Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

3 Δεκ 2016


Ναι, όλοι ενδιαφέρονται για το Κυπριακό, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι όλοι θέλουν λύση του Κυπριακού, ή σε κάθε περίπτωση, μία λύση που να είναι καλοδεχούμενη από τους ίδιους τους Κύπριους (Τουρκοκύπριους και Ελληνοκύπριους).

Γράφει ο Γιώργος Αναγνωστόπουλος

Μετά την εισβολή της Τουρκίας στο νησί, οι δύο Κοινότητες συνειδητοποίησαν ότι αυτά που τους ένωναν ήταν ασυγκρίτως περισσότερα και σημαντικότερα από αυτά που δήθεν τους χώριζαν, γιατί αυτά που τους χώριζαν ήταν τεχνικά κατασκευάσματα που εξυπηρετούσαν τα συμφέροντα Τρίτων και όχι των ίδιων των Κυπρίων.

Αλλά ας ξεκινήσουμε με μία γεωστρατηγική αξιολόγηση της Κύπρου, γιατί αυτή είναι που δημιουργεί το ενδιαφέρον της Διεθνούς κοινότητας και τίποτε άλλο. Να είστε σίγουροι, ότι αν η Κύπρος ήταν τοποθετημένη αλλού στον χάρτη, κανείς δεν θα ασχολείτο με το Κυπριακό και με ένα νησί χωρίς ιδιαίτερους φυσικούς πόρους με συνολικό πληθυσμό περίπου 1 εκ. κατοίκους, όπως παραδείγματος χάριν η Μάλτα.

Μετά τον Β’ ΠΠ η Κύπρος είχε χαρακτηριστεί ως το αβύθιστο αεροπλανοφόρο της Ανατολικής Μεσογείου, που θα μπορούσε εν πολλοίς να ελέγξει καταστάσεις στη Μέση Ανατολή, κάτι που ουσιαστικά εξακολουθεί να ισχύει και σήμερα.

Η γεωγραφική θέση της Κύπρου και η εγγύτητά της με τα πετρελαιοφόρα κοιτάσματα της Μέσης Ανατολής της δίνουν στρατηγικά μία πολύ σημαίνουσα θέση στα συμφέροντα όλων των μεγάλων δυνάμεων. Αν σε αυτό προσθέσετε το γεγονός της πρόσφατης ανακάλυψης των μεγάλων κοιτασμάτων φυσικού αερίου που η Κύπρος είτε ελέγχει είτε μοιράζεται με χώρες της Μέσης Ανατολής, τότε γίνεται απόλυτα κατανοητό το γιατί όλοι ενδιαφέρονται για το Κυπριακό.

Η Κύπρος για τους Δυτικούς είναι αναπόσπαστο μέρος του στρατηγικού συστήματος Τουρκία-Ελλάδα-Κύπρος-Ισραήλ και πιθανώς Αίγυπτος, με το οποίο επιθυμούν να ελέγξουν τις ασταθείς πολιτικά/θρησκευτικά χώρες της Μέσης Ανατολής μέχρι τον Κόλπο. Το ενδιαφέρον βέβαια μπορεί να είναι κοινό για όλους, αλλά τα συμφέροντα και η ευκταία λύση είναι διαφορετικά για τον κάθε ενδιαφερόμενο του Κυπριακού προβλήματος.

Ας τους πάρουμε λοιπόν έναν έναν, για να δούμε ποια είναι τα επιμέρους συμφέροντα του καθενός, που συγκλίνουν και πού αποκλίνουν, ή είναι τελείως αντίθετα.

Ηνωμένες Πολιτείες: Οι ΗΠΑ επιθυμούν το κλείσιμο και όχι την λύση του Κυπριακού. Θέλουν μία ενωμένη Κύπρο που θα ενταχθεί στο ΝΑΤΟ, τελεία και παύλα. Αυτός είναι και ο λόγος που όλοι οι μεσολαβητές του ΟΗΕ μέχρι και σήμερα ήταν αμιγώς Ατλαντιστές, ουσιαστικά διορισμένοι από την Αμερική.

Οι επιμέρους πτυχές που ενδιαφέρουν τις δύο κοινότητες της είναι τελείως αδιάφορες, για να μην πούμε ενοχλητικές. Ο λόγος που οι ΗΠΑ πιέζουν τους Ελληνοκυπρίους να δεχθούν την οποιαδήποτε λύση, είναι γιατί είναι ποιο εύκολο να πιέζεις τον χαμένο παρά τον νικητή.

Βρετανία: Έχει παραπλήσια θέση με τις ΗΠΑ αλλά όχι ταυτόσημη. Στην πραγματικότητα δεν θέλει τη λύση του Κυπριακού, διότι το παρόν καθεστώς την εξυπηρετεί απόλυτα. Η παρούσα κατάσταση της δίνει αυξημένους πόντους λόγω των μοναδικών βάσεων που κατέχει στην Κύπρο και είναι αγγλικό έδαφος βάσει των συνθηκών, έστω κι αν στρατιωτικά δεν έχει πλέον σημαντική αξία η ίδια ως χώρα.

Ρωσία: Η Ρωσία επίσης δεν επιθυμεί τη λύση του Κυπριακού. Το παρόν καθεστώς κρατάει την Κύπρο σε ένα ιδιότυπο καθεστώς ουδετερότητας που την εξυπηρετεί, έστω και αν η Κύπρος είναι μέλος της ΕΕ, ενώ μία λύση θα την οδηγήσει νομοτελειακά στην αγκαλιά του ΝΑΤΟ.

Η Ρωσία έχει πολλές φορές χρησιμοποιήσει στο παρελθόν το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ τορπιλίζοντας τις διαδικασίες ενοποίησης, γλυτώνοντας την Ελληνοκυπριακή πλευρά από πολλά προβλήματα. Η ταύτιση αυτή των συμφερόντων Ρωσίας και Ελληνοκυπρίων είναι βεβαίως συγκυριακή και θα αλλάξει άρδην όταν κι εάν βρεθεί λύση στο Κυπριακό.

Ευρωπαϊκή Ένωση: Η Ένωση είναι βεβαίως υπέρ της λύσης του Κυπριακού, καθότι η κατάσταση στην Κύπρο είναι απαράδεκτη πολιτικά για μία χώρα μέλος της ΕΕ, αλλά η λύση στην οποία ελπίζει, δεν ταυτίζεται με τη λύση που επιδιώκουν οι ΗΠΑ. Η εξωτερική πολιτική της Ένωσης δεν ταυτίζεται πάντα με την ΝΑΤΟϊκή.

Μία ένωση με δύο ίσες συνιστώσες στο νησί και με την Τουρκοκυπριακή πλευρά υποχείριο της Άγκυρας, κινδυνεύει να αιχμαλωτίσει την Ευρωπαϊκή Εξωτερική Πολιτική αναλόγως των συμφερόντων και διαθέσεων της Τουρκία!

Η ΕΕ προσωρινά δεν παίρνει ξεκάθαρη θέση κρυπτόμενη πίσω από την Ελλάδα, γιατί έχει προς το παρόν πολλά μέτωπα ανοιχτά με την Τουρκία (ειδικά με το μεταναστευτικό) και το τελευταίο που θα ήθελε να γίνει αυτή την στιγμή είναι με μία δική της παρέμβαση στο Κυπριακό να ανοίξει ένα νέο μέτωπο με την Άγκυρα.

Ισραήλ: Το Ισραήλ θέλει μία λύση, διότι η Κύπρος, πέραν του ότι αποτελεί μέρος του συστήματος που προαναφέραμε, του δίνει το στρατηγικό βάθος που του λείπει αλλά και το θαλάσσιο εύρος που δεν έχει. Όχι όμως οποιαδήποτε λύση, ενώ η δράση ισλαμιστικών κύκλων στα κατεχόμενα αντιμετωπιζόταν ως σημαντικό θέμα εθνικής ασφαλείας.

Από την άλλη το Ισραήλ δεν θέλει να πάρει θέση ανοιχτά σε ένα θέμα που μπορεί να τραυματίσει τις ήδη δύσκολες σχέσεις του με την Άγκυρα. Παρασκηνιακά όμως, λέγονται πολλά, πάρα πολλά.

Τουρκία: Η Τουρκία επιδιώκει διακαώς μία λύση που θα της επιτρέψει να ελέγξει έστω και έμμεσα όλο το νησί και όχι μόνο το -μη αναγνωρισμένο από το 1974- Τουρκοκυπριακό κομμάτι, γι’ αυτό ΔΕΝ ΘΑ ΑΠΟΔΕΧΘΕΙ ΠΟΤΕ ΜΙΑ ΛΥΣΗ ΠΟΥ ΘΑ ΕΠΙΤΡΕΨΕΙ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ.

Οι κατά καιρούς αποσχιστικές απειλές της Τουρκίας είναι λόγια του αέρα. Αν ποτέ η Ελληνοκυπριακή πλευρά αποδεχόταν τα «de facto» γεγονότα που δημιουργήθηκαν μετά την εισβολή και έδειχνε έτοιμη να ξεχάσει την επανένωση αν αυτή δεν ανταποκρινόταν στα πραγματικά της συμφέροντα και όχι σε συναισθηματισμούς, τότε θα ακύρωνε τα σχέδια της Άγκυρας και τους μοχλούς πίεσης που έχει στη διαπραγμάτευση και για πρώτη φορά θα διαπραγματευόταν επί ίσους όρους με την Τουρκία και όλους τους άλλους εμπλεκόμενους (βλ. ΗΠΑ).

Ελλάδα: Η χώρα μας ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΠΟΤΕ ΕΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ και μονίμως κρυβόταν πίσω από το «η Κύπρος αποφασίζει και η Ελλάδα συμπαρίσταται».Αυτό οφείλεται στην ελληνική πολιτική παθογένεια που μετά την εποχή Ελ. Βενιζέλου δεν κατάφερε ποτέ να δει και να διεκδικήσει τη θέση της Ελλάδας στην ΝΑ Ευρώπη και στην Ανατολική Μεσόγειο.

Ευχάριστη έκπληξη αποτελεί η ελληνική στάση τελευταία, καθώς εκμεταλλευόμενη τη θέση της που απορρέει από την συμφωνία της Ζυρίχης ότι δεν μπορεί να υπάρξει νομικά λύση του Κυπριακού χωρίς την υπογραφή της Ελλάδας, αρνείται να δεχτεί τις μεθοδεύσεις της Τουρκίας ως προς τα στρατεύματα κατοχής αλλά και το καθεστώς των εγγυητριών δυνάμεων που ακυρώνει τον μελλοντικό ρόλο της Άγκυρας και του Λονδίνου σε μία ενωμένη Κύπρο.

Η πολιτική αυτή εξυπηρετεί μελλοντικά στην αναβάθμιση της στρατηγικής θέσης της Ελλάδας χωρίς να χρειαστεί να επενδύσει ιδιαίτερο πολιτικό η αμυντικό κεφάλαιο σε μία δύσκολη περίοδο για την ίδια. Αρκεί να την τηρήσει μέχρι το τέλος, διότι οι πιέσεις είναι τεράστιες και όλοι οι εμπλεκόμενοι από ελλαδικής πλευράς δεν συμμερίζονται τις απόψεις Κοτζιά.

Η λύση του Κυπριακού ενδιαφέρει και πολλούς άλλους εκτός των ποιο πάνω, όπως τη Συρία, τον Λίβανο, την Ιορδανία, την Αίγυπτο, τη Λιβύη και την Ιταλία. Μπορεί να μην έχουν ενεργό ρόλο στο όλο θέμα, τα συμφέροντα τους όμως έστω και εμμέσως θα επηρεαστούν από το αν θα υπάρξει λύση ή όχι, αλλά και τι είδους λύση θα είναι αυτή αν τα πράγματα φτάσουν εκεί.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Και επισήμως, το γερμανικό υπουργείο Οικονομικών επιβεβαίωσε χθες ότι το σχέδιο του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ESM) για τα βραχυπρόθεσμα μέτρα ελάφρυνσης του ελληνικού χρέους φέρει τις «ευλογίες» του Βερολίνου.

Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε δεν είχε κανέναν λόγο να μην εγκρίνει την πρόταση του ESM, καθώς ούτε δραστική λύση στο πρόβλημα του χρέους αποτελεί ούτε επιβαρύνσεις στους Ευρωπαίους φορολογουμένους προκαλεί, ενώ αντιθέτως προσφέρεται για επικοινωνιακή εκμετάλλευση τόσο από την ελληνική κυβέρνηση όσο και από τις υπόλοιπες κυβερνήσεις της ευρωζώνης.

Τη συγκατάθεση του κ. Σόιμπλε στο σχέδιο του ESM, που άφησε να διαρρεύσει ως «λαγός» ο επικεφαλής του Κλάους Ρέγκλινγκ την περασμένη Τετάρτη, επιβεβαίωσε χθες η εκπρόσωπος του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών Φριντερίκε φον Τιζενχάουζεν.

Ισχυρισμοί

Μάλιστα, έφθασε στο σημείο να ισχυριστεί ότι «η πρόταση αγγίζει τις μακροπρόθεσμες ανάγκες της Ελλάδας αναφορικά με το χρέος»! Μόνο που, στην πραγματικότητα, ο συνδυασμός λύσεων που θα παρουσιάσει ο κ. Ρέγκλινγκ στο μεθαυριανό Eurogroup οδηγεί σε μείωση χρέους κατά 21,8% του ΑΕΠ ως το μακρινό 2060 και σε καμία περίπτωση δεν επαρκεί για να θεωρηθεί βιώσιμο το ελληνικό χρέος.

Το σχέδιο του ESM προβλέπει: (α) παράταση της ωρίμανσης κάποιων δανείων της τρόικας προς την Ελλάδα από τα 28,3 στα 32,5 χρόνια, (β) ακύρωση των επιτοκιακών προστίμων ύψους 220.000.000 ευρώ, που θα πλήρωνε η Ελλάδα το 2017, λόγω της αστοχίας σε παλαιότερους στόχους ιδιωτικοποιήσεων, (γ) παρεμβάσεις που θα επιτρέψουν να μετατραπεί από κυμαινόμενο σε σταθερό το επιτόκιο που πληρώνει η Ελλάδα σε κάποια σημερινά και μελλοντικά δάνεια.

Η τρίτη κατηγορία μέτρων είναι η σημαντικότερη, αλλά κρύβει «παγίδες». Ο ESM προτείνει ανταλλαγή παλιών ομολόγων του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF) με νέα ομόλογα του ESM, τα οποία θα έχουν σταθερό επιτόκιο. Περίπου 33,7 δισ. ευρώ τέτοιων παλιών ομολόγων βρίσκονται σήμερα στα χαρτοφυλάκια των ελληνικών τραπεζών. Το πρόβλημα είναι ότι οποιοδήποτε κόστος για την ανταλλαγή θα επιβαρύνει το Ελληνικό Δημόσιο, ενώ η λύση αυτή θα προκαλέσει αύξηση του χρέους κατά 360.000.000 ευρώ το 2018 και κατά 800.000.000 ευρώ το 2022.

Μέτρα 4,2 δισ. € (τώρα!) για 2019-20 απαιτεί το ΔΝΤ

Πακέτο πρόσθετων μέτρων ύψους 4,2 δισ. ευρώ, το οποίο θα πρέπει να ψηφιστεί από τώρα και να περιλαμβάνει μείωση του αφορολόγητου ορίου στα 5.000-6.000 ευρώ και νέο «μαχαίρι» στις συντάξεις, ζητεί το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) για το 2019 και το 2020, όπως ανέφερε χθες κυβερνητική πηγή.

Η απαίτηση αυτή και η επιμονή των Ευρωπαίων να προσυπογράψει το ΔΝΤ την τεχνική συμφωνία για τη δεύτερη αξιολόγηση του 3ου Μνημονίου οδηγούν στην... παράταση της διαπραγμάτευσης κυβέρνησης - δανειστών και κάνουν την ελληνική πλευρά να παίζει παρασκηνιακά το «χαρτί» των πρόωρων εκλογών, προσβλέποντας σε συνολική συμφωνία σε έκτακτο Eurogroup περί τις 20 Δεκεμβρίου. «Καμία κυβέρνηση δεν θα δεχόταν τέτοιο πακέτο. Αν πιέσουν Ευρωπαίοι και ΔΝΤ, μπορούν να προκαλέσουν πολιτικές εξελίξεις» τόνισε η ίδια πηγή. Αποκάλυψε μάλιστα ότι, αντί της άμεσης νομοθέτησης των μέτρων, υπήρξε συμβιβαστική πρόταση να γίνει πολιτική συμφωνία ότι θα ληφθούν αργότερα, όμως η κυβέρνηση την απέρριψε.

Το μεθαυριανό Eurogroup απλώς θα επικροτήσει τη συνέχιση των διαπραγματεύσεων, πιθανότατα με νέα επίσκεψη των επικεφαλής των δανειστών στην Αθήνα. Μεταξύ των ανοιχτών μετώπων ξεχωρίζουν τα εργασιακά, όπου η ελληνική πλευρά δηλώνει ότι θα επιμείνει στην αποκατάσταση των κλαδικών συμβάσεων.

Οσον αφορά το χρέος, οι υπουργοί Οικονομικών της ευρωζώνης αναμένεται να εγκρίνουν μεθαύριο τα βραχυπρόθεσμα μέτρα, που όμως θα τεθούν σε εφαρμογή μόνο μετά την ολοκλήρωση της δεύτερης αξιολόγησης, τα οποία σε καμία περίπτωση δεν επαρκούν. «Τα μέτρα αυτά φθάνουν μόνο αν επιτυγχάνουμε πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% του ΑΕΠ επί μία δεκαετία. Καμία οικονομική λογική δεν θεωρεί εφικτό κάτι τέτοιο» υπογράμμισε η προαναφερθείσα πηγή και πρόσθεσε ότι το πιθανότερο είναι οι Ευρωπαίοι να προσδιορίσουν τελικά σε αυτή τη φάση και τα μεσοπρόθεσμα μέτρα ελάφρυνσης του χρέους, αφήνοντας όμως για το 2018 την ποσοτικοποίησή τους.

Μ. Ροζάκος
Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Ιωσήφ Παρούτογλου

Ελλάδα και Τουρκία συνιστούν ένα δίπολο στρατηγικής τριβής και πολιτικών αναταράξεων στην περιοχή της Μεσογείου, με αντικρουόμενο συμφέροντα, εκ διαμέτρου αντίθετα πολιτικά καθεστώτα και διαφορετικά φορτία ισχύος στη διεθνοπολιτική σκακιέρα. Πρόκειται για δύο εθνοκρατικές οντότητες με διαφορετικές ιστορικές καταβολές, θρησκευτικές πεποιθήσεις, οικονομικές δυνατότητες και στρατιωτική ισχύ. Ο ρόλος που διαδραματίζουν απέναντι στις γεωπολιτικές και στρατηγικές εξελίξεις είναι άκρως σημαντικός, καθόσον η γεωγραφική θέση που κατέχουν, τους καθιστά αυτομάτως στρατηγικούς καταλύτες στην διαχείριση κρίσιμων καταστάσεων προερχόμενων από την Βόρειο Αφρική και τη Μέση Ανατολή. Η ετερότητα που υφίσταται ανάμεσα στις δύο χώρες καθιστά ιστορικά ανέφικτη την αναζήτηση χρυσής τομής στο συγκεκριμένο δίπολο.

Οι δύο κρατικές οντότητες καλούνται, σήμερα, να διαχειριστούν διαφορετικές προκλήσεις, ευκαιρίες και απειλές που αναφύονται ως απότοκες της ρευστότητας της μεταψυχροπολεμικής περιόδου και του σκηνικού της Ανατολικής Μεσογείου, της Β. Αφρικής και της Μέσης Ανατολής. Μία από αυτές τις πηγές αστάθειας, η οποία αγγίζει τα όρια της στρατιωτικής αναθέρμανσης και εξάντλησης κάθε μορφής εποικοδομητικού διαλόγου μεταξύ των επίσημων διπλωματικών διαύλων αμφότερων των κυβερνήσεων, αποτελεί η έξαρση του προσφυγικού ζητήματος και η αθρόα διακίνηση ατόμων. Οι συνέπειες αυτού του φαινομένου αγγίζουν αμφότερες τις ηγεσίες των δύο κρατών, καθόσον διακυβεύονται ζωτικά συμφέροντα σε οικονομικό, πολιτικό και στρατηγικό πεδίο δράσης. Τα νέα δεδομένα στο πεδίο διεθνούς πολιτικής και οι παράμετροι ασφάλειας που προέκυψαν μετά την έξαρση της διακίνησης ατόμων επιβάλλουν συνδιαχείρηση και πολυμερή δράση ώστε να μεγιστοποιηθούν τα επιθυμητά αποτελέσματα και να ενισχυθεί το κοινό πλαίσιο ασφάλειας.

Στην τρέχουσα διεθνοπολιτική συγκυρία η Τουρκία αποτελεί τον ενδιάμεσο σταθμό προσφύγων πριν εισέλθουν στην Ε.Ε.. Ιστορικά θεωρείται ως χώρα αποστολής και χώρα διέλευσης μεταναστών(1). Τα μεταναστευτικά κύματα προέρχονται από το Ιράν, Ιράκ και Αφγανιστάν και μεταβαίνουν μέσω της χώρας στην Κεντρική Ευρώπη. Δέον να τονισθεί ότι μέχρι πρότινος η Τουρκία δεν είχε υπογράψει διεθνείς συνθήκες Επανεισδοχής με τα κ-μ της Ε.Ε. για συνταγματικούς λόγους(2) και ως εκ τούτο δεν αποδέχεται την επιστροφή-επαναπροώθηση των συλληφθέντων μεταναστών, οι οποίοι αποπειράθηκαν να μετακινηθούν λαθραία στην Ε.Ε. Λειτουργεί ως κατευθυντήριος μοχλός των οργανωμένων κυκλωμάτων διακίνησης ατόμων με γνώμονα να διοχετευθούν εκατομμύρια πρόσφυγες(3) προς τη γηραιά ήπειρο. Το γεγονός αυτό επιφέρει αυτομάτως επιπλοκές, προστριβές και δυσεπίλυτα προβλήματα στις χώρες υποδοχής – και συγκεκριμένα στην Ελλάδα - σε θέματα διαχείρισης του μεταναστευτικού όγκου. Μέσω αυτής της τακτικής επιχειρεί να αυξήσει αφενός μεν την ανταγωνιστικότητά της, αφετέρου δε την επιρροή της στα διεθνή τεκταινόμενα και να αποκομίσει πολλαπλάσια οφέλη, οικοδομώντας εντέχνως το προφίλ του στιβαρού και σθεναρού αντιπάλου στο πεδίο των διαπραγματεύσεων με την Ε.Ε..

Η Τουρκία, στο πλαίσιο εκδίπλωσης των ηγεμονικών της φιλοδοξιών, καλείται να διαπραγματευτεί με την χώρα μας και την Ε.Ε. το ουσιώδες ζήτημα της μετεγκατάστασης των προσφύγων και του επαναπατρισμού αυτών είτε στις χώρες προέλευσης είτε την παραμονή τους στο εσωτερικό της Τουρκίας. Λαμβάνοντας υπόψη ότι πρόκειται για μια μεγάλη περιφερειακή δύναμη με ηγεμονικές βλέψεις, αναζητά ευκαιρίες για να διεισδύσει στην Ε.Ε, προκειμένου η τελευταία να αναθεωρήσει το status quo σχετικά με το καθεστώς εισόδου Τούρκων υπηκόων στο έδαφος Schengen διατηρώντας παράλληλα την πάγια επεκτατική της πολιτική έναντι της Ελλάδας. Είναι σαφές ότι οι προσφυγικές ροές λειτούργησαν ως συγκυριακός πολλαπλασιαστής ισχύος της Τουρκίας, ενισχύοντας παράλληλα την διαπραγματευτική ισχύ της υπό το βάρος των πιέσεων της κοινής γνώμης που δέχτηκαν οι ευρωπαϊκές ηγεσίες (4).

Το δόγμα Νταβούτογλου για “μηδενικά προβλήματα με τους γείτονες¨ έχει στην πράξη μετατραπεί σε έξαρση της τουρκικής προκλητικότητας και κλιμάκωσης επιθετικών ενεργειών σε βάρος της χώρας μας. Συνιστά μία τακτική κάμψης του φρονήματος των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων και αποσκοπεί μέσω των συγκεκριμένων κινήσεων εντυπωσιασμού στην τόνωση του ηθικού του τουρκικού λαού και επίδειξης ισχύος διεθνώς. Το αναδυόμενο στρατηγικό περιβάλλον σηματοδοτεί την εμφάνιση μιας νέο-ισλαμικής Τουρκίας διαθέτει μια πανίσχυρη κρατική δομή.

Η Ελλάδα, όντας στη δίνη μιας διαιωνιζόμενης οικονομικής κρίσης αναζητά δομικές και μεταρρυθμιστικές αλλαγές για την επιβίωσή της και την απεμπλοκή της από την ασφυκτικό δημοσιονομικό προγραμματισμό. Αποτελεί μικρή κρατική οντότητα με υπολογίσιμη αλλά προϊόντος του χρόνου διαρκώς απομειούμενη ισχύ. Στο διεθνές περιβάλλον αναζητά δομές συνεργασίες και κοινής σύμπλευσης στη μάχη για την αντιμετώπιση των μεταναστευτικών κυμάτων και του οργανωμένου εγκλήματος. Σύμμαχός της συνιστά η προηγούμενη εμπειρία της καθότι όντας χώρα υποδοχής μεταναστών διαθέτει την εμπειρογνωμοσύνη και την επιστημοσύνη για να ανταπεξέλθει ικανοποιητικώς στο δυσεπίλυτο και πολυσύνθετο φαινόμενο. Πάραυτα, τα οικονομικά προβλήματα που μαστίζουν την χώρα θέτουν σημαντικούς φραγμούς στη διαχείριση σημαντικών ζητημάτων που άπτονται άμεσα της ασφάλειά της στην περιοχή του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου. Ωστόσο, όπως αναφέρει ο Βοσκόπουλος Γ. «ο συγκυριακός χαρακτήρας του προσφυγικού φαινομένου κινδυνεύει να λάβει την χροιά μιας διεθνοπολιτικής κανονικότητας, αφού δεν διαφαίνεται στο εγγύς μέλλον μια λύση κοινά αποδεκτή από πλευράς εξωσυστημικών παραγόντων που εμπλέκονται έμμεσα ή άμεσα στην συριακή κρίση. Αυτό επιβάλλει την θεσμική αντιμετώπιση των μαζικών προσφυγικών πιέσεων που δέχεται η Ευρώπη μέσω Ελλάδας»(5).

Επιπλέον η οικονομική δυσπραγία των τελευταίων ετών μείωσε τη διαπραγματευτική της ισχύ σε επίπεδο Ε.Ε., έπληξε βάναυσα το κύρος της και την καθίστα καθημερινώς στο επίκεντρο του παγκόσμιου ενδιαφέροντος ως παράδειγμα προς αποφυγή για τη διαχείριση εθνικών οικονομικών και δημοσιονομικών πολιτικών.

Εν προκειμένω, με γνώμονα τη θέση της στο διεθνές γίγνεσθαι και την εξυπηρέτηση των εθνικών συμφερόντων της οφείλει να δράσει η Ελλάδα αναφορικά με το φαινόμενο της παράνομης διακίνησης ανθρώπινων ψυχών. Αυτό δύναται να επιτευχθεί στις μέρες μας λαμβάνοντας πρωτίστως σοβαρά υπόψη την δημοσιονομική λιτότητα της χώρας μας, τα αυξανόμενα περιστατικά εντάσεων με τους προσφυγές - μετανάστες στα ελληνικά νησιά πλησίον των τουρκικών ακτών και τις πολιτικές αναταράξεις που αναφύονται ένεκα των συχνών αλλαγών του πολιτικού σκηνικού. Ειδικότερα το στρατηγικό πλεονέκτημα της χώρα μας επιτυγχάνεται μέσω της πάγιας στρατηγική για αποκλιμάκωση των διπλωματικών εντάσεων, αποφυγή οποιασδήποτε στρατιωτικής σύγκρουσης με την Τουρκία, ανοικοδόμηση σχέσεων συνεργασίας και διαύλων επικοινωνίας με τις ευρωπαϊκές πολιτικές ελίτ και την καλλιέργεια ενός κλίματος άμεσης υλοποίησης των ευρωπαϊκών επιταγών. Η εγκαθίδρυση δομών συνεργασίας με τα θεσμικά όργανα της Ε.Ε. και η ενδυνάμωση της συμμετοχής ευρωπαϊκών αστυνομικών δυνάμεων στην ενδοχώρα ήταν πρωταρχικής σημασίας, καθόσον το φαινόμενο της διακίνησης ατόμων απαιτούσε περιφερειακή συμμετοχή στην ανάληψη πρωτοβουλιών, αρμοδιοτήτων και ευθυνών.


Καταληκτικά, αντιλαμβανόμενοι την τουρκική προκλητικότητα και την προσπάθειά της για δημιουργία εντάσεων στο Αιγαίο και όχι μόνο, που μπορούν να επιφέρουν ένα ντόμινο αρνητικών εξελίξεων στον ευρωπαϊκό και διεθνή χώρο προτείνεται η στρατηγική της Χώρας να κυμανθεί στην προάσπιση της εθνικής κυριαρχία της, στην ανάπτυξη εξωστρεφής δράσης με ταυτόχρονη ενημέρωση της διεθνούς κοινής γνώμης για την επιθετική στάση της Τουρκίας που τρίζει τα θεμέλια ειρήνης στη Μεσόγειο και τέλος στην αποφυγή οποιαδήποτε διαφοροποίησης από την ευρωπαϊκή πολιτική άμυνας και ασφάλειας, γεγονός που θα την οδηγούσε σε διεθνοπολτικό αδιέξοδο.

* Ο Ιωσήφ Παρούτογλου είναι απόφοιτος Τμήματος Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας και απόφοιτος του Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών στην Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση και Διακυβέρνηση του Πανεπιστημίου Μακεδονίας

  1. Philip Martin, Susan Martin, Patrick Weil, Managing Migration – The Promise of Cooperation, Lexington Books, Oxford, 2006, σελ.84
  2. Philip Martin, Susan Martin, Patrick Weil, Managing Migration – The Promise of Cooperation, Lexington Books, Oxford, 2006, σελ.84
  3. Βλ. Αρχηγείο Ελληνικής Αστυνομίας, Διεύθυνση Επικοινωνίας, Τμήμα Ιστορίας & Εκδόσεων, Αστυνομική Ανασκόπηση, Τεύχος 296, Αθήνα, Μάιος - Ιούνιος 2016, σελ. 29-30, όπου παρατίθεται συνέντευξη Αντιστράτηγου ΕΛ.Α.Σ. αναλύοντας το προσφυγικό/μεταναστευτικό ζήτημα. Ειδικότερα αναφέρει ¨υπάρχουν 2700000 περίπου καταγεγραμμένοι πρόσφυγες και μετανάστες στα Τουρκικά παράλια¨ και ¨μέχρι τον Οκτώβριο του 2015 η ΕΛ.ΑΣ. είχε διαχειριστεί περίπου 600000 -700000πρόσφυγες και μετανάστες¨.
  4. Βοσκόπουλος Γ., Οι πολιτικές της προσφυγικής κρίσης, Η ΕΕ, η Ελλάδα και ο τουρκικός παράγων, Foreign Affairs Hellenic Edition, 24 Μαρτίου 2016,ο.π.
  5. Βοσκόπουλος Γ., Foreign Affairs, ο.π.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Δεν το είπα εγώ. Είναι Κρητική παροιμία. Και αν αναφέρομαι συχνά στο άτοπο της αντίληψης των υποστηρικτών της "ελληνοτουρκικής φιλίας", δεν έχω καμιά πρόθεση να αρνηθώ την ύπαρξη καλών σχέσεων, με όλες τους γείτονες, παρά τις επιβουλές τους εναντίον μας, που δεν διστάζουν να εκφράσουν δημόσια. Απεναντίας, οφείλει η ελληνική πολιτική να δημιουργεί τις συνθήκες εκείνες ώστε οι σχέσεις να στηρίζονται στην καλή γειτονία.

Όμως, ταυτοχρόνως πρέπει να υπάρχει επιφυλακτικότητα. Και δεν μας το λέει μόνον η Κρητική παροιμία. Έγραψε ο Αμερικανός φιλόσοφος Ραλφ Έμερσον: «Αγάπα τον γείτονά σου, αλλά μη γκρεμίζεις και τον φράκτη»! Και αν δεν ενδιαφέρουν τα λόγια του Έμερσον, σίγουρα θα προσεχθούν τα λόγια του Αριστερού, Τζων Κένεντυ: «Συγχώρα τους εχθρούς σου, αλλά να μη ξεχνάς τα ονόματά τους». Και θέλετε κάτι ακόμη πιο δραστικό; Από το Σύνταγμα του Ρήγα Φερραίου, αποσπώ το άρθρο 121: «Δεν κάνουν ποτέ ειρήνην με ένα εχθρόν, οπού κατακρατεί τον ελληνικόν τόπον».

Αυτός λοιπόν ο γείτονας, ενώπιον του οποίου ο Γιώργος Παπανδρέου χόρευε ως οδαλίσκη κάποιον αυτοσχέδιο χορό, που υποτίθεται πως ήταν ζεϊμπέκικος, και αυτός ο γείτονας με τον οποίο γίναμε και κουμπάροι διά του Κώστα Καραμανλή, διαβάστε πως εκμεταλλεύτηκε την κατάσταση της Ελλάδας κατά την περίοδο της γερμανικής κατοχής, όπου ως φίλα προσκείμενος στους Ναζί, βρήκε ευκαιρία ανενόχλητος να καταδιώξει τους Έλληνες που είχαν παραμείνει στην Τουρκία.

Το 1942, αφού δημεύθηκαν τα μοναστηριακά κτήματα των Ιερών Μονών του Αγ. Όρους, Μεγίστης Λαύρας και Κουτλουμουσίου, στην Ίμβρο, και εφαρμόστηκε στο εξής η γνωστή τακτική του σαλαμιού, μέχρι να καταπατηθεί όλο το νησί, εφαρμόστηκε και ο "Νόμος για την εφάπαξ φορολογία της περιουσίας".
Επιτροπές, με πρόεδρο το νομάρχη της κάθε περιοχής, καθόριζαν το ύψος του ποσού που όφειλε να καταβάλει έκαστος φορολογούμενος, εντός 15 ημερών! Καμιά ένδικη προσφυγή δεν θα μπορούσε να μετατρέψει το ύψος του καταβλητέου φόρου που θα επέβαλε (με φυλετικά - θρησκευτικά και μόνο κριτήρια) η επιτροπή.

Αυτοί που δεν θα μπορούσαν να καταβάλουν το ποσό που τους αναλογούσε, θα στέλνονταν στο Άσκαλε της Ανατολίας, όπου παρέχοντας βαριά εργασία θα εξοφλούσαν έτσι το οφειλόμενο ποσό. Ως συνυπεύθυνοι με τον οφειλέτη χαρακτηρίστηκαν όλοι οι συγκατοικούντες μ' αυτόν συγγενείς, ανιόντες και κατιόντες.

Οι φορολογικοί κατάλογοι δημοσιεύτηκαν την παραμονή των Χριστουγέννων (κατά τη γνωστή ψυχοπαθολογική ανωμαλία των Τούρκων, όπου και τώρα κατά κανόνα, παραμονές Χριστουγέννων, ή εν μέσω των εορτών, κάτι θα σκεφθούν για δημιουργία καταστάσεων).

Σύμφωνα με τους πίνακες, οι μουσουλμάνοι πλήρωναν συμβολικά ποσά, ενώ οι μειονοτικοί και κυρίως οι ομογενείς καλούνταν να πληρώσουν υπερδεκαπλάσια ποσά από αυτά που τους αναλογούσαν. Το αποτέλεσμα ήταν πολλές περιουσίες να δημευτούν και 1.869 μειονοτικοί να οδηγηθούν για καταναγκαστικά έργα στην Ανατολία (εκβραχισμούς, εκχιονισμούς, οδοποιία κ.λπ.), όπου 21 από αυτούς δεν είχαν την τύχη να μπορέσουν να επιστρέψουν στα σπίτια τους. Οι 11 ανήκαν στην Ελληνική ομογένεια.

Στο τέλος Δεκεμβρίου του 1943 οι μη καταβληθέντες φόροι παραγράφηκαν, και οι "κατάδικοι" αφέθηκαν ελεύθεροι. Η Ελληνική ομογένεια, αν και αποτελούσε το 0,5% του συνολικού πληθυσμού της Τουρκίας (100.000 περίπου άτομα) με τον απάνθρωπο αυτό τρόπο, κλήθηκε να πληρώσει το 20% του συνολικού ποσού του φόρου (80.000.000 τουρκικές λίρες επί συνόλου 435.000.000).
Αυτό το δείγμα συμπεριφοράς, ας συνυπολογισθεί μαζί με όσα είχα γράψει προχθές για τις παραβιάσεις των Τούρκων της Συνθήκης της Λωζάνης, αρχής γενομένης λίγες μόνον ημέρες μετά την υπογραφή της Συνθήκης.
Για να αντιληφθούν επί τέλους οι πολιτικοί και οι διπλωμάτες μας, με ποιους συνδιαλέγονται, ώστε να μη πέφτουν οι Έλληνες συνεχώς στην παγίδα της δήθεν "ελληνοτουρκικής φιλίας".

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Από τον Ομπάμα στον Κάστρο και μετά στους «δυνάστες» Μέρκελ και Ολάντ. Από τις αριστερές πιρουέτες στις αγκαλιές με τους Καμμένους. Ο ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα είναι ένα μεταλλαγμένο προϊόν, η κυβέρνησή του τα χωράει όλα

Γράφει ο Γιώργος Καρελιάς

Όσοι εκπλήσσονται (ακόμα;) από τις συνεχείς μεταμορφώσεις του Αλέξη Τσίπρα δυσκολεύονται να κατανοήσουν αυτό που είναι εδώ και καιρό ο νυν Πρωθυπουργός και το κόμμα του. Η ευκολία με την οποία μεταπηδά από τη μια πλευρά στην άλλη φανερώνει ότι δεν υπάρχουν φραγμοί σε τίποτα. Αυτό, όμως, είναι και το μυστικό της μέχρι τώρα «επιτυχίας» του.

Ο επαναστατικός οίστρος που τον έπιασε στην Πλατεία της Επανάστασης στην Αβάνα, απ’ όπου κατακεραύνωσε τους «δυνάστες» της Ελλάδας, δεν τον εμποδίζει να νταραβερίζεται μαζί τους. Από τον Κάστρο πήγε κατευθείαν στην Μέρκελ. Αλλωστε, πριν από τον Κάστρο είχε εκθειάσει τον Ομπάμα, μόνο το «ευχαριστώ» δεν βγήκε από το στόμα του, αν και μάλλον το άξιζε ο απερχόμενος πλανητάρχης, τόση βοήθεια του έδωσε.

Ενας πολιτικός αρχηγός (Σταύρος Θεοδωράκης) είπε ότι «ο κ . Τσίπρας δεν μπορεί να είναι και με τον Κάστρο και με τον Καμμένο. Δεν πάνε και τα δύο μαζί». Η Φώφη Γεννηματά έχει πει κάτι παρόμοιο, δηλαδή ότι δεν μπορεί ο κ. Τσίπρας να κάνει ρεβεράντζες στους ευρωπαίους σοσιαλιστές την ώρα που στο εσωτερικό είναι αγκαλιά με τον Πάνο Καμμένο.
Κάνουν και οι δύο λάθος. Ακριβώς αυτό (θέλει να) κάνει ο κ. Τσίπρας. Απολύτως συνειδητά. Παίζει σε δύο (ή μάλλον σε όλα τα) ταμπλό. Δεν έχει καμιά αναστολή, ιδεολογική ή άλλη.

Γι’ αυτό και ούτε ένας βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να πει δυό λόγια αποδοκιμασίας για το ομοφοβικό παραλήρημα ενός βουλευτή των ΑΝΕΛ . Γι’ αυτό ο συνεταίρος του καταψηφίζει όλα τα προοδευτικά νομοθετήματα (υπηκοότητα στα παιδιά των μεταναστών, ανέγερση Τζαμιού στην Αθήνα, Σύμφωνο Συμβίωσης) και δεν τρέχει τίποτα. Γι’ αυτό και ο κ. Τσίπρας ανέχεται υπουργούς (Πολλάκης, Ζουράρις) να απειλούν και να βρίζουν δημοσίως σαν τους παλιούς κουτσαβάκηδες.

Γι’ αυτό και ο κ. Τσίπρας εκπαραθυρώνει τον «άριστα 20» (ο ίδιος τον βαθμολόγησε έτσι) Νίκο Φίλη, υπακούοντας στα κελεύσματα του Αρχιεπισκόπου με μεταφορέα τον Καμμένο.

Ολα αυτά «συμβιώνουν» στην κυβέρνηση του κ. Τσίπρα. Είναι ένα χαρμάνι χωρίς αρχές και κατευθύνσεις, που κινείται με ευκολία από την Ουάσιγκτον και το Βερολίνο έως την Κούβα και από τη αριστερή ρητορική έως τα συμπλέγματα του «συντρόφου» (εκ Καμμένου) Κατσίκη.

Ένα τέτοιο προϊόν «πουλάει» ο κ. Τσίπρας. Ενα προϊόν που (προφανώς πιστεύει ότι) πάει με όλα, σαν την Coca Cola…

Πηγή Protagon


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ὡς πεδίο ἀναμέτρησης Ὀρθοδοξίας καί οἰκουμενισμοῦ, ἡ «σύνοδος» Κρήτης δέν ἀπέδωσε ὅλα τά ἀναμενόμενα στούς ἐνδιαφερόμενους γιά μιά ψευδένωση ὡς προστάδιο συγκερασμοῦ τῶν θρησκειῶν μέ κεφαλή ἀντι-μεσσία. Παρά τήν ἀδιαφάνεια καί τούς ἀποκλεισμούς πού καταλογίζονται στούς φιλοοικουμενιστές, γύρω στά δύο τρίτα ὑπολογίζονται οἱ ἀντιπροσωπεῖες τῶν Ἐκκλησιῶν πού ἀρνήθηκαν συμμετοχή, ἤ τήν ἀποκήρυξαν ἤ ἐπιφυλάχθηκαν νά τήν δεχτοῦν, ἐνῶ πληθαίνουν οἱ ἀντιδράσεις μειώνοντας τήν στήριξη τοῦ Πατριάρχη. Ἡ ἀνακοίνωση ὅτι ὅσοι δέν ἀποδεχόμαστε τήν «σύνοδο» εἴμαστε αἱρετικοί, ὅπως καί οἱ προτάσεις ὁρισμένων γιά καθαίρεση καί ἀφορισμό, ἐκτός τῆς ταραχῆς τους δείχνουν καί ἔνδεια ἐπιχειρημάτων ἔναντι τῆς ἄρτια θεολογικῆς θεμελίωσης τῆς καταδίκης τῆς «συνόδου», πού κανένας Ἅγιος δέν θά τήν ὑπέγραφε.

Ἐρωτήματα πού προκαλοῦν: Εἶναι σέ θέση νά ἀφορίσει κάποιος πού ἐκκλίνει ἀπό θεμελιώδεις ἀλήθειες τῆς Ἐκκλησίας; Ἀκόμη κι ἀπό ὄργανο ἀδιάβλητο; Ἔχει ἰσχύ ὁ ἀφορισμός κάποιων ἐπειδή συντάσσονται μέ τούς Ἁγίους, ἤ μακαρίζονται πού διώκονται γιά τήν μόνη πίστη πού ἁγιάζει; (Λουκ. στ΄, 22, ΛΒ΄ Ἀποστολικός). Θά ἀφορίσουν ἆραγε καί τούς Ἁγίους ὡς αὐτουργούς ἀντίστασης στήν καθυπόταξη τῆς Ἐκκλησίας μέσα ἀπό προσχηματικούς ἀτέλειωτους διαλόγους «ἀγάπης»; Τί μαρτυρεῖ ἡ ἀγάπη γιά τούς αἱρετικούς πού γίνεται ἔχθρα γιά τούς Ὀρθοδόξους; Ἔχει σχέση μέ τήν ἄκτιστη ἀγάπη πού εἶναι ὁ Θεός, ἤ εἶναι προϊόν κτιστοῦ, θνητοῦ ἐγώ, ἐξαρτημένη ἀπό ἄτομα καί περιστάσεις; Θύματα τοῦ ἀρχέκακου δέν εἶναι ὅσοι κράτησαν τήν πίστη ἀνόθευτη ὅπως δόθηκε ἀπ᾿ τόν Θεό, ἀλλά ὅσοι ἀνοίγουν σάν Κερκόπορτα τίς πύλες τῶν Ἱερῶν σέ προβατόσχημους, ἀπομακρύνοντας κάθε εὐλογία, γιά νά ἐπέλθει θάνατος πνευματικός καί συμφορές στά βιοτικά.

Δέν ἀγνοοῦν ὅτι ἡ αἵρεση, ὅπως καί ἡ ἄρνηση ἀναγνώρισης Ἁγίων, εἶναι βλασφημία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Καί γνωρίζουν καί τόν λόγο πού ἀπορρίπτουμε τήν τακτική τους, ἕτοιμοι νά τούς τιμήσουμε ἄν, ὀρθοτομώντας, ἐπανέλθουν στήν εἰρήνη πού ὑπερέχει κάθε νοῦ. Ἀντί γι᾿ αὐτό ὅμως, προβάλλεται ἡ ἀντίληψη ὅτι ὁ πιστός ὡς πρόβατο εἶναι ἐκτεθειμένος στήν αὐθαιρεσία κάθε παπίστου γιά νά μένει ὁ λαός παθητικός στήν προσπάθειά τους νά τόν ἀλλοτριώσουν. Σάν νά μήν εἶναι λογικό πρόβατο μέ γνώση, γνώμη καί ὑποχρέωση νά ἐλέγχει καί τίς ἀποφάσεις Οἰκουμενικῶν Συνόδων γιά νά τίς ἐπαληθεύει ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι στήν συνείδησή του πρίν τίς παραδώσει ἀναλλοίωτες στήν ἑπόμενη γενιά. Σάν νά μήν εἶναι ὁ λαός πού ἐπικυρώνει ἤ ἀκυρώνει μιά χειροτονία, πού συντελεῖ σέ ὅλα τά Μυστήρια, ταγμένος καί ὡς φρουρός τῆς ἀληθείας. Ἡ ὑπακοή καλλιεργεῖται μέ διάκριση (γιά νά μήν ἐκτρέπεται κανείς σέ οἴηση ὑπεροχῆς ἤ σέ δουλικότητα). Στόχος ἡ παραίτηση ἀπ᾿ τήν κτιστή ἐλευθερία, γιά συμμετοχή στήν ἐλευθερία τοῦ Ἀκτίστου. Ἀσκεῖται ἀμφίδρομα, καί ἀπ᾿ τόν ποιμένα, δίχως στεγανά ἐξουσιαστικά ἐνάντια σέ λαό πού συσταυρούμενος θριαμβεύει καί στόν θάνατο. Χρέος τοῦ κλήρου ἡ διακονία τοῦ λαοῦ καί ἡ φύλαξή του ἀπ᾿ τά δηλητήρια τῶν αἱρέσεων καί τό σφράγισμα πού ἑτοιμάζουν μέσα ἀπό πείνα καί πολέμους πού ἔρχονται ἀπ᾿ τούς ἀσκούς πού λύσαμε.

Θεσμικό ἀλάθητο ἀπό καθέδρας δέν στεριώνει σέ Θεανθρώπινο ὀργανισμό, πού ἔχει πολίτευμα Συνοδικό: ἡ σύμφωνη μέ τόν Θεό γνώμη ἑνός Ἁγίου, ὑπερισχύει τῶν πολλῶν χωρίς νά ἐξαναγκάζονται. Ἐπιστροφή στόν μεσαιωνικό σκοταδισμό πού ἐπέβαλε τόν παπισμό μέ βία, δέν βρίσκει ἔδαφος ἐδῶ. Οὔτε «προοδευτικές» ἰδεοληψίες ὅτι ὁ Θεός προοδεύει (!) σάν νά ἦταν ἀτελής («πρόοδος» στήν ἀπιστία). Θεολογία εἶναι μόνο ἡ Θεόπνευστη, πού δέν ἐκτρέπεται σέ πρόοδο ἤ συντήρηση, ἀφοῦ δέν ὑπόκειται ἡ ἀλήθειά της σέ χρόνο ὅπως οἱ ἰδέες. Σῶμα Χριστοῦ ἡ Ἐκκλησία, ἄφθαρτη καί ἀφθαρτοποιός, δέν προσαρμόζει τό αἰώνιο στό χρονικό, ἀλλά εἰσάγει αἰώνια ζωή στόν χρόνο τοῦ θνητοῦ καί ξεδοντιάζεται ὁ θάνατος. Πρόοδος, ἀπρόσβλητη ἀπ᾿ τή φθορά, ἡ προαγωγή στό καθ᾿ ὁμοίωσιν, τήν θέωση. Ὡς μέλη αὐτῆς τῆς Ἐκκλησίας, ἐπιδιώκοντας κοινή πορεία μέ ὅσους ὁμοφωνοῦν, ἀρνούμαστε νά «ἐκσυγχρονιστοῦμε» μέ ἀρχαίους σκοταδισμούς, ὡς ἀνδράποδα μιᾶς παγκόσμιας δικτατορίας πού οὔτε στή συνείδηση θά ἐπιτρέπει ἐλευθερία. Μέ Ὀρθόδοξη τήν μία ὑπερδύναμη καί συνεργάσιμη σέ λίγο καί τήν ἄλλη διαφαίνεται ἡ καταιγίδα πού θά ἀναστείλει τήν ἐφαρμογή ἀντίχριστης δικτατορίας, ἀπαλλάσσοντας τήν Ἐκκλησία ἀπό συμβιβασμένους πού λησμόνησαν ὅτι «καί πύλαι ἅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς».

Ἔτσι κι ἀλλιῶς ἀνένδοτη ἡ Ὀρθοδοξία ἕως συντελείας. Τῆς ἀνήκουμε, δέν μᾶς ἀνήκει, ἄν καί προσφέρεται ἀδαπάνητα ὁλόκληρη σ᾿ ὅποιον ἀξιώνεται νά τῆς δοθεῖ ὁλόκληρος, μύστης τοῦ γάμου κτίσης καί Ἀκτίστου, σέ ἀλληλοπεριχώρηση πού δέν τελειώνει.

Πελίτης Ἰωάννης
Θεολόγος



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Στην δέκατη τρίτη ομιλία του προς την Ομοσπονδιακή Βουλή, ο Βλαδίμηρος Πούτιν υπογράμμισε με σαφήνεια το εκφρασμένο αίτημα της ρωσικής κοινωνίας προς την εξουσία για δικαιοσύνη, σεβασμό προς τους ανθρώπους και υποστήριξη των πρωτοβουλιών των πολιτών. Η εφαρμογή αυτών των αρχών απαιτεί συγκεκριμένα μέτρα, και ο πρόεδρος αναφέρθηκε αναλυτικά σε κάθε ένα από αυτά.

Ο Πούτιν περιέγραψε εξ αρχής τα κυριότερα ζητήματα της ομιλίας του: οικονομία, κοινωνικά ζητήματα, εσωτερική πολιτική. Για την εξωτερική πολιτική ο πρόεδρος αναφέρθηκε μόνον συνοπτικά, στο τέλος της ομιλίας του.

Ο Πρόεδρος ξεκίνησε με μια φαινομενικά αφηρημένη τοποθέτηση, η οποία ωστόσο, έδωσε το τόνο σε όλες τις θέσεις που αναφέρθηκε στη συνέχεια:

«Την κάθε αδικία και το κάθε ψέμα τα εκλαμβάνουμε πολύ σοβαρά. Κι αυτό είναι γενικά μια ιδιαιτερότητα της κουλτούρας μας. Η κοινωνία αποφασιστικά απορρίπτει την έπαρση, την αγένεια, την αλαζονεία και τον εγωισμό, από όποιον κι αν προέρχεται, και ολοένα και περισσότερο εκτιμά ιδιότητες, όπως η υπευθυνότητα, η υψηλή ηθική, η φροντίδα για το δημόσιο συμφέρον, η προθυμία να ακουστούν και οι άλλοι και να γίνει σεβαστεί και η δική τους γνώμη».

Ξεκινώντας ακριβώς από αυτές τις αρχές -δικαιοσύνη, σεβασμός, ετοιμότητα να ακούσεις τους άλλους- ο αρχηγός του κράτους κάλεσε τα μέλη της συνέλευσης να συγκροτήσουν την πολιτική της χώρας και να συνεργασθούν με τους πολίτες.

Ως συνήθως ο πρόεδρος από τα γενικά πέρασε γρήγορα στα ειδικότερα, και την ομιλία του, η οποία αυτή τη φορά διήρκεσε 68 λεπτά, μπορούμε να τη χωρίσουμε στις κάτωθι θέσεις, από τις οποίες θα προέλθει η πολιτική, οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη της Ρωσίας τον επόμενο χρόνο.

1. Αύξηση του ρόλου της κρατικής Δούμας και ενίσχυση της νομοθετικής εξουσίας, και επίσης ανάπτυξη των θεσμών της άμεσης δημοκρατίας. Ο Πούτιν τόνισε ότι η «Ενωμένη Ρωσία», του κόμματος το οποίο ο ίδιος δημιούργησε και στήριξε, αυτή τη φορά υπάρχει πλειοψηφία, και αποτελεί «το κύριο στήριγμα της κυβέρνησης στο κοινοβούλιο». Είναι χαρακτηριστικό ότι πολλές από τις θέσεις που θα αναφέρει ο πρόεδρος στη συνέχεια υπήρχαν ως υποσχέσεις στο προεκλογικό πρόγραμμα της «Ενωμένης Ρωσίας».

Είναι απίθανο όλοι όσοι ψήφισαν το κόμμα στις 19 Σεπτεμβρίου να διάβασαν προσεκτικά αυτό το ογκώδες κείμενο, αλλά στην πραγματικότητα οι στόχοι και τα καθήκοντα που εξέφρασε ο πρόεδρος είναι η εκπλήρωση των αιτημάτων αυτού του τμήματος των πολιτών, που βάσει των επιθυμιών τους συντάχθηκε το πρόγραμμα του κόμματος της εξουσίας.

2. Ελευθερία της σκέψης και ο κατάργηση της λογοκρισίας, στη βάση του σεβασμού της γνώμης του άλλου. Ο πρόεδρος απευθύνθηκε και στα δύο τμήματα της κοινωνίας, και στους «δημιουργούς» που θεωρούν ότι στην αυτοέκφραση δεν υπάρχουν όρια, και στους «φύλακες» που για κάποιο λόγο πιστεύουν ότι η αυστηρή καλλιτεχνική τους κρίση μπορεί να λειτουργήσει ως επιβεβαίωση για την καταστροφή έργων τέχνης ή διατάραξη θεατρικών παραστάσεων. Αφενός «αυτό δεν σημαίνει ότι με περίτεχνα ωραίες εκφράσεις και υπό το πρόσχημα της ελευθερίας μπορεί ο οποιοσδήποτε να προσβάλει τα αισθήματα των άλλων ανθρώπων και τις εθνικές παραδόσεις».

Αφετέρου, ο πρόεδρος θεωρεί απαράδεκτη «την αντίπαλη επιθετική αντίδραση, πολύ περισσότερο αν αυτή οδηγεί στο βανδαλισμό και στην παραβίαση του νόμου. Σε ανάλογα γεγονότα το κράτος πρόκειται να αντιδράσει αυστηρά».

Και επαναλαμβάνει για όποιον δεν κατάλαβε την πρώτη φορά: «Και στον πολιτισμό και στην πολιτική, και στα μέσα μαζικής ενημέρωσης και στην κοινωνική ζωή, αλλά και στην πολεμική για τα οικονομικά ζητήματα κανείς δεν μπορεί να απαγορεύσει την ελεύθερη σκέψη και ο καθένας ανοιχτά να διατυπώσει την θέση του».

3. Η επέτειος της επανάστασης του 1917 είναι ευκαιρία για ενότητα και όχι διχασμό. Οι άνθρωποι σε όλον τον κόσμο αγαπούν τις λαμπρές ημερομηνίες, και η Ρωσία δεν αποτελεί εξαίρεση. Η κατάρρευση της ρωσικής αυτοκρατορίας προκλήθηκε από το συνδυασμό πολλών εσωτερικών και εξωτερικών παραγόντων, αλλά η κάθε επανάσταση συμβαίνει όταν ένα μέρος της κοινωνίας παύει να ακούει το άλλο, και η εξουσία δεν είναι σε θέση να επιτύχει τη συμφιλίωσή τους, ή, ακόμη χειρότερα, η ίδια βρίσκεται μακράν της υφιστάμενης πραγματικότητας.

Ως εκ τούτου, όπως σημείωσε ο πρόεδρος, «είναι απαράδεκτο να φέρνουμε διχόνοιες, μνησικακίες, προσβολές και πικρίες του παρελθόντος στη σημερινή ζωή, για ιδιοτελή πολιτικά ή άλλα συμφέροντα να επενδύουμε στις τραγωδίες, οι οποίες έθιξαν ουσιαστικά κάθε οικογένεια στη Ρωσία, σε όποια πλευρά των οδοφραγμάτων και αν βρέθηκαν τότε οι πρόγονοί μας».

Και τόνισε: «Εμπρός ας θυμηθούμε, αλλά ως ενιαίος λαός, ως ένας λαός, και η Ρωσία για εμάς μία είναι». Η κάθε ιστορική συζήτηση πρέπει να διεξαχθεί με βάση αυτό το αξίωμα, οι απόπειρες «συνέχισης του πολέμου» και η επιβολή της άποψής του καθενός για γεγονότα που συνέβησαν πριν ένα αιώνα ως τη μοναδικά αληθινή είναι απαράδεκτη.

4. Η διατήρηση του έθνους. Αυτό αφορά κυρίως την γεννητικότητα και την ιατρική. Εάν η γεννητικότητα είναι σε λίγο πολύ καλά επίπεδα, τα ποσοστά είναι υψηλότεροι από το μέσο όρο των ευρωπαϊκών, και η παιδική θνησιμότητα μειώνεται σταθερά, στην υγεία γενικά τα πράγματα δεν είναι πολύ καλά.

Ο Πούτιν στάθηκε σε ένα πολύ σημαντικό επίτευγμα, τον αριθμό των ανθρώπων που λαμβάνουν ιατρική βοήθεια υψηλής τεχνολογίας, που σε 11 χρόνια αυξήθηκε κατά 15 φορές, από 60.000 σε 900.000 ανθρώπους. Αλλά παραμένουν σοβαρά προβλήματα στη πρωτοβάθμια φροντίδα, ελλείψεις ειδικευμένων επαγγελματιών, ουρές, έλλειψη πληροφόρησης.

Για την επίλυση αυτών των προβλημάτων θα ληφθούν συγκεκριμένα μέτρα, ιδίως στην σταθερή επανεκπαίδευση και στη σύνδεση όλων των νοσοκομείων και των κλινικών σε υψηλής ταχύτητας διαδίκτυο, που θα επιτρέψει την εντατικότερη ανάπτυξη της τηλεϊατρικής.

5. Υψηλής ποιότητας δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Αυτό το ζήτημα, όπως και το προηγούμενο, είχε τύχει επεξαργασίας κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας για τη Κρατική Δούμα, και γι’ αυτό ο πρόεδρος στάθηκε σ’ αυτό λεπτομερώς.

Η κατάργηση της τρίτης και στη συνέχεια της δεύτερης βάρδιας, η ανάπτυξη των παιδικών τεχνοπάρκων, η δημιουργία στις περιφέρειες κέντρων στήριξης χαρισματικών μαθητών, και επίσης εξωσχολικών προγραμμάτων στο θέατρο, στο κινηματογράφο, στη τηλεόραση, στα μουσεία και στο διαδίκτυο.

Οι βασικοί στόχοι για τα σχολεία και τους εκπαιδευτικούς είναι «να δώσουν γνώσεις και να διαπαιδαγωγήσουν ηθικούς ανθρώπους», θεμελιώδες αρχή «κάθε παιδί, κάθε έφηβος προικισμένος να αποκαλύψει το ταλέντο του αυτός είναι ο στόχος που πρέπει να έχουμε όλοι μας». Αυτό σημαίνει ότι ο σεβασμός πρέπει να επεκταθεί όχι μόνον στους ενήλικες αλλά και στα παιδιά.


6. «Ατμόσφαιρα κοινών υποθέσεων». Ίσως ποτέ άλλοτε ο επικεφαλής του κράτους στην ομιλία του δεν έδωσε τόση προσοχή στον εθελοντισμό και στους μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς. Στις ομοσπονδιακές και περιφερειακές αρχές τέθηκε ο στόχος όχι απλώς να μην εμποδίζουν τις πρωτοβουλίες των πολιτών, αλλά να τις υποστηρίζουν.

«Θέλω ώστε να με ακούσουν και οι κυβερνήτες και οι δημοτικοί άρχοντες. Σας ζητώ αυτό που ονομάζεται μη τσιγκουνεύεστε, και μην χρηματοδοτείτε από συνήθεια αποκλειστικά κρατικές εταιρείες, αλλά στο μέγιστο δυνατό να προσελκύσετε στην εφαρμογή των κοινωνικών υπηρεσιών και μη κερδοσκοπικές οργανώσεις», είπε στους διοικητικούς υπαλλήλους ο πρόεδρος.

Ήδη στις αρχές του επόμενου χρόνου θα γνωρίζουμε αν τον άκουσαν. Αλλά η υποστήριξη των πρωτοβουλιών της κοινωνίας προσωπικά από τον πρόεδρο συνιστά ένα σοβαρό επιχείρημα για τους εργαζόμενους σε ΜΚΟ όταν θα έρχονται σε επαφή με τους υπαλλήλους διαφόρων επιπέδων. Η «απόρριψη» πλέον θα είναι δυσκολότερη.

7. Βελτίωση χάριν των ανθρώπων, και όχι χάριν της βελτίωσης. Μιλώντας γι’ αυτό το θέμα ο πρόεδρος για πρώτη φορά αναφέρθηκε στο «Πανρωσικό Λαϊκό Μέτωπο» (ΠΛΜ), καλώντας τα μέλη του να οργανώσουν «αποτελεσματικό έλεγχο, και με τη βοήθειά του να επιτευχθούν συγκεκριμένα αποτελέσματα» στη προσπάθεια να απορροφηθούν 20 δις ρούβλια που θα κατευθυνθούν στις περιφέρειες για βελτίωση των όρων ζωής.

Ο Πρόεδρος επίσης κάλεσε το ΠΛΜ και την κοινωνία των πολιτών να ενταχθούν στην επίλυση «τέτοιων στόχων όπως την ολοκλήρωση της περιβαλλοντικής νομοθεσίας, της διατήρησης σπανίων ειδών ζώων και φυτών, τη δημιουργία ενός ανθρώπινου συστήματος διαχείρισης των αδέσποτων ζώων.

Το ανακηρυγμένο 2017 ως έτος οικολογίας δεν πρέπει να γίνει μια τυπική εκδήλωση, αλλά να δώσει τη δυνατότητα να γίνουν οι πόλεις και τα χωριά πιο φιλικά για να ζούμε –να εξαλειφθούν οι χωματερές, να καθαριστούν οι λίμνες και τα ποτάμια. Στην ίδια κατηγορία ο Πούτιν μίλησε για το σχέδιο μεγάλης κλίμακας με σκοπό τον εκσυγχρονισμό του οδικού δικτύου εκτός της Μόσχας και της Πετρούπολης. «Σε διάστημα δύο ετών εδώ πρέπει να έχουν φτιαχτεί τουλάχιστον οι μισοί δρόμοι».

8. Η οικονομία από τη σταθερότητα στην ανάπτυξη. Ο πρόεδρος επέμεινε ιδιαίτερα στο γεγονός ότι τη χώρα με ελάχιστες απώλειες πέρασε την παρούσα κρίση και ότι αυτό μπορεί να γίνει η κινητήριος δύναμη της ανάπτυξης, και παρουσίασε αναλυτικά αριθμούς και στοιχεία. Παρά τις φωνές της αντιπολίτευσης στη χώρα δημιουργήθηκε ένα ισχυρό αγροτοβιομηχανικό σύμπλεγμα, και τα έσοδα από τις εξαγωγές των προϊόντων του τον περασμένο χρόνο ξεπέρασαν τα έσοδα από το εμπόριο οπλικών συστημάτων, όπως επίσης και τη σφαίρα της τεχνολογίας πληροφοριών και επικοινωνίας.

Ο αγροτοβιομηχανικός κλάδος απέφερε 16,2 δις δολ. από την εξωτερική αγορά, η αμυντική βιομηχανία 14,5 δις. δολ. και η τεχνολογία των πληροφοριών και επικοινωνίας 7 δις δολ. Η ανάπτυξη θα συνεχιστεί στην ίδια κατεύθυνση με πιστωτική ενίσχυση των αγροτών, παροχές επί των ασφαλίστρων για τις εταιρείες τεχνολογίας πληροφοριών και επικοινωνίας, με την αύξηση του αριθμού των μη στρατιωτικών προϊόντων που παράγει η αμυντική βιομηχανία.

Το φορολογικό σύστημα θα παραμείνει αμετάβλητο μέχρι το τέλος του 2018, και από την 1η Ιανουαρίου 2019 θα αρχίσει να ισχύει το νέο, το οποίο επίσης θα παραμείνει αμετάβλητο για πολλά χρόνια. Να μη διώκεται με ευκολία η επιχειρηματικότητα από τον νόμο. Στις περιφερειακές τράπεζες πρέπει να επιτραπεί να αξιολογούν τους δανειολήπτες-εκπροσώπους των μικρών επιχειρήσεων λιγότερο αυστηρά. Επίσης το κράτος πρέπει να υποστηρίζει τους αυτοαπασχολούμενους, και όχι να τους κατηγορεί για «παράνομη επαγγελματική δραστηριότητα».

9. «Η καταπολέμηση της διαφθοράς δεν είναι θέαμα». Σημείωσε ότι παραδοσιακά η πλειοψηφία των δημοσίων υπαλλήλων είναι τίμιοι άνθρωποι, αλλά «ούτε η θέση ούτε οι υψηλές διασυνδέσεις ούτε τα περασμένα επιτεύγματα δεν μπορούν να αποτελέσουν προκάλυμμα για τους διεφθαρμένους κρατικούς αξιωματούχους». Ο Πούτιν επέκρινε «όσους δημιουργούν επικοινωνιακό θόρυβο γύρω από τις λεγόμενες ηχηρές περιπτώσεις».

Ο Πρόεδρος υπενθύμισε ότι υπάρχει το τεκμήριο της αθωότητας και δήλωσε ότι η καταπολέμηση της διαφθοράς τότε μόνο θα έχει τη στήριξη της κοινωνίας, όταν θα γίνει επαγγελματική, σοβαρή και υπεύθυνη. Δηλαδή πάλι γίνεται λόγος για σεβασμό προς τον άνθρωπο, την αποτροπή της μετατροπής ενός σοβαρού ζητήματος σε φάρσα.

10. Η επιστήμη και η υψηλή τεχνολογία είναι ζήτημα εθνικής ασφάλειας. Επ’ αυτού του θέματος ο πρόεδρος αναφέρθηκε επίσης λεπτομερώς. Περιέγραψε ως κύριο πρόβλημα, που παραμένει ως τέτοιο για πάνω από 100 χρόνια αυτό του πως «να μετατραπούν τα ευρήματα της επιστημονικής έρευνας σε επιτυχημένα εμπορικά προϊόντα». «Πάντα είχαμε το πρόβλημα ότι από την έρευνα μέχρι την εφαρμογή περνά πάρα πολύ χρόνος».

Για να αντιστραφεί αυτή η τάση, έχει γίνει επεξεργασία μιας σειράς μέτρων: η στήριξη της τεχνικής, μηχανικής και πληροφοριακής εκπαίδευσης, η οικονομική ενίσχυση των επιστημονικών ερευνών, μεταξύ αυτών και από την Τράπεζα Εξωτερικής Οικονομίας (VEB), επιδοτήσεις, που υπολογίζονται για επτά χρόνια εργασίας, η δημιουργία εργαστηρίων, η επιστροφή των επιστημόνων που έφυγαν στο εξωτερικό.

Ο στόχος διατυπώνεται ξεκάθαρα και απερίφραστα. «Είναι ανάγκη να επικεντρωθούμε στις κατευθύνσεις αυτές, όπου συγκεντρώνεται το ισχυρό τεχνολογικό δυναμικό του μέλλοντος, στην ψηφιακή τεχνολογία, ή σε άλλες, που σήμερα επηρεάζουν την εικόνα σε όλες τις σφαίρες της ζωής. Οι χώρες οι οποίες θα μπορέσουν να τις παράγουν, θα έχουν μακροπρόθεσμα πλεονεκτήματα, τη δυνατότητα να λαμβάνουν τεράστιο τεχνολογικό όφελος, Όποιος δεν το κάνει θα βρεθεί σε ευάλωτη θέση εξάρτησης». Όλες αυτές οι προτεραιότητες έχουν τεθεί στο πρόγραμμα «Στρατηγική επιστημονικο-τεχνολογική ανάπτυξη της Ρωσίας». Το διάταγμα της έγκρισής του είναι ήδη υπογεγραμμένο.

11. «Ασφάλεια και δυνατότητα ανάπτυξης όχι μόνον για τους εκλεκτούς αλλά για όλες τις χώρες και τους λαούς». Η εξωτερική πολιτική ήταν το τελευταίο θέμα που αναφέρθηκε ο πρόεδρος. Εδώ επίσης ήταν ξεκάθαρος. Η Ρωσία ήταν και παραμένει κράτος φιλειρηνικό, που ενδιαφέρεται γι τη συνεργασία με όλα τα κράτη.

Ως παράδειγμα έφερε τη ρωσο-κινεζική συνεργασία, η οποία αποτελεί «πρότυπο σχέσεων της παγκόσμιας τάξης, βασισμένο όχι στην ιδέα της κυριαρχίας της μιας χώρας, όσο ισχυρή να είναι αυτή, αλλά στην αρμονικό σεβασμό των συμφερόντων όλων των κρατών».

Ο Πούτιν υπογράμμισε ότι είναι απαράδεκτη η λογοκρισία και στον παγκόσμιο πληροφοριακό χώρο, ότι είναι απαράδεκτη η θεωρία της «αποκλειστικότητας» κάποια χώρας, και επίσης κάλεσε την νέα αμερικανική ηγεσία να πολεμήσει με την «πραγματική απειλή και όχι με τη φανταστική- δηλαδή να πολεμήσει εναντίον της διεθνούς τρομοκρατίας» και προειδοποίησε ότι «οι προσπάθειες να σπάσει η στρατηγική ισορροπία είναι πολύ επικίνδυνες και μπορούν να οδηγήσουν σε παγκόσμια καταστροφή».

Ο Πούτιν εξέφρασε επίσης την ευγνωμοσύνη του προς όλους αυτούς που πολεμούν τη τρομοκρατία τόσο εκτός του ρωσικού εδάφους όσο και εντός.

Στο τέλος της ομιλίας του ο πρόεδρος σημείωσε ιδιαιτέρως, ότι την ώρα της κρίσης «εμείς δεν βυθιστήκαμε σε δευτερεύοντες λεπτομέρειες της καθημερινότητας, δεν ασχοληθήκαμε μόνον με τα προβλήματα της επιβίωσης, επικεντρωθήκαμε στην ατζέντα της ανάπτυξης και την εξασφαλίσαμε, και σήμερα αυτή η ατζέντα γίνεται η κύρια, βγαίνει στο προσκήνιο».

«Το μέλλον της χώρας εξαρτάται μόνον από εμάς, από τη δουλειά και το ταλέντο όλων των πολιτών, από την ευθύνη και την επιτυχία τους. Κι οπωσδήποτε θα επιτύχουμε στους στόχους που έχουμε θέσει και θα επιλύσουμε τα προβλήματα της σημερινής και αυριανής ημέρας». Με αυτά τα λόγια ολοκληρώθηκε η 13η ομιλία του Πούτιν, που ήταν και η πρώτη με τη νέα σύνθεση της Κρατικής Δούμας.

VZ
Πηγή "Σωτήρης Δημόπουλος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Μια πολύ ενδιαφέρουσα όσο και επίκαιρη Ημερίδα με επίκεντρο τα Εθνικά μας Θέματα διοργανώνει ο ΣΕΕΘΑ (ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΕΠΙΤΕΛΩΝ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΜΥΝΑΣ).

Η Ημερίδα με θέμα «Γεωπολιτικές Εξελίξεις στη Βαλκανική και Ανατολική Μεσόγειο και Τουρκικές Αναθεωρητικές Τάσεις» θα λάβει χώρα τη Δευτέρα 5 Δεκεμβρίου 2016 και ώρα 18:30, στο αμφιθέατρο του Πολεμικού Μουσείου (Ριζάρη 2 και Βασ. Σοφίας).

Eισηγητές της Ημερίδας θα είναι οι:
- Ιωάννης Κοραντής, Πρέσβης ε.τ. και πρώην Διοικητής Ε.Υ.Π. (2004-2009).
- Διονύσιος Χιόνης, Καθηγητής Οικονομικών στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης.
- Χριστόδουλος Γιαλουρίδης, Κοσμήτορας Σχολής Διεθνών Σπουδών, Επικοινωνίας και Πολιτισμού του Παντείου Πανεπιστημίου, Καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής, Διευθυντής του Κέντρου Ανατολικών Σπουδών για τον Πολιτισμό και την Επικοινωνία του Παντείου Πανεπιστημίου.
- Δρ. Κωνσταντίνος Φίλης, Διευθυντής των Ερευνητικών Προγραμμάτων του ΙΔΙΣ.
Συντονιστής θα είναι ο κ. Χαράλαμπος Πόκας, Αντιστράτηγος ε.α. – Μέλος ΔΣ/ΣΕΕΘΑ.

Οι εξέχοντες ομιλητές στις εισηγήσεις τους θα αναφερθούν στα παρακάτω ενδιαφέροντα θέματα:

- Ιωάννης Κοραντής, Πρέσβης ε.τ. «Τουρκική πολιτική στα Βαλκάνια σε ένα μεταβαλλόμενο διεθνές περιβάλλον: συνέχεια ή αναθεώρηση;».
- Διονύσιος Χιόνης, Καθηγητής Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου. «Η Οικονομική και Νομισματική Ανισορροπία Παράγοντας Αποσταθεροποίησης της Ευρωζώνης».
- Χριστόδουλος Γιαλουρίδης, Καθηγητής Παντείου Πανεπιστημίου. «Κύπρος και Τουρκικός Αναθεωρητισμός στην Ανατολική Μεσόγειο».
- Δρ Κωνσταντίνος Φίλης, Διευθυντής ερευνητικών προγραμμάτων ΙΔΙΣ. «Ο παράγων Τουρκία σε ένα ασταθές περιφερειακό περιβάλλον».



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Tου Ηλία Κουσκουβέλη

Οι διαπραγματεύσεις στο Mont Pelerin διακόπηκαν με ευθύνη του Ακιντζί, ο οποίος, όπως όλοι εκτιμούν, πήρε εντολές από την Άγκυρα. Εκεί τα πράγματα είχαν τελειώσει και η ευθύνη, όπως για τόσα άλλα τον τελευταίο καιρό, θα ήταν της Τουρκίας.

Αμέσως η Άγκυρα ξεκίνησε να ρίχνει τις ευθύνες στην Αθήνα και συγκεκριμένα στο Υπουργείο Εξωτερικών, προσπαθώντας να αναδείξει μία διαφορά μεταξύ Μαξίμου και ΥΠΕΞ. Στον χορό μπήκαν και οι γνωστοί από την εποχή του Σχεδίου Ανάν κύκλοι της Λευκωσίας, οι οποίοι, ως Πέμπτη Φάλαγγα, έριχναν και αυτοί την ευθύνη στο ελλαδικό ΥΠΕΞ.

Διότι ποιον συμφέρει σε τελική ανάλυση η θέση τού ΥΠΕΞ για κατάργηση των εγγυήσεων και αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων, αν όχι τη Λευκωσία; Πώς είναι δυνατόν μία χώρα της ΕΕ να τελεί υπό την εγγύηση μίας άλλης εκτός ΕΕ και μάλιστα υπό την απειλή κατοχικών στρατευμάτων;

Η θέση της Αθήνας, ακόμη και ως μία θέση διαπραγματευτικής τακτικής να την δει κανείς, και πάλι συμφέρει. Θέλω να πω ότι ακόμη και αν δεν την εννοούσε η Αθήνα, θα παρέμενε χρήσιμη ως ένα διαπραγματευτικό χαρτί. Παρόλα αυτά η Πέμπτη Φάλαγγα έσπευσε να κατηγορήσει, όχι ανοιχτά, αλλά με διαρροές – που είναι χειρότερο – την Ελλάδα και να της φορτώσει, στη διαδικασία του λεγόμενου “blame game”, την ευθύνη.

Παράλληλα, οι ίδιοι κύκλοι της Λευκωσίας άρχισαν να διαρρέουν ότι υπήρχαν βάσιμες ελπίδες να ξαναρχίσουν οι διαπραγματεύσεις. Και σήμερα, μαθαίνουμε, μέσω διαγγέλματος ότι οι διαπραγματεύσεις θα συνεχισθούν…

Γιατί; Γιατί να συνεχισθούν οι διαπραγματεύσεις; Δίνει την αίσθηση η Τουρκία μίας χώρας που σέβεται τις συμφωνίες ή το Διεθνές Δίκαιο γενικότερα; Δίνει την εντύπωση κανείς ότι θα αποχωρήσουν τα τουρκικά στρατεύματα; Εδώ πρόκειται για μία εξουσία που δεν σέβεται τους πολίτες της, τους Κυπρίους, Έλληνες ή Τούρκους, θα σεβασθεί; Δεν ξέρει ο Λεβέντ και ρωτάει «ποιος θα μας προστατέψει από τους εγγυητές;»

Δεν υπάρχει καμία λογική εξήγηση σε αυτήν την απόφαση της ελληνοκυπριακής ηγεσίας. Και όταν αδυνατεί η λογική να ερμηνεύσει, τότε αναλαμβάνει η Πολιτική Ψυχολογία.

Δύο σύνδρομα μπορεί να σκεφτεί κανείς. Το πρώτο είναι το σύνδρομο της Στοκχόλμης, κατά το οποίο ο απαχθείς, ο όμηρος, αρχίζει και τρέφει αισθήματα για τον απαγωγέα, τον εγκληματία δηλαδή. Οι εκκλήσεις τύπου …γιατί φεύγεις Μουσταφά.. και κάτσε να τα πούμε… κάτι τέτοιο μου θύμισε. Διότι ας αναρωτηθούμε: ποιος τέλος πάντων είναι ο Μουσταφά, αν όχι ο εκπρόσωπος των εισβολέων;

Υπάρχει και ένα δεύτερο σύνδρομο, αυτό των αποτυχιών. Όταν κάποιος έχει αποτύχει σε προσπάθειές του, επιχειρεί, όταν αυτός έχει την εξουσία, να κάνει όσα δεν είχε κατορθώσει. Εν προκειμένω να ανατρέψει το βροντερό ΟΧΙ του κυρίαρχου λαού το 2004!

Και στις επόμενες γενιές να παραδώσει τί; Κράτος ή επαρχία υπό τουρκική κηδεμονία;

* Ο Ηλίας Κουσκουβέλης είναι Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας
t: @kouskouvelis
Πηγή OnAlert


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Κώστα Πικραμένου

O κόσμος δε ξέρει από που να πιαστεί και τι να πιστέψει. Στο καθημερινό ορυμαγδό ειδήσεων (φορολογική καταιγίδα, 4ο μνημονίο, έκτακτα μέτρα, ΔΝΤ, Σόιμπλε κλπ) έχουν προστεθεί το τελευταίο διάστημα και οι εθνικιστικές κορώνες του Σουλτάνου περί Λωζάνης, Κύπρου και οι απειλές ότι θα «σπρώξει» στην Ελλάδα 3 εκ Σουνίτες Σύριους. Ο κόσμος βρίσκεται μεταξύ πανικού και αφασίας την ίδια στιγμή που ο Επαναστάτης χωρίς Γραβάτα κηδεύει τον πνευματικό του Πατέρα στη Καραϊβική…

Ας τα πάρουμε από την αρχή και ψύχραιμα.

Όλα ξεκινούν στις αρχές του 2012 οταν οι Γκιουλενιστές στριμώχνουν τον Διοικητή της ΜΙΤ, Χακάν Φιντάν, με την κατηγορία της συνεργασίας (μυστικές συνομιλίες) με το ΡΚΚ. Θα ακολουθήσουν οι αποκαλύψεις για τα φορτηγά της ΜΙΤ που μετέφεραν όπλα στους ισλαμιστές της Συριάς (αρχές 2013), οι μαζικές διαδηλώσεις στο Γκαζι της Κων/πολης (καλοκαίρι 2013), η απόφαση Ερντογάν για κλείσιμο των ιδιωτικών φροντιστηρίων μεγαλό τμήμα των οποιων ελέγχει η Κοινότητα Γκιουλέν (Νοέμβριος 2013), το σκάνδαλο διαφθοράς και σύλληψης αξιωματούχων του ΑΚΠ (Δεκέμβριος 2013), η επιχείρηση «σκούπα» για εκκαθάριση των Γκιουλενικών από Δικαιοσύνη και Αστυνομια (2014-2016), η επανέναρξη του ανταρτοπολέμου με το ΡΚΚ (Καλοκαίρι 2015), οι επιθέσεις αυτοκτονίας από το ΙΚ (2015-2016) και καταλήγουμε στο Πραξικόπημα (Ιούλιος 2016). Αυτο είναι το πλαίσιο που θα πρέπει να έχουμε στο νου μας προτού επιχειρήσουμε ανάλυση των δεδομένων…

Το νεο-οθωμανικο όραμα του Νταβούτογλου και οι στόχοι για την Τουρκία του 2023 είναι εν πολλοίς γνωστοί σε όσους παρακολουθούν τα δρώμενα στην απέναντι όχθη του Αιγαίου. Η κλιμάκωση που παρατηρείται δεν αφορά τη στρατηγική (αυτή παραμένει ίδια) αλλά περισσότερο την τακτική και αισθητική της διάσταση.

Ο Νταβούτογλου ακολουθούσε την φιλελεύθερη τακτική μέσω οικονομικών σχέσεων, εμπορίου, soft power και έντονης διπλωματικής παρουσίας (νέες Πρεσβείες, Προξενεία, ΜΚΟ κλπ)…Ο Ερντογάν επειδή ειναι brutal και με βασική μόρφωση εκφράζεται με το θυμικό και το ταπεραμέντο Τούρκου της Ανατολίας. Ο,τι έλεγε ο Νταβούτογλου με ακαδημαϊκο τρόπο μέσω του βιβλίου του «Στρατηγικό Βάθος» το ίδιο λέει ο Ερντογάν χρησιμοποιώντας συμβολισμούς για να καταλάβει το σουνιτικό πόπολο…Βέβαια τα τσιτάτα του Σουλτάνου είναι βούτυρο στο ψωμί των δημοσιογράφων…Γραφικούς του ίδιου βεληνεκούς διαθέτει πολλούς και η αγαπημένη μας πατρίδα…

Την ίδια στιγμή παρατηρείται το εξής.

Η απομάκρυνση του Νταβούτογλου από τον κύκλο του Ερντογάν, άνοιξε το δρόμο σε γραφικούς τύπους, πρώην και νυν δημοσιογράφους, οι οποίοι έχουν αναλάβει σύμβουλοι του Σουλτάνου σε θέματα εξωτερικής πολιτικής, γεωπολιτικής και στρατηγικής…Είμαι σίγουρος ότι οι ίδιοι είναι που του φτιάχνουν και το Τούρκικο καφέ. Οι δύο πλέον γνωστοί είναι ο Μπουλουτ και ο Καραγκιουλ. Δημοσιογράφοι είναι, τίποτε παραπάνω. Δεν έχουν καμια ακαδημαϊκή περγαμηνη. Είναι σύμβουλοι – αυλικοί του Σουλτάνου. Ο καθηγητής Νταβούτογλου δεν θα τους είχε ούτε για γραμματεία.

Αυτοί οι τύποι (Μπουλουτ, Καραγκιουλ κλπ) έχουν ως πρότυπο τον Αλεξανδρο Ντούγκιν, μυστικο-σύμβουλο του Πουτιν (από το 2012 μέχρι σήμερα). Ο Ντούγκιν έχει έρθει και Ελλάδα προσκεκλημένος του Πανεπιστημιου Πειραιά όταν ο ΥΠΕΞ Κοτζιας ηταν εκεί καθηγητής (υπάρχει στο διαδίκτυο σχετική φωτογραφία). Όποιος διαβάσει τη βιογραφία του Ντούγκιν και τα όσα πρεσβεύει για τον Ευρασιατισμό, θα του περάσει ζουρλομανδύα. Το θέμα είναι ότι έχει πείσει τον Πούτιν για την ορθότητα των απόψεων του (για παράδειγμα την εισβολή στη Κριμαία όπως και έγινε!!!) Ο Ντούγκιν πανηγυρίζει στα κανάλια οτι οι ιδέες του πλέον βρίσκονται εντός του Κρεμλίνου.

Οι συμβουλοι του Σουλτάνου βρίσκονται υπο την επιρροή του Ντούγκιν και πιέζουν τον Ερντογαν να ενταχθεί στον Οργανισμό της Σαγκάη και να εγκαταλείψει ΕΕ – ΝΑΤΟ. Εξ ου και οι δηλώσεις Ερντογάν για δημοψήφισμα στην Τουρκία σχετικά με την ΕΕ. Αν επέλθει οριστικο διαζύγιο, τα 3 εκ Σουνίτες Συριοι θα έρθουν για «μονιμές διακοπές» στα Ελληνικά νησια.

Οσον αφορά στην απειλή κατάληψης νήσων και βραχονησίδων που δεν αναφέρονται ονομαστικά στις Συνθήκες Λωζάνης (1923) και Παρισίου (1947) δεν είναι κάτι το καινούργιο. Υφίσταται από το 1995, όταν η Ελλάδα επικύρωσε τη Συνθήκη για το Δίκαιο της Θάλασσας (1982) και ξεκίνησε πρόγραμμα εγκατάστασης επί των νήσων προκειμένου να κατοχυρώσει ΑΟΖ. Γιατί μας εκπλήσουν οι κατα καιρούς δηλώσεις των Τούρκων;

Ποιό είναι όμως το δια ταύτα;

Επιστρέφουμε στη θεωρία του Θουκιδίδη περί δικαίου του ισχυρού. Αν η Τουρκία προχωρήσει σε κατάληψη νήσων – βραχονησίδων αυτή θα αφορά όχι μια αλλά πολλές. Θα επιχειρηθεί ταυτόχρονη κατάληψη πολλαπλών μικρών νησιών της οποιας θα προηγηθεί αερο-ναυτικός αποκλεισμός της ευρύτερης γεωγραφικής ζώνης. Το επιχειρησιακό σχέδιο το «δουλεύουν» οι Τούρκοι κάθε χρόνο στη διακλαδική αεροναυτική άσκηση ΕΦΕΣ (από το 1983 μέχρι σήμερα).

Τα νησια ευθύνης της ΑΣΔΕΝ οπως Κώς – Σάμος – Ρόδος θα βομβαρδιστούν μαζικά προκειμένου να εξουδετερωθούν οι δυναμεις των κατά τόπους ΑΔΤΕ πριν την κατάληψη των πέριξ νήσων. Μιλάμε για βροχή Γιλντιριμ – Κασίργκα που θα προκαλεσει απώλειες χιλιάδων νησιωτών. Ο άμαχος πληθυσμός θα βρεθεί σε περιβάλλον κόλασης. Θα καταστραφούν όλες οι ζωτικές υποδομές με πρώτες τα τοπικά εργοστάσια της ΔΕΗ, τα αεροδρόμια και οι εγκαταστάσεις ραδιο-επικοινωνιών και κινητης τηλεφωνίας. Τα νησια θα επιστρέψουν σε συνθήκες δεκαετίας 1950.

Καταφύγια προστασίας του αμαχου πληθυσμού δεν υπάρχουν. Ασκήσεις παλλαϊκής άμυνας δεν γίνονται. Η εκπαίδευση εφέδρων είναι τυπική. Ασκήσεις με τη συμμετοχή φορέων (όπως σχολεία, Πανεπιστημία κλπ) δεν υφίστανται. Γιατί; Διότι δεν έχουμε κουλτουρα Ισραήλ και Νότιας Κορέας. Όποτε όποιος πρόλαβε εγκατέλειψε το νησί του έγκαιρα.

Για να ακυρωθούν τα επιχειρησιακά σχέδια των Τουρκών προτού ξεκινήσει τις βολές το Τουρκικό Πυροβολικό θα πρέπει να υπάρχει έγκαιρη ενημέρωση μέσω ΕΥΠ, ενεργοποίηση των κανόνων εμπλοκής, κατάσταση συναγερμού σε όλες τις στρατιωτικές μονάδες και εξουδετέρωση του αερο-ναυτικού αποκλεισμού με έγκαιρη διασπορά του Πολεμικού Ναυτικού και της Αεροπορίας. Αλλά προπαντός ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΒΟΥΛΗΣΗ για άμεση απάντηση μέχρι τέλους…Είμαστε σε θέση να τιμήσουμε την ΙΣΤΟΡΙΑ μας;

* Ο Κώστας Πικραμένος είναι συμβουλος Εξαγωγικών επιχειρήσεων – ειδικός σε θέματα economic intelligence. Συγγραφέας 12 βιβλίων για την Τουρκία – Μέση Ανατολή – Ισραήλ – Ιραν και τις Μυστικές Υπηρεσίες. Αρθρα του έχουν δημιοσιευθεί στον ελληνικό και διεθνή περιοδικό και Ηλεκτρονικό Τύπο. Τα βιβλία του ειναι διαθέσιμα στο www.amazon.com (Κοstas Pikramenos)
Email συντάκτη: kpikramenos@yahoo.gr
Πηγή Militaire


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Εκτός της Κύπρου απαιτεί και νησιά του Αιγαίου

Του Πανίκου Παναγιώτου

Μια μέρα μετά την κατάρρευση των συνομιλιών στο Μοντ Πελεράν, ένα αγαπητό μέλος της ελληνοκυπριακής διαπραγματευτικής ομάδας σχολίασε τη δήλωση της Μογκερίνι ότι «οι σχέσεις μας με την Τουρκία έχουν φθάσει σε κρίσιμο σημείο», γράφοντας συγκεκριμένα:

«Τώρα, που τα έκανε θάλασσα με την Τουρκία και εξέθρεψε ένα τέρας που δεν μπορεί πλέον να ελέγξει, η ΕΕ προβληματίζεται τι να κάνει».

Πολύ εύστοχη η παρατήρηση, αλλά δυστυχώς η Λευκωσία «επένδυσε» και ακόμα επιμένει να «επενδύει» σ’ αυτό το τέρας για μια σωστή λύση, πουλώντας ψεύτικες ελπίδες στον κόσμο.

Αυτό το ανεξέλεγκτο τέρας, που απειλεί τους πάντες σε Ανατολή και Δύση, θα καθορίζει τις αποφάσεις του νέου κυπριακού δικέφαλου κράτους, αν επέλθει συμφωνία στο πλαίσιο της λύσης που προωθείται και που ένα μεγάλο μέρος του συμφωνήθηκε με πολλές ασάφειες και διαφορετικές ερμηνείες.

Ακόμα κι αν «παραμεριστεί» η προ πολλού διαγραφή του αναφαίρετου δικαιώματος όλων των προσφύγων για επιστροφή, ακόμα κι αν παραμείνουν οι έποικοι για χάρη του μεγάλου στόχου της ειρήνης, καμία συμφωνία δεν θα λειτουργήσει εάν δεν εξασφαλιστεί ένα κράτος δημοκρατικό, ακηδεμόνευτο, χωρίς εγγυήσεις, επεμβατικά δικαιώματα και ξένους στρατούς.

Και μιας και αναφερθήκαμε στην ΕΕ, η ηγεσία της οποίας συνηθίζει να μη λαμβάνει έγκαιρα αποφάσεις και τις πλείστες φορές να μη στηρίζεται σε ολοκληρωμένα σχέδια και οράματα (π.χ. προσφυγικό και οικονομική κρίση), φαίνεται ότι στο Κυπριακό υποβαθμίζει τη μεγάλη ισχύ που θα μπορούσε να αποκτήσει το τέρας με τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και τη δημιουργία ενός δήθεν ομόσπονδου κράτους.

Όταν το τέρας, το οποίο σήμερα αμφισβητεί τη Συνθήκη της Λωζάνης, διεκδικεί νησιά του Αιγαίου, φυλακίζει εκατοντάδες χιλιάδες Τούρκους, κλείνει ΜΜΕ, εξοντώνει τους Κούρδους και αύριο θα έχει τη δυνατότητα -μέσω της Κύπρου- να βάζει βέτο στις αποφάσεις της ΕΕ, τότε θα είναι πολύ αργά για την κ. Μογκερίνι και την ελίτ της Ευρώπης να αντιμετωπίσουν την ισλαμοφασιστική τουρκική πολιτική.

Πολυτιμότερος σύμμαχος για την απελευθέρωση του νησιού μας είναι οι Τουρκοκύπριοι, αλλά θα πρέπει επιτέλους να αποφασίσουν ότι ο χρόνος του ρολογιού και της ζωής τους είναι κοινός με τους συμπατριώτες τους Ελληνοκύπριους και όχι με την Τουρκία.

Πηγή: Φιλελεύθερος


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Πολλοί στην Ελλάδα παίρνουν τις μετρητοίς τις κατά καιρούς Τουρκικές απειλές περί προσάρτησης της Β. Κύπρου. Ας μου επιτρέψουν να διαφωνήσω μαζί τους για μία σειρά από νομικούς, πολιτικούς και διπλωματικούς λόγους που θα παραθέσω πιο κάτω. Κεντρικό μου επιχείρημα είναι ότι η προσάρτηση της Βόρειας Κύπρου είναι μία παγίδα τύπου κινουμένης άμμου για την Τουρκία.

Του Γιώργου Αναγνωστόπουλου

Η Τουρκία το 1974 έκανε την εισβολή κάτω από τον νομιμοφανή μανδύα της εγγυήτριας δύναμης που έσπευδε για την σωτηρία της Τουρκοκυπριακής μειονότητας από τους κακούς Έλληνες. Έκτοτε πέρασαν σαράντα δύο χρόνια και παρά τις άοκνες διπλωματικές της προσπάθειες, δεν κατάφερε να νομιμοποιήσει την εισβολή και την διαίρεση της νήσου.

Αναρωτιέμαι και μόνο με αυτή την παρατήρηση, γιατί κάποιοι πιστεύουν ότι η προσάρτηση της Βόρειας Κύπρου θα είναι κάτι τόσο εύκολο. Αν η Τουρκία πίστευε ότι θα μπορούσε να νομιμοποιήσει τα γεγονότα, να είστε σίγουροι ότι θα είχε ήδη προβεί στην προσάρτηση της Βόρειας Κύπρου καιρό τώρα, γιατί η επανένωση την εξυπηρετεί πολιτικά ή στρατηγικά, μόνο εάν οι Ελληνοκύπριοι αποφασίσουν να γίνουν ΓΕΝΙΤΣΑΡΟΙ, κάτι που δεν φαίνεται πιθανό μέχρι στιγμής.

Εάν δούμε το παράδειγμα της Κριμαίας και τις συνέπειες που αυτό είχε στη Ρωσία, δεν φαίνεται να είναι μία επιλογή που θα την έπαιρνε η Τουρκία τόσο εύκολα. Αναρωτιέται λοιπόν κανείς με ποιο δικαιολογητικό και γιατί θα έπρεπε η σκληρή πολιτική των ΗΠΑ και της Ευρώπης έναντι της Ρωσίας, να είναι διαφορετική απέναντι στην Τουρκία.

Η προσάρτηση αφαιρεί το νομικό φύλο συκής της «διένεξης δύο κοινοτήτων» και μετατρέπει το θέμα σε «δια της βίας αφαίρεση εδάφους κυρίαρχης χώρας» των Ηνωμένων Εθνών και μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτό θα δημιουργούσε τόσες περιπλοκές νομικές και πολιτικές σε ΕΕ, ΝΑΤΟ, ΟΗΕ και ΗΠΑ, τις οποίες κανείς έχοντας σώας τας φρένας δεν θα ήθελε να σκέπτεται, πολύ περισσότερο να δοκιμάσει.

Υπάρχουν όμως και κάποιες άλλες λεπτομέρειες εδώ, η ιδέα της προσάρτησης δεν μοιάζει να είναι του γούστου των Τουρκοκυπρίων, οι οποίοι κάθε φορά που αναφέρεται το θέμα αυτό βγάζουν φλύκταινες. Δεν είναι και λίγο εκεί που ονειρευόσουν ότι θα γίνεις μέλος της ευρωπαϊκής οικογένειας -με όλα της τα στραβά- να σου λένε ότι θα γίνεις μία μικρή επαρχία της νέο-οθωμανικής επικράτειας.

Το πρόβλημα λοιπόν της έλλειψης λαϊκής συναίνεσης των Τουρκοκυπρίων (και όχι κομματικής) θα κάνει τους πάντες να στραφούν εναντίον της Τουρκίας, ακόμη και τους πιο καλούς της φίλους. Η εμμονή των ΗΠΑ για επανένωση της Κύπρου (και όχι απαραίτητα για μία δίκαιη λύση) έχει νομικά και πολιτικά κίνητρα και όχι κίνητρα… αγαθής καρδίας.

Το άλλο όμως είναι ακόμα χειρότερο: Τέρμα η ευρωπαϊκή χρηματοδότηση στη Βόρεια Κύπρο, διότι δεν θα είναι πια… Κύπρος, αλλά Τουρκία. Τις προάλλες, ο φίλτατος Ερντογάν δεν αναφέρθηκε τυχαία όταν παραπονέθηκε για την κυπριακή σημαία που έχει όλο το νησί ως έμβλημα της.

Αναρωτήθηκε κανείς Έλληνας γιατί το είπε; Το είπε φίλοι μου διότι η σημαία της Κύπρου θυμίζει μονίμως ότι η Κύπρος ήταν μία και η Τουρκία δια της βίας την έκανε δύο και αυτό δεν αρέσει καθόλου στον επίδοξο «σουλτάνο» της Άγκυρας. Εάν ήταν τόσο εύκολη η προσάρτηση (την οποία η Τουρκία τη θυμάται μόνο όταν γίνονται διαπραγματεύσεις), ο φίλος μας ο Ερντογάν θα αδιαφορούσε ακόμη και αν στη σημαία της Κύπρου υπήρχε… η Αγία Σοφία της Κωνσταντινούπολης αντί για το νησί.

Να μην ξεχάσουμε όμως ότι το επιχείρημα τις συνεκμετάλλευσης του ορυκτού πλούτου πάει περίπατο σε περίπτωση προσάρτησης. Εκτός κι αν προηγουμένως η Τουρκία έχει πετύχει έστω και μία ημέρα επίσημης συμβίωσης στο πλαίσιο κάποιο μορφώματος που θα αποκαλούν όμως όλοι «κράτος», καθώς η όποια συνέχεια να έχει μπερδέψει τα πράγματα…

Η προσάρτηση όμως της Βόρειας Κύπρου έχει και έναν άλλον εχθρό, την Αγγλία, διότι αν γίνει διαίρεση ή προσάρτηση, η συνθήκη βάσει της οποίας η Αγγλία κατέχει τις βάσεις στην Κύπρο αυτόματα ακυρώνεται, διότι η αρχική Δημοκρατία της Κύπρου δεν θα υπάρχει πια!

Και για όσους θα προβάλλουν το επιχείρημα ότι η προσάρτηση θα μπορούσε να γίνει σταδιακά με ένα δημοψήφισμα στη Βόρειο Κύπρο για ανακήρυξη ανεξαρτησίας, όπως έγινε στην Κριμαία και μετά θα ακολουθήσει η ένωση με τη… μαμά-Τουρκία, θα τους απαντήσω ότι όλα τα προηγούμενα εξακολουθούν να ισχύουν, είτε με τον ένα τρόπο είτε με τον άλλον τρόπο.

Θα σταματήσω εδώ, παρόλο που ένας Νομικός με ειδικότητα στο Διεθνές Δίκαιο θα μπορούσε να κάνει μία πολυσέλιδη διατριβή σε ένα τόσο ενδιαφέρον και περίπλοκο νομικά θέμα, όπως είναι η δυνητική προσάρτηση της Βόρειας Κύπρου από την Τουρκία. Προσωπικά, με τρομάζει περισσότερο ο συναισθηματικός παρορμητισμός των Ελληνοκυπρίων, παρά η βουλιμία της Μπουγιούκ Τουρκίας.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Μπορεί να ενταχθεί -στα οικεία σε μας- αναγνώσματα τρόμου, που προορίζονται να επηρεάσουν την επικείμενη ψήφο, το πάρα κάτω άρθρο του  Ιταλό-Αμερικανού Νικ Τζιανμπρούνο, που αναδημοσιεύθηκε στο έγκυρο οικονομικό δελτίο Zero Hedge, αλλά περιγράφει παραστατικά και την ψυχολογική διάθεση των Ιταλών αυριανών ψηφοφόρων και τις σεισμικές επιπτώσεις  που ενδεχομένως θα έχει, για την Ε.Ε. και το διεθνές οικονομικό σύστημα, το Δημοψήφισμα που –το ίδιο επιπόλαια με τον Κάμερον- προκήρυξε ο Ρέντζι, σε εξαιρετικά εύφλεκτο περιβάλλον, για την αλλαγή του Συντάγματος. Εμπλουτίζει, ως εκ τούτου, την γνώση και την προοπτική του καθ’ ημάς αναγνώστη και γι’ αυτό μεταφράστηκε:

Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

«Πως η 4η Δεκεμβρίου Μπορεί να Πυροδοτήσει τον Πιο Βίαιο Συγκλονισμό της Ιστορίας
Nick Gianbruno, Zero Hedge, com , December 2, 2016
«Ήταν η στιγμή που έπεισε τον Χίτλερ πως η αυτοκτονία ήταν προτιμότερη από την συνθηκολόγηση.
Το πρωί της 29 Απριλίου 1945, τα πτώματα του Ιταλού δικτάτορα Μπενίτο Μουσολίνι και της ερωμένης του πετάχτηκαν σαν σκουπίδια στην Πιατσάλε Λορέτο του Μιλάνου.
Αμέσως μαζεύτηκε ένα μεγάλο πλήθος Ιταλών. Πάνω στο πτώμα του δικτάτορα εκτόξευαν λαχανικά, το έφτυναν, ουρούσαν επάνω του. Μερικοί άδειασαν και τα πιστόλια τους στο άψυχο σώμα.
Μετά από μερικές ώρες  το πλήθος κρέμασε τα πτώματα από τους σιδηροδοκούς  ενός κοντινού σταθμού υγρών καυσίμων, για να περνάει ο κόσμος να τα βλέπει.

Περπάτησα την Πιατσάλε Λορέτο  σ’ ένα πρόσφατο ταξείδι στην Ιταλία, η οποία περνάει την χειρότερη οικονομική ύφεση από το 1945. Και διαπίστωσα πως οι Ιταλοί είναι σήμερα πιο εξαγριωμένοι από  ποτέ άλλοτε,  μετά το κρέμασμα του Μουσολίνι από τις φτέρνες.

Η Ιταλία δεν είδε παραγωγική ανάπτυξη από το 1999. Το πραγματικό κατά κεφαλήν εισόδημα είναι μικρότερο από ότι ήταν στις αρχές του αιώνα.
Αυτό σημαίνει σχεδόν δυο δεκαετίες οικονομικής  αποτελμάτωσης. Με κάθε μέτρηση, η ιταλική οικονομία βρίσκεται σε βαθειά κρίση. Και τα πράγματα πιθανώς θα γίνουν πολύ χειρότερα.

Δεν προκαλεί  λοιπόν έκπληξη ότι οι Ιταλοί τελούν σε επαναστατική διάθεση

Το Κίνημα των 5 Αστέρων (Μ5S) είναι το νέο λαϊκό πολιτικό κόμμα της Ιταλίας. Είναι εναντίον του οικουμενισμού, εναντίον του ευρώ και σφοδρότατα ενάντιο στο κατεστημένο. Δεν μπορείς να το κατατάξεις με σαφήνεια στη διάταξη αριστεράς-δεξιάς.

Το Μ5S έχει καταστεί το δημοφιλέστερο κόμμα στην Ιταλία. Καταγγέλλει το νόμισμα του ευρώ ως υπαίτιο για την χρόνια  αναπτυξιακή παράλυση. Και μεγάλη πλειονότητα των Ιταλών συμφωνεί.

Το Μ5S έχει υποσχεθεί να διεξαγάγει ψηφοφορία για την έξοδο από την ευρωζώνη και να αποκαταστήσει το προηγούμενο νόμισμα της Ιταλίας, μόλις έρθει στην εξουσία. Αυτό μπορεί να συμβεί πολύ γρήγορα.
Μόλις βρουν την ευκαιρία, οι Ιταλοί πιθανώς θα ψηφίσουν να επιστρέψουν στη Λιρέτα. ΄Αν συνέβαινε αυτό, θα αφύπνιζε ένα νομισματικό ηφαίστειο.

Οι Φαϊνάνσιαλ Τάϊμς το έθεσαν πρόσφατα ως εξής:
Μια ιταλική έξοδος από το ενιαίο νόμισμα θα πυροδοτούσε   την πλήρη κατάρρευση της ευρωζώνης μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα.
Θα οδηγούσε πιθανώς στον πιο βίαιο οικονομικό συγκλονισμό της ιστορίας, εμφανίζοντας ασήμαντη την χρεοκοπία της Λήμαν Μπράδερς του 2008 και το κραχ της Γουώλ Στρητ, του 1929.
Εάν οι Φαϊνάνσιαλ Τάϊμς έχουν δίκιο έστω και εν μέρει, αυτό σημαίνει  ότι επίκειται ένα χρηματιστηριακό κραχ γιγάντιων διαστάσεων. Θα συνέτριβε οποιονδήποτε κάτοχο χρηματιστικού λογαριασμού.

Να πως θα μπορούσε να συμβεί…

Στις 4 Δεκεμβρίου στην Ιταλία διεξάγεται το  δημοψήφισμα του ευρωενωσιακού πρωθυπουργού Ματέο Ρέντζι για την αλλαγή του ιταλικού Συντάγματος. Στη πράξη η νίκη του «Ναι» είναι ψήφος έγκρισης της κυβέρνησης Ρέντζι.,

Αποτέλεσμα υπέρ του «Όχι» είναι μια ευκαιρία για τον μέσο Ιταλό να δώσει μια μούντζα στους ευρω-γραφειοκράτες των Βρυξελών.
Με δεδομένη την τεράστια οργή που διακατέχει τώρα τους Ιταλούς, είναι πιθανότατο ότι ακριβώς αυτό θα κάνουν..

Σύμφωνα με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις, το στρατόπεδο του «Όχι» έχει την υποστήριξη του 54% και όλον τον δυναμισμό. Ακόμη και εξέχοντα μέλη του κόμματος του Ρέντζι λιποτακτούν στη πλευρά του  «Όχι».

Εάν το αυριανό δημοψήφισμα αποτύχει, ο Ρέντζι υποσχέθηκε να παραιτηθεί. Ακόμη κι’ αν δεν το κάνει, η ήττα θα τον έχει πολιτικά ευνουχίσει. Κατά πάσα πιθανότητα η κυβέρνησή του θα καταρρεύσει. ( Οι ιταλικές κυβερνήσεις έχουν βίο σύντομης διάρκειας. Υπήρξαν 63 από το 1945.  Αυτό σημαίνει αναλογία σχεδόν μιας κυβέρνησης τον χρόνο.)

Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο το Μ5S θα έρθει στην εξουσία. Απλά είναι μια υπόθεση του πότε. Αν το δημοψήφισμα του Ρέντζι ναυαγήσει –και φαίνεται πως θα ναυαγήσει- το Μ5S θα αναλάβει μέσα σε λίγους μήνες.

Μόλις έρθει στην εξουσία, το  Μ5S θα προκηρύξει δημοψήφισμα για έξοδο από το ευρώ και επάνοδο στη Λιρέτα. Οι Ιταλοί θα ψηφίσουν πιθανώς την έξοδο.

Η Ιταλία είναι η Τρίτη σε μέγεθος χώρα της Ευρωζώνης.  Το να φύγει θα έχει την ψυχολογική επίδραση της κραυγής «Πυρκαγιά !», μέσα σ’ ένα κατάμεστο θέατρο. Άλλες χώρες – σημειώστε τη Γαλλία- θα στραφούν γρήγορα προς την έξοδο, για να επιστρέψουν στο εθνικό τους νόμισμα.

Δείτε το ευρώ σαν την οικονομική κόλλα που κρατά την Ε. Ε. ενωμένη. Χωρίς το ευρώ, οι οικονομικοί δεσμοί  εξασθενίζουν και το όλο ενωτικό σχέδιο διαλύεται.

Η Ε. Ε. είναι η μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου. Εάν καταρρεύσει, θα πυροδοτήσει ένα, χωρίς προηγούμενο, παγκόσμιο χρηματιστηριακό κραχ. Να πόσο σημαντικό είναι το δημοψήφισμα της Ιταλίας. 
Θα είναι το πρώτο ντόμινο που θα πέσει.

Αποτυχία στο Δημοψήφισμα του Ρέντζι ➨ ΄Ανοδος του Μ5S στην εξουσία ➨ Οι Ιταλοί ψηφίζουν να εγκαταλείψουν το ευρώ ➨ Κατάρρευση της Ε.Ε.

Σχεδόν κανένας άλλος δεν μιλά γι’ αυτό. 
Γι’ αυτό πέρασα αρκετές εβδομάδες στην Ιταλία, παίρνοντας τον σφυγμό της χώρας.

Το δημοψήφισμα της 4 Δεκεμβρίου θα μπορούσε να φτιάξει ή να συντρίψει τον πλούτο σας εφέτος. Εάν αποτύχει, η Ε.Ε., που έχει την μεγαλύτερη οικονομία, είναι πιθανό ν’ αποσυντεθεί, προκαλώντας ένα επικό χρηματιστηριακό κραχ.

Πηγή Militaire


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Αυταπάτες εναντίον πραγματικότητας

Tου Κώστα Υφαντή

Όταν το AKP ανήλθε στην εξουσία το 2002 κατόρθωσε να οικοδομήσει μία πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική επενδύοντας στην ιδέα ενός αναδυόμενου περιφερειακού ρόλου. Για περίπου μία δεκαετία ο Ταγίπ Ερντογάν προσπάθησε και εν πολλοίς τα κατάφερε να δημιουργήσει την εικόνα ενός ικανού περιφερειακού ηγέτη και διαμεσολαβητή.

Με την έκρηξη της λεγόμενης Αραβικής Άνοιξης το αφήγημα αυτό θεωρήθηκε ως ένας κεκκαλυμένος ηγεμονισμός, η αξιοποστία της Τουρκίας και όλο το γεωπολιτικό κεφάλαιο που είχε συσσωρεύσει μέχρι τότε εξανεμίστηκε.

Το όραμα του Ερντογάν και του ιδεολογικού μέντορα Αχμέτ Νταβούτογλου υπήρξε εγγενώς αναθεωρητικό. Αν και η πολιτική που ακολουθήθηκε μέχρι το 2011 ήταν πραγματιστική στην εφαρμογή της, μετά από αυτήν την ημερομηνία η Τουρκία συμπεριφέρθηκε ως ένα αναθεωρητικός παράγοντας υποστηρίζοντας αναφανδόν την επικράτηση του Πολιτικού Ισλάμ στην Μέση Ανατολή. Στην Αίγυπτο υποστήριξε την Μουσουλμανική Αδελφότητα ακόμη και μετά την επέμβαση των Αιγυπτιακών Ενόπλων Δυνάμεων, ακόμη και όταν όλες οι χώρες της Μέσης Ανατολής αναγνώρισαν την Κυβέρνηση Σίσι, ενώ στην Συρία υποστηρίζοντας με κάθε τρόπο την αντιπολίτευση διευκόλυνε εμμέσως την επέλαση των πιο ακραίων στοιχείων και του Ισλαμικού Κράτους ως δύναμη εναντίον των Κούρδων και έτσι κατέστη μέρος της εμφύλιας σύγκρουσης ταυτιζόμενη με το σουνιτικό στρατόπεδο.

Το «coup de grace» εναντίον της πολιτικής της Τουρκίας στη Μέση Ανατολή επήλθε όταν το Ισλαμικό Κράτος κατέλαβε την Μοσούλη και λίγο αργότερα πολιόρκησε την κουρδική πόλη Κομπάνι. Η στρατηγική ισορροπία αλλάζει με τις αμερικανικές αεροπορικές επιδρομές προς υποστήριξη των Κούρδων και την αποφασιστικής σημασίας παρέμβαση της Ρωσίας υπέρ του καθεστώτος Άσσαντ. Αυτά τα δύο γεγονότα σφραγίζουν μέχρι τώρα την παρακμή των περιφερειακών φιλοδοξιών της Άγκυρας.

Ο μόλις κεκκαλυμένος γεωπολιτικός επεκτατισμός της απαξίωσε όχι μόνο την εξωτερική της πολιτική στη Μέση Ανατολή αλλά αποκάλυψε και το εκκωφαντικό δημοκρατικό έλλειμα στο εσωτερικό. Η απόπειρα πραξικοπήματος από μια Γκιουλενική χούντα τον Ιουλίο του 2016 που κόστισε την ζωή σε εκατοντάδες πολίτες και στρατιώτες προσέφερε την δυνατότητα και το πρόσχημα στην κυβέρνηση να προχωρήσει χωρίς κανένα δισταγμό σε εκτετατεμένες εκκαθαρίσεις σε όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής.

Η Τουρκία βρίσκεται in limbo. Η ανόητη φιλοδοξία να αναδυθεί η χώρα σε περιφερειακό ηγέτη αποκάλυψε την αυταπάτη για την πραγματική τουρκική ισχύ ενώ πλήγωσε βαθειά την όποια προοπτική εκδημοκρατισμού. Η αντίδραση του Προέδρου Ερντογάν με τις απειλές για μία πλημυρίδα προσφύγων στην Ευρώπη, την αμφισβήτηση της Συνθήκης της Λωζάνης ως θεμέλιο της σύγχρονης Τουρκίας αλλά και της περιφερειακής αρχιτεκτονικής της Μέσης Ανατολής και της Ανατολικής Μεσογείου και την (προσωρινή;) αποτυχία των συνομιλιών για την επίλυση του Κυπριακού είναι σειρήνα συναγερμού. Ο Τούρκος Πρόεδρος έχει ανάγκη ενός νέου αφηγήματος. Σε μία χώρα όπου η στρατηγική κουλτούρα διαμορφώνεται ιστορικά και από την αντίληψη περί αιώνιων εξωτερικών απειλών, ένα εθνικιστικό κάλεσμα μπορεί να λειτουργήσει συσπειρωτικά ενώ αναγκάζει και το Κόμμα της Εθνικιστικής Δράσης να προσφέρει την κοινοβουλευτική του υποστήριξη σε μια συνταγματική αναθεώρηση που θα καταστήσει τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας παντοδύναμο και ελεύθερο από κάθε θεσμικό, δημοκρατικό έλεγχο.

Στην Ελλάδα, αυτές οι εξελίξεις είναι λόγος αφύπνισης και επαγρύπνισης. Το ζήτημα είναι αν η χώρα έχει μια ολοκληρωμενή στρατηγική για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις τέτοια που να της επιτρέπει να αντιμετωπίσει οποιαδήποτε πολιτική και διπλωματική πρόκληση. Όσο και αν ακούγεται περίεργο, η Ελλάδα αυτή την στιγμή είναι η χώρα με την οποία η Τουρκία έχει τις λιγότερο άσχημες σχέσεις. Την ίδια στιγμή, αν η πρόθεση του Προέδρου Ερντογάν είναι αυτή που περιγράφηκε ανωτέρω, η Ελλάδα ίσως αντιμετωπιστεί ως εύκολος στόχος εξαγωγής των εσωτερικών και εξωτερικών αδιεξόδων της Άγκυρας. Απαιτείται ψυχραιμία, σε βάθος σχεδιασμός με βάση το χειρότερο δυνατό σενάριο και αποφασιστικότητα. Σε μία τεταμένη κατάσταση το χειρότερο που μπορεί να κάνει κάποια σοβαρή χώρα είναι να υπακούσει σε μια λογική κλιμάκωσης της έντασης. Και η αποφυγή της κλιμάκωσης δεν συνιστά κατευνασμό!

* Ο Κώστας Υφαντής είναι Αναπληρωτής Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων, Πάντειο Πανεπιστήμιο
Πηγή MIgntiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η Τουρκία μας ζητά 18 νησιά! Και τα ζητάει μέσω του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που κατηγορεί την κυβέρνηση επειδή δεν κάνει κάτι για να τα πάρει! Είναι προφανές ότι τα ΄χουν συμφωνημένα και μιλημένα!

Εδώ στην Ελλάδα ζούμε την απόλυτη τραγωδία σε πολιτικό επίπεδο! Ο ΥΕΘΑ Πάνος Καμμένος, την ημέρα που είχε έρθει ο δικός μας αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης στο ΥΠΕΘΑ, είχε δει τους συντάκτες του αμυντικού ρεπορτάζ.
Στην συζήτηση που είχε μετέδωσε κλίμα ομοψυχίας και συναίνεσης με την αντιπολίτευση. Κλείνοντας είχε πει στους δημοσιογράφους ότι η επόμενη συνεδρίαση της Επιτροπής Εξωτερικών και Άμυνας θα γίνει στο Καστελόριζο.

Η ιδέα ακούστηκε καλή αν και κατά τη γνώμη των περισσοτέρων αυτονόητη. Σε μια εποχή που η Τουρκία κλιμακώνει επικίνδυνα την επιθετική της πολιτική η εθνική συναίνεση σε θέματα Εξωτερικής πολιτικής και Άμυνας είναι αυτονόητη.

Πρέπει να εκφράζεται με κάποιες συμβολικές κινήσεις; Νομίζουμε πως ναι. Η συνεδρίαση στο Καστελόριζο θα μπορούσε να είναι μια τέτοια κίνηση.

Κι όμως ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, αλλά και ΣΥΡΙΖΑ αποφάσισαν ότι η συνεδρίαση της Επιτροπής Εξωτερικών δεν πρέπει να γίνει στο Καστελόριζο!

Γιατί; Αντιγράφουμε από το πολιτικό ρεπορτάζ:
“Η ΝΔ ξεκαθάρισε ότι δεν μετέχει σε συζήτηση για «ρηχούς εντυπωσιασμούς, ενώ ηχηρό «όχι» είπε και η Δημοκρατική Συμπαράταξη.
Τα θέματα εξωτερικής πολιτικής και άμυνας της Ελλάδας απαιτούν σοβαρότητα στους χειρισμούς, αποφασιστικότητα, αλλά και σύνεση. Στις επικίνδυνες επικοινωνιακές “αρλούμπες” εμείς δεν συμμετέχουμε και το δηλώσαμε από την πρώτη στιγμή», δήλωσε σχετικά ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ, Ανδρέας Λοβέρδος.
Η Βουλή πάντως διαχωρίζει τη θέση της από τη συγκεκριμένη πρωτοβουλία, με κοινοβουλευτικές πηγές να σχολιάζουν πως οι συνεδριάσεις των κοινοβουλευτικών επιτροπών γίνονται μόνο στη Βουλή και ο μόνος που τις συγκαλεί είναι ο πρόεδρός τους”.
Άρες μάρες κουκουνάρες! Αν καταλαβαίνουμε καλά απ΄ όσα απίθανα υποστηρίζουν στις ανακοινώσεις τους τα κόμματα της αντιπολίτευσης, ο Καμμένος θέλει να εκμεταλλευθεί επικοινωνιακά τη συνεδρίαση στο Καστελόριζο και να κερδίσει πολιτικά.

Για να διευκολύνουμε τη συζήτηση να δεχτούμε ότι έτσι είναι. Δηλαδή αν γίνονταν η συνεδρίαση της Επιτροπής Εξωτερικών και Άμυνας στο Καστελόριζο, τα υπόλοιπα κόμματα θα… έχαναν “πόντους” και ψήφους;
Είμαστε σοβαροί;

Τι ρωτάμε τώρα…

Δεν θα ρωτήσουμε τίποτα άλλο μόνο ένα: Πόσα από τα μέλη της Επιτροπής Εξωτερικών και Άμυνας δεν έχουν πάει ποτέ στο Καστελόριζο;

Τα υπόλοιπα που πρέπει να ρωτήσουμε θα τεθούν δυστυχώς εκ των πραγμάτων σύντομα φοβόμαστε.

Ποιοι είναι οι υπεύθυνοι για την εικόνα αφοπλισμού της χώρας, ποιοι έκαναν τη μία αρλούμπα μετά από την άλλα στην Άμυνα και ποιοι εξακολουθούν να πιστεύουν ότι ο χώρος της Άμυνας είναι “τσιφλίκι” τους, διοικούμενο μέσω αποστράτων…

Σοβαρευθείτε… Όσο υπάρχει ακόμη χρόνος.

Πηγή Militaire


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου