Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

3 Οκτ 2016


Ο ευρωπαϊκός "ανθρωπισμός" θέλει να μετατρέψει την Ελλάδα σε κολαστήριο ανθρώπων για να μειωθεί το χρέος...!

Ο τσέχος ηγέτης, που βρέθηκε στη Ρόδο για να μιλήσει σε φόρουμ, ζήτησε να απελαθούν οι εκατοντάδες χιλιάδες οικονομικοί μετανάστες που έφτασαν στην Ευρώπη από τις αρχές του 2015 και υποστήριξε ότι η κουλτούρα των Μουσουλμάνων μεταναστών είναι θεμελιωδώς ασύμβατη με την ευρωπαϊκή κοινωνία.

Ο Ζέμαν πρότεινε οι πρόσφυγες να μετεγκατασταθούν σε «άδεια μέρη» στη βόρεια Αφρική ή σε «ακατοίκητα ελληνικά νησιά», με το ελληνικό χρέος να μειώνεται σταδιακά, ως αντάλλαγμα γιατί η χώρα μας θα αναλάβει το κόστος.

Ακόμη, προειδοποίησε ότι υπάρχει ισχυρή σύνδεση ανάμεσα στις προσφυγικές ροές και τα κύματα τζιχαντιστών που φτάνουν στην Ευρώπη, υποστηρίζοντας ότι οι μετριοπαθείς Μουσουλμάνοι μπορεί να ριζοσπαστικοποιηθούν από τους εξτρεμιστές που βρίσκονται ανάμεσά τους, όπως οι Γερμανοί από τους Ναζί το '30.

Μιλώντας στους Financial Times, ο Ζέμαν τόνισε ότι η μόνη λύση για την προσφυγική κρίση είναι η απέλαση εκείνων που δεν έρχονται από εμπόλεμες περιοχές.

«Είμαστε στην Ελλάδα και η Ελλάδα έχει πολλά ακατοίκητα νησιά και μεγάλο χρέος. Οπότε, αν γίνουν hotspot σε ελληνικά νησιά, αυτό θα μπορούσε να είναι ένα είδος αποπληρωμής για το ξένο χρέος», είπε ο Ζέμαν, δηλώνοντας υπέρ της απέλασης όλων των οικονομικών μεταναστών.

«Σαφώς σέβομαι τη βαναυσότητα του πολέμου στη Συρία, το Ιράκ και αλλού. Όμως δεν μιλάμε για αυτούς τους ανθρώπους, αλλά μιλάμε για οικονομικούς μετανάστες», πρόσθεσε.

Σύμφωνα με τον ίδιο, λιγότερο από το 1/3 των περίπου ένα εκατομμύριο ατόμων που έφτασαν στην Ευρώπη πέρυσι ήταν πρόσφυγες. Παράλληλα, κατηγόρησε την Άνγκελα Μέρκελ ότι έκανε το απόλυτο λάθος με την πολιτική του «καλωσορίσματος» των προσφύγων, καθώς η Ευρώπη δεν μπορεί να τους απορροφήσει.

«Δεν είμαι ενάντια στους μετανάστες από την Ουκρανία, το Βιετνάμ, τη Ρωσία, τη Λευκορωσία, τη Σερβία στη χώρα μου. Είμαι μόνο ενάντια στην ισλαμιστική μετανάστευση, γιατί είναι μία ασύμβατη κουλτούρα», τόνισε ο Ζέμαν.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Δεν είναι δυνατόν, πολιτικοί του 2014 να έχουν στραμμένο το βλέμμα στην Οκτωβριανή επανάσταση του Λένιν, της οποίας μάλιστα η κατάληξη ήταν τραγική

Έριξα μια ματιά στα περσινά δημοσιεύματα, προ δημοψηφίσματος, με θέμα την ανάπτυξη, και διαπίστωσα πως τα πράγματα βαίνουν πολύ χειρότερα από ό,τι προβλεπόταν. Το δημοψήφισμα και η επονείδιστη συμφωνία που υπέγραψαν ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, οδηγεί σε απρόβλεπτες καταστάσεις. Με την οικονομική κρίση, ο χάρτης του εμπορίου στην Ελλάδα αναδιαρθρώθηκε ίσως με τον πιο βίαιο τρόπο έως τώρα.

Όμως, δεν ήταν κάτι που δεν το υποσχέθηκαν οι καταρτίσαντες το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ. Απλώς, όλοι μας, διαβάζοντας τα όσα ουτοπικά, έως και ασυνάρτητα, έχουν υποσχεθεί, δεν τα λάβαμε υπόψη μας, με την συνήθη ελληνική απόρριψη «έλα μωρέ, αυτά δεν γίνονται». Και αποκαλώ ουτοπικές τις υποσχέσεις, για τον λόγο ότι κάθε τι όσο και πιο επωφελές φαίνεται για τον λαό, θα πρέπει να είναι προσαρμοσμένο στις συνθήκες της εποχής, για να μπορέσει να υλοποιηθεί.

Δεν είναι δυνατόν, πολιτικοί του 2014 να έχουν στραμμένο το βλέμμα στην Οκτωβριανή Επανάσταση του Λένιν, της οποίας μάλιστα η κατάληξη ήταν τραγική. Προφανώς και δεν μπορεί να είναι κάποιος ικανοποιημένος με τον άκρατο καπιταλισμό που επιβλήθηκε στην υφήλιο και με την τοποθέτηση εν πολλοίς αχυρανθρώπων στην εξουσία των χωρών για να εφαρμόσουν -εκούσια ή ακούσια- αντιλαϊκά προγράμματα. Το παράδειγμα της Βενεζουέλας θα πρέπει να γίνει μάθημα για όλους. Αυτό δεν σημαίνει όμως, ότι πρέπει να πορευτούμε εντελώς αντίθετα, όπου τα πράγματα δεν είναι απλώς ίδια, αλλά και χειρότερα.

Όσοι επομένως πιστεύουν ότι η κατάρρευση των μικρομεσαίων, που σημαίνει και εξάλειψη της αστικής τάξης, οφείλεται μόνον στην ανικανότητα των κυβερνώντων, ας διαβάσουν τι λέει ο ΣΥΡΙΖΑ επ’ αυτού:

«(…) Στήριξη της κοινωνικής οικονομίας, ιδιαίτερα νέων συνεταιριστικών-συνεργατικών μορφών που προάγουν διαφορετικές παραγωγικές σχέσεις και μορφές διανομής και θα προωθείται έτσι, ως πρωταρχικός ο ρόλος της οικονομίας στη κάλυψη των κοινωνικών αναγκών, δηλαδή η Οικονομία των αναγκών. Έτσι οι έννοιες της επιχειρηματικότητας, της ανταγωνιστικότητας και του κέρδους, επανατοποθετούνται σε μια νέα, κοινωνικά επωφελή διάσταση. Έτσι οικοδομείται μια νέα προωθητική και δημιουργική σχέση της Αριστεράς με τον κόσμο της Εργασίας και των Επιχειρήσεων.

«Ο νέος ρόλος των μικρομεσαίων επιχειρήσεων στο αναπτυξιακό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, όχι μόνο δεν αναπαράγει το μοντέλο του παρελθόντος αλλά αντίθετα στοχεύει στην αλλαγή κοινωνικών σχέσεων, το σπάσιμό του, την ενίσχυση της συλλογικότητας και της συλλογικής δράσης. Η ένταξη των ΜμΕ στο νέο σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης αποτελεί μια πρόκληση σε οικονομικό, κοινωνικό, πολιτικό και πολιτισμικό επίπεδο».

Για κολχόζ και σοβχόζ μιλούν οι άνθρωποι. Και αυτό υλοποιούν εν έτει 2016. Σε πανευρωπαϊκή έρευνα που είχε γίνει πριν από τα capital control, είχε διαπιστωθεί ότι η Ελλάδα κατέγραφε την υψηλότερη αύξηση ζήτησης (28%) για τραπεζικά δάνεια σε ό,τι αφορά τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις όταν στην υπόλοιπη ευρωζώνη η ζήτηση αυξήθηκε μόλις 3%.

Τι κάνει η κυβέρνηση; Σύμφωνα με δηλώσεις του γραμματέα της κοινοβουλευτικής ομάδας του Ποταμιού, Παναγιώτη Καρκατσούλη, η κυβέρνηση έκανε 27.700 προσλήψεις μέσα σε ένα χρόνο, με κόστος 415 εκ. ευρώ. Οι προσλήψεις αυτές δεν έγιναν για να βελτιωθούν οι άθλιες υπηρεσίες υγείας, καθώς προσλήφθηκαν μόνο 768 νοσηλευτές, αλλά για να ενισχυθούν δήμοι και υπουργεία με διοικητικό προσωπικό. Οι δε δαπάνες του ελληνικού Δημοσίου φθάνουν στο 55% του ΑΕΠ, ποσοστό τρίτο υψηλότερο ανάμεσα στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Προηγούνται η Φινλανδία και το Βέλγιο, τον οποίων όμως οι υπηρεσίες του κράτους προς τους πολίτες -όπως και πολλών κρατών που ξοδεύουν μεγάλα ποσά- δεν μπορούν να συγκριθούν με τις δικές μας.

Το συμπέρασμα είναι ότι όχι μόνον δεν καταβάλλεται προσπάθεια για να μειωθεί το κόστος λειτουργίας του κράτους, αλλά απεναντίας προστίθενται έξοδα όχι απαραίτητα, χάριν μικροκομματισμού. Και με την αύξηση των φόρων, επιβαρύνονται οι επιχειρήσεις, ώστε πολλές να πτωχεύσουν, ή να προβούν σε απολύσεις ή αποφεύγουν να κάνουν προσλήψεις.

Ακόμη να πεισθούν κάποιοι ότι η κυβέρνηση κάνει ό,τι μπορεί για να μη υπάρξει ανάπτυξη; Το σχέδιό της είναι η ίδρυση σοβιετικού κράτους, με την εξάλειψη των αστών.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Γιώργου Δημητρακόπουλου

Οι πρόσφατες γνωστές δηλώσεις του κ. Ταγίπ Ερντογάν για την ανάγκη αναθεώρησης της Συνθήκης της Λωζάνης προκάλεσαν όπως ήταν αναμενόμενο πολλές και ποικίλες συζητήσεις και αναλύσεις και σχετικά με τα βαθύτερα αίτια που υποκρύπτονται πίσω από αυτές αλλά και σχετικά με τις εξελίξεις που ενδέχεται να δρομολογήσουν.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι με δεδομένες τις απόψεις του και για το μέλλον της Τουρκίας και για τον «θείο» ρόλο και προσωπική συμβολή του στη διαμόρφωση μιας νέας Τουρκίας στα πρότυπα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ο Τούρκος Πρόεδρος είχε , όταν αποφάσισε να προβεί στις σχετικές δηλώσεις, το βλέμμα του στραμμένο και στο εσωτερικό της Τουρκίας, και στο εξωτερικό Ευρωπαϊκό και Διεθνές σύστημα μέσα στο οποίο ο κ. Ερντογάν αναπτύσσει τις πολιτικές του επιλογές, ευτυχώς όχι πάντα με επιτυχία. Και τούτο γιατί η προσεκτική ανάγνωση των δηλώσεων του αποκαλύπτει τα δύο επίπεδα στη βάση των οποίων αρθρώθηκαν οι δηλώσεις αυτές. Το πρώτο αφορά στην κριτική της Συνθήκης της Λωζάννης την αποδοχή της οποίας ο ίδιος θεωρεί όπως δήλωσε κατακριτέα επιλογή των εκπροσώπων του Κεμαλικού καθεστώτος το οποίο κατηγορεί ότι οικοδόμησε την άνοδο και την παραμονή του στην εξουσία πάνω στα ερείπια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας την οποία ο ίδιος έχει διαρκώς στο νού του. Το δεύτερο αφορά στην «χαρτογράφηση» για μία ακόμη φορά βασικών ζητημάτων που κατά τον Τούρκο Πρόεδρο πρέπει να αποτελέσουν το αντικείμενο μιας αναθεώρησης όπως την αντιλαμβάνεται ο κ. Ερντογάν.

Η σημασία της Συνθήκης της Λωζάνης στη διαμόρφωση του σύγχρονου πλαισίου για την Ευρώπη , τα Βαλκάνια, τη Μέση Ανατολή και την Μεσογειακή λεκάνη είναι χωρίς αμφιβολία τεράστια, και λόγω των ενοτήτων που περιλαμβάνει, όπως για παράδειγμα οι ενότητες με τους εδαφικούς όρους, τους όρους για την προστασία των μειονοτήτων και τους όρους για την ρύθμιση οικονομικών ζητημάτων, και λόγω των προβλεπομένων από τα επί μέρους άρθρα της αλλά και λόγω της σημειολογικής αξίας την οποία έχει. Τεράστια είναι και η σημασία των εργασιών της σχετικής Συνόδου που είχε ως αποτέλεσμα την σύναψη της αλλά και των διπλωματικών διεργασιών που οδήγησαν σε αυτήν. Και αυτή τη σημασία δεν μπορεί κανείς κ. Ερντογάν να υποβαθμίσει ότι και να δηλώνει και όσο και αν τον ενοχλεί η Συνθήκη. Άλλωστε όπως προβλέπει το Διεθνές Δίκαιο εσωτερικές πολιτικές μεταβολές δεν επηρεάζουν τις διεθνείς υποχρεώσεις της χώρας. Και η τήρηση και ο σεβασμός της Συνθήκης της Λωζάνης είναι διεθνής υποχρέωση της Τουρκίας όποια κυβέρνηση και αν βρίσκεται στην εξουσία.

Όμως η ανακίνηση του ζητήματος σε συνδυασμό και με σειρά ενεργειών που δείχνουν διαρκή παραβίαση άρθρων της συνθήκης από την Τουρκία αποκαλύπτουν πλέον ίσως πιο ξεκάθαρα από ότι στο παρελθόν τις πραγματικές προθέσεις του Τούρκου Προέδρου. Και τούτο γιατί όπως είναι γνωστό ως σήμερα η Τουρκία παραβίαζε επί μέρους άρθρα (ένα παράδειγμα αφορά λόγω των Τουρκικών παραβάσεων των κανόνων του F.I.R και των παραβιάσεων του Ελληνικού Εθνικού εναερίου χώρου, το άρθρο 13 το οποίο στη δεύτερη παράγραφο προβλέπει ότι «…θα απαγορευθεί εις την Ελληνικήν στρατιωτικήν αεροπλοϊα να υπερίπταται του εδάφους της Ακτής της Ανατολίας. Αντιστοίχως η Οθωμανική Κυβέρνησις θα απαγορεύσει εις την στρατιωτικήν αεροπλοϊαν να υπερίπταται τω ρηθεισών νήσων (πρόκειται όπως ορίζεται στη πρώτη παράγραφο του άρθρου για τα νησιά Λέσβο, Χίο , Σάμο και Ικαρία)»). Σήμερα όμως δια των δηλώσεων του ο Τούρκος Πρόεδρος αμφισβητεί το πλαίσιο που δημιουργήθηκε από την Συνθήκη της Λωζάνης στο σύνολο του ζητώντας την αντικατάσταση του από ένα νέο σύμφωνο με τις απόψεις του.

Έτσι πέρα από την δριμύτατη κριτική στους θιασώτες του Κεμαλικού καθεστώτος οι εκπρόσωποι των οποίων αποδέχθηκαν την Συνθήκη της Λωζάννης, ο Τούρκος Πρόεδρος ξεκινά από την Ελλάδα και θέτει θέμα εδαφικής κυριαρχίας ορισμένων νησιών ( η διαπίστωση αντιστοιχεί μάλλον στη φράση «… τα νησιά που αν κάνουμε και φωνάξουμε η φωνή μας θα ακουστεί απέναντι…») όπως επίσης και θέματα οριοθέτησης υφαλοκρηπίδας και F.I.R Αθηνών ( η διαπίστωση αντιστοιχεί στη φράση «…τι θα γίνει με την υφαλοκρηπίδα, τι θα γίνει στον αέρα και στο έδαφος; δίνουμε μάχη ακόμα για όλα αυτά…», και αφορά το άρθρο 15 της Συνθήκης το οποίο αναφέρει ότι η Τουρκία παραιτείται υπέρ της Ιταλίας παντός δικαιώματος και τίτλου επί των κάτωθι νησιών: Αστυπάλαια, Ρόδος, Χάλκη, Κάρπαθος, Κάσσος, Τήλος, Νίσυρος, Κάλυμνος, Λέρος, Πάτμος, Λειψοί, Σύμη, Κώ και Καστελόριζο, γεγονός που είχε σαν αποτέλεσμα την καθολική σιωπή της Τουρκίας και την μη διατύπωση ενστάσεων η αξιώσεων όταν η Ιταλία παραχώρησε τα νησιά αυτά στην Ελλάδα μετά τον δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο).

Με τον τρόπο αυτό επιβεβαιώνει όσα κατά καιρούς έχουν διαπιστωθεί, σύμφωνα με τα οποία ο Τούρκος Πρόεδρος επιδιώκει την επέκταση της Τουρκικής κυριαρχίας σε ελληνικά νησιά δια της αλλαγής του σημερινού καθεστώτος και έτσι την υπέρ της Τουρκίας ρύθμιση της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ και φυσικά την συρρίκνωση του F.I.R Αθηνών , θεωρώντας ότι έτσι θα τεθούν οι βάσεις για την «ανασύσταση» με σημερινούς φυσικά όρους ενός πρώτου τμήματος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με τον ίδιο ως κυρίαρχη προσωπικότητα. Και βέβαια τις διεκδικήσεις αυτές τις συνδυάζει με τις εξελίξεις στο Κυπριακό όπου όπως είναι γνωστό προσπαθεί να επιβάλλει «λύση» που να εξυπηρετεί απόλυτα τα συμφέροντα του και να συμβάλλει με τον τρόπο αυτό στην πραγματοποίηση των σχεδίων του.

Αξίζει εδώ να σημειωθεί και η ταυτόχρονη ανακίνηση μειονοτικών θεμάτων στη Θράκη στα πλαίσια μιας νέας πτυχής της Τουρκικής στρατηγικής στην περιοχή που ενισχύεται και από την όχι χωρίς Τουρκικές «ευλογίες» ανακίνηση από την Αλβανία του θέματος των «Τσάμηδων» κατ αναλογίαν με την μετά τουρκική προτροπή ματαίωση της Ελληνο-Αλβανικής Συμφωνίας για την οριοθέτηση της ΑΟΖ στη θαλάσσια περιοχή του Ιονίου και του Αδριατικού πελάγους.

Το κύριο ερώτημα που απασχολεί είναι ποια θα είναι η μεθοδολογική προσέγγιση που θα ακολουθήσει ο κ. Ερντογάν για να πετύχει τους στόχους του. Θα επιλέξει εκμεταλλευόμενος και το κάποιο ιδιότυπο κενό εξουσίας που υπάρχει στις ΗΠΑ λόγω των προεδρικών εκλογών, επιχειρήσεις τύπου Αττίλα η εισβολών στη Συρία; (Σημειώνεται ότι η Συνθήκη της Λωζάνης περιλαμβάνει άρθρα που αναφέρονται στην οριοθέτηση των συνόρων ανάμεσα στην Τουρκία και τη Συρία και την τότε Μεσοποταμία σήμερα Ιράκ , που ο Τούρκος Πρόεδρος μάλλον θέλει να μεταβάλλει εκμεταλλευόμενος την σημερινή κατάσταση που λόγω του πολέμου έχει δημιουργηθεί στην περιοχή δημιουργώντας έτσι τις συνθήκες για την «ανασύσταση» ενός ακόμη τμήματος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας). Θα πρέπει να περιμένουμε, όπως γράφει και ο διεθνολόγος και δημοσιογράφος Δημήτρης Απόκης στο σχετικό και ενδιαφέρον άρθρο του την μεγάλη καταιγίδα; Και αν ναι τι προβλέπουμε για την αντιμετώπιση της;

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Οι Έλληνες Πομάκοι στο Συνέδριο του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη στη Βαρσοβία

O Πολιτιστικός Σύλλογος Πομάκων Ν. Ξάνθης εκπροσώπησε τους Έλληνες Πομάκους στο Συνέδριο του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (Organisation for Security and Co-operation in Europe) που έγινε στη Βαρσοβία πριν από λίγες μέρες.

Η πρόεδρος του συλλόγου κ. Εμινέ Μπουρουτζή μίλησε στις 26 Σεπτεμβρίου 2016 για τα γλωσσικά δικαιώματα των Πομάκων της Θράκης και τις προσπάθειες φανατικών Τούρκων εθνικιστών να ομογενοποιήσουν τη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης παρουσιάζοντάς την ως εθνική τουρκική μειονότητα.

Η κ. Μπουρουτζή πρόσθεσε ότι δεν πρέπει να ταυτίζεται η μουσουλμανική θρησκεία με την τουρκική ταυτότητα και πως οι Πομάκοι της Ελλάδας αγαπούν τη χώρα τους και την Ευρώπη, τιμούν τις παραδόσεις τους και πιστεύουν σε ένα ειρηνικό μέλλον για όλους τους κατοίκους της Θράκης, Χριστιανούς και μουσουλμάνους.

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΜΙΝΕ ΜΠΟΥΡΟΥΤΖΗ ΣΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ TOY ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

Κυρίες και κύριοι,

Αποτελεί για μένα σημαντική τιμή να συμμετέχω σε αυτό το συνέδριο. Βρίσκομαι εδώ μαζί σας ως πρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου Πομάκων Ξάνθης, για να μιλήσω για την ιστορία, τη γλώσσα και την παράδοση των Πομάκων της Θράκης. Οι Πομάκοι της Θράκης αγωνίζονται για την προστασία της μητρικής τους γλώσσας. Δυστυχώς σήμερα στη Θράκη γίνονται διακρίσεις εντός της μουσουλμανικής μειονότητας. Η μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης αποτελείται από Πομάκους, Ρομά και μουσουλμάνους Τουρκικής καταγωγής. Εμείς είμαστε Έλληνες Πομάκοι.

Επιτρέψτε μου να αναφερθώ σε ένα πολύ σημαντικό ζήτημα. Σήμερα, στα πομακοχώρια της Θράκης λειτουργούν μόνο μειονοτικά σχολεία, τα οποία έχουν δίγλωσσο πρόγραμμα στα ελληνικά και στα τουρκικά, όχι πομακικά. Οι Πομάκοι της Ελλάδας έχουν εκφράσει την προτίμησή τους για τη δημόσια εκπαίδευση για τα παιδιά τους. Θέλουμε τα παιδιά μας να πηγαίνουν στα ίδια σχολεία με αυτά που πηγαίνουν όλοι οι άλλοι πολίτες της Ελλάδας αλλά θα πρέπει να έχουμε την ευκαιρία να μελετούμε τη μητρική μας γλώσσα.

Κυρίες και κύριοι,
Tις τελευταίες δεκαετίες έγινε προσπάθεια των Τούρκων εθνικιστών στη Θράκη να μας τρομοκρατήσουν για να μας εξαναγκάσουν να δηλώσουμε ότι είμαστε Τούρκοι και όχι Πομάκοι. Χρησιμοποίησαν κάθε μέσο να μας απομονώσουν και να μας κάνουν να ξεχάσουμε τη μητρική μας γλώσσα. Όμως, εμείς δε θέλουμε να ταυτίζεται η μουσουλμανική θρησκεία στην Ελλάδα με την τουρκική γλώσσα.

Πιστεύουμε στην παράδοση, σεβόμαστε τους προγόνους μας και την ιστορία της πατρίδας μας της Ελλάδας. Αγαπάμε την Ευρώπη.

Πιστεύουμε στο ειρηνικό μέλλον για όλους τους κατοίκους της Θράκης, χριστιανούς και μουσουλμάνους.
Σας ευχαριστώ.


Σχόλιο ιστολογίου: Μήπως αυτά που καταγγέλουν οι Έλληνες Πομάκοι δεν είναι γνωστά στο ελληνικό κράτος των Αθηνών; Μήπως η καταγεγραμμένη αδιαφορία των πολιτικών είναι αυτή που γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης των οργάνων της τουρκικής προπαγάνδας αλλά και των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών που "αλωνίζουν" στην Ελληνική Θράκη;
Μήπως μπορεί ο οποιοσδήποτε "υπεύθυνος" να εξηγήσει, επιτέλους, γιατί η Ελληνική Παιδεία δεν παρέχεται όπως πρέπει (και όπως επιθυμούν οι ίδιοι οι Πομάκοι) στα παιδιά των Πομάκων, τα οποία οδηγούνται στον εκτουρκισμό μέσω μίας ακατανόητης εφαρμογής της τουρκικής εκπαίδευσης που λειτουργεί εις βάρος τους γνωστικά και που τα γκετοποιεί κοινωνικά, ενώ τα εξαναγκάζει να μαθαίνουν σε μια ξένη γλώσσα που δεν χρησιμοποιείται στην Ελλάδα;
Μπορεί να βρεθεί κάποιος έντιμος πολιτικός που να εξηγήσει γιατί επιβάλλεται αυτή η άνιση και ρατσιστική συμπεριφορά στην εκπαίδευση από την πλευρά του ελληνικού κράτους;
Εκτός από την εγνωσμένη κυβερνητική ευαισθησία για την εκπαίδευση των παιδιών των λαθρομεταναστών - προσφύγων, μήπως θα έπρεπε οι "ευαίσθητοι" και "δημοκράτες" κυβερνώντες να αποδείξουν έμπρακτα τον ανθρωπισμό που τους διέπει προς στους Έλληνες Πομάκους; Ή μήπως η φοβικότητα των "αρμοδίων" για τις αντιδράσεις της Ερντογάν καθιστά αδύνατη την ισονομία και την ισοπολιτεία απέναντι στους Πομάκους οι οποίοι τουρκοποιούνται υπό την ένοχη σιωπή και ανοχή των πολιτικών της Ελλάδας;




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ο βεβαρημένος με οικονομικά σκάνδαλα και φόνους, "νεοσουλτάνος" της Άγκυρας πολύ γρήγορα έδωσε στον Έλληνα πρωθυπουργό να κατανοήσει -εάν- ότι η ραγιάδικη στάση μας τον αποθρασύνει. Και όπως είχε γράψει ο Μοργκεντάου, οι Τούρκοι εμπρός στον αδύνατο παριστάνουν το λιοντάρι, όταν όμως βρουν αντίσταση είναι θρασύδειλοι. Δεν θα έπρεπε το πρωθυπουργικό γραφείο και το ΥΠΕΞ να αποκτήσουν ιστορικούς συμβούλους με εθνική συνείδηση για να τους κατατοπίζουν;

Δήλωσε ο Ερντογάν: «Το 1920 μας έδειξαν τη Συνθήκη των Σεβρών για να μας πείσουν το 1923 για τη Συνθήκη της Λοζάννης. Και κάποιοι προσπάθησαν να μας το παρουσιάσουν αυτό ως νίκη. Με τη Συνθήκη της Λοζάνης δώσαμε στους Έλληνες τα νησιά, που αν φωνάξεις από τις ακτές του Αιγαίου, θα ακουστείς απέναντι. Είναι αυτό νίκη»;

Φαίνεται πως και ο Ερντογάν στερείται ειδικών συμβούλων, και καθότι ανιστόρητος μπέρδεψε τα πράγματα. Δεν έδωσε η Συνθήκη της Λοζάνης τα νησιά σ’ εμάς, αλλά στους Ιταλούς.

Από αυτούς πήραμε μερικά, τα άλλα τα κερδίσαμε στον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο πολεμώντας τους Οθωμανούς. Βρέθηκαν -προς τιμήν τους- και οι Τούρκοι ιστορικοί, Μπασκίν Οράν και Σινάν Μεϋντάν, οι οποίοι με δηλώσεις τους στον τουρκικό τύπο, τού εξηγούν ότι τα Δωδεκάνησα δεν παραδόθηκαν στην Ελλάδα με την Συνθήκη της Λοζάνης, αλλά με μια άλλη συνθήκη που έγινε μεταξύ Ελλάδας και Ιταλίας (μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο - η οποία Ιταλία τα είχε πάρει από τους Οθωμανούς).

Για την ιστορία, η Συνθήκη αυτή υπογράφηκε τον Ιούλιο του 1923, μεταξύ της Μεγάλης Βρετανίας, της Γαλλίας, της Ιταλίας, της Ιαπωνίας, της Ελλάδα, της Ρουμανίας, της Γιουγκοσλαβίας, από τη μία πλευρά, και της Τουρκίας από την άλλη πλευρά, χαράσσοντας τα νυν σύνορα της Τουρκίας,

Η απάντηση της Ελλάδας, μετά από μια ανούσια του ΥΠΕΞ, αποδιδόμενη μάλιστα σε "κύκλους", δόθηκε από τον Έλληνα πρωθυπουργό, και μάλλον βρίσκεται στη σωστή κατεύθυνση: "Η αμφισβήτηση της Συνθήκης της Λοζάνης που ρύθμισε ξεκάθαρα και οριστικά τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, το καθεστώς του Αιγαίου και των νησιών του, είναι επικίνδυνη τόσο για τις σχέσεις των δύο χωρών μας όσο και για την ευρύτερη περιοχή. Ανεξάρτητα από τις πραγματικές αιτίες που προκαλούν παρόμοιες δηλώσεις αμφισβήτησης της διεθνούς νομιμότητας, η Ελλάδα δεν πρόκειται να ακολουθήσει αυτόν τον δρόμο", είπε μεταξύ άλλων ο Έλληνας πρωθυπουργός.

Είναι χαρακτηριστικός ο υπαινιγμός στην πρωθυπουργική απάντηση «Ανεξάρτητα από τις πραγματικές αιτίες που προκαλούν παρόμοιες δηλώσεις…», λόγω του ότι πολλοί αναλυτές, αλλά και αξιωματούχοι του ελληνικού ΥΠΕΞ, περνούν το μήνυμα ότι οι δηλώσεις Ερντογάν απέβλεπαν στο εσωτερικό ακροατήριο και μάλιστα έχοντας στόχο τους κεμαλιστές.

(Η αλήθεια είναι πως κάποτε είχα γράψει εδώ, ότι δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί θεωρείται μεγάλος ηγέτης ο Κεμάλ, από την στιγμή που παρέλαβε Αυτοκρατορία και παρέδωσε κράτος με μισή επικράτεια. Αυτό όμως είναι θέμα που απασχολεί τους Τούρκους, τον Μπουτάρη, τον Ρέμο και άλλους τινές).

Προφανώς είναι και αυτός ένας λόγος, αλλά αν μείνουμε μόνον σ’ αυτόν, σημαίνει πως θέλουμε να υποβαθμίσουμε το θέμα. Είναι η πρώτη φορά, εδώ και 93 χρόνια, που Τούρκος πρόεδρος ή πρωθυπουργός αφήνει υπαινιγμό για αναθεώρηση της Συνθήκης της Λοζάνης, όσον αφορά την ελληνική πλευρά. Επειδή ήδη μονομερώς την παραβίασε ενόπλως εισβάλλοντας σε Ιράκ και Συρία.

Το ζήτημα των ελληνικών νησιών θα τον απασχολήσει σε μεθύστερο χρόνο. Τώρα έβαλε τον σπόρο, και αν η στάση μας είναι υποτονική, θα υπάρξουν τα ίδια προβλήματα όπως με τους Αλβανοτσάμηδες και τους Σλάβους των Σκοπίων.

Η τουρκική εισβολή στη βόρεια Συρία, δυτικά του Ευφράτη, και η προθυμία των Τούρκων να εισβάλουν και στο Ιράκ για να "βοηθήσουν στην απελευθέρωση" της Μοσούλης φανερώνει ότι πράγματι αμφισβητούν τη Συνθήκη της Λοζάνης.

Η Ελλάδα μπορεί να μη είναι τώρα Ιράκ ή Συρία, αλλά ούτε κι αυτές οι χώρες είναι τώρα όπως ήταν πριν από λίγα χρόνια. Είναι αφελείς όσοι πιστεύουν πως η Ελλάδα θα μείνει αλώβητη, όταν εξωθεσμικά αλλογενή κέντρα εξουσίας, τύπου Ινστιτούτων του Σόρος, ενισχύουν Αλβανοτσάμηδες, Σκοπιανούς, αλλά και το μεταναστευτικό ρεύμα προς την Ευρώπη. Πρέπει να είναι τυφλοί όσοι δεν βλέπουν.

Να σημειώσω, ότι ξεπέρασε και τον Ερντογάν ο κεμαλιστής αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης στην Τουρκία, Κεμάλ (τι άλλο;) Κιλιτσντάρογλου, ο οποίος δήλωσε για τον Ερντογάν «Ας κοιτάξει πρώτα τα 16 νησιά που επί της εποχής του παραδόθηκαν και όπου υψώθηκε η ελληνική σημαία» (!), ενώ ο αντιπρόεδρος του κόμματος Οζτούρκ Γιλμάζ δήλωσε ότι «Τα 16 νησιά, νησίδες και βραχονησίδες στο Αιγαίο είναι υπό την κατοχή της Ελλάδας όχι επειδή τα έδωσαν αυτοί που βρίσκονταν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων της Λοζάνης, αλλά λόγω της ανικανότητας αυτών που έχουν σήμερα την εξουσία».

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Δημήτρης Παπαχρήστος
Συγγραφέας


Το Κοινοβούλιο είναι ο ναός της Δημοκρατίας, όταν λειτουργεί αμεσοδημοκρατικά με ενεργούς πολίτες που στέλνουν εκεί εκπροσώπους ανακλητούς, κι όταν δεν υπερασπίζονται τα συμφέροντα των πολλών που υποφέρουν από την πολιτική των αντιπροσώπων που δυστυχώς λειτουργούν κατ’ εντολήν και καλούνται να ψηφίζουν Μνημόνια και προαπαιτούμενα, νόμους και διατάξεις, προ ημερησίας διατάξεως, που όπως ομολογούν κάποιοι δεν έχουν «προλάβει» να διαβάσουν.

Πού βρίσκονται οι ενεργοί πολίτες, οι άνεργοι και οι νέοι να τους εγκαλέσουν; Εχει δυστυχώς εν πολλοίς καταντήσει κενοτάφιο, καθότι πολλές φορές είναι άδειο και στις διαδηλώσεις απέξω φωνάζουν να καεί. Υπάρχει πρόβλημα δημοκρατίας. Οι επαγγελματίες πολιτικοί της αντιπροσωπευτικής πρωθυπουργικής δημοκρατίας τη χρησιμοποιούν για να νομιμοποιούνται και να μας καθιστούν συνυπεύθυνους και συνένοχους. Ζούμε μια όχι μονάχα οικονομική κρίση. Εχει πλέον επεκταθεί σε όλα τα επίπεδα, είναι κρίση αξιών, ηθών, είναι κρίση βαθύτατα πολιτική και πολιτιστική. Τα κόμματα, συμπεριλαμβανομένων κι αυτών της Αριστεράς, δεν έχουν εσωτερική δημοκρατία, πάντα κάποιες ομάδες δημιουργούνται, φτιάχνουν τους αρχηγούς τους και γύρω από αυτούς τη δική τους μικρή εξουσία.

Εδώ που έχουμε φτάσει γίνεται φανερό πως μας κυβερνούν, δι’ αντιπροσώπων, οι Βρυξέλλες, δηλαδή η χρηματοπιστωτική ελίτ της Ευρώπης με τη σύμπραξη του ΔΝΤ. Μας δίνουν με τα Μνημόνιά τους ανάσες δανείων για να είμαστε εσαεί δέσμιοι των δανειστών. Και τώρα που τελείωσαν οι ξιφομαχίες των αρχηγών στη Βουλή για το πώς θα διδάσκονται τα Θρησκευτικά κι όλοι τους συμφώνησαν διαφωνώντας και ακούστηκαν πολλά για τη δημόσια Παιδεία και την ιδιωτική, κατέληξαν και συμφώνησαν να διαξιφιστούν πάνω στην «παλαίστρα» της διαπλοκής.

Ο Φίλης έγινε ολίγον τινά λαγός, καθότι τα προβλήματα είναι πολλά, η ανεργία είναι η μεγάλη πληγή, η αφαίμαξη της πατρίδας συντελείται με πάνω από 300.000 νέους, «τα γερά μυαλά», να ξενιτεύονται. Η Εκκλησία ως ιερατείο να θέλει να είναι κράτος εν κράτει και μέρος της εξουσίας και φυσικά να μη θέλει τον διαχωρισμό από το κράτος, για να τους πληρώνουμε τους κάθε λογής ανθέλληνες και αντιδραστικούς που από άμβωνος προσβάλλουν τον ανθρωπιστικό οικουμενικό πολιτισμό μας, αλλά και την ίδια τους τη χριστιανική πίστη της αγάπης και της αλληλεγγύης.

Θέλουν την περιουσία δική τους ως περιουσία, να την κάνουν μη κυβερνητική οργάνωση «Αλληλεγγύη», που έδινε με ξένα λεφτά σάπια κοτόπουλα στους πεινώντες και διψώντες, και είναι κι αυτό το γεγονός μέρος της διαπλοκής… Ωραία η διαμάχη. Μπορούμε να ξεχάσουμε όμως πως όλα εμπορευματοποιούνται και ιδιωτικοποιούνται και απαξιώνονται τα δημόσια αγαθά και η ίδια η πολιτική καταντά ευχάριστη ατίμωση και η πλειονότητα απέχει και δηλώνει αμέτοχη και καλύπτεται πίσω από την αδράνεια και από το «λαϊκό» δόγμα όλοι το ίδιο είναι και αν δεν είναι θα γίνουν. Αν η κρίση που περνάμε δεν μας συνεφέρει και δεν αντιδράσουμε και δεν αυτενεργήσουμε, δεν θα φταίει το κακό το ριζικό μας, αλλά εμείς οι ίδιοι. Δεν μπορεί να αισθανόμαστε πάντα ευκολόπιστοι και πάντα προδομένοι και να λέμε οι άλλοι φταίνε, ντόπιοι και ξένοι, και να μη συνειδητοποιούμε πως οι άλλοι είμαστε εμείς που μπορούμε να δημιουργήσουμε και τη δική μας πραγματικότητα.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Τη βεβαιότητά ότι η ευρωζώνη δεν πρόκειται να μακροημερεύσει, εάν δεν αλλάξει τους κανόνες λειτουργίας της, εκφράζει ο γνωστός οικονομολόγος και κάτοχος βραβείου Νόμπελ Joseph Stiglitz, σε παρεμβάσεις του σε βελγικά μέσα ενημέρωσης, με την ευκαιρία της έκδοσης του τελευταίου του βιβλίου στην ολλανδική γλώσσα.

Τη διαφωνία του με τον τρόπο που λειτουργεί η ευρωζώνη εκφράζει σε συνέντευξή του προς την εφημεριδα De Standaard, όπου καλεί τους ευρωπαίους ιθύνοντες «να κάνουν το ευρώ πιο ευέλικτο ή να το εγκαταλείψουν» καθότι λειτουργεί «διχαστικά» και «διαλυτικά» για την Ευρώπη.

Από την άλλη η De Morgen φιλοξενεί συζήτηση του Joseph Stiglitz με γνωστό βέλγο οικονομολόγο, ο οποίος δεν συμμερίζεται τις κινδυνολογικές προβλέψεις του πρώτου για διάλυση της ευρωζώνης.

P. Krugman: Η Ελλάδα θα έπρεπε να είχε εγκαταλείψει το ευρώ

Η Ελλάδα θα έπρεπε να είχε εγκαταλείψει το ευρώ, εξακολουθεί να πιστεύει ο Αμερικανός οικονομολόγος και κάτοχος του βραβείου Νόμπελ, Paul Krugman, όπως τονίζει ο ίδιος σε σημερινή συνέντευξή του στην αυστριακή εφημερίδα «Ντερ Στάνταρντ», προσθέτοντας πως αυτήν τη στιγμή δεν θα υποστήριζε μία κατάργηση του ευρώ, ακόμη και αν μπορεί να αντιληφθεί γιατί το κάνουν κάποιοι άλλοι.
AdTech Ad

Το κόστος για μία διάλυση ολόκληρης της Νομισματικής Ένωσης θα ήταν πολύ υψηλό, αναφέρει, μεταξύ άλλων, και παρατηρεί πως αξίζει να ξεκινήσει ακόμη μία τελευταία προσπάθεια διάσωσης, για να επιδιορθωθεί το σύστημα.

Στην ερώτηση τι θα γίνει εάν συνεχίζεται να ασκείται «γερμανική» οικονομική πολιτική, δηλαδή λιτότητα αντί επενδύσεων, ο Αμερικανός οικονομολόγος απαντά χαρακτηριστικά πως «τότε θα έχουμε ένα πρόβλημα», ενώ ερωτηθείς ποιο είναι εκείνο το θέμα, το οποίο τυγχάνει μικρής προσοχής από τα μέσα ενημέρωσης και την πολιτική, επισημαίνει ότι πρέπει να γίνει περισσότερη συζήτηση για το κλίμα. Κατά την άποψή του, το κλίμα θα μπορούσε να είναι, επίσης, μία λύση για τα οικονομικο-πολιτικά προβλήματα, μία ενεργός πολιτική για το κλίμα θα αποτελούσε μία οικονομική «διέγερση» για τα επόμενα πέντε έως δέκα χρόνια, και ο ίδιος χαρακτηρίζει «εκπληκτικό» το πόσο περιορισμένη είναι η σχετική συζήτηση, όταν μάλιστα γίνεται ακόμη προφανέστερο ότι κάποιος οδηγείται στην καταστροφή.

Στη συνέντευξή του, ο κ. Krugman προειδοποιεί για την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ στην προεδρία των ΗΠΑ, υπογραμμίζοντας πως για τον Τραμπ «θα ήταν πολύ εύκολο να προξενήσει ζημία», ενώ παρατηρεί ότι το σημαντικότερο έναυσμα για «φαινόμενα» όπως του Τραμπ είναι η μετανάστευση.

Ο αμερικανός οικονομολόγος, διαφοροποιώντας τη θέση του απέναντι στις συμφωνίες ελεύθερου εμπορίου ανάμεσα σε ΕΕ και ΗΠΑ (ΤΤΙΡ) και ανάμεσα σε ΕΕ και Καναδά (CETA), σημειώνει πως αυτές αποτελούν περισσότερο «έναν συμβολισμό παρά μία αναγκαιότητα», ενώ για την αυξανόμενη κριτική στην παγκοσμιοποίηση αναφέρει ότι αυτή συνιστά «μόνον έναν άνετο αποδιοπομπαίο τράγο».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Αλέξανδρος Στεφανόπουλος

Την εβδομάδα που ξεκινά, 4 με 7 Οκτωβρίου, η Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος, το σύνολο δηλαδή των εκλεγμένων Μητροπολιτών που Διαποιμαίνουν πνευματικά και διοικούν, κατά την οφειλόμενη εις το κράτος συνεργεία με διοικητικές και άλλες πράξεις τις ανά την Ελλάδα - πλην Κρήτης - περίπου 82 Μητροπόλεις, συνέρχεται εν Συνόδω κατά την καθιερωμένη τάξη που επιβάλει η λειτουργία του Συνοδικού (Δημοκρατικού) πολιτεύματος της Νόμω Κρατούσης Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Το κλίμα είναι ήδη τεταμένο, εσωτερικά στους Ιεράρχες λόγω των επανειλημμένων, συνεχών και πάγια προκλητικών, αμφισβητήσεων του ιστορικού ρόλου της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας ανά τους αιώνες και δη ειδικώς του ρόλου της των τελευταίων 600 ετών, από και προ της επαναστάσεως κατά της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, μέχρι τα προσφάτως παρελθόντα έτη της τελευταίας 50ετίας. Αμφισβητήσεις που έχουν βάθος και ρίζες προ πολλών ετών, που δεν οφείλονται όμως ούτε μόνο εις τον συνεπή, ως προς το πρόγραμμα και τις ιδεολογικές επιταγές του κόμματος του νυν υπουργού Παιδείας κ. ΝΙκολάου Φίλη, ο οποίος δεν κάνει τίποτα περισσότερο από αυτά που πρεσβεύει ιδεολογικό- πολιτικά η αριστερά από τα άκρα αριστερά της( τουτέστιν από το ΜΛ-ΚΚΕ ως το Ορθόδοξο και δογματικό ΚΚΕ) εως τα άκρα δεξιά της, το νυν κυβερνών κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ. Ουδείς ψόγος λοιπόν προς τον συνεπή κατά τις ιδεολογικό πολιτικές δεσμεύσεις του κόμματος του και πάσας της αριστεράς ως προς τον απλό στρατιώτη της Νικόλαο Φίλη, ο οποίος δεν κάνει τίποτα περισσότερο από αυτό που του έχει ανατεθεί ως «ιερή και μεγάλη αποστολή», που δεν είναι άλλο από την πλήρη από-Ορθοδοξοποίηση και πλήρη αφελληνισμό της παιδείας και γενικότερα του νέου κράτους που συστηματικά συστήνεται από τη δεκαετία του 1970 και εντεύθεν.

Οφείλει λοιπόν η Εκκλησία να συνέλθει με σύνεση, νηφάλια και να εξετάσει αφενός τα αίτια της πολυσχιδούς και πολυποίκιλης υπαρξιακής και οντολογικής εσωτερικής κρίσης που μαστίζει το έθνος σύσσωμο εδώ και μια 50ετία, έως και τη μέχρι σήμερα διαμορφωθείσα κατάσταση.
Να μη φοβηθούν οι Ιεράρχες και Μητροπολίτες μας να αγγίξουν πλέον αυτό το πελώριο και μείζονος σημασίας θέμα που περιφέρεται άλλοτε ως μπαμπούλας και επισείεται κάθε φορά από την κοσμική - πότε δεξιά καλά κρατούσα και πότε αριστερή κατ' όνομα - εξουσία ως απειλή! Αυτή είναι η ουσία αλλά και η αιτία όλων των δεινών. Ο πλήρης εναγκαλισμός κράτους και κοσμικής πλήρους εκκοσμικευμένης εξουσίας με την εκάστοτε διοικούσα ιεραρχεύουσα Δεσποτική Εκκλησία των Μητροπολιτών και των Δεσποτάδων, που ενίοτε φέρονται και ως τύραννοι εις δούλους και υποτακτικούς, όπως θεωρούν τους κληρικούς τους!
Ας αναζητήσει πρώτα τις δικές της πικρές αλήθειες για το κατάντημα που έχει περιέλθει ως εκκοσμικευμένο διοικητικό σώμα και μετά αφού αναζητήσει τις δικές ευθύνες και κάνει την ουσιαστική αυτοκριτική της, ας απευθύνει και λόγο εις την Πολιτεία, όχι μόνο για την πράγματι και προκλητικά ως μη όφειλε εκ μέρους της Πολιτείας ο Υπουργός της κ. Νικόλαος Φίλης, απαράγραπτων ιστορικών γεγονότων με ευθεία αμφισβήτηση, όπως εδώ και 10ετίες συστηματικά επιβάλλουν ξένα κέντρα και ινστιτούτα εις την χώρα, είτε εκ Βρυξελλών είτε από άλλες πλευρές του πλανήτη, χωρίς να παρασιωπά και να αποσιωπά άλλες μεγάλες αλήθειες που τις βλέπει πια και απλός μαθητής του κατηχητικού σχολείου, αλλά αρνείται πεισματικά να τις δει και να τις εντοπίσει η κρατούσα -κατά τους νόμους εις τη νομική και κρατική της υπόσταση- Εκκλησία.

Εκκλησία που ναι μεν έχει δίκιο, όταν εκφέρει λόγο λογικό γεμάτο, ιστορικών και πνευματικών, επιχειρημάτων και όχι κραυγές ή πολύ περισσότερο κατάρες και ύβρεις με οργίλο, πέραν κάθε πνευματικής και πατερικής ασκήσεως, ύφος, αλλά όλα αυτά τα χρόνια που αφού έδωσε και τα ιμάτια της ακόμα με την τραγική και στο πόδι συμφωνία, εν τρόμω είναι η αλήθεια και χωρίς νηφαλιότητα ή άλλη σύνεση, τα πάντα εις το κράτος, λαμβάνουσα ως «αντίδωρο» τη μισθοδοσία του κλήρου και εν συνεχεία των υπαλλήλων της, χωρίς, τότε να αναλογισθεί τις ευθύνες και τους κινδύνους που διανοίγονταν εις το άμεσο και εγγύς και ορατό μέλλον. Το μέλλον που ήρθε εν συνεχεία, όταν η Εκκλησία έδιδε πράγματι τα πάντα εις τον Λαό και το Ποίμνιο της χάρη στους φωτισμένους Ιεράρχες και τους κατά τόπους Ποιμένες της και μετά την Μικρασιατική Καταστροφή, όταν το κράτος εξέλειπε παντελώς, και μετέπειτα σε χρόνους δίσεκτους και πέτρινους στα χρόνια της κατοχής από τον Γερμανικό και Ιταλικό στρατό αλλά και πρωθύστερα στα χρόνια της Οθωμανικής υπέρ 500ετούς σκλαβιάς, γιατί μπορεί το 1453 να κατέπεσε η Βασιλεύουσα και πρωτεύουσα της υπέρ των 1200 ετών Βυζαντινής αυτοκρατορίας, αλλά η Ελληνική Ορθόδοξη Βυζαντινή αυτοκρατορία είχε αρχίσει να καταπίπτει και να παραδίδεται εις τους Σελτζούκους Τούρκους Οθωμανούς ήδη από την πρώτη ουσιαστική και καταστροφική άλωση της το 1204 από τους Φράγκους.

Δυστυχώς η ιστορία επαναλαμβάνεται και όσα δεν κατάφεραν τότε από το 1204 και εντεύθεν οι πρόγονοι τους Φράγκοι (νυν Ευρωπαίοι ) το κατάφεραν μέσα σε λίγες 10ετίες στα χρόνια της λεγόμενης μεταπολίτευσης -άλλη μεγάλη ιστορική ψευδαίσθηση- και η χαριστική βολή θα δίνονταν από ποιον άλλο; μα από εκείνο το εκδημοκρατισμένο πνεύμα που ήδη είχε διεισδύσει στα σχολεία και αλλού από τα χρόνια του Εθνάρχη Κωνσταντίνου Καραμανλή και εδραιώθηκε με τον αλήστου μνήμης Ανδρέα Παπανδρέου, όπου όσα ξεκίνησε η τάχα μου νεοφιλευλεύθερη συντηρητική κατά τα άλλα «μεγάλη» δημοκρατική παράταξη, ήρθε να αποτελειώσει βάζοντας, κατά την κρατική αυτού υπόσταση, μην τρελαθούμε κιόλας - Η Εκκλησία πάντα πολεμούμενη νικούσε - την ταφόπλακα των ιστορικών παραδόσεων και αληθειών για τον ιστορικό και άγιο ρόλο της Ορθοδοξίας και της προσφοράς της προς το απανταχού έθνος των Ελλήνων και της Ορθοδοξίας. Ας το κάνουν λοιπόν τι περιμένουν; Ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα. Ας δούμε ποιος εκ των δυο, το κράτος ή η κρατούσα εκκλησία θα δώσει τη χαριστική βολή σε αυτό το έκτρωμα που δημιούργησαν.

Πηγή Huffington Post



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



While the Obama Administration and the CIA officially cling to the fig leaf lie that US intelligence was innocent of any involvement in the failed July 15 coup d’ etat attempt by the CIA-run Fethullah Gülen organization in Turkey, the truth is coming out from senior US intelligence insiders themselves. It reflects a huge internal faction struggle within US leading circles in what by all accounts is shaping to be the most bizarre Presidential election year in American history.

The first admission that US intelligence had their hand in the anti-Erdogan coup, a coup launched just days after Erdogan announced a major strategic shift away from NATO and towards Russia, came from Zbigniew Brzezinski. Brzezinski is one of the most senior members of the US intelligence establishment, a former Obama Presidential adviser and former National Security Council architect of the Jimmy Carter 1979 Mujahideen Afghanistan terror operations against the Soviet forces in that country.

In a Twitter tweet from his own blog, Brzezinski wrote a precis of a new article he wrote for The American Interest magazine. He writes, “The US backing of the attempted coup against the Turkish President Recep Tayyip Erdogan was a grave mistake that could deliver a major blow to the US reputation.” That’s definitely putting it mildly given what’s unfolding in Turkey since July 15.

Brzezinski went on to write, “Turkey was on the verge of reconsidering its foreign policy after failure in the Syria during the last five years, and the US miscalculation in supporting the coup and hosting its leader (Fethullah Gülen, now in CIA-arranged exile in Pennsylvania-w.e.) was so serious that it is no longer possible to put the blame on once-US-ally Turkey if it turns its back on US and rethink (sic) its policies.” He continues, “A potential Russia-Turkey-Iran coalition would create an opportunity to solve the Syrian crisis. If Erdogan had the smallest bit of wisdom, he should have come to the understanding that he could not make an independent credibility with the help of some ‘decayed’ Arab countries,” no doubt referring to Saudi Arabia and Qatar, the prime financiers of the Syrian terror war against Assad since 2011.

Brzezinski, who together with Henry Kissinger was one of the foremost US foreign policy strategists of the postwar period, the founding Executive Director of David Rockefeller’s Trilateral Commission, and one who still today presumably retains Top Secret clearance access to US intelligence reports, was expressing his fury at the utter incompetence of US intelligence in managing the Turkey relationship. Notably, the person in the US State Department directly responsible for not only the disastrous US coup in February, 2014 in Ukraine, but also for Turkey, is the hapless neo-con perpetual warrior-ess, Victoria “Fuck the EU” Nuland, wife of neo-con Robert Kagan.

Brzezinski’s candid critique was followed up by an even more detailed expose of US intelligence ties to Fethullah Gülen, charged by the Turkish government with treason and backing the July 15 coup. In a guest article in the EU online mgazine EurActiv.com dated 17 August, 2016, Arthur H. Hughes confirms the intimate links between Gülen and the CIA, noting that “Gülen fled to the US with the assistance of the diplomat Morton Abramovitz, CIA agents Graham Fuller and George Fidas, and the above-mentioned Fr. Alexander Karloutsos.”

Gülen CIA friend Bartholomew I

Hughes’ article is a bombshell in many respects, and most definitely in his detailing of the intimate ties between the CIA, Gülen and the current Orthodox Patriarch Bartholomew I of Constantinople, current Archbishop of Constantinople and Ecumenical Patriarch. Hughes described the above-mentioned Father Alexander Karloutsos:

“…one of the members of the American-Israeli lobby in the Constantinople Patriarchate is Father Alexander Karloutsos, Public Affairs Officer close to Archbishop Demetrios (of America-w.e.). Thanks to his ties with high-level officials and Greek-American billionaires, he is basically the only person who controls the money flows from the US to the Phanar (the Greek Orthodox part of Istanbul-w.e.), and that gives him wide possibilities of exerting pressure upon the Ecumenical Patriarchate. On the other hand, Karloutsos is also in good relations with former CIA Director George Tenet, and with the preacher Fethullah Gülen cooperating with the American intelligence.”

George Tenet, a close ally of the Clinton political machine is a Greek-American former head of CIA during the time of Bill Clinton and also George W. Bush. The Clintons are both on record praising Fethullah Gülen. It seems to be a cozy network of CIA-Gülen-Constantinople Patriarchate-Clintons, all financed with “money from Greek-American billionaires.”

Arthur H. Hughes is not a casual commentator on events in Turkey and the Middle East. He was US Ambassador to Yemen in the 1990’s during the Clinton Presidency, then Deputy Assistant to the Secretary of State for Near Eastern Affairs. He also served as Deputy Assistant Secretary of Defense for Near East and South Asia, and was Deputy Chief of Mission in Tel Aviv. His linking of Gülen to the CIA and to the Constantinople Patriarchate points to one of the least-public and most influential covert CIA-run networks in the world, the anti-Moscow Orthodox Patriarchate of Patriarch Bartholomew I of Constantinople. Hughes suggests that if Erdogan and the Turkish government are serious about dealing with future coup threats, they should put the Constintanople Patriarchate under the magnifying glass.

As I’ve documented in my book, The Lost Hegemon: Whom the gods would destroy, Graham E. Fuller and George Fidas, both decades-long senior CIA officials managed to secure an extraordinary permanent residence in Saylorsburg, Pennsylvania, over the loud formal objections of the US State Department, in 1999, when Gülen was about to be charged by the Turkish authorities for inciting treason.

Most recently, Fuller felt compelled to write on his blog that, indeed he did help Gülen obtain a US green card, but that no, Gülen was not behind the failed July 15 coup. However Turkish reports place Fuller and another senior CIA ally, Henri J. Barkey, at a luxury hotel on one of the Princes’ Islands in the Sea of Marmara, some twenty minutes from Istanbul the night of the failed coup. In a subsequent appearance at a Washington think tank forum held by the Foundation for the Defense of Democracies, a neo-con address whose chairman is former CIA director, neo-con James Woolsey III, Barkey and his host tried to make a feeble joke about his presence in Istanbul the night of the coup and his ties to Gülen.

For once, Brzezinski is right.

The CIA-Gülen coup d’etat attempt to topple Erdogan after his turn towards rapprochement with Moscow was “a grave mistake.” The consequences, aside from a massive crackkdown on Gülen networks and media inside Turkey, include an open dialogue of Erdogan and the Turkish government of Prime Minister Binali Yıldırım with Russia and now with Iran, about a “solution” to the Syrian war that would include Bashar al-Assad as at least a transition figure.

The Erdogan pivot East since the failed CIA coup has forced the Pentagon to quietly remove its nuclear warheads from Turkey’s Incirlik airbase near the Syrian border to Romania. At the same time, Turkey’s Prime Minister on August 20 stated to the media that Russia could possibly use Turkey’s Incirlik Airbase if necessary, something that certainly produced more acute gas pains in Langley, Foggy Bottom (the more than fitting name for the US State Department headquarters), and the Obama White House.

July 15 may go down in history as one of the most decisive defeats of American global power projection, of the so-called New World Order of David Rockefeller and friends. If so, not a minute too soon for the prospect of a more peaceful world.

* F. William Engdahl is strategic risk consultant and lecturer, he holds a degree in politics from Princeton University and is a best-selling author on oil and geopolitics, exclusively for the online magazine “New Eastern Outlook.”


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Μερίσματα του ΜΤΠΥ εννοώ!...

«Χειροκροτεί» ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Να τους χαιρόμαστε!...
Να είναι καλά οι άνθρωποι!..
Να τους προστατεύει η Παναγιά μας (αν και πρόσφατα μοιάζει να Την πάνε…κόντρα!)
Για να μας Κυβερνούν!
Να μας φροντίζουν!
Να μας έχουν στα «Ώπα- ώπα»…


Φαίνεται, όμως, ότι λησμονήσανε και δεν τηρούν με την πρέπουσα ευλάβεια την 5η Εντολή (Έξοδ. 20,12):
«Τίμα τον πατέρα σου και την Μητέρα σου ίνα ευ σοι γένηται και ίνα μακροχρόνιος γένη επί της γης…»

Για να μην με κατηγορήσουν κάποιοι εκ των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ότι κάνω «Αντιπολίτευση» θα το θέσω δημοσίως, χωρίς φόβο και πάθος:
ΟΧΙ δεν υπήρξαν καλύτεροι οι κ.κ. Παπανδρέου, Παπαδήμας, Σαμαράς, Βενιζέλος αλλά εσείς καθημερινά φαίνεστε… χειρότεροι!...

Όταν, τέλη Μαρτίου ξαφνικά, μας ανακοίνωσαν ότι το μέρισμα του Μετοχικού Ταμείου Πολιτικών Υπαλλήλων θα καταβάλετε ανά τρίμηνο, αντί της καθιερωμένης μηνιαίας καταβολής, υποψιάστηκα όπως όλοι μας και με μπόλικο χιούμορ έγραψα αρχές Απριλίου 2016 στα Blogs ρωτώντας: «Θα μας κάνουν τα 3, 2 (Μερίσματα του ΜΤΠΥ εννοώ!)»

Μετά ανέκρουσα πρύμνη, παραδέχτηκα δημοσίως ότι η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ με διέψευσε πανηγυρικά και έγραψα αρχές Ιουλίου στα Blogs:
«Τελικά ΔΕΝ μου έκαναν τα 3… 2 αλλά 1,8 (Μερίσματα του ΜΤΠΥ εννοώ!)

ΔΕΝ ξεκίνησε καλά ο Οκτώβριος!..
Ελέγχοντας σήμερα την 3-μηνιαία καταβολή μερίσματος του Μετοχικού Ταμείου Πολιτικών Υπαλλήλων (ΜΤΠΥ) διαπίστωσα μαζί με χιλιάδες άλλους συναδέλφους συνταξιούχους ότι τα 3 που τον Απρίλιο νόμιζα θα μας τα κάνουν 2 αλλά τελικά μας τα έκαναν 1,8, τώρα είναι κάτω από το «1» (άσσο).

Πότε θα κόψετε και τον «Άσσο» για να μας καταντήσετε, συνταξιοδοτικά… Ευνούχους;


Χειροκροτώ τους… «ΜΝΗΜΟΝΙΟΚΤΟΝΟΥΣ»!...

* Ο Γιώργος Πιπερόπουλος είναι συνταξιούχος καθηγητής και πρώην Πρόεδρος του Τμήματος Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας - Επισκέπτης καθηγητής στο Business School, Newcastle University, United Kingdom.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Δύο στελέχη ισλαμικών ριζοσπαστικοποιημένων ομάδων, που είχαν ενταχθεί στον ISIS και βρίσκονταν στην κορυφή της λίστας καταζητούμενων όλων των ευρωπαϊκών Αστυνομιών, εντοπίστηκαν και συνελήφθησαν στη βόρεια Ελλάδα με διαφορά λίγων ημερών.

Ο ένας είναι Γερμανός πολίτης συριακής καταγωγής, 30 ετών και κατηγορείται ότι είχε οργανώσει δολοφονική επίθεση στο Ανόβερο εναντίον αστυνομικού.

Ο δεύτερος είναι Γάλλος αραβικής καταγωγής και θεωρείται από τις γαλλικές αντιτρομοκρατικές υπηρεσίες ως ένας από τους στρατολόγους τζιχαντιστών της ομάδας που ευθύνεται για τη σφαγή στο θέατρο «Μπατακλάν» στο Παρίσι, στις 13 Νοεμβρίου 2015.

Αν σημειώσουμε πως στην Βόρεια Ελλάδα "συνωστίζονται" όσοι λαθρομετανάστες - "πρόσφυγες" επιδιώκουν να φύγουν από την Ελλάδα (χρησιμοποιώντας ήδη καταγεγραμμένα κυκλώματα διακίνησης που χρεώνουν 1.500 € στο άτομο) προς τα Σκόπια και από εκεί στην Ευρώπη, τότε αντιλαμβανόμαστε πως οι ειδικότητες των δύο συλληφθέντων ενδεχομένως είναι συνδεδεμένες με εν υπνώσει πυρήνες του Ισλαμικού Κράτους εντός της Ευρωπαϊκής επικράτειας και η σύλληψή τους ενδέχεται να συμβάλει σε αποκαλύψεις άμεσα σχετιζόμενες με την αντιμετώπιση της Ισλαμικής τρομοκρατίας σε ευρωπαϊκές χώρες.

Οι συλλήψεις αυτές, όμως, αφορούν και την Ελλάδα, η οποία συνεχίζει να δέχεται (σε μικρότερους αριθμούς, αλλά ακατάπαυστα) "πρόσφυγες", άσχετα αν ο αρμόδιος υπουργός κ. Μουζάλας δήλωσε επισήμως πως το 80% από αυτούς δεν είναι πρόσφυγες...! Μπορεί, λοιπόν, η Ελληνική Αστυνομία να συνέλαβε 2 μέλη του ISIS, αλλά το ερώτημα που "ίπταται" είναι ανελέητο: Πόσοι ακόμη τζιχαντιστές κυκλοφορούν ελεύθεροι στην Ελλάδα και τι ακριβώς κάνουν; 

Μπορούν, άραγε, να απαντήσουν στο φλέγον ερώτημα, άμεσα συνδεδεμένο με την εσωτερική ασφάλεια της Ελλάδας, οι αρμόδιοι υπουργοί και ο ίδιος ο πρωθυπουργός, που μπορεί μεν να ζητάει χρήματα από τον ΟΗΕ για την αντιμετώπιση του "προσφυγικού", αλλά δεν ζητάει και δεν προτείνει την εφαρμογή κανενός μέτρου για την αντιμετώπιση ενός υπαρκτού εθνικού κινδύνου;

Και, τελικά, ποια ακριβώς είναι η ευθύνη των άμεσα ή έμμεσα εμπλεκόμενων πολιτικών, που με τις πράξεις ή τις παραλείψεις τους εκθέτουν σε κίνδυνο την ασφάλεια των Ελλήνων πολιτών, αλλά και της ίδιας της χώρας;
Θα υπάρξει, επιτέλους, κάποιος που θα προσδιορίσει όχι την πολιτική αλλά την ποινική ευθύνη των τελευταίων κυβερνήσεων στο συγκεκριμένο θέμα;

Κι επειδή σχετικοί νόμοι για την λαθρομετανάστευση ήδη υπάρχουν, θα υπάρξει κάποιος που θα ζητήσει την εφαρμογή των νόμων που παραβιάζουν ή αγνοούν ηθελημένα οι κυβερνώντες;

Αναγνώστης


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Ο  "Χορεύοντας με τους Λύκους"  πρωταγωνιστής της επικής ταινίας, ξαναζωντανεύει στο πρόσωπο της πρίμα οικονομικής μπαλαρίνας  "Κορδακίζοντας με τα Μνημόνια", όπου απαρνείται την φυλή του -τους ανθρώπους- για να αφιερωθεί στους τοκογλύφους, στους "εταίρους" και τα μνημόνια, στο πρόσωπο των οποίων αναγνωρίζει τα φυσικά του αδέλφια.

Ο κόρδακας, (για να υπενθυμίσουμε στους φίλους μας αρχαιοπρεπείς πλην ημιαγράμματους), ήταν χορός που παρουσιάζονταν ενίοτε στην αρχαία κωμωδία, οργιαστικός και χιουμοριστικός έως χυδαίος. Η εκτέλεσή του λεγόταν κορδακισμός και χρησιμοποιούνταν με την σημασία του άσεμνου χορού.

Βγαίνει λοιπόν ο "Κορδακίζοντας με τα Μνημόνια" και σε άπταιστα κορακίστικα, με "την κανόνα"  και "τις κανόνες" του, με τα όλα "στον κουβάς" του, και με τα όλα του και δίνει γραμμή από βήματος Βουλής προς τους απανταχού ΤΣΥΡΙΖαίους ταλιμπάν, πως πρέπει να είναι περήφανοι που συμβιβάστηκαν με  τους δολοφόνους της πατρίδας και του λαού και πως δεν πρέπει να σκύβουν το κεφάλι στους "λαϊκιστές" που τους αποκαλούν προδότες και πουλημένα τομάρια. 

Και δεν ντρέπεται ο χυδαίος, ο αριστερούλης του γλυκού νερού, ο θρασύτατος αλλόγλωσσος, που θέλει να είναι και υπουργός μιάς χώρας που ούτε την γλώσσα της δεν γνωρίζει.
Και μην επιχειρηματολογήσουν μερικοί "και τί να κάνει ο κακομοίρης αφού είναι ομογενής". 
Να κόψει τον λαιμό του να μάθει ελληνικά.
Για να τιμήσει την χώρα και τον λαό που τον ανέχονται σαν υπουργό, σαν δημόσιο πρόσωπο γενικότερα.
Εδώ ρωσίδες και ουκρανές οικιακοί βοηθοί έμαθαν γρηγορότερα και καλύτερα ελληνικά από δαύτον.
Αυτός βέβαια δεν έχει ανάγκη να μάθει ελληνικά για να ζήσει.
Αυτός ζει κλέβοντας τον κόπο, τον ιδρώτα και τις περιουσίες των ελλήνων και δημιουργώντας κομματικό στρατό "υπερήφανων" ΤΣΥΡΙΖαίων, πεσμένων στα τέσσερα γεμάτοι εθνική ανάταση. 
Γεμάτοι εθνική υπερηφάνεια που ξεπουλούν νερά, εναέριους χώρους, κυριαρχία στις θάλασσές μας, ορυκτό πλούτο, και ψυχές.

Γιατί αφού πρώτα ξεπούλησαν τις δικές τους ψυχές στον διάολο της εξουσίας, και του προσωπικού κέρδους, θέλουν τώρα να ξεπουλήσουν και τις ψυχές των ηλιθίων που τους ξαναψήφισαν, καλώντας τους να είναι  περήφανοι για την προδοσία.
Για νά 'χουν παρέα στην κόλαση που αργά ή γρήγορα θα τους στείλει ο πραγματικός λαός, όχι ο ενταγμένος σε κομματικούς στρατούς, αλλά ο συνειδητοποιημένος λαός, που μετά από έξι χρόνια φανερής προδοσίας, κοροϊδίας, βίας και προπηλακισμού, θα κάνει κάποια στιγμή την τρομερή του επανάσταση.

Ή θα πρέπει να την κάνει.
Το blog δεν είναι σίγουρο.
Δηλώνει εδώ και πολύ καιρό απογοητευμένο. 
Από θεούς και ανθρώπους.
Κυρίως από ανθρώπους!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Τάσσος Συμεωνίδης
Ακαδημαϊκός Σύμβουλος


Ο Ταγίπ Ερντογάν έχει παύσει να μας εκπλήσσει εδώ και χρόνια. Μετά την αρχική εκείνη περίοδο μέλιτος και διεθνών ραψωδιών περί «μετριοπαθούς» Ισλάμ αλά Ερντογάν, που δήθεν θα αποτελούσε τον διδασκαλικό πόλο «δημοκρατίας» για τις μουσουλμανικές χώρες, οι επικίνδυνοι, προκλητικοί, και ανερμάτιστοι χειρισμοί του demi-sultan (του «ημίσεως σουλτάνου») προκαλούν αυξανόμενη δυσφορία και ανησυχία εντός και εκτός Τουρκίας. Ήδη, ακόμη και οι εκ πεποιθήσεως νεροκουβαλητές της Τουρκίας στην Δύση δυσφορούν με τους επικίνδυνους ισλαμικούς ακροβατισμούς της Άγκυρας στην Συρία, αλλά και για τις μαζικές διώξεις, φυλακίσεις, και εκκαθαρίσεις που ακολούθησαν το ersatz πραξικόπημα του περασμένου Ιουλίου.

Το τελευταίο πυροτέχνημα του demi – sultan είναι η ξαφνική δήλωσή του περί την Συνθήκη της Λωζάννης (1923). Το πυροτέχνημα ανετάραξε το ελληνικό πολιτικό τέλμα και οδήγησε στις συνήθεις «σκληρές» πλην αβλαβείς δηλώσεις του Υπουργείου Εξωτερικών. Ο κύριος Πρωθυπουργός πρόφθασε κι αυτός να προειδοποιήσει ότι η τουρκική αμφισβήτηση είναι «επικίνδυνη» αλλά, πρόσθεσε αμέσως, επαναλαμβάνοντας το αιώνιο μοτίβο των «ηγετών» μας, ότι η Ελλάς θα μείνει προσηλωμένη στην «νομιμότητα» και δεν πρόκειται να ακολουθήσει το παράδειγμα της Τουρκίας.

Ανεξαρτήτως του αν ο ημί-σουλτάνος βρίσκεται σε πανικό, όπως διατείνεται Τούρκος καθηγητής, επειδή αντιμετωπίζει ογκούμενα αδιέξοδα και χρησιμοποιεί τον εθνικισμό για να συσπειρώσει τους οπαδούς του, ή επιδιώκει πραγματικά μια εκ βάθρων αναδιάταξη στο Αιγαίο με ή χωρίς πόλεμο, η «νομιμόφρων» Ελλάς βρίσκεται προ στρατηγικού διλλήματος: είτε η ανίατος δουλικότης —επίσημη, πραγματική, και αποδεδειγμένη—που την διακρίνει εδώ και δεκαετίες στα ελληνοτουρκικά θα εγκαταλειφθεί, είτε η «νομιμότητα» και η «προσήλωση» θα μεταβάλει την Ελλάδα σε βιλαέτι της νεο-ισλαμικής Τουρκίας για να αποκαταστηθεί και η ιστορική συνέχεια που τόσο επιθυμούν «κύκλοι» της Εσπερίας αλλά ίσως και των Ηνωμένων Πολιτειών.
Όπως δε και στο παρελθόν βεβαίως, ο κύριος Τσίπρας ουδεμίαν απολύτως ουσιαστική βοήθεια από «φίλους» και «συμμάχους» δεν πρέπει να περιμένει παρ’ όλα όσα Twitter τιτιβίζουν ακόμη οι παρ’ ημίν ακάματοι αλλά μάλλον γραφικοί πλέον «ευρωπαϊστές» (Σημείωσης: η καταστροφή που άρχισε το 2010 μέσω και εξ αιτίας των «ευρωπαϊκών θεσμών», και ανεξαρτήτως των εγκληματικών ευθυνών της ελληνικής «ηγεσίας», θα έπρεπε να είχε διδάξει πολλά σε πολλούς, πλην όμως ο Έλλην εγκέφαλος πάσχει, ως φαίνεται, από εκ γενετής διασπάσεις νευρώνων και ατροφίας λοβών).

Η στρατηγική αντίληψη και πρακτική ουδέποτε απετέλεσαν πεδίο άμιλλας και δημιουργίας εν Ελλάδι. Μια σύντομη, αλλά ιστορική, αναλαμπή ήταν το αποτέλεσμα της ιδιοφυΐας του Ελευθερίου Βενιζέλου, η οποία όμως κι αυτή κατέληξε, μετά από μνημειώδεις επιτυχίες, στην Καταστροφή του 1922. Οι μεταπολεμικές ελληνικές ηγεσίες απλώς αδιαφόρησαν προτιμώντας παιδαριώδεις κομματισμούς και αλλήθωρους «εκσυγχρονισμούς» και «πορείες προς τα εμπρός» της συμφοράς. Αγνοώντας τα αυτονόητα και επιμένοντας στην ανάδειξη αχρείων, μετρίων, και δημαγωγών ως «εκσυγχρονιστών», η ελληνική πολιτική τάξη έχει πετύχει να μεταβάλει την χώρα σε εύκολη λεία για «σκοτεινούς κύκλους» που μόνο σκοτεινοί δεν είναι, αλλά και που κανείς δεν θέλει να θίξει δημοσίως και επί της ουσίας φοβούμενος το προσωπικό κόστος.

Για το ήδη διαμορφούμενο νέο και διογκούμενο στρατηγικό αδιέξοδο, όμως, υπάρχει λύσις και φέρει το όνομα «Παναγιώτης Κονδύλης».
Ο Παναγιώτης Κονδύλης (1943-1998), άγνωστος στους πολλούς αλλά γνωστότατος και εξαίρετης φήμης στο εξωτερικό και ιδίως στην Γερμανία, άφησε πίσω του, μετά τον θάνατο του από ιατρικό λάθος σε ιδιωτικό θεραπευτήριο των Αθηνών, ένα τεράστιο, νευρώδες, και πολυσχιδές πνευματικό έργο. Η Στρατηγική και οι γεωστρατηγικές αναλύσεις του για το μέλλον του Ελληνισμού αποτελούν ένα σημαντικό τμήμα αυτού του έργου.
Ο Κονδύλης δεν συντηρούσε (και μάλιστα απεχθάνονταν) τις πολυφορεμένες αυταπάτες των αυτοχθόνων. Στα ελληνοτουρκικά ήταν άτεγκτος. Χωρίς ουμανιστικές κορώνες, ανοησίες περί «ελληνοτουρκικής φιλίας», και κομπογιαννίτικες θεωρίες δια το «δεν απαιτούμε τίποτε από κανέναν» είχε υιοθετήσει έναν «σκληρό», δηλαδή ρεαλιστικό, τόνο που απετέλεσε ανάθεμα για την πλειονότητα των εν Ελλάδι «επιστημόνων» και «πανεπιστημιακών» της κενής πολυλογίας. Με λίγα λόγια, η φιλοσοφική και πρακτική του προσέγγιση ήταν το άκρο αντίθετο της αρνήσεως της πλειοψηφικής μερίδας της ελληνικής intelligentsiaνα αποδεχθεί ό,τι θεωρεί επώδυνο και πολιτικά «απαράδεκτο» ιδιαιτέρως στα περί αμύνης και ασφάλειας της χώρας («Παναγιώτης Κονδύλης: Πως τον δέχτηκαν στην Ελλάδα»).

Σήμερα, λοιπόν, που ο κύριος Τσίπρας και οι συν αυτώ αναζητούν το νέο «αφήγημα», εν όψει εκπεφρασμένης πλέον δημοσίως τουρκικής απειλής που σκοπεύει την καρδιά της ελληνικής ασφάλειας και ακεραιότητας, δεν έχουν παρά να αφήσουν τις συσκέψεις και τις δηλώσεις και να αρχίσουν να διαβάζουν Κονδύλη (τα χωρία που ακολουθούν προέρχονται όλα από το σύντομο κείμενο του Κονδύλη με τίτλο «Γεωπολιτικές και στρατηγικές παράμετροι ενός ελληνοτουρκικού πολέμου»).

Επιλεκτικά και ενδεικτικά θα αναφέρουμε τα εξής.

Πρώτα-πρώτα το κείμενο υιοθετεί μια διάγνωση που συνοψίζει το πρόβλημα άριστα, με ιδιαίτερη μάλιστα πλέον σημασία για τα μετά το 2009-2010 και τις κυβερνήσεις-παρωδία της περιόδου:
Το ελληνικό κράτος δεν στάθηκε σε καμία [ιστορική] φάση ικανό να προστατεύσει αποτελεσματικά τον ευρύτερο ελληνισμό και να αναστείλει τη συρρίκνωση ή τον αφανισμό του... Η αποδεδειγμένη ανικανότητα του ελληνικού κράτους να υπερασπίσει το ελληνικό έθνος -δηλαδή να επιτελέσει την κατ' εξοχήν αποστολή του -συνιστά τον ανησυχητικότερο οιωνό για το μέλλον. Γιατί ήδη το ελληνικό κράτος βαθμηδόν φανερώνεται ανήμπορο να προστατεύσει ακόμα και το έθνος που βρίσκεται εντός των συνόρων του.

Δεύτερον, οι «Γεωπολιτικές» προσφέρουν την σωστή «ανάγνωση» του τι μπορεί να επιτύχει και τι όχι η σημερινή Ελλάς των μνημονίων, της «ενωμένης» αλλά διαλυομένης Ευρώπης, και της συνεχούς μειώσεως πόρων και αντοχών κοινωνίας και ενόπλων δυνάμεων: Ο Poincare, ο μεγάλος Γάλλος μαθηματικός, είπε κάποτε ότι ο πόλεμος είναι πειραματική επιστήμη στην οποία δεν είναι δυνατόν να διεξαχθούν πειράματα. Τα περιθώρια για πειραματισμούς είναι ακόμα στενότερα σε χώρες όπως η Ελλάδα που, αν δούμε τα πράγματα έστω και σε μεσοπρόθεσμη απλώς ιστορική προοπτική, περπατούν πάνω στην κόψη του ξυραφιού. Το λυπηρό παράδοξο σε ακροσφαλείς ιστορικές καταστάσεις συνοδευόμενες από διάχυτα παρακμιακά φαινόμενα είναι ότι η στρατηγική σκέψη θολώνει τόσο περισσότερο, όσο εντονότερα τη χρειάζεται ένα έθνος. Όπως ο βαριά άρρωστος δεν αναρωτιέται τί θα κάμει σε δέκα χρόνια, αλλά αν θα βγάλει τη νύχτα, έτσι ο ιστορικά ανίσχυρος χαρακτηρίζεται από την έλλειψη μακρόπνοων συλλήψεων και την προσήλωση στα άμεσα δεδομένα...

Τρίτον, γίνεται η κρίσιμος επισήμανση του βασικού «εργαλειακού» μοχλού κατάρρευσης της μεταχουντικής Ελλάδος, δηλαδή της εξάρτησης των πάντων από έναν ανούσιο, ιδιοτελή, ανάπηρο, και αέναο «διάλογο», δημιούργημα αποκλειστικά των «δημοκρατικών δυνάμεων» προς όφελος του πελατειακού κράτους, πρακτική που εν καιρώ υιοθέτησε και η «συντηρητική» και «νεοφιλελεύθερη» πλευρά: Την [συνετή] σκέψη σε ιστορικές και στρατηγικές διαστάσεις την κατάπιε εντελώς σχεδόν, μαζί με όσα θα έπρεπε να τη στηρίζουν έμπρακτα, το πελατειακό σύστημα, το δούναι και λαβείν, το οποίο τελευταία, στο πλαίσιο του ακάθεκτου εκσυγχρονισμού μας, έχει πάρει την πολιτισμένη ονομασία του «διαλόγου» - διαλόγου οπισθοβούλου, πολυδαιδάλου και πολυμήχανου, διαλόγου των πάντων με τους πάντες περί των πάντων εις πάντας τόπους και πάντας χρόνους. Όποιος δεν μετέχει σε τέτοιους διάλογους και δεν υπόκειται στις σκοπιμότητές τους, έχει την ελευθερία -και την υποχρέωση- να σταθμίσει στρατηγικά έναν ενδεχόμενο πόλεμο [με ό,τι αναπτύξαμε προηγουμένως].

Τέταρτον, οι «Γεωπολιτικές» προειδοποιούν ότι η Τουρκία, ανεξαρτήτως εσωτερικών πιέσεων, συγκρούσεων, και αντιφάσεων, βρίσκεται σε αναπότρεπτη και νομοτελειακή πορεία επεκτάσεως —κάτι που κανένας απολύτως Έλλην «αρχηγός» δεν έχει αναγνωρίσει δημοσίως και αγνοεί επιπλέον επιδεικτικά αναπαυόμενος σε αίολες δήθεν άμυνες, όπως το «ευρωπαϊκό κεκτημένο», την καιόμενη και μη φλεγόμενη «ευρωπαϊκή πορεία» της Τουρκίας, και το διεθνές δίκαιο.
Αυτή η πληθώρα διάχυτης και ακαταστάλαχτης ανθρώπινης [εσωτερικής τουρκικής] ενέργειας ζητά να διοχετευθεί... [και] θα διοχετευθεί σε δραστηριότητες συναπτόμενες άμεσα ή έμμεσα με τον προσδιορισμό και την έμπρακτη προάσπιση της τουρκικής ταυτότητας και της θέσης της μέσα στον κόσμο. Μόνον εκεί όπου κοχλάζει νεανικό αίμα γεννιούνται ιδέες ικανές να κινητοποιήσουν μάζες, όσο «πρωτόγονες» κι αν φαίνονται οι ιδέες αυτές στα μάτια δημογραφικά φθινόντων γειτόνων εκλεπτυσμένων από την ξαφνική ευζωία ή διανοουμένων που εξ επαγγέλματος παράγουν ιδεολογίες του ειρηνιστικού ευδαιμονισμού υπό τις διαφορετικότερες μορφές.

Οι 36 σελίδες των «Γεωπολιτικών», κυριολεκτικώς σε κάθε τους γραμμή, μεταδίδουν μια βαθύτατη ανησυχία για την Νιρβάνα που περιβάλει τους «ευρωπαίους» Έλληνες της «Ευρωπαϊκής ένταξης» «...η οποία στην ουσία της δεν είναι παρά η διαφοροτρόπως καρυκευμένη και μεταμφιεσμένη επιθυμία άλλοι να μας ταΐζουν και άλλοι να φυλάνε τα σύνορά μας».
Και προειδοποιούν ότι «...η Τουρκία –ανισομερής, αντιφατική, εν πολλοίς άμορφη ακόμα, αλλά με ακμαίες πηγές στοιχειακής γεωπολιτικής ενέργειας - κοιτάζει αδιάκοπα πέρα από τα σύνορά της μέσα σε ευρύτατους χώρους, προς τους οποίους την ωθούν πολύ νωπές και ενεργές ηγεμονικές μνήμες καθώς και ζωντανές ακόμα φυλετικές, γλωσσικές και ιστορικές συγγένειες».

Το καλοκαίρι του 1974, η Τουρκία απέδειξε εμπράκτως ότι δεν διστάζει εκεί όπου ανακαλύπτει εθνικό στρατηγικό συμφέρον και το διεκδικεί με πόλεμο. Όπως και το 1922, οι «σύμμαχοι» μας το ‘74 έμειναν αμέτοχοι και στις επόμενες δεκαετίες επιδεικτικά «πολιτικά ορθοί», πάντοτε προς όφελος της Άγκυρας. Με δικαιολογία την εγκληματική ενέργεια της χούντας κατά του Μακαρίου, οι «φίλοι» μας ανενδοίαστα αλλά «διπλωματικά» επικρότησαν τον ακρωτηριασμό της Κύπρου και δημιούργησαν και συντηρούν μονομερώς έναν τεράστιο μηχανισμό «ειρηνευτικής διπλωματίας» που, ακόμη και σήμερα, εργάζεται υπέρ των «δικαίων» της Τουρκίας.

Είναι φυσικά άχρηστο να επαναλάβουμε εδώ ότι ο κύριος Τσίπρας, στην απολύτως υποθετική περίπτωση που θα ήθελε να επαναπροσδιορίσει το ελληνικό στρατηγικό «αφήγημα» με βάση την ατράνταχτη λογική του Κονδύλη, θα βρισκόταν προ ανταρσίας στις τάξεις των «συντρόφων» που, έντρομοι, θα ανακάλυπταν ίσως ότι, πράγματι, η χώρα όχι μόνον απειλείται, αλλά είναι και ουσιαστικά παράλυτη μετά από τόσες δεκαετίες εθελουσίας νανοποίησης. Όσο για την αυτοαποκαλούμενη «αντιπολίτευση», οι εκπρόσωποι της θα εκτόξευαν αμέσως τις αιώνιες καταδίκες των κυβερνόντων και θα υπόσχονταν ότι, μόλις αυτοί γίνουν κυβέρνηση, θα καταργήσουν αμέσως τις καταστροφικές για την Πατρίδα αποφάσεις των προηγουμένων.

Η ανάγνωση του Κονδύλη, ακόμη και στην ύστατη αυτή στιγμή, μπορεί να προσφέρει ουσιαστική βοήθεια σε μια φιλότιμη και πραγματική προσπάθεια μιας έστω και εν μέρει ανάταξης των εθνικών στόχων και της άμυνας του Έθνους. Η πραγματικότητα όμως μας προσγειώνει βάναυσα. Η Ελλάς της «Ευρώπης», της «μαγικής» Ολυμπιάδας, των ανοιχτών συνόρων, της αδιαφορίας για την εσωτερική ανθρωπογεωγραφία, του γενικού κοινωνικού ξεχειλώματος υπέρ «δικαιωμάτων» χωρίς αντίστοιχες υποχρεώσεις, και των μακάβριων γελωτοποιών της πολιτικής, που μηρυκάζουν ευωχούμενοι στα καφωδεία του Κολωνακίου, δεν θέλει και δεν μπορεί.
Και όπως μου δήλωσε ευθαρσώς παλιός συνεργάτης, και κατά τ’ άλλα λογικός και πραγματικός πατριώτης, σε συζήτηση για τις απειλές του ημίσεως σουλτάνου, «ε, δεν μπορούμε να γίνουμε Ισραήλ... επειδή το θέλει ο Ερντογάν!...»

Μυστήριον και ζόφος η ψυχή του Έλληνος.

Πηγή RIEAS


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η διαπλοκολογία είναι το αυτοσχέδιο φάρμακο για ό,τι πονάει την κυβέρνηση. Για όλα τα ανοιχτά θέματα, ακόμα και για δικές της αποφάσεις, φταίει η διαπλοκή. Η κοινωνία έχει κουραστεί. Ελάχιστοι είναι πια αυτοί που ικανοποιούν τα χαμηλά τους ένστικτα ρεβανσισμού και άγονης δικαίωσης με την ατελείωτη φλυαρία περί διαπλοκής

Γράφει ο Ανδρέας Πετρουλάκης

Όταν ήμουν μικρός η γιαγιά μου μού έδινε για όλους τους πόνους μου τσικουδιά. Πονούσε ο λαιμός μου, τσικουδιά, έσπαγα το πόδι μου, τσικουδιά, χτύπαγα το κεφάλι μου, τσικουδιά, δάγκωνα τη γλώσσα μου, τσικουδιά. Ήταν το φάρμακο για όλα, στο τέλος μου άρεσε κιόλας, και η απτόητη γιαγιά, όταν η αυτοΐαση έκανε τη δουλειά της έλεγε θριαμβευτικά «είδες, παιδί μου, η τσικουδιά, θαυματουργή». Εν ολίγοις στο τσακ γλίτωσα τον αλκοολισμό.

Νομίζω η τσικουδιά της κυβέρνησης είναι η διαπλοκολογία. Είναι το αυτοσχέδιο φάρμακο για ό,τι την πονάει. Τα κάνει μούσκεμα στην Οικονομία, επιτίθεται στη διαπλοκή, κόβει τις συντάξεις, επιτίθεται στη διαπλοκή, ανεβάζει τον ΦΠΑ, επιτίθεται στη διαπλοκή, καθυστερεί την αξιολόγηση, επιτίθεται στη διαπλοκή. Σε κάθε συζήτηση στη Βουλή ή αλλού, είτε είναι για το Προσφυγικό, είτε για την Υγεία, είτε για την Παιδεία, είτε για την Εξωτερική Πολιτική, είτε για τα Προαπαιτούμενα, είτε για οτιδήποτε άλλο η συζήτηση θα καταλήξει στη διαπλοκή. Είναι κάπως σαν ελληνική εκδοχή του Κανόνα του Γκόντγουιν. Στο μεταξύ βέβαια μεσολαβούν και μερικές εκτός ημερησία διατάξεως συζητήσεις της Βουλής για τη διαπλοκή (οι μόνες που δεν είναι εκτός θέματος), ενώ παράλληλα λειτουργεί και επιτροπή της Βουλής που ασχολείται με τη διαπλοκή. Η χώρα κυβερνάται με διαπλοκολογία- μαράζι το ‘ χω να περάσει μια μέρα και να μην ακούσω τη λέξη διαπλοκή. Τους φαντάζομαι στο μέλλον να κρατούν ο ένα το χέρι του άλλου και να λένε «με λένε Αλέξη και έχω μία μέρα να μιλήσω για διαπλοκή».

Ας σοβαρευτούν. Προφανώς οι σχέσεις Εξουσίας, Τύπου και Τραπεζών τα προηγούμενα χρόνια είχαν πολλά σκοτεινά σημεία. Προφανώς οι επιχειρήσεις Τύπου έπαιρναν συχνά υπέρογκα και αδικαιολόγητα δάνεια και περιέχει ίσως δόση αλήθειας αυτό που είπε ο γνώστης Γιώργος Κουρής στην Επιτροπή της Βουλής, ότι αυτά τα δάνεια δίνονταν με έγκριση πρωθυπουργών και υπουργών. Και για να είμαστε ειλικρινείς αυτά τα φαινόμενα δεν αντιρροπούνται από την υπόθεση Καλογρίτσα και ορισμένες άλλες. Είναι σίγουρο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ συμπύκνωσε το χρόνο και παρουσίασε αξιοσημείωτες επιδόσεις αριστερής διαπλοκής, απλώς το θαύμα της ισοφάρισης δεν μπορούσε να γίνει γιατί οι άλλοι είχαν δεκαετίες στη διάθεσή τους. Όλα αυτά όμως είναι θέματα ΣΔΟΕ, Εφορίας, Εποπτικών Αρχών, Δικαιοσύνης. Δεν είναι θέματα πολιτικής και μάλιστα μονοθεματικής.

Η κοινωνία έχει κουραστεί. Ελάχιστοι είναι πια αυτοί που ικανοποιούν τα χαμηλά τους ένστικτα ρεβανσισμού και άγονης δικαίωσης με την ατελείωτη φλυαρία περί διαπλοκής. Λίγοι πια ανακουφίζουν τον πόνο της ανεργίας, την στέρησης, της φτωχοποίησης με την ημερήσια δόση διαπλοκολογίας. Ευάριθμοι είναι οι ψηφοφόροι σας που ζεσταίνουν την ψήφο τους με τα σβησμένα κάρβουνα της διαπλοκής. Είστε εκτός θέματος, η εμμονική μονοδιάστατη πολυλογία σας είναι παρωχημένη. Ο λαός έχει ανάγκη να ακούσει τι κάνετε εσείς, τι γίνεται τώρα, ποιο είναι το σχέδιό σας για να τον βγάλετε από το αδιέξοδο. Όχι για χιλιοστή φορά τι έκαναν οι προηγούμενοι και πόσο άθλιοι ήσαν. Ρίχνοντας τον πήχη της σύγκρισης χαμηλά εσείς τοποθετείτε τα όριά σας στις χαμηλές επιδόσεις, οι άλλοι έτσι κι αλλιώς έχουν κριθεί.

Πηγή Protagon


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Νίκος Γ. Δρόσος

Η προσπάθεια εξαγωγής της εσωτερικής κρίσης που διανύει και η επίδειξη νέων προκλήσεων εκ μέρους της Τουρκίας αναφορικά με το Αιγαίο, οφείλουν να αντιμετωπιστούν νηφάλια και κυρίως με κλίμα ομοψυχίας εκ μέρους του πολιτικού προσωπικού της Ελλάδας.

Τα εθνικά ζητήματα δεν προσφέρονται για πολιτικού χαρακτήρα αντιπαραθέσεις, καθώς όποτε η χώρα μας τα ενέπλεξε με την εσωτερική πολιτική της σκηνή, εξήλθε οικτρά ζημιωμένη.

Υπό το πρίσμα αυτό, η ομοφωνία που διαφάνηκε εκ μέρους του πολιτικού κόσμου της χώρας, κατά την έκφραση της αντίδρασής του στις τελευταίες προκλήσεις της Άγκυρας, αποτελεί όχι μόνον ένα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση αλλά οφείλει να αναβαθμιστεί και ποιοτικά, με τη σφραγίδα του Συμβουλίου πολιτικών αρχηγών, υπό τον πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Η Ελλάδα οφείλει να εμφανιστεί απολύτως ομόθυμη και συντεταγμένη σε μια εθνική γραμμή ως προς τα ζητήματα του Αιγαίου, εμμένοντας κατά τρόπο κατηγορηματικό στην τήρηση του Διεθνούς Δικαίου, τμήμα του οποίου ευλόγως είναι η Συνθήκη της Λωζάνης.

Ταυτόχρονα, οφείλει να κινητοποιήσει τα διεθνή φόρα αλλά και τους συμμάχους της σε αυτές τις νέες τουρκικές προκλήσεις, αξιώνοντας τη συνδρομή τους σε περίπτωση παραβίασης της διεθνούς νομιμότητας.

Προς την κατεύθυνση αυτή, ευλόγως, πέραν του ΟΗΕ, η ενεργός συνδρομή της ΕΕ είναι απαραίτητη, καθώς ένα κράτος που διεκδικεί την ένταξή του στους κόλπους της, όπως η Τουρκία, όχι μόνον δεν αναγνωρίζει την κυριαρχία ενός υφιστάμενου κράτους μέλους της ΕΕ, της Κύπρου, αλλά εμφανίζεται να αμφισβητεί και εκείνην ενός ακόμη, της Ελλάδας.

Πολιτικές «Πόντιου Πιλάτου» και επίκληση «εκκρεμών διμερών ζητημάτων» εδώ, όπως είδαμε πρόσφατα εκ μέρους του αρμόδιου για θέματα Διεύρυνσης Επιτρόπου Γιοχάνες Χαν, για το λεγόμενο θέμα της «Τσαμουριάς», δεν χωρούν.

Όμως, όσο δεν προσφέρονται τα ζητήματα αυτά για ασκήσεις πολιτικού χαρακτήρα, άλλο τόσο οφείλουμε να απόσχουμε από τυχόν σπασμωδικές ή αμήχανες κινήσεις που προδίδουν την έλλειψη αυτοπεποίθησης.

Στην περίπτωση της Τουρκίας, πολιτικές κατευνασμού δεν χωρούν, ούτε αποδίδουν, όπως διαχρονικά έχει αποδειχθεί.

Αντίθετα, η επίδειξη αμετακίνητης αποφασιστικότητας στην προάσπιση της διεθνούς νομιμότητας και των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων, με κάθε πρόσφορο τρόπο, συνιστά τη μόνη δόκιμη οδό.

Για την επίτευξη του στόχου αυτού, ωστόσο, η ομοψυχία αποτελεί προϋπόθεση, κατά ακριβώς τον ίδιο τρόπο που απαιτείται η αποφυγή ιδεοληπτικών προσεγγίσεων, από όπου κι αν αυτές προέρχονται.

Υπό τις συνθήκες αυτές, η κυβέρνηση οφείλει να επιδείξει μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα της σημερινής στη διαχείριση του μεταναστευτικού - προσφυγικού ζητήματος και να αποσυμφορήσει τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου από πηγές έντασης, δίνοντας συνάμα τέλος και στο καθημερινό δράμα των χιλιάδων εγκλωβισμένων προσφύγων σε αυτά.

Η αύξηση των πιέσεων που θέτει στη χώρα μας το προσφυγικό - μεταναστευτικό ζήτημα πρέπει να θεωρείται ιδιαίτερα πιθανή, υπό το φως της τροπής που λαμβάνουν οι σχέσεις μας με τη γείτονα και οφείλουμε να μην εμφανιστούμε απροετοίμαστοι ή εμφορούμενοι από ιδεοληψίες για ακόμη μία φορά.

Η ανάγκη εξασφάλισης ομοψυχίας και ενιαίας γραμμής στα εθνικά ζητήματα εκ μέρους του πολιτικού κόσμου είναι σαφής, όμως ας μη γελιόμαστε. Αποτελεί ευθύνη της κυβέρνησης η έκφραση αυτής της γραμμής και σε αυτήν εναπόκειται τελικά ο χειρισμός και αυτής της κρίσης.

Το Αιγαίο, πέραν ψαριών και πετρελαϊκών κοιτασμάτων, μπορεί να κρύβει και πολλά άλλα για τη χώρα μας. Ας επιδείξουμε τη δέουσα σοβαρότητα...

Πηγή Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Tου Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

Οι αρνητικές προοπτικές στις αμερικανο-ρωσσικές σχέσεις επιτάθηκαν μετά την Σύνοδο του ΝΑΤΟ και τις προβλέψεις για θερμή αντιπαράθεση που διατύπωσε, λίγο πριν, ένα από τα εγκυρότερα αμερικανικά think-tanks, το γνωστό Stratfor.

Οι αποφάσεις της Συνόδου της Βαρσοβίας, το πρώτο δεκαήμερο του Ιουλίου, ολοκλήρωσαν μια σειρά πολύ ανησυχητικών στρατιωτικών κινήσεων στην Ανατολική Ευρώπη, οι οποίες μπορεί να χρησιμοποιηθούν για την υποστήριξη της εμπλοκής μιας δύναμης ταχείας αντίδρασης.

Επιπλέον, το είδος της ρητορικής που χρησιμοποιεί η Δύση τώρα δεν είναι απλώς μιλιταριστικό και ρωσσοφοβικό, είναι συχνά ακραία μεσσιανικό.

Ο Sir Alexander Richard Shirreff, απόστρατος Βρετανός στρατηγός, πιστεύει ότι η σύγκρουση στην Κριμαία κατέστρεψε κάθε δυνατότητα αρμονικών σχέσεων της Δύσης με την Ρωσσία του Πούτιν.

Το εξώφυλλο του βιβλίου “2017: War with Russia”, που έγραψε ο πρώην υποδιοικητής του ΝΑΤΟ Sir Alexander Richard Shirreff
Στο βιβλίο του, που κυκλοφόρησε τον Μάϊο, με τον τίτλο “2017: War with Russia”, προβληματίζεται για ένα σενάριο όπου η Ρωσσία καταλαμβάνει έδαφος στην ανατολική Ουκρανία και δημιουργεί έναν χερσαίο διάδρομο με την Κριμαία, που θα την βοηθήσει να εισβάλει στα Βαλτικά κράτη.

Ο στρατηγός Shirreff ήταν υποδιοικητής της Συμμαχίας στην Ευρώπη μεταξύ 2011 και 2014. Υπηρέτησε στην Βόρεια Ιρλανδία, στον πρώτο Πόλεμο του Κόλπου και στον Πόλεμο στο Ιράκ. Το βιβλίο του κυκλοφόρησε λίγες ημέρες μετά την αποκάλυψη ότι το Κρεμλίνο εργάζεται πάνω στο σχέδιο “Satan 2”, ενός πυρηνικού όπλου τόσο ισχυρού που θα μπορεί να σβήσει από τον χάρτη μια ολόκληρη χώρα.

Όπως ο στρατηγός Shirreff επισημαίνει: “Το ανατριχιαστικό γεγονός είναι ότι η Ρωσσία εισάγει την πυρηνική λογική και δυνατότητα σε κάθε πλευρά της αμυντικής της πλατφόρμας”.

Αυτό είναι γεγονός. Ο ίδιος ο Πούτιν έχει παραδεχτεί ότι δεν θα πέσει στην παγίδα των ΗΠΑ να συντηρήσει μεγάλες συμβατικές στρατιωτικές δυνάμεις γιατί αυτό θα ήταν εξοντωτικό για την οικονομία του.

Συνεπώς, ενώ οι στρατοί και οι μεμονωμένες μάχες μπορεί να είναι μικρότερες από εκείνες του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, το τίμημα σε ανθρώπινες ζωές και οι απώλειες σε πολεμικό υλικό κάνουν τις συνέπειες μιας πυρηνικής σύγκρουσης πολύ πιο υπολογίσιμες από ό,τι στο παρελθόν.

Ένας τέτοιος πόλεμος θα εμπλέξει πλοία, υποβρύχια και αεροσκάφη με πραγματικά παγκόσμιες επιπτώσεις και δεν θα ασχοληθεί καν με τις διαφορές μεταξύ στρατιωτικών και πολιτικών στόχων. Δεν θα περιορισθεί στην γη γιατί το έξω διάστημα, όπως και ο κυβερνοχώρος, θα αποτελέσουν επίσης αρένα υψηλού ανταγωνισμού.
Θα πρόκειται για καθολικό πόλεμο, που θα διεξάγεται σε κάθε δυνατό μέτωπο, από το Ίντερνετ και το χρηματιστήριο μέχρι το έξω διάστημα.

Το ΝΑΤΟ είναι σημαντικά μεγαλύτερο από την Ρωσσία σε απλούς αριθμούς: το ΝΑΤΟ έχει συνολικά 3,6 εκατομμ. ένστολο προσωπικό, ενώ η Ρωσσία 800.000. Το ΝΑΤΟ έχει 7.500 τανκς, ενώ η Ρωσσία 2.750. Το ΝΑΤΟ έχει 5.900 πολεμικά αεροσκάφη, ενώ η Ρωσσία 1.571.

Το σενάριο του Shirreff προβλέπει ότι η Μόσχα, προκειμένου να ξεφύγει από την περικύκλωση του ΝΑΤΟ, θα εισβάλλει πρώτα στην Λεττονία, τον Μάϊο του επόμενου χρόνου (2017).

Όπως ισχυρίζεται, δεν φοβάται να διαψευσθεί επ' αυτού γιατί το σενάριο που εκθέτει είναι βασισμένο στην νατοϊκή εμπειρία του των πολεμικών παιγνίων που προβλέπουν μελλοντικές συγκρούσεις.

 Με μια κοινή δήλωση 139 παραγράφων, που υπέγραψαν οι ηγέτες των 28 μελών-κρατών του ΝΑΤΟ, ολοκληρώθηκε η συνάντηση της Βαρσοβίας στις 9 Ιουλίου. Αυτό που επιβεβαιώνεται ξεκάθαρα είναι ότι το ΝΑΤΟ θέλει να έχει ρόλο παγκόσμιας αστυνόμευσης, αφού πλέον Πόλεμος και Παγκοσμιοποίηση συνδέονται στενά. Η Σύνοδος της Βαρσοβίας υιοθέτησε σημαντικές αποφάσεις που έχουν ως επίκεντρο την Ρωσσία, όπως: α) Ανάπτυξη 3.000-4.000 στρατευμάτων στις Βαλτικές χώρες και την Πολωνία, β) Ανάληψη της διοίκησης από το ΝΑΤΟ της αντιβαλλιστικής ασπίδας των ΗΠΑ στην Ευρώπη και γ) Ενίσχυση των ενόπλων δυνάμεων στην Ουκρανία.

Μην απορήσετε, λοιπόν, εάν δείτε τους επόμενους μήνες μετά τις αμερικανικές εκλογές τα γεγονότα που θα κρίνουν την τύχη του πλανήτη να είναι ένα συνδυασμός τηλεοπτικής φαντασίας και νατοϊκού μιλιταρισμού.
Η ανεύθυνη αμερικανική πολιτική θα γίνεται όλο και πιο προβληματική αν δούμε την Χίλλαρυ Κλίντον να διαδέχεται τον Ομπάμα στην προεδρία.

“Όπως όλα δείχνουν, η κυβέρνηση της Κλίντον θα διαμορφωθεί από ακραία γεράκια του πολέμου”, προβλέπει ο Ιρλανδός δημοσιογράφος Finian Cunningham στο sputniknews.com (13/07/2016). Για παράδειγμα, υπουργός Αμύνης της προορίζεται να είναι η Michèle Flournoy, άνθρωπος του Πενταγώνου, που ζητούσε την άμεση στρατιωτική επέμβαση στην Συρία, ακόμα κι αν αυτό σήμαινε σύγκρουση με τις ρωσσικές δυνάμεις.

Με τον 61χρονο ομογενή ναύαρχο James Stavridis ως Αντιπρόεδρό της, το υπουργικό της συμβούλιο θα μοιάζει περισσότερο με πολεμικό υπουργικό συμβούλιο. Ο Stavridis ήταν ο Ανώτατος Διοικητής του ΝΑΤΟ από το 2009-2013, όταν η Ουάσιγκτων ξεκίνησε την περικύκλωση της Ρωσσίας, θέτοντας τις βάσεις για την ουκρανική κρίση.

Με την πρόταση στον Stavridis να είναι αντιπρόεδρος, το μέλλον των αμερικανο-ρωσσικών σχέσεων μοιάζει ακόμα πιο δυσοίωνο. Ο Stavridis από κοινού με την Κλίντον λέγεται ότι έχουν συνεργασθεί στενά για την διαμόρφωση της αντιρωσσικής πολιτικής των ΗΠΑ.

Αποδεικνύεται ότι ο Stavridis παρακολουθεί φανατικά την τηλεοπτική σειρά Games of Thrones, όπως φάνηκε σ' ένα πρόσφατο άρθρο του (09 Μαΐου 2016, Confronting ISIS and Russia, The World Post).
Ο απόστρατος Αμερικανός ναύαρχος επικαλέστηκε την μεσαιωνικής εποχής πολεμική σειρά φαντασίας ως αφορμή για να αιτιολογήσει την ανάγκη να ενισχυθεί η στρατιωτική συμμαχία του ΝΑΤΟ ώστε να αποκρούσει κάθε υποτιθέμενη ρωσσική επιθετικότητα.

Το ΝΑΤΟ σταδιακά εδραιώνει την παρουσία του στις Βαλτικές χώρες και την Ανατολική Ευρώπη και η Ρωσσία έχει επανειλημμένα δηλώσει ότι θεωρεί τις νατοϊκές κινήσεις ως απειλή κατά της εθνικής της ασφάλειας.

Η Μόσχα έχει δείξει ότι είναι έτοιμη να απαντήσει εάν το ΝΑΤΟ δεν σταματήσει την επέκτασή του, όπως στην περίπτωση της αυξανόμενης στρατιωτικής του παρουσίας στην Ρουμανία.

 Η Ρωσσία, βρίσκεται σε διαδικασία ουσιαστικού εκσυγχρονισμού των πλοίων επιφανείας και υποβρυχίων της στην Μαύρη Θάλασσα. Η ουσία είναι ότι στις υποθέσεις της Μαύρης Θάλασσας δεσμεύονται όλοι από την Συνθήκη του Μοντρέ του 1936, η οποία προβλέπει ότι δεν μπορούν πολεμικά πλοία χωρών που δεν βρέχονται από την Μαύρη θάλασσα να παραμένουν επί αρκετό και υπό προϋποθέσεις χρονικό διάστημα στην περιοχή και εδώ είναι ένα σημείο όπου η Ρωσία αντιδρά άμεσα και έντονα στην παρουσία του ΝΑΤΟ.

Η κατάντια της Δυτικής Ευρώπης είναι πολύ πιο ανησυχητική για τους Ρώσσους απ' ό,τι το γεγονός ότι πρώην σοβιετικές χώρες στην Ανατολική Ευρώπη είναι τώρα αποικίες των ΗΠΑ, ενταγμένες στο ΝΑΤΟ.

Κατ' αρχάς, η Μόσχα θέλει να είναι απόλυτα σίγουρη ότι οι Αμερικανοί δεν θα έχουν την αυταπάτη ότι οι συνέπειες γι' αυτούς από έναν γενικευμένο πόλεμο στην Ευρώπη θα μοιάζουν με του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, όταν η αμερικανική ήπειρος υπέστη ελάχιστες επιθέσεις. Τα αντίμετρα των Ρώσσων σκοπεύουν να τους κάνουν επιστητό ότι οι ΗΠΑ θα πληρώσουν τεράστιο τίμημα για μια τέτοια απόφαση. Η ιδέα στις ΗΠΑ, πως θα μπορούσαν να πυροδοτήσουν έναν πόλεμο και να μην υποστούν τις συνέπειές του στην χώρα τους, είναι εντελώς γελοία.

Δεύτερον, οι Ρώσσοι παίρνουν τα αναγκαία μέτρα για να αντιμετωπίσουν μια συμβατική απειλή από την Δύση.
Και, τρίτον, οι Ρώσσοι λαμβάνουν τα απαραίτητα αντίμετρα ώστε να νικήσουν και να παρακάμψουν ταυτόχρονα το δυτικό πυραυλικό αντιβαλλιστικό σύστημα.

Εν κατακλείδι, οι Ρώσσοι φοβούνται πολύ τον πόλεμο και θα κάνουν ό,τι μπορούν για να τον αποφύγουν. Αλλά είναι επίσης προετοιμασμένοι γι' αυτόν. Μέχρι τώρα, έχουν απαντήσει στις δυτικές απειλές με ένα ευρείας κλίμακας πρόγραμμα προετοιμασίας της χώρας τους για Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ξαναζωντανεύουν τα διάσημα λόγια του Λόρδου Ismay, του πρώτου Γενικού Γραμματέα του ΝΑΤΟ, όταν είπε το 1949 πως στόχος της Συμμαχίας ήταν “να κρατήσει έξω τους Ρώσσους, μέσα τους Αμερικανούς και κάτω τους Γερμανούς”.

Εξήντα επτά χρόνια μετά, τα πράγματα βρίσκονται ξανά εκεί που τα είχε αφήσει ο Λόρδος Ismay.
Η Ρωσσία προσπαθεί να μείνει “μέσα” στην Ευρώπη, δελεάζοντας με το φυσικό αέριο τις ευρωπαϊκές χώρες, οι ΗΠΑ αγωνίζονται να διατηρήσουν την ηγεμονία της “μόνης υπερδύναμης” και η Γερμανία να ελέγξει ξανά, κι επικίνδυνα, την ευρωπαϊκή πολιτική.

* Δημοσιεύθηκε στο Hellenic Nexus τ.110, Αύγουστος 2016
Πηγή "Πύλη των φίλων"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου