Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

12 Δεκ 2014

Τις προάλλες διάβαζα την άποψη ότι το προτεινόμενο πρόσωπο για την προεδρία της Δημοκρατίας, είναι καθ’ εικόνα και ομοίωση του ίδιου του υπόλοιπου θλιβερού θιάσου, άλλος ένας κύριος «Τίποτα» από αυτούς που γεννοβολάει με τη σέσουλα, το πολιτικό μας σύστημα.

Άλλοι, πάλι, λένε άλλα, διαφορετικά. Λένε, δηλαδή, ότι ο περί ου ο λόγος δεν είναι από τα χειρότερα δείγματα μεταξύ αυτών που έχει ξερνοβολήσει στα μούτρα μας η πολιτική τάξη της χώρας τα τελευταία χρόνια κι ότι πρόκειται περί ενός μετριοπαθούς πολιτικού, που όλα αυτά τα χρόνια έχει καλλιεργήσει ένα χαμηλό πολιτικό προφίλ, κοντινό στη βούληση του συνταγματικού νομοθέτη, που θέλει να καταλαμβάνει τον προεδρικό θώκο, πρόσωπο της ευρύτερης δυνατής αποδοχής.

Δεδομένου, όμως, ότι οι 180 βουλευτικές ψήφοι δεν συναθροίζονται με καμία ευκολία, πολλοί αρχίζουν να καταλαβαίνουν αυτό που άλλοι υποψιαζόμαστε εδώ και αρκετό καιρό, ότι, δηλαδή, το θέμα της εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας ενδέχεται να περάσει από άλλες ατραπούς και πάντως φαίνεται ότι για να ευοδωθεί ο στόχος της κυβέρνησης, προκειμένου να συνεχίσει απερίσπαστη το καταστροφικό της έργο, κατά πάσα πιθανότητα θα χρειαστούν ορισμένες συμπληρωματικές ψήφοι από το στρατόπεδο της Χρυσής Αυγής. 

Οι υπόγειες διαδρομές μεταξύ του άθλιου κυβερνητικού στρατοπέδου και της κοινοβουλευτικής ομάδας των νεοναζί, έχουν σταματήσει εδώ και πολύν καιρό να είναι κρυφές κι εκείνος που έλεγε φωναχτά, προχθές  στο καφενείο ότι «Τρεις-τέσσερις "αποστάτες" από τους Αυγουλοκέφαλους -και να τα, τα 180 κουκιά -Μηδένα προ του τέλους μακάριζε», το εκστόμισε χωρίς το παραμικρό ίχνος αστεϊσμού. 

Άλλο ζήτημα αν οι περισσότεροι πολιτικοί γελωτοποιοί, οι κονδυλοφόροι και οι άλλοι ψιττακοί της Τηλεδημοκρατίας μας, απορρίπτουν αυτόν τον ισχυρισμό και το σχετικό σενάριο, μετά βδελυγμίας. Κοντός ψαλμός αλληλούια πια. 

Και μιας και πιάσαμε τους ψαλμούς, να πούμε ότι είναι άλλου παπά Ευαγγέλιο οι άλλοι που, αφελώς, υποστηρίζουν ή έστω εύχονται ότι ο ίδιος ο υποψήφιος Πρόεδρος της Δημοκρατίας, πρώτος αυτός, δεν θα καταδεχθεί να εκλεγεί με τις ψήφους αυτών που απεργάζονται την κατάλυση της ίδιας της Δημοκρατίας. Εντάξει, σου λένε αυτοί οι αγαθόπιστοι, να γίνει Πρόεδρος-μαριονέτα στα χέρια των αχρείων που μας κυβερνούν, ακριβώς όπως και ο απερχόμενος, αλλά όχι δα και Πρόεδρος με την ψήφο εξαγορασμένων νεοναζί! 

Μωρέ, για φαντάσου! 

Όσοι τα λένε αυτά δεν έχουν καταλάβει ότι το μόρφωμα της Χρυσής Αυγής είναι εξαρχής ένα δεκανίκι του συστήματος που απλώς έχει εξαπατήσει μισό εκατομμύριο αγανακτισμένων ψηφοφόρων, εκμεταλλευόμενο την οργή τους. Μια σειρά από πράξεις και παραλείψεις του πολιτικού αυτού μορφώματος και πρωτίστως η άρνηση της Χρυσής Αυγής να συναινέσει κι εντέλει να αποτρέψει τη σύσταση εξεταστικής επιτροπής στο θέμα της μεγάλης ληστείας της Αγροτικής Τράπεζας, παρέχουν αρκετές ενδείξεις για τον ρόλο των νοσταλγών του Χίτλερ στη φτηνή αυτή φαρσοκωμωδία που όλοι βιώνουμε στο πετσί μας τα τελευταία δυόμισι χρόνια. 

Αυτοί που τα υποστηρίζουν και τα εύχονται αυτά, λοιπόν, ίσως δημοσιολογούν χωρίς να καταλαβαίνουν ή κάνοντας πως δεν καταλαβαίνουν, ότι η σημερινή κυβέρνηση, ως ζωντανός εσμός αναίσχυντων χρυσοκάνθαρων ζωυφίων, ως θανατηφόρος ιός στον εθνικό μας οργανισμό, θέλει να επιβιώσει. Δεν είναι μόνο το ένστικτο της αυτοσυντήρησής τους, όλων αυτών για τους οποίους στο βάθος διαφαίνονται, στα μάτια των περισσότερο αισιόδοξων από εμάς,  εδώλια ειδικών δικαστηρίων. Είναι πρωτίστως η αγωνία τους να μη χάσουν την κουτάλα της εξουσίας. Πρόκειται περί αδίσταχτων, που όπως έχουν επανειλημμένα αποδείξει, θα κάνουν οτιδήποτε είναι δυνατό για να διασωθούν μέχρι το τέλος της θλιβερής τους τετραετίας –και μη παρέκει, ασφαλώς. 

Όχι, δεν πρέπει να αμφιβάλει κανείς ούτε στιγμή ότι η Συμμορία των Ολετήρων που μας κυβερνά, θα κάνει τα πάντα και με οποιοδήποτε κόστος, για να επιβιώσει πολιτικά… 

Ειρήσθω εν παρόδω, οποιοσδήποτε Έλληνας καταδεχόταν σήμερα να συνεργαστεί με τον παρανοϊκό ανθρωπάκο που παριστάνει τον πρωθυπουργό μας και τον παρασυνταγματολόγο υπαρχηγό του, προκειμένου να συνεχίσουν το καταστροφικό έργο που έχουν δρομολογήσει, θα ήταν ένας de facto Πρόεδρος που ούτε θα ένωνε εμάς τους Έλληνες ούτε θα μπορούσε ποτέ να αγαπηθεί από την κοινωνία μας ή να τον συγχωρήσει ο λαός μας. 

Πάντως, ανεξάρτητα από τις προσωπικές εκτιμήσεις του καθενός μας, ας συμφωνήσουμε τουλάχιστον σ’ ετούτο: ουδείς έντιμος Έλληνας δεν θα μπορούσε να αισθάνεται περήφανος για την εκλογή του στο διακοσμητικό μεν, αλλά τιμητικότερο αξίωμα της χώρας, από μια Βουλή που, προφανώς –κατά που ομολογούν και οι δημο(σ)κόποι, δεν εκφράζει καθόλου τη λαϊκή βούληση…

“Αγαθόν ού το μη αδικείν, αλλά το μηδέν θέλειν”, που θα μας ορμήνευε κι ο Δημόκριτος: "Αγαθό είναι όχι το να μην αδικούμε, αλλά το να μην θέλουμε να αδικήσουμε", έτσι δεν είναι;

Το κολάζ είναι από την ΟΚΤΑΝΑ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Σάββας Καλεντερίδης

Η απόφαση της τουρκικής κυβέρνησης να επαναφέρει τα οθωμανικά ως μάθημα στην υποχρεωτική εκπαίδευση (λύκειο) άνοιξε έναν εξαιρετικά ενδιαφέροντα κύκλο συζητήσεων στην τουρκική κοινωνία αλλά και στους κύκλους της διανόησης.

Από την πλευρά τους οι κεμαλιστές και οι εκσυγχρονιστές αντιδρούν, θεωρώντας ότι η κυβέρνηση ξεθεμελιώνει το κοσμικό οικοδόμημα του Μουσταφά Κεμάλ και η Τουρκία επιστρέφει στον σκοταδισμό, ενώ οι υποστηρικτές του διδύμου Ερντογάν - Νταβούτογλου θεωρούν ότι με την ενέργεια αυτή επανασυνδέεται το τουρκικό έθνος από το «λαμπρό αυτοκρατορικό οθωμανικό παρελθόν του», από το οποίο είχε αποκοπεί βίαια εξαιτίας των επιλογών του κεμαλικού καθεστώτος.

Για την ιστορία να αναφέρουμε ότι οι Τούρκοι, στερούμενοι αλφαβήτου, καθότι ήταν ένας αγράμματος λαός, όταν εισέβαλαν στην Ανατολή (1071) και έως την κατάρρευση των σελτζουκικών εμιράτων (14ος αι.) είχαν ως επίσημη γλώσσα την περσική και στη συνέχεια την αραβική. Η κατάσταση αυτή είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία της λεγόμενης οθωμανικής γλώσσας (Osmanl?ca), η οποία αποτελούσε ένα μείγμα περσικών, αραβικών, τουρκικών, ελληνικών, αρμενικών και κουρδικών λέξεων, ενώ για τη γραφή της χρησιμοποιούνταν το αραβικό αλφάβητο.

Ο Μουσταφά Κεμάλ, με σχετικό νόμο που ψηφίστηκε το 1928, επέβαλε τη χρήση της λατινικής γραφής, κλείνοντας με τον τρόπο αυτόν και πρακτικά την οθωμανική περίοδο στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας και αρχίζοντας μια νέα περίοδο εκδυτικισμού του νεόκοπου τουρκικού κράτους.

Είχε προηγηθεί η κατάργηση του χαλιφάτου με νόμο της 3ης Μαρτίου 1924 και η καθιέρωση ενός κανονισμού ένδυσης με νόμο της 25ης Νοεμβρίου 1925, σύμφωνα με τον οποίο απαγορεύονταν τα φέσια, τα σαρίκια, τα σαλβάρια και άλλα οθωμανικά ενδυματολογικά κατάλοιπα και καθιερώνονταν το ημίψηλο καπέλο και το κοστούμι ως βασικό ένδυμα των δημοσίων υπαλλήλων και των πολιτών.

Εκτός από τα παραπάνω, στην Τουρκία γράφτηκαν καινούργια βιβλία Ιστορίας, τα οποία δεν αφιέρωναν σχεδόν καμία σελίδα στην οθωμανική περίοδο. Με άλλα λόγια, η Ιστορία της Τουρκίας του Μουσταφά Κεμάλ άρχιζε με την εμφάνιση των Νεοτούρκων και τις επικές μάχες των Δαρδανελίων και κορυφωνόταν με τον λεγόμενο «εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα», κυρίως δε με τις μάχες που δόθηκαν εναντίον των Ελλήνων, από το 1919 έως το 1922.

Οσον αφορά τα άλλα βιβλία και μαθήματα όλων των βαθμίδων της εκπαίδευσης, τα πάντα άρχιζαν και τελείωναν στον Μουσταφά Κεμάλ και στο κίνημά του, ενώ και οι ίδιες οι επιστήμες προσαρμόζονταν και περιελάμβαναν και τον «μεγάλο ηγέτη», ο οποίος σταδιακά άρχισε να λατρεύεται και εν ζωή και μετά τον θάνατό του περίπου ως μια ιδιότυπη θεότητα.

Οσον αφορά την εθνική ιδεολογία, αυτή είχε ως βάση τον εθνικισμό του Ζιγιά Γκιόκαλπ, διανθισμένη με κείμενα ομιλιών αλλά και διάφορα «ρητά» που υποτίθεται ότι ανήκαν στον Μουσταφά Κεμάλ.

Ολη αυτή η ιδεολογία αλλά και το κεμαλικό καθεστώς, το οποίο όρισε την πορεία της Τουρκίας από το 1923 έως και τα τέλη του 20ού αιώνα, υποστηρίχτηκε κατά βάση από τους λεγόμενους «λευκούς Τούρκους», δηλαδή αστούς και επιχειρηματίες που δεν είχαν τουρκική καταγωγή, οι οποίοι στην ουσία λυμαίνονταν τους εθνικούς πόρους της Τουρκίας.

Με αφορμή την επαναφορά των οθωμανικών ως υποχρεωτικού μαθήματος στο λύκειο, όπως αναφέραμε στην αρχή του άρθρου μας, έχουν αρχίσει πολύ ενδιαφέρουσες συζητήσεις στην τουρκική πολιτική σκηνή και τη διανόηση.
Μία από τις πιο ενδιαφέρουσες απόψεις είναι αυτή που θεωρεί ότι η κεμαλική περίοδος και η βίαιη αποκοπή του τουρκικού έθνους από το ένδοξο οθωμανικό παρελθόν ήταν στην ουσία μια πολιτική και γεωπολιτική προβοκάτσια των λευκών Τούρκων και σιωνιστικών κύκλων, που είχε ως στόχο την εκμετάλλευση των εθνικών πόρων της Τουρκίας αλλά και την περιθωριοποίηση του τουρκομουσουλμανικού έθνους!

Ανεξαρτήτως αν το ομολογούν δημοσίως, η παραπάνω άποψη αποτελεί τον κεντρικό πυρήνα της ιδεολογίας του διδύμου Ερντογάν - Νταβούτογλου, γεγονός που εξηγεί όχι μόνο την επαναφορά της διδασκαλίας των οθωμανικών, αλλά και τις κινήσεις της τουρκικής κυβέρνησης στη διεθνή σκακιέρα, στα Βαλκάνια, στη Μέση Ανατολή και την ανατολική Μεσόγειο. Θα υποστηρίζαμε μάλιστα ότι, αν αναζητήσει κανείς ιδεολογικά και ψυχολογικά αίτια στη στάση που τηρεί η τουρκική κυβέρνηση απέναντι στο Ισραήλ τα τελευταία χρόνια, θα μπορούσε να διακρίνει, από τη μια, το μίσος για την προαναφερθείσα «προβοκάτσια» και, από την άλλη, τις νεοοθωμανικές επιδιώξεις, στις οποίες το Ισραήλ έχει μία και μόνο θέση, αυτή του προτεκτοράτου της νέας μεγάλης Οθωμανίας.
Οσον αφορά την Ελλάδα και τη θέση της στο νεοοθωμανικό σχέδιο, αυτό θα το δούμε στο άρθρο μας της Κυριακής.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Η Ελλάδα βρίσκεται σε κρίσιμη οικονομική και πολιτική συγκυρία επισημαίνει ανυπόγραφη ανάλυση που δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα του STRATFOR με τίτλο «Greece Comes to an Economic and Political Juncture», σημειώνοντας ότι η ελληνική κυβέρνηση αγωνίζεται στο εσωτερικό και στο εξωτερικό της χώρας για να παραμείνει στην εξουσία έως τα μέσα του 2016. Στο εσωτερικό, η κυβέρνηση συνεργασίας υπό τον Π/Θ, Αντώνη Σαμαρά, προσπαθεί να βρει τις επιπλέον ψήφους που χρειάζεται στο Κοινοβούλιο για να διασφαλίσει την εκλογή του νέου Προέδρου Της Δημοκρατίας και να αποφύγει τις πρόωρες εκλογές. Στο εξωτερικό διαπραγματεύεται με την Ευρωπαϊκή Ένωση και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο για μια πιστωτική γραμμή που θα αντικαθιστά το σχέδιο διάσωσης.

Η Ελλάδα και οι πιστωτές της θα συνάψουν συμφωνία για ένα νέο πακέτο οικονομικής βοήθειας, αλλά τα πολιτικά και οικονομικά προβλήματα της Αθήνας δεν πρόκειται να επιλυθούν σύντομα. Οι επόμενες τρεις εβδομάδες θα είναι κρίσιμες για την ελληνική κυβέρνηση και, για μια ακόμη φορά, οι πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα θα έχουν αντίκτυπο σε ολόκληρη την Ευρωζώνη.

Στις 8 Δεκεμβρίου έγινα δύο κρίσιμες ανακοινώσεις για το μέλλον της Ελλάδας. Σε συνάντησή τους οι υπουργοί οικονομικών της Ευρωζώνης αποφάσισαν να δώσουν στην Ελλάδα δίμηνη «τεχνική παράταση» του τρέχοντος σχεδίου διάσωσης. Η απόφαση αυτή ανοίγει τον δρόμο για την καταβολή της δόσης των 1,9 δις ευρώ στο πλαίσιο του τρέχοντος προγράμματος. Λίγες ώρες αργότερα η ελληνική κυβέρνηση ανακοίνωσε την επίσπευση εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας για τις 17 Δεκεμβρίου, δύο μήνες πριν από το χρονοδιάγραμμα, ενώ στην περίπτωση που δεν επιτευχθεί συμφωνία θα ακολουθήσει δεύτερη και τρίτη ψηφοφορία στις 23 και 29 Δεκεμβρίου, αντιστοίχως. Στις 9 Δεκεμβρίου ο κ. Σαμαράς ανακοίνωσε την υποψηφιότητα που προτείνει η κυβέρνηση για ΠτΔ. Πρόκειται για τον πρώην Ευρωπαίο Επίτροπο και πρώην υπουργό, Σταύρο Δήμα.

Η απόφαση των υπουργών οικονομικών της Ευρωζώνης και η ανακοίνωση επίσπευσης της εκλογής ΠτΔ συνδέονται, καθώς η ελληνική κυβέρνηση θέλησε να παραμείνει υπό την διεθνή οικονομική εποπτεία κατά τη διάρκεια διαχείρισης της πολιτικής κατάστασης στο εσωτερικό. Οι αγορές ωστόσο συνεχίζουν να ανησυχούν σχετικά με την πολιτική αστάθεια στην Ελλάδα. Στις 9 Δεκεμβρίου το Χρηματιστήριο Αθηνών βυθίστηκε κατά 12,78%, σημειώνοντας τη μεγαλύτερη πτώση από το 1987.

Όπως επισημαίνεται, μεταξύ άλλων, η Αθήνα επιθυμεί το τέλος του σχεδίου διάσωσης, στις αρχές του 2015, και την αντικατάστασή του με μια πιστωτική γραμμή υπό όρους. Από την σκοπιά της κυβέρνησης αυτό εξυπηρετεί δύο στόχους. Πρώτον θα επέτρεπε στην Ελλάδα να δανείζεται από τις χρηματαγορές με σχετικά χαμηλά επιτόκια και δεύτερον η πιστωτική γραμμή θα συνοδεύονταν από πιο ήπιες προϋποθέσεις από εκείνες του σχεδίου διάσωσης ΔΝΤ-ΕΕ. Οι όροι αυτοί είναι εξαιρετικά σημαντικοί καθώς η πλειοψηφία των Ελλήνων ψηφοφόρων είναι κουρασμένη από τα μέτρα λιτότητας, ενώ η Αθήνα επιθυμεί να μειώσει την εμπλοκή εξωτερικών δρώντων στην εσωτερική πολιτική της χώρας. Μακροπρόθεσμα η ελληνική κυβέρνηση θα ήθελε επίσης την επέκταση της περιόδου ωρίμανσης και μείωση των επιτοκίων για το χρέος της.

Οι Ευρωπαίοι ωστόσο φοβούνται ότι μια πιστωτική γραμμή με περιορισμένους όρους θα μείωνε την βούληση της Αθήνας για τις οικονομικές μεταρρυθμίσεις, σε μια στιγμή που η κυβέρνηση πετυχαίνει μικρή οικονομική ανάπτυξη. Η Τρόικα εκτιμά επίσης ότι η Ελλάδα θα έχει δημοσιονομικό κενό ύψους 2,5 δις ευρώ, το επόμενο έτος. Η απόφαση για τη δίμηνη παράταση παρέχει στην ελληνική κυβέρνηση και στους δανειστές της επιπλέον χρόνο για να διαπραγματευτούν το σχέδιο της Αθήνας για τις οικονομικές μεταρρυθμίσεις και τους όρους της νέας πιστωτικής γραμμής.

Οι διαπραγματεύσεις ωστόσο στις Βρυξέλλες συνδέονται με τις πολιτικές εξελίξεις στην Αθήνα, καθώς, όπως επισημαίνεται, μεταξύ άλλων, εάν δεν επιτευχθεί η εκλογή ΠτΔ τότε θα προκηρυχθούν εκλογές, τις οποίες σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις θα κέρδιζε ο ΣΥΡΙΖΑ, ένα κόμμα που απορρίπτει τα μέτρα λιτότητας και προτείνει την επαναδιαπραγμάτευση του ελληνικού χρέους.

Η κατάσταση αυτή δημιουργεί δίλημμα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η πλειοψηφία των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων θα ήθελε να διαπραγματευτεί με την σημερινή ελληνική κυβέρνηση αντί να ωθήσει την Ελλάδα σε πρόωρες εκλογές οι οποίες θα έφερναν στην εξουσία ένα κόμμα το οποίο αμφισβητεί την πλήρη αποπληρωμή των δανείων. Ο ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας, έχει δηλώσει ότι επιθυμεί την παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη, ότι θα εξυπηρετήσει το ιδιωτικό χρέος της Ελλάδας και ότι θα διατηρήσει έναν ισοσκελισμένο προϋπολογισμό. Ζητάει ωστόσο διαγραφή χρέους από αυτό που κατέχουν οι επίσημοι πιστωτές της χώρας.

Ένα νέο κούρεμα λοιπόν του ελληνικού χρέους θα έπληττε κυρίως την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και τα κ-μ της ΕΕ, και αυτό αποτελεί καλό λόγο για τις Βρυξέλλες να βοηθήσουν την κυβέρνηση του κ. Σαμαρά να κρατήσει όσο γίνεται περισσότερο τον ΣΥΡΙΖΑ μακριά από την εξουσία. Μολονότι τα περισσότερα κ-μ της Ευρωζώνης ανησυχούν για χαλάρωση του προγράμματος μεταρρυθμίσεων στην Ελλάδα το 2015, θα συνεχίσουν να στηρίζουν την κυβέρνηση του κ. Σαμαρά εξαιτίας του φόβου αντικατάστασής της από μια πολύ πιο επιθετική κυβέρνηση. Στην περίπτωση πρόωρων εκλογών η Νέα Δημοκρατία θα επιχειρήσει να στείλει το μήνυμα στους ψηφοφόρους ότι η ίδια μπορεί να πετύχει καλύτερη συμφωνία από εκείνη που θα πετύχαινε ο ΣΥΡΙΖΑ.

Ακόμη ωστόσο και εάν η Ελλάδα κατορθώσει να αποφύγει τις πρόωρες εκλογές και λάβει την προληπτική πιστωτική γραμμή το χρέος θα παραμείνει ένα κρίσιμο πρόβλημα. Σύμφωνα με το ΔΝΤ η Ελλάδα θα πρέπει να έχει συνεχώς πρωτογενές πλεόνασμα άνω του 4% σε σχέση με το ΑΕΠ και ανάπτυξη γύρω στο 3% για να μειώσει το χρέος από το 174%, το 2014, στο 128% το 2020.

Όπως επισημαίνεται λοιπόν, η ελληνική κυβέρνηση ακόμη και εάν βρει τις επιπλέον ψήφους για την εκλογή νέου ΠτΔ και αποφύγει τις πρόωρες εκλογές η προοπτική επαναδιαπραγμάτευσης του ελληνικού χρέους δεν θα εξαφανισθεί και θα συνεχίσει να δημιουργεί ανασφάλεια σε ολόκληρη την Ευρωζώνη.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Μήλας Κώστας

Σε σημερινή της ανάλυση, η Moody's σημειώνει ως «αρνητικό πιστωτικό γεγονός» την πιθανότητα διεξαγωγής πρόωρων εκλογών στην Ελλάδα. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι, σε περίπτωση διεξαγωγής εκλογών, η πιστοληπτική μας ικανότητα θα υποβαθμιστεί.

Η ανάλυση της Moody's είναι σαφέστατα λανθασμένη. Πρώτον, τόσο η Moody's, όσο και οι υπόλοιποι κυρίαρχοι οίκοι αξιολόγησης (Standard & Poor's, Fitch), αξιολογούν με βάση συγκεκριμένα οικονομικά κριτήρια (όπως, για παράδειγμα, προοπτικές ανάπτυξης, χρέους, δημοσιονομικού ελλείμματος, κυβερνητική αποτελεσματικότητα). Όμως, οικονομετρικές μελέτες έχουν αποφανθεί ότι μεγάλο μέρος των αποφάσεων τους (μέχρι και 40%) παραμένει ανερμήνευτο κάτι το οποίο θέτει τεράστια ερωτηματικά για τον τρόπο με τον οποίο αξολογούν.

Επί της ουσίας τώρα, οι οίκοι αξιολόγησης δεν αναβαθμίζουν/υποβαθμίζουν με βάση την πραγματοποίηση «πρόωρων» εκλογών. Δεν θα έπρεπε άλλωστε αφού η πιθανότητα πρόωρων εκλογών είναι σε απόλυτη συμφωνία με το Ελληνικό Σύνταγμα το οποίο «δείχνει» εκλογές στην περίπτωση που δεν «ψηφισθεί» Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

Βέβαια, δεν είναι η πρώτη φορά που η Moody's «παρερμηνεύει» δημοκρατικούς κανόνες. Τον Μάϊο του 2014, η Moody's εξέδωσε ανακοίνωση σύμφωνα με την οποία ενδεχομένως να υποβάθμιζε τόσο τη Σκωτία όσο και το υπόλοιπο Ηνωμένο Βασίλειο εάν και εφόσον η Σκωτία αποφάσιζε (στο από κοινού συμφωνημένο, με το Ηνωμένο Βασίλειο, δημοψήφισμα το Σεπτέμβριο του 2014) ανεξαρτησία και ταυτόχρονα διατηρούσε, ως εθνικό της νόμισμα, τη Βρετανική λίρα.

Οι «προειδοποιητικές βολές» της Moody's περί πιστοληπτικής μας υποβάθμισης, οι οποίες, αποτελούν (επί της ουσίας) κυνική υποβάθμιση της δημοκρατίας, σίγουρα θα οξύνουν το ήδη τεταμένο πολιτικό κλίμα:
-H μεν συγκυβέρνηση, θα επικαλεσθεί την παρέμβαση Moody's ως λόγο εκλογής Προέδρου Δημοκρατίας, ο δε ΣΥΡΙΖΑ, θα επικαλεσθεί την ίδια ακριβώς παρέμβαση ως απόδειξη ότι η συγκυβέρνηση ακολουθεί «κατά γράμμα» διεθνείς «εντολές». Με τον τρόπο αυτό, ασφαλώς και αποχαιρετούμε κάθε ελπίδα συναίνεσης στην αντιμετώπιση των δύσκολων μηνών που έχουμε μπροστά μας.

*Ο κ. Κώστας Μήλας, είναι Καθηγητής Χρηματοοικονομικών, University of Liverpool

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Tην πολιτική υπό τις υποδείξεις της φράου Μερκελ ακολουθώντας τα χνάρια αλλά και την τακτική του Μπένι αποφάσισε να συνεχίσει ο Σαμαράς! 
Μια πολιτική που δεν ψήφισαν ούτε υποστήριξαν οι Έλληνες σε καμιά εκλογική αναμέτρηση και η οποία τελικά αποδεικνύεται και εντελώς καταστροφική συμφώνα μάλιστα και με κορυφαία στελέχη του ΔΝΤ.

Ο λόγος για το πρώην κορυφαίο στέλεχος του ΔΝΤ, Σούζαν Σάντλερ, η οποία μας λέει στα μούτρα - για τους δικούς της λόγους - ότι υπήρχαν περιθώρια για διαγραφή του ελληνικού χρέους...
από το 2010, αλλά αυτό δεν έγινε!
Κάπως έτσι μετά από κάποια χρόνια θα μας πούνε τα ίδια και για τις επιλογές Σαμαρά… 
Την ώρα που χιλιάδες συνάνθρωποί μας έχουν αυτοκτονήσει (οι αυτοκτονίες πλησίασαν τις 5.500), περί τα 6 εκατομμύρια άνθρωποι πεινάνε -κυριολεκτικά, όχι μεταφορικά - και εκατομμύρια είναι άνεργοι.
Και σαν να μην φτάνουν αυτά μας ζητά και τα ρέστα… βγαίνει και μιλάει για Grexit  και για άδεια ΑΤΜ! Προσπαθεί να δημιουργήσει χάος και να πανικοβάλλει τους ψηφοφόρους αφήνοντας το πεδίο ελεύθερο στα κοράκια των αγορών. 
Γνώριμη επικοινωνιακή τακτική, η οποία όμως δεν πιάνε πια διότι ο κόσμος δεν φαίνεται να τσιμπάει! 
Το μόνο που σκέφτονται πλέον είναι το καταστροφικό αποτέλεσμα της πολιτικής του, η οποία αποτυπώνεται καθαρά στους μισθούς, στις δαπάνες για υγεία, την ψυχολογική πίεση που νιώθουν όλοι στην καθημερινότητά τους αλλά και τα παιδάκια που λιποθυμάνε στα σχολεία!
Μιχαλού από το Ποντίκι


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Σε νέες καταγγελίες, που θα προκαλέσουν αίσθηση, προχώρησε ο κ. Πάνος Καμμένος, λέγοντας ότι ο πρωθυπουργός, Αντώνης Σαμαράς, τηλεφωνεί προσωπικά σε βουλευτές των ΑΝΕΛ, προκειμένου να τους πείσει να ψηφίσουν για Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

«Θα σας πω ότι πριν από λίγο βουλευτές μου, μου είπαν ότι ο ίδιος ο κ. Σαμαράς πλέον τους παίρνει τηλέφωνο και δεν το σηκώνουν. Το κλείνουν και αυτός επιμένει» αποκάλυψε ο πρόεδρος των ΑΝΕΛ σε συνέντευξή του στο ραδιόφωνο του Alpha.

Όταν τον ρώτησε ο δημοσιογράφος εάν μιλάει σοβαρά, απάντησε:
«Μιλάω σοβαρά, πολύ σοβαρά… Ο πανικός του έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο, που παίρνει ο ίδιος τους βουλευτές πλέον. Λοιπόν, θα σας πω το εξής: μην ψάχνουν να βρουν, 180 δεν πρόκειται να βρουν. Ο κ. Σαμαράς πρέπει να καταλάβει ότι λίγοι είναι οι «Συμπιλίδηδες» στην Ελλάδα».
Και συμπλήρωσε:
«Δεν πρόκειται να βρει τόσους όσους φαντάζεται, με οποιοδήποτε μέσον, είτε με εκβιασμούς είτε με πιέσεις είτε με εξαγορές είτε με δώρα είτε με οποιαδήποτε μέθοδο. Εκείνος γνωρίζει καλύτερα από όλους, γιατί εξάλλου είναι ο εμπνευστής, που ανέτρεψε την κυβέρνηση το 1993 και νομίζει ότι τώρα θα ανατρέψει και την αντιπολίτευση».

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Οι πολιτικοί θάβουν τη χώρα… τη σπρώχνουν εκτός ευρώ;

Εξαιρετικά ανησυχητικές είναι οι πληροφορίες – εκτιμήσεις που λάβαμε πριν από λίγη ώρα από πηγή εγνωσμένης αξιοπιστίας και ψυχραιμίας, η οποία δραστηριοποιείται επαγγελματικά στον ευρύτερο χρηματοοικονομικό χώρο.

Όταν ζητήθηκε η άποψη της πηγής για τα τεκταινόμενα, η απάντηση ήταν εξαιρετικά ανησυχητική. Μας μετέφερε κλίμα μεγάλης ανησυχίας για το τι κρύβει η στάση των εταίρων και δανειστών, ενώ κάποια καινοφανή χαρακτηριστικά της δεν προσφέρονται καθόλου για αισιοδοξία στη διαχείριση της κατάστασης.

Η τεράστια ανησυχία που επικρατεί οφείλεται στο ότι οι εγχώριοι σαλτιμπάγκοι της πολιτικής, άκαπνοι ρεμπεσκέδες, καθώς ελάχιστοι από αυτούς έχουν δουλέψει στη ζωή τους, δεν αντιδρούν ενώ βλέπουν, ότι σε αυτή την κρίση, στα τέλη του 2014, μόνο τα ελληνικά ομόλογα «υποφέρουν», ενώ οι υπόλοιποι «προβληματικοί του νότου» παραμένουν ανέγγιχτοι.

Με απλά λόγια, όπως χαρακτηριστικά mας ανέφερε επί λέξει, 
«Ήρθε το ΤΕΛΟΣ… ό,τι ήξερες ξέχασε το. Δε βλέπεις ότι μόνο τα δικά μας ομόλογα διαλύονται, τριετές, πενταετές, δεκαετές, μια τιμή 10%… τα CDS είναι φωτοβολίδα… τη ίδια στιγμή, τα ισπανικά, ιταλικά, πορτογαλικά ομόλογα, ησυχία. Αν πρόκειται να μας βγάλουν εκτός ευρώ, προφανώς τώρα είναι η στιγμή που όλοι παίζουν πολιτικά παιχνίδια, η αντιπολίτευση θεωρείται ‘κουκουρούκου’ και όλος ο κόσμος τελεί σε νιρβάνα».
Μη διανοηθεί κανείς να μας πει στο κοντινό ότι δεν φωνάζαμε σε όλους να σοβαρευτούν εγκαίρως; Εάν είμαστε ανίκανοι να «αποκωδικοποιήσουμε» το ότι όλοι οι υπόλοιποι δεν επηρεάζονται ενώ οι… ψωριάρηδες καταστρέφονται, ενώ όλοι ασχολούνται με τον Αντώνη, τον Αλέξη, τον Πάνο, τον Φώτη, τον Σταύρο… και ολίγη από τον έγκλειστο, σημαίνει ότι είναι ιδανικός στόχος.

Όσον αφορά τους… Κλουζό που βλέπουν διεθνή συνωμοσία, αυτό θα μπορούσε να ερμηνευτεί ως «στοιχηματισμός» (παράγωγα) ότι στην Ελλάδα θα μας προκύψει ξανά GREXIT. Άρα πόνταραν τα λεφτά τους και κάνουν ό,τι είναι δυνατόν να μας βοηθήσουν να πάμε προς τα εκεί, αφού μόλις το σενάριο επαληθευθεί, αυτοί… πάνε ταμείο! Και όλοι οι εγχώριοι αχαρακτήριστοι, κάνουν ό,τι είναι δυνατό να βοηθήσουν τον κάθε Πόλσον να πάρει το αίμα του πίσω, καθότι την περασμένη φορά είχε φέι τα μούτρα του!

Πόσο δύσκολο είναι να κατανοήσουν, το ότι οι υπόλοιποι μένουν απείραχτοι είναι εξαιρετικά ανησυχητικό, τουλάχιστον όσον αφορά τα δικά μας περιθώρια να «εκβιάσουμε». Προσδεθείτε, διότι ο κατήφορος συνεχίζεται. Και πριν κλείσουμε το σύντομο σημείωμα, θα θέλαμε να μας απαντήσει επισήμως το κράτος, για το αν αληθεύει ή όχι το παρακάτω περιστατικό:

Ισχύει κύριοι ότι σερβική ΚΡΑΤΙΚΗ εταιρία, όχι δηλαδή κάποιο fund που θα μπορούσαμε να το κατηγορήσουμε για «κερδοσκοπικά παιχνίδια» για να τρομάξει τον κόσμο, αρνήθηκε να δεχθεί ΕΓΓΥΗΤΙΚΗ ελληνικής κορυφαίας τράπεζας; 
Για την Ιστορία αναφέρουμε, ότι ο δυστυχής επιχειρηματίας αναγκάστηκε να πάρει εγγυητική από ξένη (ευρωπαϊκή) τράπεζα, δεσμεύοντας το σύνολο των χρημάτων (cash collateral)…

Αυτά τα τραβάει υγιής εταιρία, όχι τίποτε κρατικά σαπάκια που μας τα διαφημίζουν και ως «φιλέτα», με τους κυβερνήτες να παριστάνουν και τους σκληρούς σε όσους ενδιαφερθούν και προς άγραν ψήφων, βάζουν ένα κάρο όρους στους υποψήφιους επενδυτές. Μετά απορούμε που εξαφανίζονται.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Γιάννης Τζώρτζης

Αν η όποια χρησιμότητα των ελληνοτουρκικών συναντήσεων κορυφής αποτυπωνόταν σε κάποια πολιτικά αποτελέσματα, τότε θα μπορούσε να αναμένει κανείς ανάλογη πρόοδο σε ορισμένα από τα διμερή ζητήματα. Σχεδόν όλες όμως οι «πανηγυρικές» αυτές ελληνοτουρκικές συναντήσεις, όπως η πρόσφατη στην Αθήνα, απολήγουν κατά κανόνα σε ευχολόγια χωρίς ουσιαστικό πολιτικό περιεχόμενο. Και όχι μόνο πρόοδος δεν έχει υπάρξει μέχρι τούδε σε κανένα από τα ελληνοτουρκικά ζητήματα, αλλά έχουμε, αντίθετα, ορατές οπισθοδρομήσεις και υποχωρήσεις (της ελληνικής πλευράς).

Για την τουρκική πλευρά, βεβαίως, είναι σαφές ότι τέτοιου είδους πομπώδεις διοργανώσεις, υπό τον αντίστοιχο τίτλο «Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας», αποβαίνουν το λιγότερο επωφελείς και εν πολλοίς χρήσιμες. Τούτο, μάλιστα, ιδιαίτερα σήμερα, όταν ο ηγεμονισμός της Άγκυρας αντανακλάται εκ νέου σε όλα τα επίπεδα των σχέσεών της προς τον γειτονικό της περίγυρο. Μολονότι δε η Τουρκία είχε περιέλθει τελευταία σε μία ιδιότυπη διεθνή απομόνωση λόγω της στάσης της απέναντι στους τζιχαντιστές, η ίδια πέτυχε να αναβαθμισθεί εκ νέου διεθνώς, αξιοποιώντας τη γεωγραφική και γεωπολιτική της θέση. Τούτο ισχύει ως προς την αντίθετη φορά για την Ελλάδα, καθώς η κυβέρνησή της υποδέχεται με μία επιβαλλόμενη φιλικότητα μία γιγαντιαία τουρκική αποστολή, 350(!) συνολικά προσώπων, συζητώντας μαζί τους θέματα συνεργασίας σε πολλαπλά πεδία των διμερών σχέσεων.

Η προβολή ενός τέτοιου ελληνοτουρκικού σκηνικού, εντός κι εκτός συνόρων, συμβάλλει εν πρώτοις σε μία «ευκόλως εννοούμενη» απενοχοποίηση της γείτονος, τις προκλήσεις της οποίας καταγγέλλει σε καθημερινή βάση η ελληνική πλευρά. Η οποία έμελλε αυτή τη φορά όμως να εισπράξει και ορισμένα μαθήματα από τον τούρκο πρωθυπουργό, που πέτυχε έτσι να σημειώσει «πόντους», προδιαγράφοντας αφενός τους όρους επίλυσης του Κυπριακού και τεκμηριώνοντας αφετέρου πολιτικά τις προκλητικές αξιώσεις της χώρας του.
Μεταξύ των όρων επίλυσης του Κυπριακού, μάλιστα, όχι μόνο υπογράμμισε την αναστολή των ερευνών στην Κυπριακή ΑΟΖ, αλλά προέκρινε και το «μοίρασμα» του υποθαλάσσιου πλούτου ανάμεσα την Κυπριακή Δημοκρατία κα το ψευδοκράτος της «μητέρας πατρίδας».

Αναφορικά, λοιπόν, με τους χειρισμούς της ελληνικής πλευράς κατά την πρόσφατη σύνοδο του «Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας» αυτοί εξαερώθηκαν αρχήθεν, όταν από το πρωί της περασμένης Παρασκευής τα τουρκικά πολεμικά «προλόγιζαν» μαζικά τη διέλευση πάνω από το Αιγαίο του πρωθυπουργικού τους αεροσκάφους. Αν, με αφορμή τούτο, η ελληνική κυβέρνηση ακύρωνε θεαματικά –εν πτήσει- την συνάντηση κορυφής, όχι μόνο δεν θα έχανε τίποτε, αλλά θα κατέγραφε πάραυτα μία εντυπωσιακή «πρεμιέρα» σε ένα θέατρο επιχειρήσεων Ελλάδος – Τουρκίας.
Δυστυχώς πέρασε και τούτο χωρίς επιπτώσεις, το «κατάπιαμε» εν ολίγοις, στην οικεία αργκό, ενώ πρωθυπουργός μας θα αναφωνούσε λίγο αργότερα πως η Ελλάδα υποστηρίζει την ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας! Εκείνη που είναι ανύπαρκτη πλέον, όπως έδειξε να κατέχει επαρκώς ο Νταβούτογλου. Δεν έχασε ο ίδιος έτσι την ευκαιρία, υπενθυμίζοντας με ανατολίτικη πονηριά τη δυσθυμία των Δυτικών όταν η Ελλάδα έπαυσε να θέτει βέτο σε βάρος της Τουρκίας. Οι οποίοι προσποιούνταν, βέβαια, ως τότε πως «ενοχλούνταν» με τους «απρόβλεπτους» Έλληνες και άλλα παραμύθια του είδους.

Η νεο-οθωμανική θεωρία
Διατηρώντας προφανώς τον έλεγχο της ροής των συνομιλιών και όντας μεθοδικά προετοιμασμένος, ο τούρκος πρωθυπουργός κατέθεσε ανέξοδα ιδέες και «λειτουργικού χαρακτήρα» προτάσεις, οι οποίες δημιουργούν θετικό κλίμα για τον ίδιο διεθνώς, ενώ καθίστανται συνάμα είδος υποθήκης για την Ελλάδα.
Αυτό πέτυχε ακριβώς με τη δήλωσή του σε Έλληνες δημοσιογράφου ο Νταβούτογλου, λέγοντας ότι η χώρα του έχει «τη μεγαλύτερη ακτογραμμή στη Μεσόγειο» και δεν νοείται να περιορίζεται η ΑΟΖ της «στον κόλπο της Αττάλειας». Τούτο προκαλεί έτσι έναν θετικό αντίκτυπο όσο δεν αντικρούεται απλώς σαν ένδειξη παραγνώρισης του διεθνούς δικαίου από μέρους του.

Ύστερα από μία ακόμη ελληνοτουρκική συνάντηση κορυφής, το επίκαιρο συμπέρασμα που αφ’ εαυτού προκύπτει, καταδείχνει ότι είναι αχρείαστες τέτοιες –και άλλου επιπέδου- συναντήσεις, ενόσω δεν υπάρχει μεθοδική προετοιμασία και αναλυτικός σχεδιασμός. Διότι όχι μόνο δεν παράγουν αυτές πολιτικό αποτέλεσμα, αλλά αποκλίνουν τελικά των δικών μας στοχεύσεων. Επιπλέον, κάποτε πρέπει να αντιληφθούν ορισμένοι ότι η σκοπιμότητα κινήσεων υπαγορεύεται οίκοθεν και τούτες δεν γίνονται επειδή έχουν «καθιερωθεί». Και, Βεβαίως, όχι με τη μιζέρια μιας «λογικής» του «όσα πάνε κι όσα έρθουν», η οποία έχει μακρά παράδοση σε εγχώρια «ιδρύματα».

Πέραν των συμβολικών χειρονομιών και αποφθεγμάτων που χρωμάτισαν τη συνάντηση, υπήρξαν αναπότρεπτα και σημειολογικού χαρακτήρα δηλώσεις, οι οποίες δημιούργησαν ένα μάλλον «εύκρατο» κλίμα στην ατμόσφαιρα. Όταν, δηλαδή, ο Πρόεδρος Κάρολος Παπούλιας επισημαίνει στον Αχμέτ Νταβούτογλου την υποχρεωτικά διαχρονική γειτνίαση Ελλάδας – Τουρκίας, ο τούρκος πρωθυπουργός τονίζει πως τούτο επιβάλλεται από τη γεωγραφία. Κι ενώ ο πρώτος του εξηγεί πως οι γείτονες οφείλουν να καλλιεργούν καλές σχέσεις μεταξύ τους, ο δεύτερος ανατρέχει σε παλαιότερες ιστορικές εποχές τις οποίες αποφεύγει να αναφέρει (από ευγένεια ευτυχώς) με το όνομά τους. Πρόκειται για τη γνωστή «οθωμανική» ειρήνη που επικρατούσε στα Βαλκάνια και η οποία συνιστά κύριο άξονα μιας νεο-οθωμανικής θεωρίας του Νταβούτογλου.

Αν θα πρέπει, ωστόσο, να πιστώσουμε κάτι και στην Ελληνική πλευρά, τούτο μόνο με την ακύρωση της περιοδείας του τουρκικού κυβερνητικού κλιμακίου στη Θράκη μπορεί να τεκμηριωθεί. Σε περίπτωση πραγμάτωσής της, η χώρα μας επρόκειτο να υποστεί μία άνευ προηγουμένου ταπείνωση, με ακραίες εθνικιστικές εκδηλώσεις σε τμήμα ελληνικής επικράτειας. Το κέρδος, δηλαδή, εν προκειμένω και συνολικά ανάγεται απλώς στο ότι αποφύγαμε τα χειρότερα.

Πηγή περιοδικό «Επίκαιρα», τεύχος 267


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Σαν σήμερα το 2008 έφυγε από τη ζωή ο τελευταίος μεγάλος Ελληνας ηγέτης. Ο Τάσσος Παπαδόπουλος. Ο άνθρωπος που δίδαξε (σε όλους όσοι θέλουν να μάθουν) πόσο σπουδαίο, ανεκτίμητο αγαθό είναι η αξιοπρέπεια.

Ατομική και συλλογική. Ο Τάσσος Παπαδόπουλος, ως πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, σήκωσε το ανάστημά του και τον τόπο του τόσο ψηλά, ώστε να κοιτάξει κατάματα τους πρωταγωνιστές της ελληνικής Ιστορίας.

Στο δημοψήφισμα για το κατάπτυστο Σχέδιο Ανάν, μια εφιαλτική επινόηση που σχεδιάστηκε για να εξαϋλώσει το κράτος της Κύπρου μας και για να δώσει κυρίαρχο λόγο στους Τούρκους εισβολείς και τους ξένους επικυρίαρχους, ο Τάσσος είπε «ΟΧΙ».

Δεν το άρθρωσε απερίσκεπτα, δίχως να εξηγήσει πόσο αποικιοκρατικό, άδικο, φιλότουρκο και βαθιά ανθελληνικό ήταν αυτό το σχέδιο. Περιέγραψε διεξοδικά τις βασικές πρόνοιες του σχεδίου και έκανε τους συντοπίτες του να καταλάβουν καλά πόσο μεγάλη σημασία είχε η πάνδημη απόρριψή του στο αντίστοιχο δημοψήφισμα.

Οι αντίπαλοι του Τάσσου στον αγώνα του δημοψηφίσματος ήταν, ασφαλώς, οι υπερδυνάμεις ΗΠΑ, Βρετανία και Ε.Ε., η Τουρκία, ένας εσμός μίσθαρνων ελληνόφωνων Εφιαλτών, πράκτορες των ξένων δυνάμεων με δημοσιογραφικό φερετζέ, σύσσωμη η «ανανεωτική» Αριστερά, η εθνομηδενιστική «διανόηση» του... εκσυγχρονισμού και ουκ ολίγοι «χρήσιμοι ηλίθιοι», που δεν έχαναν την ευκαιρία να μέμφονται τους Κύπριους αδελφούς μας επί εθνικισμώ!

Ο Τάσσος τούς νίκησε όλους! Μαζί με τον αγωνιζόμενο και ευφυή λαό της Κύπρου -και σχεδόν δίχως βοήθεια από το εθνικό κέντρο- ο Τάσσος Παπαδόπουλος έδειξε τι μπορούν να κάνουν οι Ελληνες όποτε έχουν ηγεσία εμπνευσμένη, πατριωτική και ικανή.

Ο,τι υπάρχει σήμερα όρθιο στην Κύπρο και δίνει ελπίδα για το αύριο φέρει τη σφραγίδα τούτου του ανυποχώρητου αγωνιστή της ΕΟΚΑ.

Αν δεν είχε πολεμήσει τόσο σφοδρά το Σχέδιο Ανάν, σήμερα η Κύπρος μας ουσιαστικά θα είχε περιέλθει στους Τούρκους και τα πλούτη της θα ήταν λαφυραγωγημένα από όσους έχουν την ισχύ να... αρπάζουν. Αυτή είναι η κληρονομιά που αφήνουν οι Ελληνες!




Πηγή "Δημοκρατία"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Ο ένας λογοδοτεί στη Βουλή, ο άλλος δεν έχει να δώσει λόγο σε κανέναν

Ποιος κυβερνά την Τουρκία, ο πρωθυπουργός Αχμέτ Νταβούτογλου ο οποίος λογοδοτεί στη Βουλή, ή ο πρόεδρος της Δημοκρατίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος δεν έχει να δώσει λόγο σε κανέναν;

Το ερώτημα δεν επιτρέπεται να διατυπωθεί δημόσια--κάτι τέτοιο θα χαρακτηριζόταν κακούργημα και θα υπήρχαν οι ανάλογες συνέπειες --απασχολεί όμως την τουρκική κοινή γνώμη από την Πέμπτη 11 Δεκεμβρίου.

Το προκάλεσε η «ανακοίνωση»  του πρώτου σύμβουλου του προέδρου Μπινάλι Γιλντιρίμ ο οποίος δήλωσε ότι από τον ερχόμενο Ιανουάριο ο πρόεδρος Ερντογάν «θα συμπροεδρεύει» του υπουργικού συμβουλίου. 
Έδωσε και την  εξήγηση:
«Το 52% του έθνους μας τον ψήφισε για πρόεδρο. Μολονότι, κατά τη συνταγματική τάξη, δεν έχει πολιτική ευθύνη είναι πολιτικά υπεύθυνος στην κοινωνία. Είναι άλλωστε αρχηγός των ένοπλων δυνάμεων και κατά περίπτωση προΐσταται του υπουργικού συμβουλίου, εκφράζει τις απόψεις του για θέματα και προβλήματα που απασχολούν την  κοινωνία».
Ο κ. Γιλντιρίμ ανακοίνωσε ότι πριν λίγες ημέρες ο πρόεδρος Ερντογάν υπέγραψε διάταγμα με το οποίο αλλάζει ο θεσμικός χαρακτήρας του προεδρικού γραφείου.

Μεταξύ άλλων αυξάνονται σε 13 οι διευθύνσεις από τέσσερις και καθορίζονται οι αρμοδιότητες κάθε μίας. Θα καλύπτουν στο εξής όλους σχεδόν τους τομείς κυβερνητικής ευθύνης--από εξωτερικές σχέσεις και οικονομία ως παιδεία, άμυνα κλπ.

Η αυτοπροαγωγή του προέδρου Ερντογάν σε συμπρόεδρο του υπουργικού συμβουλίου έχει συνταγματική κάλυψη. Στηρίζεται στο σύνταγμα του 1982. Αλλά εκείνο το σύνταγμα ήταν προϊόν της στρατιωτικής δικτατορίας του Κενάν Εβρεν την οποία επανειλημμένα έχει αποκηρύξει στο παρελθόν ο κ. Ερντογάν.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Τίποτα δεν έκανε το παράνομο, το εγκληματικό και το κολάσιμο, ώστε να τον έχουν οι διώκτες του, Πολιτικοί και Σχισματικοί ρασοφόροι των Σκοπίων, ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ φυλακισμένο, παρά μόνο το αυτονόητο. Τους είπε, δηλαδή, στους μεν πολιτικούς ότι "εμείς δεν είμαστε Μακεδόνες αλλά Σλάβοι", στους δε ρασοφόρους της σχισματικής εκκλησιαστικής οργάνωσης των Σκοπίων είπε ότι "οι ιερουργίες τους είναι θεατρικές παραστάσεις".

Ποιός δεν τα ξέρει αυτά τα παραπάνω; Από μικρά παιδιά στο σχολείο μάθαμε στην ιστορία, ότι ο Μέγας Αλέξανδρος πέθανε 300 χρόνια πριν τον Χριστό και οι Σλάβοι ήρθαν στα Βαλκάνια τον 7ο αιώνα μετά Χριστόν. Η δε Εκκλησιαστική ιστορία διδάσκει ότι στην ευρύτερη περιοχή και όχι μόνο της FYROM, "έζησε" η Αρχιεπισκοπή Αχρίδος για 11 αιώνες, στα πλαίσια του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Ποτέ στον χώρο δεν υπήρξε "Μακεδονική" Εκκλησία.
Αυτή είναι αντικανονικό εφεύρημα των πολιτικών της περιοχής των τελευταίων 70 χρόνων.

"Πως έχουμε aleksantrovo крв, Αλεξανδρινό αίμα στις φλέβες μας;" τους ρώτησε, και του προσάψαν τον χαρακτηρισμό "προδότη του έθνους".

Από τότε, εδώ και 12 χρόνια δεν τον άφησαν σε ησυχία, σε χλωρό κλαρί κατά το κοινώς λεγόμενο. Επανειλημμένες φυλακίσεις, διώξεις, βασανισμοί, εξορίες και όχι μόνο στο πρόσωπό του ως Αρχιεπισκόπου αλλά και στους συνεργάτες του, αρχιερείς, ιερείς, μοναχούς, μοναχές και μερικούς λαϊκούς του ποιμνίου του. Και όταν τελείωναν οι ποινές για το αδίκημα της "προδοσίας" της διασποράς μίσους ανάμεσα στον λαό", ανακάλυπταν νέες κατηγορίες με ψευτομάρτυρες, για να τον έχουν συνέχεια φυλακισμένο. Τώρα "θυμήθηκαν" την κατηγορία για το ξέπλυμα μαύρου χρήματος, απ' όταν ήταν δικός τους ιεράρχης.

Μα ο μαρτυρικός Αρχιεπίσκοπος Ιωάννης, ποτέ δεν ήταν "δικός" τους. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Μοναστήρι της Πελαγονίας, στα Bitola, όπου στην ενορία του, του Αγ.Δημητρίου, ήταν "παπαδάκι" τότε μικρός, μέχρι που έγινε βοηθός Επίσκοπος στην Μητρόπολη Πρεσπών, και αργότερα Μητροπολίτης Βελεσσών.
Και δεν ήταν "δικός" τους ποτέ γιατί ήξερε πολύ καλά ότι δεν βρίσκονταν σε κοινωνία με τις κατά τόπους Εκκλησίες της οικουμένης.
Αποτέλεσμα αυτής της ανησυχίας του ήταν η μυστική του συνάντηση, [όντας 10 ημερών Μιτροφόρος], στο συνοριακό φυλάκιο της Νίκης, στην Φλώρινα, με τον τότε Αρχιεπίσκοπο Αθηνών μακαριστό Χριστόδουλο, [οι ζώντες συνεργάτες του οποίου μπορούν να περιγράψουν λεπτομέρειες].

Θα μπορούσε κανείς, να γράψει τόμους, για τον Ιωάννη, τον μαρτυρικό Αρχιεπίσκοπο της Αχρίδος, του οποίου η Εκκλησία, στα πλαίσια του Πατριαρχείου Σερβίας, είναι αναγνωρισμένη από όλα τα Ορθόδοξα Πατριαρχεία και τις κατά τόπους Εκκλησίες της Οικουμένης. Μόνο ο Γκρουέφσκι και ο σχισματικός Στέφανος των Σκοπίων δεν τον αναγνωρίζουν. Και θέλουν, με κάθε τρόπο, να τον εξοντώσουν, επειδή είναι εμπόδιο στην προπαγάνδα τους.

Λοιπόν, σήμερα 12-12-2014, του Αγ.Σπυρίδωνος, ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αχρίδος και Μητροπολίτη Σκοπίων κ.κ.Ιωάννης, συμπληρώνει 3 χρόνια στις φυλακές των Σκοπίων, όπου "σαπίζει" αβοήθητος από τους Σέρβους και από τους απανταχού Έλληνες.
Και η Διεθνής κοινότητα είναι άβουλη και άδικη απέναντί του. Μόνο λεκτικά συμπαρίστανται στο δράμα του Ιωάννη. Στην πράξη δεν κάνουν τίποτε.

Οι ομόδοξοι Σέρβοι έχουν μεγάλη ευθύνη, επειδή είναι "παιδί" τους. Αυτοί τον εξέλεξαν και τον τοποθέτησαν Αρχιεπίσκοπο στην επανασυσταθείσα Αρχιεπισκοπή Αχρίδος. Και δεν κάνουν καμία θεαματική ενέργεια για να τον αποφυλακίσουν. Μόνο όταν έχουν Σύνοδο Ιεραρχίας στο Βελιγράδι, αφήνουν κενό το κάθισμα του Ιωάννη στην αίθουσα συνεδριάσεων, τιμής ένεκεν.

Αλλά και οι Έλληνες έχουν ακόμη μεγαλύτερη υποχρέωση στον Ελληνομαθέστατο και φιλέλληνα Ιεράρχη, που υπερασπίστηκε τα Ελληνικά δίκαια της Μακεδονίας, "βροντοφωνάζωντας" κι αυτός μαζί με 10 εκατομμύρια Έλληνες, ότι η Μακεδονία είναι Ελληνική. Με την διαφορά ότι στους Έλληνες δεν κόστισε πολλά, παρά μόνο το εισιτήριο για να πάνε στην πλατεία του συλλαλητηρίου. Ενώ ο Ιωάννης πληρώνει ακόμη πολύ βαρύ τίμημα, αυτά τα 12 μαύρα χρόνια, με τις ταλαιπωρίες και τα βάσανα που υποφέρει. Όμως αγαπάει περισσότερο απ' όλα και όλους τον Θεό και βρίσκει την δύναμη και δίνει κουράγιο στο ποίμνιό του, μέσα από την φυλακή.

Μια φυλακή κόλαση. Όπως έγραψε προ ημερών ο ίδιος, ζήτησε δύο φορές από τον διευθυντή των Φυλακών να του επιτρέψει να επισκεφθεί τα μέλη της Ιεράς Συνόδου της Ορθόδοξης Αρχιεπισκοπής της Οχρίδας, ιερείς και μοναχούς, αλλά του αρνήθηκε χωρίς εξήγηση. Δεν είναι πρωτοβουλία του ούτε πείσμα του, αλλά έλαβε εντολή από το γραφείο του πρωθυπουργού. Στην επιστολή του περιγράφει τις άθλιες συνθήκες στέγασης (33 άτομα σε ένα δωμάτιο με μόνο μία τουαλέτα), κακό φαγητό και κακή υγιεινή, και η φυλακή δεν δίνει ούτε ένα πιάτο και κουτάλι στους φυλακισμένους, γι' αυτό πρέπει να τα φέρουν από το σπίτι.

Η υπερήλικη μητέρα του, που τον επισκέφθηκε προ ημερών για δεύτερη φορά, μόνο, μέσα στο 2014, επιβεβαίωσε, τις φήμες ότι ο γιός της Ιωάννης βρίσκεται σε κακή κατάσταση υγείας, χωρίς υγειονομική περίθαλψη και σχεδόν εντελώς απομονωμένος. Κάθε μέρα βασανίζεται από το προσωπικό των φυλακών, με απόφαση της Διοίκησης των Φυλακών, με την ανελέητη πίεση πάνω του, μετά την απελευθέρωσή του από τη φυλακή, να εγκαταλείψει την Δημοκρατία Μακεδονίας, με την απειλή ότι αν δεν συμφωνήσει, θα τον " εκκαθαρίσει".

Συντάκτης: Χριστιανός Έλληνας


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Ζαχαρίας Λουδάρος

Το νέο trend στην πολιτική επικοινωνία είναι η «εθνική συνεννόηση». Επειδή γύρω από την έννοια αυτή θα ξεδιπλωθούν πολλά σενάρια στο προσεχές διάστημα και ίσως αποτελέσει τον καμβά μιας διάδοχης πολιτικής πραγματικότητας, έχει αξία ο προβληματισμός πάνω στο τι θα μπορούσε να αποτελεί περιεχόμενο της εθνικής συνεννόησης.

Είναι βέβαιο πως μια πολύ μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία θα συμφωνούσε με επιδιώξεις όπως η ενίσχυση της δημοκρατίας , η ορθή απονομή της δικαιοσύνης, η μείωση των ανισοτήτων, η αύξηση των ευκαιριών. Όπως επίσης μεταξύ των απλών πολιτών είναι σχεδόν καθολική η υποστήριξη της ελεύθερης αγοράς, του πραγματικού ανταγωνισμού δηλαδή, ενάντια στην ελεγχόμενη και εξαναγκαστική μονοπώληση ή ολιγοπώληση που βλέπουμε ως κυρίαρχη τάση στον σύγχρονο καπιταλισμό.

Γιατί λοιπόν δεν υπάρχει αυτή η συνεννόηση του 99% που θα αναλάμβανε να κάνει πράξη όλα τα παραπάνω που αποτελούν τον «κοινό τόπο» μιας ευρύτατης πολιτικής και κοινωνικής συναίνεσης; Διότι όλα τα παραπάνω είναι οργανικά διασυνδεδεμένα με την έννοια της εθνικής κυριαρχίας μιας δημοκρατίας. Με τη δυνατότητα δηλαδή που έχουν οι πολίτες μιας χώρας να είναι αφέντες του σπιτιού τους, κύριοι των όρων και των προϋποθέσεων της ζωής τους. Με το αίσθημα πως δεν είναι έρμαια που κλυδωνίζονται από παγκόσμιες δυνάμεις και πως η εξουσία δεν είναι κάπου αλλού αλλά μέσα στο «σπίτι» τους.

Η πρόκληση είναι προφανής. Σήμερα κυριαρχεί η αίσθηση πως η εξουσία βρίσκεται κάπου στην «παγκόσμια αγορά» ή στις Βρυξέλλες, οι πολίτες είμαστε τα παιχνίδια της και η πολιτική δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα σόου με μαριονέτες. Ηγέτες και κυβερνήσεις μοιάζουν όλο και περισσότερο με τους πιλότους των σύγχρονων αεροσκαφών. Οι πιλότοι σήμερα δεν «πετούν» με την κυριολεκτική έννοια. Η δουλειά τους είναι ο έλεγχος των πληροφοριών και η επιτήρηση πολύπλοκων υπολογιστικών συστημάτων. Κατά συνέπεια το «σας μιλάει ο κυβερνήτης» στερείται πραγματικού νοήματος εφόσον δεν πετάει αυτός αλλά ένα «σύστημα διαχείρισης πτήσης».

Αυτή η κρίση της δημοκρατικής κυριαρχίας γίνεται αισθητή παντού και πολύ περισσότερο στη σημερινή Ελλάδα και ευρύτερα στον ευρωπαϊκό νότο.

Ο Dani Rodrik, καθηγητής στο Χάρβαρντ, επινόησε τη φράση «πολιτικός χώρος» για να περιγράψει ό, τι χρειαζόμαστε. Κάθε χώρα πρέπει να έχει πολιτικό χώρο. Ένα μέγεθος δεν ταιριάζει σε όλους. Χρειαζόμαστε πολιτικές που είναι κατάλληλες για τις κυρίαρχες συνθήκες και τις ιστορίες των χωρών που ζούμε. Και το νόημα μιας αληθινής πολιτικής είναι να υπερασπιστεί και να διευρύνει την χωρητικότητα των κυρίαρχων δημοκρατιών για να δημιουργήσει το «πολιτικό χώρο» που χρειάζονται, αντί να καταπίνουν το φάρμακο της λιτότητας, που επινόησαν «γιατροί» που δεν ξέρουν τίποτα για τις ανάγκες των «ασθενών» τους.

Η δημοκρατία δεν είναι μια διαδικασία, ένα μέσο ή μια τεχνική. Είναι ένας τρόπος να ζούμε με μια σειρά από αξίες που δημιουργούν την αίσθηση σε κάθε πολίτη πως ζει σε ένα μέρος όπου δεν είναι χαμένος και δέσμιος δυνάμεων που βρίσκονται πολύ μακριά του και δεν μπορεί να τις επηρεάσει καθ’ οιονδήποτε τρόπο.

Από τα παραπάνω θέλω να πιστεύω πως καθίστανται προφανές το τι θα μπορούσε να αποτελεί περιεχόμενο της εθνικής συνεννόησης. Η δημιουργία χώρου για τη χώρα, προκειμένου να χωράμε όλοι και να μην «περισσεύουν» άνθρωποι για τα σκουπίδια.

ΥΓ: Η πολιτική πάντα προσωποποιείται, αλλιώς είναι εξαιρετικά πολύπλοκη για να γίνεται καθολικά αντιληπτή. Συνεπώς κι ο κυβερνήτης σε μια πορεία εθνικής συνεννόησης, πρέπει να είναι αυτό που λέει. Κυβερνήτης και όχι επιτηρητής ενός «συστήματος διαχείρισης πτήσης». Δηλαδή να ξέρει να πιλοτάρει και «με το χέρι», αν χρειαστεί.

Πηγή RizopoulosPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Στις ημέρες της ανέχειας, την περίοδο που η φτώχεια και η εξαθλίωση γίνονται βίωμα για ολοένα και περισσότερους συμπατριώτες μας που διαπιστώνουν πως γι αυτούς δεν υπάρχει αύριο, αφού στοχεύθηκαν από τα ευεργετήματα των πολιτικών διασωστών μας, κι ενώ πλησιάζουν τα Χριστούγεννα, ίσως θα έπρεπε όσοι ακόμη μπορούν να τείνουν χέρι βοήθειας προς εκείνους που αντιμετωπίζουν τα αποτελέσματα της φιλίας των "εταίρων" και της αλληλεγγύης των "συμμάχων".

Ένα κείμενο που μας ήρθε ηλεκτρονικά (και το οποίο δημοσιεύουμε παρακάτω) από μία ομάδα ανθρώπων που έχουν κάνει σκοπό ζωής το να βοηθούν σιωπηλά συμπολίτες τους, μας θυμίζει πως για όσο είμαστε άνθρωποι πρέπει να φερόμαστε ως άνθρωποι, αλλά και πως η καταστροφή μπορεί ανά πάσα στιγμή να χτυπήσει και τη δική μας πόρτα...

Κίνηση Αλληλεγγύης Πολιτών Αλεξανδρούπολης
Δυστυχώς, παιδιά, τον τελευταίο καιρό οι ανάγκες έχουν αυξηθεί κατακόρυφα. Προφανώς λόγω της περιόδου (τέλη κυκλ., εφορίες, ενφια, έξοδα θερμάνσεως κλπ) ο κόσμος έχει μείνει εντελώς άφραγκος με αποτέλεσμα να μην μπορεί να προμηθευτεί ούτε τα απολύτως απαραίτητα.

Μέσα στα ήδη υπάρχοντα περιστατικά προστέθηκαν εχθές άλλες 8 οικογένειες οι οποίες χρίζουν άμεσης βοήθειας. Απευθύνθηκαν σε εμάς καθώς είμαστε οι μόνοι, ως γνωστόν, που δεν ζητάμε χρονοβόρες προσκομίσεις εγγράφων και εργαζόμαστε με εχεμύθεια, βασιζόμενοι στην εμπιστοσύνη και στην καλή προαίρεση*. Οι συγκεκριμένες οικογένειες έμειναν άνεργες και ντρέπονται αφάνταστα για την ανέχειά τους και για την “κατάντια” τους μή θέλοντας να προσφύγουν στους έμμισθους “εθελοντές” του δήμου ή του κράτους για να ζητήσουν βοήθεια (η οποία βοήθεια, απ’ ό,τι μας πληροφορούν όσοι την λαμβάνουν, είναι μικρή και διαρκεί ελάχιστα). Πάλι η κοινωνία καλείται να βγάλει “το φίδι από την τρύπα”, καθώς και η εκκλησία η οποία επιτελεί τεράστιο, πολύπλευρο και σιωπηλό έργο.

Παρακαλείσθε να ενεργοποιηθείτε για αγορά προμηθειών (όσοι φυσικά μπορείτε).
Το μέηλ της Κίνησης το λαμβάνουν 84 άτομα (!) και τις κοινοποιήσεις στο FB περίπου 500 (!) αλλά καμμιά 40αριά άτομα είναι ενεργοποιημένα. Τουλάχιστον αυτήν την περίοδο ας ευαισθητοποιηθούμε όσοι περισσότεροι μπορούμε.

Ευτυχώς σήμερα θα μας χορηγήσουν άνθρωποι της Μεραρχίας κάποια δέματα (από το υστέρημά τους διότι και αυτοί μοιράζουν σε οικογένειες) και την Παρασκευή θα μας προσφέρουν μερικές προμήθειες οι Πρόσκοποι. Φιλότιμες προσπάθειες αλλά , δυστυχώς, δεν φτάνουν ούτε για αστείο. Φυσικά το μεγαλύτερο μέρος των προμηθειών μας το αγοράζουμε με χρήματα από το ταμείο μας.Τώρα τις γιορτές φροντίζουμε και για θέρμανση (ξύλα κατά βάση) γιατί είναι λυπηρό τα Χριστούγεννα οι οικογένειες να μην έχουν το βασικό αγαθό της ζέστης. Δυστυχώς ή ευτυχώς είμαστε η πιό άμεση και έμπρακτη λύση στα προβλήματα πολλών οικογενειών.

* Παρόλο που παύσαμε να δίνουμε βοήθεια σε μερικούς “επαγγελματίες” φτωχούς, αλλά και σε όσους δεν εκτιμούσαν αυτά που τους προσφέραμε, τα περιστατικά παραμένουν πολλά.

Χρειαζόμαστε: αλεύρι, λάδι, μερέντα, γάλα, ρύζι, ζάχαρη, όσπρια, κρουασάν, τσουρεκάκια, κονσέρβες (μανιτάρια, κρέας κλπ), σαμπουάν, καθαριστικά αλλά και ό,τι άλλο νομίζει ο καθένας. Ακόμα και κρέατα δεχόμαστε καθώς διαθέτουμε και ψυγείο, απλώς θα πρέπει να βρίσκονται σε άριστη κατάσταση (για ευνόητους λόγους).

Υ.Γ. Ευχαριστούμε τους φίλους που μας στηρίζουν καθημερινά είτε με προϊόντα, είτε με δωρεάν ιατρικές επισκέψεις, είτε με δωρεάν παροχή άλλων υπηρεσιών ή αγαθών.

Υ.Γ 2 Οταν μιλάμε για συμμετοχή στην Κίνηση ΔΕΝ εννοούμε να μας στέλνετε συνεχώς καινούργια περιστατικά, αλλά να μας στέλνετε βοήθεια (προμήθεια τροφίμων ή άλλων αγαθών). Ήδη εξυπηρετούμε πάρα πολλές οικογένειες με τα λίγα μέσα που διαθέτουμε. Είμαστε αυτοχρηματοδοτούμενοι, δεν έχουμε προϋπολογισμό και δεν μας χορηγεί κανένας φορέας χρήματα. Τα πάντα γίνονται με προσωπική εργασία και με οικονομικές εισφορές φίλων. Παρ' όλα αυτά ανταποκρινόμαστε με αξιοπρέπεια σε πολλές περιπτώσεις, με τις περιορισμένες δυνατότητές μας, πράγμα αξιοζήλευτο για πολλές ΜΚΟ με… πακτωλό χρημάτων…

Να είστε όλοι καλά! 
Καλά Χριστούγεννα

Τηλ. επικοινωνίας Αλεξανδρούπολης 25510-33313  —  6948806255
Τηλ. επικοινωνίας Κομοτηνής  6972853377

http://kinisialexandroupolis.blogspot.gr/

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Συζήτηση επί των άρθρων και των τροπολογιών του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων «Ρυθμίσεις θεμάτων μεταφορών, τηλεπικοινωνιών και δημοσίων έργων και άλλες διατάξεις».

Ακόμα, θα υπερψηφίσουμε το άρθρο 19 για τους ιδιοκτήτες χώρων στάθμευσης και 71 για τα συνεργεία επισκευής μηχανημάτων έργου και αγροτικών μηχανημάτων, παρόλο που δεν δίνετε οριστική λύση στα προβλήματά τους.

Παρέχετε την αναγκαία πίστωση χρόνου για να μπορέσει η επόμενη κυβέρνηση να αντιμετωπίσει τα προβλήματά τους με σοβαρότητα και υπευθυνότητα, μια κυβέρνηση που θα βάζει πάνω από όλα το λαό και μετά το χρέος, μια κυβέρνηση που δεν θα επιτρέπει να ζουν ανήλικα παιδιά ούτε σε αυτοκίνητα, ούτε σε τσίγκους, μια Κυβέρνηση που δεν θα επιτρέπει να πεθαίνουν παιδιά, γιατί δεν υπάρχουν μονάδες εντατικής θεραπείας, επειδή έχετε αποδομήσει όλο το σύστημα υγείας στη χώρα, μια κυβέρνηση που θα σέβεται το Σύνταγμα και τους νόμους της χώρας.

Ο χρόνος σας στην Κυβέρνηση φαίνεται ότι έχει τελειώσει.
Πλέον, καμμία μεθόδευση δεν είναι ικανή να σας κρατήσει στην εξουσία.
Αντίο!



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Β. Α. Κόκκινος

Η πολιτική επικαιρότητα υπερισχύει πάντοτε στα σχόλια και τις προβλέψεις των εντύπων και ηλεκτρονικών ΜΜΕ. Συνεπεία τούτου περνούν αστηλίτευτες ορισμένες πράξεις διαφθοράς και δεν σχολιάζονται καν άλλες, που περισφίγγουν απειλητικώς τη χώρα μας. Στις πρώτες ανήκει η υπεξαίρεση ποσού 800.000 ευρώ του Προέδρου του Εθνικού Κέντρου Νεότητας Αγίου Κοσμά, που ομολόγησε στον ανακριτή την πράξη του, ισχυρισθείς ότι υπέκυψε στο πάθος της κυβείας. Ποιος τον επέλεξε άραγε και με ποια εχέγγυα;

Ομοίως ανήκουν και οι τροπολογίες που εμνημόνευσε ο επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης Λέανδρος Ρακιντζής, στο από 5/11/2014 έγγραφό του προς τη Βουλή, όπου επισημαίνει το «κουκούλωμα» παρανομιών.
Στις δεύτερες όμως ανήκει η βαθμιαία ισλαμοποίηση των Βαλκανίων, η οποία περιβάλλει τη χώρα μας, χωρίς να μας απασχολεί προσηκόντως.

Από το 2000 έως και σήμερα, 450 τεμένη έχουν ανεγερθεί στην ΠΓΔΜ, εκ των οποίων τα 150 στην πρωτεύουσα τα Σκόπια και το Τέτοβο. Το κόστος κατασκευής του καθενός εκτιμάται, κατά μέσο όρο, σε 1 εκατομμύριο δολάρια. Η σημασία του είναι προφανής, για μία χώρα, όπου το ΑΕΠ ανέρχεται περίπου σε 12 δις. Δολάρια. Η κατασκευή των τεμενών αποτελεί σοβαρή οικονομική δραστηριότητα. Η Σαουδική Αραβία έχει διαθέσει πάνω από 500 εκατομμύρια δολάρια στην κατασκευή τεμενών, ισλαμικών κέντρων και σε χρηματοδοτήσεις ΜΚΟ, καθώς και για την κάλυψη εξόδων των «χοτζάδων – προσκυνητών» στη Μέκκα.

Η Τουρκία αποστέλλει περί τις 500.000 τούρκους σπουδαστές κα επισκέπτες, καθώς και ομιλητές της Ισλαμικής θεολογίας, με κάλυψη των εξόδων τους, από την Άγκυρα, γεγονός που αποτελεί σημαντική πηγή συναλλάγματος για την ΠΓΔΜ. Οι Ισλαμικές ΜΚΟ αποτελούν αγωγούς εισροής πράσινων κεφαλαίων. Οι γνωστότερες είναι η Εl Hila, η Merhamet και η Bamerishya, που διαθέτουν μεγάλα ποσά και απασχολούν μόνιμο προσωπικό σε σταθερή βάση. Συγχρόνως επιδοτούν τη συστηματική είσοδο Μεσανατολιτών αλλά κα Μαλαισιανών και Πακιστανών λεκτόρων και ιμάμηδων, που επισκέπτονται τα Σκόπια σε τακτά χρονικά διαστήματα. Οι λεγόμενοι Γουχαμπιστές ελέγχουν τα κυριότερα τεμένη των Σκοπίων και χρηματοδοτούνται αδρά από την “Islamic Bank of Development”, που εδρεύει στην Τζέντα της Σαουδικής Αραβίας και ελέγχεται από τον διεθνή οργανισμό «Ισλαμικής Συνεργασίας».

Η τουρκική οργάνωση «ΤΙΚΑ» (Turkish International Cooperation and Development Agency) είναι αρκετά δραστήρια στα Σκόπια με κύριο μέλημα τη χρηματοδότηση της οθωμανικής κληρονομιάς, αλλά και ισλαμικών θρησκευτικών φροντιστηρίων και τεμενών. Συντηρεί επί πολλά έτη το κολλέγιο «YA KE MAL» και αρκετά σχολεία πρωτοβάθμιας βαθμίδος. Επιπλέον, χρηματοδοτεί το Διεθνές Πανεπιστήμιο των Βαλκανίων, το οποίο εισάγει τούρκους φοιτητές κάθε έτος, καθώς και καθηγητές. Το κολλέγιο αυτό συνδέεται με τη γνωστή τουρκική οργάνωση «ΙΗΗ», που αποτελεί το βασικό όργανο συνεννοήσεως μεταξύ της κυβερνήσεως Ερντογάν και των διεθνών δικτύων της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Στελέχη αυτής, όπως ο Μετίβ Τσελίλ, που διαμένει στην Κωνσταντινούπολη και ο Μπεζουντζιντίν Σενάμπι, που διαμένει στα Σκόπια, παίζουν σημαντικό ρόλο στο κολλέγιο αυτό.

Η «ΤΙΚΑ» έχει δείξει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την αναβάθμιση της ισλαμικής θεολογικής σχολής του Στίπ, και κάθε έτος 100 σπουδαστές στέλνονται με πλήρη υποτροφία στην Τουρκία. Στο Τέτοβο, η «ΤΙΚΑ» ίδρυσε ισλαμικό πολιτιστικό κέντρο, όπως και τοπικό μορφωτικό κέντρο στις πόλεις Οχρίδα, Μπίτολα, Βαλάντοβα και Πλάσνιτσα.

Άλλη αλβανική ΜΚΟ, χρηματοδοτείται από την «ΙΗΗ» και συντονίζει τις δράσεις για περαιτέρω τουρκική διείσδυση στη χώρα, βασιζόμενη στο αλβανικό στοιχείο. Το κέντρο διαμεσολαβήσεων ευρίσκεται στη Βιέννη, όπου σε μεγάλα ξενοδοχεία λαμβάνονται επί τόπου και τοις μετρητοίς οι «δωρεές». Στη Βιέννη επίσης διεξάγεται και ο γενικότερος συντονισμός μεταξύ Βοσνίων και Κοσσοβάρων, τόσο Γουχαμπιστών, όσο και αυτών που υπόκεινται στον έλεγχο της Τουρκίας. Στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη κυριαρχούν οι μουσουλμάνοι, επιδοτούμενοι από την Τουρκία, με την υποχρέωση να έχουν ορισμένο αριθμό παιδιών.

Το ισλαμικό τόξο κορυφούται στη Βουλγαρία, όπου το 1/7 του πληθυσμού είναι μουσουλμάνοι, κατοικούντες πλησίον των συνόρων Ελλάδος και Τουρκίας. Η τελευταία επιδεικνύει ενδιαφέρον προς αναστήλωση Οθωμανικών μνημείων σε παραμεθόριες περιοχές. Η Θεσσαλονίκη, που ονομάζεται γενέτειρα του Κεμάλ, αποτελεί πρωταρχικό στόχο για το τουρκικό κράτος και ενδιαφέρει τη «νεο-οθωμανική» στρατηγική της Άγκυρας.
Κι εμείς;
Καθεύδουμε υπό Μανδραγόρα!

Πηγή εφημ. «Εστία»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Οι πολιτικές εξελίξεις και οι ξένες εφημερίδες

Γράφει ο Μανώλης Κοττάκης

Μελετών αυτές τις ημέρες το βιβλίο του καθηγητή του Παντείου Δημήτρη Καιρίδη «Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και ο ξένος Τύπος». Πρόκειται για μία συλλογή δημοσιευμάτων του ξένου Τύπου για τον κορυφαίο πολιτικό. Ο πλούτος των πληροφοριών που περιέχει είναι απίστευτα ενδιαφέρων και αναδεικνύει άγνωστες πτυχές της ελληνικής ιστορίας.
Επικεντρώνομαι στα ρεπορτάζ της εποχής εκείνης, γιατί η αναδρομική αξιολόγηση της εγκυρότητας των πληροφοριών που δημοσίευαν σε καιρούς όχι τόσο ταραχώδεις όσο οι δικοί μας βοηθά να κατανοήσουμε τι παιχνίδια παίζονται.
Αποτελεί ευκαιρία για να δούμε πόσο ακριβής ήταν η γνώση των ξένων δημοσιογράφων για τους πρωταγωνιστές της ελληνικής πολιτικής ζωής. Και, φυσικά, για να συγκρίνουμε το τότε με το τώρα, ώστε αναλόγως να περνάμε από κόσκινο κάθε αδέσποτη πληροφορία που δημοσιεύεται αυτή την εποχή στον ξένο Τύπο.

Στα γεγονότα του 1974, την καλύτερη αποτύπωση έκαναν οι αγγλικές εφημερίδες, αφού σπάνια έπεφταν έξω στις προβλέψεις τους για τις εξελίξεις.
Ο «Economist», μάλιστα, αποκάλυψε το πλήρες σχέδιο των αμερικανών για την Κύπρο.
Οι γερμανικές εφημερίδες αποτύπωσαν με ακρίβεια τα γεγονότα, αλλά δεν κατάφεραν να προηγηθούν αυτών.
Οι αμερικανικές περιορίζονταν στην ενημέρωση από την πρεσβεία.
Στις μέρες μας υπάρχουν μεγάλες διαφορές, που πρέπει να μας κάνουν σκεπτικούς για τη στόχευση των ρεπορτάζ τα οποία «περιγράφουν» την Ελλάδα. Η οικονομία μας επηρεάζει τις εξελίξεις στην Ευρωζώνη, καθώς και τη γεωπολιτική της ευρύτερης περιοχής.
Οι γερμανοί μας βλέπουν ως έναν οικονομικό χώρο τον οποίο θέλουν να καταλάβουν πλήρως. Η ανάγνωση των συστημικών εφημερίδων τους είναι μέχρι στιγμής συντηρητική, πλην εκείνων που απηχούν την ελίτ.
Ο βρετανικός Τύπος επηρεάζεται πρωτίστως από τους επιχειρηματίες -Έλληνες και ξένους- που πάντα ήθελαν δραχμή και δευτερευόντως από την κυβέρνηση της χώρας.
Η τελευταία βλέπει την Ελλάδα ως έναν χρήσιμο ηλίθιο για την αποσταθεροποίηση του ευρώ, εξ ου και το βιτριόλι.
Οι αμερικανοί, τέλος, μοιάζουν διχασμένοι.

Ο Σαμαράς είπε στη Βουλή ότι, εξαιτίας των πρωτοβουλιών του με την Αίγυπτο – Ισραήλ, καταγράφονται «θετικές συνέργειες στους συσχετισμούς εντός των λόμπι στην Αμερική».
Οι εφημερίδες τους ταλαντεύονται ανάμεσα στην αποδοκιμασία στον ΣΥΡΙΖΑ και την άσκηση αστείας κριτικής, βασιζόμενης σε άσχετους Έλληνες καθηγητές, θαμώνες της πρεσβείας.
Τελευταίο, αλλά όχι έλασσον: Είναι πολύ δύσκολο να κάνει ξένος ρεπορτάζ σε Έλληνα πολιτικό. Κρυψίνοες, διπρόσωποι, χειρότεροι από Άραβες, με δεύτερη σκέψη ορισμένοι, παραπλανούν για να πλήξουν αντιπάλους τους.
Συμπερασματικά; Προσεκτικά ανάγνωση, ανάλογα με το μέσο. Ούτε να υποτιμώνται, αλλά ούτε και να υπερτιμώνται.
Ζύγισμα!

Πηγή εφημ. «Δημοκρατία»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Ή τα αδιέξοδα της «νέας μεταπολίτευσης»

Του Γιώργου Καραμπελιά

Όσοι στη μακρά διάρκεια της μεταπολίτευσης υπήρξαμε μόνιμοι και σταθεροί επικριτές μιας εποχής ψεύδους, μεταμορφισμού, συλλογικών αυταπατών και ανενδοίαστης απάτης, βρισκόμαστε διχασμένοι ανάμεσα στη χαρά και τη λύπη. Χαρά γιατί επιτέλους
αυτό το σύστημα βαδίζει στην έξοδό του από την ιστορία και έχουμε την αίσθηση ότι δικαιώθηκε μια ανυποχώρητη και συστηματική αντίθεση σε αυτό και, ταυτόχρονα, μια βαθύτατη λύπη γιατί αυτή η έξοδος πραγματοποιείται μέσα από μεγάλες καταστροφές για τη χώρα.

Πολλοί μας καλούν να πανηγυρίσουμε γιατί, επιτέλους, η περίοδος αυτή τελειώνει και εμείς όχι μόνο σταθήκαμε όρθιοι αλλά και επιβεβαιωθήκαμε στις προβλέψεις μας. Δεν συμφωνούμε με μια τέτοια λογική, διότι αυτή («ας καταστραφούν όλα για να αποδειχθεί πόσο δίκιο είχαμε») ανήκει επίσης στο ιδεολογικό οπλοστάσιο της εποχής που τελείωσε, της μεταπολίτευσης. Μια εποχή όπου το μικροκομματικό συμφέρον και η ατομική ιδιοτέλεια πρυτάνευαν συστηματικά απέναντι στο εθνικό και το κοινωνικό συμφέρον, σε μια λογική après moi le déluge.

Ριζοσπαστισμός και αίσθημα ευθύνης

Εμείς, αντίθετα, σε όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης, παρ’ ότι υπήρξαμε διαχρονικά, αταλάντευτοι αντίπαλοι του καθεστώτος, επιδιώκαμε πάντα να συνδυάζουμε την πιο ρηξικέλευθη και ριζοσπαστική κριτική με ένα βαθύ αίσθημα ευθύνης, θέλοντας να «αποδείξουμε» πως κάτι τέτοιο είναι όντως δυνατό. Πως ριζοσπαστισμός δεν σημαίνει υποχρεωτικά γενικευμένη ανευθυνότητα και πως υπευθυνότητα δεν σημαίνει ραγιαδισμός, σύμφωνα με το γνωστό αδιέξοδο δίπολο της μεταπολίτευσης. Αντίθετα μάλιστα οι ανεύθυνες δημοκοπίες καταλήγουν πάντα σε Βατερλώ και ενδοτισμό, ενώ ο ραγιαδισμός σε περιπέτειες εθνικές και κοινωνικές. Μια αυθεντικά επαναστατική και ριζοσπαστική τοποθέτηση είναι πάντα «υπεύθυνη», γιατί επιδιώκει πραγματικές ανατροπές και όχι καφενειακές μπουρδολογίες που καταλήγουν σε άτακτες υποχωρήσεις.

Στη διάρκεια της δεκαετίας του ’70, όταν παλεύαμε γι’ αυτό που αποκαλούσαμε κοινωνική μεταπολίτευση, δηλαδή την ολοκλήρωση του πολιτικού εκδημοκρατισμού στο κοινωνικό και πολιτιστικό πεδίο, με τα εργοστασιακά σωματεία, την επέκταση των κοινωνικών δικαιωμάτων ή τα δικαιώματα των γυναικών και των νέων, αρνηθήκαμε ταυτόχρονα μια λογική εμφυλίου πολέμου και μεταβολής της λαϊκής αντίστασης και της αντιβίας των κινημάτων σε ένοπλη βία και τρομοκρατία, με τίμημα την αντίθεσή μας με ένα μεγάλο μέρος του ίδιου του χώρου με τον οποίο είχαμε βρεθεί μαζί από την περίοδο της αντίστασης στη δικτατορία.

Στη δεκαετία του 1980, ενώ αγωνιζόμαστε για την ανάπτυξη νέων κινημάτων, της οικολογίας, του κοινοτισμού, της αυτονομίας, επιμέναμε ταυτόχρονα στην ανάγκη υπεράσπισης της άμυνας της χώρας απέναντι στον τουρκικό επεκτατισμό και παλεύαμε για την αυτοδιάθεση της Κύπρου και την ενίσχυση της αμυντικής ικανότητας της χώρας. Και όμως την ίδια στιγμή γενικεύονταν οι παρασιτικές συμπεριφορές και τα Εξάρχεια γέμιζαν με συνθήματα όπως «το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του». Κορύφωση αυτής της αντίθεσής μας, με μια μεταπολίτευση που εξελισσόταν προς τη γενικευμένη ανευθυνότητα, υπήρξε η σύγκρουσή μας, στο εσωτερικό των Οικολόγων-Εναλλακτικών, με μια ενσωματωμένη στο σύστημα δήθεν οικολογική λογική, των Τρεμόπουλων και των Χρυσόγελων, την προσδεδεμένη στο άρμα των Γερμανών Πρασίνων και του Φίσερ, που στρεφόταν ενάντια στον «χασάπη» Μιλόσεβιτς. Αυτή η αντίθεση κατέληξε και στην αποτυχία της πρώτης προσπάθειάς μας να διαμορφωθεί μια πολιτική πρόταση, ικανή να παρέμβει στο πολιτικό σκηνικό.

Την ίδια εποχή, η αντιπαράθεσή μας προς την ανευθυνότητα θα εκφραστεί και στο Μακεδονικό. Το ότι καταγγείλαμε την υποχωρητική πολιτική των ελληνικών κυβερνήσεων, η οποία είχε οδηγήσει στη διαιώνιση του ζητήματος επί δεκαετίες, δεν μας εμπόδισε να αντιταχθούμε και στις δημοκοπίες των εύκολων πατριωτών και να υπερασπιστούμε την πρόταση της «Σλαβομακεδονίας» ως ονομασίας των Σκοπίων. Η υιοθέτηση μιας τέτοιας λύσης, στις συνθήκες εκείνης της εποχής, θα μας προσέφερε τη δυνατότητα να αναπτύξουμε μια βαλκανική πολιτική που θα έβαζε φραγμό στην τουρκική επιθετικότητα. Αυτό διότι θεωρούσαμε ότι η Ελλάδα δεν είχε την πολυτέλεια πολλαπλών μετώπων και όφειλε να στρέψει τα βέλη της σε μια κατεύθυνση απόκρουσης της τουρκικής επιθετικότητας. Καθόλου τυχαία, ο Αντώνης Σαμαράς υπήρξε εκείνος που εκπροσώπησε αλληλοδιάδοχα τόσο την ενδοτική όσο και τη δημοκοπική γραμμή. Την πρώτη, αποδεχόμενος τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, κάτω από τις πιέσεις των Γερμανών και του Γκένσερ, ως υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας, γεγονός που δημιούργησε το ζήτημα των Σκοπίων –διότι έτσι η «Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Μακεδονίας», από κρατίδιο της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας, μεταβλήθηκε αυτομάτως σε ανεξάρτητο κράτος. Τη δεύτερη, τη δημοκοπική γραμμή, διότι, λίγους μήνες μετά, σαμποτάρισε ο ίδιος τη λύση της Σλαβομακεδονίας. Καθόλου τυχαία, εξάλλου, όλοι εκείνοι που είναι «ανένδοτοι» στο Μακεδονικό, σπανίως είναι εξ ίσου ανένδοτοι έναντι της Τουρκίας, που παραμένει η βασική απειλή κατά της Ελλάδας και της Κύπρου.

Αυτή η πολιτική μας, να βαδίζουμε «ενάντια στο ρεύμα», εκφράστηκε ακόμα στο ζήτημα των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 (υπήρξαμε από τους ελάχιστους που αντιτάχθηκαν στη διεξαγωγή τους στην Ελλάδα, και μάλιστα στην Αθήνα), θεωρώντας, όπως και πράγματι έγινε, ότι αυτοί οι αγώνες θα επέτειναν τον υδροκεφαλισμό και την επικέντρωση όλων των μεγάλων δημοσίων επενδύσεων στην Αθήνα. Με όσα μέσα διαθέταμε, εξάλλου, αντιταχθήκαμε και στην ένταξη της Ελλάδας στη ζώνη του ευρώ, η οποία θα οδηγούσε –και οδήγησε– στην ολοκλήρωση της αποβιομηχάνισης και παρασιτοποίησης της χώρας. Όλα αυτά τα χρόνια, προσπαθήσαμε να έχουμε μια θέση ριζοσπαστική –αποκέντρωση (μεταφορά ακόμα και της πρωτεύουσας έξω από την Αθήνα), παραγωγική ανασυγκρότηση, προώθηση των εναλλακτικών πηγών ενέργειας κ.λπ.– και ταυτόχρονα απορρίπταμε τη δημοκοπία και την αποδοχή των συρμών της μεταπολίτευσης: Επιμέναμε στην ενίσχυση της άμυνας της χώρας, στην άρνηση του εκπαιδευτικού παρασιτισμού και του λεγόμενου πολιτικού «πέντε» στα πανεπιστήμια (δηλαδή του εύκολου πτυχίου και της διάλυσης της εκπαιδευτικής διαδικασίας με ψευδο-επαναστατικά προσχήματα). Αντιταχθήκαμε στις φασιστικές πρακτικές των κνιτών αρχικά και των ψευδοαντιεξουσιαστών στη συνέχεια, στα Πανεπιστήμια, που απαγόρευαν κάθε πραγματική ελευθερία έκφρασης σε αυτά.

Κορύφωση αυτής της διττής, αυθεντικά ριζοσπαστικής και ταυτόχρονα υπεύθυνης, στάσης υπήρξε η τοποθέτησή μας, κατά την περίοδο 2010-2014, πάνω στα ζητήματα που ανέδειξε η οικονομική κρίση. Υπήρξαμε σχεδόν οι μόνοι που, ενώ συμμετείχαμε ενεργά στα κινήματα των «αγανακτισμένων», αρνιόμαστε ταυτόχρονα όλες τις ανέξοδες κραυγές περί άμεσης εξόδου από το ευρώ, υπογραμμίζοντας πως η παραγωγική και η γεωπολιτική πραγματικότητα της χώρας θα μας επέτρεπαν να προχωρήσουμε σε τέτοιες κινήσεις μόνο αφού πρώτα θα είχαμε διασφαλίσει την παραγωγικές και αμυντικές μας δυνατότητες, διαφορετικά αυτές θα αποτελούσαν πηγή μεγαλύτερων καταστροφών για τον ίδιο τον λαό.

Δηλαδή, σε μια χώρα κυριολεκτικά δηλητηριασμένη από το πνεύμα της μεταπολίτευσης ¬–που εναργώς εξέφρασε ο ΓΑΠ με το «λεφτά υπάρχουν», το 2009–, όπου το κύριο στοιχείο της «πολιτικής» συνίσταται στις ψευδείς διακηρύξεις, με την ταυτόχρονη λογική της μικρότερης προσπάθειας, επιχειρήσαμε να προτείνουμε, με το ίδιο μας το παράδειγμα, έναν διαφορετικό δρόμο.

Και σήμερα, διανύουμε κυριολεκτικώς την τελευταία καταστροφική φάση της μεταπολίτευσης. Τα μνημονιακά κόμματα, δειλά, μοιραία και άβουλα αντάμα, σέρνονται κυριολεκτικά πίσω από την τρόικα, τους δανειστές, τους Γερμανούς, ανίκανοι να αντιταχθούν στοιχειωδώς στις απαιτήσεις τους. Και πώς άλλωστε θα μπορούσαν να το κάνουν, εκπροσωπώντας μια εξωνημένη ελίτ, και επί πλέον εκβιαζόμενοι από τους ξένους, που τους «κρατάνε» με τις ποίκιλες μίζες.

Η δυνατότητα μιας εναλλακτικής τακτικής

Από την άλλη, τα λεγόμενα αντιμνημονιακά κόμματα και δυνάμεις επιμένουν και αυτά σε μια πολιτική εξαπάτησης, υποσχόμενα λαγούς με πετραχήλια στον ελληνικό λαό, όταν μάλιστα γνωρίζουν ότι μια τέτοια εξαγγελία δεν μπορεί να έχει ζωή όχι μηνών, αλλά ούτε πλέον και εβδομάδων.

Η αντιμνημονιακή –κοινοβουλευτική και μη– αντιπολίτευση, με επικεφαλής τον ΣΥΡΙΖΑ, προσπαθεί να επιβάλει μια πολιτική κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του μεταπολιτευτικού μεταμορφισμού. Για να μπορέσει να έρθει στην εξουσία, μια και δεν διαθέτει σημαντική και συνειδητή λαϊκή στήριξη, υποχρεώνεται να συναλλάσσεται με τις μεγάλες δυνάμεις και τους Αμερικανούς, καθώς και με ένα μεγάλο μέρος των εγχώριων συμφερόντων (Αγγελοπούλου, Λάτση, Δασκαλόπουλο), προκειμένου να διασφαλίσει πιθανές συμμαχίες, ενώ επανεντάσσει στο κόμμα όλο το διεφθαρμένο πασοκικό σύστημα. Έτσι αναιρεί κάθε δυνατότητα για ένα διαφορετικό μοντέλο, στηριγμένο στην εγχώρια παραγωγή και στις λαϊκές δυνάμεις, ενώ παράλληλα υπόσχεται μια γενικευμένη αποκατάσταση των αδικιών του μνημονίου, χωρίς να διαθέτει άμεσα τους χρηματικούς πόρους γι’ αυτό. Στην πραγματικότητα, το μόνο που μπορεί να πετύχει είναι τόσο να χάσει τα στηρίγματα από τα «αριστερά», εξαιτίας των συμβιβασμών του, όσο και να προκαλέσει την αγανάκτηση των λαϊκών στρωμάτων που διαβουκολεί με ψευδείς προσδοκίες.

Μπροστά, λοιπόν, στο πολιτικό αδιέξοδο, προκρίνει και πάλι την πολιτική επιτάχυνση, σπρώχνοντας τη χώρα σε εκλογές, μέσα στις δυσκολότερες συνθήκες, με τον κίνδυνο να χρεωθεί πολύ γρήγορα όλες τις πιθανές καταστρεπτικές συνέπειες της διαπραγμάτευσης με την τρόικα και τα οικονομικά αδιέξοδα των αμέσως επόμενων μηνών.

Και όμως, θα είχε μια μεγάλη δυνατότητα να αναδειχθεί σε ηγεμονική, ριζοσπαστική και ταυτόχρονα υπεύθυνη πολιτική δύναμη. Θα μπορούσε, για παράδειγμα, να επιβάλει την εκλογή Προέδρου από την παρούσα Βουλή, προτείνοντας μια προσωπικότητα σαν τον Μανώλη Γλέζο, που συμβολίζει την ενότητα και το αντιστασιακό ήθος του ελληνισμού και είναι ταυτόχρονα συνδεδεμένος με το ζήτημα των γερμανικών αποζημιώσεων, και να μην εμπλακεί άμεσα στις διαπραγματεύσεις με την τρόικα. Έτσι, και θα διασφάλιζε μια μεγάλη ηθική και πολιτική νίκη, έχοντας επιβάλει Πρόεδρο της Δημοκρατίας, και δεν θα χρεωνόταν τις οικονομικές συνέπειες της αστάθειας και της κρίσης, που διαγράφονται ήδη με την κατάρρευση του Χρηματιστηρίου. Και προφανώς, μερικούς μήνες μετά, στις εκλογές που θα έρχονταν, θα μπορούσε να καταγάγει μια περιφανή νίκη, έχοντας καταδείξει πως μπορεί να είναι ταυτόχρονα ριζοσπαστική και υπεύθυνη. Αντ’ αυτών, ο ΣΥΡΙΖΑ μένει προσκολλημένος στο γνωστό παιχνίδι της μεταπολίτευσης, στις εύκολες φραστικές κορώνες και την επιλογή του κοντόφθαλμου οφέλους, απέναντι σε μια πολιτική που θα ωφελούσε τις λαϊκές τάξεις και την ίδια τη χώρα.

Για ποιο λόγο δείχνει τέτοια βιασύνη, παραγνωρίζοντας το ίδιο το προηγούμενο του 2009, όταν ο ΓΑΠ προκάλεσε πάλι πρόωρες εκλογές με την ευκαιρία των προεδρικών εκλογών, με τις γνωστές καταστρεπτικές συνέπειες για τη χώρα; Μα ακριβώς γιατί είναι ένα κόμμα που αποτελεί και την επιτομή και την κορωνίδα της μεταπολίτευσης. Παχιά και εύκολα λόγια, βόλεμα των ημετέρων, επιδίωξη της εξουσίας με κάθε τίμημα, όλα να «αλλάζουν» αλλά να μην αλλάζει τίποτα επί της ουσίας. Γιατί νιώθουν σαν τους νεόπλουτους που απόκτησαν ξαφνικά ψήφους και επιρροή, γνωρίζοντας πως δεν διαθέτουν πρόγραμμα, όραμα και κουράγιο, ώστε να αλλάξουν πραγματικά τη χώρα και έτσι μένουν αγκιστρωμένοι στη στιγμή και την ευκαιρία. Αφού τώρα δίνεται η ευκαιρία, ας την αρπάξουμε και, όσο για τη χώρα, έχει ο «Θεός της Ελλάδας».

Με ποιον τρόπο θα κλείσει η μεταπολίτευση;

Επειδή όμως ο θεός της Ελλάδας… δεν «έχει» άλλο, αυτή η τυχοδιωκτική πολιτική κινδυνεύει να κλείσει τον κύκλο της μεταπολίτευσης με τους χειρότερους όρους. Διότι, απέναντι σε μια αποτυχημένη αριστερά, θα ενισχυθούν οι τερατογενέσεις της ακροδεξιάς, του νεοφιλελευθερισμού, των Ελλήνων Μπερλουσκόνι, θα επιταθεί η εξάρτηση της Ελλάδας και θα πραγματοποιηθεί, σε όλη τη χώρα, μία βίαιη στροφή προς τις αξίες του συντηρητισμού, της καταστολής, του ραγιαδισμού, χωρίς να αποκλείονται και εθνικές καταστροφές, δεδομένης της αυξημένης κινητικότητας της Τουρκίας στην περιοχή. Το ίδιο δεν συνέβη, άραγε, σε όλες τις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού μετά την κατάρρευση των καθεστώτων, για είκοσι χρόνια τουλάχιστον, όταν οι αξίες του νεοφιλελευθερισμού και ατομικισμού έγιναν απόλυτα κυρίαρχες, ενώ πολλές χώρες διαμελίστηκαν ή ακρωτηριάστηκαν;

Προφανώς, κάτω από αυτές τις συνθήκες, δυνάμεις όπως εμείς, που με συνέπεια όλα αυτά τα χρόνια αντιταχθήκαμε στο μεταπολιτευτικό δίπολο ψευδο-επιτρεπτικότητας και παρασιτισμού, θα ενισχυθούν. Και γι’ αυτό πολλοί φίλοι, όπως αναφέραμε στην αρχή, μας καλούν να αφήσουμε τα πράγματα να εξελιχθούν προς το χειρότερο, έτσι ώστε να ολοκληρωθεί ο κύκλος και να μπορέσει να πραγματοποιηθεί η απαραίτητη κάθαρση. Η λογική αυτή υποστηρίζει: «Ας έρθει ο Σύριζα, ώστε να καταφανούν τα αδιέξοδα και να ανακύψει ακμαιότερη η ανάγκη μιας πατριωτικής αριστεράς». Δυστυχώς, πρόκειται για μικροκομματική και ηροστράτεια λογική. Εμείς δεν επιθυμούμε το τίμημα για την απόδειξη της ακρίβειας των απόψεών μας να είναι η συσσώρευση νέων καταστροφών και δεινών για τον λαό. Μέλημά μας ήταν και παραμένει η ανάδειξη της «αλήθειας» μας με το λιγότερο δυνατό κόστος για τον κόσμο. Ούτως ή άλλως, γνωρίζουμε πως πλέον έχει έλθει η ώρα για ένα Πατριωτικό Εναλλακτικό Κίνημα. Αυτό για το οποίο παλεύουμε εδώ και δεκαετίες με επιμονή, αταλάντευτα. Και προφανώς, επειδή δεν είμαστε τυχάρπαστοι ούτε «νεόπλουτοι», αλλά αντίθετα έχουμε περάσει από δεκαετίες «μοναξιάς», δεν έχουμε το άγχος των νεόπλουτων.

Γι’ αυτό και παλεύουμε ώστε το πέρασμα στη νέα εποχή να πραγματοποιηθεί με το μικρότερο δυνατό κόστος για τον λαό και τον ελληνισμό, στην Ελλάδα και την Κύπρο. Δεν έχουμε άγχος για κάποιους μήνες, περισσότερους ή λιγότερους – διότι περί αυτού πρόκειται.

Στην Ελλάδα, η μεταπολίτευση τελείωσε και δεν πρόκειται να την αναστήσουν εκείνοι που ζητούν μια «νέα μεταπολίτευση». Είναι καιρός για μια νέα εποχή, για ένα νέο όραμα. Και εμείς που διασχίσαμε την έρημο της μεταπολίτευσης –προφανώς όχι αλώβητοι, αλλά οπωσδήποτε σοφότεροι– είμαστε εδώ για να συμβάλουμε στη διατύπωση και την εφαρμογή του. Τώρα, άμεσα, διότι ο καιρός γαρ εγγύς…

Πηγή Άρδην


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η Τουρκία θα έπρεπε να αποτελεί μέρος της λύσης. Αντίθετα είναι μέρος του προβλήματος. Και το πρόβλημα είναι φυσικά η επέκταση του τζιχαντισμού στη Μέση Ανατολή, τη Βόρεια Αφρική και ακόμα παραπέρα

Του Clifford D. May
Τίτλος άρθρου: «The Neo-Ottoman: How long can the West pretend that Turkish President Erdogan is an ally?» (Ο Νεοθωμανός: Για πόσο μπορεί η Δύση να παριστάνει ότι ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν είναι σύμμαχος;)
Πηγή: The Washington Times, http://defenddemocracy.org


Οι τουρκικές αρχές έχουν υποστηρίξει το Μέτωπο αλ Νούσρα, ένα παρακλάδι της αλ Κάιντα, το Ισλαμικό Κράτος, το οποίο έχει μετατρέψει τεράστιες εκτάσεις σε Συρία και Ιράκ σε πεδία θανάτου, το Ιράν, τη Μουσουλμανική Αδελφότητα και τη Χαμάς, το παλαιστινιακό παρακλάδι της Αδελφότητας.

Ιδιαίτερα ενοχλητική είναι και η ρητορική των Τούρκων ηγετών. Ο υπουργός Βιομηχανίας και Τεχνολογίας της Τουρκίας, υποστήριξε, πριν μερικές μέρες, ότι οι μουσουλμάνοι ανακάλυψαν πως η Γη είναι στρογγυλή. Δύο βδομάδες πριν από αυτό ο ίδιος ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν επέμεινε ότι οι μουσουλμάνοι ανακάλυψαν την Αμερική, 300 χρόνια πριν τον Κολόμβο και πως βρήκαν τζαμί στην Κούβα. 

Οι μύθοι αυτοί μπορεί να μη φαίνονται ως τίποτα περισσότερο από προσπάθεια ανύψωσης της ισλαμικής υπερηφάνειας. Είναι δύσκολο να εξηγηθεί η συνεχώς αυξανόμενη ξενοφοβία του Ερντογάν. «Οι ξένοι αγαπούν το πετρέλαιο, τον χρυσό, τα διαμάντια και τη φτηνή εργατική δύναμη του ισλαμικού κόσμου. Τους αρέσουν οι συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή. Οι ξένοι μας κάνουν τον φίλο αλλά μας θέλουν νεκρούς. Θέλουν να δουν τα παιδιά μας νεκρά. Για πόσο θα του αντέχουμε αυτό;», είπε.

Αν η Τουρκία ήταν μια απλώς δικτατορία, τίποτα από τα παραπάνω δεν θα είχε σημασία. Όμως η Τουρκία είναι μια μουσουλμανική χώρα, με δυναμική οικονομία, που δεν εξαρτάται από τις εξαγωγές πετρελαίου, είναι μέλος του ΝΑΤΟ, γεγονός που, επίσημα, την καθιστούν σύμμαχο των ΗΠΑ και υποψήφια προς ένταξη χώρα στην ΕΕ, αν και η πιθανότητα φαίνεται πλέον μικρή.

Μόλις πριν τρία χρόνια ο πρόεδρος Ομπάμα κατέτασσε τον Ερντογάν ως έναν από τους πέντε ηγέτες στον κόσμο με τον οποίο είχε στενές προσωπικές επαφές. Θεωρούσε τον ηγέτη της Τουρκίας ως μετριοπαθή και την Τουρκία ως γέφυρα προς τον ισλαμικό κόσμο. Σήμερα όμως η Τουρκία αρνείται στις ΗΠΑ τη χρήση του εδάφους τους για την εκτέλεση επιχειρήσεων κατά του Ισλαμικού Κράτους.

Ακόμα χειρότερα, πυκνώνουν οι ενδείξεις ότι επιτρέπει τη διέλευση όπλων και μαχητών προς ενίσχυση του ΙΚ. Οι Τούρκοι αξιωματούχοι κλείνουν τα μάτια και ίσως μάλιστα διευκολύνουν τη διέλευση. Από την άλλη, το κλεμμένο από τους τζιχαντιστές πετρέλαιο, ρέει μέσω Τουρκίας προς τις διεθνείς αγορές, φέρνοντας κέρδη στο ΙΚ.

Εντός της Τουρκίας, δε, έχουν δημιουργηθεί πυρήνες του ΙΚ, οι οποίοι στρατολογούν μαχητές και στέλνουν υλικό στα μαχόμενα τμήματα των τζιχαντιστών. Οι Κούρδοι κατηγόρησαν την Τουρκία ότι επέτρεψε σε μαχητές του ΙΚ να επιτεθούν στο Κομπάνι, μέσω Τουρκίας.

Υπάρχουν δεκάδες αναφορές επίσης, ότι η Τουρκία ενισχύει το Μέτωπο αλ Νούσρα. Η Τουρκία, όπως και η κυβέρνηση Ομπάμα, επιθυμούν την πτώση του καθεστώτος Άσαντ. Τούρκος αξιωματούχος έχει δηλώσει ότι το Μέτωπο αλ Νούσρα αποτελεί καθοριστικό παράγοντα για την πτώση του Άσαντ. «Μετά την πτώση του Άσαντ ξέρουμε πώς να χειριστούμε τους εξτρεμιστές», είπε ο ίδιος.

Είναι όμως έτσι; Η Χαμάς είναι μια εξτρεμιστική οργάνωση και ένας από τους ηγέτες της, ο αλ Αρουρί, έχει το αρχηγείο του στην Τουρκία με την άδεια της τουρκικής κυβέρνησης. Οι Ισραηλινοί αποκάλυψαν ότι από το αρχηγείο της Χαμάς στην Τουρκία εκπορεύτηκε η απόπειρα πραξικοπήματος κατά του προέδρου της Παλαιστινιακής Αρχής Μαχμούτ Αμπάς.

Ο Αρουρί ανέλαβε επίσης, παρουσία του Τούρκου αντιπροέδρου της κυβέρνησης, την ευθύνη για την απαγωγή και τη δολοφονία των τριών Ισραηλινών εφήβων, η οποία οδήγησε τελικά και στο νέο πόλεμο στης Γάζα. Η Τουρκία επίσης βοήθησε το Ιράν να παρακάμψει τις εναντίον του κυρώσεις.

Στην ίδια την Τουρκία δημοσιογράφοι φυλακίζονται όπως πουθενά αλλού στον κόσμο, η ελευθερία του λόγου πατάσσεται και ο Ερντογάν, αφού πρώτα συγκρίνει το Ισραήλ με τον Χίτλερ, δηλώνει πως: «Δεν με ενδιαφέρει τι λέει η διεθνής κοινότητα. Θα δουν όλοι τη δύναμη της Τουρκίας».

Για να κατανοήσουμε το τι έγινε η Τουρκία πρέπει να δούμε το τι ήταν. Η Κωνσταντινούπολη, η αρχαία χριστιανική πρωτεύουσα, έπεσε στα χέρια των Οθωμανών χαλιφών του Ισλάμ. Έτσι δημιουργήθηκε η Οθωμανική αυτοκρατορία, η Υψηλή Πύλη, οι κυβερνήτες της οποίας ήταν οι πολιτικοί και θρησκευτικοί ηγέτες του Ισλάμ. Σχεδόν 500 χρόνια αργότερα, μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, το χαλιφάτο καταργήθηκε. Η σύγχρονη Τουρκία δημιουργήθηκε από τον Κεμάλ, ο οποίος την κατέστησε κοσμικό κράτος.

Τώρα όμως τα πράγματα δείχνουν διαφορετικά. Η Ευρώπη βιώνει περίοδο παρακμής και οι ΗΠΑ βρίσκονται σε φάση υποχώρησης. Αν και παραμένει παράλογο να πιστεύει κανείς ότι ο Κολόμβος συνάντησε μουσουλμάνους στην Αμερική, δεν είναι και τόσο παράλογο να πιστεύει κανείς, ότι στις επόμενες δεκαετίες, οι ορμητικοί πολεμιστές του Ισλάμ, θα αλλάξουν και πάλι τη μορφή του κόσμου.

Υπ’ αυτό το πρίσμα ο Ερντογάν δείχνει ως ο νέο-Οθωμανός ηγέτης που θα ηγηθεί των μουσουλμάνων και των άλλων ανθρώπων που θα έχει υποτάξει σε άλλες χώρες. Αν όντως η θεώρηση αυτή ισχύει, το χάσμα μεταξύ Δύσης και Τουρκίας μόνο να διευρυνθεί μπορεί.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου