Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

3 Οκτ 2014

Στρατιωτικά, η υπόσχεση της Δύσης να εξοντώσει το ISIS δεν είναι παράλογη. Πολιτικά όμως θα είναι εφικτή μόνο αν η Τουρκία, η Σαουδική Αραβία και όλες οι περιφερειακές δυνάμεις διαθέσουν μια ενιαία πολιτική και δέσμευση για τη διαμόρφωση της μετά ISIS εποχής.

H Κωνσταντινούπολη δεν έχει χάσει ίχνος από τη μαγική της ενέργεια. Η Τουρκία, όμως, έχει χάσει τη γεωπολιτική της πυξίδα. Μέχρι πριν από λίγο καιρό, η κυβέρνηση του Ταγίπ Ερντογάν στρεφόταν προς Ανατολάς. Προσβεβλημένη από μια Ευρώπη αποφασισμένη να την κρατήσει εκτός Ε.Ε., η Τουρκία διεκδίκησε τον ρόλο της ως κεντρικής δύναμης στη Μέση Ανατολή. Η επίσημη θέση ήταν «κανένα πρόβλημα με τους γείτονες». Η Τουρκία θα πρόσφερε ένα μοντέλο για τις ισλαμικές δημοκρατίες οι οποίες θα αναδύονταν από τις αραβικές επαναστάσεις.

Οι Σύριοι πρόσφυγες στους πολυσύχναστους δρόμους της Κωνσταντινούπολης, περιγράφουν την ιστορία διαφορετικά. Η περιοχή της ευκαιρίας έχει γίνει μια ζώνη χάους. Με εξαίρεση την Τυνησία, όπου ξεκίνησαν όλα, οι μεγάλες ελπίδες για δημοκρατική άνοιξη έχουν μετατραπεί σε σκόνη. Η Αίγυπτος έγινε απολυταρχική, η Λιβύη έχει ένα αποτυχημένο κράτος και η Συρία είναι αιματοβαμμένο πεδίο μάχης. Ο Τ. Ερντογάν έχει πρόβλημα με όλους τους γείτονές του.

Τα προβλήματα στο εξωτερικό συνδυάζονται με απολυταρχισμό στο εσωτερικό. Ο Τ. Ερντογάν είναι ο πιο δημοφιλής πολιτικός στην Τουρκία και η καλοκαιρινή μετακίνησή του από την πρωθυπουργία στην προεδρία καλωσορίστηκε από μια μεγάλη πλειοψηφία. Παραμένει, βέβαια, πιο πιστός στην πλειοψηφία παρά στη φιλελεύθερη δημοκρατία.

Η κυβέρνηση, όπως ψιθυρίζεται, βασανίζεται από την παράνοια. Τις περσινές διαδηλώσεις στην Κων/πολη τις ακολούθησε σφίξιμο στα λουριά των μέσων ενημέρωσης και των επιχειρήσεων. Το κοσμικό κράτος του Κεμάλ Ατατούρκ μοιάζει όλο και λιγότερο κοσμικό μέρα με τη μέρα. Σε μια περιοχή εξαντλημένη από τις διαμάχες μεταξύ σουνιτών και σιιτών, ο κ. Ερντογάν ακούγεται όλο και πιο ρατσιστής.

Η αρχική φιλοδοξία στην εξωτερική πολιτική δεν είχε τίποτα στραβό, έστω κι αν καμιά φορά μετέφερε μια νοσταλγική ανάμνηση του Οθωμανικού Χαλιφάτου. Ούτε ήταν τρελή η ιδέα μέχρις ενός βαθμού ότι η θέση της Τουρκίας ανάμεσα στη δημοκρατία και το Ισλάμ θα λειτουργούσε ως παράδειγμα για πλουραλιστικές εκφράσεις σε άλλες χώρες. Ο Τ. Ερντογάν, όμως, έπαιξε τα πάντα στην πτώση του Μπασάρ αλ Άσαντ στη Συρία και στην επιτυχία της Μουσουλμανικής Αδελφότητας στην Αίγυπτο. Έχασε από έναν εμφύλιο πόλεμο και ένα στρατιωτικό πραξικόπημα.

Ανοίγοντας τα τουρκικά σύνορα για να περάσουν τζιχαντιστές κατά του Άσαντ στη Συρία, βοήθησε να μετατραπούν μεγάλα τμήματα εδαφών στη Συρία και στο Ιράκ στον εφιάλτη που ονομάζεται Ισλαμικό Κράτος. Πάνω από μισό εκατομμύριο πρόσφυγες έχουν περάσει στην Τουρκία. Εν τω μεταξύ, ο Τ. Ερντογάν είναι σε διαμάχη και με τη Σαουδική Αραβία και τις αραβικές χώρες, για τη στήριξη που προσφέρουν στον νέο ισχυρό άνδρα, Αμπντέλ Φατάχ αλ Σισί.

Την εύθραυστη αναθέρμανση των σχέσεων με το Ιράν υπονομεύει η στήριξη της Τεχεράνης προς τον Άσαντ. Η διάρρηξη των μετααυτοκρατορικών εθνικών συνόρων έχει αναθερμάνει τον φόβο της Άγκυρας για ένα ανεξάρτητο κουρδικό κράτος που θα φθάνει από το Ιράκ και τη Συρία μέχρι μέσα την Τουρκία. Ο Τ. Ερντογάν ξαφνικά μοιάζει με ηγέτη χωρίς χώρα.

Οι παλιοί του φίλοι στη Δύση δεν δείχνουν ιδιαίτερη συμπάθεια. Στην προσπάθειά της να ρίξει το συριακό καθεστώς, η Τουρκία δεν φρόντισε να κάνει τη σωστή διάκριση ανάμεσα στους «καλούς» της μετριοπαθούς συριακής αντιπολίτευσης και τους εξτρεμιστές, που πάντα είχαν περισσότερα κατά νου από τον Άσαντ.

Ακόμη και σήμερα, αφότου συντάχθηκαν με την αμερικανική συμμαχία εναντίον του Ισλαμικού Κράτους του Ιράκ και του Λεβάντε (ISIS), οι Τούρκοι είναι μπερδεμένοι. Η κυβέρνηση ανησυχεί για εξαγωγή της τρομοκρατίας του ISIS στην Κων/πολη. Επιπλέον, θέλει να αποφύγει να κάνει την επιλογή ανάμεσα σε ήττα του ISIS και σε πτώση του Άσαντ.

Αυτές οι εντάσεις δεν είναι αποκλειστικότητα της Τουρκίας. Όπως η δοξασμένη Κωνσταντινούπολη, όλοι στην περιοχή κοιτάζουν προς δύο κατευθύνσεις. Τα σαουδαραβικά αεροσκάφη βάλλουν εναντίον των μαχητών του ISIS, αλλά η Σαουδική Αραβία παραμένει η βασική εστία της φονταμενταλιστικής θεολογίας που αποτελεί τον θεμέλιο λίθο των τζιχαντιστών. Και να αποδεχτεί το Ριάντ ότι τα πράγματα έχουν ξεφύγει από τον έλεγχο, δεν θέλει να αφαιρέσει εξουσίες από τους σουνίτες αρχηγούς που έχουν προσφέρει στήριξη στο αυτοκηρυγμένο χαλιφάτο των τζιχαντιστών.

Έτσι, θα βοηθούσαν τη σιιτική κυβέρνηση στη Βαγδάτη και, ακόμη χειρότερα, θα στήριζαν τον σύμμαχο του Ιράκ και των αιώνιων εχθρών της Σ. Αραβίας - το σιιτικό Ιράν. Σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, τα πλούσια κράτη του αραβικού κόσμου νιώθουν τον ίδιο διχασμό: το ISIS πρέπει να τεθεί υπό έλεγχο, αλλά όχι προσφέροντας νίκη στον σπόνσορα του Άσαντ στην Τεχεράνη.

Κι εδώ εναπόκειται το μοιραίο λάθος της υπόσχεσης της Δύσης να καταστρέψει το ISIS. Στρατιωτικά, δεν είναι παράλογη υπόσχεση. Ανεξάρτητα από τον κλεμμένο ρευστό και στρατιωτικό εξοπλισμό τους, οι 20.000 μαχητές καταλαμβάνουν ένα φυσικά αποκλεισμένο τόπο, τριγυρισμένο από εχθρικές δυνάμεις. Για να καταστραφεί το ISIS, όμως, χρειάζεται κάτι παραπάνω από αεροπορικές επιθέσεις ή και χερσαίες επιχειρήσεις. Χρειάζεται μια ενιαία πολιτική, καθώς και στρατιωτική δέσμευση από τις περιφερειακές δυνάμεις, για τη διαμόρφωση της μετά ISIS εποχής.

Η Δύση έχει μείνει να καθοδηγεί μια παρέμβαση, που δεν έχει σαφώς καθορισμένο πολιτικό στόχο ούτε στρατιωτική στρατηγική εξόδου. Η αναχαίτιση της τζιχαντικής επέλασης για να αποτραπεί η κατάρρευση του Ιράκ ήταν ένα ζήτημα, αλλά η διεξαγωγή ανοιχτού πολέμου εναντίον των σουνιτών της Συρίας είναι άλλο.

Εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς γιατί ο Μπάρακ Ομπάμα δέχτηκε το σχέδιο με τόσο έντονη απροθυμία. Το μάθημα για τον Αμερικανό πρόεδρο από τους πολέμους στο Ιράκ και το Αφγανιστάν ήταν ότι, αν η Δύση μπορεί να καταφέρει κάτι στη Μέση Ανατολή, θα το καταφέρει μόνο με τη βοήθεια των περιφερειακών δυνάμεων. Το ISIS θα ηττηθεί μόνο όταν η Τουρκία, η Σαουδική Αραβία και η υπόλοιπη περιφέρεια αποφασίσουν προς τα πού θέλουν να κοιτάξουν.

Πηγή Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Μελέτης Μελετόπουλος

Οι κυβερνήσεις καταρρέουν όταν η πολιτική τους αποτυγχάνει. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη κατέρρευσε τον Οκτώβριο του 1993 γιατί είχε αποτύχει να λύσει οποιοδήποτε πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας, και όχι γιατί ο Σαμαράς πήρε μία ομάδα βουλευτών και αποχώρησε από την κυβερνητική πλειοψηφία.

Αν ήταν μόνον η αποστασία Σαμαρά το πρόβλημα, τότε ο Μητσοτάκης θα είχε κερδίσει τις εκλογές που ακολούθησαν την ανατροπή του. Αλλά τις έχασε παταγωδώς, διότι ο λαός δεν θεώρησε ότι δικαίωσε την έστω οριακή πλειοψηφία που του έδωσε το 1990.

Σήμερα, ο ανατροπέας του 1993 ανατρέπεται για τους ίδιους λόγους: η πολιτική του ναυάγησε. Κατά τα δυόμισυ χρόνια της πρωθυπουργίας του απέτυχε να πραγματοποιήσει τις μεταρρυθμίσεις που απαιτούντο για να καταστεί η ελληνική οικονομία βιώσιμη (αντικατάσταση του πολιτικού και διοικητικού στελεχιακού δυναμικού του κράτους και της κυβέρνησης με νέα, ικανά και άφθαρτα πρόσωπα, προϋπόθεση που όσο δεν εκπληρώνεται η Ελλάδα ΔΕΝ πρόκειται να βγει από την ύφεση, πάταξη γραφειοκρατίας και διαφθοράς, απελευθέρωση και στήριξη επιχειρηματικότητας, κλείσιμο άχρηστων ΔΕΚΟ, οργανισμών και περιφερειακών πανεπιστημίων, εξορθολογισμός του φορολογικού συστήματος και κυρίως παραγωγική ανασυγκρότηση που θα έβγαζε την Ελλάδα από την ύφεση και την ανεργία).

Τώρα το πρόγραμμα χρηματοδότησης τελειώνει, και η Ελλάδα αδυνατεί να ξαναβγεί στις αγορές. Τα spreads συνεχίζουν να αυξάνονται και το χρηματιστήριο κινείται κοντά στις 1000 μονάδες, ενώ σύμφωνα με την Deutsche Bank το event risk για την Ελλάδα αυξάνεται ξανά, όπως αναφέρει σε ανάλυσή της με ημερομηνία 26 Σεπτεμβρίου η γερμανική κεντρική τράπεζα.

Μπροστά στο αδιέξοδο, η πτώση της κυβέρνησης είναι αναπόφευκτη και οι βουλευτές της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ βλέπουν ότι μέχρι το τέλος του έτους θα έχουν χάσει τη βουλευτική τους έδρα και όλα τα προνόμια που την συνοδεύουν. Οπότε άρχισαν τις παρασκηνιακές επαφές με στόχο να θυσιάσουν τον Σαμαρά και να δημιουργήσουν μία νέα κυβέρνηση συνεργασίας με άλλον πρωθυπουργό, ώστε να μην διαλυθεί η Βουλή πρόωρα.

Σαφή ένδειξη των ζυμώσεων που συντελούνται αποτελούν οι δημόσιες τοποθετήσεις στελεχών της ΝΔ, όπως του βουλευτή Βλάχου («Από μηδενική βάση το θέμα του πρωθυπουργού» σε περίπτωση νέας κυβέρνησης ευρύτερης συνεργασίας) και του περιφερειάρχη Τζιτζικώστα, ο οποίος κάλεσε εμμέσως τον Αντώνη Σαμαρά να αποχωρήσει από την πρωθυπουργία ώστε να διευκολύνει την εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας.

Στις συζητήσεις θα προσπαθήσουν να εμπλέξουν τον ΣΥΡΙΖΑ, με σκοπό να τον σύρουν να συμμετάσχει σε κυβέρνηση εθνικής ενότητας, με το επιχείρημα ότι αν πάμε σε εκλογές θα πρέπει στη συνέχεια να διαχειριστεί μόνος του μία εξαιρετικά δύσκολη και ουσιαστικά αδιέξοδη κατάσταση. Είναι βέβαιο ότι θα προσφέρουν στον ΣΥΡΙΖΑ ακόμη και την πρωθυπουργία μίας κυβέρνησης εθνικής ενότητας, όπως και Πρόεδρο της Δημοκρατίας της επιλογής του, προκειμένου να αποφύγουν τις πρόωρες εκλογές και την απώλεια της βουλευτικής τους ιδιότητας.

Ίσως όμως οι εξελίξεις τους προλάβουν.

Πηγή "KontraNews"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

H κυβέρνηση της Συρίας θα θεωρήσει οποιαδήποτε στρατιωτική επέμβαση της Τουρκίας στη συριακή επικράτεια ως μια «επίθεση», ανακοίνωσε το συριακό υπουργείο Εξωτερικών σήμερα, μία ημέρα μετά την υπερψήφιση από την τουρκική Εθνοσυνέλευση της πρότασης που δίνει το πράσινο φως στο στρατό να επέμβει στη Συρία και το Ιράκ εναντίον της οργάνωσης Ισλαμικό Κράτος.

«Η πολιτική που διακηρύσσει η τουρκική κυβέρνηση αντιπροσωπεύει μια πραγματική επίθεση εναντίον ενός άλλου κράτους-μέλους του ΟΗΕ» επισήμανε το υπουργείο, όπως μετέδωσε το κρατικό τηλεοπτικό δίκτυο.

Αυτή η πολιτική αντιπροσωπεύει «μια κατάφωρη παραβίαση του καταστατικού χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, που προβλέπει τον σεβασμό στην εθνική κυριαρχία των κρατών και τη μη επέμβασης στις εσωτερικές τους υποθέσεις», επισήμανε το υπουργείο στις επιστολές που απέστειλε στο γενικό γραμματέα του ΟΗΕ Μπαν Γκι Μουν και το Συμβούλιο Ασφαλείας.

«Η διεθνής κοινότητα και συγκεκριμένα το Συμβούλιο Ασφαλείας πρέπει να ενεργήσουν προκειμένου να βάλουν ένα τέλος στα ριψοκίνδυνα εγχειρήματα της τουρκικής ηγεσίας που αντιπροσωπεύουν μία απειλή για την ασφάλεια και την παγκόσμια ειρήνη» συνεχίζει το υπουργείο.

Συγκρούσεις μεταξύ κυβερνητικών δυνάμεων και ανταρτών στο Χαλέπι.

Οι κυβερνητικές δυνάμεις συγκρούονται σήμερα με τους αντάρτες στις βόρειες παρυφές του Χαλεπίου, καθώς ο συριακός στρατός απειλεί να θέσει υπό τον έλεγχό του τον τελευταίο κεντρικό δρόμο ανεφοδιασμού της πόλης και να εγκλωβίσει μέσα στην πόλη τις δυνάμεις της αντιπολίτευσης και τους πολίτες.

Αν και υπάρχουν μικρότεροι παρακαμπτήριοι δρόμοι που οδηγούν στο Χαλέπι, η κατάληψη του δρόμου αυτού θα μείωνε σημαντικά τις δυνατότητες των ανταρτών να ανεφοδιάζονται και επίσης θα επέτρεπε στο στρατό να πολιορκήσει περιοχές στην πόλη που έχουν περιέλθει υπό τον έλεγχο των ανταρτών εδώ και 2 χρόνια.

Όπως πάντως μετέδωσε το συριακό κρατικό τηλεοπτικό δίκτυο ο συριακός στρατός κατέλαβε 3 χωριά βόρεια του Χαλεπίου, κατά την επίθεση που εξαπέλυσαν οι κυβερνητικές δυνάμεις του προέδρου Μπασάρ Αλ Άσαντ. Η κρατική τηλεόραση μετέδωσε ότι οι κυβερνητικές δυνάμεις προελαύνουν στο αλ Μουντάφαχ, το Χαντάρατ και το Σίφατ, όπως και σε 4 διασταυρώσεις δυτικά του Σίφατ ενώ έχουν σκοτώσει «πολλούς τρομοκράτες και έχουν καταστρέψει δεκάδες οχήματα».

Η μη κυβερνητική οργάνωση Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων σημείωσε ότι ο στρατός δεν έχει ακόμα καταλάβει τον κεντρικό δρόμο ωστόσο οι μάχες που έχουν ξεσπάσει στο Χαντάρατ, μια συνοικία στο βόρειο Χαλέπι, είχαν ως αποτέλεσμα το κλείσιμο του δρόμου.

«Εάν ο στρατός καταφέρει και κρατήσει υπό τον έλεγχό του το Χαντάρατ, τότε το Χαλέπι θα βρεθεί υπό πολιορκία» δήλωσε σε τηλεφωνική επικοινωνία ο επικεφαλής της οργάνωσης Ράμι Άμπντουλ Ραχμάν.

Μαύρος καπνός και σφοδρά πυρά όλμων στην κουρδική πόλη Κομπάνι που πολιορκείται από το Ισλαμικό Κράτος


Σφοδρές μάχες διεξάγονταν σήμερα το πρωί στη συριακή πόλη Κομπάνι (Άιν αλ-Άραμπ) που πολιορκείται από τους τζιχαντιστές της οργάνωσης Ισλαμικό Κράτος, διαπίστωσε μια δημοσιογράφος του Γαλλικού Πρακτορείου από τα τουρκικά σύνορα που απέχουν μερικά χιλιόμετρα.

Πυκνός μαύρος καπνός έχει υψωθεί πάνω απ' αυτή τη συριακή πόλη που κατοικείται κυρίως από Κούρδους και βλήματα όλμου την πλήττουν κατά τακτικά διαστήματα.

"Παρακολουθούμε με θλίψη το φονικό έργο του Ισλαμικού Κράτους", δήλωσε ο Τζαφέρ Σεβέν, ένας Κούρδος της Τουρκίας, αυτόπτης μάρτυρας των βομβαρδισμών από το τουρκικό μεθοριακό πέρασμα του Μουρσίτπιναρ. "Οι αδελφοί μας βρίσκονται σε μια πολύ δύσκολη κατάσταση, υπάρχει πολλή βία", πρόσθεσε. "Είναι μια σφαγή που διαπράττεται μπροστά στα μάτια ολόκληρου του κόσμου", είπε ένας άλλος αυτόπτης μάρτυρας των μαχών, ο Μπουρχάν Ατμάτσα, "ο κόσμος παραμένει σιωπηλός ενώ οι Κούρδοι σφαγιάζονται".

Εδώ και πολλές ημέρες, οι τζιχαντιστές μαχητές έχουν πλησιάσει στα προάστια του Κομπάνι, που είναι η τρίτη μεγαλύτερη κουρδική πόλη της Συρίας. Το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ανακοίνωσε χθες ότι η πόλη έχει "αδειάσει από το 90% των κατοίκων της" και πως τα γύρω χωριά είναι πλέον "σχεδόν έρημα και ελέγχονται από το Ισλαμικό Κράτος".

Σύμφωνα με το Παρατηρητήριο, δεν απομένουν παρά λίγες χιλιάδες άμαχοι στο Κομπάνι, που αριθμούσε 70.000 κατοίκους πριν από τον πόλεμο και είχε υποδεχθεί αντίστοιχο αριθμό προσφύγων.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Του Χρήστου Μηνάγια 

Στις 02-10-2014, η Μεγάλη Τουρκική Εθνοσυνέλευση υπερψήφισε, με 298 ψήφους υπέρ και 98 ψήφους κατά, το σχετικό υπόμνημα προκειμένου να εξουσιοδοτηθεί η κυβέρνηση να αναθέσει στις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις τη διεξαγωγή επιχειρήσεων πέραν των συνόρων εντός του ιρακινού και συριακού εδάφους. Σημειωτέον ότι το εθνικιστικό κόμμα ΜΗΡ στήριξε την κυβερνητική πρόταση, ενώ τα υπόλοιπα κόμματα της αντιπολίτευσης, το ρεπουμπλικανικό CHP και το κουρδικό HPD, καταψήφισαν το υπόμνημα. Αναλυτικότερα, το κείμενο του εν λόγω υπομνήματος που έφερε την υπογραφή του πρωθυπουργού Νταβούτογλου ανέφερε τα εξής:
«Η Τουρκία: α. Θα λάβει κάθε αναγκαίο μέτρο, στα πλαίσια του διεθνούς δικαίου, για την εθνική της ασφάλεια έναντι τρομοκρατικών απειλών και κάθε είδους κινδύνου. β. Θα εξαλείψει όλες τις επιθέσεις εναντίον της, προερχόμενες από τρομοκρατικές οργανώσεις που βρίσκονται στο Ιράκ και στη Συρία. γ. Θα εξασφαλίσει τη διατήρηση της ασφαλείας της έναντι άλλων πιθανών κινδύνων, όπως τα μαζικά ρεύματα προσφύγων.
Οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις, έγκαιρα, ποιοτικά, ποσοτικά και οριοθετημένα, κατά τη διάρκεια της κρίσης και στη συνέχεια κατά τη διάρκεια των εξελίξεων που θα ακολουθήσουν, θα συμβάλουν στην υλοποίηση μιας ταχείας και δυναμικής πολιτικής που θα επαγρυπνά και θα διαφυλάττει δραστικά τα ύψιστα συμφέροντα της Τουρκίας, ώστε να μην απαιτηθεί αργότερα η δυναμική αποκατάσταση αυτών των συμφερόντων, σύμφωνα με τη ροή των μελλοντικών εξελίξεων.
Κατόπιν των παραπάνω και σύμφωνα με το άρθρο 92 του Συντάγματος, παρακαλώ να δοθεί η έγκριση για ένα έτος, αρχής γενομένης από τις 04-10-2014, ώστε η κυβέρνηση να προβεί στις απαιτούμενες ενέργειες που θα καθορίζουν τη λήψη κάθε μέτρου για να εξαλειφθούν οι κίνδυνοι και οι απειλές, χρησιμοποιώντας, στο μέτρο που θα καθορίσει η κυβέρνηση, τις ένοπλες δυνάμεις της χώρας και τις ένοπλες δυνάμεις ξένων κρατών που βρίσκονται στην Τουρκία, για τη διεξαγωγή επιχειρήσεως πέραν των συνόρων και για την επέμβαση αυτών σε ξένα κράτη. Πρωθυπουργός Αχμέτ Νταβούτογλου.»
Μέσω του υπομνήματος αυτού, η Τουρκία: πρώτον, επιδιώκει την αναβάθμιση του περιφερειακού ρόλου της. Δεύτερον, θα προβάλλει διεθνώς ότι, αφενός δεν είναι ούτε υπεύθυνη ούτε μέρος αυτού του πολέμου, αφετέρου επιφορτίζεται έναν πρωταγωνιστικό ρόλο για την προστασία και διαφύλαξη των αμάχων πληθυσμών, υπερασπιζόμενη παράλληλα το δίκαιο της Μέσης Ανατολής με χαρακτηριστικό παράδειγμα τις ενέργειές της για επίλυση του παλαιστινιακού προβλήματος. Τρίτον, καταδεικνύει ότι δεν θα παραμείνει αδρανής στο ενδεχόμενο είτε δημιουργίας τετελεσμένων στην περιοχή, είτε μιας προσωρινής λύσης στη συριακή κρίση. Τέταρτον, θα επιδιώξει να πείσει τις μεγάλες δυνάμεις ότι αποτελεί μια χώρα που πραγματοποιεί τις πληρέστερες αναλύσεις για τις κρίσεις στο Ιράκ και τη Συρία. Και πέμπτον, θεωρεί ότι πρέπει να υπάρξει αποφασιστικότητα στην αντιμετώπιση όλων των τρομοκρατικών οργανώσεων στην περιοχή και πρέπει να ληφθούν πολύ σοβαρά υπόψη οι προτάσεις και οι προειδοποιήσεις της Τουρκίας.

Συνακόλουθα δε, το τελευταίο χρονικό διάστημα το ενδεχόμενο δημιουργίας Ζώνης Ασφαλείας στη Συρία αποτελεί ένα από τα πιο πολυσυζητημένα θέματα και περιλαμβάνεται μεταξύ των κυριότερων στρατιωτικών μέτρων που θα πρέπει να ληφθούν. Ωστόσο, για τη διεξαγωγή μιας ασύμμετρης επιχείρησης αυτής της κατηγορίας θα πρέπει να συνεξετασθούν οι ακόλουθοι παράγοντες.
Πρώτον, ποιος θα είναι ο σκοπός της, που και σε πόσο βάθος θα φθάσει η εν λόγω ζώνη.
Δεύτερον, πως και από ποιόν (ποιους) θα διεξαχθεί η επιχείρηση.
Τρίτον, η μορφολογία του εδάφους.
Τέταρτον, η εθνική, θρησκευτική και δογματική σύνθεση των πληθυσμιακών ομάδων που ζουν στις περιοχές που θα διεξαχθεί η επιχείρηση.
Πέμπτον, οι σχέσεις των εν λόγω πληθυσμιακών ομάδων με το καθεστώς Άσαντ, τους αντικαθεστωτικούς και τις υπόλοιπες επαναστατικές ομάδες που δρουν στην περιοχή.
Έκτον, η αντίληψη του τοπικού πληθυσμού για την Τουρκία, εφόσον αυτή αναλάβει τον πρωταγωνιστικό ρόλο της επιχείρησης.
Και έβδομον, οι κίνδυνοι και οι απειλές που θα δημιουργηθούν στο εσωτερικό της Τουρκίας από «εξωγενείς» παράγοντες (π.χ. το Ιράν, οι τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους και η Αλ Κάιντα).
Ας σημειωθεί ακόμη, πως η διεξαγωγή της επιχείρησης αυτής είναι βέβαιο ότι θα εκληφθεί από τις δυνάμεις που στηρίζουν τον Άσαντ ως εισβολή, κατοχή και καταπάτηση της εδαφικής ακεραιότητας της Συρίας. Επομένως, καθίσταται σαφές ότι υπάρχει κίνδυνος για περαιτέρω κλιμάκωση της έντασης στην περιοχή και πιθανόν αυτό να αποτελέσει την αιτία ενός περιφερειακού πολέμου με την άμεση ή έμμεση εμπλοκή πολλών κρατών.

Φυσικά, το θέμα της δημιουργίας Ζώνης Ασφαλείας δεν προέκυψε τώρα. Συγκεκριμένα, στις 25-8-2012 η τουρκική εφημερίδα Zaman παρουσίασε τις τουρκικές θέσεις, μέσω δηλώσεων του τότε υπουργού Εξωτερικών και νυν πρωθυπουργού Αχμέτ Νταβούτογλου, για τις επόμενες κινήσεις της Άγκυρας αναφορικά με την κρίση στη Συρία. Συγκεκριμένα ο Νταβούτογλου δήλωσε τα εξής:
«Για τη δημιουργία Ζώνης Ασφαλείας νοτίως των τουρκοσυριακών συνόρων θα πρέπει να υπάρξουν οι ακόλουθες προϋποθέσεις. Πρώτον, εάν διογκωθεί ο αριθμός των προσφύγων, θα πρέπει οι άνθρωποι αυτοί να βρουν άσυλο και να τους παρασχεθεί ανθρωπιστική βοήθεια εντός των εδαφών της Συρίας. Δεύτερον, εάν κατά μήκος των τουρκοσυριακών συνόρων δημιουργηθούν ασύμμετρες απειλές, τότε θα πρέπει να ληφθούν τα αναγκαία αντίμετρα. Δεν θα πρέπει να αυτονομηθεί καμία περιοχή της Συρίας και κανένας δεν θα πρέπει να ενεργήσει μονομερώς για την εξεύρεση της οποιασδήποτε λύσης.»
Όμως τι σημαίνουν όλα αυτά για την Τουρκία και τι προτίθεται να πράξει η Άγκυρα; Όπως προκύπτει από την ανάλυση τουρκικών πηγών, η αντίληψη της Άγκυρας για τη δημιουργία Ζώνης Ασφαλείας εστιάζεται στα εξής σημεία:
  • Στη δημιουργία μιας ασφαλούς περιοχής όπου θα καταφεύγουν οι διωκόμενοι από τις επιθέσεις των δυνάμεων του Άσαντ και του ISID. Επίσης, οι Τούρκοι είναι θετικοί στην ανάληψη της διοίκησης της εν λόγω επιχείρησης.
  • Στην αντιμετώπιση των κοινωνικο-οικονομικών προβλημάτων και προβλημάτων ασφαλείας που προκύπτουν από την αύξηση των προσφυγικών ρευμάτων προς την Τουρκία. Ήδη ο αριθμός των προσφύγων ξεπέρασε το 1,5 εκατομμύριο.
  • Στη δρομολόγηση εξελίξεων για την ανατροπή του Άσαντ, δεδομένου ότι η ιδέα και μόνο της ύπαρξης μιας ασφαλούς περιοχής πιθανόν να προτρέψει αρκετά κυβερνητικά στελέχη (στρατιωτικούς, αστυνομικούς κ.λπ.) να άρουν τους τυχόν ενδοιασμούς τους και να λιποτακτήσουν.
  • Στην αποτροπή διεξαγωγής «τρομοκρατικών» ενεργειών εντός του τουρκικού εδάφους προερχόμενες από τη Συρία.
  • Για να εξασφαλισθεί τόσο η ανθρωπιστική βοήθεια όσο και η στρατιωτική ασφάλεια (επίγεια και εναέρια), η ζώνη που θα δημιουργηθεί θα πρέπει να έχει βάθος περίπου 20-30 χλμ. Ωστόσο, το συριακό έδαφος κατά μήκος των συνόρων με την Τουρκία, μήκους 910 χλμ, παρουσιάζει αρκετές ιδιαιτερότητες με αποτέλεσμα σε αρκετές περιοχές το βάθος της Ζώνης Ασφαλείας να μην υπερβαίνει τα 5 χλμ.
  • Η εν λόγω επιχείρηση θα διαρκέσει περίπου επτά έτη και θα πρέπει να υποστηριχθεί από τα Ηνωμένα Έθνη, ώστε να απαλλαχθεί η Τουρκία από ένα σημαντικό μέρος της χρηματοδότησης της επιχείρησης αυτής. Άλλωστε για την προστασία, από αέρος και από το έδαφος, των περιοχών ασφαλείας που θα δημιουργηθούν θα απαιτηθούν σημαντικές πιστώσεις.
  • Δεν θα επιτραπεί η μεταστάθμευση αμερικανικών πολεμικών αεροσκαφών και μη επανδρωμένων αεροσκαφών UAV’s στην αεροπορική βάση του Ιncirlik. Ωστόσο, θα επιτραπεί η χρησιμοποίηση της βάσεως αυτής για τον ανεφοδιασμό των UAV’s που επιχειρούν από την Κρήτη, καθώς επίσης των αεροσκαφών εναερίου ανεφοδιασμού. Παρ’ όλα αυτά, δεν θα πρέπει να αποκλεισθεί το ενδεχόμενο οι Τούρκοι να υπαναχωρήσουν, διεκδικώντας όμως ανταλλάγματα από τους Αμερικανούς αναφορικά με τους Κούρδους, την απαγόρευση πτήσεων αεροσκαφών και ελικοπτέρων της Συρίας σε συγκεκριμένες περιοχές και τις τουρκικές αμφισβητήσεις των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδος και της Κύπρου.
  • Θα αναβαθμισθεί έτι περαιτέρω ο στρατηγικός ρόλος των Κούρδων.
Σε ό,τι αφορά στην πληρέστερη κατανόηση της περιοχής, που σχεδιάζεται να δημιουργηθεί η Ζώνη Ασφαλείας, κρίνεται σκόπιμος ο διαχωρισμός της σε 6 τομείς (βλ. μεγάλο Χάρτη) προκειμένου αυτοί να εξετασθούν ξεχωριστά.

Τομείς 1, 3 και 6: Θεωρούνται από τους πιο επικίνδυνους και έχουν τα ακόλουθα χαρακτηριστικά:
  • Στον τομέα 1 υπάρχει η συνοριακή πύλη YAYLADAĞI-KESEB, η οποία πριν 4 μήνες είχε περάσει στον έλεγχο των δυνάμεων του Ισλαμικού Μετώπου, ωστόσο μετά από ένα μήνα επανήλθε πάλι υπό τον έλεγχο των δυνάμεων του Άσαντ.
  • Στον τομέα 3 υπάρχει η συνοριακή πύλη ISLAHİYE-MEYDANİ EKBEZ, η οποία τελεί υπό τον έλεγχο των δυνάμεων του κουρδικού κόμματος PYD.
  • Στον τομέα 6 υπάρχει η συνοριακή πύλη GİRMELİ-KAMIŞLI, η οποία τελεί υπό τον έλεγχο των δυνάμεων του Άσαντ και οι συνοριακές πύλες ŞENYURT-DERBESYE και CİZRE-ANDİVAR που τελούν υπό τον έλεγχο των δυνάμεων του κουρδικού κόμματος PYD.
  • Από τον τομέα 1 υπάρχει πρόσβαση στη θάλασσα και διευκολύνεται η άφιξη της βοήθειας τόσο για τους πολίτες όσο και τους αντικαθεστωτικούς. Θα πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι η θαλάσσια πρόσβαση του τομέα αυτού προκαλεί φοβικό σύνδρομο στην Άγκυρα, σε περίπτωση επεκτάσεως της επιρροής των Κούρδων και διέξοδό τους στη θάλασσα.
  • Το επίπεδο απειλής από τον τοπικό πληθυσμό είναι ιδιαίτερα υψηλό.
  • Υφίσταται υψηλός κίνδυνος στρατιωτικής επέμβασης από τις δυνάμεις του Άσαντ στο τομέα 1, λόγω του σεναρίου δημιουργίας μπααθικού κράτους, στο οποίο θα ενταχθούν οι πόλεις Λαττάκεια και Ταρτούς.
  • Εισέρχονται σε περιοχές που δραστηριοποιείται το ΡΚΚ.
  • Είναι δύσκολος ο στρατιωτικός έλεγχος των περιοχών διότι ένα σημαντικό τμήμα του εδάφους είναι ορεινό και δασώδες
Τομέας 2: Θεωρείται ο πιο ασφαλής και έχει τα ακόλουθα χαρακτηριστικά:
  • Στον τομέα αυτό υπάρχουν δύο συνοριακές πύλες: α. Η συνοριακή πύλη KARBEYAZ-AZMARİN, η οποία για μακρό χρονικό διάστημα ήταν κλειστή και άνοιγε μόνο κατά τη διάρκεια των εορτών. Με την έναρξη του πολέμου στη Συρία αυτή δεν λειτουργεί και τελεί υπό τον έλεγχο των δυνάμεων του Στρατού της Ελεύθερης Συρίας [Özgür Suriye Ordusu (ÖSO)]. β. Η συνοριακή πύλη CİLVEGÖZÜ-BAB EL HAVA που βρίσκεται στα όρια του τομέων 2 και 3 και η οποία από το τέλος του 2011 μέχρι το Δεκέμβριο του 2013 τελούσε υπό τον έλεγχο των δυνάμεων του Στρατού της Ελεύθερης Συρίας, οπότε και πέρασε στον έλεγχο των δυνάμεων του Ισλαμικού Μετώπου ύστερα από αιφνιδιαστική επιχείρηση. Σημειώνεται ότι από την εν λόγω πύλη διακινούνται εφόδια ανθρωπιστικής βοήθειας από την Τουρκία, τα οποία μεταφορτώνονται σε συριακά φορτηγά οχήματα.
  • Η απειλή από τον τοπικό πληθυσμό είναι περιορισμένη.
  • Η ομαλότητα του εδάφους διευκολύνει την εύκολη πρόσβαση των προσφύγων.
  • Το οικονομικό κόστος της επιχείρησης θα είναι περιορισμένο.
  • Η απειλή από τις στρατιωτικές δυνάμεις του Άσαντ είναι χαμηλή διότι ο εν λόγω τομέας δεν εισέρχεται στη κρίσιμης σημασίας, για τους καθεστωτικούς, περιοχή της Λαττάκειας.
  • Είναι εύκολη η προσέγγιση των Σύριων από τα μεγάλα αστικά κέντρα.
  • Έναντι του τομέα αυτού και εντός του τουρκικού εδάφους ευρίσκονται τα περισσότερα στρατόπεδα προσφύγων που έχει οργανώσει η Τουρκία.
  • Δεν υπάρχει πρόσβαση στη θάλασσα.
  • Δεν υφίσταται σοβαρός κίνδυνος για συγκρούσεις μεταξύ των εθνικών και θρησκευτικών κοινοτήτων. Συγκεκριμένα, μεταξύ σουνιτών-αλαουιτών και Αράβων-Κούρδων-Τουρκμένων.
  • Δεν εισέρχεται σε περιοχές που δραστηριοποιείται το ΡΚΚ.
Τομείς 4 και 5: Μέχρι τις επιτυχίες των δυνάμεων του ISID θεωρούντο από τους πιο ασφαλείς τομείς, ωστόσο στη συνέχεια το επίπεδο απειλής έχει αυξηθεί σημαντικά. Αναφορικά δε, με τα χαρακτηριστικά των τομέων αυτών παρατίθενται τα εξής στοιχεία:
  • Στον τομέα 5, στη θέση 36°38′19″Β 38°12′27″Α, 38 χλμ. περίπου από τα τουρκο-συριακά σύνορα ευρίσκεται το μαυσωλείο του Σουλεϊμάν Σαχ, το οποίο αποτελεί το μοναδικό τουρκικό έδαφος πέραν των συνόρων της Τουρκίας. Πριν ένα μήνα, σε αυτό υπήρχε μια φρουρά αποτελούμενη από 50 μόνιμα στελέχη των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων, εκ των οποίων το 50% ανήκε στη Διοίκηση Ειδικών Δυνάμεων (Bordo Bereli). Στη συνέχεια και λόγω των εξελίξεων στην περιοχή, η φρουρά αποτελείται αποκλειστικά από τους Bordo Bereli. Επιπλέον, η λογιστική υποστήριξη αυτών πραγματοποιείται οδικώς, ενώ παράλληλα η Τουρκία, με τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη UAV’s που διαθέτει παρακολουθεί συνεχώς την επιχειρησιακή εικόνα της περιοχής.
  • Στους τομείς αυτούς υπάρχουν έξη συνοριακές πύλες:
    α. Η συνοριακή πύλη ÖNCÜPINAR-ES SELAME, η οποία τον Ιούλιο του 2012 τελούσε υπό τον έλεγχο των δυνάμεων του Στρατού της Ελεύθερης Συρίας [Özgür Suriye Ordusu (ÖSO)] και στη συνέχεια ο έλεγχος της περιήλθε στις δυνάμεις του Ισλαμικού Μετώπου, παρά το γεγονός ότι στην εν λόγω πύλη υφίσταται μερικές ομάδες του ÖSO. Σημειώνεται ότι από την εν λόγω πύλη διακινούνται εφόδια ανθρωπιστικής βοήθειας από την Τουρκία, τα οποία μεταφορτώνονται σε συριακά φορτηγά οχήματα.
    β. Η συνοριακή πύλη ÇOBANBEY-EL RAİ, η οποία από το Ιανουάριο του 2014 τελεί υπό των έλεγχο των δυνάμεων του ISID.
    γ. Η συνοριακή πύλη KARKAMIŞ-CARABLUS, η οποία τον Ιούλιο του 2012 πέρασε στον έλεγχο των δυνάμεων του Στρατού της Ελεύθερης Συρίας. Στη συνέχεια, στις αρχές του Ιανουαρίου του 2014 κατελήφθη από τις δυνάμεις του ISID και κατόπιν στις 07-01-2014 έγινε ανακατάληψη της από το Στρατό της Ελεύθερης Συρίας. Τελικά, στις 17-01-2014 ανακαταλήφθηκε πάλι από τις δυνάμεις του ISID.
    δ. Η συνοριακή πύλη MÜRŞİTPINAR-AYN EL ARAP που τελεί υπό τον έλεγχο των δυνάμεων του κουρδικού κόμματος PYD και δύο φορές την εβδομάδα οι τουρκικές αρχές επιτρέπουν τη διέλευση ανθρωπιστικής βοήθειας προς το συριακό έδαφος. Εκτός τούτου η σπουδαιότητα της περιοχής αυτής εστιάζεται στο γεγονός ότι, η κουρδική πόλη KOBANI, που κινδυνεύει άμεσα από το ISID, ευρίσκεται πλησίον των συνόρων με την Τουρκία. Εν τω μεταξύ, η πόλη αυτή δεν έχει σημαντική στρατηγική αξία και δεν επηρεάζει τις εξελίξεις ούτε για το μέλλον των Κούρδων ούτε της Συρίας. Ωστόσο, η κατάληψη της από το ISID θα επιφέρει σημαντικό ψυχολογικό πλήγμα στον κουρδικό ρομαντισμό και θα τορπιλίσει το κουρδικό αίσθημα για αντίσταση, κάτι που κατά τη γνώμη μας επιθυμεί και η Τουρκία. (βλ. χάρτη που ακολουθεί).
MHNAGIAS-xarths01-03october2014

ε. Η συνοριακή πύλη AKÇAKALE-TELABYAD, η οποία τον Ιούλιο του 2012 πέρασε υπό τον έλεγχο των δυνάμεων του Στρατού της Ελεύθερης Συρίας. Στη συνέχεια το Δεκέμβριο του 2013 κατελήφθη από τις δυνάμεις του ISID.
στ. Η συνοριακή πύλη CEYLANPINAR- RASULAYN, η οποία στις 08-11-2012 πέρασε υπό τον έλεγχο των δυνάμεων του Στρατού της Ελεύθερης Συρίας, ωστόσο τον Ιανουάριο του 2013 μετά από επιχείρηση κατελήφθη από τις δυνάμεις του κουρδικού κόμματος PYD.
  • Η απειλή από τον τοπικό πληθυσμό είναι περιορισμένη.
  • Η ομαλότητα του εδάφους διευκολύνει την εύκολη πρόσβαση των προσφύγων.
  • Το οικονομικό κόστος της επιχείρησης θα είναι περιορισμένο.
  • Η απειλή από τις στρατιωτικές δυνάμεις του Άσαντ είναι χαμηλή διότι οι εν λόγω τομείς δεν εισέρχονται στη κρίσιμης σημασίας, για τους καθεστωτικούς, περιοχή της Λαττάκειας.
  • Είναι εύκολη η προσέγγιση των Σύριων από τα μεγάλα αστικά κέντρα.
  • Έναντι των τομέων αυτών και εντός του τουρκικού εδάφους ευρίσκονται στρατόπεδα προσφύγων που έχει οργανώσει η Τουρκία.
  • Δεν υπάρχει πρόσβαση στη θάλασσα.
  • Υφίσταται σοβαρός κίνδυνος για συγκρούσεις μεταξύ των εθνικών και θρησκευτικών κοινοτήτων. Συγκεκριμένα, μεταξύ σουνιτών-αλαουιτών και Αράβων-Κούρδων-Τουρκμένων.
  • Εισέρχονται σε περιοχές που δραστηριοποιείται το ΡΚΚ.
Αυτό που προκύπτει από τη συνεξέταση των παραπάνω στοιχείων είναι ότι η δημιουργία Ζώνης Ασφαλείας σε όλο το μήκος των τουρκοσυριακών συνόρων (910 χλμ) αποτελεί μια τεράστια επιχείρηση και είναι αδύνατο για την Τουρκία να καλύψει στρατιωτικά το σύνολο των τομέων που προαναφέρθηκαν.
Μια άλλη βασική επισήμανση αποτελεί το γεγονός ότι για τους Τούρκους, οι τομείς 1, 2 και το δυτικό τμήμα του τομέα 4 παρουσιάζουν το λιγότερο κίνδυνο και το μεγαλύτερο όφελος, ενώ οι τομείς 3 και 6 εκτιμάται ότι θα περιλαμβάνονται στον εναλλακτικό σχεδιασμό τους (Plan B).
Αναφορικά δε, με τον τομέα 5 εκτιμάται ότι μια ενδεχόμενη επιχείρηση των δυνάμεων του ISID εναντίον της τουρκικής φρουράς στο μαυσωλείο του Σουλεϊμάν Σαχ, θα αποτελέσει την αιτία στρατιωτικής παρέμβασης από τις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις, όχι μόνο στο μαυσωλείο αλλά και στην ευρύτερη περιοχή αυτού, η οποία θα περιλαμβάνει αρχικά αεροπορικές επιχειρήσεις και προσβολή με πυρά πυροβολικού και πυραυλικών συστημάτων και στη συνέχεια, εφόσον απαιτηθεί, διείσδυση ειδικών δυνάμεων, καθώς επίσης επιθετική ενέργεια μηχανοκινήτων-τεθωρακισμένων μονάδων σε περιορισμένο βάθος.
Η εκτίμηση αυτή επιβεβαιώνεται άμεσα από το ακόλουθο διάγγελμα, της 02-10-2014, του αρχηγού του τουρκικού Γενικού Επιτελείου Ενόπλων Δυνάμεων στρατηγού Necdet Özel προς τη φρουρά του προαναφερθέντος μαυσωλείου:
«Να μην λησμονείτε ότι εκεί δεν είστε μόνοι σας. Μην ξεχνάτε ότι πίσω σας ευρίσκεται το μεγαλοπρεπές τουρκικό έθνος και τα 76 εκατομμύρια συμπατριώτες σας. Η ματιά μας, η ακοή μας και η ψυχή μας είναι μαζί σας. Να αισθάνεστε ασφαλείς, διότι έστω με ένα και μοναδικό άγγελμα που θα λάβουμε από εσάς οι ένοπλες δυνάμεις μας την ίδια στιγμή θα είναι δίπλα σας.»
Πέραν των παραπάνω, το τουρκικό γενικό επιτελείο εξέτασε τους ακόλουθους τρόπους ενεργείας:
Πρώτον, η Τουρκία να δημιουργήσει Ζώνες Ασφαλείας σε 3-4 περιοχές-θύλακες εντός του συριακού εδάφους, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται οι ευρύτερες περιοχές των συνοριακών πυλών που έχουν προαναφερθεί.
Για την υλοποίηση του σχεδιασμού αυτού απαιτούνται τουλάχιστον τρεις μηχανοκίνητες ταξιαρχίες, υποστηριζόμενες από πυροβολικό, καθώς επίσης αεροπορικά και πυραυλικά μέσα, εκ των οποίων οι δύο θα επανδρώσουν τις τοποθεσίες και η μια θα είναι εφεδρεία εντός του τουρκικού εδάφους.
Παράλληλα θα διατεθούν και μονάδες των ειδικών δυνάμεων.
Δεύτερον, να δημιουργηθεί μια Ζώνη Ασφαλείας, κατά μήκος των συνόρων της Συρίας με την Τουρκία και το Ιράκ, όχι συνεχόμενη αλλά σε συγκεκριμένους θύλακες από τους οποίους, είτε θα αποκρουσθούν τυχόν επιθέσεις της ISID προς αυτούς, είτε θα πραγματοποιηθούν αεροπορικές και χερσαίες επιχειρήσεις εναντίον των τζιχαντιστών σε περίπτωση που αυτοί θα προχωρήσουν σε σφαγές αμάχων.
Περαιτέρω θα πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι, οι Τούρκοι εκτιμούν ότι μια ενδεχόμενη ήττα των τζιχατιστών θα έχει ως αποτέλεσμα την ανακατάληψη των περιοχών που ελέγχει η ISID από τις δυνάμεις του Άσαντ. Επειδή όμως αυτό δεν εξυπηρετεί τα τουρκικά συμφέροντα, η Άγκυρα έχει προτείνει οι εν λόγω περιοχές να τεθούν υπό τον έλεγχο μιας ειρηνευτικής δύναμης του Ο.Η.Ε.
Τρίτον, να παρασχεθεί λογιστική υποστήριξη σε συμμαχικές δυνάμεις που θα επιχειρούν στις εν λόγω περιοχές.
Τέταρτον, να υποστηριχθούν οι αντικαθεστωτικές δυνάμεις, ώστε να υπάρξει μια νέα κυβέρνηση στη Συρία που θα εξασφαλίσει μια μόνιμη πολιτική λύση.

Υπό τις συνθήκες δε αυτές και εφόσον φυσικά δοθεί η έγκριση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ με τη σύμφωνη γνώμη Ρωσίας και Κίνας, εκτιμάται ότι η Τουρκία δεν θα ενεργήσει μονομερώς στο συριακό έδαφος για δύο λόγους.
Πρώτον, δεν θα διακινδυνεύσει τη φθορά των ενόπλων δυνάμεων της χώρας σε μια σύγκρουση πέραν των συνόρων, με αβέβαια έκβαση, για να μην υποστεί τις συνέπειες που υπέστησαν η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες στο Αφγανιστάν.
Και δεύτερον, διότι θεωρεί ότι η πτώση του Άσαντ δεν σημαίνει και αποκατάσταση της ασφάλειας στη χώρα, δεδομένου ότι το κενό εξουσίας στη μετά Άσαντ εποχή πιθανόν να αποτελέσει την αιτία για ταραχές μεταξύ των εθνικών και θρησκευτικών πληθυσμιακών ομάδων, με συνέπεια την επέμβαση περιφερειακών και παγκόσμιων δυνάμεων.

Πηγή Geostrategy


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Στην παράνοια που έχει καταλάβει σημαντικό μέρος της περιθωριακής πολιτικής σκηνής της Τουρκίας με διάφορες αυθεντίες να ισχυρίζονται ότι η Συνθήκη της Λωζάνης περιλαμβάνει μυστική ρήτρα που ορίζει ως τέλος της ισχύος της το 2023, αναφέρεται ο Nicholas Danforth σε εκτενές άρθρο του στο FOREIGN POLICY με τίτλο «Notes on a Turkish Conspiracy». Το άρθρο καταγράφει τους ισχυρισμούς των συνωμοσιολόγων για το μέλλον της Τουρκίας μετά την υποτιθέμενη λήξη της Συνθήκης της Λωζάνης και τη γένεση της νέας Τουρκίας που οραματίζεται ο Ερντογάν.

Όπως επισημαίνουν, σύμφωνα με τα μυστικά άρθρα που υπέγραψαν Τούρκοι και Βρετανοί διπλωμάτες στις όχθες της ελβετικής λίμνης πριν από έναν περίπου αιώνα, τα βρετανικά στρατεύματα θα ανακαταλάβουν στρατηγικά σημεία στο Βόσπορο ενώ το Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο θα νεκραναστήσει ένα βυζαντινό μικρο-κράτος μέσα στα τείχη της Κωνσταντινούπολης. Η θετική πλευρά για την Τουρκία είναι ότι η χώρα θα μπορέσει να διεκδικήσει πλούσιες σε υδρογονάνθρακες περιοχές που βρίσκονται εκτός των συνόρων της και να ανακτήσει ίσως τη δυτική Θράκη.

Τίποτα από όλα αυτά δεν θα συμβεί στην πραγματικότητα, επισημαίνει ο αρθρογράφος, προσθέτοντας ότι η Συνθήκη της Λωζάνης δεν περιλαμβάνει κανένα μυστικό άρθρο για λήξη της ισχύος της αλλά είναι ενδιαφέρον να εξετάσει κανείς τι αποκαλύπτουν όλες αυτές οι θεωρίες συνωμοσίας, που αναπαράγονται σε περιθωριακές ιστοσελίδες και σε δευτεροκλασάτες ενημερωτικές εκπομπές, για την ουσία της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, κυρίως υπό την ηγεσία του Προέδρου Ερντογάν.

Οι απόψεις που διατυπώνονται σχετικά με την λήξη της Συνθήκης της Λωζάνης διαφοροποιούνται ανάλογα με τις πολιτικές απόψεις του συνωμοσιολόγου. Οι επικριτές του Ερντογάν υποστηρίζουν ότι ο Τούρκος Πρόεδρος συνεργάζεται με την Ευρωπαϊκή Ένωση για τη δημιουργία ενός ανεξάρτητου Κουρδιστάν, ότι σχεδιάζει έναν νέο Βόσπορο για να διασφαλίσει την πρόσβαση των αμερικανικών πλοίων στη Μαύρη Θάλασσα ή ότι επιχειρεί να υπονομεύσει την κυριαρχία που διασφάλισε ο Ατατούρκ για την Τουρκία. Οι υποστηρικτές του Ερντογάν αντίθετα θεωρούν ότι με τη λήξη της Συνθήκης της Λωζάνης η Τουρκία αποκτά τη δυνατότητα διόρθωσης των συνόρων που είχε διασφαλίσει πριν από 100 χρόνια, ανακαταλαμβάνοντας περιοχές όπως τη Μοσούλη και μέρος της δυτικής Θράκης.

Στον τομέα της τουρκικής εσωτερικής πολιτικής η συζήτηση για το τέλος της Συνθήκης της Λωζάνης αντανακλά τους φόβους ορισμένων και τις ελπίδες άλλων ότι με τον πρώην Π/Θ και νυν Πρόεδρο η Τουρκία εισέρχεται σε μια δεύτερη περίοδο δημοκρατίας, αυτή που ο Ερντογάν αποκαλεί ‘Νέα Τουρκία’. Οι υποστηρικτές του πιστεύουν ότι το τουρκικό κράτος θα απαλλαχτεί από τον αυταρχισμό που χαρακτήριζε τη δημοκρατία του Ατατούρκ, ενώ οι επικριτές ανησυχούν για την υποχώρηση του κοσμικού κράτους.

Όπως επισημαίνει, μεταξύ άλλων, ο αρθρογράφος οι Αμερικανοί παρατηρητές ξεχνούν συχνά ότι όταν ήρθε το ΑΚΡ στην εξουσία, τα σύνορα της Τουρκίας και όχι μόνο εκείνα της Μέσης Ανατολής αποτελούσαν ενδεχόμενα σημεία ανάφλεξης. Ένας πόλεμος με την Ελλάδα φάνταζε πιθανός το ίδιο και με το Ιράν, τη Συρία, το Ιράκ και την Αρμενία. Η θεωρία των μηδενικών προβλημάτων του Αχμέτ Νταβούτογλου άλλαξε τα δεδομένα μολονότι η Αραβική Άνοιξη έδειξε τα όριά της.

Σήμερα με ορατό το ενδεχόμενο επιθέσεων του Ισλαμικού Κράτους εντός της Τουρκίας και με την αναθέρμανση της διένεξης με το ΡΚΚ η εξωτερική πολιτική του ΑΚΡ θα κριθεί από το εάν θα μπορέσει να μετατρέψει την απροσδιόριστη γεωπολιτική ασφάλεια της Τουρκίας –με τα σύνορα που έθεσε η Συνθήκη της Λωζάνης- σε προσωπική ασφάλεια και σταθερότητα για τους Τούρκους πολίτες. Εν συντομία ο Ερντογάν και ο Νταβούτογλου θα βρεθούν έναντι πολλών προκλήσεων ακόμη και χωρίς την επαναδιαπραγμάτευση της Συνθήκης της Λωζάνης.

ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΕΘΝΟΣΥΝΕΛΕΥΣΗ – ΨΗΦΟΦΟΡΙΑ ΓΙΑ ΔΙΑΣΥΝΟΡΙΑΚΕΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ
Η τουρκική εθνοσυνέλευση ενέκρινε χθες τη διεύρυνση της εξουσίας της τουρκικής κυβέρνησης για διασυνοριακές στρατιωτικές επιχειρήσεις, καθώς οι Κούρδοι αντάρτες στη Συρία προειδοποίησαν ότι οι μαχητές του Ισλαμικού Κράτους βρίσκονται κοντά στην κατάληψη της στρατηγικής σημασίας πόλης Ayn al-Arab, γνωστής και ως Κοbani, στη μεθόριο Τουρκίας- Συρίας, αναφέρουν οι Joe Parkinson και Ayla Albayrak σε ανταπόκριση από την Κωνστανινούπολη στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας WALL STREET JOURNAL, με τίτλο «Turkey Expands War Powers».

Επίσης, το Συριακό Παρατηρητήριο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα δήλωσε ότι οι μαχητές του ΙSIS απέχουν μόνο μερικές εκατοντάδες γιάρδες μακριά από το κέντρο της Kobani και εκτιμούν ότι περίπου 300.000 άτομα εγκατέλειψαν την περιοχή, συμπεριλαμβανομένων μερικών χιλιάδων επιπλέον Κούρδων προσφύγων που κατέφυγαν σε τουρκικά εδάφη τις τελευταίες ημέρες. Στο δημοσίευμα αναφέρεται ακόμη ότι το μέτρο διεύρυνσης της στρατιωτικής εξουσίας της Άγκυρας είναι αντισυνταγματικό, διότι αυξάνει δραματικά τις στρατιωτικές δικαιοδοσίες της τουρκικής κυβέρνησης, η οποία επηρεάζεται σε μεγάλο βαθμό από τον Πρόεδρο Recep Tayyip Erdogan.

Παράλληλα, προσφέρει σε ξένα στρατεύματα αυξημένες διευκολύνσεις για χρήση του τουρκικού εδάφους με στόχο τη διεξαγωγή επιχειρήσεων στη Συρία. Στην Ουάσιγκτον, ο Αμερικανός Υπουργός Άμυνας, Chuck Ηagel, εξήρε την ψηφοφορία της τουρκικής εθνοσυνέλευσης ως μια «πολύ θετική εξέλιξη».

ForeignPolicy, OnLineWallStreetJournal
Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Δυσάρεστη έκπληξη επεφύλασσε στην Τουρκία και στους Τούρκους μουσουλμάνους που ζουν στην Αυστρία το νέο νομοσχέδιο της αυστριακής κυβέρνησης σύμφωνα με το οποίο θα απελαθούν όσοι μουσουλμάνοι ιμάμηδες έχουν έρθει από την Τουρκία ενώ θα απαγορευτεί στο εξής η αποστολή και η εγκατάσταση στο αυστριακό έδαφος θρησκευτικών λειτουργών του Ισλάμ.

Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα του τουρκικού τύπου, ο υπουργός Εξωτερικών της Αυστρίας, Sebastian Kurz, μαζί με τον υπουργό Πολιτισμού της αυστριακής κυβέρνησης, Jozef Mayer Paskalya, έδωσαν κοινή συνέντευξη τύπου στην οποία ανακοίνωσαν ότι αλλάζει το μέχρι σήμερα στάτους κβο της λειτουργίας των μουσουλμανικών τζαμιών που βρίσκονται στην χώρα τους και που είναι από την εποχή της αυστροουγγρικής αυτοκρατορίας, δηλαδή από το 1912.

Σύμφωνα με το καινούργιο νομοσχέδιο μια θρησκευτική μειονότητα θα αναγνωρίζεται μόνο όταν συγκεντρώνει 17 χιλιάδες υπογραφές που θα αιτούν την αναγνώριση της. Αλλά το πιο εντυπωσιακό στο νέο αυτό νομοσχέδιο που αφορά τα θρησκευτικά δικαιώματα, είναι ότι θα απελαθούνε όσοι μουσουλμάνοι ιερείς που εργάζονται στην Αυστρία έχουν έρθει ειδικά από την Τουρκία και στο εξής θα απαγορευτεί η είσοδος νέων ιμάμηδων.
Όπως αναφέρεται στην Αυστρία υπηρετούν αυτή την περίοδο 300 ιμάμηδες από τους οποίους οι 65 είναι Τούρκοι και αυτοί θα αναγκαστούν με την ψήφιση του νέου νομοσχέδιου να αποχωρήσουν από το αυστριακό έδαφος. Παράλληλα θα ελεγχθούν όλες οι οικονομικές χορηγίες σε μουσουλμανικά θρησκευτικά ιδρύματα που προέρχονται από το εξωτερικό, καθώς και όλα τα χρηματικά ποσά και διάφορες δωρεές που δίνονται στα μουσουλμανικά τζαμιά της χώρας.
Σύμφωνα με τα στοιχεία του τούρκικου τύπου, στην Αυστρία ζουν και εργάζονται περί τους 510 χιλιάδες μουσουλμάνοι από τους οποίους οι 300 χιλιάδες είναι Τούρκοι, ενώ λειτουργούν ενώσεις Τούρκων μουσουλμάνων σουνιτκού δόγματος, ενώσεις Αλεβητών, καθώς και μία «Ένωση Σιϊτων’ μουσουλμάνων.

Όπως ήταν επόμενο η απόφαση αυτή της αυστριακής κυβέρνησης προκάλεσε μεγάλη αίσθηση στην Τουρκία η οποία τα τελευταία χρόνια έχει βάλει κυριολεχτικά «χέρι» στις μουσουλμανικές κοινότητες της Αυστρίας προσπαθώντας να προωθήσει τα πανισλαμικά τουρκικά συμφέροντα.
Η κατάσταση αυτή όμως έχει ξεσηκώσει τις αντιδράσεις των Αυστριακών που είδαν ούτε λίγο ούτε πολύ να δημιουργείται ένα κράτος εν κράτη μέσα στην ίδια τους την χώρα, με τελείως διαφορετική θρησκευτική και πολιτιστική ταυτότητα που όχι μόνο δεν έχει την διάθεση να αφομοιωθεί στα εγχώρια πολιτιστικά πρότυπα, αλλά αντιθέτως επιδιώκει να επιβάλει στους Αυστριακούς κατοίκους τα δικά του θρησκευτικά και πολιτιστικά πρότυπα.

Είπε κανείς κάτι για την δική μας χώρα;
Περίπτωση σαν αυτή της Αυστρίας θα παρουσιαστούν και σε άλλες χώρες καθώς το πρόβλημα διογκώνεται συνεχώς.
Καλό θα είναι όλα αυτά να μας διδάξουν και εμάς κάποια πράγματα γιατί έτσι όπως πάει η Ελλάδα σε λίγα χρόνια θα γίνει Ελλαδιστάν και οι Έλληνες θα είναι μια θλιβερή μειοψηφία στην ίδια τους την χώρα προς δόξα των μειοδοτικών μας κυβερνήσεων.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Περικλής Νεάρχου
Πρέσβυς ε.τ.


Οι αεροπορικές επιδρομές κατά των τζιχαντιστών του ISIL στη Συρία και στο Ιράκ συνεχίζονται και εντείνονται. Στους βομβαρδισμούς των αμερικανών και των γάλλων αναμένεται να προστεθούν και οι Βρετανοί, οι Ολλανδοί και οι Βέλγοι. Συνεχίζονται επίσης οι παραδόσεις όπλων στους Κούρδους του Βορείου Ιράκ από τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Τσεχία, την Αυστραλία και αρκετές άλλες χώρες που παίρνουν μέρος στον συνασπισμό των σαράντα περίπου χωρών που δήλωσαν συμμετοχή στον πόλεμο κατά των τζιχαντιστών του ISIL.
Παράδοση όπλων στους Κούρδους του Ιράκ ανακοίνωσε επίσης και η Ελλάδα. Η βοήθεια περιλαμβάνει ελαφρύ οπλισμό και πυρομαχικά που κατασχέθηκαν κατά τα τελευταία χρόνια από εγκληματικές συμμορίες και λαθρεμπόρους όπλων.

Η Τουρκία διαμαρτύρεται συστηματικά για τις παραδόσεις όπλων στους Κούρδους του Βορείου Ιράκ, ισχυριζόμενη ότι είναι πιθανόν πολλά όπλα από αυτά να διοχετευθούν στους Κούρδους του ΡΚΚ στην Τουρκία.
Η εξαγγελία της Ελλάδας ότι θα προστεθεί στον κατάλογο των χωρών που παρέχουν στρατιωτική βοήθεια στους Κούρδους του Βορείου Ιράκ έδωσε την ευκαιρία στην Άγκυρα να διαχωρίσει την Ελλάδα και να τη στοχοποιήσει ότι επιδίδεται δήθεν σε παιχνίδι κατά της Τουρκίας, εφοδιάζοντας με όπλα τους Κούρδους.

Οι διαμαρτυρίες της Άγκυρας αντικαθρεφτίζουν τις ανησυχίες της για την εξέλιξη του θέματος των Κούρδων αλλά και το διπλό παιχνίδι που παίζει με τους τζιχαντιστές στην περιοχή. Η Τουρκία μαζί με το Κατάρ και τη Σαουδική Αραβία διεδραμάτισαν καθοριστικό ρόλο στην εκτροφή του σημερινού Φρανγκενστάιν, με πρόσχημα τον πόλεμο κατά του Άσαντ στη Συρία. Η Άγκυρα, όπως και οι δύο άλλες χώρες, που πρωτοστάτησαν στην ενίσχυση των ισλαμιστων της Συρίας, η Σαουδική Αραβία και το Κατάρ, επικαλούνται, βεβαίως, το επιχείρημα ότι δεν έδρασαν από μόνες τους, αλλά σε συνεργασία και συντονισμό με τις ΗΠΑ…

Αυτό είναι αλήθεια και καταδεικνύει τις μεγάλες ευθύνες των ιθυνόντων της αμερικανικής πολιτικής, οι οποίοι, παρά την προηγούμενη εμπειρία της Αλ Κάιντα, σε συνδυασμό με την πολιτική τους στο Αφγανιστάν, εξακολουθούν να επενδύουν, για λόγους γεωπολιτικού ανταγωνισμού με τη Ρωσία, στον ισλαμικό παράγοντα, από το Αφγανιστάν και τη Μέση Ανατολή, μέχρι τα Βαλκάνια.

Αυτόνομο ισλαμικό παιχνίδι από την Άγκυρα
Η Άγκυρα εκμεταλλεύθηκε τη δυτική πολιτική του Άσαντ στη Συρία, για να αναμειχθεί ενεργά στον πόλεμο της Συρίας, ελπίζοντας ότι θα ανέστρεφε με τον τρόπο αυτό το φιάσκο στο οποίο είχε καταλήξει η πολιτική της στη Συρία. Συνεργάσθηκε στενά με το Κατάρ και τη Σαουδική Αραβία για να προκαλέσουν αμερικανική επέμβαση στη Συρία, με κατηγορίες κατά του Άσαντ ότι χρησιμοποίησε δήθεν χημικά κατά αμάχων.

Μετά την αποτυχία του σχεδίου αυτού, συνέπραξε ενεργά στη διοχέτευση στους ισλαμιστές της Συρίας μεγάλων ποσοτήτων όπλων στους υποτιθέμενους «μετριοπαθείς» αντάρτες κατά του Άσαντ. Η Άγκυρα διατηρεί ιδιαίτερες σχέσεις με την ισλαμιστική οργάνωση Αλ Νούσρα, που είναι παρακλάδι της Αλ Κάιντα. Οι υποτιθέμενοι αντάρτες του Άσαντ είναι στη μεγάλη τους πλειονότητα ξένοι ισλαμιστές και μισθοφόροι.

Οι ισλαμιστές της ISIL αυτονομήθηκαν από τους χορηγούς τους και ανέλαβαν την εφαρμογή των δικών τους σχεδίων, μεταφέροντας αιφνιδίως την αιχμή των δραστηριοτήτων τους από τη Συρία στο ευάλωτο Ιράκ. Το καθεστώς αλ Μαλίκι στη Βαγδάτη, με την πολιτική που ακολούθησε, αποξένωσε από το καθεστώς του μεγάλο μέρος των Σουνιτών του Ιράκ, οι οποίοι παραπονούνται ότι παραγκωνίζονται πλήρως από την σιιτική πλειοψηφία, από την οποία προερχόταν ο Αλ Μαλίκι.

Στη δυσαρέσκεια αυτή των Σουνιτών του Ιράκ επενδύει από χρόνια η γειτονική Σαουδική Αραβία, η οποία υπολαμβάνει τον εαυτό της ως ηγέτιδα των Αράβων Σουνιτών και του μετώπου κατά των Σιιτών, από το Ιράκ ως τη Συρία και το Λίβανο, αλλά και το Ιράν.
Το τελευταίο το αντιμετωπίζει η Σαουδική Αραβία ως θρησκευτικό και γεωπολιτικό ανταγωνιστή.

Στο πνεύμα αυτό η Σαουδική Αραβία ενίσχυε από χρόνια την ένοπλη αντίδρασή της στην εγκαθίδρυση σιιτικού καθεστώτος στη Βαγδάτη, μετά την αμερικανική επέμβαση στο Ιράκ. Στο ίδιο επίσης πνεύμα εντάσσει την εμπλοκή της στη Συρία, επιδιώκοντας να καταστήσει τη σαουδαραβική εκδοχή του σουνιτικού Ισλάμ όχημα περιφερειακής επιρροής στη Μέση Ανατολή. Παρόμοιες φιλοδοξίες τρέφει και το μικρό αλλά πλούσιο Κατάρ, που αντιπροσωπεύει μία διαφορετική από τη Σαουδική Αραβία εκδοχή του Ισλάμ. Το τελευταίο συνδέει την εμπλοκή του στη Συρία με τις φιλοδοξίες του και τα αμερικανικά σχέδια για εναλλακτική τροφοδοσία της Ευρώπης με φυσικό αέριο του Κατάρ, που θα φτάνει με αγωγό μέχρι τις ακτές της Συρίας.

Η Άγκυρα εντάχθηκε πλήρως στο παιχνίδι αυτό, επιδιώκοντας, με διπλή πολιτική, να προωθήσει τους δικούς της ιδιαίτερους στόχους.
Εμφανιζόμενη επισήμως ότι υποστηρίζει τους «μετριοπαθείς» αντάρτες στη Συρία και συμπλέει με την αμερικανική πολιτική, ενίσχυσε στην πραγματικότητα, τους δεσμούς της με τους ακραίους ισλαμιστές, που κυριάρχησαν στο πεδίο της μάχης. Στόχος της Άγκυρας είναι η ανατροπή, με κάθε τρόπο, του καθεστώτος Άσαντ στην Συρία και ο έλεγχος του κουρδικού παράγοντα στη Συρία, που ανεκήρυξε επίσης την Κουρδική περιοχή ως αυτόνομη, τη δεύτερη Αυτόνομη Κουρδική Περιοχή μετά από εκείνη του Ιράκ.

Η Άγκυρα φοβάται το σενάριο ενός μελλοντικού κουρδικού κράτους, που θα έφτανε μέχρι τη θάλασσα της Αλεξανδρέττας.
Η αυτόνομη Κουρδική περιοχή της Συρίας προεκτείνεται κατά μήκος των τουρκο-συριακών συνόρων, μέχρι σχεδόν την Αλεξανδρέττα. Ακουμπάει επίσης ανατολικά στην Κουρδική Αυτόνομη Περιοχή του Βόρειου Ιράκ. Σε ένα μελλοντικό σενάριο γεωπολιτικών ανακατατάξεων στην περιοχή, που θα μπορούσαν να περιλαμβάνουν ένα ενιαίο κουρδικό κράτος, που θα ένωνε τους Κούρδους του Ιράκ, της Τουρκίας και της Συρίας και θα ήταν σύμμαχος των δυτικών στην καρδιά της Μέσης Ανατολής, το σενάριο της αναγκαίας εξόδου στη θάλασσα του κράτους αυτού και της εξαγωγής του πετρελαίου του Κιρκούκ από τον κόλπο της Αλεξανδρέττας, φαίνεται πιθανό ενδεχόμενο στο μέλλον.

Προκαλεί εντύπωση για τον λόγο αυτό η προτεραιότητα που δίνουν οι δυνάμεις του ISIL στη Συρία προς την κατεύθυνση της κουρδικής πόλεως Κομπανί, που είναι η τελευταία πολη πριν από τον κόλπο της Αλεξανδρέττας. Ενώ αντιμετωπίζουν τους αεροπορικούς βομβαρδισμούς των αμερικανών και των συμμάχων τους, προελαύνουν με ισχυρές δυνάμεις προς την κουρδική πόλη Κομπανί. Υπάρχει κάποια μυστική συμφωνία με την τουρκική πλευρά που απαγορεύει αυτή την προτεραιότητα έναντι κάποιων ανταλλαγμάτων;
Εντύπωση προκαλεί επίσης η απελευθέρωση από το ISIL των 48 τούρκων ομήρων που κρατούνταν στη Μοσούλη. Ενώ αμερικανοί και άγγλοι δημοσιογράφοι αποκεφαλίζονται, οι τούρκοι όμηροι απελευθερώνονται.

Η διακριτική αυτή μεταχείριση οφείλεται απλώς στο γεγονός ότι οι όμηροι ήταν σουνίτες μουσουλμάνοι ή αποτελεί αντάλλαγμα για τον ρόλο που διαδραμάτισε και ενδεχομένως διαδραματίζει ακόμη η Άγκυρα στις επικοινωνίες, τον εφοδιασμό και την ενίσχυση του ISIL; Εντάσσεται δηλαδή στο ίδιο πλαίσιο των εξυπηρετήσεων που προσφέρονται στην Άγκυρα, όπως η προτεραιότητα της προελάσεως του ISIL κατά της κουρδικής πόλης Κομπανί;

Τεκτονικές αλλαγές στη Μέση Ανατολή
Ο κίνδυνος ενός μεγάλου και ενιαίου κουρδικού κράτους δεν διαφαίνεται άμεσα για την Άγκυρα. Η επέλαση όμως του ISIL προς τη Μοσούλη και τα περίχωρα της Βαγδάτης και η απόπειρά του να προχωρήσει προς το πετρελαϊκό Κιρκούκ και την πρωτεύουσα του Ιρακινού Κουρδιστάν Ερμπίλ, κινητοποίησε τη διεθνή αντίδραση για την ανάσχεσή του και την ενίσχυση της αυτονομίας του Ιρακινού Κουρδιστάν.

Οι επίσημες επισκέψεις στο Ερμπίλ διαδέχονται η μία την άλλη. Μεταξύ των επισήμων που επισκέφθηκαν το Ερμπίλ συγκαταλέγεται και ο Γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ. Αυξάνονται επίσης συνεχώς οι προσφορές όπλων για την ενίσχυση των Κούρδων «Πεσμεργκά» του Βορείου Ιράκ. Η εξέλιξη αυτή ενισχύει την αυτονομία του Βορείου Ιράκ και τον πρώτο πυρήνα ενός μελλοντικού ανεξάρτητου κουρδικού κράτους. Προδιαγράφει επίσης τη διάσπαση του Ιράκ σε τρεις αυτόνομες περιοχές, μία κουρδική, μία σιιτική και μία σουνιτική. Η τελευταία εκπροσωπείται προς το παρόν, κατά μεγάλο μέρος από τους ακραίους ισλαμιστές της ISIL.

Θα διατηρηθεί η ενότητα του Ιράκ υπό συνομοσπονδιακή μορφή ή τελικά θα διασπασθεί σε τρία μικρότερα κρατίδια; Θα διατηρηθεί το λεγόμενο «Ισλαμικό Κράτος» του ISIL στο Συρία και στο Ιράκ ή ο συνασπισμός εναντίον του θα γίνει πρόσχημα για αμερικανική και δυτική επέμβαση στη Συρία;

Η αμερικανική πολιτική δεν φαίνεται να έχει διδαχθεί οτιδήποτε από το μύθευμα των δήθεν μετριοπαθών ισλαμιστών στη Συρία. Παρά τη δημιουργία του Φραγκεστάιν του ISIL εξακολουθεί να εξαγγέλλει ως πολιτική, παράλληλη με τους βομβαρδισμούς κατά του ISIL, την ενίσχυση των υποτιθέμενων «μετριοπαθών» ανταρτών κατά του Άσαντ. Είναι προφανής ο κίνδυνος οι απειλούμενοι από τους βομβαρδισμούς ισλαμιστές του ISIL να μεταμφιεστούν σε «μετριοπαθείς» αντάρτες κατά του Άσαντ.
Προς την κατεύθυνση αυτή τους παροτρύνουν και οι παλαιοί φίλοι, χορηγοί και συνεργάτες τους, Τουρκία, Κατάρ, Σαουδική Αραβία. Τουρκία και Σαουδική Αραβία συμμετέχουν, για το θεαθήναι, σε βομβαρδισμούς κατά του ISIL. Αυτό όμως δεν πρέπει να δημιουργεί ψευδείς εντυπώσεις για την πραγματική πολιτική τους και τις επιδιώξεις τους. Η Τουρκία, σε ότι αφορά τον κουρδικό παράγοντα, ακολουθεί πολιτική συνεργασίας με το Ιρακινό Κουρδιστάν, εκμεταλλευόμενη την ανάγκη του για εξαγωγή του πετρελαίου μέσω της Τουρκίας. Με την πολιτική αυτή προσπαθεί να αποφύγει την σύγκρουση με τις ΗΠΑ και να διαχωρίσει τους Κούρδους του Ιράκ από τους Κούρδους της Τουρκίας και της Συρίας. Διαβλέπει επίσης τα τεράστια οικονομικά οφέλη που μπορεί να έχει από τη συνεργασία με το πλούσιο σε πετρέλαιο Ιρακινό Κουρδιστάν.

Ο τούρκος πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν φιλοδοξεί, κατά τα άλλα, να δώσει μία λύση στο Κουρδικό, μέσα από μία πολιτική περιφερειακής αυτονομίας, με κοινό παρονομαστή ενότητας, όχι τη στενή εθνική αντίληψη του κεμαλικού κράτους, αλλά τη νέα ισλαμιστική αντίληψη, που μπορεί να συμβιβασθεί με αναγνώριση της χωριστής εθνικής ταυτότητας των Κούρδων.

Ελλάδα και Μέση Ανατολή
Η Ελλάδα βρίσκεται σε μία ευαίσθητη θέση κοντά στη Μέση Ανατολή και εμπλέκεται εμμέσως στις εξελίξεις μέσα από τα προβλήματα που έχει με την Τουρκία.

Η τελευταία δεν αποκρύπτει τις υπερφίαλες φιλοδοξίες της να εξελιχθεί σε αυτόνομη περιφερειακή δύναμη, γεγονός που ενισχύει τις αμερικανικές υποψίες για τον πραγματικό ρόλο και την πολιτική της. Αυτό όμως δεν είναι αρκετό για να αναθεωρήσουν οι ΗΠΑ τις βασικές τους πολιτικές σε σχέση με την Τουρκία, σε συνδυασμό με την Ελλάδα, την Κύπρο την περιοχή κα τους δεσμούς της Τουρκίας με τη Δύση.

Χρειάζεται εκ μέρους της Ελλάδας μεγαλύτερη επαγρύπνηση, τόσο στα εθνικά θέματα και την άμυνά της όσο και στις ασύμμετρες απειλές που δημιουργούνται με τα ανοιχτά σύνορα και την ανεξέλεγκτη ουσιαστικά είσοδο στη χώρα χιλιάδων ανθρώπων από τη Μέση Ανατολή, με την κάλυψη της ευρωπαϊκής οδηγίας για το πολιτικό άσυλο.

Πηγή περιοδικό Crash


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Απόλυτη σιωπή  επικράτησε με τη δήλωση του Ρώσου υπουργού Εξωτερικών, Σεργκέι Λαβρόφ, για το ενδεχόμενο του ΝΑΤΟ να ενσωματώσει τα Σκόπια, το Μαυροβούνιο και τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη και τη δήλωσή του ότι θα θεωρούνταν ως λάθος μια τέτοια ενέργεια,  και κατά κάποιο τρόπο πρόκληση,  και ανεύθυνη πολιτική, σε βάρος της οικοδόμησης της κοινής ασφάλειας  στην Ευρώπη.

Αυτή ήταν μια δραστική αλλαγή στη στάση της Ρωσίας για την ένταξη του νοτιοσλαβικού κράτους (το οποίο εκλαμβάνει ως σλαβικό κράτος των Βαλκανίων) και γενικά η γραμμή που χάραξε η Μόσχα εκφράζει τη αντίθεσή της, στη διεύρυνση του ΝΑΤΟ.

Λαμβάνοντας υπόψη τις πολλές προειδοποιήσεις από αναλυτές του εξωτερικού, ότι η Μόσχα προσπαθεί να διευρύνει τη ζώνη των παγιωμένων συγκρούσεων και  μπορεί να χρησιμοποιήσει τις χώρες των Βαλκανίων να επιτύχει τους στόχους της, όσον αφορά την Ουκρανία και άλλες γειτονικές χώρες, όπου υπάρχουν ισχυρές μειονοτικές ομάδες,  η δήλωση αντήχησε ως πολιτική ‘βόμβα’.

Τη δήλωση αυτή του Λαβρόφ,  την αξιολόγησε  ο Νάνο Ρούζιν,  πρέσβης επί πολλά χρόνια στο ΝΑΤΟ, στο οποίο και η Ρωσία έχει ένα αντιπροσωπευτικό γραφείο, επί πολλά χρόνια.
Ο Νάνο δήλωσε ότι η άποψη αυτή ήταν μια αλλαγή από την προηγούμενη πολιτική της Μόσχας προς την ευρω-ατλαντική ενσωμάτωση της FYROM, και την καθόρισε ως περίεργη αφού μετά από δέκα πέντε χρόνια που τα Σκόπια βρίσκονται με το ένα πόδι στο ΝΑΤΟ, είναι έτοιμα να προσκληθούν σε οποιαδήποτε συνεδρίαση της Συμμαχίας.

«Η ένταξη της FYROM στο ΝΑΤΟ δεν είναι μια πραγματική απειλή για τη  Ρωσία και αυτή η αντίδραση είναι ακατανόητη», δήλωσε ο Ρούζιν.

Επιπλέον, σύμφωνα με τον ίδιο, «η Μόσχα αντέδρασε για τις χώρες που έχουν στρατηγική και στρατιωτική πολιτική, ισχυρότερη από τη δική μας».

Για τον ίδιο είναι μια προσπάθεια να επιβάλλει την πολιτική βούληση του σε μια μικρή χώρα.
Σύμφωνα με τον Ρούζιν, ίσως δεν ήταν θετικό να στείλει ένα τέτοιο μήνυμα σε μια χώρα στην οποία οι πολίτες της έχουν δηλώσει συντριπτικά ότι είναι υπέρ της ένταξης της στο ΝΑΤΟ και η προσπάθεια αυτή, της Ρωσίας, δείχνει ότι  προσπαθεί να διεκδικήσει εκ νέου  την επιρροή της στα Βαλκάνια.

Ο Στέβο Πενταρόφσκι, πρώην σύμβουλος εθνικής ασφάλειας, λέει ότι η Ρωσία έχει εκφράσει την αντίθεσή της στη διεύρυνση του ΝΑΤΟ προς Ανατολάς, αλλά ποτέ τα Σκόπια δεν συμπεριλαμβάνονταν σε αυτό το παιχνίδι.

Τώρα, σύμφωνα με τον ίδιο, οξύνεται το δίλλημα «περί ανατολής και δύσης» και η μάχη του ΝΑΤΟ για μια μεγαλύτερη διεύρυνση στις πρώην κομμουνιστικές χώρες.
Ο Πενταρόφσκι θα τονίσει ότι  η θέση που εξέφρασε ο Λαβρόφ αποτελεί μια νέα παράγραφο για τα Σκόπια και δηλώνει ότι τα γεγονότα που θα ακολουθήσουν  θα επιβεβαιώσουν τις προθέσεις των δύο κύριων δυνάμεων.

© Βαλκανικό Περισκόπιο -Γιῶργος  Ἐχέδωρος

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Ο στρατός του Μπασάρ αλ-Άσαντ συγκρούεται με τους αντάρτες στις βόρειες παρυφές του Χαλεπίου επιχειρώντας να θέσει υπό τον έλεγχό του τον τελευταία κεντρική δίοδο ανεφοδιασμού των αντικαθεστωτικών. Με την κατάληψη του κεντρικού δρόμου που οδηγεί στο Χαλέπι ο στρατός θα παγιδεύσει μέσα στην πόλη τις δυνάμεις της αντιπολίτευσης και τους πολίτες.

Αν και υπάρχουν μικρότεροι παρακαμπτήριοι δρόμοι που οδηγούν στο Χαλέπι, η κατάληψη του δρόμου αυτού θα μείωνε σημαντικά τις δυνατότητες των ανταρτών να ανεφοδιάζονται και επίσης θα επέτρεπε στο στρατό να πολιορκήσει περιοχές στην πόλη που έχουν περιέλθει υπό τον έλεγχο των ανταρτών εδώ και δύο χρόνια.

«Ο δρόμος είναι τελείως κλειστός και το καθεστώς έχει στήσει οδοφράγματα» δήλωσε ο Μοχάμαντ Μπίντουρ, 25χρονος ακτιβιστής που αντιτίθεται στον πρόεδρο Μπασάρ αλ Άσαντ.

«Οι σύντροφοί μας ήταν εκεί και χρειάστηκε να έρθουν από έναν άλλο δρόμο, διανύοντας πολύ μεγαλύτερη απόσταση, που διήρκεσε ώρες» ανέφερε.

Ο 30χρονος Αμπντουλάχ Κατμάουι ανέφερε επίσης ότι δεν μπόρεσε να οδηγήσει απευθείας προς το Χαλέπι εξαιτίας των μπλοκαρισμένων δρόμων.

«Όταν φθάσαμε στα βόρεια περίχωρα [του Χαλεπίου] συνειδητοποιήσαμε ότι υπήρχε ένα πρόβλημα στο δρόμο και όταν φθάσαμε στο Χαντάρατ σημειώνονταν συγκρούσεις» δήλωσε.

Το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ανακοίνωσε ότι ο συριακός στρατός δεν έχει πάρει ακόμη τον έλεγχο του κεντρικού δρόμου, αλλά οι συγκρούσεις που μαίνονται στο Χαντάρατ, βόρεια συνοικία του Χαλεπιού, είχαν ως αποτέλεσμα το κλείσιμο του δρόμου.

Όπως μετέδωσε πάντως το συριακό κρατικό τηλεοπτικό δίκτυο ο συριακός στρατός κατέλαβε τρία χωριά βόρεια του Χαλεπίου, κατά την επίθεση που εξαπέλυσαν οι κυβερνητικές δυνάμεις του προέδρου Μπασάρ Αλ-Άσαντ.

«Εάν ο στρατός καταφέρει και κρατήσει υπό τον έλεγχό του το Χαντάρατ, τότε το Χαλέπι θα βρεθεί υπό πολιορκία» δήλωσε σε τηλεφωνική επικοινωνία ο επικεφαλής της οργάνωσης Ράμι Άμπντουλ Ραχμάν.

Η κρατική τηλεόραση της Συρίας μετέδωσε ότι οι κυβερνητικές δυνάμεις προελαύνουν στο αλ Μουντάφαχ, το Χαντάρατ και το Σίφατ, όπως και σε τέσσερις διασταυρώσεις δυτικά του Σίφατ, ενώ έχουν σκοτώσει «πολλούς 'τρομοκράτες' και έχουν καταστρέψει δεκάδες οχήματα».

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Η διεθνής ελίτ της δυτικής παγκοσμιοποίησης, η οποία ελέγχει τις ΗΠΑ, τη Γερμανία κ.λ.π., καθώς και οι δανειστές της χώρας μας, θέλουν δύο πράγματα για μας. Αφενός πολιτική αστάθεια, αφετέρου δικομματισμό. Μόνο έτσι μπορούν να μας ελέγχουν εύκολα.

Δεν θέλουν για παράδειγμα να υπάρξει στην Ελλάδα ένα άλλο πολίτευμα, πραγματικά δημοκρατικό και στιβαρό, αλλά θέλουν να συνεχίσει να υπάρχει αυτό το σάπιο και αποτυχημένο πολίτευμα που έχουμε και το οποίο πολυδιαφημίζεται ως η «καλύτερη δημοκρατία που γνώρισε ποτέ ο τόπος». Για να μην ξεχνιόμαστε, είναι η «δημοκρατία» που χρεοκόπησε το λαό, ενώ την ίδια στιγμή συνεχίζει να πλουτίζει την παρασιτική ολιγαρχία της χώρας.

Ταυτόχρονα όμως θέλουν να επανέλθει και ο δικομματισμός.
Γιατί το θέλουν αυτό;
Πως συμβιβάζεται αυτό, θα αναρωτηθεί κάποιος, αφού ο πολυκομματισμός φέρνει μεγαλύτερη πολιτική αστάθεια και άρα τους εξυπηρετεί;
Απλά, θέλουν δικομματισμό για να έχουν απόλυτα ελεγχόμενες και κατευθυνόμενες δύο κομματικές ηγεσίες, τις οποίες θα εναλλάσσουν στην εξουσία και θα εκτονώνουν το λαό. Γνωρίζουν πολύ καλά ότι μέσα σε κάθε κοινωνία εμφανίζεται πάντα ένας εξουσιαστικός διπολισμός και αυτόν τον διπολισμό στην δική μας περίπτωση, θέλουν να τον μετατρέψουν τεχνητά σε δικομματισμό μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ. Αντίθετα ο πολυκομματισμός, μπορεί μεν να ενέχει πολιτική αστάθεια, αλλά ταυτόχρονα είναι ανεξέλεγκτος και απρόβλεπτος. Και κάτι τέτοιο δεν εξυπηρετεί, ούτε τα συμφέροντα της δυτικής παγκοσμιοποίησης, ούτε τα συμφέροντα των δανειστών. Θέλουν λοιπόν απόλυτη υποταγή του ελληνικού πολιτικού συστήματος. Να ελέγχουν δηλαδή δύο πολιτικά πρόσωπα μόνο (δύο αρχηγούς των αρχηγικών κομμάτων), μέσα σε καθεστώς αστάθειας και αβεβαιότητας και για τους δύο, ώστε να είναι υποχείριά τους.

Στις επόμενες εκλογές λοιπόν, στις οποίες θα προσπαθήσουν να κρατήσουν τη ΝΔ σε ένα επίπεδο ανταγωνιστικού εταίρου του νέου δικομματισμού, η «αγέλη» των ψηφοφόρων θα διασπαστεί (κάτω από την επίδραση της προπαγάνδας) σε δύο βασικά κομμάτια και μετά όλοι μας θα νομίζουμε ότι εμείς ψηφίσαμε και επιλέξαμε ελεύθερα. Και φυσικά το φταίξιμο των όσων συμβούν, πάλι θα το ρίχνουμε σε μας, που ψηφίσαμε όπως ψηφίσαμε.

Αν θέλουμε πραγματικά να απελευθερωθούμε ως άνθρωποι, ως έθνος και ως λαός, θα πρέπει να κάνουμε το αντίθετο από αυτό που θέλει η διεθνής ελίτ και οι δανειστές. Δηλαδή θα πρέπει να εγκαθιδρύσουμε ένα νέο στιβαρό δημοκρατικό πολίτευμα, χωρίς πολιτική αστάθεια, το οποίο όμως ταυτόχρονα θα είναι ανεξάρτητο από τον αριθμό των κομμάτων που θα συμμετέχουν στον πολιτικό βίο. Ένα τέτοιο για παράδειγμα είναι η προεδρική δημοκρατία.

Πέτρος Χασάπης


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Του Στέλιου Παπαθεμελή*

Από το επισημότερο διεθνές βήμα, αυτό του ΟΗΕ, επιβεβαιώθηκε προχθές (αγόρευση Έλληνα ΥΠΕΞ) η απαλλοτρίωση υπέρ του σκοπιανού προτεκτοράτου του ονόματος Μακεδονία. Και πάλιν και πολλάκις η ίδια επωδός: «Προτείνουμε σύνθετη με γεωγραφικό προσδιορισμό erga omnes». Καλά κρασιά!

Κατά την παροιμιώδη πλέον ρήση πρώην πρωθυπουργού «βελτιώνουμε τα λάθη μας» (sic!).

Για σοφούς και ασόφους : «έστιν ουν Ελλάς η Μακεδονία» (Στράβων). Η ελληνική εξωτερική πολιτική κατολίσθησε από το « η Μακεδονία είναι μία και είναι ελληνική» των Κωνσταντίνου Καραμανλή και Ανδρέα Παπανδρέου στην ταπεινωτική πρόταση συνθηκολόγησης που την λένε «σύνθετη». Και η διεθνής Κοινότητα από την απόφαση της Λισαβόνας (26-27/6/1992) «αναγνώριση υπό μια ονομασία που δεν θα περιλαμβάνει τον όρο Μακεδονία» στην υπερφίαλη απαίτηση της Μέρκελ ( συνέχεια μπροστά μας αυτή η κυρία …)να νομιμοποιήσουμε την αντιποίηση του ονόματος μας από τους σλάβους γείτονες.

Λόγω ερημοδικίας μας, έχει ολοκληρωτικά αφελληνισθεί ο όρος Μακεδονία στην αίσθηση της διεθνούς κοινότητας.

Η πολιτική μας τάξη δεν συνειδητοποιεί ότι δεν πρόκειται μόνον για ψευδώνυμο κρατίδιο, καθ’ εαυτό ασήμαντο και ενδεχομένως ακίνδυνο. Πρόκειται για ψευδώνυμο έθνος που κατασκευάστηκε εκ του μη όντος με εξολοκλήρου ελληνικό ιστορικό υλικό. Ιδιοποιείται το μείζον και δυναμικότερο τμήμα της ιστορίας μας, αυτό του Μακεδονικού Ελληνισμού και μ’ αυτό προπαρασκευάζει διά πάντα δυνάμενον απόσπαση ελληνικής επικρατείας.

Από τον ιστορικό - πολιτισμικό ακρωτηριασμό του Ελληνισμού περνάς εύκολα στον εδαφικό.

Ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω!

Στη Ν. Υόρκη ο ΥΠΕΞ ασφαλώς δεν καινοτόμησε. Βάδισε την πεπατημένη. Αλλά αυτή είναι η οδός της απωλείας…

Τα Σκόπια προσφέρουν στην Ελλάδα καθημερινές αιτίες και αφορμές απεγκλωβισμού της από τα θανάσιμα λάθη διαχείρισης και αποχρώντες λόγους καταγγελίας της ρακένδυτης Ενδιάμεσης. Η Αμφίπολη μπορεί να αναδειχθεί το νέο πυρηνικό όπλο που θα σαλπίσει στα 4 σημεία του ορίζοντος την αδιαπραγμάτευτη ελληνικότητα της Μακεδονίας και της ιστορίας της. Αν την είχαν οι σκοπιανοί θα κινούσαν γην και ουρανόν και θα την έφθαναν στην τελευταία άκρη της γης. Εμείς ;

Δείγμα: Το 2007 οι Αμερικανοί, ημών δεδομένων, ονόμασαν τα Σκόπια Μακεδονία. Προ ημερών καταθέτοντας στη Γερουσία ο νέος αμερικανός πρέσβης στα Σκόπια Jess Baily αν και τα ονομάτισε «Μακεδονία» μίλησε για «πλειοψηφία Σλάβων και μειοψηφία Αλβανών». Η αναφορά ξεσήκωσε θύελλα στο προτεκτοράτο το οποίο αποδοκίμασε το ρηθέν διότι « η επίκληση του όρου «Σλάβοι» θέτει υπό αμφισβήτηση την «μακεδονική ταυτότητά» τους. Η υπερδύναμη έσπευσε άρον άρον με δήλωση του απερχόμενου πρέσβη της να διορθώσει τον ερχόμενο. Παντού και πάντοτε« ο αιτών λαμβάνει και ο ζητών ευρίσκει».

Τα γεγονότα επαναφέρουν με εμφαντικότητα την επιτακτική ανάγκη θέσπισης μόνιμου υπερκομματικού Μηχανισμού παραγωγής εθνικής στρατηγικής, προορισμένου να λειτουργεί σταθερά και ανεξάρτητα του ποιός κυβερνά τη χώρα.

Στον γεωπολιτικό μας περίγυρο επικρατεί πρωτοφανής ρευστότητα. Πλεονάζουν κίνδυνοι, απειλές, αλλά και ευκαιρίες. Προκλήσεις που μένουν από μας αναπάντητες και ανεκμετάλλευτες.

Πάντα ταύτα δεν είναι υπόθεση κλειστής διαχείρισης του εκάστοτε υπουργού. Πρωθυπουργός, αρχηγός αξιωματικής Αντιπολίτευσης, πολιτικοί αρχηγοί, διπλωμάτες, στρατιωτικοί και ειδικοί αναλυτές πρέπει σε αδιάκοπη διασύνδεση και εγρήγορση να επεξεργάζονται σχέδια, να συζητούν και αναζητούν λύσεις.

Καιρός να χειραφετηθούμε από την ημιαποικιακή ενσωμάτωσή μας στους ξένους, δανειστές, εταίρους και συνιστώσες τους.

Να υπερβούμε το αυτοκτονιακό «δεν διεκδικούμε τίποτε». Όποιος δεν διεκδικεί διεκδικείται. Και υποτάσσεται αμαχητί!

Οι ΗΠΑ ανέχονται τους ακκισμούς και τις προσβολές του Ερντογάν. Λένε ότι το κάνουν χάριν των στρατηγικών τους συμφερόντων. Μα αυτά ακριβώς ποδοπατεί ο νεοοθωμανός. Όσο γρηγορότερα οι Αμερικανοί συνειδητοποιήσουν ότι κινδυνεύει η ανατολική Μεσόγειος να μετεξελιχθεί σε ισλαμική λίμνη τόσο θα προλάβουν το κακό. Ισραήλ - ΗΠΑ έχουν απόλυτη ανάγκη Ελλάδας-Κύπρου. Που σημαίνει οφείλουν να παράσχουν ανάλογο αντιστάθμισμα ασφάλειας έναντι της τουρκικής επιθετικότητας με ό,τι σημαίνει αυτό.

Οι αναλύσεις για τη νέα στρατηγική εξίσωση της Αν. Μεσογείου είναι “χωρίς” τον Ερντογάν και “απέναντι”. Αυτό υπόκειται σε διπλή ανάγνωση. Σημαίνει:
α) κενό στην κάλυψη του οποίου ο Ελληνισμός είναι αναντικατάστατος,
β) «απέναντι» δεν είμαστε μόνοι. Αν μεριμνήσουμε.

Ο Τούρκος κλιμακώνει την επιθετικότητά του: 10 μαχητικά, 4 αεροσκάφη ηλεκτρονικού πολέμου CN- 235 και 4 ελικόπτερα όργωσαν το Αιγαίο με 99 παραβιάσεις σε μια μόνο μέρα (25/9/14)! Εμείς; Τα αναχαιτίσαμε και τα αναγνωρίσαμε «κατά πάγια πρακτική». Καληνύχτα μας!

Ο σουλτάνος παρά τον υψηλότερο δείκτη γεννητικότητας (16,90) και τον χαμηλότερο θνησιμότητας (4,9) διατάσσει τους υπηκόους του: «Δώστε τουρκοκυπριακές υπηκοότητες, κάντε τουλάχιστον 4 παιδιά, αυξήστε τον πληθυσμό μας»!

Εμείς με τον χαμηλότερο δείκτη γεννητικότητας (8,6) και τον υψηλότερο θνησιμότητας (10,2) αγρόν αγοράζουμε…

* Πρόεδρος της Δημοκρατικής Αναγέννησης
www.papathemelis.gr, www.danagennisi.gr


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

  • «Το χαλί με τα Ελληνοτουρκικά έχει γεμίσει ασφυκτικά και πρέπει να κάνουμε κάτι για να αρχίσει να αδειάζει» είπε στους συνεργάτες του αμέσως μετά την επιστροφή του από την ορκωμοσία Ερντογάν
  • Η Ελλάδα παύει να μιλά για Αιγαίο, υφαλοκρηπίδα, Καστελλόριζο, αλλά θέτει γενικότερο ζήτημα ΑΟΖ στην Ανατολική Μεσόγειο
  • Συγκαλεί το Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας Ελλάδας – Τουρκίας, το Νοέμβριο στην Αθήνα, αλλάζοντας τον τρόπο που διεξάγεται ο διάλογος
Η Ελληνική πλευρά διαπίστωσε μία όξυνση της τουρκικής προκλητικότητας μετά την επανεκλογή Ερντογάν. Εάν δεν πέσουν οι τόνοι, είναι ορατός ο κίνδυνος θερμού επεισοδίου – προβοκάτσιας στη Θράκη

Γράφει ο Μανώλης Κοττάκης

Σε ριζική αναθεώρηση της στρατηγικής της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής απέναντι στην Τουρκία, στο πλαίσιο των διερευνητικών συνομιλιών για την επίλυση των διαφορών μεταξύ των δύο χωρών, προχώρησε με έγγραφες οδηγίες του προς τη διπλωματική μας αντιπροσωπεία, η οποία μετέχει σε αυτές, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, Ευάγγελος Βενιζέλος.
Όπως αποκαλύπτεται σήμερα από το Crash, η αλλαγή αυτή, που εντοπίζεται κυρίως στον τρόπο που διεξάγεται ο διάλογος για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, οφείλεται τόσο σε λόγους συγκυρίας όσο και σε λόγους ουσίας.
Συγκυρίας, γιατί η ελληνική πλευρά διαπίστωσε μία όξυνση της τουρκικής προκλητικότητας μετά την εκλογή του Ταγίπ Ερντογάν στην Προεδρία της Δημοκρατίας.
Όξυνση, που αν δεν υπάρξει προσπάθεια για το χαμήλωμα των τόνων, οδηγεί με μαθηματική βεβαιότητα στην επιδείνωση των σχέσεων των δύο χωρών και στην πιθανότητα πρόκλησης θερμού επεισοδίου – προβοκάτσιας στη Θράκη. Αυτό τουλάχιστον εκτιμούν οι ελληνικές υπηρεσίες παρατηρώντας τις ευρύτερες εξελίξεις στην περιοχή.

Οι τούρκοι έκαναν τα πάντα για να δώσει το «παρών» στην ορκωμοσία του Ερντογάν, στην Άγκυρα, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Εξωτερικών, Ευάγγελος Βενιζέλος, καθώς η Ελλάδα, συγκριτικά με τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Τουρκία κατά μήκος των ανατολικών συνόρων της, είναι ο καλύτερος γείτονας που θα μπορούσε να έχει.

Ωστόσο, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, μετά την επιστροφή του από την τελετή και παρά την αυτοκρατορική φιλοξενία που του παρετέθη σε σουίτα ξενοδοχείου της Άγκυρας, έδειχνε προβληματισμένος στους συνεργάτες του. Μολονότι κατάφερε να εγχειρίσει ο ίδιος στα χέρια του τότε υπουργού Εξωτερικών Νταβούτογλου επιστολή συγχαρητηρίων του Κυπρίου προέδρου Αναστασιάδη στον ομόλογό του, Ερντογάν, και μολονότι οι γείτονες εξαφάνισαν από τις πρώτες σειρές των επισήμων τον τουρκοκύπριο ηγέτη Έρογλου, προκειμένου να μην ενοχληθεί η Ελληνική πλευρά, ο Βενιζέλος γύρισε προβληματισμένος στην Αθήνα.

«Το χαλί με τα ελληνοτουρκικά έχει γεμίσει ασφυκτικά και πρέπει να κάνουμε κάτι για να αρχίσει να αδειάζει» είπε στους συνεργάτες του αμέσως μόλις γύρισε στο γραφείο του στην οδό Ακαδημίας, στο νεοκλασικό του υπουργείου Εξωτερικών και η συνέχεια γρήγορα τον δικαίωσε. Όπως αποκαλύπτεται σήμερα, ο διάλογος που είχε με τον τούρκο πρόεδρο Ερντογάν ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, στο περιθώριο της Συνόδου του ΝΑΤΟ στην Ουαλία, ήταν οξύτατος και είχε ως αφορμή της δηλώσεις του τούρκου ηγέτη κατά την επίσκεψή του στα κατεχόμενα όπου επεκτάθηκε ακόμη και στο ζήτημα της Θράκης, ανοίγοντας εκ νέου ζήτημα αμοιβαιότητας.

Οι τούρκοι έχουν γίνει «πυρ και μανία» με την έκθεση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ που αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα του για τις θρησκευτικές ελευθερίες στην περιοχή της Θράκης, διότι οι ΗΠΑ χαρακτηρίζουν τους ψευτομουφτήδες «ανεπίσημους» και καταγγέλλουν το εκεί τουρκικό προξενείο ότι καταπιέζει τη μειονότητα». Ήταν τέτοια η ενόχλησή τους για την υιοθέτηση των ελληνικών θέσεων από τις ΗΠΑ ώστε έβαλαν αρθρογράφους της «Μιλιέτ» να καταγγέλλουν τις ΗΠΑ και το Ισραήλ για ρατσισμό και παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Ο Σαμαράς, παρόντος του Βενιζέλου στην Ουαλία, δεν άφησε τίποτε ασχολίαστο και εκτός από το Κυπριακό και τη Θράκη, επεκτάθηκε κα στα θέματα διαχείρισης της ΑΟΖ. Ο Έλληνας πρωθυπουργός επέπληξε εντοτότατα τον τούρκο πρόεδρο «για προκλητικές ενέργειες όπως η ανακοίνωση ερευνών του πλοίου «Μπαρμπαρός» εντός της Κυπριακής ΑΟΖ και η μακρόθεν παρακολούθηση από τουρκική κορβέτα του πλοίου γεωτρύπανου της Eni-Gas που έφτασε στο σημείο γεώτρησης σε κοίτασμα του τεμαχίου 9».
Την ίδια ακριβώς διαμαρτυρία επανέλαβε και ο Βενιζέλος στη συνάντηση που είχε στο περιθώριο των εργασιών της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ με τον τούρκο ομόλογό του, Τσαβούσογλου, καθώς είχαν προηγηθεί οι ειρωνικές δηλώσεις Νταβούτογλου προς Σαμαρά του τύπου «ελάτε να πιούμε καφέ στην Κύπρο».

Προκειμένου, όμως, να μην σημειωθεί περαιτέρω επιδείνωση και ανοίξουν μέτωπα που δεν συμφέρουν στην Ελλάδα, σε μία εποχή που διαπραγματεύεται την έξοδό της από τα μνημόνια και πρέπει να παραμείνει απερίσπαστη, τροχιοδρομείται η σύγκληση του Ανωτάτου Συμβουλίου Συνεργασίας Ελλάδας – Τουρκίας, το Νοέμβριο στην Αθήνα, στο οποίο μετέχει το σύνολο των υπουργικών συμβουλίων και των δύο χωρών.

Η τελευταία συνάντηση έγινε πριν από τέσσερα χρόνια, πάλι στην Αθήνα. Κατά την επικείμενη επίσκεψη κορυφής θα επιβεβαιωθεί και τυπικά το νέο κλίμα που αποτυπώνεται στη διαπραγμάτευση μεταξύ των δύο χωρών στις διερευνητικές συνομιλίες. Πρόκειται για μεταβολή στρατηγικής που δεν οφείλεται μόνο στη συγκυρία –η Ελλάδα θέλει ήρεμα νερά- αλλά και στην ουσία. Μόλις ο Ευάγγελος Βενιζέλος ανέλαβε τα καθήκοντά του στην οδό Ακαδημίας, τον Ιούνιο του 2013, ζήτησε αμέσως ενημέρωση για την τακτική που ακολουθούμε απέναντι στους Τούρκους από το 2002 που άρχισαν οι συνομιλίες.

Έκπληκτος διαπίστωσε δύο πράγματα: Πρώτον, ότι ουδέποτε έγινε συζήτηση για θέματα υφαλοκρηπίδας σε αυτές κατά τη διάρκεια των τελευταίων δώδεκα χρόνων, αλλά και ότι η ελληνική θέση από πλευράς Διεθνούς Δικαίου ήταν ξεπερασμένη και διευκόλυνε τους Τούρκους να κάνουν κάτι σημαντικό: Να αποφεύγουν την αποδοχή του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας. Για τον λόγο αυτό φέρεται ότι απηύθυνε και αυστηρές συστάσεις στον Έλληνα διαπραγματευτή πρέσβη Αποστολίδη.

Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης θεώρησε ότι η παλαιά τακτική, ότι στις διερευνητικές «συζητάμε για το Αιγαίο, τα χωρικά ύδατα και την υφαλοκρηπίδα» βοηθάει τους τούρκους να ταμπουρώνονται στις θέσεις τους, ενώ αφαιρούν από την Ελλάδα τη δυνατότητα να θέτει μείζονα ζητήματα, όπως η εκμετάλλευση των θαλάσσιων ζωνών στην Ανατολική Μεσόγειο, ο προσδιορισμός της ΑΟΖ νοτίως της Κρήτης, η εκμετάλλευση της συμφωνίας Κύπρου – Αιγύπτου για την ΑΟΖ και την οριοθέτησή της και άλλα. Για τον λόγο αυτό προέβη στις εξής αλλαγές στρατηγικής, οι οποίες περιεβλήθησαν με τον έγγραφο τύπο οδηγίας και προβλήθηκαν κατά τις τελευταίες τρεις συναντήσεις.

Πρώτον, η Ελλάδα παύει να μιλά στις συνομιλίες για Αιγαίο, υφαλοκρηπίδα και Καστελλόριζο και θέτει γενικότερο ζήτημα της ΑΟΖ στην Ανατολική Μεσόγειο και της οριοθέτησης των θαλασσίων ζωνών σε όλη την περιοχή. Η αλλαγή αυτή, που σημειώθηκε στους τρεις τελευταίους γύρους των συνομιλιών (Μάρτιος 2014), λέγεται ότι αιφνιδίασε τους τούρκους, οι οποίοι προχώρησε σε ένα ιστορικό βήμα. Αναγκάστηκαν να αποδεχθούν έστω και εμμέσως την ισχύ του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας υπό τη μορφή εθιμοτυπικού δικαίου ως βάση συζήτησης.

Δεύτερον, η Ελλάδα αφαιρεί το Καστελλόριζο από τη συζήτηση ως μεμονωμένο θέμα και θέτει ζήτημα επαναπροσδιορισμού της ΑΟΖ και της οριοθέτησης της θαλάσσιας ζώνης των Δωδεκανήσων ως ενιαίας εδαφικής ενότητας.

Γνωμοδοτήσεις που έχει στα χέρια του ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, μεταξύ αυτών και γνωμοδότηση του καθηγητή Διεθνούς Δικαίου Χρήστου Ροζάκη, υποστηρίζουν ότι «τα ελληνικά θαλάσσια δικαιώματα στην περιοχή δεν περιορίζονται σε αυτά που προκαλεί η ύπαρξη του Καστελλόριζου. Στην ίδια περιοχή παράγονται δικαιώματα από την ύπαρξη της Ρόδου, της Κάσου, της Καρπάθου, της Κρήτης, των οποίων η παρουσία, παράλληλα με το Καστελλόριζο, δημιουργεί ένα εδαφικό τόξο, με τις ανατολικές ακτές τους να προβάλλονται στη γειτονική θαλάσσια περιοχή και να δημιουργεί η παρουσία τους τίτλο τόσο για ΑΟΖ όσο και για υφαλοκρηπίδα».
Όπως παρατηρεί ο καθηγητής, απορρίπτοντας την πάγια τουρκική θέση για το νησί, «νότια των ακτών του Καστελλόριζου όπως και νότια των εκεί τουρκικών ακτών, εκτείνεται μία ευρύτατη θάλασσα, της οποίας η αντίπερα όχθη είναι η Αίγυπτος».

Η νέα αυτή ελληνική θέση ενίσχυσε την ελληνική επιχειρηματολογία και κατά τη διάρκεια της τριμερούς συνάντησης των υπουργών Εξωτερικών Ελλάδας – Κύπρου – Αιγύπτου, η οποία διεξήχθη την περασμένη εβδομάδα στη Νέα Υόρκη, στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ. Στη συνάντηση αυτή «εξετάστηκαν περαιτέρω βήματα για την εδραίωση της συνεργασίας των τριών χωρών σε θέματα θαλασσίων ζωνών, ενέργειας και αξιοποίησης των δυνατοτήτων που παρέχει το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας».

Υπογραμμίζεται ότι πρόσφατα επικυρώθηκε από το Κάιρο η κυπρο-αιγυπτιακή συμφωνία για τη συνεκμετάλλευση κοιτασμάτων υδρογονανθράκων «ένθεν κακείθεν της οριοθετημένης γραμμής των ΑΟΖ των δύο χωρών». Πριν από την τριμερή συνάντηση προηγήθηκε και συνάντηση του υπουργού Εξωτερικών Βενιζέλου με τον Αιγύπτιο ομόλογό του, Sameh Hassan Shoukry. Η συνάντηση αυτή έγινε σε πολύ καλό κλίμα μετά και την προκλητική ομιλία Ερντογάν στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, η οποία προκάλεσε την έντονη αντίδραση της Αιγύπτου. Τον κατηγόρησε ότι στηρίζει την τρομοκρατία και προσπαθεί να προκαλέσει χάος στη Μέση Ανατολή (επειδή αμφισβήτησε τη νομιμότητα του Αιγυπτίου προέδρου Αμπντέλ Φάταχ αλ Σίσι).

Πηγή περιοδικό «Crash»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου