Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

7 Οκτ 2011


Σπατάλησε ο Παπανδρέου όλες τις δυνατότητες που είχε η χώρα

Ακόμη και αν τα ξέραμε, ακόμη και αν τα δημοσιεύσαμε εγκαίρως προσπαθώντας κάτι να προλάβουμε, είναι απίστευτη η απογοήτευση να βλέπει κανείς να επιβεβαιώνονται βήμα - βήμα, σχεδόν σαν το μαρτύριο της σταγόνας, τα χειρότερα σενάρια για το ταπεινωτικό ξεπούλημα της χώρας και τη μετατροπή της σε προτεκτοράτο των πιστωτών μας.

Απογοήτευση που μετατρέπεται σε οργή όταν ξέρουμε καλά ότι περιθώρια κινήσεων υπήρχαν. Ναι μεν η χώρα έπρεπε να διανύσει μια δύσκολη περίοδο, πληρώνοντας τις αμαρτίες της μεταπολίτευσης, αλλά η ταπείνωση που ζούμε σήμερα και η απώλεια της εθνικής κυριαρχίας που βιώνουμε στο πετσί μας δεν ήταν επ' ουδενί μονόδρομος.

Είναι όμως αποτέλεσμα των επιλογών ενός πρωθυπουργού, εν τέλει μοιραίου, που σε μια από τις κρισιμότερες καμπές της σύγχρονης ιστορίας μας επέλεξε να κυβερνήσει τη χώρα σαν να ήταν ΜΚΟ. Με θολές θεωρίες, όμορφες στα λόγια και καταστροφικές στην πράξη, νεφελώδη ιδεολογήματα χωρίς στρατηγική και συνοχή που στέρησαν το κόμμα του από την όποια ταυτότητα μπορούσε να οδηγήσει σε καθαρές επιλογές και αποφάσεις, ανοίγοντας την πόρτα σε όποιον τυχαίο έκανε για απροσδιόριστους λόγους εντύπωση και δίνοντάς του τα κλειδιά και τη διαχείριση στρατηγικών τομέων για την ανάκαμψη και την πρόοδο της πατρίδας.

Είναι αποτέλεσμα των επιλογών ενός πρωθυπουργού που ενώ γνώριζε απόλυτα την πραγματικότητα για την κατάσταση της χώρας και τον εξαιρετικά επείγοντα χαρακτήρα των στιγμών, σπατάλησε άκριτα όλες μας τις δυνατότητες.

Σπατάλησε πολύτιμο χρόνο με αφελείς «νεωτερικού τύπου» πειραματισμούς, όταν οι δείκτες του ρολογιού χτυπούσαν αμείλικτα και είχαμε ακόμη περιθώριο να σώσουμε καταστάσεις. Σπατάλησε κρίσιμο πολιτικό κεφάλαιο, τόσο προσωπικό, όσο και του κόμματός του, με ανακολουθίες, τακτικισμούς και επιλογές που οδήγησαν μια κοινωνία που τον πίστεψε και ήταν έτοιμη να στηρίξει μια καινούργια αρχή για τη χώρα στην κατάθλιψη και τον μαρασμό.

Σπατάλησε την όποια αξιοπιστία είχε η Ελλάδα διεθνώς, δυσφημίζοντας τη χώρα και τον λαό της πρώτα ο ίδιος με τα λεγόμενά του (ποιος άραγε μπορεί να ξεχάσει την περίφημη φιλολογία για τους «διεφθαρμένους Έλληνες»…) και μετά με την παταγώδη αποτυχία της κυβέρνησής του να διαπραγματευτεί και να εφαρμόσει ένα οποιοδήποτε συγκροτημένο και συγκεκριμένο σχέδιο αναδιάταξης της χώρας και της οικονομίας, και τη μνημειώδη σε κουτοπονηριά συνεχή προσπάθεια των ιθυνόντων να κουκουλώσουν ό,τι δεν βόλευε και να κοροϊδέψουμε τους…. κουτόφραγκους.

Και κυρίως είναι αποτέλεσμα ενός πρωθυπουργού και μιας κυβέρνησης που δεν διαπραγματεύθηκε με σχέδιο και προοπτική, δεν εκμεταλλεύθηκε ευκαιρίες, συγκυρίες και συμμαχίες και εν τέλει δεν οργάνωσε μια αποτελεσματική αντίσταση τόσο στις ισοπεδωτικές απαιτήσεις των οργάνων του διεθνούς οικονομικού νεοφιλελευθερισμού όσο και στον αλαζονικό γερμανικό εθνικισμό που φιλοδοξεί να μετατρέψει την Ευρώπη σε αποκλειστικό πεδίο γερμανικής κυριαρχίας και ηγεμονίας.

Σήμερα, εν όψει μιας τρομακτικής και πρωτοφανούς σε διαστάσεις εκλογικής ήττας για την ιστορία του ΠΑΣΟΚ, που όσο και αν αναβληθεί, είναι πασιφανές ότι έρχεται, ο κ. Παπανδρέου και ο κύκλος των ανθρώπων που κυβερνούν εν ονόματί του σχεδιάζουν μανιωδώς στρατηγικές εξόδου. Οι οποίες έχουν όλες έναν κοινό παρονομαστή: το «κάψιμο» και την απαξίωση όλων των αντίθετων σημαντικών πόλων στο ελληνικό πολιτικό σκηνικό και την εμπλοκή τους στον θανάσιμο εναγκαλισμό του κ. πρωθυπουργού με την «τρόικα» και το Μνημόνιο, προκειμένου κάτι από την πολιτική του αξιοπιστία, με μαγικό και ουρανοκατέβατο ίσως τρόπο, να σωθεί. Στις μέρες μας όμως, όπου κυβερνούν ο φόβος, η οργή και η αγανάκτηση και το πολιτικό σύστημα κινδυνεύει να χάσει, στο σύνολο του, την όποια νομιμοποίηση του έχει απομείνει, αυτά είναι ριψοκίνδυνα παιχνίδια.

Η λέξη «πατρίδα» είναι από αυτές που αρέσκονται να χρησιμοποιούν οι λογογράφοι του πρωθυπουργού στις ομιλίες του. Κι ο ίδιος μιλά συχνά για ένα θολό, νεφελώδες, νέο «είδος» πατριωτισμού.

Είναι καιρός ο κ. Παπανδρέου να χωνέψει ότι αν πραγματικά αγαπά την πατρίδα μας, πρέπει να αποχωρήσει πριν οδηγήσει τη χώρα σε επικίνδυνα μονοπάτια.

Πρέπει επιτέλους να ενηλικιωθεί πολιτικά, να παραδεχθεί ότι απέτυχε καταλυτικά να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων και ότι δεν έχει κανέναν να κατηγορήσει γι' αυτό παρά μόνον τον εαυτό του.

Είναι η ώρα που ο καθένας αναμετράται με την ιστορία και όπου μόνον οι έντιμες και καθαρές λύσεις έχουν θέση. Άραγε ο κ. πρωθυπουργός το αντιλαμβάνεται αυτό;


Εγκύκλιο που θα διαβαστεί σε όλους τους ναούς εξέδωσαν οι ιεράρχες της Εκκλησίας της Ελλάδος, για να συμπαρασταθούν στο λαό για την οικονομική κρίση. Μεταξύ άλλων διαμηνύνουν πως πρέπει να σταματήσει πλέον η φορολόγηση στους χαμηλοσυνταξιούχους και τους χαμηλόμισθους και προτρέπουν τους κυβερνώντες να ελέγξουν, όπως αναφέρουν, το κεφάλαιο και τη φοροδιαφυγή.

«Τούτη την ώρα της σκληρής δοκιμασίας μας, των αμφιβολιών και των απογοητεύσεων, των φημών και των εικασιών για το πιθανό ζοφερό μέλλον της Πατρίδος μας και για τις δυσάρεστες συνέπειες από την αφαίρεση ατομικών δικαιωμάτων μας – τονίζουν οι ιεράρχες -, σας προτρέπουμε και σας παρακαλούμε να ακούσετε ουσιαστικές αλήθειες, οι οποίες αναφέρονται στην προβληματική της παρούσας εφιαλτικής όντως καταστάσεως, που κατά γενική εκτίμηση δεν είναι μόνον οικονομική, αλλά και βαθύτατα ηθική και πνευματική, αφού η κυριαρχία της αμαρτίας, χωρίς μετάνοια, είναι η αιτία παντός κακού σε κάθε ανθρώπινη κοινωνία και εποχή.

»Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδος, διαχρονικά, και αναλόγως προς τις ανάγκες κάθε εποχής, συμπαρίσταται στους αδυνάτους και στους ενδεείς και παρηγορεί τους πονεμένους με έμπρακτες ενέργειες συναντιλήψεως και αγάπης εν Χριστώ.

»Έτσι και τώρα η Εκκλησία μας συμπαρίσταται και θα συνεχίση να βοηθή όσον δύναται, με τα μέσα που διαθέτει, όσους πλήττονται καίρια από την λαίλαπα της οικονομικής κρίσεως».

Ειδικά για τα αδύνατα οικονομικά στρώματα επισημαίνουν:

«Δεν αγνούμε και δεν παραβλέπουμε σε καμμιά περίπτωση την σκληρή πραγματικότητα για τους χαμηλομίσθους, τους χαμηλοσυνταξιούχους, τους ανέργους και τους απολυθέντες από τις δουλειές τους, τους αγανακτισμένους και τους δοκιμαζόμενους αδελφούς μας, γι αυτό και τους συμπαραστεκόμεθα χωρίς καμία ιδιοτέλεια η αλλότριες επιδιώξεις.

»Φθάνουν πια οι επιβαρύνσεις στους αδελφούς μας που έχουν χαμηλό εισόδημα και χαμηλή σύνταξη.

»Φθάνουν πια οι φόροι και οι περικοπές των χαμηλών εισοδημάτων.

»Φθάνουν πια οι στρατιές των ανέργων.

»Αναζητήστε τους φοροδιαφυγάδες και ελέγξτε το κεφάλαιο».

Σε άλλο σημείο της εγκυκλίου, όμως, τονίζουν χαρακτηριστικά:

«Αν και δεν κρίνουμε σκόπιμο στην παρούσα συγκυρία να καταθέσουμε απολογιστικές θέσεις για τη διαχρονική προσφορά προς το λαό και το ποίμνιο της Εκκλησίας, εν τούτοις το συνεχές παραλήρημα της άγνοιας η της μυθοπλασίας σχετικά με τον αμύθητο πλούτο της ακίνητης περιουσίας Της, “τον οποίο θα πρέπει να μοιράσει στο λαό”, μας οδηγεί να δηλώσουμε ότι η Εκκλησία θα δώσει ο,τι της απέμεινε όμως όταν Αυτή κρίνει χρονικά και με τον τρόπο που Αυτή γνωρίζει».

Προτρέπουν, ωστόσο, το λαό να διατηρήσει την ενότητά του λέγοντας:

«Αυτό το οποίο πρέπει να διατηρήσουμε είναι η ενότητα και η ομοψυχία μας, γιατί μόνο έτσι θα μπορέσουμε να ξεπεράσουμε τα δεινά της κρίσης, και συγχρόνως να αναζητήσουμε πρότυπα επιβίωσης μέσα από μία διαδικασία ανθρωπίνων σχέσεων αλληλεγγύης και αλληλοβοηθείας, η οποία αποτελεί και τον κατ' εξοχήν τρόπο ύπαρξης και ζωής. Συγχρόνως να επαναπροσδιορίσουμε τον στόχο και τον σκοπό της ζωής. Να αλλάξουμε τον τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς και να επανέλθουμε στις διαχρονικές και πατρογονικές μας ρίζες από τις οποίες θα αντλήσουμε πρότυπα ζωής και κοινωνίας».

Και η εγκύκλιος καταλήγει:

«Πρέπει να ομολογήσουμε όλοι, ότι ενεπλάκημεν στα πλοκάμια της σύγχρονης καταναλωτικής κοινωνίας, ότι παραμερίσαμε τον Θεό και τις ευαγγελικές διδαχές Του, ότι εμπιστευθήκαμε τους εαυτούς μας ανεπιφύλακτα σε όλους τους διαχειριστές των καρπών και των μόχθων του ελληνικού λαού και οι οποίοι επειδή είχαν τις δικές τους υστεροβουλίες δεν απεδείχθησαν δίκαιοι και ειλικρινείς».


  • Αλωνίζουν διακινητές ναρκωτικών και κάθε είδους εγκληματίες
  • «Θα… δούμε για προσλήψεις» λέει ο Χρ. Παπουτσής
  • Νέους συμβούλους προσλαμβάνει ο Παπουτσής, ενώ δεν βρίσκει λεφτά για τα σύνορα!!!
Στην τύχη τους έχουν αφεθεί τα σύνορα της Ηπείρου με την Αλβανία, αφού η Κυβέρνηση στο βωμό των περικοπών έχει αποδυναμώσει τη φύλαξή τους.

Αποτέλεσμα αυτής της ανεύθυνης πολιτικής είναι να… αλωνίζουν οι διακινητές ναρκωτικών και άλλων παρανόμων, όπως αποδεικνύεται από τις συνεχείς συλλήψεις Ελλήνων και αλλοδαπών στην Ήπειρο, που μεταφέρουν μεγάλες ποσότητες χασίς. Άγνωστος βεβαίως είναι ο αριθμός και η επικινδυνότητα εκείνων που δεν συλλαμβάνονται και ανενόχλητοι διαπράττουν εγκληματικές πράξεις στο εσωτερικό της χώρας μας. Αυτοί μπορεί να είναι και οι περισσότεροι, αν λάβει κανείς υπόψη του τα χθεσινά επίσημα στοιχεία της ΕΛ.ΑΣ., σύμφωνα με τα οποία οι ληστείες, οι κλοπές και άλλες παράνομες πράξεις έχουν φτάσει στο ζενίθ.

Απαντώντας χθες ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη Χρήστος Παπουτσής, σε ερώτηση του Γιώργου Ανατολάκη, βουλευτή του ΛΑ.Ο.Σ., σχετικά με τις αποσπάσεις αστυνομικών από την Αστυνομική Διεύθυνση Ιωαννίνων σε άλλες, προσπάθησε να δικαιολογήσει την αποδυνάμωση των συνόρων, συνδέοντάς την με την κατάργηση της «βίζας» για τους Αλβανούς. Όπως τόνισε, στο πρώτο 8μηνο του έτους σημειώθηκαν 664 συλλήψεις, ένας αριθμός που είναι μειωμένος κατά 81,65% σε σχέση με το αντίστοιχο διάστημα πέρυσι (3.618 συλλήψεις).

ΕΝΤΕΛΩΣ ΛΑΘΟΣ…
Αν και είναι εμφανής η προσπάθεια του Υπουργού να μην αναφερθεί στην αυξημένη εγκληματικότητα που μαστίζει την Ήπειρο, τα απανωτά περιστατικά διακίνησης ναρκωτικών, κλοπών, διαρρήξεων και ληστειών που γίνονται στις ακριτικές περιοχές της Ηπείρου αποδεικνύουν, γιατί είναι εσφαλμένη η τακτική του Υπουργείου να αποδυναμωθούν τα σύνορα της Ηπείρου με την Αλβανία.

ΑΝΑΛΟΓΑ ΜΕ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ…
Κατά τ΄ άλλα, ο Υπουργός αναφέρει στην απάντησή του, ότι από την Αστυνομική Διεύθυνση Ιωαννίνων μετακινούνται σε μηνιαία βάση λιγότεροι από 10 αστυνομικοί. Μάλιστα, όπως τονίζει, για την αντιμετώπιση του προβλήματος των λαθρομεταναστών στην Ηγουμενίτσα, η Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Ηπείρου ενισχύει καθημερινά την Αστυνομική Διεύθυνση Θεσπρωτίας με ένα όχημα και 3 άτομα πλήρωμα από την Αστυνομική Διεύθυνση Ιωαννίνων.

Ο Υπουργός τονίζει ότι οι μεταθέσεις των Αστυνομικών μέχρι το βαθμό του Αστυνόμου Β΄ από μια περιοχή σε άλλη γίνονται με βάση αντικειμενικά κριτήρια και δεν γίνεται παρέμβαση από την Υπηρεσία. «Ωστόσο, σύμφωνα με το Άρθρο 19 του π.δ. 100/2003 δίδεται η δυνατότητα στους Οικείους Γενικούς Αστυνομικούς Διευθυντές και Αστυνομικούς Διευθυντές να αποσπούν το προσωπικό τους μέχρι το βαθμό του αστυνόμου Α’ ανάλογα με τις υπηρεσιακές ανάγκες που προκύπτουν στην εκάστοτε Υπηρεσία»!

ΣΤΟ… ΜΕΛΛΟΝ!
Τέλος, ο Χρήστος Παπουτσής παραπέμπει στο… μέλλον το θέμα ανακατανομής και αύξησης των οργανικών θέσεων, σύμφωνα με τη νέα οργανωτική δομή που θα προκύψει, «ώστε να διασφαλίζεται η εύρυθμη και αποτελεσματική λειτουργία των Υπηρεσιών για την εκπλήρωση της αποστολής τους»…

ΠΑΝΑΚΡΙΒΟΙ ΣΥΜΒΟΥΛΟΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΥΠΟΥΡΓΟ
Δεν του φτάνουν οι «πραιτοριανοί» που έχει μαζέψει, θέλει κι άλλους! Ο λόγος για τον υπουργό της Αστυνομίας Χρήστο Παπουτσή, ο οποίος στο πλαίσιο των περικοπών των κρατικών εξόδων για να βγει η χώρα από την κρίση, έδωσε εντολή και ήδη έχουν αρχίσει εργασίες στον 5ο όροφο του κτιρίου της οδού Κατεχάκη (Κανελλοπούλου την ξέρουν οι ειδικοί) για να δημιουργηθεί πολυτελής χώρος για την εγκατάσταση νέων συμβούλων του.

Έτσι ένα μεγάλο μέρος του ορόφου έχει μετατραπεί σε γιαπί και κάποιες υπηρεσίες που στεγάζονταν εκεί έχουν ήδη μεταφερθεί σε άλλους ορόφους. Οι νέοι σύμβουλοι του υπουργού θα έχουν εξαίρετη θέα στα βόρεια προάστια της Αθήνας – αφού τα γραφεία τους «βλέπουν» προς την πλευρά της Κατεχάκη – και σίγουρα θα συνδράμουν τα μέγιστα στην προσπάθεια του πάλαι ποτέ μουσάτου αγωνιστή φοιτητή να επιβάλει την τάξη στην ελληνική επικράτεια.

Βέβαια τα έξοδα που έκανε για να στεγάσει τους νέους βοηθούς του, δεν τον ενόχλησαν καθόλου ούτε τον ίδιο, ούτε τους συντρόφους του στην κυβέρνηση ΓΑΠ. Βλέπετε η τήρηση της έννομης τάξης θέλει βαψίματα και καινούργιες παχιές μοκέτες για να γίνει πράξη!

Η Ιρλανδία φιλοδοξεί να γίνει η πρώτη από τις τρεις χώρες της ευρωζώνης που βρίσκονται εκτός διεθνών αγορών (Ελλάδα και Πορτογαλία οι άλλες δύο), η οποία θα αποχαιρετήσει το ΔΝΤ. Αυτό δήλωσε ο πρωθυπουργός , προαναγγέλλοντας την επάνοδο εντός του 2012.

«Από όλες τις χώρες που αντιμετωπίζουν δυσκολίες, η Ιρλανδία αποτελεί το παράδειγμα», δήλωσε ο Κένι σε συνέντευξη που έδωσε στην τηλεόραση του Bloomberg.

Και πρόσθεσε ότι η Ιρλανδία βρίσκεται στην καλύτερη θέση για να πει πρώτη «αντίο στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο».

Η Ιρλανδία ήταν η δεύτερη, μετά την Ελλάδα, χώρα που προσέφυγε σε διεθνή βοήθεια προκειμένου να συνεχίσει να εξυπηρετεί τις δανειακές της υποχρεώσεις.

Συμφώνησε με το ΔΝΤ και την ΕΕ σε ένα «πακέτο» βοήθειας 67,5 δισ. ευρώ για να στηρίξει τον τραπεζικό της τομέα, στα χρέη του οποίου οφείλεται η οικονομική κατάρρευση ολόκληρης της χώρας.

Ο Ιρλανδός πρωθυπουργός συμπλήρωσε ότι φέτος η κυβέρνησή του ελπίζει να πετύχει με το παραπάνω τον στόχο που έχει θέσει για μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος στο 10,6% του ΑΕΠ.


Το καλό με το σχέδιο «Εύρηκα» των συμβούλων της Αγκελα Μέρκελ είναι ότι η ονοματοδοσία του αποδεικνύει άλλη μια φορά πως οι Ευρωπαίοι δεν μπορούν να πράξουν το παραμικρό χωρίς να ζητήσουν βακτηρία από την αρχαία Ελλάδα· και επειδή το ίδιο συμβαίνει και με τους Αμερικανούς, που ξεσκονίζουν τον Θουκυδίδη όποτε είναι ν’ αποφασίσουν κάποια απελευθερωτική εισβολή, συμπεραίνουμε ότι πρόκειται για έναν οφειλόμενο φόρο τιμής, διηνεκή και αυτόν, όπως διηνεκής είναι η φορολογία που «εκτάκτως» και «περιστασιακά» επιβάλλεται σ’ εμάς τους κληρονόμους. Το κακό όμως με το γερμανικό σχέδιο είναι, πρώτον, ότι στόχος του είναι να εξυπηρετηθούν οι δανειστές και όχι οι χρεοκοπημένοι δανεισθέντες, και δεύτερον ότι αυτοί που εμπνεύστηκαν από τον Αρχιμήδη δεν έμειναν στο «Εύρηκα», αλλά μπήκαν στον πειρασμό, σαν καλοί μαθητές, να χρησιμοποιήσουν ευρύτερα την παρακαταθήκη του Συρακούσιου μαθηματικού.

Απ’ όλη την κληρονομιά του Αρχιμήδη λοιπόν διάλεξαν να υιοθετήσουν την ευρηματική μέθοδο της εξαντλήσεως που τελειοποίησε ο αρχαίος σοφός για να υπολογίσει το εμβαδόν και τον όγκο διαφόρων σχημάτων, βάζοντας έτσι τα θεμέλια του ολοκληρωτικού λογισμού, η πλήρης οικοδόμηση του οποίου έπρεπε να περιμένει πολλούς αιώνες. Εννοοείται ότι μόνο το όνομα τους εντυπωσίασε, κι αυτό κράτησαν, όχι και το πνεύμα. Προσάρμοσαν ως εκ τούτου τη «μέθοδο της εξαντλήσεως» στις βλέψεις τους και, με τη σύμφωνη γνώμη όσων Ελλήνων εξακολουθούν αναίτια να τους αντιμετωπίζουν σαν θαυματουργούς, βάλθηκαν να τη χρησιμοποιούν κατά κόρον.

Πρώτο πρόσφορο πεδίο εφαρμογής της μεθόδου της εξαντλήσεως το μισθολογικό: ήδη, με τις αλλεπάλληλες μειώσεις, αποφασισμένες είτε από την τρόικα είτε από τους φιλότιμους ημεδαπούς θεράποντές της, εξαντληθεί η οικονομική αντοχή των εργαζομένων και βέβαια και η αγοραστική ή καταναλωτική τους δυνατότητα, αφού και οι αποταμιεύσεις (το περιβόητο «λίπος»), τουλάχιστον των εντίμων, τείνουν προς την εξάντληση. Εξαντλητική επίσης μεταχείριση υφίσταται η φοροδοτική ικανότητα αφενός των ιδιοκτητών ακινήτων, αφετέρου, και προπάντων, των μισθωτών και των συνταξιούχων, που ακόμα κι αν το ήθελαν, αδυνατούν να συμμετάσχουν στο πατροπαράδοτο εθνικό παιχνίδι της φοροαποφυγής: με αρχιμήδεια τωόντι επινοητικότητα οι κυβερνώντες και οι επόπτες τους εφευρίσκουν κάθε είδους τέλη, φόρους και «κοινωνικές εισφορές», δίνοντας σε όλα το ευγενικό όνομα της «αλληλεγγύης», εξαντλώντας έτσι και τις δυνατότητές τους στο χιούμορ και την ειρωνεία.

Εξαντλώντας ταυτόχρονα τα όρια του ευφημισμού, αποκαλούν εργασιακή εφεδρεία την απόλυση και εθελούσια έξοδο την αποπομπή, από διάθεση σαρκαστική και πάλι και όχι επειδή έχουν την πίστη ότι θα αλλάξουν τα πράγματα πειράζοντας τα ονόματα. Το ενδεχόμενο, έτσι όπως εξαντλούν τη λαϊκή ανοχή και υπομονή, να βρεθούν προ εξεγερσιακών εκπλήξεων, δεν τους ανησυχεί ιδιαίτερα. Αλλωστε σε κάθε κοινωνική διαμαρτυρία, όσο μαζική, απαντούν με το αρχιμήδειο στερεότυπο: «μη μου τους κύκλους τάραττε».


Reuters, με πρόσθετες πληροφορίες από Σημερινή

Σύμφωνα με προχθεσινή (05/10) ανακοίνωση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η ΕΕ θα επιδιώξει συμφωνία για την επιβολή παγκόσμιου φόρου στις χρηματοπιστωτικές συναλλαγές, στα πλαίσια της συνόδου κορυφής της Ομάδας των 20 (G20) τον επόμενο μήνα, αλλά ο Καναδάς προειδοποιεί ότι ενδέχεται να έχει αρκετή υποστήριξη ώστε να εμποδίσει μια τέτοια κίνηση.

Πλαισιωμένος από τη Γερμανίδα Καγκελάριο, Angela Merkel, σε συνέντευξη Τύπου στις Βρυξέλλες, o Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Jose Manuel Barroso, δήλωσε ότι ήταν καιρός να προωθηθεί η συγκεκριμένη πρωτοβουλία.

Η ακριβής δήλωση του Barroso είχε ως εξής:
"Η καγκελάριος και εγώ συμφωνήσαμε ότι είναι η κατάλληλη στιγμή να δημιουργηθεί μια νέα δυναμική σε παγκόσμιο επίπεδο. Συνεπώς, κατά τη σύνοδο κορυφής της Ομάδας των 20 στις Κάννες, θα πιέσουμε για την επιβολή ενός παγκόσμιου φόρου επί των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών".

Η ιδέα για έναν παγκόσμιο φόρο επί των συναλλαγών κυκλοφορεί εδώ και αρκετά χρόνια, αλλά επανήλθε στο προσκήνιο κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης του 2008-09, λόγω της ανάγκης επιλύσεως προβλημάτων που ενέκυψαν από τη χρηματοδότηση χρηματοπιστωτικών οργανισμών.

Σύμφωνα με προηγούμενη ανακοίνωση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ο φόρος χρηματοπιστωτικών δραστηριοτήτων θα στοχεύει στα κέρδη και στις αμοιβές των εταιρειών του χρηματοπιστωτικού τομέα. Με τον τρόπο αυτό, θα φορολογούνται οι χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί και όχι χωριστά ο κάθε εμπλεκόμενος σε μια χρηματοπιστωτική συναλλαγή.

Για να εκτιμηθεί το κατά πόσον μπορεί να είναι πλήρως δικαιολογημένος ένας νέος φόρος στις τράπεζες, η Επιτροπή είχε εξετάσει τη συνεισφορά του τομέα αυτού στους δημόσιους προϋπολογισμούς, και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι υφίστανται βάσιμοι λόγοι θέσπισης των φόρων που πρότεινε για τον χρηματοπιστωτικό τομέα.

Κι αυτό διότι, όπως υπογραμμίστηκε, ο χρηματοπιστωτικός τομέας απετέλεσε μια από τις μείζονες αιτίες της χρηματοπιστωτικής κρίσης. Κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών, ήταν αποδέκτης σημαντικής κρατικής αρωγής και συνεπώς θα πρέπει να συμβάλει ανάλογα στο κόστος ανασυγκρότησης των οικονομιών της Ευρώπης και στήριξης των δημόσιων οικονομικών.

Ο δεύτερος λόγος είναι ότι ο τραπεζικός φόρος θα μπορεί να συμπληρώνει τα μέτρα που έχουν σχεδιαστεί για την τόνωση της αποτελεσματικότητας των χρηματοπιστωτικών αγορών και τη μείωση των διακυμάνσεών τους.

Ένας τρίτος λόγος αφορά στην ισότιμη μεταχείριση. Σήμερα, ο χρηματοπιστωτικός τομέας απαλλάσσεται του ΦΠΑ, εντός της ΕΕ, και με την επιβολή αυτού του φόρου θα εξασφαλισθεί ότι ο τομέας αυτός δεν θα υποφορολογείται σε σύγκριση με άλλους τομείς.

Η ιδέα της επιβολής παγκόσμιου φόρου στις συναλλαγές έχει συναντήσει σθεναρή αντίσταση στον Καναδά, τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Αυστραλία, την Κίνα και αλλού. Ο Καναδάς υποστηρίζει ότι οι τράπεζές του ήταν "υγιείς" κατά τη διάρκεια της πρόσφατης ύφεσης και δεν είχαν ανάγκη από κρατική στήριξη. Οι Καναδοί θεωρούν επίσης ότι ένας τέτοιος φόρος θα ήταν αντιπαραγωγικός, αφού θα μειώσει την ικανότητα των τραπεζών να δανείζουν σε περιόδους ισχνής οικονομικής ανάπτυξης.

Ο Καναδός υπουργός Οικονομικών, Jim Flaherty, σε προχθεσινή ομιλία του σε εκπροσώπους του χρηματοπιστωτικού τομέα στη Νέα Υόρκη, τόνισε ότι ο Καναδάς και κάποιες άλλες χώρες είχαν συμβάλει ώστε να αποτραπεί η θέσπιση του παγκόσμιου φόρου στις συναλλαγές από την Ομάδα των 20.

"Θα εξακολουθήσουμε να ηγούμεθα αυτού του κινήματος κατά της επιβολής ενός φόρου συναλλαγών και είμαι βέβαιος ότι οι σύμμαχοί μας σε αυτή πρωτοβουλία, που είναι οι αναδυόμενες οικονομίες, θα συνεχίσουν να μας στηρίζουν, προβάλλοντας και αυτές αντίσταση στην επιβολή αυτού του αντιπαραγωγικού φόρου", δήλωσε ο Flaherty. "Είμαι βέβαιος ότι είμαστε αρκετοί μέσα στην Ομάδα των 20 ώστε η πρωτοβουλία αυτή να στεφθεί με επιτυχία".

Οι υπουργοί Οικονομικών της Ομάδας των 20 θα συναντηθούν το επόμενο Σαββατοκύριακο στο Παρίσι, ενώ η συνάντηση των ηγετών των χωρών της ομάδας έχει προγραμματιστεί για 3 και 4 Νοεμβρίου στις Κάννες της Γαλλίας.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση προτείνει, σε κοινοτικό επίπεδο, την επιβολή φόρου 0,1% στα ομόλογα και τις μετοχές, και την επιβολή παγκόσμιου φόρου 0,001 % στα παράγωγα των συναλλαγών, από το 2014.

Αντίσταση προβλέπεται να υπάρξει και εντός της ΕΕ. Η Βρετανία αντιτίθεται στην επιβολή του φόρου, διευκρινίζοντας ότι θα υποστηρίξει το νέο μέτρο μόνο εάν περιοριστεί στο δεύτερο σκέλος του, δηλ. έναν παγκόσμιο φόρο. Επίσης, ο Τσέχος Πρωθυπουργός, Petr Necas, με προχθεσινή του δήλωση, διευκρίνισε ότι η χώρα του τάσσεται εναντίον της επιβολής ενός πανευρωπαϊκού φόρου.
Γράφει ο Νίκος Μάρτης

Ο Γκάστον Τορν, Πρόεδρος της ΕΟΚ κατά την έναρξη το 1981 εφαρμογής της Συνθήκης Εντάξεως της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα, δήλωσε ότι: «Η Ελλάδα μπαίνει στην ΕΟΚ με 3 πλεονεκτήματα
1) την Εμπορική Ναυτιλία,
2) τον Ορυκτό της πλούτο και
3) το επιχειρηματικό δαιμόνιο των Ελλήνων», γνωστό από την αρχαιότητα και επιβεβαιούμενο σήμερα από την επιτυχή δραστηριότητα Ελλήνων εκτός Ελλάδος.
Η Ελλάδα έπρεπε με αυτά τα οικονομικά πλεονεκτήματα, να είναι πλούσια χώρα. Η Κυβέρνηση πρέπει να κάνει μελέτη, και να αξιοποιήσει αυτά τα οικονομικά πλεονεκτήματα.

Ανακοινώθηκε ότι οι Έλληνες εφοπλιστές έχουν επενδύσει κατά το πρώτο επτάμηνο του 2011 περί τα 12 δισεκατομμύρια δολάρια για νέες ναυπηγήσεις και αγορές μεταχειρισμένων πλοίων μικρής ηλικίας. Παρά ταύτα η Κυβέρνηση αγνόησε τους εφοπλιστές. Ο κ. Δημήτριος Παυλίδης, διευθυντής της Ναυτιλιακής Πίστης της Εθνικής Τράπεζας, σε επιστολή του στην Εφημερίδα «ΕΣΤΙΑ» (22.6.2011) κατήγγειλε:
«Από την πρώτη ημέρα της Κυβέρνησης Παπανδρέου, η Ναυτιλία βρίσκεται υπό διωγμό. Σε 20 μήνες διακυβέρνησης δύο φορές καταργήθηκε το Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας και διασπάστηκαν οι υπηρεσίες του σε δύο Υπουργεία».
Παρά τις έντονες διαμαρτυρίες των εφοπλιστών δεν επανιδρύεται το Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας, που μαζί με το Λιμενικό Σώμα συμπαραστάθηκε στην εμπορική ναυτιλία, γιά να είναι πρώτη στον κόσμο.

Για την μοναδική πρωτιά που προσφέρουν σταθερά οι εφοπλιστές στην Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες, η Κυβέρνηση έχει υποχρέωση να εισηγηθεί στη Βουλή Ψήφισμα ευχαριστιών της Βουλής και του Ελληνικού Λαού προς τους εφοπλιστές και τους ναυτικούς και να εισηγηθεί στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, όπως γίνεται με τους αθλητές που παίρνουν χρυσό μετάλλιο, να καλέσει τις Ενώσεις Εφοπλιστών και των πληρωμάτων των πλοίων τους, για να τους ευχαριστήσει απονέμοντάς τους παράσημα.

Οι Έλληνες εφοπλιστές, ως καλοί πατριώτες, θα βοηθήσουν την Ελλάδα στην κρίσιμη αυτή θέση που βρίσκεται σήμερα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο Εφοπλιστής Παναγιώτης Τσάκος, ο οποίος παρακολουθεί το εθνικό θέμα της Μακεδονίας. Ο κ. Τσάκος που δεν είναι Μακεδών έχει βάλει στην προμετωπίδα του κτιρίου που στεγάζονται τα γραφεία τη λέξη «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ». Προ ετών, με συνόδευσε στην Ολλανδία όπου βάπτισα ένα πλοίο του «ΔΙΟΝ». Μου είχε πει ότι θα βάλει μπροστά στο κτίριο που στεγάζεται η εταιρεία του άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, το οποίο θα εγκαινιάσω εγώ.

Η Ελλάδα έχει ουράνιο (βεβαιωμένο 7000 τόνους), χρυσό, ασήμι, νικέλιο, χρώμιο (που παράγει μόνο η Ελλάδα), δήλωσε ο Επίτροπος Μπάγκεμαν (ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ, 25.10.1989). Διαθέτει επίσης βωξίτες, λευκόλιθο, μαγγάνιο, μόλυβδο, σιδηροπυρίτη και πολλά βιομηχανικά ορυκτά, όπως περλίτη, καολίνη, πυριτικό οξύ, στεατίτη, φθορίτη, θηραϊκή γη, κίσσηρη, βαρυτίνη, μάρμαρα, μικτά θειούχα κ.α. Το 1978, η Κυβέρνηση Καραμανλή, στην επιδίωξη της να αξιοποιήσει τον ορυκτό πλούτο της χώρας, ζήτησε τη βοήθεια του Ακαδημαϊκού – Καθηγητή του Πολυτεχνείου (μεταλλειολόγου) Λουκά Μούσουλου, ο οποίος πρότεινε την ίδρυση συγκροτήματος μεταλλουργικής κατεργασίας συμπυκνωμάτων μολύβδου και ψευδαργύρου, που εξάγονται ακατέργαστα.

Η Κυβέρνηση δέχθηκε την πρόταση και αποφάσισε την ίδρυση συγκροτήματος Μολύβδου και Ψευδαργύρου και μέσω της ΕΤΒΑ ανέθεσε σε Αγγλικό και Γερμανικό οίκο να κάνουν προμελέτη σκοπιμότητας. Το φθινόπωρο του 1979 υποβάλλονται οι προμελέτες των δύο Οίκων και η Κυβέρνηση αναθέτει την αξιολόγησή τους σε ειδική Επιτροπή. Τα συμπεράσματα της αξιολόγησης ήταν θετικά και η Κυβέρνηση έλαβε την απόφαση να προχωρήσει στην ίδρυση συγκροτήματος για παραγωγή 60.000 τόνων ψευδαργύρου και 30.000 τόνων μολύβδου ετησίως. Η Κυβέρνηση ανέθεσε την υλοποίηση του έργου στην ΕΤΒΑ, η οποία δημιούργησε ειδικό φορέα, την εταιρεία «ΜΕΤΑΛΛΟΥΡΓΙΚΑΙ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑΙ ΑΙΓΑΙΟΥ» (ΜΕΤΒΑ) και προσκάλεσε τον Καθηγητή Λ. Μούσουλο να αναλάβει την ευθύνη πραγματώσεως του επενδυτικού αυτού σχεδίου.

Το 1980 διαμορφώθηκε το προς κατασκευή Μεταλλουργικό Συγκρότημα Αμφιπόλεως. Υποβλήθηκαν προκαταρκτικές προσφορές από 10 σοβαρούς Οίκους από διάφορες χώρες. Για τον ασφαλή έλεγχο των παραπάνω μεθόδων αποφασίσθηκε η διεξαγωγή δοκιμών σε εγκατάσταση PILOT. Η ΜΕΤΒΑ προώθησε την επίλυση σωρείας δευτερευόντων προβλημάτων, όπως επιλογή χώρου, εδαφοτεχνική μελέτη χώρου, δημιουργία Βιομηχανικής Περιοχής, ένταξη στους νόμους επενδύσεων, χρηματοδοτικό σχήμα κλπ. Στις 18 Απριλίου 1981 κατά τα εγκαίνια της λειτουργίας της Μονάδας Αμιάντου, κατ’ εντολή του αειμνήστου Πρωθυπουργού Γεωργίου Ράλλη παρόντος στα εγκαίνια, ανήγγειλα, ως Υπουργός Μακεδονίας – Θράκης, την προσεχή θεμελίωση του έργου ύψους επενδύσεως 350 εκατομμυρίων δολαρίων. Όταν περί το τέλος του πρώτου εξαμήνου του 1981, το σχέδιο έφθασε στο στάδιο της παραγγελίας του εξοπλισμού, ο Πρωθυπουργός έκρινε ότι κάθε τέτοια ενέργεια θα έπρεπε να ανασταλεί εν όψει των εκλογών. Τις εκλογές κέρδισε το ΠΑΣΟΚ.

Το 1983 ο Διοικητής της ΕΤΒΑ Κουμπής δήλωσε ότι είναι οριστική η απόφαση να θεμελιωθεί οριστικά το Συγκρότημα του Στρυμώνα. Εάν είχε πραγματοποιηθεί αυτή η απόφαση, θα είχαμε σήμερα (αν λειτουργούσε το εργοστάσιο το 1990), μέχρι το 2010 20 χρόνια με 3 τόνους ετησίως χρυσού, 150 τόνους ετησίως αργυρού και 40.000 τόνους ετησίως μολύβδου και 40.000 τόνους ψευδαργύρου. Επίσης θα είχαμε σήμερα 60 τόνους χρυσού, 3000 τόνους αργυρού, 800.000 τόνους μολύβδου, 800.000 τόνους ψευδαργύρου και ανάλογα άλλα προϊόντα. Το Συγκρότημα του Στρυμώνα θα έχει πρώτη ύλη από την Χαλκιδική, Θάσο και Θράκη. Το ΙΓΜΕ εντόπισε μικτά θειούχα στο Παγγαίο, Κιλκίς και Λακωνία. Αν δημιουργείτο και νέα Μονάδα και θα ήταν μικρότερο το χρέος μας.

Όπως ανέφερε στην ομιλία του ο μη εν ζωή σήμερα Ακαδημαϊκός Λουκάς Μούσουλος, τ. Καθηγητής Πολυτεχνείου – Μεταλλειολόγος, ως Πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών την 18η Μαϊου 1982, με θέμα «Δυνατότητες και προοπτικές παραγωγικών επενδύσεων στις περιοχές του ορυκτού μας πλούτου»:

Πολλές περιοχές του ελληνικού χώρου παρουσιάζουν αναμφισβήτητο μεταλλευτικό ενδιαφέρον. Σε όλες σχεδόν τις περιοχές αυτές είναι ήδη γνωστά βεβαιωμένα πιθανά ή δυνατά αποθέματα. Υπάρχουν μάλιστα περιπτώσεις που τα αποθέματα αυτά είναι σημαντικά. Η χώρα μας εγκλείει στα εδάφη της αξιόλογο μεταλλευτικό πλούτο, ο οποίος επιτρέπει την ίδρυση μεταλλουργικής ή άλλης βιομηχανικής κατεργασίας. Ο Μούσουλος ανέφερε ότι για 18 μεταλλεύματα υπήρχε επενδυτική προσπάθεια, όπως λιγνίτης, τύρφη, χρωμονικελιούχα σιδηρομεταλλεύματα, χρωμίτης, βωξίτης, λευκόλιθος, μικτά θειούχα, καολίνη, βενζονίτης, πυριτικό οξύ, περλίτης, θηραϊκή γη, κίσσηρις, ολιβινίτης, αμίαντος, μάρμαρα, δολομίτης, φωσφορίτης.

Το επιχειρηματικό δαιμόνιο προϋποθέτει ανεμπόδιστη ιδιωτική πρωτοβουλία. Δυστυχώς οι συνδικαλιστές δεν εκμεταλλεύτηκαν το επιχειρηματικό δαιμόνιο των Ελλήνων επιχειρηματιών. Με το διακηρυχθέν το 1991 δόγμα των κοινωνικοποιήσεων, οι συνδικαλιστές με απεργίες και στάσεις εργασίας ανάγκασαν επενδυτές να εγκαταλείψουν τις επενδύσεις που είχαν κάνε στην Ελλάδα, όπως π.χ. τον Νιάρχο να εγκαταλείψει το Ναυπηγείο Σκαραμαγκά. Η Ελλάδα και οι εργαζόμενοι υπέστησαν ζημιές. Το μοναδικό εργοστάσιο Λαρύμνης κρατικοποιήθηκε. Το εργοστάσιο ελαστικών PIRELLI, το οποίο ο Ιταλός Πρόεδρος είχε αποφασίσει να εκσυγχρονίσει, ήλθε στην Ελλάδα και ζήτησε από τους συνδικαλιστές να υπογράψουν ότι δεν θα κάνουν απεργίες ή στάσεις εργασίας για τα πρώτα 2-3 έτη της λειτουργίας του.

Οι συνδικαλιστές αρνήθηκαν και μετά τη δεύτερη (άκαρπη) επίσκεψη του ο Πρόεδρος δήλωσε: «Κλείνω το εργοστάσιο» και τα μηχανήματα μετέφερε στην Τουρκία. Όταν έπαυσε να λειτουργεί το εργοστάσιο ελαστικών, αντιπροσωπεία εργατών πήγε στην Ιταλία και παρακάλεσε τον Ιταλό Πρόεδρο να ανακαλέσει την απόφαση του. Ο Ιταλός αρνήθηκε. Το εργοστάσιο Σόγιας της Άρτας μετά από απεργίες των συνδικαλιστών του ΠΑΣΟΚ και του ΚΚΕ έκλεισε και τα μηχανήματα πήγαν στη Μάλτα. Άλλες βιομηχανίες έκλεισαν ή μετακινήθηκαν σε γειτονικές χώρες.

Του Rakesh Krishnan Simha
για τα ιστολόγια Op Ed News
και Russia Beyond the Headlines
Απόδοση: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους

Ξοδέψτε τα, χαρίστε τα, κάντε ό,τι σας καπνίσει, αρκεί να μην κρατάτε δολάρια επάνω σας για πολύ ακόμη. Το αμερικάνικο δολάριο είναι το νόμισμα που έχει υποστεί τη μεγαλύτερη κατάχρηση στον κόσμο, αφού η ανεξέλεγκτη εκτύπωση του έχει εξασφαλίσει ευημερία για λίγους και προβλήματα για όλους τους υπόλοιπους στον πλανήτη. Αλλά η εποχή αυτή θα πάρει τέλος, και μάλιστα νωρίτερα από ό,τι νομίζετε.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες, όπως ακριβώς έκανε και ο Φάουστ με το διάβολο, έχουν κάνει μια συμφωνία με την κεντρική τους τράπεζα, την Federal Reserve. Η Fed ιδρύθηκε το 1913, αλλά από τότε έχουν περάσει χρόνια και χρόνια. Στο μεταξύ έχει πάρει το νόμο στα χέρια της και έχει γίνει "μανούλα" στην πρακτική της έκλυσης οικονομικών τοξινών στην παγκόσμια αγορά με τη μορφή τρισεκατομμυρίων δολαρίων, που δεν υποστηρίζονται από καμμία απολύτως οικονομική δραστηριότητα. Αυτή η ανεξέλεγκτη εκτύπωση νομίσματος σε καμμία περίπτωση δεν ωφέλησε την πλειονότητα των Αμερικανών, αλλά έχει δημιουργήσει τεράστιο πλούτο για μια κλίκα τραπεζιτών, για κερδοσκόπους χρηματιστές και άλλα παράσιτα της Wall Street.

Αλλά, όπως έγινε και στην περίπτωση του Φάουστ, κάποτε έρχεται ο καιρός που ο κάθε κατεργάρης καλείται να πληρώσει. Και ο καιρός αυτός είναι εδώ και τώρα.

Σε καμία άλλη χώρα στον κόσμο δεν επιτρέπεται μονίμως να τη γλυτώνει αφού έχει καταφύγει σε νομισματική υποτίμηση και άλλες παράνομες πρακτικές, όπως αυτές που συνηθίζονται στις ΗΠΑ. Αυτό που εσκεμμένα αγνοούν χρόνια τώρα τα συμβατικά ΜΜΕ είναι το πώς ακριβώς η Federal Reserve τζογάρει χρόνια ολόκληρα με το ίδιό της το θησαυροφυλάκιο.

Ας πάμε για λίγο πίσω, στο 2005. Τότε, οι τρεις μεγαλύτεροι αγοραστές τίτλων του υπουργείου Οικονομικών των ΗΠΑ ήταν η Ιαπωνία, η Κίνα και η Βρετανία. Σύμφωνα με στοιχεία που δημοσίευσε το Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ στην ιστοσελίδα του, μεταξύ Ιανουαρίου 2005 και Μαρτίου 2005, η Ιαπωνία και η Κίνα σχεδόν διέκοψαν την αγορά αμερικανικών ομολόγων. Αυτό ήταν για τότε κάτι πρωτοφανές, αφού και οι δύο χώρες ήταν μέχρι τότε γνωστές για την ακόρεστη όρεξή τους για το αμερικάνικο νόμισμα. Ενδεικτικά, στο διάστημα μεταξύ Ιανουαρίου 2004 και Ιανουαρίου 2005, η συμμετοχή της Ιαπωνίας είχε αυξηθεί από 583,2 σε 679.6 δισεκατομμύρια δολάρια, ενώ η συμμετοχή των Κινέζων αυξήθηκε από 156,2 σε 223,5 δισ. δολάρια. Τι έγινε, λοιπόν;

ΟΙ ΠΕΙΡΑΤΕΣ ΤΗΣ ΚΑΡΑΪΒΙΚΗΣ

Για την Ουάσιγκτον, η τρίμηνη αποχή των δύο κορυφαίων αγοραστών έγινε κυριολεκτικά εφιάλτης. Δεν ήταν μόνο ένδειξη της κρίσης εμπιστοσύνης των επενδυτών, αλλά θα μπορούσε κάλλιστα να είχε οδηγήσει και σε υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας, όπως και έγινε τελικά, τον Αύγουστο του 2011. Νάσου, όμως, που από το πουθενά ξεφύτρωσαν κάτι μυστηριώδεις νέοι επενδυτές, που αγόρασαν 43 δισεκατομμύρια δολάρια σε ομόλογα. Η Fed, "διακριτικά", τους ονομάζει "τραπεζικά κέντρα της Καραϊβικής". Ας μην παραλέιψουμε εδώ να αναφέρουμε και την "κολλητή φιλενάδα", τη Βρετανία, που έριξε κι αυτή άλλα 23 δισεκατομμύρια στη μηχανή.

Άλλη μια παρόμοια παράσταση τσίρκου παίχτηκε λίγους μήνες αργότερα. Τον Ιούλιο του 2005, οι Ηνωμένες Πολιτείες κατηγόρησαν ψευδώς τη Βενεζουέλα ότι εφοδίαζε με όπλα αντάρτες στη Νότια Αμερική. Παρά τις έντονες διαψεύσεις από το Καράκας, η Ουάσιγκτον απλά συνέχισε τις πιέσεις. Ακόμη και ο γνωστός στο αμερικανικό κοινό τηλεοπτικός "ιεραπόστολος-γκουρού", Πατ Ρόμπερτσον, μπήκε στο παιχνίδι. Ούτε λίγο ούτε πολύ, κατηγόρησε τον πρόεδρο της Βενεζουέλας, Ούγκο Τσάβες, ότι χρηματοδοτεί το πρόγραμμα πυρηνικών όπλων της Αλ Κάιντα και έκανε δημόσια έκκληση για τη δολοφονία του από τις ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ. Εκτός από την υπέρτατη ειρωνεία του αυτοσχέδιου τίτλου του "ανθρώπου του Θεού", ο οποίος υποστήριζε δημόσια τη δολοφονία ενός δημοκρατικά εκλεγμένου ηγέτη, υπήρξαν και άλλες συνέπειες. Οι κατηγορίες εναντίον του Τσάβες προκάλεσαν ομαδική παράκρουση στα ΜΜΕ των ΗΠΑ. Όταν τελικά η ρευστή φήμη άρχισε να αποκτά και ραχοκοκκαλιά, η Ουάσιγκτον απείλησε τη Βενεζουέλα με κυρώσεις.

Αλλά ακόμα πιο ύποπτο και από το επεισόδιο με τον Τσάβες ήταν το γεγονός ότι η αναμενόμενη βουτιά του δολαρίου που όλοι είχαν προβλέψει δεν πραγματοποιήθηκε, αφού αυτή τη φορά κάποιοι άλλοι αγοραστές βρέθηκαν ως δια μαγείας και με παραίνεση των "τραπεζών της Καραϊβικής" γλύτωσαν την κατάσταση, άσχετα από το γεγονός ότι υπέστησαν τεράστιες απώλειες ως αποτέλεσμα.

Και έστω, οι αγορές της Βρετανίας έκαναν ό,τι θα έκανε ο κάθε παρατρεχάμενος για το αφεντικό του. Αλλά οι "τράπεζες της Καραϊβικής" τι είχαν να κερδίσουν; Και πώς γίνεται να παραμένουν ένα μυστήριο; Ποιοί ήταν όλοι αυτοί οι τύποι με βαθιές τσέπες που μπόρεσαν να στηρίξουν τα ημιπαράλυτα πόδια του Υπουργείου Οικονομικών των ΗΠΑ;

Ο οικονομικός Τύπος έκανε υποθέσεις για hedge funds από οφσόρ εταιρείες, αλλά αν τα hedge funds έγιναν αιτία να χαθούν δισεκατομμύρια δολάρια, θα υπήρχε τουλάχιστον κάποια αντίδραση από τις αγορές. Κι όμως, όπως έγινε και στην περίπτωση των μυστηριωδών "τραπεζών της Καραϊβικής", δεν κουνήθηκε φύλλο στη Wall Street.

Ο ΛΥΚΟΣ ΜΕ ΤΟ ΓΕΡΟ ΣΒΕΡΚΟ

Ο Άρθουρ Κόναν Ντόιλ, ο δημιουργός του Σέρλοκ Χολμς, έγραψε κάποτε ότι από τη στιγμή που θα εξαλείψεις το αδύνατο, αυτό που θα μείνει, ανεξάρτητα από το πόσο απίθανο είναι, αναγκαστικά πρέπει να είναι η αλήθεια. Οπότε, αφού καμμία επιχείρηση δεν μπορεί να αντέξει την απώλεια δισεκατομμυρίων δολαρίων, και για τις αγορές της Βρετανίας υπάρχει διαφάνεια, ο μόνος ύποπτος που απομένει είναι οι ίδιες οι ΗΠΑ.

Οι αναλυτές από καιρό έχουν υποψιαστεί ότι η Fed χρησιμοποιεί νεοτυπωμένα δολάρια για να αγοράσει δικά της ομόλογα, καθώς και εκείνα που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ από ξένες κυβερνήσεις. Και αυτό δεν είναι τόσο απίθανο όσο ακούγεται. Μια τέτοια παράλληλος υπάρχει στον εταιρικό κόσμο, όπου εταιρείες "παρίες" χρησιμοποιούν έναν ή περισσότερους πληρεξούσιους για να αγοράσουν τις δικές τους μετοχές και να ανεβάσουν την τιμή τους.

Ωστόσο, σε αντίθεση με τα κολπάκια που παίζονται στο χρηματιστήριο, τα οποία επηρεάζουν ένα περιορισμένο αριθμό μετόχων, η ανεξέλεγκτη εκτύπωση χρήματος από τη Federal Reserve τελικά λειτουργεί πληθωριστικά πάνω στην αξία των συμμετοχών σε δολάρια. Αξίζει να σημειωθεί εδώ ότι εκτός ΗΠΑ κυκλοφορεί τουλάχιστον τριπλάσια ποσότητα δολαρίων, από όση μέσα στην ίδια τη χώρα.

Υπάρχει και μια άλλη, πιο απειλητική πλευρά σε αυτό το γεγονός. Αφού η Fed μεγαλώνει την προσφορά χρήματος, προκαλεί την ανατίμηση των άλλων νομισμάτων. Αυτό αναγκάζει τις κεντρικές τράπεζες άλλων χωρών να αυξάνουν τα αποθέματά τους σε χρήμα για να ρίξουν την αξία των νομισμάτων τους. Το τελικό αποτέλεσμα είναι η αύξηση του πληθωρισμού σε παγκόσμιο επίπεδο.

ΓΙΑΤΙ ΛΟΙΠΟΝ ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΔΕΝ ΤΡΑΒΟΥΝ ΤΗΝ ΠΡΙΖΑ ΑΠΟ ΤΟ ΔΟΛΑΡΙΟ;

Για δύο κυρίως λόγους. Ο πρώτος είναι η δυσκολία διάθεσης των συναλλαγματικών αποθεμάτων. Ένα "ντάμπινγκ" του δολαρίου από τις διεθνείς αγορές θα μειώσει την αξία του ακόμη περισσότερο, με αποτέλεσμα να συρρικνωθεί και η αξία των κρατικών αποθεμάτων. Η Κίνα και την Ιαπωνία κατέχουν και οι δύο συνολικά πάνω από 2 τρισεκατομμύρια δολάρια σε ομόλογα αμερικάνικου δημοσίου. Ακόμη και αν το 1/4 των ομολόγων αυτών εισπραχθεί, η αξία των υπόλοιπων θα πάει φούντο.

Ο δεύτερος λόγος έχει να κάνει με το γεγονός ότι, σε έναν κόσμο που ταλαιπωρείται από πολλαπλές αβεβαιότητες, το δολάριο συμβόλιζε πάντα ένα ασφαλές καταφύγιο. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ έχει τη φήμη ότι φέρνει σε πέρας τις υποχρεώσεις της, ακόμα και αν αυτό γίνεται με μια ατελείωτη εκτύπωση δολαρίων. Ενώ τα νομίσματα των άλλων χωρών στηρίζονται από τα συναλλαγματικά διαθέσιμά τους, το δολάριο ΗΠΑ εξασφαλίζεται μόνον με την υπόσχεση ότι θα εκτυπώνονται όλο και περισσότερα δολάρια. Όσο παράξενο και άν ακούγεται αυτό, είναι γεγονός.

ΤΟ ΠΛΗΡΩΜΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Αλλά, όπως λένε, δεν γίνεται η φασολιά να μεγαλώνει μέχρι τον ουρανό, κι ας λένε τη συγκεκριμένη φασολιά "Αμερική". Το Νοέμβριο του 2009, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ανακοίνωσε την πώληση 200 τόνων χρυσού στην Κεντρική Τράπεζα της Ινδίας προς 6,7 δισ. δολάρια. Η άμεση επίπτωση ήταν η εκτόξευση της τιμής του χρυσού σε ύψος ρεκόρ. Αποδείχθηκε τελικά ότι η κίνηση ήταν κόλπο της Ινδίας για να διαφοροποιήσει τη συμμετοχή της στην αγορά του δολαρίου.

Οι Κινέζοι άργησαν να καταλάβουν ότι, αν και κρατούν ένα μεγάλο μέρος του χρέους των ΗΠΑ, δεν διαθέτουν μεγάλη ευελιξία. Οι ΗΠΑ συνεχίζουν να ευημερούν, αν και χρεωμένες, ενώ το Πεκίνο έχει κολλήσει, με αμερικάνικα ομόλογα στα χέρια, αξίας πάνω από 1 τρισ. δολαρίων, που συνεχώς χάνουν την αξία τους.

Επομένως, δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι το ποσό που η Κίνα σχεδιάζει να επενδύσει σε χρυσό είναι ακριβώς 1 τρισεκατομμύριο δολάρια.

Όσο για τον παλιό τίτλο του δολαρίου ως "ασφαλούς καταφύγιου", αρχίζει να φθείρεται κι αυτός, για τους εξής λόγους: (α) Το χρέος των ΗΠΑ έχει φθάσει σε μεγέθη γιγαντιαία (75% του ΑΕΠ). (β) Το έλλειμμα είναι ένα τρισεκατομμύριο δολάρια. Και (γ) οι ΗΠΑ έχουν αρχίσει να συμπεριφέρονται σαν ένα αποτυχημένο κομμουνιστικό κράτος που κατασπαταλά το δημόσιο χρήμα του για να σώσει "προβληματικές" εταιρείες.

Η απόφαση διαφόρων χωρών να ξεφορτωθούν ομόλογα των ΗΠΑ είναι και θα παραμείνει πολιτική πράξη. Είτε πρόκειται για τη Μόσχα, τη Βομβάη, το Τόκιο και το Πεκίνο, δεν υπάρχει προς το παρόν καμμία ηγεσία που να θέλει να δώσει την εντύπωση ότι τορπιλλίζει την ευκαιρία των ΗΠΑ για οικονομική ανάκαμψη, ειδικά κατά τη διάρκεια μιας παρατεταμένης ύφεσης. Άρα θα πρέπει να αποκλειστεί η πιθανότητα μιας ολοκληρωτικής διακοπής στην αγορά των ομολόγων των ΗΠΑ.

Ωστόσο, οι αγορές λειτουργούν με βάση το ένστικτο και την καλή θέληση. Στην συγκεκριμένη περίπτωση, η καλή θέληση έχει εξαντληθεί από καιρό, και όλα δείχνουν ότι η εμμονή των αγορών με το αμερικάνικο νόμισμα έχει και αυτή αρχίσει να ελαττώνεται. Επομένως, χωρίς το προνόμιο της να εκτυπώνει δολάρια ανεξέλεγκτα, ακόμα και οι ρόδες θα αρχίσουν να φεύγουν από τη σακαράκα.

Στο μεταξύ, μια συμβουλή προς όλους... Ξεφορτωθείτε τα δολάρια σας.

Πηγή



Πρώτη φορά θυμάμαι κυβέρνηση που, ενώ παραδέχεται ότι δεν μπορεί να κυβερνήσει, αντί να κάνει το αυτονόητο, δηλαδή να προσφύγει στη λαϊκή ετυμηγορία, να παρακαλάει την αντιπολίτευση να …συγκυβερνήσει!
Την οποία αντιπολίτευση, έως πρόσφατα την έλουζε με ένα σωρό αστήρικτες κατηγορίες! Όπως για παράδειγμα, ότι δεν έχει προτάσεις, δεν έχει στελέχη, ευθύνεται για τη σημερινή κατάσταση και τα άλλα. Γνωστά σε όλους και χιλιοειοπωμένα!

Τι έγινε ξαφνικά;

Ας επιχειρήσουμε να ανακεφαλαιώσουμε:

Πρώτον, η Κυβέρνηση ουσιαστικά είναι διαλυμένη. Οι διάλογοι που διέρρευσαν χθές είναι ενδεικτικοί. Φαίνεται να …δουλεύει μόνο ο κ. Βενιζέλος και αυτός καλύτερα να μη …δούλευε γιατί κάθε πρωϊ ξυπνάμε με νέους φόρους!

Δεύτερον, η Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ βρίσκεται στα πρόθυρα της παράκρουσης. Οι άνθρωποι, και με το δίκιο τους, δεν αντέχουν άλλο! Έχουν μετατραπεί σε στρατιώτες που ψηφίζουν αμφίβολης αποτελεσματικότητας μέτρα. Δεν τολμάνε πλέον να επισκεφθούν την εκλογική τους περιφέρεια φοβούμενοι τη λαϊκή αγανάκτηση.

Τρίτον, ο Πρωθυπουργός ο ίδιος φαίνεται πλέον κουρασμένος και καταβεβλημένος. Είναι προφανές ότι έχει δύσει το άστρο του μεταξύ των εταίρων. Για αυτό και δεν καλείται να συμμετάσχει στη διαμόρφωση των αποφάσεων. Απλώς του ανακοινώνεται με τι πρέπει να συμμορφωθεί.

Τέταρτον, το ΠΑΣΟΚ ως κόμμα είναι πλέον σε φάση προϊούσας φθοράς. Δημοσκοπικά βρίσκεται σε ραγδαία και ελεύθερη πτώση.

Πέμπτον, η κοινωνία δεν αντέχει άλλο. Πολλά νοικοκυριά βρίσκονται σε οριακή κατάσταση και δεν είναι λίγοι εκείνοι που προειδοποιούν για τον κίνδυνο επερχόμενης γενικευμένης κοινωνικής αντίδρασης.

Το ανωτέρω μείγμα είναι εκρηκτικό. Η κυβέρνηση, λοιπόν, αναζητά τρόπους εκτόνωσης της κοινωνικής αγανάκτησης, από τη μια και διάσωσης του ΠΑΣΟΚ από την άλλη.

Δεν είναι πολλές οι διαθέσιμες εναλλακτικές λύσεις.

Ο κ. Καστανίδης πρότεινε δημοψήφισμα, αλλά γνωρίζει ότι δημοψήφισμα για δημοσιονομικά ζητήματα δεν μπορεί να γίνει.

Αρκετά κυβερνητικά στελέχη προτείνουν εκλογές, εν γνώσει τους ότι στην παρούσα συγκυρία ισοδυναμεί με χαρακίρι. Όμως, έχουν υπέρ τους το επιχείρημα ότι τα πράγματα στο μέλλον θα επιδεινωθούν. Άρα μια, έστω και μεγάλη ήττα, είναι προτιμότερη από την πανωλεθρία.

Τέλος, είναι και ο επιθυμητός δρόμος, αυτός της συγκυβέρνησης. Δεν έχετε παρά να δείτε τη δημοσκόπηση του Φαληρικού Συγκροτήματος.

Τα σενάρια αυτά απευθύνονται κυρίως στον Αντώνη Σαμαρά και τη Ν.Δ. Προφανώς, θέλουν να τον εγκλωβίσουν σε μια αδιέξοδη πολιτική. Να του φορτώσουν και ευθύνες που δεν του αναλογούν. Να κερδίσουν χρόνο.

Κυρίως, όμως, να παρατείνουν την εφαρμογή των πολιτικών του μνημονίου και να διασωθεί το status quo.

Ο κ. Παπανδρέου φοβάται τη λαϊκή ετυμηγορία και αγωνίζεται να την αποφύγει. Αυτό δείχνει και το πολιτικό μέγεθος του ανδρός.

Όμως, η κατάσταση είναι τόσο κρίσιμη που δεν αντιμετωπίζεται με παλαιοκομματικές μεθόδους.

Η χώρα έχει ανάγκη από καθαρές λύσεις για να αλλάξει σελίδα.

ΚΡ

  • Γράφει ο Διογένης ο Κυνικός

Απογοήτευση, μιζέρια, ανασφάλεια, αθλιότητα. Αυτό ζούμε καθημερινά όλοι μας, και δεν χρειαζόταν να κάνει τον κόπο ο ΣΚΑΙ και η Public Issue και να μας δείξει τα αποτελέσματα του Βαρόμετρου του Οκτωβρίου για να αντιληφθούμε και επισήμως πως νιώθουν οι συνάνθρωποι μας. Και μάλιστα όταν βλέπει κανείς ότι στην δημοτικότητα των πολιτικών κομμάτων την πρώτη θέση καταλαμβάνει ο ΛΑΟΣ και ο ΣΥΡΙΖΑ τότε καταλαβαίνουν όλοι σε τι σύγχυση βρίσκεται ο κόσμος!! Κουλούρι ζεστό έπρεπε να έχουν όλα τα κόμματα στα ποσοστά τους και αυτό τους αξίζει. Και μην πει κανείς ότι τους βάζουμε όλους σε ένα τσουβάλι. Μόνοι τους μπήκαν σε αυτό!!!

Όμως οι «δικοί» μας συνεχίζουν απτόητοι. Το ΠΑΣΟΚ δεν καταλαβαίνει τίποτα! Τα ψέματα τους, τα μέτρα τους ή καλύτερα τα μέτρα μας, μια και όπως πάνε θα μας θάψουν όλους, και ουσία ΜΗΔΕΝ. Χάνει κανείς και το σάλιο του να τα λέει ή χαλάει πολύτιμο μελάνι γράφοντας τα κατορθώματα της κυβέρνησης. Θέλετε παραδείγματα; Πολλά! Να σχολιάσει κανείς την χθεσινή ανακοίνωση του Υπουργείου Οικονομικών που μας ενημέρωσε ότι τελείωσαν οι διαπραγματεύσεις; Τι να πούμε και πάλι; Ότι πληροφορηθήκαμε σήμερα από το πρακτορείο Reuters πωςι σύμφωνα με στέλεχος της τρόικα (δεν κατονομάζεται η πηγή) ''οι συζητήσεις συνεχίζονται γιατί πολύ απλά δεν έχει υπάρξει ακόμα συμφωνία με καμία πλευρά''. Ποιον να πιστέψεις και τι να πιστέψει κανείς;

Το μόνο που ξέρει να κάνει η κυβέρνηση του κυρίου Παπανδρέου είναι να βάζει φόρους και να κόβει μισθούς και συντάξεις. Σήμερα το μεσημέρι μάθαμε για νέα φορολογικά μέτρα. Από την άλλη χθες, ενημερωθήκαμε για την διαμάχη των κυρίων Βενιζέλου και Κουσελά όπου ο τελευταίος αποκάλυψε ότι πριν φύγει από την θέση που κατείχε, δηλαδή του Υφυπουργού Οικονομικών είχε στα χέρια του λίστα με 3.800 μεγαλοοφειλέτες του δημοσίου όπου ο καθένας τους χρωστούσε πάνω από 1 εκατομμύριο ευρώ στην Εφορία!!! Μετά φαίνεται ως αστεϊσμός όταν γράφουμε ότι οι φοροφυγάδες θα κάνουν σύλλογο για να μαζέψουν χρήματα και να ανατρέψουν όποια κυβέρνηση τους κυνηγήσει…. Λέτε να έφυγε για αυτό ο κύριος Κουσελάς από την θέση του με τον ανασχηματισμό; Ενόχλησε κάποιους; Βεβαίως υπήρξε η υγιής αντίδραση και άμεση του Οικονομικού Εισαγγελέα κυρίου Πεπόνη, ο οποίος διέταξε προκαταρκτική εξέταση και την ανέθεσε στην κυρία Πόπη Παπανδρέου. Και μόνον η επιλογή του αυτή δείχνει ότι θέλει να ρίξει άπλετο φως στην υπόθεση. Αλλά μετά τι; Σαν το Μάκη Ψωμιάδη θα κόβουν βόλτες οι υπεύθυνοι; Η Οικονομική Εισαγγελία, η Εισαγγελία γενικά έχει κάνει σε πολύ μεγάλο βαθμό καλά την δουλειά της. Από εκεί και πέρα αποτέλεσμα δεν υπάρχει!!

Χθες ήταν να αρχίσει η δίκη των υπευθύνων για τις φονικές πυρκαγιές στην Ηλεία. Αναβλήθηκε για τον Σεπτέμβριο του 2012! Εν τω μεταξύ όσοι βρεθούν ένοχοι, μέχρι το 2012 και ακόμη πιο εκεί, θα κυκλοφορούν ελεύθεροι και ωραίοι. Μόνον τα θύματα τους που πήγαν άδικα και οι οικογένειες τους δεν μπορούν να είναι ελεύθεροι και ωραίοι…. Μάλιστα ο εποχικός πυροσβέστης που κατηγορείται για ανθρωποκτονία από αμέλεια κατά συρροή, κατά παράβαση κάθε νόμου αλλά και έννοιας της ηθικής επαναπροσλήφθηκε στην Πυροσβεστική. Τα ζωντανά θύματα του, εφ’ όσον κριθεί ένοχος, είμαστε σίγουροι ότι πολλά εξ αυτών είναι άνεργα!!! Μαρκογιαννάκης, σκάνδαλο ελικοπτέρων, παραγράφηκε. Σπηλιωτόπουλος Άρης, Μαρκόπουλος, σκάνδαλο ΕΟΤ, παραγράφηκε. Η κυρία Πόπη Παπανδρέου έχει απαγγείλει κατηγορίες σε 29 άτομα σε βαθμό κακουργήματος για δύο σκάνδαλα στην Πυροσβεστική, 7-8 μήνες τώρα και ο ανακριτής δεν έχει βρει χρόνο να προχωρήσει την υπόθεση. Ενώ γράφτηκε ότι ένας άλλος Εισαγγελέας, ο κύριος Ελευθεριάνος, συγκεντρώνει στοιχεία επί μήνες για άλλες παρανομίες και σκάνδαλα στην Πυροσβεστική!!! Και λοιπόν, άντε να απαγγείλει νέες κατηγορίες, πότε θα συζητηθούν; Εν τω μεταξύ οι κατηγορούμενοι δρουν ελεύθερα και είναι το ζωντανό παράδειγμα της ατιμωρησίας που είναι μία από τις αιτίες που φθάσαμε εδώ.

Και δεν σταματάει ο κατάλογος εδώ. Η λίστα αυτή του κυρίου Κουσελά αναφέρεται σε έχοντες χρέη προς την εφορία. Μάλιστα κάποια ΜΜΕ την εμφανίζουν ως λίστα φοροφυγάδων όπου το θέμα αλλάζει και γίνεται ακόμη πιο σοβαρό. Γιατί άλλο να καθυστερείς να πληρώσεις ή να μην πληρώνεις τις υποχρεώσεις σου και άλλο να έχεις κλέψει κιόλας το δημόσιο. Αλλά γιατί ξαφνιάστηκαν όλοι με τον κύριο Κουσελά; Ξεχάσαμε κιόλας τους 18 λαδιάρηδες εφοριακούς που έσβηναν πρόστιμα από επιχειρήσεις. Από το 2006 μέχρι το 2008 κράτησε η δράση τους και τα ποσά που έχασε το δημόσιο υπολογίζονται στο 1 δις ευρώ!!!! Μόλις τον Φεβρουάριο του 2011 πήγε στον Εισαγγελέα και αυτή η υπόθεση. Και τώρα τι; Μουχλιάζει μαζί με την υπόθεση της Πυροσβεστικής και τόσα άλλα σκάνδαλα σε κανένα συρτάρι; Άσε το άλλο θέμα των συντάξεων του ΙΚΑ. Αν αληθεύει, και δεν είναι κάποια παραπληροφόρηση του τύπου «μαζί τα φάγαμε» τότε θέλουν όλοι «κρέμασμα».

Αλλά η ουσία ποια είναι; Εμείς, με την μνήμη μας και το αρχείο μας μαζέψαμε καμιά 40 δις ευρώ από τις υποθέσεις που αναφέρουμε. Αυτό το κράτος, αυτή η κυβέρνηση, αυτά τα κόμματα της αντιπολίτευσης ΤΟΣΟ ΑΝΙΚΑΝΟΙ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ; ΠΟΤΕ ΘΑ ΔΟΥΜΕ ΦΩΣ; ΠΟΤΕ ΘΑ ΠΑΕΙ ΦΥΛΑΚΗ ΕΝΑΣ ΑΠΑΤΕΩΝΑΣ; Μόνο οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι και οι μη-έχοντες σαν… (βάλτε τον χαρακτηρισμό της επιλογή σας) θα πληρώνουν την νύφη κάθε φορά σε αυτόν τον τόπο;


Jurassic ΜΑΤ

Ο Χρήστος, όπως είναι αναμενόμενο άλλωστε, δίνει τα ρέστα του σε θέματα δημοκρατίας. Και γίνεται όλο και καλύτερος.

Δεν μπορεί φυσικά να αφήνει όσους δεν κατάφερε να λοβοτομίσει η τηλεόραση να βγαίνουν στο δρόμο και να εμποδίζουν το έργο της εθνικής ημών κυβερνήσεως.

Άλλωστε για να επικρατήσει το 15% πάνω στο υπόλοιπο δεν έχει και άλλο τρόπο από το ξύλο και τα χημικά. Κάτι σαν τον χειρούργο που αν δεν σου κάνει αναισθησία δεν θα μπορέσει να σε σώσει.

Το ερώτημα είναι αν σε χειρουργεί για να σε σώσει ή γα να σου πάρει το νεφρό και να το πουλήσει.

Αν είναι ερώτημα αυτό…

Μπορεί να μην τα κατάφερε το 2002, αλλά το 2011 το όνειρο του Χρήστου Παπουτσή για μια όμορφη πόλη πραγματοποιήθηκε...



Η κυβέρνηση πλειοδοτεί σε δολοφονική μανία εκτέλεσης των εντολών του διεθνούς ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου και οι άλλες «δημοκρατικές» και «αριστερές» δυνάμεις πλειοδοτούν στα εκλογικά τεχνάσματα απάτης: «επαναδιαπραγμάτευση του χρέους», «αντιμνημονιακά μέτωπα» και άλλες τέτοιου είδους αντι-τροϊκές ρητορείες…

Με αυτές τις πολιτικές αλχημείες επικαλύπτουν τα πραγματικά αίτια των συμφορών μας, αφήνουν στο απυρόβλητο τους Αφέντες της βαρβαρότητας και δημιουργούν νέες θανάσιμες αυταπάτες σκλαβιάς και υποταγής.

Το να δαιμονοποιεί κανείς την τρόικα και τα Μνημόνια συγκαλύπτει τους εκτελεστές του εγκλήματος και αγωνίζεται για τη σωτηρία τους.

Η τρόικα είναι ο επιτηρητής των αποφάσεων των αφεντικών της βαρβαρότητας: το διεθνές ιμπεριαλιστικό κεφάλαιο και οι ποικίλες μαφίες του.

Τα Μνημόνια είναι ο «καταστατικός χάρτης», η κωδικοποίηση αυτών των αποφάσεων…

Η κυβέρνηση είναι το εκτελεστικό όργανο αυτών των αποφάσεων: Αποφάσεις κωδικοποιημένες και...
στα προγράμματα τόσο του ΠΑΣΟΚ, όσο και της ΝΔ.

Αν και τα έχουμε αναλύσει διεξοδικά όλα αυτά, θα υπογραμμίσουμε και εδώ τούτο: Μη τσιμπάμε τα δολώματα απάτης. Ότι δηλαδή είναι η τρόικα που επέβαλε αυτή την πολιτική στην κυβέρνηση.

Η τρόικα, απλώς «επιτηρεί» και χρησιμοποιείται σαν «μπαμπούλας» προκειμένου να υλοποιηθούν οι αποφάσεις των μαφιών του χρήματος: ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ-ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ των κυβερνητικών κομμάτων και με την απαραίτητη «αντιπολιτευτική» υπόκρουση των «αριστερών» ψαλτών και των ποικίλων (σήμερα) «αντιμνημονιακών»…

Διαβάστε το παρακάτω, πολύ διαφωτιστικό κείμενο:

Ηρθε η ώρα!

«Η απλήρωτη εργασία των εργατών είναι το μέσο με το οποίο διεξάγεται ο συναγωνισμός».
(Καρλ Μαρξ, «Το Κεφάλαιο», τόμος πρώτος, σελίδα 567).

«H μόνιμη τάση του κεφαλαίου είναι να υποβιβάσει τους εργάτες ίσαμε το μηδενικό επίπεδο».
(Καρλ Μαρξ, «Το Κεφάλαιο», τόμος πρώτος, σελ. 621)

Η απόδειξη για το «πού το πάνε» με τις Συλλογικές Συμβάσεις και την πλήρη κατάργηση ακόμα και αυτού του βασικού μισθού, βρίσκεται στην ίδια την κυβερνητική πολιτική, όπως και στην πολιτική των κυβερνήσεων της ΝΔ και όχι στα υπαρκτά ή ανύπαρκτα «email» της τρόικας.

Η ουσία του ζητήματος συνίσταται στο εξής:

Η πολιτική και η στρατηγική της άρχουσας τάξης στοχεύουν στη λεηλασία των εργαζομένων, στη συντριβή εκείνου που στη γλώσσα τους παρουσιάζεται σαν «μισθολογικό κόστος», ώστε να εξασφαλιστεί η απρόσκοπτη κερδοφορία του κεφαλαίου, μέσα από την περαιτέρω αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης.

Είναι η εκπλήρωση αυτού του στόχου, είναι η εξασφάλιση της απρόσκοπτης κερδοφορίας του κεφαλαίου, είναι η κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων (και όχι το «γινάτι» κάποιας τρόικας ή της εκάστοτε κυβέρνησης της πλουτοκρατίας) που για να ικανοποιηθεί δεν μπορεί παρά να περάσει μέσα από την κατάργηση ακόμα και του ελάχιστου ορίου των 751,39 ευρώ για τους νεοεισερχόμενους στην αγορά εργασίας που προβλέπει η Εθνική Συλλογική Σύμβαση.

Αυτή η πολιτική δεν είναι σημερινή.

Προωθείται εδώ και χρόνια στο όνομα της ενίσχυσης της «ανταγωνιστικότητας» της χώρας. Οπου ως «ανταγωνιστικότητα»

α) οι κεφαλαιοκράτες εννοούν την ενδυνάμωσή τους απέναντι στους άλλους κεφαλαιοκράτες - ανταγωνιστές τους και όπου
β) ως «χώρα» εννοούν το δικό τους ιδιοτελές, ατομικό, ταξικό συμφέρον.

Ακριβώς αυτή η περιβόητη ενίσχυση της «ανταγωνιστικότητας» της ελληνικής οικονομίας είναι που ταυτίζεται με τη μείωση της τιμής της εργατικής δύναμης.

Αυτό σημαίνει η «ανταγωνιστικότητά τους» και πάντα αυτό σήμαινε:

Από την εποχή που ο Μαρξ - ήδη από το 1863 (!) - προέβλεπε ότι το κεφάλαιο οδηγεί τους μισθούς σε επίπεδα Κίνας μέχρι την εποχή του Σημίτη και της «απασχολησιμότητας», και από την εποχή των «κοινωνικών διαλόγων» και των Τοπικών Συμφώνων Απασχόλησης που μαζί προώθησαν ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΣΥΝ μέχρι το μνημόνιο του 2010, όπου μπήκαν - ήδη - οι νομοθετικές βάσεις για την πλήρη κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων.

Εκείνο, επομένως, που θέλουν, που επιδιώκουν, που «αποφασίζουν και διατάσσουν»,
ό,τι σήμερα το παρουσιάζουν σαν «πρόταση της τρόικας», ό,τι προσπαθούν να το εμφανίσουν σαν κεραυνό εν αιθρία, είναι ό,τι ακριβώς οι κυβερνήσεις της πλουτοκρατίας το μεθοδεύουν συστηματικά εδώ και... αιώνες.

Συγκεκριμένα:

• Η κυβέρνηση, το καλοκαίρι του 2010, ψήφισε τον αντεργατικό νόμο 3863/2010, με τον οποίο θεσμοθέτησε ότι οι επιχειρησιακές συμβάσεις θα υπερισχύουν των κλαδικών, με τους νεοπροσλαμβανόμενους εργαζόμενους να λαμβάνουν το 80% του βασικού μισθού, 592 ευρώ μεικτά και μόλις 500 ευρώ καθαρά.

• Η κυβέρνηση είχε φροντίσει να καταγράψει μέσα στο μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα, που ψηφίστηκε τον Ιούνη του 2011, ότι το «νέο μοντέλο ανάπτυξης της χώρας» προϋποθέτει: «Την άρση των στρεβλώσεων στις συνθήκες της αγοράς μέσω της δημιουργίας συνθηκών ευέλικτων εργασιακών σχέσεων».

• Μόλις προχτές ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Ηλ. Μόσιαλος, σε δήλωσή του σημείωνε: «Η κυβέρνηση εξετάζει κάθε παράγοντα που επηρεάζει την ανταγωνιστικότητα των ελληνικών επιχειρήσεων. Σε αυτή την κατεύθυνση ενθαρρύνουμε συνεχώς τον διάλογο μεταξύ των κοινωνικών εταίρων, έτσι ώστε να προωθηθούν οι απαραίτητες αλλαγές στη βάση των πραγματικών προβλημάτων που αντιμετωπίζει η χώρα.

Παράλληλα, είμαστε αποφασισμένοι (....) να ενισχύσουμε την ανταγωνιστικότητα μέσα από τη μείωση του μη μισθολογικού κόστους και την αξιοποίηση των συγκριτικών μας πλεονεκτημάτων για την παραγωγή ποιοτικών προϊόντων και υπηρεσιών».

«Με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια», δηλαδή. Η κυβέρνηση και το «διάλογο» στηρίζει μεταξύ των «κοινωνικών εταίρων» προκειμένου να προωθηθούν οι «απαραίτητες αλλαγές» (βλ. κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων) και προαναγγέλλει τη μείωση των εργοδοτικών ασφαλιστικών εισφορών μέσα από τη «μείωση του μη μισθολογικού κόστους».

• Χτες μόλις, πάλι ο κ. Μόσιαλος, ερωτηθείς για την κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων, απάντησε (ΣΚΑΪ): «Η συζήτηση εντάσσεται μέσα στα πλαίσια της αύξησης της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας. Είπα και πριν ότι η ελληνική οικονομία δεν ήταν ανταγωνιστική και δεν είναι ακόμη ανταγωνιστική (...). Επομένως, αυτό το θέμα τίθεται επί τάπητος. Πρέπει να βελτιωθεί η ανταγωνιστικότητα. Ενα από αυτά, τα οποία πρέπει να γίνουν, είναι η μείωση του κόστους εργασίας».

• Σε πρόσφατη μελέτη που εκπόνησε η εταιρεία «McKinsey» για λογαριασμό του ΣΕΒ και της Ενωσης Ελληνικών Τραπεζών, για να παρουσιαστεί το «νέο μοντέλο ανάπτυξης» της ελληνικής οικονομίας, οι εκπρόσωποι του κεφαλαίου απαίτησαν: Την καθιέρωση χαμηλότερων μισθών και την ακύρωση του θεσμού των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας. Την κατάργηση των ωραρίων εργασίας και των ειδικοτήτων, με αύξηση της «ευελιξίας». Τη δυνατότητα του κεφαλαίου να μετακινεί επαγγελματικά και γεωγραφικά όσο και όποιο εργατικό δυναμικό θέλει, όποτε το θέλει...

Οσο για τον κύριο Παπανδρέου, που τα ΜΜΕ τον παριστάνουν να έχει ορθώσει «κόκκινη γραμμή» και να απαντά ότι «δεν θα γίνουμε Ινδία», είναι ο ίδιος που μιλώντας προ δεκαημέρου στο Βερολίνο, απευθυνόμενος στους Γερμανούς βιομηχάνους, τους οποίους κάλεσε να «επενδύσουν» στην Ελλάδα, αναφώνησε:
«Οι Ελληνες θα ζήσουν με λιγότερο μισθό»...

ΟΧΙ, λοιπόν!

Δεν είναι η τρόικα που από μόνη της «μαγειρεύει» και προσπαθεί να επιβάλει στην κυβέρνηση -η οποία εμφανίζεται από τα «ενσωματωμένα» ΜΜΕ τάχα να... αντιστέκεται- την κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων και της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας.

Και, τελικά, λίγη αξία έχει είτε αν το θέμα της κατάργησης του βασικού μισθού και των Συλλογικών Συμβάσεων τέθηκε ή δεν τέθηκε από την τρόικα, είτε αν η κυβέρνηση επέλεξε να το παρουσιάσει σαν απαίτηση της τρόικας ώστε με αυτό τον τρόπο αφ' ενός να το «ξεφουρνίσει» στην κοινή γνώμη, αφ' ετέρου να κάνει και το κομμάτι της ότι τάχα... ανθίσταται.

Αυτό που έχει σημασία είναι ότι το κεφάλαιο και τα όργανά του (κυβέρνηση, αστικά κόμματα, ξεπουλημένα συνδικάτα, τρόικα) αυτό που έχουν προαποφασίσει, το σχέδιο με το οποίο γυρίζουν τη ζωή του εργαζόμενου έναν αιώνα πίσω, φαίνεται ότι ήρθε η ώρα να το θέσουν σε εφαρμογή.

Που σημαίνει το εξής «απλό»:

Οτι, πράγματι, έχει έρθει η ώρα να πάρουν μια συντριπτική απάντηση από το λαό.

Από resaltomag, μοντάζ Γρέκι



Η πρόεδρος της Αργεντινής (παθούσας από το Δ.Ν.Τ.), Κριστίνα Φερνάντεζ Ντε Κίρχνερ, απηύθυνε προειδοποίηση πριν από λίγες ώρες προς την Ελλάδα, σχετικά με τα εξοντωτικά μέτρα λιτότητας τα οποία και δέχθηκε η κυβέρνηση Παπανδρέου.

«Αυτά τα άγρια μέτρα λιτότητας σίγουρα θα συναντήσουν αντίσταση. Θα τελειώσουν άσχημα στην Ελλάδα. Τα οικονομικά μέτρα που πήραν θα πυροδοτήσουν σφοδρές κοινωνικές αναταραχές, σαν αυτή που αντιμετώπισε η χώρα μας την περασμένη δεκαετία» δήλωσε η Φερνάντεζ. Χαρακτήρισε τις συνταγές που εφαρμόζονται στην Ελλάδα ως «ταυτόσημες» με αυτές που εφαρμόστηκαν στην Αργεντινή το 2001, επισημαίνοντας τις ομοιότητες μεταξύ της κατάστασης που επικρατεί στην Ελλάδα και της οικονομικής και κοινωνικοπολιτικής κρίσης που «χτύπησε» την Αργεντινή 10 χρόνια πριν, προτού η χώρα κηρύξει στάση πληρωμών.

Συνοπτικά ακολουθούν τα γεγονότα και οι χειρισμοί της χώρας, στο πλαίσιο της αντιμετώπισης της κρίσης, και ο καθένας μπορεί να κάνει τη σύγκριση μεταξύ των καταστάσεων και των κοινών τόπων Ελλάδας και Αργεντινής.

Η Αργεντινή στηριζόταν επί το πλείστον σε μια ισχυρή μεσαία τάξη, που αποτελούσε τη «ραχοκοκαλιά» της οικονομίας και της κοινωνίας της και η οποία σταδιακά εξοντώθηκε, δίνοντας τη θέση της σε ένα διεφθαρμένο, ολιγάριθμο, «κλειστό», οικονομικό – πολιτικό ελιτίστικο λόμπι. Το αποτέλεσμα; Μέσα σε μια δεκαετία πάνω από το 60% του πληθυσμού βρέθηκε να ζει κάτω από αυτό που χαρακτηρίζουμε ως «όριο της φτώχειας», με το ποσοστό των ανασφάλιστων εργαζομένων να ξεπερνάει το 50%.

Το σενάριο που ακολούθησε είναι γνωστό και σε εμάς: διόγκωση ενός υπερβολικά «δυσκίνητου» δημόσιου τομέα, φοροδιαφυγή και διαφθορά. Η ίδια μορφή «καρκίνου» που μαστίζει την Ελλάδα σήμερα. Ο πληθωρισμός κάλπαζε ανεξέλεγκτα, οι τιμές αυξάνονταν ραγδαία μήνα με τον μήνα και οι πολίτες έβλεπαν το αργεντίνικο πέσο να κατρακυλά ασταμάτητα.

Το αποτέλεσμα; Μέσα σε πέντε χρόνια (1993-1998), το χρέος της χώρας ανήλθε από το 29% στο 41% του ΑΕΠ, οι εξαγωγές προς την υπόλοιπη Νότια Αμερική (και δη τη Βραζιλία) εκμηδενίστηκαν, καθώς τα εξαγώγιμα προϊόντα της χώρας ήταν ολοκληρωτικά μη ανταγωνιστικά στις διεθνείς αγορές και φυσικά οι εισαγωγές «απογειώθηκαν». Η παραγωγική δραστηριότητα της χώρας «παρέλυσε» ολοκληρωτικά.

Οι ανωτέρω παράγοντες οδήγησαν την Αργεντινή σε δανεισμούς από τις διεθνείς κεφαλαιαγορές με επιτόκια ύψους 10,5% το 1998 και, στην προσπάθεια να αποφύγει τον «γκρεμό», η κυβέρνηση καταφεύγει στο ΔΝΤ, το οποίο χορηγεί δάνεια ύψους 7,2 δισ. και 39,7 δισ. το 1998 και το 2000 αντίστοιχα. Οι όροι δανεισμού ήταν εξοντωτικοί: μείωση μισθών των δημοσίων υπαλλήλων και πάγωμα καταθέσεων. Το λεγόμενο «Debt Swap» (αύξηση της διάρκειας ομολόγων με νέους όρους και μεγαλύτερη διάρκεια), χάρισε στη χώρα λίγες εβδομάδες ζωής, καθώς οι διεθνείς αγορές δεν πείστηκαν για την αποτελεσματικότητα των χειρισμών της χώρας.

Στα τέλη του 2001, η Αργεντινή φτάνει στο «σημείο μηδέν». Οι κοινωνικές αναταραχές αγγίζουν το απόλυτο σημείο ανάφλεξης και ξεσπούν όταν ο πρόεδρος Ντε Λα Ρούα, σε μια κίνηση απόγνωσης, απαγορεύει την ανάληψη μετρητών από τράπεζες, όταν το ποσό ξεπερνά τα 250 ευρώ. Σε κλίμα απόγνωσης εγκατέλειψε και το προεδρικό μέγαρο (με ελικόπτερο από την ταράτσα του), το οποίο είχε περικυκλώσει ο εξαγριωμένος όχλος.

Νέος πρόεδρος – νέα πολιτική: Νέστορ Κίρχνερ. Προβαίνει σε άμεση στάση πληρωμών και γυρίζει την
πλάτη στο χρέος της χώρας, μην αναγνωρίζοντάς το. Στο οικονομικό επιτελείο που συγκροτεί, δεν συμμετέχει ούτε ένας νεοφιλελεύθερος οικονομολόγος και απαιτεί από δανειστές και ΔΝΤ τη διαγραφή του χρέους. Ακατόρθωτο στη θεωρία. Στην πράξη, ύστερα από πολύμηνες διαπραγματεύσεις, το ΔΝΤ αναγκάζεται να συναινέσει στη ολοκληρωτική διαγραφή του 75% του χρέους της χώρας, καθώς και να δεχθεί την εξόφληση του υπόλοιπου 25% με προνομιακούς για την Αργεντινή όρους.

Η Αργεντινή είχε συμφωνήσει να πληρώσει τους τόκους των ληξιπρόθεσμων δανείων, αλλά κατόπιν δεν τους αναγνώρισε. Η χώρα τώρα διανύει πορεία οικονομικής ανάπτυξης, με αργό και σταθερό ρυθμό, τη στιγμή που το ΔΝΤ αποτελεί «κόκκινο πανί» για την «κακοδιαχείριση» της κρίσης του 2001-02.

Η πρόεδρος Φερνάντεζ – Ντε Κίρχνερ (σύζυγος του εκλιπόντος τέως προέδρου) μπορεί τώρα να μιλά για οικονομική ανεξαρτησία μακριά από την επίβλεψη του ΔΝΤ και να δηλώνει για το υπόλοιπο του χρέους: «Αποπληρωμή προς 34 σεντς το ένα δολάριο. Αν θέλετε…».

Πηγή



  • Να διερευνηθεί γιατί δεν προχώρησε με την επίμαχη λίστα ζητά ο εισαγγελέας

Την άμεση παρέμβαση του οικονομικού εισαγγελέα Γρηγόρη Πεπόνη προκάλεσαν οι δηλώσεις του πρώην υφυπουργού Οικονομικών Δημήτρη Κουσελά στη διάρκεια της συνεδρίασης του Κοινοβουλευτικού Τομέα Ελέγχου Οικονομικών του ΠΑΣΟΚ, σχετικά με την αντιμετώπιση των φοροφυγάδων τα ονόματα των οποίων είχαν περιληφθεί σε σχετική λίστα επί των ημερών του.

Ο κ. Κουσελάς, όπως προκύπτει και από σημερινά δημοσιεύματα, είχε έντονο φραστικό επεισόδιο με τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης και υπουργό Οικονομικών Ευάγγελο Βενιζέλο.

«Τι γίνεται με τους μεγαλοοφειλέτες; Γιατί δεν δίνετε στη δημοσιότητα τα ονόματά τους - είναι 3.800- και τους αφήνετε ήσυχους την ώρα που θέλουμε να κόψουμε το ρεύμα από ανθρώπους που δεν χρωστούν ούτε ένα ευρώ στην εφορία;» είπε ο κ. Κουσελάς.

«Εγώ είμαι τρεις μήνες υπουργός στο Οικονομικών. Εσύ τι έκανες ρε Δημήτρη που ήσουν και στο αρμόδιο υπουργείο; » αντέτεινε ο κ. Βενιζέλος για να πάρει την εξής απάντηση από τον βουλευτή: Αυτός ήταν ο λόγος που αποχώρησα από την κυβέρνηση.

Ο εισαγγελικός λειτουργός ζητά λοιπόν να ερευνηθεί για ποιόν λόγο ο πρώην υφυπουργός δεν προχώρησε με τη λίστα των φοροφυγάδων.

Στο πλαίσιο της έρευνας την οποία θα διενεργήσει η εισαγγελέας πρωτοδικών Πόπη Παπανδρέου θα κληθεί να καταθέσει ο κ. Κουσελάς προκειμένου να εξηγήσει τι ακριβώς εννοούσε και με την επίμαχη φράση συνδέοντας τη λίστα των φοροφυγάδων με την αποχώρησή του από την κυβέρνηση.

Αδύνατον να χωνέψουν οι Ευρωπαίοι το ηχηρό πολιτικό χαστούκι που έφαγαν η Ε.Ε. και το Δ.Ν.Τ. από τη νεοεκλεγείσα δεξιά κυβέρνηση της Ουγγαρίας, η οποία αρνήθηκε επιδεικτικά να συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις τους, προκειμένου να τους χορηγήσουν ένα δάνειο δηλώνοντας ότι δεν έχει καμία πρόθεση να επιβάλει πρόσθετα μέτρα λιτότητας στον ουγγρικό λαό επειδή έτσι θέλουν οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί. «Πραγματικό χλευασμό επιφύλαξε η ουγγρική κυβέρνηση στο Δ.Ν.Τ. και στην Ε.Ε. που έστειλαν αντιπροσωπείες τους για να εκτιμήσουν το πρόγραμμα βοήθειας στην Ουγγαρία», έγραψε η γαλλική «Λιμπερασιόν».

Η επίσης γαλλική «Μοντ» δείχνει εξίσου σοκαρισμένη με τη στάση τόσο του Ούγγρου πρωθυπουργού Βίκτορ Όρμπαν όσο και των στελεχών της κυβέρνησής του απέναντι στη συμφωνία υποτέλειας της Ουγγαρίας προς το Δ.Ν.Τ. και την Ε.Ε. που είχε υπογράψει η προηγούμενη, σοσιαλιστική και εκεί, ουγγρική κυβέρνηση, η οποία συνετρίβη στις εκλογές το Μάιο, για να πάρει δάνειο 20 δισ. ευρώ.

«Η νέα ομάδα που βρίσκεται στην εξουσία στη Βουδαπέστη φαίνεται να θέλει να απαλλαγεί από τους όρους του δανείου. Αυτό είναι επικίνδυνο» γράφει η «Μοντ» και συνεχίζει: «Τα πάντα εξελίσσονται σαν να προτίθεται ο Βίκτορ Όρμπαν, ο νέος πρωθυπουργός, να αναιρέσει το λόγο που έχει δοθεί στην Ε.Ε. και στο Δ.Ν.Τ. Ο Όρμπαν επιδεικνύει ανοιχτά μια προκλητική και προσβλητική αναίδεια απέναντι στους πιστωτές του»!

Με ιερή αγανάκτηση η «Μοντ» πληροφορεί τους αναγνώστες της ότι ο νέος Ούγγρος πρωθυπουργός «προκαλεί την Ε.Ε. και το Δ.Ν.Τ.». Απουσίαζε από τη Βουδαπέστη όταν μετέβη εκεί ειδική αντιπροσωπεία του Δ.Ν.Τ. γιατί προτίμησε να πάει στη Νότια Αφρική προκειμένου να παρακολουθήσει τον… τελικό του Παγκόσμιου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου! «Η αντιπροσωπεία του Δ.Ν.Τ. δεν κατόρθωσε να πάρει από τους Ούγγρους στοιχεία και καθαρές απαντήσεις και έτσι επέστρεψε στην Ουάσιγκτον με άδεια χέρια» υπογραμμίζει θιγμένη η «Μοντ», προχωρώντας στη διαπίστωση ότι η κυβέρνηση της Ουγγαρίας «δεν σκοτίζεται καθόλου για τις απαιτήσεις της Ε.Ε. ή των διεθνών οργανισμών!».

ΔΙΕΘΝΗΣ ΘΑΥΜΑΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΟΛΜΗ ΤΗΣ ΗΓΕΣΙΑΣ ΤΟΥΣ
Η άρνηση της δεξιάς ουγγρικής κυβέρνησης να συνεχίσει την πολιτική εθνικής υποτέλειας των σοσιαλιστών προκατόχων της, προκάλεσε φυσικά αντιδράσεις από τους θιγόμενους Ευρωπαίους, γέννησε όμως και αισθήματα μόλις συγκαλυπτόμενου θαυμασμού σε διεθνές επίπεδο.

«Προκαλώντας τους πιστωτές της, η Ουγγαρία αρνείται περαιτέρω σφίξιμο του ζωναριού», έγραψαν π.χ. στους τίτλους σχετικής ανάλυσής τους οι «Τάιμς της Νέας Υόρκης» και υπογράμμιζαν: «Η προκλητική στάση… αποτυπώνει την κόπωση και την αντίσταση που απειλεί να προκαλέσει σε όλη την Ευρώπη η συνεχιζόμενη ώθηση για δημοσιονομική ορθότητα».

Ο Ούγγρος υπουργός Οικονομικών Σκιέργκι Μάτολσι ήταν σαφέστατος, όταν εμφανίστηκε στην τηλεόραση αναφορικά με τη γραμμή της κυβέρνησης Όρμπεν απέναντι στο «μνημόνιο» που είχαν υπογράψει οι Ούγγροι σοσιαλιστές:

«Αυτό το κληρονομήσαμε από τις προηγούμενες κυβερνήσεις και θα θέλαμε να καταργήσουμε τις ατυχείς συνέπειες αυτών των βημάτων. Είπαμε στους εταίρους μας ότι δεν εξετάζουμε σε καμία περίπτωση τη λήψη πρόσθετων μέτρων λιτότητας», διακήρυξε χωρίς περιστροφές.

«Σπανίως μια ουγγρική κυβέρνηση ρίχτηκε στη δουλειά με τόση ορμή. Αυτό ήταν επειγόντως αναγκαίο γιατί έχει καθορίσει ως σκοπό της την υπέρβαση της απελπισίας και της έλλειψης αυτοπεποίθησης που άφησαν στον ουγγρικό πληθυσμό οκτώ χρόνια σοσιαλιστικής κυριαρχίας» ομολογεί και η γερμανική εφημερίδα «Φράνκφουρτ Αλγκεμάινε» και προσθέτει: «Η ομάδα του Όρμπεν θέλει εξαιτίας αυτού του λόγου να προωθήσει την “εθνική συνοχή”».

ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΛΙΤΟΤΗΤΑ, ΦΟΡΟΣ ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ!
Το χειρότερο από όλα όμως για την Ε.Ε. και το Δ.Ν.Τ. δεν ήταν η άρνηση των απαιτήσεών τους εκ μέρους της ουγγρικής κυβέρνησης ούτε η εθνικά υπερήφανη στάση του πρωθυπουργού Βίκτορ Όρμπαν μέσω της επιδεικτικής περιφρόνησης των εκπροσώπων τους. Ήταν το ότι η Βουδαπέστη τόλμησε να θίξει τα… «Άγια των Αγίων» της Ε.Ε. και το Δ.Ν.Τ.: τις τράπεζες!

Για το 2010, η ουγγρική κυβέρνηση έχει να επιτελέσει ένα πανεύκολο έργο σε ό,τι αφορά στις υποχρεώσεις της έναντι των δανειστών της: να μειώσει το έλλειμμα του προϋπολογισμού από 4% του ΑΕΠ που ήταν το 2009 σε… 3,8% του ΑΕΠ το 2010. Τίποτα δηλαδή.

Παρόλα αυτά, οι δυνάστες της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ. απαιτούν από την ουγγρική κυβέρνηση να περικόψει τις ήδη γλίσχρες συντάξεις, να μεταρρυθμίσει επί τα χείρω το εθνικό σύστημα υγείας περικόπτοντας μισθούς και θέσεις γιατρών και νοσοκόμων και μειώνοντας τα κρατικά κονδύλια για την υγεία, να κλείσει τεράστιες ζημιογόνες κρατικές επιχειρήσεις απολύοντας εκατοντάδες χιλιάδες Ούγγρων.

Απαιτούνται περικοπές τουλάχιστον ενός δισ. ευρώ για να μπορέσετε να μειώσετε το έλλειμμα φέτος σε 3,8% και του χρόνου σε 3% είπαν οι εμπειρογνώμονες της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ. στους Ούγγρους.

Άρα, απαιτούνται πρόσθετα μέτρα λιτότητας, διαπίστωσαν εμβριθώς. Εκεί τους έκανε ρολάνς και τους τρέλανε η ουγγρική κυβέρνηση! Ένα δισ. πρόσθετα έσοδα σε δύο χρόνια θέλατε;» τους απάντησαν.

«Εμείς θα μαζέψουμε περισσότερα. Όχι όμως με νέα λιτότητα για τον κοσμάκη. Απλούστατα, θα φορολογήσουμε τις τράπεζες!».

ΤΑ ΠΑΡΑΣΙΤΑ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ
Αμ’ έπος αμ’ έργον! Η κυβέρνηση Όρμπαν ανακοίνωσε έκτακτη εισφορά για τρία χρόνια των τραπεζών, ύψους 0,45% όχι όμως επί των κερδών, αφού φυσικά όλες θα φρόντιζαν να εμφανίσουν ζημιές, αλλά επί των ακαθάριστων εσόδων! Έριξε και μια έκτακτη φορολογία 5,2% στο ύψος των συναφθέντων συμβολαίων των ασφαλιστικών εταιριών και μια έκτακτη φορολογία μέχρι 6% στις χρηματιστηριακές εταιρίες και σε όλες τις υπόλοιπες χρηματοπιστωτικές δραστηριότητες!

Κόντεψαν να πάνε από εγκεφαλικό όλοι μαζί – η Ε.Ε., το Δ.Ν.Τ., οι τραπεζίτες και όλα τα παράσιτα και τα «λαμόγια» του χρηματοπιστωτικού συστήματος! Μέχρι τις 10 Σεπτεμβρίου, πρέπει να πληρώσουν την πρώτη δόση, μέχρι τις 10 Δεκεμβρίου τη δεύτερη – με βάση τα έσοδα του 2009, τα οποία έχουν ήδη δηλώσει.

Περιχαρής ο υπουργός Οικονομικών της Ουγγαρίας έκανε δημοσίως τους λογαριασμούς του: οι τράπεζες θα «σκάσουν» 450 εκατομμύρια, οι ασφάλειες άλλα 135 και οι υπόλοιπες χρηματοπιστωτικές εταιρίες ακόμη 110 εκατομμύρια – να ‘τα τα 700 εκατομμύρια ευρώ αμέσως – αμέσως μόνο για φέτος!

«Γνωρίζουμε ότι αυτή είναι μια σημαντική έκτακτη επιβάρυνση, αλλά γνωρίζουμε επίσης ότι με αυτόν τον τρόπο μπορούμε να πετύχουμε τον στόχο του ελλείμματος τους 3,8%» δήλωσε σαρκαστικά στην τηλεόραση ο Γκιέργκι Μάτολσι, ο Ούγγρος υπουργός Οικονομικών.
Με τα χρήματα αυτά όχι μόνο θα μειώσουμε το έλλειμμα στο 3,8% αλλά και θα δώσουμε κίνητρα για ανάπτυξη της οικονομίας, πρόσθεσε. Θα μειώσουμε στο μισό – δηλαδή στο 10% – τον συντελεστή φορολόγησης όλων των επιχειρήσεων που έχουν μικτά κέρδη μέχρι 1,8 εκατομμύρια ευρώ, ένα μέτρο που αφορά 250.000 επιχειρήσεις μικρές και μεσαίες, οι οποίες αποτελούν τα τρία τέταρτα του συνόλου των ουγγρικών επιχειρήσεων.

Επίσης, με τα λεφτά που θα πάρει η ουγγρική κυβέρνηση από τις τράπεζες, θα μπορέσει να μειώσει τον συντελεστή φορολογικού εισοδήματος φυσικών προσώπων στο ενιαίο ύψος του 16%, καλύπτοντας τις απώλειες φορολογικών εσόδων με ένα τμήμα των χρημάτων των τραπεζών!

«ΑΡΚΕΤΑ ΜΑΣ “ΓΔΑΡΑΤΕ” ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ, ΤΩΡΑ ΠΛΗΡΩΣΤΕ!»
Πανικός επικράτησε στους κύκλους της Ε.Ε. Η Κομισιόν έσπευσε να προσάψει στην ουγγρική κυβέρνηση ότι… δεν εκτίμησε σωστά τις επιπτώσεις αυτής της έκτακτης φορολογίας στις τράπεζες, η οποία «ενδέχεται να έχει αρνητικές συνέπειες στην οικονομική ανάπτυξη» και να «αποθαρρύνει τους ξένους επενδυτές».

Ανοησίες και προσχήματα. Ο πραγματικός λόγος που πανικόβαλε την Ε.Ε. και το Δ.Ν.Τ. ήταν μήπως αυτή η εθνικά επωφελής ουγγρική στάση βρει μιμητές και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες και δημιουργήσει «σχολή» παρακινώντας και άλλες κυβερνήσεις κρατών – μελών των «27» να φορολογούν τις τράπεζες αντί να υποβάλλουν τους λαούς τους σε εξοντωτικά μέτρα λιτότητας.

«Η Ουγγαρία θα γίνει η πρώτη χώρα στην Ευρώπη με μια αντίστοιχη απόφαση τέτοιων διαστάσεων» έγραψε η γερμανική «Φράνκφουρτ Αλγκεμάινε» την παραμονή της ψήφισης του νόμου για την έκτακτη φορολόγηση των τραπεζών από το ουγγρικό κοινοβούλιο, η οποία έλαβε ήδη χώρα από την περασμένη εβδομάδα.

Υπάρχει όμως ένα ακόμη «μυστικό» όπου καθιστά πραγματικά εξαιρετική αυτή την απόφαση της ουγγρικής κυβέρνησης.

Το 80% του ουγγρικού τραπεζικού συστήματος ελέγχεται από… ξένες τράπεζες – πρωτίστως αυστριακές και γερμανικές, αλλά και άλλες ευρωπαϊκές!

Πρακτικά, λοιπόν, από τα 700 εκατομμύρια ευρώ ένα τεράστιο τμήμα θα το πληρώσουν όχι οι Ούγγροι τραπεζίτες και παράγοντες του χρηματοπιστωτικού συστήματος, αλλά οι… Ευρωπαίοι!

Όσον αφορά δε στην έλλειψη ρευστότητας που ενδέχεται να παρουσιάσουν κάποιες τράπεζες στην Ουγγαρία εξαιτίας της έκτακτης φορολογίας, αυτή θα καλυφθεί μέσω προσφυγής στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, οπότε πάλι οι Ευρωπαίοι θα πληρώσουν!
Ομολογουμένως διπλά αριστουργηματική η κίνηση της ουγγρικής κυβέρνησης…

ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΥΠΟΝΟΜΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΞΗΛΩΜΑ ΤΩΝ ΜΗΧΑΝΙΣΜΩΝ
Η Ε.Ε. και το Δ.Ν.Τ., πέρα από τις φραστικές διαμαρτυρίες, προσπάθησαν να υπονομεύσουν και στην πράξη την πολιτική της δεξιάς ουγγρικής κυβέρνησης. Κύριο όργανό τους ο διοικητής της Τράπεζας της Ουγγαρίας.

Η κυβέρνηση απαιτούσε να μειώσει τα επιτόκια χορηγήσεων, ώστε να διοχετευθούν χρήματα στις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις και στους χρεωμένους καταναλωτές και νοικοκυριά για να μπορέσουν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους και να κινηθεί η οικονομία. Αυτός όμως αρνείται πεισματικά, με πρόσχημα τον κίνδυνο… πληθωρισμού. Αρνείται επίσης να σηκωθεί να φύγει, παρόλο που η κυβέρνηση ακόμη και με δηλώσεις του ίδιου του πρωθυπουργού εκφράζει την παντελή έλλειψη εμπιστοσύνης της προς το πρόσωπό του και τον καλεί δημοσίως να παραιτηθεί.

Η κυβέρνηση Όρμπαν αποφάσισε λοιπόν να τον χτυπήσει εκεί που πονούν όλα τα «λαμόγια» του φυράματος αυτού: στην τσέπη! Του περιέκοψε τον μισθό κατά… 75% από 30.000 ευρώ το μήνα (ποσό αστρονομικό για την Ουγγαρία) του τον έκανε 7.500 ευρώ. Ξεσηκώθηκε αμέσως αυτή τη φορά η… Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η οποία δεν αντέχει να βλέπει τραπεζίτες να υφίστανται τέτοια «μαρτύρια» και κατάγγειλε την ουγγρική κυβέρνηση για «καταχρηστικά μέτρα».

Μέσα σε ένα γενικό κλίμα κατάληψης ολόκληρου του κρατικού μηχανισμού από τη Δεξιά και μάλιστα εξ εφόδου με σαφώς αντιδημοκρατικές μεθόδους, η κυβέρνηση Όρμπαν ξηλώνει με αστραπιαία ταχύτητα και τους μηχανισμούς των «Κουίσλινγκ» που υπηρετούν την Ε.Ε. και το Δ.Ν.Τ.

Ήδη «αποκεφαλίστηκαν» οι άνθρωποι που είχαν τοποθετηθεί επικεφαλής της Ουγγρικής Υπηρεσίας Ανάπτυξης που διαχειρίζεται τα κονδύλια της Ε.Ε., της Ουγγρικής Τράπεζας Ανάπτυξης, της Γενικής Διεύθυνσης Φόρων, της Αρχής Ελέγχου Χρηματοοικονομικών Θεσμών, του Εθνικού Γραφείου Στατιστικής κ.λπ., πέρα φυσικά από τον επικεφαλής των ενόπλων δυνάμεων, της αστυνομίας και κρίσιμων υπηρεσιών της δημόσιας διοίκησης…

Παράλληλα, μέχρι σήμερα πρέπει να παραδώσει το πόρισμά του ο Λάσλο Πάπτσακ στέλεχος του κυβερνώντος κόμματος αναφορικά με τη ζημιά που προξένησε στο δημόσιο συμφέρον η διακυβέρνηση των σοσιαλιστικών κυβερνήσεων του Φέρεντς Γκιούρτσαν και του Γκόρντον Μπάιναϊ προκειμένου να αποφασίσει ο Όρμπαν αν θα τους παραπέμψει σε εξεταστική επιτροπή της Βουλής για να τον καταδικάσει.

Σύντομος οδηγός για ξεδιάντροπες σκύλες
Κατά την επέλασή του στο Βερολίνο, το 1945, ο Κόκκινος Στρατός – τόσο ως αντίποινα στις θηριωδίες των Ναζί όσο και εξ αιτίας της μάλλον λανθασμένης απόφασης των γερμανών στρατιωτών να μην καταστρέψουν τα αποθέματα αλκοόλ – βίασε ανάμεσα στις 95.000 και στις 130.000 γυναίκες. Περίπου 10.000 από τις «Γκρέτσεν», όπως τις έλεγαν οι Ρώσοι, αυτοκτόνησαν.

Από εκείνες τις όχι και τόσο μακρινές ημέρες, μας έχει μεταφερθεί, κοντά στα άλλα, η πληροφορία ότι ελάχιστοι υπερασπίστηκαν γυναίκες από τους βιαστές τους – η εξαίρεση ήταν λιγοστοί που πάλεψαν με τους στρατιώτες για να μην βιαστεί η μητέρα τους ή η σύζυγός τους. Οι συνηθέστερες αντιδράσεις ήταν δύο. Η μία ήταν η κατηγορία για «διαφθορά»: «Γίνατε όλες ξεδιάντροπες σκύλες!» φώναξε στη μνηστή του, που την είχαν βιάσει πέντε Ρώσοι, ένας γερμανός στρατιώτης που μόλις είχε επιστρέψει από στρατόπεδο αιχμαλώτων. Η άλλη ήταν η προτροπή να σκεφτούν οι γυναίκες το «κοινό καλό»: «Πήγαινε, για το Θεό! Θα μας βάλεις όλους σε μπελάδες» ήταν αυτό που άκουσε μια γυναίκα από τον γείτονά της, καθώς ρώσοι στρατιώτες την έσερναν από το κελάρι όπου κοιμόταν για να τη βιάσουν.

Θα περίμενε κανείς ότι η αντίδραση των γυναικών θα ήταν μανιασμένη. Δεν ήταν, όμως. Απεναντίας, λίγο λίγο, άρχισε να διαμορφώνεται μια κανονικότητα. Οι Βερολινέζες δεν έπρεπε μόνο να προστατευτούν από τους ομαδικούς βιασμούς, είχαν αρχίσει και να λιμοκτονούν. Κι έτσι βρήκαν προστάτες. Ρώσοι στρατιώτες ήταν και πάλι οι προστάτες, μόνο που τώρα ήταν ένας τη φορά και για να βιάσει μια γυναίκα δεν χρειαζόταν να της βάλει την κάνη του τουφεκιού στο στόμα αλλά να της δώσει ψωμί, ρέγγα και μπέικον. Σε αυτό το σημείο, μια Βερολινέζα έγραψε στο ημερολόγιό της ότι θυμήθηκε τη φράση του Berthold Brecht: «Πρώτα το φαγητό, μετά η ηθική.»

Όλα τούτα μού ήρθαν στο νου καθώς βλέπω να σχηματίζεται στον δημόσιο λόγο μια ισχυρή τάση που είτε αντιμετωπίζει όσους αντιστέκονται στην κυβερνητική και ευρωπαϊκή πολιτική ως «ξεδιάντροπες σκύλες» είτε τους προτρέπει να «πάνε, μα το Θεό!» επειδή «μας βάζουν όλους σε μπελάδες». Αλλά ύστερα σκέφτηκα πως και αυτή η τάση από κάπου δημιουργείται και πως το κοινωνικό «διαίρει» δεν πιστεύω ότι εκπορεύεται από τους πολίτες αλλά από αυτούς που βασιλεύουν. Και εκπορεύεται με το διαχρονικό του όχημα, την απειλή ότι αντί για ψωμί, ρέγγα και μπέικον, υπάρχει πάντα το ενδεχόμενο της κάνης: αν νομίζεις ότι ο βιασμός είναι πρόβλημα, περίμενε να δεις πώς νιώθει την πείνα μια/ένας βιασμένη/ος.

Πείστηκα ακούγοντας τον Ευάγγελο Βενιζέλο να λέει, στην τελευταία του συνέντευξη Τύπου: «Νομίζετε ότι δεν μπορεί να είναι χειρότερα;» Αλλά πιο πολύ πείστηκα από το άρθρο του Κώστα Σημίτη σε έγκριτη εφημερίδα, το οποίο ο χαρισματικός υπουργός Υγείας Ανδρέας Λοβέρδος προέτρεπε προ ημερών τους τηλεθεατές της εκπομπής του δημοσιογράφου Γιάννη Πρετεντέρη να διαβάσουν οπωσδήποτε: «Η αναστολή της συμμετοχής μας στην Ευρωζώνη θα σημάνει πιθανότατα επάνοδο στη δραχμή. Η ισοτιμία της νέας δραχμής προς το ευρώ θα είναι πολύ κατώτερη εκείνης με την οποία πραγματοποιήθηκε η είσοδος στην Ευρωζώνη (1 ευρώ=340 δρχ.) Ένα ευρώ θα αντιστοιχεί σε εξακόσιες δραχμές ή και πολύ παραπάνω. Η οριστική τιμή της δραχμής θα καθορισθεί τελικά από τις αγορές ύστερα από αλλεπάλληλες υποτιμήσεις. Οι Έλληνες θα χάσουμε ένα μεγάλο ποσοστό της αξίας των χρημάτων μας, οι μισθωτοί ένα μεγάλο τμήμα της αγοραστικής τους δύναμης. Οι τιμές των εισαγόμενων ειδών θα αυξηθούν κατά το ύψος της υποτίμησης. Πολλά εγχώρια αγαθά θα ακολουθήσουν και αυτά την αλματώδη άνοδο των τιμών μια που οι περισσότερες πρώτες ύλες προέρχονται από το εξωτερικό. […] Μόλις μαθευτεί ότι είναι σε εξέλιξη η εγκατάλειψη του ευρώ θα κυριαρχήσει πανικός στην αγορά. Τράπεζες και καταθέτες θα προσπαθήσουν να εξασφαλίσουν αμέσως όσο το δυνατό περισσότερα ευρώ για να τα στείλουν στο εξωτερικό ή να αποθηκεύσουν. […] Κερδοσκοπία, απάτες, αβεβαιότητα θα κυριαρχήσουν. Τα χρέη μας προς το εξωτερικό, που θα πρέπει να αποπληρωθούν σε ευρώ, αυτομάτως θα αυξηθούν κατά το ποσοστό της υποτίμησης. Ελληνικές επιχειρήσεις που συναλλάσσονταν με το εξωτερικό θα βρεθούν ίσως σε μια νύχτα με διπλάσια χρέη. Το δημόσιο χρέος θα φτάσει δυσθεώρητα ύψη. […] Θα πραγματοποιηθεί ανακατανομή του εισοδήματος και πλούτου χωρίς κανόνες και ηθική δικαιολόγηση. Η κοινωνική αναταραχή θα είναι έντονη, η οργή ανάλογη της χωρίς προηγούμενο φτώχειας και ανεργίας.»

Ο Κώστας Σημίτης έχει διατελέσει υπουργός Οικονομίας και πρωθυπουργός. Ο Ευάγγελος Βενιζέλος διατελεί υπουργός Οικονομίας και σχεδόν πρωθυπουργός. Οι διαπιστώσεις αυτές θα έπρεπε να μας οδηγούν στο να υποθέσουμε ότι κάτι παραπάνω θα ξέρουν. Αναρωτιέμαι, ωστόσο, τότε γιατί δεν δίνουν, κάπου μέσα στις τρομερές τους νουθεσίες, λίγη περισσότερη σημασία σε κάποια άλλα στοιχεία, όπως αυτά που, ενδεικτικά, αλίευσα από τους Γιατρούς του Κόσμου: «Με βάση την έρευνα οικογενειακών προϋπολογισμών που ανακοίνωσε στις 7 Οκτώβρη 2010 η ελληνική στατιστική υπηρεσία: Σχεδόν 2 εκ. κάτοικοι της Ελλάδας, που συμμετείχαν στην έρευνα, ζουν σε συνθήκες φτώχειας. Το ετήσιο εισόδημά τους δεν ξεπερνά τα 7.170 ευρώ. Οι συνθήκες διατροφής τους υποβαθμίστηκαν ραγδαία, από το 2004 που διενεργήθηκε η προηγούμενη σχετική έρευνα όπως δείχνει η μείωση των δαπανών για γαλακτοκομικά, ψάρια, λαχανικά και φρούτα και η αύξηση για αλεύρι, ψωμί, δημητριακά και κρέας. Κατά κατηγορίες, όπως προκύπτει από την έρευνα εισοδημάτων και συνθηκών διαβίωσης της στατιστικής υπηρεσίας για το 2008, πιο εκτεθειμένοι στη φτώχεια είναι τα παιδιά έως 17 ετών (23%) και οι ηλικιωμένοι άνω των 65 ετών(22%). Τον μεγαλύτερο κίνδυνο να βρεθούν κάτω από το όριο της φτώχειας αντιμετωπίζουν οι άνεργοι (37%). Κατά φύλλο μεγαλύτερο ποσοστό φτώχειας συναντάται στις γυναίκες παρά στους άνδρες (21% και 20% αντίστοιχα) ενώ, σε ότι αφορά το μορφωτικό επίπεδο, το 67% των φτωχών έχουν χαμηλό μορφωτικό επίπεδο. Ενδεικτικό στοιχείο επίσης για την οικονομική πίεση που δέχονται όχι μόνο τα χαμηλότερα αλλά και τα μεσαία εισοδήματα είναι ότι 6 στους 10 πολίτες δηλώνουν ότι μόλις τα βγάζουν πέρα, σύμφωνα με έρευνα του ΙΟΒΕ, που δημοσιεύθηκε στις 6 Μαΐου 2010.»

Μολονότι κι εγώ, όπως και άλλοι ψηφιακώς εγγράμματοι μικροαστοί της τάξης μου, έχω λυγίσει από τη θλίψη για τον θάνατο του Steve Jobs, επιστρατεύω την ψυχραιμία μου και σκέφτομαι: Έστω ότι έχουν δίκιο οι κυβερνήσεις μας, νυν και πρώην (μολονότι, η συστράτευση αυτή μάλλον πρέπει να μας βάζει σε υποψίες ως προς το μάντρα της αποκήρυξης του «παλαιού» πολιτικού ήθους), και υπάρχει πάντα περίπτωση να ζήσουμε ακόμη χειρότερα. Τι θα λέγατε λοιπόν αν…

…συνειδητοποιούσαμε ότι ήδη ζούμε χειρότερα; Ότι εκτός από τα δύο εκατομμύρια συμπολίτες μας που ήδη λιμοκτονούν, πολλοί ακόμη βρίσκονται σε ειδεχθές σημείο. Ότι υπάρχουν δημόσιοι υπάλληλοι – ναι, αυτοί που φταίνε για όλα – οι οποίοι μετά από τριάντα χρόνια εργασίας θα αμείβονται στο εξής με 600 ευρώ μηνιαίως; Ότι υπάρχουν απολυμένοι που τώρα όχι μόνο είναι ανασφάλιστοι, όχι μόνο δεν δικαιούνται επίδομα ανεργίας, αφού ο εργοδότης τους τούς είχε με μπλοκάκι, αλλά καλούνται και να πληρώσουν αυτό που σαδιστικά κάποιος ονόμασε «εισφορά αλληλεγγύης»; Ότι, όχι τα πειναλέα δύο εκατομμύρια αλλά πάμπολλοι από τους υπόλοιπους, δεν θα βάλουμε πετρέλαιο στα σπίτια μας; Ότι υπάρχουν οικογένειες στο κέντρο της Αθήνας που τους έκοψαν το ρεύμα και ζουν με γκαζάκι και κεριά; Ότι μια βόλτα σε εμπορικές περιοχές θυμίζει πια βομβαρδισμένη πόλη – τόσα είναι τα κλειστά καταστήματα και κτήρια; Ότι μας παρουσιάζουν τους μετανάστες ως αποδιοπομπαίους τράγους, έστω κι αν και αυτοί εργάζονται εδώ, όπως κι εμείς, και υποφέρουν από την αδικία κυβερνήσεων και εργοδοτών, και ότι αφήνουν φασιστικές συμμορίες να τους μαχαιρώνουν στους δρόμους των πόλεών μας; Ότι οι τράπεζες, τις οποίες στηρίξαμε εμείς, δεν δανείζουν, δεν ανοίγουν πλαφόν για επιχειρήσεις, αλλά εξακολουθούν να απαιτούν με ληστρικά επιτόκια και εισπρακτικές εταιρείες; Ότι σε κάθε πρόβλεψη και διαβεβαίωσή της μέχρι τώρα, η κυβέρνησή μας, η Ευρωπαϊκή Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο έχουν αποδειχτεί αναξιόπιστα και ότι όσοι από μας το επισημαίνουν υφίστανται βία, κάθε μέρα πια, με δακρυγόνα και ξύλο από συμμορίες που αυτοαποκαλούνται αστυνομικοί; Από τους ίδιους αστυνομικούς, παρεμπιπτόντως, που στην αντιμετώπιση του εγκλήματος είναι ανεπίδεκτοι αλλά που χτυπούν με ζήλο και αφήνουν σακατεμένους διαδηλωτές, παιδιά και τους δημοσιογράφους που καταγράφουν τη βαρβαρότητά τους;

…αποφασίζαμε ότι αν η εσχατολογία των κυβερνήσεών μας αποδειχθεί προφητική, προτιμούμε να αντιμετωπίσουμε την Αποκάλυψη χωρίς πρώτα να έχουμε εξοπλίσει τους εχθρούς μας με όλα μας τα υπάρχοντα. Με άλλα λόγια, προτιμούμε να μην έχουν οι ελάχιστοι στα χέρια τους τούς δρόμους μας, τα λιμάνια μας, την ενέργειά μας, τη γη μας. Προτιμάμε να τα κρατήσουμε και να μην τους τα πουλήσουμε.

…απαιτούσαμε τα ελάχιστα χρήματα που μας απομένουν να πληρώνουν τα σχολεία μας, τα πανεπιστήμια, τα νοσοκομεία, τα προγράμματα ψυχικής υγείας και απεξάρτησης, και όχι τα χημικά που εκτοξεύει λυσσαλέα η αστυνομία σε διαδηλωτές, τα νέα αμερικανικά τανκς που παρήγγειλε ο στρατός, τα προγράμματα στήριξης των τραπεζών με δισεκατομμύρια. Όσο φτάσουν αλλά τουλάχιστον κι αυτά τα λίγα να σταματήσουμε να τα ταΐζουμε στους αχόρταγους εχθρούς μας.

…πετούσαμε στα σκουπίδια την πλύση εγκεφάλου με το «μεγάλο κράτος» που φταίει για όλα και, αντί να δαιμονοποιούμε συνανθρώπους μας, αντιγυρίζαμε ότι η λύση στο «μεγάλο κράτος» δεν είναι η εκχώρηση των πάντων σε ιδιώτες αλλά το «αποτελεσματικό κράτος», το «κράτος στην υπηρεσία μας»; Εκείνο το κράτος που, ναι, σε πείσμα των προπαγανδιστών στα ΜΜΕ, είναι ακριβώς ένα «κράτος – πατερούλης»: σε βοηθάει να προοδεύσεις, σε προστατεύει από τους ισχυρότερους από εσένα, σε φροντίζει όταν είσαι αδύναμος, φτωχός, άρρωστος, νέος ή γέρος ή περιορισμένων δυνατοτήτων, όταν έχεις αμόρφωτους ή ακατάλληλους γονείς, όταν κινδυνεύεις, όταν σου λείπει φαγητό, στέγη, περίθαλψη, άθληση, βιβλία. Εκείνο το κράτος που τελικά πια δεν είναι κράτος με τη σιχαμένη έννοια που του έχει δώσει η Φιλελεύθερη Δημοκρατία αλλά είναι στ’ αλήθεια η έκφραση της κοινότητάς μας. Εκείνο το κράτος που θα είναι η αποκρυστάλλωση του γεγονότος ότι όχι μόνο η κοινωνία δεν είναι απλώς το άθροισμα των ατόμων αλλά κάθε άτομο κουβαλάει μέσα του την κοινωνία, το σύνολο των κοινωνικών σχέσεων. Εκείνο το κράτος που θα απαιτήσει να βρούμε ένα νέο όνομα για να το βαφτίσουμε.

…απορρίπταμε ως παρωχημένη και μικρόνοη την ποιητική του «τι είν’ ευρώ, τι μη ευρώ, και τι τ’ ανάμεσό τους» και θυμόμασταν ότι το ζητούμενο είναι η ευημερία μας και η βελτίωση της ζωής μας; Κανένα πρόγραμμα, καμία Κατάσταση του Επείγοντος, δεν μπορεί να δικαιολογήσει την εκποίηση των αγαθών μας. Το δίλημμα «αν δεν δεχτείς να βιαστείς τώρα, αύριο θα είσαι και βιασμένος και πεινασμένος» είναι το δίλημμα που σου θέτει ένας σαδιστής δήμιος. Ας μην επιλέξουμε – δεν μας νοιάζει ούτε το ευρώ ούτε η ευρωπαϊκή οικογένεια και το ερώτημα αν «ανήκουμε στην Ευρώπη» είναι βλακώδες. Τι είμαστε να μας χειραγωγούν απευθυνόμενοι στις ανασφάλειές μας; Δεν ανήκουμε στην Ευρώπη. Ανήκουμε στο 99% του κόσμου, το οποίο καταληστεύεται από το 1%, μαζί με Γερμανούς, Βρετανούς, Ιταλούς, Αμερικανούς, Σύριους, Αιγύπτιους, Ινδούς, Κονγκολέζους, Κινέζους και Κολομβιανούς. Η ευρωπαϊκή ανώτερη τάξη δεν θέλει να μας αφήσει να το δούμε αυτό και γι’ αυτό είναι εχθρός μας. Η «Ευρώπη» είναι απλώς εκτός θέματος. Αν υπήρχε «Ευρώπη», με την έννοια των «ευρωπαϊκών αξιών», αυτών που υποτίθεται ότι ενέπνευσαν την ένωση, τότε θα ήταν με το μέρος μας, θα πολεμούσε στο πλευρό μας.

…σταματούσαμε να λέμε ο ένας στον άλλον: «Πήγαινε, για το Θεό! Θα μας βάλεις όλους σε μπελάδες.» Αντί γι’ αυτό, ας πούμε: «Μην πας! Φώναξε! Δάγκωσε! Κλώτσα!» Και να συρθούμε κι εμείς δίπλα στον άλλον, σαν τους συμπολίτες μας που τόσο καιρό τώρα υφίστανται την κολασμένη βία των κυβερνήσεων αυτών και της αστυνομίας τους. Ας σταματήσουμε να κατηγορούμε όσους διαμαρτύρονται. Κι αυτοί, όπως και τα θύματα των βιασμών, δεν έχουν υπάρξει άμεμπτοι στη ζωή τους, πράγματι. Αλλά δεν έχουμε μάθει πια ότι έστω κι αν φορούσε κοντή φούστα, κι αν είχε κάνει όργια με τους συμφοιτητές της, κι αν εμφανίστηκε κάποιος και είπε «Ναι! Κι εμένα μου τον είχε πάρει στο στόμα σε μια οικοδομή, η πουτάνα!» - πάλι, δεν «τα ήθελε ο κώλος της», είχε το δικαίωμα να ορίσει το σώμα της, να πει «όχι» τούτη τη φορά και όποια φορά θέλει, να μην βιαστεί. Δεν το ξέρουμε αυτό;

Ας υιοθετήσουμε, λοιπόν, άφοβα την εσχατολογία των κυβερνήσεών μας. Ας δεχτούμε ότι, έτσι κι αλλιώς, στη δική μας ζωή έχουμε να περιμένουμε φτώχεια, πείνα και εξαθλίωση. Όμως, αν είναι να το υποστούμε, ας μην το κάνουμε επειδή φοβόμαστε μήπως δεν μας δώσουν λίγο ψωμί τώρα, αύριο το πρωί. Ας το υποστούμε επειδή όταν όλο τούτο περάσει – και πάντοτε, κάποια στιγμή, περνάει – δεν θέλουμε να βρεθούμε στον κόσμο που η κρίση αυτή προοιωνίζεται, θέλουμε να βρεθούμε σε έναν άλλον. Πεινάμε ήδη, ας πεινάσουμε περισσότερο, αλλά με τους δικούς μας όρους. Ας μην πάμε χαμένοι. Ας μην δεχτούμε την απάνθρωπη «σωτηρία» τους. Κι αν έρθει η καταστροφή, ας έρθει, ας την καλωσορίσουμε. Και ας είναι αυτή η νέα μάχη της ανθρωπιστικής επανάστασης.