοι αξιωματούχοι προειδοποίησαν ότι επειδή οι ιπτάμενοι αποχωρούν από την Αεροπορία με ανησυχητικό ρυθμό, θα πρέπει να αποδοθεί πολύ μεγαλύτερη προσοχή στο καθεστώς της εκπαίδευσης».

Μάλιστα σύμφωνα με σχόλια καλά πληροφορημένων πηγών που φιλοξενούνται στο δημοσίευμα, οι μαζικές αποχωρήσεις (μπορεί με βεβαιότητα να υποτεθεί ότι η αλματώδης ανάπτυξη της τουρκικής αεροπορικής εταιρίας Turkish Airlines απομυζά την Αεροπορία της Τουρκίας) έχουν επηρεάσει την ποιότητα της παρεχόμενης εκπαίδευσης. Χαρακτηριστικά αναφέρεται ότι από το 2010 μέχρι σήμερα έχουν αποχωρήσει από την Αεροπορία της Τουρκίας για την πολιτική αεροπορία 800 ιπτάμενοι εκ των οποίων οι 600 περίπου πετούσαν μαχητικά.

Κατά τις ίδιες πηγές επιβαρυντικός παράγοντας είναι και το χαμηλό ηθικό μεταξύ των αξιωματικών τα τελευταία χρόνια κυρίως λόγω των ποινικών διώξεων κατά πολλών συναδέλφων τους. Όπως σημειώνεται στο δημοσίευμα, από το 2010 αρκετοί υψηλόβαθμοι αξιωματικοί έχουν κατηγορηθεί για προσπάθεια οργάνωσης πραξικοπήματος κατά της κυβέρνησης αλλά και για κατασκοπεία. Αρκετοί εξ αυτών αποστρατεύθηκαν, καθαιρέθηκαν ή και φυλακίσθηκαν. Και όμως σήμερα τουρκικές εισαγγελικές αρχές παραδέχονται ότι κάποιες από τις κατηγορίες ήταν «κατασκευασμένες».

Τις εκτιμήσεις αυτές επιβεβαιώνουν σε κάποιο βαθμό οι δηλώσεις στα τουρκικά μέσα μαζικής ενημέρωσης του πτεράρχου Abidin Unal, αρχηγού της Τακτικής Αεροπορίας που περιέχονται στο δημοσίευμα. «Είχαμε τόσο πολλούς άξιους [συναδέλφους] που άφησαν την Αεροπορία μετά τη [δικαστική] εμπλοκή τους. Χωρίς αμφιβολία αντιπροσώπευαν ποιότητα [στον Κλάδο]. Αλλά και οι φίλοι μας σήμερα δεν αντιπροσωπεύουν χαμηλή ποιότητα. Δεν μπορώ να ισχυριστώ ότι δεν υπάρχει κάμψη ηθικού [στον Κλάδο]».

Πιο ωμές είναι οι εκτιμήσεις αξιωματικών της Αεροπορίας της Τουρκίας που για εύκολα αντιληπτούς λόγους διατηρούν την ανωνυμία τους. «Είναι κοινό μυστικό ότι τα πράγματα για αρκετό καιρό δεν εξελίσσονται καλά στην Αεροπορία. Η αποχώρηση πολλών έμπειρων ιπταμένων έχει αδυνατίσει την εκπαίδευση. Ίσως θα πρέπει να αναθεωρήσουμε την εκπαίδευση και να ενισχύσουμε το προσωπικό», σημείωσε ένας εξ αυτών.

Παρά το γεγονός ότι τα δύο ατυχήματα σε διάστημα μόλις έξι ημερών σαφώς εμπεριέχουν έντονα το στοιχείο της συγκυρίας, φαίνεται ότι η Αεροπορία της Τουρκίας αντιμετωπίζει έντονα ένα φαινόμενο που έχουν αντιμετωπίσει και πολλές άλλες αεροπορίες χωρών-μελών του NATO. Αυτό είναι η αυξημένη «διαρροή» εκπαιδευμένου προσωπικού στην πολιτική αεροπορία όπου οι συνθήκες εργασίας και αμοιβής είναι πολύ καλύτερες.

Όπως προαναφέρθηκε, με την αλματώδη ανάπτυξη της Turkish Airlines αλλά και άλλων μικρότερων τουρκικών αεροπορικών εταιριών, η Αεροπορία της Τουρκίας βρίσκεται αντιμέτωπη με έναν ισχυρό ανταγωνιστή που διαθέτει πολύ ισχυρά πλεονεκτήματα στην προσέλκυση ιπτάμενου προσωπικού.

Εκ των πραγμάτων το πρόβλημα θα αντιμετωπιστεί με την «πεπατημένη», δηλαδή τον συνδυασμό κινήτρων και παροχών που άλλες αεροπορικές δυνάμεις υιοθέτησαν ώστε να περιορίσουν την αιμορραγία.

Πηγή Defence-Point

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου