Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

12 Απρ 2011

  • Γράφει ο Χάρρυ Κλύνν
O φαύλος κύκλος των ανεξέλεγκτων αγορών και και η μετατροπής της χρηματοπιστωτικής συναλλαγής σε τζόγο, οδήγησαν κι αυτήν ακόμα την Αμερική, τη μήτρα του νεοφιλελευθερισμού ένα βήμα πριν από το λεγόμενο shutdown, δηλαδή τη στάση πληρωμών για τη διοίκηση, που αποφεύχθηκε κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή.

Ας ανοίξουν τα μάτια τους οι εδώ αθεράπευτοι ΕΛΙΑΜΕΠτζήδες , οι νεοφιλελεύθεροι αμερικανοτσολιάδες και οι σοσιαλιστές εραστές της παγκοσμιοποίησης, που αφού ξεπούλησαν στους διεθνείς τοκογλύφους την εθνική μας κυριαρχία, έρχονται τώρα να... «κοινωνικοποιήσουν» το ανθρώπινο σώμα των ελλήνων με το ζόρι!!!

ΜΕ ΝΟΜΟ (!!!) ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΜΕΤΑ ΘΑΝΑΤΟ ΔΩΡΗΤΕΣ ΟΡΓΑΝΩΝ ΣΩΜΑΤΟΣ!!!!

Φρίξον ήλιε, στέναξον γη, Εάλω ή Ελλάς, εάλω και το ανθρώπινο σώμα των Ελλήνων!

«Σήμερα έρχεται η ελληνική κυβέρνηση και στο όνομα του ανθρωπισμού (απίστευτο) καταργεί τον ίδιο τον άνθρωπο. Είναι αδιανόητο, δεν υπάρχουν λόγια για να το εξηγήσει κανείς.

Έρχεται αυτό το σάπιο και διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα, που το παίζει «δημοκρατία» (στο όνομα της δημοκρατίας) και επιδιώκει να αποσπάσει με το έτσι θέλω την ανθρώπινη υπόστασή μας, για να την διαχειριστεί το ίδιο»

ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΔΗΛΑΔΗ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΕΜΠΟΡΟΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΟΡΓΑΝΩΝ, ΑΦΟΥ ΠΡΩΤΑ ΦΡΟΝΤΙΣΕ ΝΑ ΓΙΝΕΙ «ΜΕΤΑΠΡΑΤΗΣ» ΤΗΣ ΙΔΙΑΣ ΤΟΥ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ!!!

Και ερωτώ, θέλει ή δε θέλει σκότωμα;


Σχόλιο - πρόταση του ιστολογίου: Αφού ο Γιώργος Παπανδρέου και η κυβέρνησή του είναι σίγουροι πως κάνουν το σωστό, γιατί δεν δίνουν ΤΩΡΑ τα όργανά τους για μεταμόσχευση; Ποιός ξέρει; Ίσως να καταφέρουν να πείσουν (μετά θάνατον) περισσότερους Έλληνες για το δίκιο της πολιτικής που εφαρμόζουν...! Κι έτσι, οι απόγονοι του Γιώργου, του Θόδωρου και των άλλων, θα λένε περήφανα: "Οι δικοί μας άνθρωποι έγιναν θυσία για να σώσουν Έλληνες..."
Απογοήτευση, που εγγίζει σε ορισμένες περιπτώσεις τα όρια του πανικού, έχει καταλάβει τα «συστημικά - μνημονιακά» συμφέροντα που στηρίζουν φανατικά την κυβέρνηση. Κατά τη γνώμη τους η κυβέρνηση δεν διαθέτει την απαιτούμενη τόλμη (κάποιοι της υπέδειξαν μάλιστα να υποβληθεί σε «ασκήσεις θάρρους») για να προωθήσει τα «μέτρα», για να προχωρήσει με γρήγορους ρυθμούς στο ξεπούλημα της εθνικής περιουσίας.

Γι' αυτό και επιτιμούν τους «διαφωνούντες» υπουργούς και βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, υποδεικνύοντας στον πρωθυπουργό να απομακρύνει τους -ιδιοτελείς- «αντιρρησίες» και να προχωρήσει σε ανασχηματισμό, επιλέγοντας τους «αποφασισμένους» που δεν θα διστάσουν να εξοντώσουν και την τελευταία ικμάδα της οικονομικής δραστηριότητας, τους «γενναίους» που θα περικόψουν, χωρίς ηθικές αναστολές, ακόμα περισσότερο τους μισθούς και τις συντάξεις, κατ' επιταγήν των «νέων μέτρων», που αναγγέλλονται σχεδόν κάθε μήνα...

Όμως ο Γ. Παπανδρέου, το περιβάλλον του, η κυβέρνηση, εξάντλησαν τα πολιτικά τους όρια, δεν μπορούν να «μεταφέρουν» άλλο το βάρος του Μνημονίου, κι αυτή είναι η βασική διαπίστωση που δημιουργεί πανικό στα συστημικά συμφέροντα. Η κυβέρνηση έχει εξαντλήσει το σύνολο των πολιτικών της επιχειρημάτων, έχει αυτοακυρωθεί σ' όλες τις προβλέψεις, σ' όλες της τις υποσχέσεις. Ένα «επιχείρημα» της έχει απομείνει: Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ ΟΤΙ ΕΑΝ ΔΕΝ ΥΠΟΚΥΨΕΙ ΑΔΙΑΜΑΡΤΥΡΗΤΑ ΕΠΕΡΧΕΤΑΙ Η ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ.

Η ίδια η κυβέρνηση όμως έχει ήδη χρεοκοπήσει. Η διεύρυνση της κρίσης (κοινωνικής, οικονομικής) επέρχεται λόγω του πολιτικού χειρισμού της κρίσης αυτής από τη σημερινή κυβερνητική εξουσία που έχει πλήρως απαξιωθεί στα μάτια του ελληνικού λαού.

Ακόμα και το ύψος του ελλείμματος του 2010 αποκαλύπτει την παταγώδη αποτυχία της κυβέρνησης. Από την πρόβλεψη του 7,8% πριν από λίγους μήνες, ο Γ. Παπακωνσταντίνου «ολίσθησε» στο 9,8% πριν από λίγες εβδομάδες, για να φθάσουμε σήμερα στο επίπεδο του 10,6% και έχει ο Θεός...

Ταυτόχρονα το Δημόσιο έχει κηρύξει στάση πληρωμών. Τα χρέη και οι οφειλές προς ιδιώτες (από τους εργολάβους δημοσίων έργων, τους προμηθευτές των νοσοκομείων, μέχρι τους ωρομίσθιους καθηγητές) φθάνουν ήδη τα 8 έως 9 δισ. ευρώ...

Πολλοί αναφέρονται στην αναδιάρθρωση του χρέους αλλά ελάχιστοι ΣΤΗΝ ΑΠΟΔΙΑΡΘΡΩΣΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ. Το «σήμα κατατεθέν» του Μνημονίου -και της κυβέρνησης που το υπηρετεί- συμπυκνώνεται στα ΛΟΥΚΕΤΑ, στην ΑΝΕΡΓΙΑ, στη ραγδαία επιδείνωση του ΧΡΕΟΥΣ. Όποιος αρνείται να αναγνωρίσει το τραγικό αυτό αδιέξοδο δεν μπορεί να εξακολουθεί να χειρίζεται τις τύχες της χώρας και του λαού της.

Υπάρχει όμως διέξοδος;

Ποια είναι η πραγματική και όχι η κατασκευασμένη οικονομική κατάσταση της χώρας;

Όλα τα οικονομικά μεγέθη που εμφανίζονται ως επίσημα είναι κατ' ουσίαν ψεύτικα. Εξακολουθεί να λειτουργεί ένας τεράστιος μηχανισμός παραοικονομίας που υπερβαίνει το 30% του συνολικού ΑΕΠ.Μόνο από την απώλεια του ΦΠΑ και τη φοροδιαφυγή, αν συμπεριλάβουμε τον τομέα της παραοικονομίας, το Δημόσιο χάνει ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ περίπου 35 δισ. ευρώ. Επιχειρήσεις και εταιρείες εμφανίζουν ψεύτικα τιμολόγια, κυρίως όσον αφορά συναλλαγές με το εξωτερικό, χωρίς να καταβάλλουν ΦΠΑ. Η μισή ποσότητα των καυσίμων εισάγεται στην πράξη λαθραία.Εάν υπήρχε η στοιχειώδης πολιτική βούληση να παταχθούν αυτά τα κυκλώματα, τότε θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί μια σταδιακή αποπληρωμή του χρέους, χωρίς να στραγγαλίζεται η οικονομική δραστηριότητα της εσωτερικής αγοράς, ούτε να μειώνεται συνεχώς η αγοραστική δύναμη των εργαζομένων.

Αντί όμως η κυβέρνηση να κινηθεί προς αυτήν την κατεύθυνση, διαμορφώνοντας μάλιστα ένα πεδίο κοινωνικής συναίνεσης, διαγράφει με μια μονοκονδυλιά φοροδιαφυγή της τάξεως των 24 δισ. ευρώ (ας μάζευε τουλάχιστον τα μισά) και έχει στην πράξη εγκαταλείψει κάθε τέτοια προσπάθεια. Υπάρχουν άλλωστε τα εύκολα «θύματα»...

Ένα σοβαρό τμήμα της παραοικονομίας, της φοροδιαφυγής, της άνομης συναλλαγής διαμορφώνει σήμερα τον μηχανισμό στήριξης της κυβέρνησης. Σε μια ευρύτερη θεώρηση, ένα ισχυρό τμήμα της παραοικονομίας στρέφεται κατά της υγιούς οικονομικής - επενδυτικής δραστηριότητας έχοντας ως «πολιτικό υπομόχλιο» την κυβέρνηση και το ηγετικό της επιτελείο. Γι' αυτό και η εξελισσόμενη πορεία καταστροφής σηματοδοτείται από το δίπολο ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ και ΣΤΡΑΓΓΑΛΙΣΜΟΣ της ΕΘΝΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ.

Πολλές υποσχέσεις έδωσε ο πρωθυπουργός. Πολλές προσδοκίες καλλιέργησε. Πολλούς ευτελείς χαρακτηρισμούς κατά του ελληνικού λαού και κατά της εθνικής οικονομίας διατύπωσε. Πολλές απειλές, εκβιασμούς, «τρομοκρατικές» επιθέσεις εξαπέλυσε... Όμως έκανε μια σωστή διαπίστωση, πριν καν διενεργηθούν οι εκλογές του Οκτωβρίου του 2009: ΟΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙ ΤΗ ΧΩΡΑ. Γι' αυτό μας παρέδωσε στην εξουσία των δανειστών-δυναστών μας, αρκούμενος ο ίδιος (και η κυβέρνησή του) στον ρόλο του διαμεσολαβητού / εντελοδόχου.

Όμως τα συστημικά-μνημονιακά συμφέροντα δεν βρίσκουν εύκολα «διάδοχες λύσεις». Γι' αυτό και οι προπαγανδιστικοί τους μηχανισμοί εκπέμπουν από τα «δελτία ειδήσεων» και τις εφημερίδες τους την απόγνωσή τους αυτή... Ψυχραιμία κύριοι... Υπάρχει, κάπου, και ο ελληνικός λαός...
Η σημερινή εξέλιξη, με τις επιστολές Καζάκη και Ληναίου, που αποχωρούντες από την «Σπίθα» του Μίκη Θεοδωράκη θέλησαν εντίμως να καταθέσουν τις επιφυλάξεις τους αλλά και τους γενεσιουργούς μηχανισμούς (και όχι τα αίτια) που εργάστηκαν και που οδήγησαν έναν μεγάλο αριθμό πολιτών σε ένα πολιτικο-κοινωνικό κίνημα, βρίσκοντας στέγη και βάση για την δημιουργία μίας νέας αρχής…

Προσπαθώντας να διατηρήσω ίσες αποστάσεις, διατηρώντας επιφυλάξεις ως προς το «αγαθόν» του συγκεκριμένου εγχειρήματος αλλά και παραγνωρίζοντας τις εκκλήσεις της λογικής, συμπαρατάχθηκα στο όλο εγχείρημα που κατέληξε σε ένα τραγικό φιάσκο. Και, τώρα διαπιστώνω πως το «σύστημα» επεδίωκε να κατορθώσει σε αυτήν ακριβώς την χρονική στιγμή ακριβώς αυτό…

Ένα φιάσκο που θα πάγωνε αντιδράσεις…

Ένα φιάσκο που θα διέλυε και θα σταματούσε προσπάθειες συσπείρωσης εναντίον του…

Ένα φιάσκο που θα δώσει χρόνο σε αυτό το σάπιο σύστημα ώστε να απλώσει και άλλο την σαπίλα του, να πάρει ακόμη περισσότερα (όσα μπορέσει, όσα προλάβει… αφού στην ουσία είναι σύστημα κλεπτοκρατών) από ετούτη τη χώρα.

Αυτό το στημένο φιάσκο, όμως, θα έχει και συνέχεια, αφού το ίδιο το σύστημα φροντίζει να διατηρεί τις παγίδες του…! Κι αυτό επειδή τα θύματα είναι πάντα ηλίθια…

Ναι! Αυτό το σύστημα πριν την εκδήλωση του φιάσκου είχε αρχίσει τις εργασίες για την «επόμενη ημέρα» της «Σπίθας». Νέα πρόσωπα, παρμένα από το παρελθόν, θα παίξουν στο θέατρο του παραλόγου για να κερδίσουν μία θέση στο τρενάκι του τρόμου. Η παράσταση είναι πληρωμένη, οι ηθοποιοί γνωρίζουν τους ρόλους τους και η… «σκηνοθεσία» θα χρησιμοποιήσει όλη τη σύγχρονη τεχνολογία για να κερδίσει τις εντυπώσεις μέσα από διάφορα «εφέ»…

Η ανάγκη των Ελλήνων πολιτών να πιαστούν από κάπου για να μπορέσουν να παλέψουν για την ίδια τους την χώρα, τους οδηγεί στην αγκαλιά των παγίδων που στήνουν εκείνοι που μας θέλουν απόλυτα ελεγχόμενους και εξ αυτών διαχειριζόμενους… Χωρίς να θέλω να κάνω προβλέψεις, θεωρώ σχεδόν βέβαιο πως τρανταχτά ονόματα του πρότερου πολιτικού βίου θα εμφανισθούν από το πουθενά και θα «κονταροχτυπηθούν» με το σημερινό σύστημα.

Η κρίση έχει γίνει πλέον ευκαιρία για συγκεκριμένους κύκλους (όχι μόνο οικονομικούς και όχι μόνο εντός της χώρας) που δεν σκέφτονται καν να χάσουν το «υποπόδιο» που λέγεται σήμερα Ελλάδα… Παίζονται πάρα πολλά και δεν πρόκειται να ανεχθούν μπανανόφλουδες, αλλά ούτε και οποιεσδήποτε αντιστάσεις. Και σε αυτό ακριβώς το σημείο μας θέλουν είτε διαιρεμένους, είτε αγόμενους και φερόμενους από τους δικούς τους καλοστημένους ανθρώπους… Αν δεν πιάσει το «κόλπο», τότε θα ακολουθήσουν άλλες συνταγές, παλιές και δοκιμασμένες.

Αδέρφια, ετούτοι δεν μας θέλουν ενωμένους, δεν μας θέλουν μονιασμένους, δεν μας θέλουν συγκεντρωμένους. Μας θέλουν σκόρπιους, σαν τα φύλλα στον αέρα, να βολοδέρνουμε εδώ κι εκεί... Ορφανούς, χωρίς ιδέες, ντροπιασμένους και με το αίσθημα του προδομένου. Ετούτοι που μας κάθησαν στον σβέρκο θα κάνουν τα πάντα για να μας κρατήσουν κάτω από τον έλεγχό τους! Τα πάντα...

Εξάλλου, ήδη τα μίσθαρνά τους εδώ και καιρό μας λένε πως το Αιγαίο ανήκει στα… ψάρια του!

Κωνσταντίνος


Μια «καινούργια» λέξη προστέθηκε τις τελευταίες ημέρες στο «μετα-μνημονιακό» λεξιλόγιο της ελληνικής γλώσσας: αναδιάρθρωση (του χρέους).

ΣΤΗΝ αρχή, η λέξη αυτή ήταν παντελώς «απαγορευμένη».

ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ απαγορευμένη στο -τωρινό- λεξιλόγιο της κυβέρνησης.ΔΕΝ συμβαίνει το ίδιο όμως με πολλούς Ελληνες και ξένους οικονομικούς αναλυτές, δημοσιογράφους, εκπροσώπους, από προχθές δε, και βουλευτές του ΠΑΣΟΚ.

ΦΥΣΙΚΑ και είναι «κακή» η λέξη αναδιάρθρωση. Γιατί σημαίνει αυτομάτως ότι η παρούσα μνημονιακή πολιτική, που την επέβαλε η τρόικα, την εφαρμόζει ασθμαίνοντας αλλά πιστά η ελληνική κυβέρνηση και την υφίστανται οι Ελληνες πολίτες, δεν αποδίδει. Γι' αυτό και χρειάζεται «κούρεμα» και αναδιάρθρωση του χρέους, που συνεπάγονται με τη σειρά τους, ακόμα μεγαλύτερο «κούρεμα» και αναδιάρθρωση προς τα κάτω των εισοδημάτων των πολιτών.

ΚΑΙ ΟΜΩΣ η πιθανότητα αναδιάρθρωσης, ως προοπτική τουλάχιστον, όχι μόνον υπάρχει αλλά και έχει υπογραφεί από την ίδια την κυβέρνηση, που αποδέχτηκε πλήρως τον Ευρωπαϊκό Μόνιμο Μηχανισμό Στήριξης, ο οποίος θα αρχίσει να εφαρμόζεται από το 2013 και εντεύθεν.

ΣΥΜΦΩΝΑ με αυτόν το Μόνιμο Μηχανισμό, αν προσφύγει σ' αυτόν μια ευρωπαϊκή χώρα, τότε αυτή θα εξεταστεί από τους υπόλοιπους εταίρους, οι οποίοι ομόφωνα θα πρέπει να αποφασίσουν αν η χώρα μπορεί να σωθεί ή όχι. Στην πρώτη περίπτωση, η χώρα αυτή θα μπορεί να δανειστεί. Στη δεύτερη περίπτωση, επειδή δεν θα μπορεί να δανειστεί, θα οδηγηθεί σε αναδιάρθρωση του χρέους της και μόνιμη επιτήρηση και «καθοδήγηση» των οικονομικών της.

ΑΝ εξαιρέσουμε την τεχνητή αισιοδοξία του οικονομικού επιτελείου της κυβέρνησης, που περίπου ορκίζεται ότι η Ελλάδα «θα μπορεί να βγει στις αγορές το 2012», η πλεινότητα των απόψεων συγκλίνει υπέρ της άποψης ότι η Ελλάδα δεν θα αποφύγει την αναδιάρθρωση του χρέους της.

ΤΟ μεγάλο ζητούμενο όμως, που αρχίζει σιγά σιγά να αναφύεται, είναι ποια χρονική στιγμή θα είναι (υποθετικώς για την ώρα) η πλέον κατάλληλη για την έναρξη της αναδιάρθρωσης: πριν ή μετά το 2013, με την εφαρμογή του Μόνιμου Μηχανισμού;

ΕΙΝΑΙ ενδεικτική η χθεσινή αναφορά του Γερμανού κυβερνητικού εκπροσώπου, ο οποίος κατ' ουσίαν απέκλεισε την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους πριν από το 2013, ενώ την ίδια στιγμή το ΔΝΤ επιμένει ότι δεν θέλει αναδιάρθρωση.

ΑΝ και δεν έχει ξεκινήσει καμία ουσιαστική συζήτηση για το «ταμπού» της αναδιάρθρωσης του χρέους, αξίζει να σημειωθεί μια λογική εξήγηση.

ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ του χρέους μετά το 2013 σημαίνει ότι δεν υπολογίζονται σ' αυτήν τα 110 δισ. του δανείου της τρόικας, αλλά μόνον το υπόλοιπο ελληνικό χρέος.

ΜΙΑ αναδιάρθρωση πριν από το 2013 έχει πιθανότητες να συμπεριλάβει και το δάνειο της τρόικας.

ΔΕΝ υπάρχει όμως αυτή τη στιγμή κανένας ευρωπαϊκός «μηχανισμός» που να επιτρέπει την αναδιάρθρωση.

ΚΑΙ γι' αυτό, το πολιτικό κόστος φαντάζει μεγαλύτερο.

Κι έτσι από σήμερα γινόμαστε τρεις.

Μετά τους ωμούς εκβιασμούς μεσω πιέσεων στην οικονομία αλλά και τις επιθέσεις στα Πορτογαλικά σπρεντ, την περασμένη Πέμπτη η φτωχή η Πορτογαλία υπέκυψε. Και δεν εννοώ βέβαια το λαο της αλλά το επίσης υπόδουλο πολιτικό της σύστημα που δεν μπόρεσε να σηκώσει το όποιο ανάστημα του και τελικά υπέβαλλε την αίτηση για υπαγωγή στη “βοήθεια” της τρόικας.

Ετσι σήμερα τα νέα 80δις “στήριξης” θα εγκριθούν, η Λισσαβώνα θα δεσμευθεί οτι θα λάβει μέτρα εναντίον του λαού της και απο Δευτέρα πάλι, θα αρχίσουν οι επισκέψεις των οικονομικών δολοφόνων, οι έλεγχοι και τα γνωστά μας σούρτα φέρτα εξαθλίωσης, ξεπουλήματος και υποδούλωσης άλλης μιας αδύναμης χώρας κατα τα άλλα “ισότιμου μέλους της Ευρωπαικής οικογένειας”. Μιας “οικογένειας” που μόνο συνειρμο μαφίας μας κάνει.

Αν προσπαθήσουμε να βρούμε κοινα στοιχεία αναμεσα στις τρεις περιπτώσεις της τρόικας των φτωχών θα δυσκολευτούμε λίγο.

Η Ελλάδα είχε πρόβλημα Δημοσίου χρέους και ελλείμματος αλλά οι τράπεζές της δεν ήταν ιδιαίτερα εκτεθιμένες σε περίεργα “τοξικά ” προιόντα. Η Ιρλανδία -το πριν λίγο οικονομικό θαύμα- είχε χρεοκοπημένες τράπεζες και μια φούσκα ακινήτων, που βύθισαν την πλεονασματική οικονομία σε χρόνο μηδέν, αλλά όχι προβλημα ελλειμμάτων του Δημοσίου (μέχρι τη διάσωση των τραπεζών της), ενώ η Πορτογαλία ένα χρεος στο 90% του ΑΕΠ (δηλαδή πολύ καλά για την εποχή), χωρίς φούσκα ακινήτων, χωρίς χρεωκοπημένες (έως τώρα) τράπεζες αλλά ένα έλλειμα στο 8%(λίγο μεγαλύτερο από πέρσι) κι ένα ξαφνικό πρόβλημα ρευστότητας που ζητούσε λύση.

Σε τι έμοιαζαν λοιπόν; Ας το βρουν οι σοφοί των αγορών που θα προτείνουν το ίδιο πάνω κάτω κοκτέιλ μέτρων, δείχνοντας ποιος είναι ο πραγματικός στόχος τους.

Σε λίγο λοιπόν και οι τρεις χώρες θα μοιάζουν σε όλα. Θα είναι απλά φτωχές και οι πολίτες τους στη χειρότερη θέση σε όλα μεσα στην ΕΕ. Ετσι είναι οι μοντέρνες δομές των Παγκοσμιοποιημένων οικονομιών όμως. Για να είναι κάποιοι πλούσιοι και πλεονασματικοί, κάποιοι άλλοι πρέπει να είναι υποχρεωτικά φτωχοί και ελλειμματικοί. Τι αντίφαση για μια ένωση με ένα κοινό νόμισμα…

Καλώς ήρθες στο κλαμπ Πορτογαλία λοιπόν.

Καλώς ήρθες στη γειτονιά των τεμπέληδων, άχρηστων με το “τεράστιο δημόσιο” που πρέπει να περικοπεί, με τους δημόσιους υπαλλήλους που καταδυναστεύουν τον ιδ.τομέα, με την δημόσια περιουσία που πρέπει να ξεπουληθεί άρον άρον, με τους πενιχρούς μισθούς που πρέπει να γίνουν αόρατοι γιατί “δεν γίνεται αλλιώς”.

Καλώς ήρθες στους δρόμους της φωτιάς, τους γεμάτους κόσμο, συνθήματα και δακρυγόνα.

Μια δυσάρεστη μεν εξέλιξη αλλά κι ένας σύμμαχος κι ένας ακόμα πυλώνας πίεσης κι αντίστασης μες την Ευρωπαική ένωση, αν το δούμε σωστά και εμείς και αυτοί.


Το νέο παρακράτος που ανδρώθηκε στη μεταπολίτευση είναι τα κρατικά συνδικάτα που ελέγχονται και καθοδηγούνται από το στενό πυρήνα του πελατειακού συστήματος που κυβερνά τη χώρα, ασχέτως κόμματος που βρίσκεται στην κυβέρνηση. Παρακράτος, κατά το νεοελληνικό Λεξικό του Κριαρά, θεωρείται: «οργανωμένο σύνολο ανθρώπων που δρα παράνομα, συνήθως με την ανοχή του κράτους».


Κάθε παρακράτος υπάρχει κυρίως για να προωθεί τα συμφέροντά του εμφανίζοντας πάντα και κάποια ιδεολογική επικάλυψη που έχει να κάνει με κάποια κοινωνική ή εθνική αποστολή.
Το προδικτατορικό παρακράτος της δεξιάς είχε σαν ιδεολογική επικάλυψη την εθνικοφροσύνη και εμφάνιζε σαν στόχο την προστασία της κοινωνίας από τον κομμουνιστικό κίνδυνο.

Ακόμη και όταν δεν υπήρχε άμεσος κομμουνιστικός κίνδυνος, το παρακράτος φρόντιζε να υποστηρίζει πως υπάρχει, υπερβάλλοντας διάφορα περιστατικά ή δημιουργώντας κάποια φανταστικά.
Δουλειά του παρακράτους ήταν να τρομοκρατεί ή και ακόμη να λυντσάρει όσους τολμούσαν να μην ταυτίζονται μαζί του, αποκαλώντας τους συνοδοιπόρους του εχθρού.

Το αποκορύφωμα της δράσης του παρακράτους της δεξιάς ήταν η δολοφονία του δημοκρατικού αριστερού βουλευτή Γρηγόρη Λαμπράκη.
Λίγους μήνες αργότερα ο Κωνσταντίνος Καραμανλής είχε πει το περίφημο «Ποιος κυβερνά αυτό τη χώρα» υπονοώντας πως ο ίδιος δεν είχε τον έλεγχο... Το παρακράτος της εποχής, ελάμβανε σαν αντάλλαγμα των υπηρεσιών του άδειες ταξί, άδειες δόμησης, άδειες επαγγελματικών φορτηγών και υπό αυτή την έννοια, αποτελούσε ισχυρή μήτρα της εξέλιξης για πολλά από τα σημερινά κλειστά επαγγέλματα.

Ένα κρίσιμο σημείο της καμπής της μεταπολίτευσης ήταν να καθησυχαστεί το παρακράτος αλλά και το κράτος που αποτελούσαν τους ΕΝΤΟΣ του μηχανισμού εξουσίας τότε και να προσαρμοστούν ομαλά στα νέα δεδομένα.
Η επιλογή του Κ. Καραμανλή τότε να βάλει σε κρίσιμα υπουργεία ανθρώπους που είχαν επιρροή στους κύκλους της άκρας δεξιάς ήταν επιτυχής, καθώς είχε σαν συνέπεια να εξομαλυνθούν οι αντιδράσεις και οι πιθανότητες αποσταθεροποίησης της νεαρής δημοκρατίας. Κατ’ αυτή την έννοια το σύνθημα Καραμανλής ή τανκς, της προοδευτικής αριστεράς τότε, απεδείχθη ορθό τόσο στη διατύπωση όσο και την ουσία του...

Το μεταπολιτευτικό παρακράτος...
Οι απαρχές του μεταπολιτευτικού παρακράτους βρίσκονται στην άλωση του δεξιού κράτους από τις «δημοκρατικές» δυνάμεις με την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία. Τότε με τους ρόλους που δόθηκαν στις πράσινες κλαδικές και τους πρασινοφρουρούς μέσα στις κρατικές υπηρεσίες και τις επιχειρήσεις του ευρύτερου δημόσιου τομέα, στην αρχή δήθεν στα πλαίσια του ελέγχου της εξουσίας απευθείας από το λαό, δια μέσω του κόμματος του λαού (στα λενινιστικά πρότυπα).

Όπως είπαμε όμως, οι ιδεολογίας μοιάζουν με επιφανειακές επιστρώσεις και μόλις πέρασε η πρώτη επαναστατική φούρια, αυτό που έμεινε ήταν οι θέσεις και τα δάχτυλα εντός του βάζου με το μέλι...


Πάνω σε αυτή τη βάση στήθηκε το μεταπολιτευτικό πελατειακό κράτος, όπως έλεγε και ο Πάγκαλος πρόσφατα: Εμείς τους διορίζαμε και αυτοί μας ψηφίζανε... Το μερίδιό της πήρε και η Νέα Δημοκρατία, αλλά και τα κόμματα της αριστεράς, σε σημείο που πλέον οι βασικοί πυρήνες των κομματικών μηχανισμών να αποτελούνται από ανθρώπους που είτε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο εργάζονται ή σιτίζονται από τα δημόσια ταμεία και αποτελούν μέρος του πελατειακού μηχανισμού που λυμαίνεται τη χώρα, είτε μέσω εκτεταμένων αργομισθιών είτε μέσω συμμετοχής σε κυκλώματα διαφθοράς.


Αν για το παρακράτος της δεξιάς ήταν ο κομμουνισμός ο κίνδυνος, για την κοινωνία και το έθνος, για το «αριστερόστροφο» πελατειακό παρακράτος της μεταπολίτευσης είναι ο νεοφιλελευθερισμός και η ιδιωτική πρωτοβουλία που αποτελούν τον «εχθρό» της κοινωνίας...


Οι συνδικαλιστές των ΔΕΚΟ και οι συνοδοιπόροι τους μάλιστα έχουν αναλάβει υποτίθεται την υπεράσπιση της δημοσίας εν ονόματι του λαού, απειλώντας τον εκάστοτε υπεύθυνο διαχειριστή αυτής της περιουσίας που είναι η κυβέρνηση με βάση τους νόμους και το σύνταγμα.


Ανάλογα συμπτώματα ταύτισης δημοσίου συμφέροντος και τα ατομικά των καταπατητών της δημόσιας περιουσίας παρουσίαζε και το παρακράτος της δεξιάς παλιότερα.
Τέλος, το παρακράτος του πελατειακού κράτους εσχάτως με την παρότρυνση των άκρων του πολιτικού φάσματος, έχει πολλαπλασιάσει τα κρούσματα τραμπουκισμών ή παρεμπόδισης άσκησης δημοκρατικών δικαιωμάτων άλλων δυνάμεων και προσώπων.

Όλα αυτά στο όνομα της λαϊκής οργής και του δικαιώματος των αγανακτισμένων πολιτών.


Η ιστορία τελικά κάνει κύκλους ή μάλλον όπως το είχε διατυπώσει καλύτερα ο Μαρκ Τουέν, η ιστορία ομοιοκαταληκτεί...
Όπερ, τα χρώματα και οι ιδεολογίες αλλάζουν, οι καταλήξεις και τα βαθύτερα νοήματα μένουν ίδια...

Ήταν η απομόνωση της χώρας και η τραγωδία της Κύπρου που οδήγησαν στο τέλος της Χούντας και του παρακράτους που προϋπήρχε αυτής. Μοιραία είναι η χρεοκοπία και οι εξελίξεις που αναγκαστικά δρομολογεί που έχει αρχίσει να τραβά το χαλί κάτω από τα πόδια του τωρινού παρακράτους.
Η νέα μεταπολίτευση μόλις έχει ξεκινήσει.



Γράφει ο Ν. Κανελλόπουλος
Διδάκτωρ Πανεπιστημίου Αθηνών


Ο στίχος αυτός από το γνωστό άσμα, είναι για εμάς πιστεύω μπούσουλας και προοπτική.
Έλαχε στη χώρα μας να γίνει η πρώτη που προσέφυγε σε μηχανισμό «στήριξης», η πρώτη που γελοιοποιήθηκε και κατασυκοφαντήθηκε (από τον ηγέτη της πρώτα), η πρώτη που «στήθηκε στον τοίχο» και γίνεται αντικείμενο μιας επέμβασης, της οποίας το αποτέλεσμα είναι εμφανώς πια αντιληπτό και εξαιρετικά δυσάρεστο.

Να ‘ταν πεπρωμένο μας να γίνουμε πειραματόζωα;
Να ‘ταν πεπρωμένο μας να γίνουμε «καρπαζοεισπράκτορες»;


Για τα προφανή δεν αξίζει να απαντήσω. Όμως για μένα, το ποτήρι δεν πρέπει να το βλέπουμε μισοάδειο, αλλά μισογεμάτο. Κι αυτό γιατί δέον είναι να αναγνωρίσουμε την αξία της προσφοράς και του παραδείγματός μας στην ανθρωπότητα. Κι αν «τα λιοντάρια πολέμησαν σαν Έλληνες» το 40, ίσως είναι η ώρα να γίνουμε και πάλι παράδειγμα προς μίμηση και όχι προς αποφυγήν. Και δεν εννοώ βέβαια να ακολουθήσουμε κατά γράμμα τα όσα η τρόικα μας υπαγορεύει ελπίζοντας (τάχα) στην επίτευξη των στόχων των μνημονίου. Κάθε άλλο. Οι στόχοι του μνημονίου είναι και αυτοί προβληματικοί, τόσο σχεδόν, όσο βασανιστικές, παράλογες και αναποτελεσματικές είναι και οι μέθοδοι που υποδεικνύονται για την επίτευξη των στόχων αυτών.

«Ας δώσουμε λοιπόν σημασία στο πεπρωμένο μας κι ας προσέξουμε πού βαδίζουμε στη ζωή, γιατί όσο εμείς κοιμόμαστε, άλλος γράφει ιστορία (σε βάρος μας) και κάποιος παίζει τη δική μας την ψυχή»…


Ας είναι λοιπόν το πεπρωμένο μας να γίνουμε το παράδειγμα προς μίμηση, εκείνοι που με τη στάση, την αγωνιστικότητα και την εφευρετικότητά τους θα καταφέρουν το ακατόρθωτο. Την υπέρβαση της κόλασης, στην οποίαν μας υποβάλλουν με το σταγονόμετρο.

Μη με ρωτήσετε το πώς, γιατί κάποιοι μπορεί να με κατηγορήσουν για ηττοπάθεια, πλειοδοσία, λαϊκισμό και ό,τι άλλο βρουν πρόχειρο τέλος πάντων. Για μένα το σημαντικό είναι να αναλάβουμε δράση. Δράση όχι για αντίδραση, αλλά για δημιουργία. Δράση για ανάπτυξη, δράση για απεγκλωβισμό από το αδιέξοδο στο οποίο η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ μας στρίμωξε, δράση για υπέρβαση του παρελθόντος και των αμαρτιών του, δράση για προοπτική και χαμόγελα ελευθερίας.

Εγώ για να μαι ειλικρινής, κάπου έχω στρέψει την προσοχή μου, κάπου έχω προσανατολίσει το ενδιαφέρον μου και την ελπίδα μου για την προοπτική που προσμένω. Από κάπου περιμένω το σήμα για δράση. Μήπως όλοι μας να δώσουμε σημασία στο πεπρωμένο μας και να μην αφήσουμε την άνευ όρων παραδομένη κυβέρνηση να μας βυθίζει στην κατάθλιψη και την ύφεση; Και από την άλλη, μήπως και κάποιοι να βιαστούν να δώσουν το σήμα της ελπίδας, το σήμα της δράσης και της δημιουργίας, προτού κι ο κόσμος όλος πέσει ακόμα πιο βαθιά στην ολοκληρωτική άρνηση ή ακόμα χειρότερα στην απόλυτη φυγή;
Τη «συναίνεση» των πολιτικών δυνάμεων ζήτησε με τη δήλωσή του ο πρωθυπουργός το βράδυ του δεύτερου γύρου των εκλογών για την Αυτοδιοίκηση.

Η ΑΝΑΓΝΩΣΗ της δήλωσης αυτής περιορίστηκε μόνο στο πρώτο επίπεδο: η κυβέρνηση ζητεί τη συναίνεση (και συνεργασία;) πολιτικών δυνάμεων για την αντιμετώπιση της οικτρής οικονομικής κατάστασης της χώρας και επομένως τη χαλάρωση του αντιμνημονιακού μετώπου.

ΥΠΑΡΧΕΙ όμως και μια δεύτερη ανάγνωση της πρωθυπουργικής αναφοράς στη συναίνεση που εξέφρασε την επιθυμία να έχει.

ΚΑΙ αυτή δεν είναι άλλη από την αναφορά στα εθνικά θέματα και στις «συγκλίσεις» που επιχειρούνται αυτή τη στιγμή με την Τουρκία, στη ζώνη του λυκόφωτος της δημοσιότητας, σε ό,τι αφορά το στόχο της συνεκμετάλλευσης-συνεργασίας στο Αιγαίο.

ΟΛΕΣ οι επιμέρους, σκόρπιες, αποκλίνουσες και συγκλίνουσες πληροφορίες και μισόλογα (σ.σ. από μια κυβέρνηση που κατά τ’ άλλα δηλώνει φανατική τής open goverment) επιμένουν ότι ο στόχος της Αθήνας αλλά και της Αγκυρας είναι να κατοχυρωθεί η επωφελής οικονομική συνεργασία Ελλάδας-Τουρκίας στην υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ στο Αιγαίο.

ΓΙΑ ΝΑ μπορέσει όμως να γίνει δεσμευτική μια τέτοια «επωφελής συνεργασία» πρέπει κάποιος να αναλάβει και την υψηλή εποπτεία αυτής της δέσμευσης, π.χ. μια μεγάλη ή μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες που θα εκμεταλλεύονται και θα αποδίδουν τα ανάλογα ποσοστά στις δύο πλευρές του Αιγαίου.

ΜΕ ΔΥΟ λόγια, στο όνομα των οικονομικών πλεονεκτημάτων και προοπτικών (που τόσο έχει ανάγκη η ελληνική κυβέρνηση, αλλά και η χώρα), μπορούν κάλλιστα να μπουν άλυτες στο περιθώριο οι τουρκικές αμφισβητήσεις ελληνικής κυριαρχίας, αλλά και να ξεχαστεί το διεθνές δικαίωμα της Ελλάδας στα 12 ν.μ. των χωρικών υδάτων.

ΤΑ ΣΕΝΑΡΙΑ αυτά εξετάζονται ενδελεχώς στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Μόνον που για να υλοποιηθούν (;) χρειάζονται περισσότερους από έναν «παίκτες» στον ελληνικό χώρο.

Η ΠΑΡΟΥΣΑ κυβέρνηση θα χρειαστεί ενδεχομένως την «κριτική υποστήριξη» και άλλων πολιτικών κομμάτων και δυνάμεων πέραν των υπαρχόντων. Αν κρίνεται εκ των προτέρων αδύνατη ή πολύ δύσκολη η απαιτούμενη συναίνεση για τα υπάρχοντα «παραδοσιακά» κόμματα δεξιά και αριστερά του ΠΑΣΟΚ, το ενδιαφέρον μοιραία εστιάζεται σε «νέες δυνάμεις», που προέρχονται από αποσχίσεις δεξιά και αριστερά του κυβερνώντος κόμματος.

ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ διάστημα -μέχρι το τέλος του χρόνου θέλουν οι πλέον ανησυχούντες, το επόμενο εξάμηνο ίσως, εκτιμούν οι πιο «χαλαροί»- η εθνική συναίνεση θα έχει εκδηλωθεί στο πολιτικό σκηνικό της χώρας.

ΣΤΟ ΚΑΤΩ της γραφής, οι πολίτες αυτής της χώρας, μπερδεμένοι και χαμένοι μέσα στα προβλήματα της ασφυκτικής οικονομικής καθημερινότητας, δεν θα έχουν ούτε χρόνο ούτε διάθεση ούτε και το σθένος να ασχοληθούν με «τα άυλα» θέματα αυτής της χώρας.
ΤΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ για τις Κασσάνδρες ξανανοίγει…
Η αποτυχία της κυβερνητικής πολιτικής μπορεί να χαρακτηριστεί πλέον ως καθολική. Εκτός από τα οικονομικά μεγέθη τα οποία καταρρέουν μαζί με τις αβάσιμα αισιόδοξες προσδοκίες που καλλιεργούσε ο πρωθυπουργός και ο υπουργός του των οικονομικών, καταρρέουν, δυστυχώς, και οι κοινωνικές δομές, όπως της υγείας και της εκπαίδευσης.

Έως σήμερα μας έρχονται καθημερινά τα «μαύρα μαντάτα» για δεκάδες «λουκέτα» που μπαίνουν σε καταστήματα όλης της χώρας, οδηγώντας επιχειρηματίες και εργαζόμενους στην απόγνωση.

Σ’ αυτά προστίθενται πλέον και οι ειδήσεις για «λουκέτα» που μπαίνουν ή απειλούν να μπουν σε νοσοκομεία, πανεπιστημιακά και τεχνολογικά ιδρύματα, βρεφονηπιακούς σταθμούς κ.λπ.

Οι ανησυχητικές εξελίξεις πλήττουν ακόμη περισσότερο τα ασθενέστερα οικονομικά στρώματα, ενώ καταδεικνύουν την έλλειψη σχεδίου της κυβέρνησης που η παραλυσία της απειλεί να εκτροχιάσει την κοινωνική συνοχή.

Συγκεκριμένα μόνο το τελευταίο διάστημα :

• Εκτός εφημεριών και χωρίς νοσηλευόμενους ασθενείς παραμένουν τα πανεπιστημιακά νοσοκομεία Αιγινήτειο και Αρεταίειο, καθώς λόγω των προβλημάτων χρηματοδότησης δεν είναι σε θέση να αγοραστούν φάρμακα και να πληρωθούν οι γιατροί.

• Στην αναβολή προγραμματισμένων χειρουργικών επεμβάσεων προχωρά πλέον το Νοσοκομείο Βόλου, καθώς ολοένα και πληθαίνουν οι ελλείψεις υλικών.

• Χωρίς ορθοπεδικά υλικά θα μείνουν και πάλι νοσοκομεία, μετά την απόφαση του Πανελλήνιου Συλλόγου προμηθευτών Εμφυτεύσιμου Ορθοπεδικού υλικού να αναστείλουν τις παραδόσεις, εξαιτίας των χρεών που χρονολογούνται από το Μάρτιο του 2010.

• Συνεχίζεται η ταλαιπωρία χιλιάδων ασφαλισμένων, καθώς τα υπουργεία Υγείας και Οικονομικών δεν καταβάλουν εδώ και ένα χρόνο τα δεδουλευμένα στους ιδιώτες ιατρούς.

• Έχουν κλείσει 6 παιδικοί σταθμοί, και πάνω από το 40% των βρεφονηπιακών και παιδικών σταθμών του Δήμου Αθηναίων υπολειτουργεί.

• Διήμερη αναστολή της λειτουργίας του ΤΕΙ Πειραιά αποφάσισε η διοίκηση του Ιδρύματος, λόγω χρεών που έχουν δημιουργηθεί εξαιτίας της μείωσης του προϋπολογισμού του.

Η, κατόπιν εορτής, προσπάθεια να καλύψει το πρόβλημα το κάθε φορά αρμόδιο υπουργείο δεν μπορεί να διασκεδάσει την ανησυχία από την εξάπλωση του φαινομένου.

Η ρίζα του προβλήματος βρίσκεται στην ασκούμενη οικονομική πολιτική του Μνημονίου, η οποία όσο συνεχίζεται θα έχει όλο και πιο δυσμενείς συνέπειες για την κοινωνία.


Η φωτοσύνθεση είναι από το "Γρέκι"




  • Γράφει ο Στέλιος Αρσενίου
Με την ακολουθία των χαιρετισμών του Ακαθίστου Ύμνου, είμαστε έτοιμοι για την Μεγάλη Εβδομάδα και την Ανάσταση.
Ίσως ο Ιησούς να είχε στο νου του κάποια πράγματα, κάποια ιδανικά, κάποια όνειρα για όσους γίνονταν αποδέκτες των όσων τον έφεραν στον σταυρό και
το σταυρικό θάνατο.
Έτσι μας λένε εμάς τους νεοέλληνες σήμερα.
Τα ίδια λένε και σε άλλους λαούς, αποδέκτες του χριστιανικού δόγματος.
Έλα όμως, που εκτός από το δόγμα έχουμε και το κόμμα.
Για μας τους νεοέλληνες λέω.
Πρώτα το κόμμα και ύστερα το οποιοδήποτε δόγμα.
Και για του λόγου το αληθές:
Ποιός νεοέλληνας θα θυσίαζε την καλοπέρασή του γιά την σωτηρία της χώρας;
Ποιος νεοέλληνας θα θυσίαζε την βίλλα, το ταχύπλοο, τα πάντα όλα;
Για να είμαστε τίμιοι και ειλικρινείς με τον εαυτό μας. Κανένας.
Χαίρε της χώρας σπλάχνα της καλοπέρασης.
Χαίρε του κόμματος σπλάχνα της αυτοαναίρεσης.
Χαίρε της του χρήματος προσήλωση.
Χαίρε της του κόμματος βεβήλωση.
Χαίρε σπλάχνον ευημερεύον.
Χαίρε λούσο διαφεντεύον.
Χαίρε χώρα τα πάντα όλα.
Χαίρε χώρα Μήτσου Τσοβόλα.
Χαίρε Σπηλιοτόπουλου χλιδή.
Χαίρε πάσα αρπαχτή.
Χαίρε Μητσοτακική αυτοκρατορία.
Χαίρε Ντόρας δυναστεία.
Χαίρε πατρίδα ποδοσφαιρικού μεγαλείου.
Χαίρε μητέρα ευρωπαίκού μνημονίου.
Χαίρε των ΔΕΚΟ εναγκαλισμός.
Χαίρε απάντων άλλων καταποντισμός.
Χαίρε της χλίδας σεβασμός.
Χαίρε της πείνας αφορισμός.
Χαίρε της νύχτας αφορολόγητο μεγαλείο.
Χαίρε ώ χαίρε προσωπείο.
Το γεγονός ότι δεν αναγνώστηκαν χαιρετισμοί ανάλογοι και ασύγκριτα σκληρότεροι, δεν σημαίνει ότι και δεν αποτελούν μύχιο πόθο της συντριπτικής πλειοψηφίας των κατοίκων της χώρας για απαλλαγή από σάπια κατεστημένα.
Τον χορό, σέρνουν τα "σπλάχνα".
Η πεμπτουσία της μεταπολιτευτικής μας Δημοκρατίας.
Η Δημοκρατία να τα σπλαχνίζεται, και τα σπλάχνα να εκδημοκρατίζονται.
Κυρίου δεηθώμεν.


Η φωτοσύνθεση είναι από το "Γρέκι"


  • Κασιμάτης: Αν δεν αλλάξει το αντισυνταγματικό μνημόνιο τότε υπάρχει και το ακροτελεύτιο άρθρο του Συντάγματος
  • Μπέης: Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κατώτερος της αποστολής του. Δεν μπορεί να προσποιείται τον ουδέτερο
Σεισμός σήμερα στην προαναγγελθείσα εκδήλωση του πνευματικού κόσμου της χώρας, στην αίθουσα τελετών του Πανεπιστημίου Αθηνών, με θέμα «Ελληνική κρίση, για μια θεσμική μεταπολίτευση», η οποία συνεχίζεται μέχρι αργά το βράδυ.

Το μήνυμα που θέλει να περάσει ο πνευματικός κόσμος της χώρας στο λαό, όπως οι ίδιοι το καθόρισαν είναι αφενός η λέξη «ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗ» και αφετέρου η εδώ και τώρα αλλαγή του Συντάγματος.

Εμείς που ζούμε σήμερα από κοντά αυτή την εκδήλωση, οφείλουμε να πούμε ότι η αγανάκτηση ξεχειλίζει ήδη στο ακροατήριο, που στη συντριπτική του πλειοψηφία αποτελείται από επιστήμονες, μέσα σε μια ασφυκτικά γεμάτη αίθουσα με όρθιους. Οι φωνές και οι διαμαρτυρίες εναντίον της πολιτικής τάξης, οι οποίες υψώνονταν και διέκοπταν συνεχώς τους ομιλητές, έδειχναν τόση αγανάκτηση, που κάποιος μεταξύ των παρισταμένων είπε, πως αν αυτή η εκδήλωση μεταδιδόταν σε εθνικό τηλεοπτικό δίκτυο, ξαφνικά θα έβγαινε ο λαός στους δρόμους.

Μεταξύ των πολλών παρεμβάσεων του ακροατηρίου, οι κορυφαίες στιγμές ήταν:

Α) Όταν ο καθηγητής κ. Κασιμάτης απευθυνόμενος στο λαό είπε, πως αν δεν αλλάξουν οι όροι του μνημονίου που αφαιρούν την εθνική μας κυριαρχία και την ασυλία της δημόσιας περιουσίας, τότε υπάρχει η λύση του ακροτελεύτιου άρθρου 120 του Συντάγματος, που σημαίνει λαϊκή εξέγερση και

Β) Όταν ο καθηγητής κ. Μπέης είπε πως αισθάνεται ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι κατώτερος της αποστολής του. Δεν μπορεί να παριστάνει τον ουδέτερο είπε, και θα έπρεπε να είχε αναπέμψει το μνημόνιο.

Όταν είπε αυτά τα λόγια ο κ. Μπέης ακούστηκαν από το ακροατήριο τέτοια λόγια κατά του Προέδρου της Δημοκρατίας που δεν μπορούμε να τα επαναλάβουμε εδώ.

Ένα συμπέρασμα βγαίνει από τις μέχρι τώρα τοποθετήσεις αλλά και αντιδράσεις του ακροατηρίου.

Ο κόσμος είναι αγανακτισμένος, ο κόσμος ξέρει τι θέλει και θέλει εδώ και τώρα αλλαγή του Συντάγματος.


Στην Αγία Σοφία στην Κωνσταντινούπολη, επάνω στον γυναικωνίτη, κάτω από ένα παράθυρο που σήμερα βλέπει προς το Μπλε Τζαμί και κάποτε έβλεπε προς τον Ιππόδρομο, βρίσκεται στο μαρμάρινο πάτωμα, ένας τάφος. Αν δεν ξέρεις που είναι μπορεί και να τον πατήσεις. Δεν ξεχωρίζει εύκολα. Είναι ένα απλό τετράγωνο 80Χ80 εκατοστών. Επάνω του είναι χαραγμένη μια νεκροκεφαλή και από κάτω της τα εξής: HENRICUS DANDOLO 41ος Δόγης της Γαληνότατης Αυτοκρατορίας της Βενετίας-21 Ιουνίου 1205.


Ο τάφος του 41ου Δόγη της Βενετίας είναι κενός από το 1261, όταν η Βασιλεύουσα έπεσε πάλι στα χέρια των Ορθοδόξων. Το πλήθος δεν ξέχασε τον άνθρωπο που ήταν υπεύθυνος για την μεγαλύτερη ληστρική επιδρομή, στην ιστορία του κόσμου,για τη χειρότερη λεηλασία που υπήρξε ποτέ σε κατάληψη εξ'εφόδου μιας πόλης και εισέβαλε στον ναό της Αγίας Σοφίας. Μαινόμενος και αφηνιασμένος ο κόσμος από τα όσα είχε υποστεί από το 1204 μέχρι το 1261, ανέβηκε στον γυναικωνίτη, έσπασε τον τάφο πήρε τα κόκαλα τα έκαψε και τα διασκόρπισε βρίζοντας και φωνάζοντας κατάρες, στον Βόσπορο.
Το μίσος (δίκαιο σε πολλές περιπτώσεις) των ανθρώπων της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας για τους ομόθρησκους τους Δυτικούς Λατίνους και Φράγκους, θα παραμείνει άσβεστο για εκατοντάδες χρόνια και όταν κάποια στιγμή θα καταλαγιάσει, τη θέση του θα πάρει η άρνηση και η αμφιβολία για τις προθέσεις της Δύσης.


Πολλοί μελετητές ιστορικοί πιστεύουν ότι η λεηλασία που υπέστη η Κωνσταντινούπολη από τους Οθωμανούς το 1453, ωχριά μπροστά στη λεηλασία που οι (ξαναλέμε) ομόθρησκοι χριστιανοί σταυροφόροι, έκαναν το 1204. Οι Οθωμανοί σε πολλές περιπτώσεις σεβάστηκαν και τις ζωές των ανθρώπων και τις εκκλησιές και τα κτίρια. Οι Οθωμανοί δεν έβαλαν ποτέ πόρνες να γδυθούν, να χορέψουν και να κάνουν έρωτα ομαδικά με στρατιώτες πάνω στην Αγία τράπεζα της μεγαλύτερης εκκλησίας του κόσμου. Οι Λατίνοι και οι Φράγκοι τα έκαναν όλα.
Κατέσφαξαν αθώους νέους γέρους μικρά παιδιά, βίασαν γυναίκες, σύλησαν νεκροταφεία, έβαλαν πόρνες πάνω στην Αγία Τράπεζα της Αγίας Σοφίας, έβαλαν τα άλογα τους μέσα σε εκκλησιές και τις έκαναν στάβλους, άρπαξαν ιερά κειμήλια, έμπαιναν στα σπίτια δολοφονούσαν τον κόσμο και έκλεβαν τα χρυσαφικά. Ένας στρατός ισχυρός, πάνοπλος, διψασμένος για αίμα σάρκα και χρυσάφι. Ένας στρατός που η λέξη “ιπποσύνη” και “ιππότης” ήταν μόνο για τους τύπους.
Οκτακόσια χρόνια μετά, το 2001, ο Πάπας Ιωάννης Παύλος ο Β στη συνάντηση του στην Αθήνα, με τον τότε Αρχιεπίσκοπο τον Μακαριστό Χριστόδουλο, εξέφρασε τη λύπη του για τις ωμότητες των Σταυροφόρων το 1204, οι οποίοι «εστράφησαν εναντίον των εν Χριστώ αδελφών μας». Το 2004 ο Πάπας ζήτησε πάλι ταπεινά “συγγνώμη”, από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο στη συνάντηση τους στο Βατικανό.
Οι ωμότητες, οι κλεψιές, οι βιασμοί, οι δολοφονίες, και η για 57 χρόνια διακυβέρνηση και διοίκηση της Κωνσταντινούπολης από τους Λατίνους γονάτισε και ισοπέδωσε ανεπανόρθωτα την Πόλη των πόλεων. Ποτέ δεν κατάφερε να ορθοποδήσει και να ακμάσει όπως πριν. Από το 1204 και μετά το Βυζάντιο καταστράφηκε οικονομικά και πληθυσμιακά συρρικνώθηκε. Το εμπόριο και οι πρώτες ύλες πέρασαν στα χέρια των Δυτικών, ενώ έχανε τη μία μετά την άλλη τις επαρχίες του που έπεφταν πια στα χέρια των Σελτζούκων και των Οθωμανών. Περίπου 200 χρόνια αργότερα θα προβάλει την ύστατη ηρωική αλλά και άνιση αντίσταση και θα καταληφθεί για πάντα το 1453.


Αυτά έγιναν από την πλευρά των Φράγκων. Οι ίδιοι οι Βυζαντινοί τι έκαναν για να αποτρέψουν τους σταυροφόρους; Ουσιαστικά τίποτε. Το αντίθετο. Τους ενθάρρυναν να έρθουν και να στρατοπεδεύσουν έξω από τη Βασιλεύουσα και ο ανταγωνισμός για την εξουσία και τον θρόνο ανάμεσα σε δύο διεκδικητές της δυναστείας των Αγγέλων, τον Αλέξιο Άγγελο και τον θείο του που ανέτρεψε τον πατέρα του Ισαάκιο Β, τον Αλέξιο Γ Άγγελο, ήταν καθοριστικός. Και όταν τα πράγματα ξεπέρασαν τα όρια και άρχισαν να μιλάνε τα όπλα, οι πανοπλίες, τα βέλη και τα σπαθιά, οι Βυζαντινοί δεν κράτησαν τις θέσεις τους στα θεοδοσιανά άπαρτα τείχη αλλά υποχώρησαν τρέχοντας. Έμεναν μόνο οι μισθοφόροι Βίκινγκς και Ρως, η επίλεκτη αυτοκρατορική φρουρά , οι πανύψηλοι Βάραγκοι με τα τεράστια τσεκούρια τους να “κατεβάζουν” τους πάνοπλους σταυροφόρους μέχρι που και αυτοί ηττήθηκαν και από τα θαλάσσια τείχη η Πόλη έπεσε.


Η τέταρτη σταυροφορία ξεκίνησε το 1198, όταν ο Πάπας Ιννοκέντιος ο Γ, άρχισε να συγκεντρώνει στρατό για την εκ νέου απελευθέρωση των Αγίων τόπων από τους μουσουλμάνους. Στην αρχή συνάντησε τη γενική αδιαφορία των εστεμμένων της Ευρώπης, που είχαν τα δικά τους προβλήματα να επιλύσουν. Τον επόμενο χρόνο, κάποιοι ευγενείς, κυρίως από τα εδάφη της σημερινής Γαλλίας, πείσθηκαν να συγκροτήσουν ένα εκστρατευτικό σώμα, με επικεφαλής τον Κόμη Τιμπό της Καμπανίας. Ο Τιμπό πέθανε τον επόμενο χρόνο και αρχηγός της Δ' Σταυροφορίας ανακηρύχθηκε ο κόμης Βονιφάτιος ο Μομφερατικός. Το σχέδιο προέβλεπε τη συγκέντρωση των Σταυροφόρων στη Βενετία και από εκεί με μισθωμένα πλοία από τους βένετους θαλασσοκράτορες, θα κατευθύνονταν στην Αίγυπτο, όπου θα άρχιζαν τις στρατιωτικές επιχειρήσεις, με σκοπό την κατάληψη της Ιερουσαλήμ.
Τη δύναμη των Σταυροφόρων συγκροτούσαν 33.500 άνδρες και 4.500 άλογα. Βρισκόμαστε στο 1200. Οι Βενετοί σκληροί διαπραγματευτές και αδυσώπητοι έμποροι, ζήτησαν 85.000 αργυρά μάρκα, τα μισά εδάφη που θα κατακτούσαν οι Σταυροφόροι και προθεσμία ενός έτους για τις ετοιμασίες της φιλόδοξης εκστρατείας. Το 1201 το μεγαλύτερο μέρος των Σταυροφόρων έφθασε στη Βενετία. Όμως, οι ηγέτες τους δεν τήρησαν τη συμφωνία και μόλις και μετά βίας συγκέντρωσαν 51.000 αργυρά μάρκα. Οι Βενετοί εξοργίσθηκαν και τους φυλάκισαν στο νησάκι Λίντο, έως ότου αποφασίσουν για την τύχη τους. Η τύχη της Σταυροφορίας κρεμόταν σε μια κλωστή.


Ο υπέργηρος και τυφλός Δόγης Ερρίκος Δάνδολος αποφάσισε να εκμεταλλευτεί την περίσταση και να χρησιμοποιήσει τους Σταυροφόρους για τους δικούς του σκοπούς. Στη Βασιλική του Αγίου Μάρκου, όπου έγινε η επίσημη τελετή υποδοχής τους, ο Δόγης πρότεινε στους αρχηγούς των σταυροφόρων να επιτεθούν πρώτα στο λιμάνι της Ζάρας στη Δαλματία (σημερινή Κροατία), προκειμένου να ξεπληρώσουν τα χρέη τους. Η Ζάρα, που προμήθευε με ξυλεία τον στόλο του δόγη, είχε αποσκιρτήσει από τη Βενετία και βρισκόταν υπό την προστασία του βασιλιά των Ούγγρων Έμερικ. Οι κάτοικοί της ήταν χριστιανοί και μάλιστα καθολικοί.
Ο Πάπας Ινοκέντιος, απείλησε με αφορισμό όσους σταυροφόρους στραφούν εναντίον χριστιανών. Τη σχετική επιστολή του όμως, φρόντισαν να την κρατήσουν μυστική οι επικεφαλής της εκστρατείας. Η επιχείρηση τελικά πραγματοποιήθηκε. Η πόλη της Ζάρας καταλήφθηκε, ύστερα από σύντομη πολιορκία και ο Πάπας Ινοκέντιος Γ' πραγματοποίησε την απειλή του. Η λεηλασία ήταν απίστευτη και ήταν προάγγελος του τι θα ακολουθούσε...
Και από εδώ η ιστορία γυρνάει την πλάτη της στην Πόλη. Ο αρχηγός των Σταυροφόρων Βονιφάτιος ο Μομφερατικός δεν πήρε μέρος στην εκστρατεία κατά της Ζάρα, φοβούμενος ίσως τις παπικές κυρώσεις. Πήγε λοιπόν να επισκεφθεί τον εξάδελφό του Φίλιππο της Σουηβίας, ο οποίος φιλοξενούσε τον συγγενή του βυζαντινό πρίγκηπα Αλέξιο Άγγελο, γιο του ανατραπέντος αυτοκράτορα Ισαάκιου Β' Άγγελου. Ο Αλέξιος Άγγελος ζήτησε βοήθεια από τον Βονιφάτιο για να ανατρέψει τον θείο του αυτοκράτορα Αλέξιο Γ' Άγγελο και να επαναφέρει στον θρόνο τον τυφλό πατέρα του. Στα ανταλλάγματα που προσέφερε ήταν ένα μεγάλο χρηματικό ποσό, στρατιωτικές δυνάμεις για την ενίσχυση της εκστρατείας των Σταυροφόρων στην Αίγυπτο και την υποταγή της Εκκλησίας της Κωνσταντινούπολης στον Πάπα.!!!


Ο Βονιφάτιος άλλο που δεν ήθελε και τελικά μαζί με τον Αλέξιο πήγαν στην Κέρκυρα όπου είχαν στρατοπεδεύσει οι δυνάμεις των σταυροφόρων μετά τη Ζάρα και αφού ανέλυσε στους άλλους αρχηγούς τις προτάσεις του νεαρού Αλέξιου, ξεκίνησαν οι γαλέρες του Θανάτου για την Κωνσταντινούπολη. Ο Δόγης σε μια σκοτεινή γωνιά της σκηνής που γινόταν το πολεμικό συμβούλιο, έτριβε από χαρά και ικανοποίηση τα χέρια του. Η Βενετία θα επέκτεινε το εμπόριο της στην Ανατολή και θα τσάκιζε μια και καλή του “υπερόπτες Βυζαντινούς”.
Ο στόλος των Ενετών και Σταυροφόρων έφθασε προ των τειχών της Κωνσταντινούπολης στις 23 Ιουνίου του 1203. Οι νεοφερμένοι έμειναν κατάπληκτοι από όσα έβλεπαν τα μάτια τους: «Δεν μπορούσαν να φαντασθούν ότι υπήρχε στον κόσμο τόσο οχυρή πόλη. Είδαν τα υψηλά τείχη, τους ισχυρούς πύργους, τα θαυμαστά παλάτια, τις μεγάλες εκκλησίες, που ήταν τόσες πολλές ώστε κανείς δεν θα το πίστευε αν δεν τις έβλεπε με τα μάτια του. Το μήκος της, το πλάτος της, έδειχναν πως ήταν βασιλεύουσα». Με τα λόγια αυτά περιγράφει τις πρώτες του εντυπώσεις ο ιστορικός και εκ των ηγετών της Σταυροφορίας Γοδεφρείδος Βιλλεαρδουίνος.


Αρχικός τους στόχος ήταν να αποκαταστήσουν στον θρόνο τον Ισαάκιο Β' Άγγελο. Οι κάτοικοι της Πόλης τους υποδέχθηκαν εχθρικά, παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις του Αλέξιου Άγγελου. Στις 17 ιουλίου οι Σταυροφόροι αποβιβάσθηκαν στη στεριά και επιτέθηκαν από τη νοτιοανατολική πλευρά της Πόλης. Έβαλαν μία μεγάλη φωτιά, που προκάλεσε μεγάλες καταστροφές στην Πόλη. Οι κάτοικοι στράφηκαν κατά του αυτοκράτορα Αλέξιου Γ' Άγγελου, ο οποίος έφυγε την ίδια νύχτα από την Πόλη. Ο Ισαάκιος Β' Άγγελος αφέθηκε ελεύθερος και αποκαταστάθηκε στο θρόνο του. Την 1η Αυγούστου ο γιος του Αλέξιος Άγγελος αναγορεύθηκε σε αυτοκράτορα, ως Αλέξιος Δ' Άγγελος. Το Βυζάντιο βρισκόταν και πάλι σε κατάσταση εμφυλίου πολέμου, αφού υπήρχαν δύο νόμιμοι αυτοκράτορες (Αλέξιος Γ' Άγγελος και Αλέξιος Δ' Άγγελος).
Ο νέος ηγεμόνας βρήκε τα ταμεία άδεια και γρήγορα συνειδητοποίησε ότι δεν θα μπορούσε να ικανοποιήσει τις δεσμεύσεις του προς τους Σταυροφόρους. Διέταξε τότε να καταστραφούν εικόνες και αντικείμενα λατρείας, μόνο και μόνο για να πάρει τον χρυσό και τον άργυρο που περιείχαν. Ο λαός εξαγριώθηκε και θεώρησε ιεροσυλία την απόφαση αυτή του αυτοκράτορα. Ο αυλικός Αλέξιος Δούκας, γνωστός και ως Μούρτζουφλος, εξαιτίας των πυκνών φρυδιών του, εκμεταλλεύτηκε την κατάσταση. Τον ανέτρεψε και τον στραγγάλισε. Ο Αλέξιος Δούκας ανέβηκε στο θρόνο ως Αλέξιος Ε'. Ο πρώην αυτοκράτορας Ισαάκιος Β' Άγγελος πέθανε ύστερα από λίγο, από φυσικά αίτια.



Στο προστώο του ναού του Αγίου Μάρκου, βρίσκονται τα τέσσερα χαλκόχρυσα άλογα που ο Μέγας Κωνσταντίνος έφερε στην Κωνσταντινούπολη και το 1204 τα έκλεψαν οι Βενετοι


Όταν οι σταυροφόροι κατάλαβαν ότι τα ταμεία ήταν άδεια και δεν επρόκειτο να πληρωθούν, άφρισαν. Στις 8 Απριλίου του 1204 επιτέθηκαν στην Κωνσταντινούπολη για μια ακόμη φορά, προκειμένου να τιμωρήσουν τον δολοφόνο του Αλέξιου Δ' Άγγελου. Ο Αλέξιος Ε' αντέταξε ισχυρή άμυνα, με σύμμαχο τον άσχημο καιρό. Οι επιτιθέμενοι το θεώρησαν θεϊκό σημάδι και θέλησαν να λύσουν την πολιορκία. Οι καθολικοί κληρικοί που τους συνόδευαν κατόρθωσαν να τους πείσουν να παραμείνουν και να καταλάβουν την Πόλη, με τα επιχειρήματα ότι οι Βυζαντινοί είναι προδότες και δολοφόνοι επειδή σκότωσαν τον σεβαστό Αλέξιο Δ' και ότι είναι χειρότεροι από τους Εβραίους. Ο Πάπας Ινοκέντιος Γ', για μια ακόμη φορά, είχε διαμηνύσει στους Σταυροφόρους να μην επιτεθούν και να μην σκοτώσουν ούτε ένα χριστιανό, αλλά και πάλι η σχετική επιστολή του απεκρύβη από τους παπικούς απεσταλμένους.
Στις 12 Απριλίου1204, οι Σταυροφόροι πραγματοποίησαν την τελική τους έφοδο κατά της Κωνσταντινούπολης, βοηθούμενοι και από τον καλό καιρό. Ο αυτοκράτορας Αλέξιος Ε' Μούρτζουφλος την είχε εγκαταλείψει κι έτσι την κατέλαβαν με σχετική ευκολία, παρά την αντίσταση της αυτοκρατορικής φρουράς, που την αποτελούσαν οι σκανδιναβοί Βάραγγοι. Για τρεις μέρες οι «Στρατιώτες του Χριστού» επιδόθηκαν σε παντός είδους βανδαλισμούς και φρικαλεότητες. Δεν δίστασαν να βεβηλώσουν ακόμη και ιερούς χώρους, ανεβάζοντας στον πατριαρχικό θρόνο μία πόρνη, σύμφωνα με τον ιστορικό Νικήτα Χωνιάτη. Όταν ο Πάπας έμαθε για τις βδελυρές πράξεις των Σταυροφόρων εξέφρασε την ντροπή και τον αποτροπιασμό του...


Και κοιτώντας στο σήμερα, αναρωτιόμαστε: Μήπως η ιστορία επαναλαμβάνεται;

Μέσα σε 17 χρόνια θα έχουν τελειώσει τα αποθέματα πετρελαίου στην Τουρκία.

Η Τουρκική Πετρελαϊκή Κοινοπραξία (TPAO), ανακοίνωσε ότι ,τα αποθέματα πετρελαίου στην Τουρκία, επαρκούν για να καλύψουν τις ανάγκες για 17 χρόνια ακόμα.

Σύμφωνα με την έκθεση της Τουρκικής Πετρελαϊκής Κοινοπραξίας, αν δεν ανακαλύπτουν νέα κοίτασμα πετρελαίου, η Τουρκία, με το σημερινό επίπεδο παράγωγης πετρελαίου, θα έχει για 17,3 χρόνια αποθέματα αργού (ακατέργαστου) πετρελαίου και για 8,6 χρόνια αποθέματα φυσικού αερίου.

Στην έκθεση αναφέρεται επίσης ότι ,πέρυσι ,στην Τουρκία άνοιξαν 216 πετρελαιοπηγές και συνολικά διυλίστηκαν 2,5 εκατ. τόνοι πετρέλαιο και 726 κυβικά μέτρα φυσικό αέριο.

Νέες παρατάσεις στις προθεσμίες υποβολής των φορολογικών δηλώσεων αναμένεται να ανακοινώσει τις επόμενες ώρες το υπουργείο Οικονομικών, λόγω των προβλημάτων που προκάλεσε στη λειτουργία του taxisnet η πυρκαγιά που εκδηλώθηκε χθες σε υποσταθμό της ΔΕΗ στο δεύτερο υπόγειο του κτιρίου της Γενικής Γραμματείας Πληροφοριακών Συστημάτων.

Η πυρκαγιά είχε ως αποτέλεσμα να σταματήσει η λειτουργία του συστήματος για αρκετές ώρες και να ταλαιπωρηθούν για ακόμη μια φορά χιλιάδες ελεύθεροι επαγγελματίες, καθώς σήμερα λήγει κανονικά η προθεσμία για την υποβολή των εκκαθαριστικών δηλώσεων Φ.Π.Α.
Το taxisnet το τελευταίο διάστημα αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα, καθώς πολλές εφαρμογές του υπολειτουργούν.

Συνολικά 1.695.695 ηλεκτρονικές δηλώσεις μέσω εννέα διακριτών ηλεκτρονικών υπηρεσιών υποβλήθηκαν, κατά τους δύο πρώτους μήνες που λειτουργεί η νέα πλατφόρμα ηλεκτρονικών υπηρεσιών TAXISNet της Γενικής Γραμματείας Πληροφοριακών Συστημάτων του Υπουργείου Οικονομικών.

Τα αναλυτικά στοιχεία των δηλώσεων που έχουν υποβληθεί μέχρι σήμερα εμφανίζονται στον παρακάτω πίνακα:

Εκκαθαριστική ΦΠΑ δήλωση (Φ1) 549.301
Περιοδική ΦΠΑ δήλωση (Φ2) 957.115
Ενδοκοινοτικές Παραδόσεις (Φ4) 44.741
Ενδοκοινοτικές Αποκτήσεις (Φ5) 103.639
Προσωρινή δήλωση ΦΜΥ 18.516
Δήλωση ΝΠ μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα (Φ012) 85
Δήλωση φορολογίας εισοδήματος (Ε1) 11.877
Αναλυτική κατάσταση μισθωμάτων ακινήτων (Ε2) 4.567
Μηχανογραφικά στοιχεία οικονομικών στοιχείων (Ε3) 5.854
Σύνολο 1.695.695

Σύμφωνα με το σχεδιασμό της σκοπιανής στρατιωτικής ηγεσίας, συνεχίζεται η άσκηση με την επωνυμία «Μacedonian Flash 07» στο πεδίο βολής του Krivolak με τη συμμετοχή 1.500 οπλιτών των ενόπλων δυνάμεων της χώρας (ARM).

Σύμφωνα με τον επικεφαλής Συνταγματάρχη Velin Stojanovski, οι ασκήσεις εντάσσονται στο πλαίσιο της αξιολόγησης από το NATO. Ήδη ολοκληρώθηκαν οι προετοιμασίες για την επικείμενη αξιολόγηση της μεσαίας ομάδας που αποτελούνται από πεζικάριους της 1ης Μηχανοκίνητης Ταξιαρχίας Πεζικού σε συνδυασμό με την 2η Μηχανοκίνητη Ταξιαρχία Πεζικού, που εικονικά αποτελούν τις δυνάμεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Αύριο θα ξεκινήσει η δεύτερη φάση με ομάδες πεζικάριων που θα έρθουν σε επαφή με (εικονικές) δυνάμεις του ΝΑΤΟ και στη συνέχεια θα ακολουθήσει το σχέδιο σύμφωνα με την τρίτη φάση που θα διαρκέσει από τις 12 έως τις 14 Απριλίου.

Στόχος της άσκησης είναι η αξιολόγηση της διαλειτουργικότητας των σκοπιανών ομάδων, με τις μονάδες του ΝΑΤΟ και η ετοιμότητά τους για την υποστήριξη επιχειρήσεων υπό της ηγεσίας του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Στο πλαίσιο της συμμετοχικής δημοκρατίας και του opengov και υπό το πρίσμα ότι το Antinews στέκεται στο πλευρό της Κυβέρνησης και σε αυτή την κρίση, καλούνται οι αναγνώστες του να προτείνουν στον Πρωθυπουργό, το τέλειο κυβερνητικό σχήμα εν όψει του επικείμενου ανασχηματισμού.

Για να βοηθήσουμε την αλάνθαστη κρίση σας αποκαλύπτουμε τις μυστικές πληροφορίες που είχε ειδικός συνεργάτης μας από το περιβάλλον του Πρωθυπουργού. Το νέο σχήμα που σκέφτεται ο Πρωθυπουργός θα αξιοποιεί όλες τις διαθέσιμες δυνάμεις του έθνους πλην των δεξιών και αριστερών αρνητών του ΔΝΤ. Θα είναι ολιγομελές με μόνο 12 Υπουργούς για οικονομία αλλά και για συμβολικούς λόγους, καθώς τόσοι ήταν και οι Θεοί του Ολύμπου:

Πρωθυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ: Γ. Α. Παπανδρέου

1. Αναπληρωτής Πρωθυπουργός & Υφυπουργός Γαλακτομικών: Θ. Πάγκαλος

2. Υπουργός Μνημονίου, Οικονομικών και Τροϊκανών Γ. Παπακωνσταντίνου

Υφυπουργός με αντικείμενο τα «έσοδα»: «Στρατηγός» Τσουκάτος

Υφυπουργός με αντικείμενο τις «χορηγίες»: Α. Μαντέλης

3. Υπουργός Ναυτικών, Τύπου και κυβερνητικός εκπρόσωπος: Γ. Καρατζαφέρης

4. Υπουργός Εσωτερικών, Εξωτερικών και πασών των Ρωσιών: Θ. Μπακογιάννη

5. Υπουργός της Δικαιοσύνης ήλιε νοητέ: Φ. Κουβέλης

6. Και Μυρσίνη εσύ δοξαστική: Μ. Ξενογιαννακοπούλου

7. Υπουργός Ανεργίας, Μοιρολογιού και εικαζόμενου νεφρού: Α. Λοβέρδος

8. Υπουργός Πολιτισμού: Βασίλης Διαμαντάκος (ο Ε. Βενιζέλος του Τατσόπουλου στο μυθιστόρημα «Τιμής Ένεκεν»)

Αναπληρωτής Υπουργός: Π. Τατσόπουλος

9. Υπουργός Υπανάπτυξης & Αλιείας: Α. Τσοχατζόπουλος

10. Υπουργός Διοδίων: Δ. Ρέππας

11. Υπουργός Παιδείας, Γεωργίας και Κτηνοτροφίας: Α. Μέρκελ (μια πρωτοξαδέλφη της κανονικής, υπάρχει μνεία στο επικαιροποιημένο μνημόνιο)

12. Υπουργός Ενέργειας, Πετρελαίου και Τουρισμού: Μούσα Κούσα (τώρα που έμεινε άνεργος, θα τον έχουμε τζάμπα)

Στην πρώτη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου ο κ. Παπανδρέου θα εισηγηθεί επίσης την αλλαγή της ονομασίας της Ελληνικής Κυβερνήσεως σε “Διαδικτυακή Λαοκρατία”

Μικρός Οδυσσέας




Μοιράζουν τα κομμάτια της χώρας
Ο Σόρος, και τι αρπάζουν οι «σωτήρες» μας

Αυτοί που… θα μας σώσουν, αυτοί και θα μοιραστούν τα ματωμένα ιμάτια της Ελλάδας.

Η έρευνα του newsbomb.gr στα άδυτα των αδύτων του υπουργείου Εξωτερικών και του Μεγάρου Μαξίμου αποκαλύπτει σήμερα συγκλονιστικά ντοκουμέντα:

Η κυβέρνηση Παπανδρέου έχει αναθέσει στην εταιρεία LAZZARD (τραπεζικό επενδυτικό όμιλο) να διερευνήσει το έδαφος στο εξωτερικό για «κούρεμα» του ελληνικού χρέους και για ...
την εκποίηση των πιο αξιόλογων περιουσιακών στοιχείων της Ελλάδας.

Η LAZZARD παίζει και το ρόλο οικονομικού συμβούλου στην κυβέρνηση. Η LAZZARD έχει στενούς δεσμούς με τον γνωστό οίκο Rochild της Αμερικής, στέλεχος του οποίου είναι ο Σόρος, που είναι στενός φίλος με τον Άλεξ Ρόντος, που είναι στενός φίλος και συνεργάτης από τα παλιά με τον Γιώργο Παπανδρέου. Μια αλυσίδα σχέσεων και συμπτώσεων που οδηγεί σ’ ένα αποτέλεσμα:

Ο Σόρος που ήρθε για να αγοράσει στην Αθήνα, ξέρει από πρώτο χέρι και τις μυστικές τιμές διαπραγμάτευσης της περιουσίας που θέλει να εκποιήσει το ελληνικό κράτος.

Παράλληλα νομικός σύμβουλος στο Μαξίμου έχει αναλάβει η αμερικανική εταιρεία (και πάντως έχει συνεργαστεί με την ελληνική κυβέρνηση στο παρελθόν), DLA PIPER USA & INTERNATIONAL, η οποία έχει στο επιτελείο της, ως government affairs specialist (δηλαδή σαν άκρως σημαντικό σύμβουλο), τον Σκοπιανό, Meto Koloski.

O Koloski ως πρόεδρος της Οργάνωσης United Macedonian Diaspora έχει πρωτοστατήσει σε κάθε ανθελληνική εκδήλωση Σκοπιανών στις ΗΠΑ.

Στην περσινή επέτειο της εισβολής στην Κύπρο που γιόρταζε η τουρκική πρεσβεία στην Ουάσιγκτον, ο Koloski έστησε πανό που έγραφε «Shame on Greek terrorists for killing us diplomats».

Επιστρέφοντας στη LAZZARD να πούμε ότι ο αμερικανικός εξοπλιστικός κολοσσός Lockheed Martin, που εδώ και 20 χρόνια έχει δέσει χειροπόδαρα την ελληνική οικονομία πουλώντας συνεχώς F16 είναι πελάτης της LAZZARD.

Επίσης η LAZZARD ήταν σύμβουλος της ταλαίπωρης Ολυμπιακής όταν πουλήθηκε για ένα κομμάτι ψωμί στη MIG.

Η φωτοσύνθεση είναι από το "Γρέκι"

  • Η Σπίθα και το “οργανωτικό” της πρόβλημα που ακόμα δεν λύθηκε

Φτάσαμε και σ’ αυτό. Θλιβερό, αλλά φτάσαμε. Μια από τις μεγαλύτερες πολιτικές κινήσεις, από τις κινήσεις εκτός κομμάτων, η Σπίθα, να έχει “οργανωτικά” προβλήματα. Προσέξτε, όχι ιδεολογικά προβλήματα ή προβλήματα πολιτικής κατεύθυνσης. Αλλά “οργανωτικά” προβλήματα. Δηλαδή εσωτερικής οργάνωσης και δημοκρατίας.

Δείτε τις δύο επιστολές αποχώρησης από την Σπίθα, η πρώτη του κ. Ληναίου και η δεύτερη του κ. Καζάκη. Τις δημοσιεύω και παρακάτω αυτούσιες στα υστερόγραφα. Ο κ. Καζάκης έχει ξαναγράψει για το ίδιο πρόβλημα πριν λίγο καιρό πως “Το κίνημα δεν χρειάζεται υποταχτικούς και υπάκουους“.

Γιατί οδηγούμαστε πάντα “σ’ αυτά”; Γιατί ο καθένας κρύβει μέσα μας έναν τρελλαμένο εξουσιαστή ολιγάρχη, ακόμη και όταν δεν το φανταζόμαστε. Γιατί το εγώ του καθενός μας είναι το πρώτο θηρίο που απειλεί να φάει το εμείς. Γιατί η προβολή και η διασημότητα, το πολύ το παλαμάκι, “τον χαλάνε τον άνθρωπο”. Γιατί… για όλα αυτά.

Εχω γράψει και ξαναγράψει πως οι κομματικοί πολιτικοί έχουνε πολλά κουσούρια. Αλλος το ένα, άλλος το άλλο. Ολοι όμως μοιράζονται το ίδιο ελάττωμα: την αγάπη για εξουσία και προβολή. Αυτό το έχουν όλοι και σε αυτό υποκύπτουν.

Και την παρουσία αυτού του ελαττώματος σε όλους, σε όλους μας, την γνωρίζει πολύ καλά και την εκμεταλλεύεται εναντίον μας ο αιώνιος εχθρός των κοινωνιών του ανθρώπου: η οικονομική ολιγαρχία.

Και ειναι πάνω σε αυτό το ανθρώπινο ελάττωμα που πατάει η οικονομική ολιγαρχία και χτίζει τις φυλακές μέσα στις οποίες μας έχει κλεισμένους να της δουλεύουμε και να της παράγουμε πλούτο. Και έτσι αυτός ο τρομερός μας εχθρός, η ολιγαρχία του πλούτου, με τους ηγέτες μας πια δικούς του, λόγω του γνωστού ανθρώπινου ελαττώματος που συζητάμε, είναι η μόνη που γεύεται τον πλούτο που παραγουν οι ανθρώπινες κοινωνίες. Αφήνοντάς τις κοινωνίες να γεύονται μόνο την δυστυχία.

Ολη η ιστορία του ανθρώπου είναι μια θλιβερή επανάληψη αυτού του μοτίβου. Ολη η ανθρώπινη ιστορία.

Η ανθρωπότητα και οι άνθρωποι κάναμε επαναστάσεις, κάναμε κινήματα, κάναμε πολιτικά συστήματα, και σοσιαλισμούς και φιλελευθερισμούς με ανθρώπινο πρόσωπο, κάναμε και τι δεν κάναμε. Και πάλι στο ίδια καταλήγουμε.

Γιατί; Γιατί δεν βρίσκουμε τρόπο να καταπολεμήσουμε την ανθρώπινη εκείνη αδυναμία, που θέλει να συγκεντρώνει την πολιτική εξουσία, σε λιγα χέρια. Σε έναν ηγέτη, σε ένα πολιτικό γραφείο και σε μια κεντρική επιτροπή, σε μια κυβέρνηση. Κι έτσι καπιταλισμοί, φιλελευθερισμοί, σοσιαλισμοί, λιμοί και καταποντισμοί, καταλήγουν πάντα στο ίδιο τέρμα: στην ΟΛΙΓΑΡΧΙΑ. Δηλαδή στην δυστυχία μας.

Οσο δεν καταλαβαίνουμε πως αν δεν εφαρμόσουμε δημοκρατία ΣΑΝ ΚΕΡΒΕΡΟΙ ανελέητοι, παντού και πάντα, άδικα θα κάνουμε και επαναστάσεις, και κινήσεις και κινήματα, και θα ματώνουμε κι εμείς και οι “εχθροί” μας. Αδικα εντελώς.

Θέλετε να αποτύχει μια επανάσταση; Βάλτε της αρχηγό.

Θέλετε να πετυχει μια επανάσταση; Δημιουργείστε πολιτικές ομάδες με ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, χαλαρά συνδεμένες μεταξύ τους και χωρίς κεντρική ηγεσία. (Οπως θα έπρεπε να είναι οι Σπίθες από την αρχή δηλαδή).

Καλός ο Μίκης. Αλλά η φιλοδοξία του για προβολή δεν βοηθάει. Καθόλου.

Ο Μίκης θα εξυπηρετούσε αν τον βάζαμε να σταθεί στην πλατεία Συντάγματος, χωρίς καν να είναι αρχηγός κανενός κινήματος (δεν το χρειάζεται κιόλας ο άνθρωπος, το ξέρει, δεν το ξέρει). Να σταθεί και να βροντοφωνάξει στους έλληνες αυτά που πρέπει. Και πως δεν θα φύγει απο κει, παρά το προχωρημένο της ηλικίας του, μέχρι να μαζευτούμε όλοι οι έλληνες πίσω του, ποτάμι, ώστε να φύγει αυτή η κυβέρνηση της καταστροφής κα της λεηλασίας και να μπουν οι βάσεις για μια ελληνική κοινωνία δημοκρατίας.

Ούτε Σπίθα χρειάζεται ο Μίκης, ούτε Iskra, ούτε φωτιά. Μόνο να βγει στο Σύνταγμα (χωρίς τους Δημητροκάλληδες του Μητσοτάκη) να βάλει τις φωνές. ΝΑ ΒΑΛΕΙ ΤΙΣ ΦΩΝΕΣ.

Κι αφού ολοκληρωθεί αυτό που πρέπει να ολοκληρωθεί, να αποχωρήσει και να αφήσει τον λαό να κάνει τα υπόλοιπα. Με δημοκρατία πάντα. Αυθεντική. Των πατέρων μας.

Εκείνη την δημοκρατία που είναι το μόνο φάρμακο που περιορίζει το φοβερό ανθρώπινο ελάττωμα του έρωτα της εξουσίας, της δημοσιότητας και της προβολής. Εκείνη την δημοκρατία που μας κάνει ΟΛΟΥΣ (και τον Μίκη ακόμη) ίσους πολιτικά.

Αν με πιάνεις…

Θραξ Αναρμόδιος

ΥΓ. Η επιστολή του κ. Ληναίου

Αγαπητέ Μίκη

Διάβασα σήμερα, στην επίσημη ιστοσελίδα, την αναπάντεχη, ολοκληρωτική μεταστροφή της ΣΠΙΘΑΣ και λυπήθηκα πάρα πολύ.

Όπως είναι φυσικό, μου είναι αδύνατο πλέον να συνεχίσω να βρίσκομαι δίπλα σου. Δεν μου το επιτρέπει ο χαρακτήρας μου, τον οποίο ξέρεις πολύ καλά.

Όπως ακριβώς έκανα κάθε φορά, στα 50 χρόνια της γνωριμίας μας που αποφάσιζες παρόμοιες, ακατανόητες, μεταστροφές. Θέλοντας πάντα να υπερασπιστώ το μεγάλο έργο σου και τους μεγάλους αγώνες σου που κάποιοι προσπαθούσαν και προσπαθούν,συστηματικά,να αμαυρώσουν.

Παραμένω μαχόμενος στις Ιδέες της Κίνησης Ανεξάρτητων Πολιτών της 1ης Δεκέμβρη και της 3ης Απρίλη.

Δεν θέλω όμως να έχω καμιά σχέση με την Κίνηση Εξαρτημένων Πολιτών της 11ης του Απρίλη 2011.-

Στέφανος Ληναίος

Και η επιστολή του κ. Καζάκη

Αγαπητέ Μίκη,

Όπως σας έχω εξηγήσει λεπτομερώς το πρόβλημα που αντιμετωπίζαμε ως οργάνωση δεν είχε σχέση τόσο με πρόσωπα, όσο με έναν μηχανισμό παρακράτους, ο οποίος ήθελε να αλώσει την Σπίθα και να την μετατρέψει σε μια νέου τύπου φασιστική οργάνωση. Τα ηνία κρατά συγκεκριμένο «ίδρυμα» πέραν του Ατλαντικού. Το ίδιο που κατασκεύασε την otpor στην Γιουγκοσλαβία και συνέβαλε στις «πορτοκαλί επαναστάσεις» στην Ουκρανία, την Γεωργία και αλλού.

Όμως, μετά και τις τελευταίες εξελίξεις θεωρώ πλέον ότι το παρακράτος υπερίσχυσε. Έκανα ότι περνούσε από το χέρι μου για να προστατέψω το όνομα, την ιστορία και κυρίως την υστεροφημία σας. Δυστυχώς απέτυχα.

Όπως σας είχα εξηγήσει εξαρχής, προσωπικά έχω αφιερωθεί στην ιδέα του νέου ΕΑΜ. Την παλεύω, με τις λιγοστές δυνάμεις που διαθέτω, πολύ καιρό πριν υπάρξει η Σπίθα. Θα συνεχίσω στον ίδιο δρόμο με την ακλόνητη πεποίθηση ότι το νέο ΕΑΜ θα γεννηθεί. Όχι γιατί το θέλω εγώ, αλλά γιατί είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου για το λαό και την Ελλάδα. Όταν δημιουργηθεί – μιας και είναι σίγουρο ότι κάτι τέτοιο θα γίνει – προσωπικά θα βρίσκομαι στις γραμμές του, απλός στρατιώτης όπως ήμουν πάντα. Το δυστύχημα είναι ότι θα έχει απέναντί του και τους μελανοχιτώνες του παρακράτους που έχει διαλέξει τη Σπίθα για να τους εκκολάψει.

Αποχωρώ από την Σπίθα και την συμβουλευτικής σας, μιας και ο δρόμος που έχετε επιλέξει δεν έχει καμμιά σχέση με τον δικό μου.

Ευχαριστώ,
Δημήτρης Καζάκης

ΥΓ2. Δείτε και την νέα οργανωτική διακήρυξη της Σπίθας.

ΥΓ3. Προς τις οργανώσεις της Σπίθας: Δεν χρειάζεστε κανέναν Μίκη. Κανέναν αρχηγό και μεσσία δεν χρειάζεστε. Ο αργηγός και ο ήρωας, ο σωτήρας, ο μεσσίας και ο ηγέτης βρίσκεται μέσα στον καθένα σας. Στηρίξτε τις οργανώσεις σας. Μόνοι σας αποφασίστε για την δομή και την λειτουργία σας. Επικοινωνείστε με τις άλλες Σπίθες και τις άλλες οργανώσεις, “Δεν πληρώνω”, “Δεν ψηφίζω” κλπ κλπ. Συντονιστείτε με τις άλλες οργανώσεις. Για κοινές εκδηλώσεις και συγκεντρώσεις και πορείες. Φτιάχτε ιστολόγια για την οργάνωσή σας. Φτιάχτε δημοσκοπήσεις ηλεκτρονικές. Συγκεντρώσεις και επιμόρφωση των συμπολιτών σας. Τι είναι και τι ΔΕΝ είναι δημοκρατία. Δημοκρατία παντού. ΚΕΡΒΕΡΟΙ. Με κλήρωση στα όργανα, ΚΟΝΤΕΣ ΘΗΤΕΙΕΣ, λογοδοσία. Να φεύγει ο ένας και να ρχεται ο άλλος. Και πάλι από την αρχή. Η ασθένεια της εξουσίας ΔΕΝ θεραπεύεται. Απλώς την καταπολεμάμε. Διαφωτίστε τον λαό, αποκτήστε πείρα πολιτική. Αλλάξτε την ελλάδα και την κοινωνία μας.

Ο επικεφαλής του ινστιτούτου Ifo Hans-Werner Sinn, δήλωσε αργά χθες Δευτέρα ότι «η Ελλάδα είναι χρεωκοπημένη και πρέπει να προχωρήσει σε αναδιάρθρωση του τεράστιου χρέους της». «Οι προσπάθειες των Ευρωπαίων να βοηθήσουν την υπερχρεωμένη Ελλάδα δεν είχαν σημαντικά αποτελέσματα τον τελευταίο χρόνο», είπε ο Sinn σε συνέντευξή του στην τηλεόραση του Reuters.

Το χρέος ύψους 300 δισ. ευρώ της Ελλάδας αναμένεται να φτάσει το 158% του ΑΕΠ το 2012. «Είναι προφανές ότι η Ελλάδα είναι χρεωκοπημένη», είπε. «Πρέπει να βάλουμε το χρέος στο τραπέζι και να απελευθερώσουμε κάπως αυτή τη χώρα από αυτό το μεγάλο βάρος του χρέους».

«Οι δανειστές θα πρέπει στο μεταξύ να προετοιμαστούν για το ενδεχόμενο αναδιάρθρωσης του χρέους», πρόσθεσε. «Οι πιστωτές θα πρέπει να γνωρίζουν ότι δεν μπορεί κανείς να παίρνει χρήματα απερίσκεπτα από όλο τον κόσμο όταν υπάρχει η υπόσχεση υψηλών αποδόσεων».

Σύμφωνα με το γερμανικό περιοδικό Spiegel το Σάββατο, ορισμένοι υπουργοί Οικονομικών της ευρωζώνης εκτιμούν ότι η ΕΚΤ έχει αμφιβολίες για το αν η Ελλάδα θα μπορέσει να ικανοποιήσει τους δημοσιονομικούς στόχους της και πρότειναν την αναδιάρθρωση του χρέους της. Η ΕΕ και η ΕΚΤ έχουν αποκλείσει, ωστόσο, το ενδεχόμενο αναδιάρθρωσης.

Απίστευτο αλαλούμ έχει προκύψει στην Τουρκία σχετικά με το ιδιοκτησιακό καθεστώς της Παναγίας Σουμελά στην Τραπεζούντα και το ενοίκιο που καταβάλει ο ενοικιαστής δηλαδή το Υπουργείο Πολιτισμού της χώρας!

Σύμφωνα με το δημοσίευμα της εφημερίδας Vatan η υπηρεσία Βακουφίων της Τουρκίας αποφάσισε να αυξήσει 333 φορές το ενοίκιο που εισπράττει απο το Υπουργείο Πολιτισμού για την χρήση της Παναγίας Σουμελά.

Το ιστορικό μοναστήρι του Βυζαντίου που σήμερα παραμένει ως μουσείο, μέχρι το 1999 ανήκε στην ιδιοκτησία του Υπουργείου Πολιτισμού. Η Υπηρεσία Βακουφίων διεκδίκησε το μοναστήρι και κέρδισε τη δίκη , αποκτώντας τους τίτλους ιδιοκτησίας. Απο το 2000 μέχρι σήμερα , το Υπουργείο Πολιτισμού κατέβαλε κάθε χρόνο το συμβολικό ποσό των 60 λιρών ( 30 Ευρώ) στην Υπηρεσία των Βακοουφίων.

Όμως πριν απο λίγες ήμερες έληξε το συμβόλαιο παραχώρησης της έκτασης και η Υπηρεσία Βακουφίων αύξησε το ενοίκιο στις 90000 λίρες δηλαδή στα 45.000 Ευρώ!

Απο την Υπηρεσία Βακουφίων δηλώνουν ότι με τα έσοδα του ενοικίου της Παναγίας Σουμελά θα μπορούν να χρηματοδοτηθούν άλλες ανακαινίσεις ιστορικών μνημείων.

Όμως αυτό που δεν προσέχουν είναι ότι το συγκεκριμένο μοναστήρι είναι το σύμβολο του Ποντιακού Ελληνισμού και δεν θα πρέπει να γίνεται επίκεντρο των συζητήσεων για το ενοίκιο του, αλλά για την σωστή συντήρηση του.




Ο 20ος αιώνας ήταν -κατά κοινή ομολογία- μια πολύ σπουδαία περίοδος όσον αφορά στην πρόοδο της ανθρώπινης κοινωνίας. Μολονότι σημαδεύτηκε από δυο καταστροφικούς πολέμους, και πολλούς άλλους τοπικούς, ωστόσο υπήρξε η πλέον ουμανιστική περίοδος της ανθρώπινης ιστορίας, όχι μόνον εξ΄ αιτίας των τεχνολογικών και επιστημονικών επιτευγμάτων που ώθησαν τον άνθρωπο στην βελτίωση του βιοτικού και πνευματικού του επιπέδου, αλλά συνάμα, εξαιτίας της απίστευτης προόδου που συντελέστηκε στο πεδίο της κατάκτησης και κατοχύρωσης ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών που έως τότε θεωρούνταν αδιανόητα. Η κατάκτηση της ατομικής ελευθερίας, ασφαλώς δεν έγινε αναίμακτα, αλλά αντιθέτως χρειάστηκαν επίπονοι και αιματηροί αγώνες και αδιάκοπη λαϊκή πάλη αφού οι εξουσιαστές δεν είχαν καμιά διάθεση να παραχωρήσουν οποιοδήποτε δικαίωμα θα έθετε υπό αμφισβήτηση την απόλυτη εξουσία τους.

Στην αυγή του 21ου αιώνα υπήρξαν ιδιαίτερα αυξημένες οι προσδοκίες των λαών για ακόμη μεγαλύτερη πρόοδο και ελευθερία.

Οι κατακτήσεις της επιστήμης ιδιαίτερα στον τομέα της Ιατρικής (που είχε ως κύρια συνέπεια την αύξηση του προσδοκώμενου ορίου ζωής), τα επιτεύγματα της τεχνολογίας που υπόσχονταν μεγαλύτερο πλούτο με λιγότερο μόχθο, η ανεμπόδιστη για πρώτη ίσως φορά στην ανθρώπινη ιστορία πρόσβαση κάθε ανθρώπου στη γνώση και στην πληροφόρηση με νέο όχημα το διαδίκτυο, έδιναν ελπίδες για έναν πραγματικά χρυσό αιώνα, κατά τον οποίον θα μπορούσε η ανθρωπότητα να ξεπεράσει τα εκ φύσεως ελαττώματα της, να αποκηρύξει τους πολέμους και τις συγκρούσεις, να εξελίξει σε υπέρτατο βαθμό τη δημοκρατία, να εργαστεί για την βελτίωση του φυσικού περιβάλλοντος και να κινηθεί ανεμπόδιστα προς την εξερεύνηση του κοσμικού μυστηρίου.

Ωστόσο τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν σύμφωνα με το προσδόκιμο και επιθυμητό, αλλά εκτροχιάστηκαν σε μια εντελώς διαφορετική κατεύθυνση. Από την αρχή σχεδόν του νέου αιώνα που προδιαγραφόταν ως ο πιο ανθρωπιστικός στην ιστορία, σημειώθηκε η λυσσώδης αντεπίθεση των δυνάμεων της συντήρησης και της οπισθοδρόμησης με κύριο στόχο την αναίρεση των λαϊκών κατακτήσεων και την επιστροφή των κοινωνιών σε δουλοκτητικά πρότυπα.

Για τον σκοπό αυτό η σκοταδιστική άρχουσα τάξη χρησιμοποίησε πλείστα όσα μέσα, ποικιλότροπα και ανατριχιαστικά στη σύλληψη και την εκτέλεση.

Άναυδοι παρακολουθήσαμε την πρωτοφανή σε θράσος και εξόχως ύποπτη σε σχεδιασμό τρομοκρατική ενέργεια της 11ης Σεπτεμβρίου το 2001, που στοίχισε τις ζωές χιλιάδων συνανθρώπων μας και την αποψίλωση των ελευθεριών εκατομμυρίων άλλων.

Η τρομοκρατία ήταν το πρώτο ισχυρό άλλοθι της άρχουσα τάξης για να καταστείλει τις ατομικές ελευθερίες των πολιτών.

Αρχικώς ο δυτικός κόσμος παραπλανήθηκε, θεωρώντας πως οι περιορισμοί θα στραφούν αποκλειστικά κατά των μουσουλμανικής θρησκείας ή αραβικής καταγωγής συνανθρώπων μας. Αυτό εφησύχασε τις -όχι και τόσο αλτρουιστικές- συνειδήσεις των Ευρωπαίων και Βορειο-αμερικανών πολιτών. Το πρώτο ταρακούνημα της αλλοτριωμένης τους συνείδησης συνέβη όταν άρχισαν να αποκαλύπτονται οι απάνθρωπες συνθήκες κράτησης των φυλακισμένων στο Γκουαντάναμο.

Η αμερικανική στρατιωτική βάση του Γκουαντάναμο, μετετράπη σε στρατόπεδο συγκέντρωσης και σύντομα αναβαθμίστηκε σε κολαστήριο ψυχών και σωμάτων. Ήταν η πρώτη φορά μετά από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο που ο δυτικός πολιτισμός έπεσε τόσο χαμηλά ώστε επισήμως να επιτρέπει τις απαγωγές ‘υπόπτων’, τους εγκλεισμούς χωρίς την ύπαρξη έστω και των ελάχιστων ενδείξεων ενοχής, τα βασανιστήρια όχι για την απόσπαση ομολογίας, αλλά απλά και μόνο για την ανώμαλη διασκέδαση των δεσμοφυλάκων. Ήταν η πρώτη φορά που το δικαιϊκό σύστημα του δυτικού κόσμου εξευτελίστηκε τόσο βάναυσα ώστε το θέσφατο ‘ουδείς ένοχος μέχρις αποδείξεως του εναντίου’ να φαντάζει τόσο κενό νοήματος.

Ασφαλώς το Γκουαντάναμο, δεν ήταν η μόνη περίπτωση τέτοιας φυλακής-κολαστηρίου. Απλά υπήρξε το πρότυπο για τη δημιουργία σε διάφορα μέρη του κόσμου παρόμοιων απαράδεκτων στρατοπέδων, όμοια των οποίων θα μπορούσε κανείς να βρει μόνο στην περίοδο της ναζιστικής Γερμανίας. Κι όμως ο πολιτισμένος δυτικός πολίτης καθηύδε, εθελότυφλος και τραγικά παραιτημένος και παραδομένος στην αποχαυνωτική του ευμάρεια, βαυκαλιζόμενος ότι όλα αυτά αποτελούν -δυσάρεστα μεν, αλλά- αναγκαία μέτρα για την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας. Μόνο αρκετά αργότερα, όταν άρχισε να αντιλαμβάνεται ότι η απειλή της τρομοκρατίας δεν ήταν παρά το πρόσχημα (και κατά τη γνώμη πολλών, μεταξύ των οποίων και του γράφοντος, το τέχνασμα) για τη γενικότερη περιστολή της ατομικής ελευθερίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, άρχισε να αφυπνίζεται και να ανησυχεί για την πορεία των πραγμάτων.

Όμως το ολιγοκρατικό παγκόσμιο σύστημα βρήκε και άλλους τρόπους για να λυγίσει την αφυπνιζόμενη συνείδηση των λαών.

Διέδωσε φήμες για τρομερές ασθένειες, γρίπες πτηνών, αγελάδων και χοίρων, ανεξέλεγκτες επιδημίες που απειλούσαν δήθεν αυτή καθαυτή την επιβίωση του ανθρώπινου είδους, αόρατες μάστιγες που παρά την επικινδυνότητα και την αμεσότητα του κινδύνου παρέμεναν και παραμένουν πάντα αόρατες ως μη εκδηλούμενες.

Η επιχείρηση του κατεστημένου να τρομοκρατήσει τον κόσμο βρήκε έτσι κι ένα δεύτερο όχημα, μετά την τρομοκρατική απειλή, και εφάρμοσε βοηθεία των απανταχού, απολύτως ελεγχόμενων ΜΜΕ, την υπνωτιστική του μέθοδο παροτρύνοντας τους πολίτες να μείνουν στα σπίτια τους, βυθισμένοι στο μόνο ασφαλές μέρος της γης, τον αναπαυτικό τους καναπέ, απέναντι από την οθόνη της τηλεόρασής τους. Με διαφορά λίγων χρόνων το σκηνικό ξαναστήνεται. Ο πανικός που προκαλούσαν τα πουλερικά επανέρχεται με μορφή χοίρων. Ο βομβαρδισμός των πολιτών με σκηνές τρόμου ξαναπαίρνει τα πρωτεία. Όμως, δεν είναι πρώτη φορά που η γρίπη των χοίρων επισκέπτεται την αμερικανική ήπειρο, όπου η σχέση πολιτικής και φαρμάκων είναι πολύ στενή. Οι πολιτικοί -και από κοντά οι δημοσιογράφοι- ξαναντύνονται με τη λευκή στολή και τη μάσκα του επιδημιολόγου για να μας ξαναμιλήσουν για την απειλή της πανδημίας γρίπης.’ (Πηγή: iospress – Το κόλπο των χοίρων)

Η μόνη επιτρεπτή διαδρομή, για όποιον δεν θα ήθελε να υποστεί τις συνέπειες των φοβερών ασθενειών, είναι αυτή μεταξύ της εργασίας και του καναπέ του. Κάθε άλλη εκδήλωση, συμμετοχή, ανησυχία απαγορεύτηκε για λόγους δημόσιας υγείας.

Επόμενος στόχος των απανταχού εξουσιαστών υπήρξε ο έλεγχος της πληροφόρησης δηλαδή της επικοινωνίας.

Η επιχείρηση ελέγχου του διαδικτύου δεν είναι φυσικά καινούργια υπόθεση. Ωστόσο με πρωτοφανή ένταση τα τελευταία χρόνια επιχειρείται μια ολοκληρωτικής νοοτροπίας πολιτική ελέγχου στη ροή της πληροφορίας. Σε όλο τον κόσμο λοιπόν ίσχυσαν μια σειρά νομοθετικών μέτρων προσπαθώντας να περιορίσουν την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών.

‘Οι επιμέρους περιορισμοί στο Διαδίκτυο δεν ικανοποιούν πια. Επιδίωξη είναι ο πλήρης έλεγχος, αλλά και η χρήση του ως οχήματος για την εισβολή ενός ηλεκτρονικού χαφιέ σε κάθε σπίτι που διαθέτει ηλεκτρονικό υπολογιστή συνδεδεμένο στο Διαδίκτυο. Πολιορκητικός κριός για την απεμπόληση από τους λαούς και τους «πολίτες» ακόμα και αυτών των αστικών δημοκρατικών δικαιωμάτων είναι – όπως έχει φανεί από την αρχή του αιώνα – το θέμα της ασφάλειας σε όλες του τις εκδοχές: εξασφάλιση από τις λεγόμενες «τρομοκρατικές απειλές», εξασφάλιση της ομαλής διεξαγωγής των οικονομικών πράξεων της καπιταλιστικής αγοράς, που είναι πια βαθύτατα συνδεδεμένη τεχνικά με τη λειτουργία του Διαδικτύου και των υπολογιστικών συστημάτων, εξασφάλιση των παιδιών από τους «δράκους» – παιδεραστές και πάει λέγοντας. Είναι προφανές ότι ακριβώς λόγω του αυξημένου ρόλου του Διαδικτύου στη λειτουργία του συστήματος, η εξασφάλιση του πλήρους ελέγχου του Internet θα δώσει στρατηγικό πλεονέκτημα στον ιμπεριαλιστή που θα την πετύχει.’ (Πηγή: http://www1.rizospastis.gr/story.do?id=4910051&publDate=25/1/2009)

Στο στόχαστρο των εξουσιαστών μπήκαν όχι μόνον ανεξάρτητα ΜΜΕ, αλλά και τα blogs και οι ιστότοποι που δεν συμμορφώνονται προς τις γενικές οδηγίες για την αποδεκτή από το κατεστημένο εκδοχή της δημοκρατίας.

Σύμφωνα με την γνωμοδότηση τα μπλογκ δεν καταλαμβάνονται από το απόρρητο των επιστολών και της ελεύθερης ανταπόκρισης και επικοινωνίας, που προβλέπει το άρθρο 19 του Συντάγματος.

Ειδικότερα. Στην γνωμοδότησή του ο Σανιδάς καταλήγει:

’1)Το απόρρητο των επικοινωνιών δεν καλύπτει α) την επικοινωνία μέσω του διαδικτύου (Internet) και β) τα εξωτερικά στοιχεία της επικοινωνίας (ονοματεπώνυμα και λοιπά στοιχεία συνδρομητών, αριθμοί τηλεφώνων, χρόνος και τόπος κλήσεως, διάρκεια συνδιάλεξης κ.λ.π.)’ (Πηγή: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 24-06-2009)

Παράλληλα με δικούς τους εγκάθετους στο διαδίκτυο επεχείρησαν να το δυσφημίσουν ως τόπο όπου ανθεί η ερωτική ανωμαλία, η παιδοφιλία, η οικονομική και συναισθηματική απάτη, η διακίνηση ναρκωτικών, η αρνητική ψυχολογική επιρροή που οδηγεί σε αυτοκτονίες εφήβων, διάπραξη ειδεχθών εγκλημάτων, δημιουργία ανθρώπων-τεράτων και serial killers ή στρατολόγηση τρομοκρατών:

‘Πληροφορίες που διέρρευσαν πρόσφατα, από το Κογκρέσο, έκαναν γνωστό ότι οι ΗΠΑ ξεκινούν την ανάπτυξη ενός σχεδίου που έχει ως στόχο τον εντοπισμό τρομοκρατών στον εικονικό κόσμο. Το σχέδιο βαφτίστηκε Ρέιναρντ (Reynard) και οι δημιουργοί του ελπίζουν ότι, όταν ολοκληρωθεί, θα «αναγνωρίζει» όσους «δεν επιδεικνύουν φυσιολογική συμπεριφορά στο διαδίκτυο» – ότι κι αν αυτό σημαίνει- και θα βοηθά στην κατασκευή των σωστών «εργαλείων» και παγίδων για τη σύλληψη τρομοκρατών.’ (Πηγή: http://www.athina984.gr 6/3/2008)

Οι φροντίδες του σκοταδισμού για την επιτυχία των απάνθρωπων σκοπών τους επεκτάθηκαν σιγά – σιγά σε κάθε τομέα της ιδιωτικής ζωής των ανθρώπων. Κάμερες άρχισαν να φυτρώνουν σα μανιτάρια, αρχικά για τη ρύθμιση της κυκλοφορίας κι εν συνεχεία για την διατήρηση της δημόσιας τάξης που απειλείται είτε από την εγχώρια εγκληματικότητα είτε από το κύμα λαθρομεταναστών (που οι ίδιοι φρόντισαν να δημιουργήσουν).

Η δημόσια τάξη έγινε θέμα ταμπού σε όλο τον δυτικό κόσμο.

Ειδικές συνθήκες (Σέγκεν) υπογράφηκαν με σκανδαλώδη προθυμία και βιασύνη, όταν αποφάσεις για άλλα θέματα, πολύ σπουδαιότερου ενδιαφέροντος(π.χ. η υπερθέρμανση του πλανήτη), χρονοτριβούν παραπαίοντα σε επιτροπές και αέναες συζητήσεις.

Τελευταίας τεχνολογίας δορυφόροι στήνουν αυτί σε κάθε δημόσια και ιδιωτική συζήτηση, και επιχειρούν να εντοπίσουν υπόπτους, δήθεν για τρομοκρατικές ενέργειες, στην πραγματικότητα υπόπτους για ελεύθερη σκέψη, ώστε να προλάβουν την έκρηξη της λαϊκής οργής. Τα κινητά τηλέφωνα κατασκοπεύονται, οι κινήσεις στο Internet παρακολουθούνται, η ιδιωτική μας ζωή έχει μπει στο ακοίμητο μάτι ενός κτηνώδους big brother, ος τα πανθ’ ορά, και τα πάντα ελέγχει.

Οι σκοταδιστές εξουσιαστές, αφού δημιούργησαν ένα μάτριξ, ένα αποστειρωμένο περιβάλλον διαχείρισης της ανθρώπινης ζωής με σύμμαχο-ναρκωτικό την οικονομική ευμάρεια που παρείχαν στους λαούς, αποφάσισαν κάποια στιγμή ότι ήρθε η ώρα να αφαιρέσουν και αυτή την οικονομική άνεση που εξυπηρέτησε πρόσκαιρα τα σχέδια τους, τους κόστιζε όμως αρκετά δολάρια. Εφηύραν λοιπόν, μια οικονομική κρίση. Τεχνηέντως απέσυραν το χρήμα που έως τότε έρεε άφθονο καλύπτοντας την παράλογη υπερκαταναλωτική μανία των πολιτών του δυτικού κόσμου.

Η καταναλωτική πίστη που στηρίζονταν για μισό περίπου αιώνα από τις τράπεζες ξαφνικά στέρεψε.

Οι οφειλέτες κλήθηκαν να επιστρέψουν όσα είχαν με τόση αφροσύνη δανειστεί όλα τα προηγούμενα χρόνια. Το παραμύθι περί παγκόσμιας ύφεσης στηρίχθηκε αποτελεσματικά από τα ΜΜΕ του καπιταλιστικού κατεστημένου. Με μια υπέρτατης σύλληψης συνδυασμένη επιχείρηση, εγκάθετοι οικονομικοί αναλυτές, πολιτικοί παράγοντες και τα δημοσιογραφικά τους φερέφωνα τρομοκράτησαν τον κόσμο, τον έσυραν στο άλλο άκρο της υπερβολικής μείωσης ακόμη και των στοιχειωδών καταναλωτικών αγαθών, επιτυγχάνοντας αριστοτεχνικά καθίζηση της αγοράς, κλείσιμο των μικρομεσαίων επιχειρήσεων -που φυσικά δεν διέθεταν τα κεφάλαια των πολυεθνικών ώστε να αντεπεξέλθουν στην κάθετη πτώση της καταναλωτικής ζήτησης- και κατά συνέπεια οδήγησαν στην ανεργία χιλιάδες ανθρώπους.

Παράλληλα οι εξωνημένες στους πανίσχυρους οικονομικούς παράγοντες κυβερνήσεις, φορολογώντας εντελώς άδικα τα ίδια τα θύματα της κρίσης, επεχείρησαν κι επέτυχαν να στηρίξουν τις μεγάλες επιχειρήσεις με την πρόφαση ότι δήθεν ήταν ο μόνος τρόπος ώστε το χρήμα να διοχετευτεί και πάλι στην αγορά.

Το αποτέλεσμα είναι μια ακόμη βίαιη αναδιανομή του πλούτου και πάλι προς όφελος των εχόντων:


‘Η οικονομική κρίση που έχει χτυπήσει χρηματιστήρια, επενδυτικές Τράπεζες και οργανισμούς παροχής στεγαστικών δανείων στις Ηνωμένες Πολιτείες και στην Ευρώπη έχει ορισμένα περίεργα χαρακτηριστικά. Ενώ εκ πρώτης όψεως οι πάντες πανικοβάλλονται και οι απλοί καταθέτες αισθάνονται από νευρικότητα μέχρι και απόλυτη ανασφάλεια κάποια στοιχεία της κρίσης κάνουν ανθρώπους έμπειρους και διορατικούς να σηκώνουν τα φρύδια. Πως μπορούμε να μιλάμε για μεγάλη οικονομική κρίση που οδηγεί το τραπεζικό σύστημα σε κατάρρευση, και την ίδια ώρα τράπεζες να συγκρούονται για το δικαίωμα εξαγοράς χρεοκοπημένων πιστωτικών ιδρυμάτων;’ (Πηγή : Α. Ανδριανόπουλος από το e-rooster 10-10-2008)

Το παγκόσμιο οικονομικό διευθυντήριο προκλητικά ολιγοπωλιακό, ακραία αντιλαϊκό και βαθύτατα αντιδημοκρατικό, επιδίδεται άπληστα στην υπερσυσσώρευση κεφαλαίου αποκρύπτοντας για ακόμη μια φορά το δομικό πρόβλημα του καπιταλισμού που δεν είναι άλλο από την ίδια του την ιδεολογία περί αέναης -και συνήθως εκτός ορίων- κερδοφορίας.

Το σημαντικότερο όμως επίτευγμα της κατασκευασμένης οικονομικής κρίσης ήταν η δημιουργία μιας τάξης νεόπτωχων, όχι απόλυτα εξαθλιωμένων, αλλά απόλυτα εξαρτημένων, υποτελών, έτοιμων να δουλέψουν (κυριολεκτικά) για οποιοδήποτε αφέντη, υπό οποιεσδήποτε συνθήκες, με τις ελάχιστες απολαβές (που μετά βίας εξασφαλίζουν την επιβίωση).

Η τάξη αυτή, που συνεχώς διευρύνεται, στην πραγματικότητα εκπαιδεύεται στη σιωπή και το σκύψιμο του αυχένα.

Ο στόχος των εξουσιαστών δεν είναι η πρόσκαιρη οικονομική ανέχεια.

Αυτό είναι το μέσον.

Απώτερος στόχος είναι η εξάλειψη κάθε κοινωνικής συνείδησης.

Κάθε προσπάθειας διαμαρτυρίας, διεκδίκησης, απαίτησης. Υπό την απειλή της απόλυσης και κατά συνέπεια της πλήρους οικονομικής εξαθλίωσης, οι νέοι δούλοι του συστήματος, που μόνον κατ’ επίφαση και καταχρηστικά αποκαλείται δημοκρατικό, υποχρεώνονται στην σιωπή και την δουλοφροσύνη. Έτσι εξυπηρετείται άριστα η αρχική επιδίωξη των αρχόντων του μάτριξ που δεν είναι άλλη από την απονέκρωση της νεωτεριστικής αμφισβήτησης, τη συντριβή της ελεύθερης σκέψης, εν τέλει, την εθελούσια λοβοτομή του ανθρώπινου πνεύματος.

Είναι πλέον αναμφισβήτητο γεγονός, ότι μέσα σε μια δεκαετία, απωλέσθησαν δικαιώματα που αποκτήθηκαν με ιδρώτα και αίμα, και με υπεράνθρωπη πάλη δια μέσου όλων των προηγούμενων αιώνων. Είναι επίσης ολοφάνερο ότι έχει επιτευχθεί μια ανησυχητικών διαστάσεων και διαρκής μετακίνηση της παγκόσμιας κοινωνίας προς όλο και συντηρητικότερες θέσεις, οφειλόμενη ασφαλώς στην αγωνία των μελών της να διασφαλίσουν όσα θεωρούν εκ των ουκ άνευ για μια στοιχειωδώς αξιοπρεπή ζωή. Και η συντηρητικοποίηση αυτή εκδηλώνεται παντού, στην πολιτική, στην ιδιωτική ζωή, στην τέχνη και τον πολιτισμό κι εν τέλει σ’ αυτές καθαυτές τις ανθρωπιστικές αξίες, που φαίνονται να υποχωρούν δραματικά προς όφελος του φιλοτομαρισμού και του νέο-βαρβαρισμού που προκαλεί ο ατομικισμός.

Η επιχείρηση του σκοταδισμού συνεχίζεται.

Ο τελικός στόχος προσώρας δεν επετεύχθη. Ακόμη υπάρχει καιρός και εκείνοι το γνωρίζουν. Με νύχια και με δόντια προσπαθούν να μας κρατήσουν υπνωτισμένους. Άπρακτους. Το μόνιμο επιχείρημά τους είναι η αναγκαιότητα της ‘λελογισμένης’ περιστολής των ατομικών δικαιωμάτων μας χάριν -δήθεν- της δικής μας ασφάλειας.

Ας τους απαντήσουμε με τη ρήση ενός σκεπτόμενου ανθρώπου που έτυχε να αναδειχθεί στην πολιτική ελισσόμενος ανάμεσα στα σκοταδιστικά γρανάζια τους. Του Thomas Jefferson:

Ο λαός που θυσιάζει την ελευθερία του για την ασφάλειά του, δεν αξίζει ούτε την μία ούτε την άλλη και τελικά χάνει και τις δύο…