Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

1 Φεβ 2014

Μέχρι πριν μόλις μια δεκαετία, η λίμνη Ουρμία στο δυτικό Ιράν ήταν γεμάτη κρουαζιερόπλοια με τουρίστες που θαύμαζαν τα φλαμίνγκο. Σήμερα τα πλοία σκουριάζουν στη λάσπη και τα φλαμίνγκο προσπερνούν τη λίμνη καθ' οδόν προς πιο φιλόξενους τόπους. Σύμφωνα με στοιχεία από το τοπικό γραφείο περιβάλλοντος, απομένει μόνο το 5% του νερού της Ουρμίας.

Το Ιράν αντιμετωπίζει έλλειψη νερού δυνητικά τόσο σοβαρή που οι αρχές καταρτίζουν σχέδια έκτακτης ανάγκης για να διανείμουν το νερό με το δελτίο στην ευρύτερη περιοχή της Τεχεράνης, όπου ζουν 22 εκατομμύρια άτομα, και στις άλλες μεγάλες πόλεις. Ο πρόεδρος Χασάν Ροχανί καθόρισε το νερό ως ζήτημα εθνικής ασφαλείας και στις ομιλίες του στις περιοχές με τη μεγαλύτερη λειψυδρία υπόσχεται «να φέρει πίσω το νερό».

Οι κύριες αιτίες της λειψυδρίας είναι η κλιματική αλλαγή, οι σπάταλες αρδευτικές πρακτικές και η εξάντληση των υπόγειων υδάτων. Στην περίπτωση της λίμνης Ουρμίας είναι και η κατασκευή μιας σειράς φραγμάτων που κατέπνιξαν την τροφοδοσία της με νερό από τα βουνά.

Τα προβλήματα που αντιμετωπίζει το Ιράν με το νερό εκτείνονται πολύ πέρα από την Ουρμία η οποία άλλωστε είναι αλμυρή λίμνη και δεν ήταν ποτέ κατάλληλη για πόσιμο νερό ή αγροτική χρήση. Και άλλες λίμνες και μεγάλα ποτάμια στερεύουν, προκαλώντας διαμάχες για τα δικαιώματα στο νερό, διαδηλώσεις, ακόμη και ταραχές.

Μεγάλα ποτάμια κοντά στο Ισφαχάν, στο κεντρικό Ιράν, και στο Αχβάζ, κοντά στον Περσικό Κόλπο, έχουν ξεραθεί, όπως και η λίμνη Χαμούν κοντά στα σύνορα με το Αφγανιστάν. Η σκόνη από τις στεγνές κοίτες των ποταμών εντείνει την ήδη επικίνδυνα υψηλή ατμοσφαιρική ρύπανση στο Ιράν.

Η κρίση όμως είναι πιο εμφανής στην Ουρμία που ήταν κάποτε μια από τις μεγαλύτερες αλμυρές λίμνες στον κόσμο. Οι περισσότεροι κάτοικοι της περιοχής κατηγορούν τα έξι φράγματα που κατασκεύασε η κυβέρνηση και τα οποία μείωσαν δραματικά την ροή νερού από 11 ποτάμια προς τη λίμνη. Ως άνυδρη χώρα με ψηλές οροσειρές, το Ιράν έχει ροπή προς τα φράγματα που χρονολογείται από την εποχή του σάχη Μοχάμεντ Ρεζά Παχλαβί.

Η κατασκευή φραγμάτων πήρε μεγάλη ώθηση επί της προεδρίας του προκατόχου του Ροχανί, του Μαχμούντ Αχμαντινεζάντ, ο οποίος ως μηχανικός είχε αδυναμία στα μεγαλεπήβολα έργα.

Εκτός από την παραγωγή του απολύτως απαραίτητου ηλεκτρικού ρεύματος, τα φράγματα αποσκοπούν στο να αντιμετωπίσουν την έλλειψη νερού.

Σε βιβλίο που ο κ. Ροχανί έγραψε το 2005 για τις προκλήσεις εθνικής ασφαλείας του Ιράν, υπολόγισε ότι το 92% του νερού της χώρας χρησιμοποιείται στη γεωργία _ έναντι 80% στις ΗΠΑ.

«Ξέρετε ποιο είναι πραγματικά το πρόβλημα;» λέει ο Χαμίντ Ραναγκάντρ από το τοπικό γραφείο περιβάλλοντος ο οποίος μεγάλωσε στην περιοχή της Ουρμίας. «Ολοι στον κόσμο σκέφτονται μόνο τα χρήματα. Αυτό κάναμε κι εμείς, και τώρα η λίμνη μας εξαφανίστηκε»
 



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Άλλο ένα άκρως προκλητικό κείμενο από ξεπουλημένη στα τουρκικά συμφέροντα ευρωπαϊκή οργάνωση μειονοτικών δικαιωμάτων, που ζητά ελευθερία για τους «Τούρκους της Δυτικής Θράκης»!
 
Πολλές φορές έχουμε κάνει λόγο εδώ στο «Προξενείο-Στοπ» για τη δράση που έχουν αναπτύξει τα τελευταία χρόνια οι εν Θράκη χαφιέδες της ‘Αγκυρας στα διεθνή φόρα, καθώς και στις στενές σχέσεις που έχουν δομήσει (πολύς ο τούρκικος παράς άλλωστε..) με διάφορες ευρωπαϊκές ΜΚΟ και έτερες οργανώσεις ανθρωπίνων ή μειονοτικών (υποτίθεται) δικαιωμάτων.

Μία από αυτές είναι και η FUEN, δηλαδή η «Federal Union of European Nationalities» (ή επί το ελληνικότερον «Ομοσπονδιακή Ένωση Ευρωπαϊκών Εθνοτήτων»). Μία οργάνωση που όσο περνάει ο καιρός, όλο και πιο απροκάλυπτα μεταβάλλεται σε παράρτημα του τουρκικού ΥΠΕΞ. Το τελευταίο επίτευγμα αυτής της πουλημένης παρεούλας ήταν μία θρασύτατη έκκληση προς την προσωρινή προεδρία της χώρας μας στην ΕΕ να πάψει να καταπιέζει τους Τούρκους της Δυτικής Θράκης!

Πιο συγκεκριμένα – και όπως μαθαίνουμε από το τουρκοπεριοδικό της Κομοτηνής «Ρόντοπ Ρουζγκαρί» (24/1/2014), η FUEN δημοσίευσε δελτίο τύπου «με το οποίο ζητά από την Ελλάδα που ανέλαβε στις 1 Ιανουαρίου την προσωρινή προεδρία της Ε.Ε. , να σεβαστεί τα δικαιώματα της Τουρκικής Μειονότητας Δυτικής Θράκης. Η FUEN που κατά τα έτη 2012 και 2013 επισκέφτηκε τρεις φορές τη Δυτική Θράκη και συναντήθηκε εκεί με συλλόγους και με θρησκευτικούς και πολιτικούς εκπροσώπους της Τουρκικής Μειονότητας Δυτικής Θράκης, αναφέρει ότι πλέον η κατάσταση της Τουρκικής Μειονότητας Δυτικής Θράκης στην Ελλάδα – που από τότε που έγινε μέλος στην Ε.Ε. αναλαμβάνει για πέμπτη φορά την προεδρία της Ε.Ε,- είναι σε ανησυχητικό επίπεδο

     Η FUEN αναφέρει πως η Ελλάδα δεν αναγνωρίζει στην Τουρκική Μειονότητα Δυτικής Θράκης το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού και καλεί την Ελλάδα που αναγνωρίζει θρησκευτικά την μειονότητα κάνοντας λόγο για ¨μουσουλμανική μειονότητα στην Θράκη¨, να δείξει σεβασμό στο δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού της μειονότητας.

ΣΗΜΑ ABTTF     Η FUEN αναφέρει πως το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ) το 2008 έκρινε πως η Ελλάδα κλείνοντας τρεις συλλόγους που έφεραν στην ονομασία τους τον όρο ¨τουρκικός¨, παραβίασε το δικαίωμα του συνεταιρίζεσθαι της Τουρκικής Μειονότητας Δυτικής Θράκης. Η FUEN υπογραμμίζει την σημασία των αποφάσεων του ΕΔΑΔ και ζητά από την ελληνική κυβέρνηση να εφαρμόσει αυτές τις αποφάσεις και να επιτρέψει την ίδρυση συλλόγων που θα φέρουν εθνική ονομασία ή και τον όρο ¨μειονοτικός¨.

     Η FUEN αναφέρει πως σύμφωνα με την Λωζάννη η εκπαίδευση της μειονότητας είναι αυτόνομη και ότι αυτή η αυτόνομη δομή μέσα στα χρόνια που πέρασαν καταστράφηκε. Η FUEN αναφέρει πως κατά την επίσκεψη της στην περιοχή εντόπισε πως ένα από τα πιο σημαντικά προβλήματα είναι η έλλειψη δίγλωσσων νηπιαγωγείων και προσθέτει ότι συναντήθηκε με οικογένειες 20 παιδιών που δεν μπορούσαν να γραφτούν στο μειονοτικό δημοτικό επειδή δεν είχαν πάει στο δημόσιο νηπιαγωγείο. Η FUEN ζητά από την Ελλάδα να επιτρέψει την ίδρυση νηπιαγωγείων που θα παρέχουν εκπαίδευση σε τουρκικά και ελληνικά.

     Η FUEN αναφέρει πως η Ελλάδα δεν αναγνωρίζει τους θρησκευτικούς εκπροσώπους που εξελέγησαν από την Τουρκική Μειονότητα Δυτικής Θράκης, αλλά δια της κρατικής χείρας διόρισε άλλους».

Ένα πραγματικά απίστευτο κείμενο, γεμάτο ελεεινές ψευτιές και πλήρη υιοθέτηση όλων ανεξαιρέτως των αιτημάτων του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών.
Αλλά γιατί όχι;
Όταν αντιπρόεδρος της FUEN έφτασε να γίνει ο γνωστός ανθέλληνας τουρκοφασίστας Χαλίτ Χαμπίπογλου της λεγόμενης «Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Τούρκων Δυτικής Θράκης» (2η φωτογραφία), τι καλύτερο άραγε να περιμένει κανείς;

Πηγή Προξενείο Στοπ


Κορυφώνεται το μυστήριο και η πλοκή του τρομοκρατικού σήριαλ

Του Θύμιου Παπανικολάου

Τα Σαΐνια της Αντιτρομοκρατικής βρήκαν αυτοκίνητο «βόμβα»!!!

Ο Ξηρός τους …έφυγε μέσα από τα χέρια, δεν μπορούν να εντοπίσουν κανένα ίχνος «τρομοκρατών», ενώ γνωρίζουν την ταυτότητά τους και τους χώρους (ακτινογραφημένους) που κινούνται, αλλά εντοπίζουν «κινητές γιάφκες»: Με ρουκέτες, προωθητικούς μηχανισμούς RPG, εκτοξευτές RPG, χειροβομβίδες, καλάσνικοφ κ.λπ…

Έχουν τέτοιους σύγχρονους οπλισμούς οι «τρομοκράτες», τους διακινούν, αλλά δεν… εντοπίζονται, παρά μόνο οι …οπλισμοί: Οι οπλισμοί που το σενάριο έχει «αποφασίσει» για τον εντοπισμό τους…

Θα ήταν για γέλια αυτό το σκηνοθετημένο παιχνίδι του τρομοκρατικού σήριαλ, ΑΝ δεν αποτελούσε προμήνυμα και κατασκευή κλίματος για ΜΕΓΑΛΟ τρομοκρατικό κτύπημα των μυστικών υπηρεσιών: Τέτοιο που έχει ανάγκη το καθεστώς των δωσίλογων ανδρεικέλων για να διασωθεί, τέτοιο που να ανταποκρίνεται στους μακάβριους σχεδιασμού των ληστών και δημίων μας…

Ετοιμάζουν κλίμα. Κατασκευάζουν ένα μυστηριώδες σκηνικό τρόμου με τη συσσώρευση «τρομοκρατικών ευρημάτων» («αυτοκίνητο «βόμβα», αύριο ίσως κάτι άλλο), με την κορύφωση της τρομοκρατικής πλοκής, της αγωνιώδους αναμονής, αλλά και με την υστερική διαμονοποίηση των «τρομερών» και «πάνοπλων τρομοκρατών»…

Πρέπει να δείξουνε ότι οι αόρατοι «τρομοκράτες» προετοιμάζονται πυρετωδώς, έχουν ΟΛΑ τα εξοπλιστικά και διαχειριστικά μέσα για να κτυπήσουν οποιονδήποτε. Ότι οι «τρομοκράτες» προετοιμάζονται, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες της Αντιτρομοκρατικής, προσπάθειες που «καρποφορούν» με τον εντοπισμό κάποιων «πυρομαχικών», αλλά όχι «τρομοκρατών»: Αυτοί είναι αόρατες σκιές…

Ίσως βέβαια να γίνει και κάποιος εντοπισμός και σύλληψη «τρομοκράτη» για την κορύφωση του τρομοκρατικού έργου και κυρίως για να επιβεβαιώσει αυτός ο «τρομοκράτης» το μεγάλο κτύπημα που έρχεται…

Για όλα είναι ικανοί μέσα στον πανικό τους και στα ανταγωνιστικά τους παιχνίδια.
Το έχουμε υπογραμμίσει πολλές φορές: Όταν ένα καθεστώς βρίσκεται σε αποσυνθετική κατάρρευση αναλαμβάνουν πολιτική δράση οι προβοκατόρικοι μηχανισμοί του κράτους, του παρακράτους και των μυστικών υπηρεσιών. Σε μια τέτοιαν κατάσταση (αυτή ζούμε) χάνεται κάθε έλεγχος…

Στο τέλος αυτός ο φαύλος κύκλος των τρομοκρατικών προβοκατσιών θα θάψει τους ίδιους τους συνωμότες και τα αφεντικά τους…

Πηγή Ρεσάλτο

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Η δεσπόζουσα θέση της τεράστιας σε έκταση Ουκρανίας, μεταξύ της Ρωσίας και των κρατών μελών του ΝΑΤΟ (Πολωνία, Σλοβακία, Ουγγαρία και Ρουμανία), της προσθέτει μια ιδιαίτερη γεωστρατηγική σημασία. Κυρίως αυτή η γεωστρατηγική σπουδαιότητα της Ουκρανίας δημιουργεί ανησυχίες στη Μόσχα, καθώς αντιλαμβάνεται ότι μια μελλοντική φιλοευρωπαϊκή πορεία από την πλευρά του Κιέβου θα δημιουργούσε τριγμούς και στην ίδια τη Ρωσία. Ως εκ τούτου, είναι λογικό ότι η ρωσική ηγεσία αφενός δεν έχει συμφιλιωθεί πλήρως με την ανεξαρτησία της Ουκρανίας από τη Σοβιετική Ένωση το 1991, αφετέρου επιδιώκει να τη διατηρήσει στη σφαίρα επιρροής της, τουλάχιστον πολιτικά και οικονομικά.

Από την πλευρά τους, οι Ουκρανοί όχι μόνο δέχονται τις έξωθεν επιρροές που τους ταλανίζουν, αλλά οδηγήθηκαν σε ένα σχεδόν ισομερή ιδεολογικο-πολιτικό διχασμό (φιλορώσοι των ανατολικών και νότιων περιοχών που ομιλούν τη ρωσική γλώσσα και εθνικιστές-φιλοδυτικοί των κεντρικών και δυτικών περιοχών), ο οποίος με τη σειρά του οδήγησε τη χώρα σε πολιτικό αδιέξοδο. Έτσι, μετά τις αμφιλεγόμενες προεδρικές εκλογές του 2004 που πυροδότησαν την «πορτοκαλί επανάσταση», αλλά και τις εκλογές του 2010 που έφεραν στην εξουσία το φιλορώσο πρόεδρο Βίκτορ Γιανουκόβιτς (κατέλαβε το 35,32% των ψήφων, έναντι του 25,05% που κατέλαβε η φιλοδυτική Γιούλια Τιμοσένκο), φτάσαμε στις πρόσφατες μαζικές αντικυβερνητικές διαδηλώσεις στην πλατεία Ανεξαρτησίας (Maidan) τού Κιέβου.

Οι πρόσφατες εξελίξεις

Οι αντικυβερνητικές διαδηλώσεις ξεκίνησαν το Νοέμβριο του 2013, όταν η κυβέρνηση αποφάσισε να μην υπογράψει συμφωνία-ορόσημο εμπορικής συνεργασίας με την ΕΕ, υπό το βάρος ρωσικών πιέσεων. Μάλιστα, στις 17 Δεκεμβρίου, η Μόσχα και το Κίεβο ανακοίνωσαν μια σημαντική συμφωνία, βάσει της οποίας η Ρωσία θα αγοράσει ουκρανικά κρατικά ομόλογα αξίας 15 δισ. δολαρίων και θα μειώσει σημαντικά την τιμή του ρωσικού φυσικού αερίου.

Έκτοτε, το βασικό αίτημα των διαδηλωτών, που προέρχονται από την περιοχή του Κιέβου και δυτικότερα, δεν είναι μόνο η προσέγγιση με την ΕΕ, αλλά η παραίτηση του ίδιου του Ουκρανού προέδρου Βίκτορ Γιανουκόβιτς, καθώς και η διεξαγωγή πρόωρων προεδρικών εκλογών (περίπου ένα χρόνο πριν των προγραμματισμένων). Επιπρόσθετα, θα πρέπει να αναφέρουμε ότι η ουκρανική κυβέρνηση επικρίνεται έντονα για παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, συμπεριλαμβανομένης της ελευθερίας του Τύπου, για επιλεκτική δίωξη των ηγετών της αντιπολίτευσης, ενώ η οικογένεια Γιανουκόβιτς επικρίνεται για διαφθορά και αδικαιολόγητο πλουτισμό.

Την πλέον χαρακτηριστική περίπτωση στοχοποίησης ηγετών της αντιπολίτευσης συνιστά η καταδίκη σε επτά χρόνια φυλάκισης της πρώην Ουκρανής πρωθυπουργού Τιμοσένκο, γνωστής και ως «πορτοκαλί πριγκίπισσας», για κατάχρηση εξουσίας που αφορούσε στην υπογραφή συμφωνίας προμήθειας φυσικού αερίου με τη Ρωσία, αλλά και στην πώληση των ουκρανικών δικαιωμάτων για τις εκπομπές άνθρακα. Το Φεβρουάριο του 2012, σε μια παρόμοια περίπτωση επιλεκτικής δίωξης, ο πρώην υπουργός Εσωτερικών Γιούρι Λουτσένκο καταδικάστηκε σε τέσσερα χρόνια φυλάκισης με την κατηγορία της κατάχρησης εξουσίας, της απάτης και της υπεξαίρεσης. Συνολικά, υπολογίζεται ότι έχουν κατηγορηθεί για φερόμενα εγκλήματα 13 πρώην ανώτεροι αξιωματούχοι της κυβέρνησης Τιμοσένκο, συμπεριλαμβανομένων τεσσάρων μελών του υπουργικού συμβουλίου, πέντε υφυπουργών, δύο διευθυντών υπηρεσιών, ενός κυβερνήτη, και του επικεφαλής του κρατικού μονοπωλίου φυσικού αερίου.

Από τις 19 Ιανουαρίου 2014, άρχισαν να καταγράφονται περιστατικά ιδιαίτερης βίας μεταξύ εκατοντάδων χιλιάδων διαδηλωτών και της ουκρανικής αστυνομίας, εξαιτίας του νόμου για την απαγόρευση των διαδηλώσεων, που ψηφίσθηκε με συνοπτικές διαδικασίες από την κυβέρνηση. Συγκεκριμένα, στις 16 Ιανουαρίου, ο εν λόγω νόμος επικυρώθηκε με ανάταση χειρός από τους βουλευτές του προέδρου Γιανουκόβιτς, ενώ στη συνέχεια ακολούθησε η υπογραφή του και τέθηκε άμεσα σε ισχύ.

Προκειμένου να αποκλιμακωθεί η κρίση, η ουκρανική κυβέρνηση κάλεσε σε διάλογο την αντιπολίτευση. Πράγματι, στις 22 Ιανουαρίου, πραγματοποιήθηκε η συνάντηση μεταξύ του Ουκρανού προέδρου και των ηγετών της αντιπολίτευσης, χωρίς κάποιο συγκεκριμένο αποτέλεσμα. Η ουκρανική αντιπολίτευση είχε δώσει τελεσίγραφο 24 ωρών στον Βίκτορ Γιανουκόβιτς, προειδοποιώντας ότι «οι διαδηλωτές θα περάσουν στην επίθεση εάν δεν προκηρυχθούν πρόωρες εκλογές». Μάλιστα, ο ηγέτης του αντιπολιτευόμενου κόμματος «Ουκρανική Δημοκρατική Συμμαχία για τη Μεταρρύθμιση» (Ukrainian Democratic Alliance for Reform - UDAR), Βιτάλι Κλίτσκο, προειδοποίησε ότι «πλέον, δεν αποκλείεται εμφύλιος πόλεμος», ωστόσο τόνισε ότι «θα αξιοποιηθεί κάθε δυνατότητα για να αποφευχθεί η αιματοχυσία».

Στη συνέχεια, οι ηγέτες της ουκρανικής αντιπολίτευσης, αφού απέρριψαν και την τελευταία πρόταση του Γιανούκοβιτς για ανάληψη της πρωθυπουργίας και άλλων υψηλόβαθμων κυβερνητικών θέσεων, ζήτησαν εκ νέου εκλογές και κάλεσαν τους διαδηλωτές να παραμείνουν στους δρόμους. Ήδη, οι ανθρώπινες απώλειες εξαιτίας της συγκρουσιακής κατάστασης αυξάνονται καθημερινά. Τρία άτομα έχασαν τη ζωή τους και οι τραυματίες ανέρχονται σε αρκετές εκατοντάδες. Ταυτόχρονα, οι βίαιες διαδηλώσεις έχουν επεκταθεί πέραν της ουκρανικής πρωτεύουσας. Το κλίμα χαρακτηρίζεται ως «πολεμικό», ενώ σε διάφορα σημεία της χώρας το πλήθος επιτέθηκε σε κυβερνητικά κτίρια.

Όπως ήταν φυσικό, η εκρηκτική κατάσταση στην Ουκρανία δεν θα μπορούσε να αφήσει αδιάφορες ούτε τις Βρυξέλλες και την Ουάσιγκτον αλλά ούτε και τη Μόσχα. Η ΕΕ προειδοποίησε για πιθανές επιπτώσεις στις ευρο-ουκρανικές σχέσεις και λήψη μέτρων κατά της χώρας, ενώ η Μόσχα κατήγγειλε τις «ξένες επεμβάσεις» στα εσωτερικά της Ουκρανίας και χαρακτήρισε την αντιπολίτευση ως «ακραία». Από την πλευρά της, η Ουάσιγκτον, πέρα από τις λεκτικές καταδίκες, προσχώρησε στην ανάκληση βίζας Ουκρανών που θεωρεί ότι συνδέονται με τις βιαιότητες.

Ο ρόλος της οικονομίας

Μέχρι την παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008, η Ουκρανία γνώρισε σημαντική οικονομική ανάπτυξη, με το ΑΕΠ της να αυξάνεται κατά μέσο όρο κατά 7,5% μεταξύ 2000 και 2007. Παρόλα αυτά, παρέμεινε πολύ φτωχότερη σε σχέση με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες. Για παράδειγμα, το 2011 το κατά κεφαλήν ΑΕΠ σε ισοτιμία αγοραστικής δύναμης ήταν μόνο 21% του μέσου όρου της ΕΕ και μόνο 43% του αντίστοιχου της Ρωσίας. Επίσης, οι ξένες εταιρείες ανέφεραν ως βασικά εμπόδια για τις εκεί επενδύσεις τους τα συχνά φαινόμενα αχαλίνωτης διαφθοράς και τις σοβαρές ελλείψεις στον τομέα του κράτους δικαίου (αδύναμο δικαστικό σύστημα).

Λόγω της έλλειψης εμπιστοσύνης που προκάλεσαν οι αντιπαραθέσεις της πολιτικής ηγεσίας στους ξένους επενδυτές, αλλά και λόγω της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης του 2008, η ουκρανική οικονομία δέχθηκε σκληρά πλήγματα. Έτσι, το 2009 το ΑΕΠ μειώθηκε κατά 15,1%. Η οικονομία ανέκαμψε σύντομα, σημειώνοντας αύξηση κατά 4,2% το 2010 και κατά 5,2% το 2011, ωστόσο, λόγω της ύφεσης που ακολούθησε στην ΕΕ, η ανάπτυξη επιβραδύνθηκε κατά 0,6% το 2012 και το ΑΕΠ συρρικνώθηκε κατά 1,25% το 2013. Σύμφωνα με το ΔΝΤ, η επιβράδυνση της ουκρανικής οικονομίας οφείλεται στη χαμηλή ζήτηση των ουκρανικών εξαγωγών και στις συνεχώς φθίνουσες ξένες επενδύσεις.

Μετά απ’ όλα αυτά και προκειμένου η Μόσχα να διατηρήσει το Κίεβο στη σφαίρα επιρροής της, έλαβε την απόφαση να επενδύσει 15 δισ. δολάρια σε ουκρανικά ομόλογα. Όπως δήλωσε ο πρόεδρος Πούτιν, η απόφαση αυτή θα βοηθήσει την Ουκρανία να αντιμετωπίσει τα οικονομικά της προβλήματα. Πράγματι, το ρωσικό δάνειο απέτρεψε τη δανειοδότηση από το ΔΝΤ με σκληρούς όρους, αλλά στη συνέχεια θα απαιτηθεί και νέο δάνειο, καθώς το ποσό των 15 δισ. δολαρίων μπορεί να καλύψει τα ελλείμματα της Ουκρανίας για διάστημα περίπου 18 μηνών και μόνο προσωρινά μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο χρηματοπιστωτικής κρίσης στη χώρα.

Ο ρόλος της διαφθοράς

Το 2013, σύμφωνα με τον ετήσιο Δείκτη Αντίληψης της Διαφθοράς της ΜΚΟ "Transparency International", με τον οποίο αξιολογούνται χώρες για τα φαινόμενα διαφθοράς στο δημόσιο τομέα, η Ουκρανία κατατάχθηκε στην 144η θέση ανάμεσα σε 177 χώρες.

Η "Transparency International" θεωρεί ότι τα μεγαλύτερα προβλήματα του επιχειρείν στην Ουκρανία είναι η μονοπώληση της αγοράς μέσω συνεργιών από τους ολιγαρχικούς ομίλους, η αδυναμία βραχυπρόθεσμου επιχειρηματικού σχεδιασμού λόγω έλλειψης ομοιόμορφων και σταθερών κανόνων επιχειρείν, καθώς και η διαφθορά στις κυβερνητικές υπηρεσίες.

Μάλιστα, ο επικεφαλής του Γραφείου της "Transparency International" στο Κίεβο, Oleksiy Khmara, υποστήριξε ότι «η μη-υπογραφή της Συμφωνίας Σύνδεσης με την ΕΕ ανέδειξε ότι οι ολιγαρχικοί επιχειρηματικοί όμιλοι στην Ουκρανία φοβούνται το διαφανή ανταγωνισμό».

Τα μείζονα προβλήματα και οι σχέσεις με Ρωσία, ΕΕ και ΝΑΤΟ

Τόσο η Ρωσία, όσο και η ΕΕ με το ΝΑΤΟ δεν αποσκοπούν στην επίλυση των ουκρανικών προβλημάτων, αλλά στην προώθηση των δικών τους συμφερόντων. Η Μόσχα επιδιώκει να ελέγχει την πολιτική ηγεσία στο Κίεβο, προκειμένου να χρησιμοποιεί ανεμπόδιστα τις ουκρανικές ενεργειακές υποδομές ή ακόμη και να τις θέσει υπό τον έλεγχό της, ώστε να διατηρήσει το μονοπώλιο υδρογονανθράκων προς την Ευρώπη.
Από την πλευρά τους, οι ενεργοβόρες Βρυξέλλες επιδιώκουν αφενός την ενεργειακή συνεργασία με το Κίεβο που τους εξασφαλίζει ως ένα βαθμό την επιθυμητή περιφερειακή ενεργειακή ασφάλεια, αφετέρου την ενίσχυση των δυτικών ουκρανικών συνόρων προκειμένου να μην αντιμετωπίσουν μελλοντική αύξηση μεταναστευτικών ρευμάτων.
Οι φιλοδυτικοί Ουκρανοί μπορεί να επιθυμούν την ένταξή τους στην ΕΕ, ωστόσο είναι σχεδόν σίγουρο ότι πολλές χώρες της ΕΕ θα αντιπαρατεθούν, καθότι δεν θα ήθελαν την ένταξη μιας μεγάλης φτωχής χώρας που θα έθετε σε κίνδυνο τα ήδη συρρικνωμένα ευρωπαϊκά ταμεία. Σχετικά με την προοπτική ένταξης της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ, θα πρέπει να τονίσουμε ότι παρόλο που οι ΗΠΑ το επιδίωξαν, εντούτοις, τον Απρίλιο του 2008 στην Σύνοδο Κορυφής του Βουκουρεστίου υπήρξε άρνηση από γαλλικής πλευράς. Ίσως, η Γαλλία έλαβε σοβαρά υπόψη της μια πιθανή απότομη επιδείνωση των σχέσεων με τη Ρωσία.

Από την επίτευξη της ανεξαρτησίας της το 1991, η σύγκρουση μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων της Ουκρανίας οδήγησε στην εφαρμογή μιας εξωτερικής πολιτικής που δεν συνάδει με τα συμφέροντα της χώρας. Οι Ουκρανοί πολιτικοί άλλοτε ευκαιριακά φιλοδυτικοί ή φιλορώσοι και άλλοτε απλά παραμελώντας την εξωτερική πολιτική της χώρας, θεωρώντας την ως λιγότερο σημαντική από την εγχώρια πολιτική διαμάχη, κατόρθωσαν να εντείνουν το πολιτικό αδιέξοδο και να διχάσουν τον ουκρανικό λαό.
Ακόμη και σήμερα, τόσο ο πρόεδρος Γιανουκόβιτς όσο και οι ηγέτες της αντιπολίτευσης φαίνεται να θέτουν σε πρώτη προτεραιότητα την πολιτική τους επιβίωση και να μην λαμβάνουν σοβαρά τις πιθανές δραματικές εξελίξεις που απειλούν τον ουκρανικό λαό.
Όταν απειλείται η συνοχή του λαού μιας χώρας και όταν η σημαντική επιδείνωση της εσωτερικής ασφάλειας συνιστά το πιθανότερο μελλοντικό σενάριο, τότε η διεξαγωγή πρόωρων προεδρικών εκλογών δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να λειτουργήσει καταλυτικά και να εκμηδενίσει τα μείζονα εθνικά προβλήματα.
Απαιτείται κυβέρνηση εθνικής ενότητας, τα μέλη της οποίας θα ασχοληθούν ουσιαστικά με την επίλυση αυτών των προβλημάτων, που στην περίπτωση της Ουκρανίας δεν είναι άλλα από την εξωτερική της πολιτική, την οικονομία της και την απειλή του διχασμού.

Βασίλης Γιαννακόπουλος
Άρθρο του GeoStrategy στο ΠΟΝΤΙΚΙ



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Γράφει ο Όθων Ιακωβίδης

Το ότι η κομματοκρατία αποτελεί την αιτία της καταστροφής που ζούμε, εμείς η Ελληνική κοινωνία, μετά την (από τους Μνημονιοφύλακες) παράδοσή μας στα Μνημόνια, το έχουν καταλάβει και οι πέτρες... Και αυτό καταγράφεται σε όλες τις έγκυρες δημοσκοπήσεις όπου η απαξίωση όλων των κομμάτων από την κοινωνία, ξεπερνά το 90%!!!
Το αρνούνται, ακόμη, μόνο μερικά τούβλα της κομματοκρατίας αυτής.
Και για να μην παρεξηγούμαστε, η "κομματοκρατία" ορίζεται εδώ ότι είναι "η πολιτική νοοτροπία και πρακτική που προτάσσει πάντοτε το κομματικό συμφέρον από το κοινωνικό όφελος και διατρέχει όλο το κομματικό φάσμα, από την άκρα Αριστερά ώς την άκρα Δεξιά".

Μετά αυτή την απαραίτητη διευκρίνηση και παραδοχή, πρέπει να πούμε πως όλοι οι διαθέτοντες "κουκούτσι μυαλό", έχουν αντιληφθεί ότι, στην Ελλάδα, οι πολιτικές αποφάσεις (για μικρά και μεγάλα θέματα) παίρνονται από το (εκάστοτε) κυβερνόν κόμμα, το οποίο, ως πλειοψηφία στη Βουλή νομοθετεί και το ίδιο, ως Κυβέρνηση, εκτελεί τις αποφάσεις της Βουλής, που παίρνουν μορφή νόμου. Δηλαδή "Γιάννης κερνά και Γιάννης πίνει"...
Επίσης είναι γνωστό πως, επειδή οι κορυφαίες θέσεις της Δικαιοσύνης καταλαμβάνονται από Δικαστές που τοποθετεί η Κυβέρνηση (δηλαδή τό κυβερνόν κόμμα), οι αποφάσεις της (φυσικό είναι) να είναι αναλόγου λογικής...

Με απλά Ελληνικά, ο παντοκράτωρ στην Ελλάδα, είναι το κυβερνόν κόμμα! Οι τρείς εξουσίες της Δημοκρατίας : Η Νομοθετική, η Εκτελεστική και η Δικαιοσύνη, που αποτελεί απαράβατο κανόνα της Δημοκρατίας να είναι ξεχωριστές και ανεξάρτητες η μία από την άλλη, στην Ελληνική πραγματικότητα, αποτελούν ένα ωραίο πακέτο "τρία σε ένα", δηλαδή στο κόμμα!!!
Όλοι το βλέπουμε και όλοι το έχουμε καταλάβει, καθώς δεν κρατείται, εξ άλλου, κρυφό.

Μετά τις διαπιστώσεις αυτών των Αληθειών, άνοιξα το Σύνταγμα για να διαβάσω (με μεγάλη περιέργεια, ομολογώ) το πως απονέμεται και κατοχυρώνεται αυτή η τεράστια δύναμη στον θεσμό του κόμματος.

Την τρίτη φορά που διέτρεξα άπρακτος όλα τα άρθρα του Συντάγματος (μη βρίσκοντας πουθενά ένα άρθρο αφιερωμένο στον τρόπο εξουσιοδότησης του κόμματος για την παντοκρατορία που ασκεί) έφαγα μία δυνατή γροθιά στο στομάχι!!!

Ξαφνικά, ένοιωσα παγιδευμένος και εξαπατημένος από τον υπέρτατο προστάτη των πολιτικών μου δικαιωμάτων, το Σύνταγμα της Δημοκρατίας μας!!!
Και από όλους τους συνταγματολόγους, καθώς από ΚΑΝΕΝΑΝ δεν έχω ακούσει, όλα αυτά τα χρόνια, την καταγγελία που κάνω σήμερα, εδώ !!

Από όλους έχω ακούσει να αναφέρονται στο κόμμα σαν "θεσμό", ενώ πουθενά μέσα στο Σύνταγμα δεν αναφέρεται κάτι που θα δικαιολογούσε αυτή την αναφορά.

Προσέξτε !! ΟΙ ΜΟΝΗ ΑΝΑΦΟΡΑ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΙΔΙΟΠΡΟΣΩΠΕΙΑ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ, ΩΣ ΘΕΣΜΟΥ, γίνεται στο άρθρο 29, παρ. 1, που γράφει: "Έλληνες πολίτες που έχουν το εκλογικό δικαίωμα μπορούν ελεύθερα να ιδρύουν και να συμμετέχουν σε πολιτικά κόμματα, που η οργάνωση και η δράση τους οφείλει να εξυπηρετεί την ελεύθερη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος.
Πολίτες που δεν απέκτησαν ακόμη το δικαίωμα να εκλέγουν μπορούν να συμμετέχουν στα τμήματα νέων των κομμάτων".

  • Παρατήρηση 1η: Η ίδρυση κομμάτων, σύμφωνα με το άρθρο αυτό, είναι δυνητική (μπορούν να ιδρύουν...) και όχι υποχρεωτική. Δηλαδή αν οι Έλληνες πολίτες δεν θελήσουν, δεν θα υπάρχουν κόμματα. Είναι απολύτως κατανοητό.
  • Και ενώ, λοιπόν, πουθενά δεν επιβάλλεται το κόμμα σαν απαραίτητος "θεσμός" της λειτουργίας του πολιτεύματος, έρχεται το άρθρο 37, που στην παρ. 2, γράφει: "Πρωθυπουργός διορίζεται ο αρχηγός του κόμματος το οποίο διαθέτει στη Βουλή την απόλυτη πλειοψηφία των εδρών. Αν κανένα κόμμα δεν διαθέτει την απόλυτη πλειοψηφία, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας παρέχει στον αρχηγό του κόμματος που διαθέτει τη σχετική πλειοψηφία διερευνητική εντολή" κλπ, κλπ.
  • Παρατήρηση 2η: Αφού, λοιπόν, πρωθυπουργός γίνεται ο αρχηγός του πλειοψηφούντος κόμματος, γιατί το κόμμα δεν αναφέρεται ξεκάθαρα, προηγουμένως, σαν υποχρεωτικός θεσμός, αφού καθίσταται εμμέσως τέτοιος, με το άρθρο 37;
  • Παρατήρηση 3η: Και αφού το κόμμα, μέσα από τη διαδικασία της λειτουργίας της Βουλής, καθίσταται η παντοκράτωρ δύναμη, γιατί δεν υπάρχει Συνταγματική πρόνοια για τη δημοκρατική εσωτερική λειτουργία των κομμάτων; Διότι, πώς μπορεί να αφήνουμε η εσωτερική λειτουργία του παντοκράτωρος θεσμού να μην είναι δημοκρατική, αν θέλουμε ο ίδιος μηχανισμός να διοικεί δημοκρατικά τη Χώρα;
  • Παρατήρηση 4η: Και γιατί δεν διώκεται παραδειγματικά, η κυρίαρχη "κομματική πειθαρχία" που καταργεί βάναυσα την κατοχυρωμένη ελευθερία του βουλευτή (άρθρο 60, παρ. 1: "Οι βουλευτές έχουν απεριόριστο το δικαίωμα της γνώμης και ψήφου κατά συνείδηση") προς όφελος της κομματικής βούλησης, δηλαδή της βούλησης του αρχηγού του κόμματος;
Όλα αυτά αναδύουν μία μπόχα κομματικής καμαρίλας, καλά κρυμμένης πίσω από τις γραμμές φιλολαϊκών διατυπώσεων.
Μίας καμαρίλας που (στη πράξη, με επόμενα άρθρα) έχει ακυρώσει το θεμελιώδες 1ο άρθρο του Συντάγματος, που στην παρ. 2 γράφει: "Θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία" και στην παρ. 3 γράφει: "Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από τον λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το σύνταγμα".
Κατά την άσκηση τους "όπως ορίζει το Σύνταγμα" στα επόμενα άρθρα του, όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το κόμμα και υπάρχουν υπέρ αυτού και μόνον αυτού και του πολιτικού προσωπικού του...
Δηλαδή, το ίδιο το Σύνταγμα, μας εξαπατά!!!

Μήπως ήρθε ο καιρός να ξαναγράψουμε ένα Σύνταγμα που δεν θα παίρνει πίσω, με επόμενα άρθρα του, τα δικαιώματα του κυριάρχου λαού που δίνει προηγουμένως, με άλλα άρθρα, που μένουν έτσι, κενό γράμμα;

Και μη βγεί κανένας έξυπνος να επικαλεσθεί γνώμη συνταγματολόγου.
Η εποχή που τα ιερογλυφικά ήξεραν να τα διαβάζουν μόνον οι ιερείς (προκειμένου ο λαός να μήν μπορεί να έχει συμμετοχή στη γνώση) παρήλθε. Όλοι γνωρίζουμε γραφή και ανάγνωση. Αρκεί να αφιερώσουμε λίγο χρόνο... Τα κείμενα είναι εκεί και μας περιμένουν.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Μετάφραση - Απόδοση Γ. Μοτσάκος
Ειδικός σε Θέματα Άμυνας και Ασφάλειας Πληροφοριών


«Η περιφέρεια της Okinawa και το Γκουάμ αποτελούν στόχους των κινεζικών πυραύλων, σε περίπτωση «απρόβλεπτων γεγονότων» στην Ταϊβάν ή στην Θάλασσα της Νότιας Κίνας», δήλωσε ανώτερος αξιωματικός της πολεμικής αεροπορίας των ΗΠΑ.

«Η κινεζική πολεμική αεροπορία και το δεύτερο σώμα Πυροβολικού (που διαθέτει πυραύλους «στρατηγικού προορισμού» όπως ο πύραυλος DF-41 επί κινητών συστημάτων εκτοξεύσεως) είναι επιφορτισμένα με την διενέργεια επιθετικών ενεργειών, εναντίον αμερικανικών δυνάμεων και εγκαταστάσεων, εάν η Κίνα αποφασίσει ότι η παρέμβαση των ΗΠΑ σε αυτές τις συγκρούσεις θα έχει μια «συντριπτική επίδραση», υπογράμμισε ο αξιωματικός του αμερικανού Εθνικού Κέντρου «Air and Space Intelligence».

«Οι Κινέζοι αναλυτές επισημαίνουν τη σημασία των αμερικανικών στρατιωτικών εγκαταστάσεων στην Οκινάουα και το Γκουάμ, με αυτές τις 2 περιοχές να βρίσκονται πολύ ψηλά στην λίστα των στόχων προτεραιότητας της κινεζικής αεροπορίας (PLAAF) και του 2ου Σώματος Πυροβολικού», δήλωσε ο ίδιος αξιωματούχος.

Ο αμερικανός αξιωματικός υπέβαλε την έκθεση του με αυτά ακριβώς τα στοιχεία προς την αρμόδια επιτροπή του Κογκρέσου για την Κίνα και τις «απειλές» των αμερικανικών δυνάμεων στην ευρύτερη περιοχή.

Η Κίνα έχει εδαφικές διαφορές με την Ταϊβάν και άλλες χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας, σε πολλές βραχονησίδες στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας, καθώς και με την Ιαπωνία για τα νησιά Σενκάκου στην Ανατολική Θάλασσα της Κίνας.

Σχόλιο: Η Κίνα, η οποία βρίσκεται σε ανοδική τροχιά, δεν θεωρείται ότι θέλει να καταλάβει στρατιωτικά τον κόσμο. Είναι όμως ξεκάθαρο ότι επιδιώκει να επιβάλει την περιφερειακή της κυριαρχία στον Δυτικό Ειρηνικό, χωρίς κανείς να μπορεί να αμφισβητήσει την επιστροφή στη θέση που θεωρεί ότι της αρμόζει, σε μια γεωπολιτική ζώνη στην οποία δεσπόζει χάρη στη συντριπτική υπεροχή που της εξασφαλίζει το ένα δισεκατομμύριο κάτοικοί της και η τεράστια οικονομία της.

Για την Κίνα, πρωταρχική σημασία έχουν τέσσερις γεωπολιτικοί «στόχοι»

α. Η επιστροφή της Ταϊβάν στους κόλπους της Κίνας
β. Η απόκτηση ρόλου επικυρίαρχου (βλέπε αρχαία Ρώμη) στην κορεατική χερσόνησο σε μια πιθανή μελλοντική ενοποίηση των δύο Κορεών
γ. Διεκδικήσεις των νησιών (Νήσοι Πάρασελ, αρχιπέλαγος Σπάρτλει, ύφαλος Σκάρμπορο, νήσοι Πράτα)
δ. Η διαμάχη των νήσων Σενκάκου/Ντιαόγιου με την Ιαπωνία που είναι και η πιο επικίνδυνη διότι εδώ υπεισέρχεται και ο παράγοντας «εκδίκησης» για τις διαφορές και τα δεινά που προκάλεσε η ιαπωνική κατοχή (β’ παγκόσμιος πόλεμος) σε χιλιάδες κινέζους σύμφωνα με το Πεκίνο.

Σύμφωνα με ειδικούς θα υπάρξει μεγάλη επέκταση της ναυτιλιακής βιομηχανίας στην οποία το κεντρικό ρόλο θα έχει η Κίνα. Προβλέπεται ότι το εμπόριο δια θαλάσσης θα αυξηθεί και από τους 9 δισεκατομμύρια τόνους ετησίως, που είναι σήμερα θα φθάσει τους 19-24 δισ. τόνους.

Η μελέτη αναφέρει ότι το 2030 θα μας εισάγει σε μια νέα τάξη πραγμάτων όπου η Κίνα θα κατέχει το 25% του εμπορικού στόλου και σχεδόν το ήμισυ της ποσότητας του υπεράκτιου πετρελαίου θα εξορύσσεται από τους ωκεανούς.

Για αυτό και η Κίνα επιθυμεί με το ναυτικό της να «ελέγχει» από τώρα όλη την περιοχή του δυτικού ειρηνικού, αλλάζοντας τα έως τώρα δεδομένα. Επίσης η παρουσία της είναι ήδη αισθητή στην περιοχή και πολλές χώρες εκφράζουν την δυσαρέσκεια τους για την κινεζική επέκταση.

Μην ξεχνάμε τους αρχαίους αθηναίους «Μέγα το της θαλάσσης κράτος» έλεγαν και είχαν δίκιο.


Η κάλπη σας γυρεύει!

Μπορεί βέβαια οι εκλογές που έρχονται να μην είναι βουλευτικές, είναι σίγουρο όμως πως θα λειτουργήσουν ως άτυπο αλλά έγκυρο δημοψήφισμα, σχετικά με το κατά πόσο τούτη η κυβέρνηση έχει την ανοχή του λαού.

Κατά πόσο δηλαδή θα έχει την "δεδηλωμένη", όπως λέμε, ή όχι.

Εάν τα δύο κόμματα της συγκυβέρνησης δεν καταφέρουν να μαζέψουν από κοινού πάνω από 35% θα σημάνει το οριστικό τέλος τους.

Βεβαίως ας μην περιμένουμε ότι και με ένα τέτοιο καταστροφικό γι αυτούς αποτέλεσμα, θα σπεύσουν να παραιτηθούν!

Τέτοιες ευαισθησίες από τέτοιους πολιτικούς απατεώνες είναι αδιανόητες!

Απλώς θα βρίσκονται συνεχώς σε μία κατάσταση "υπό παραίτηση", έχοντας χάσει την δικαιολογία της τάχα πλειοψηφίας, και προπαντός έχοντας χάσει την εμπιστοσύνη των αφεντικών τους της τρόϊκας.

Είναι επομένως σίγουρο ότι δεν θα μπορούν να "νομοθετούν" ερήμην του Συντάγματος, με την ευκολία και την αμετροέπεια που το κάνουν σήμερα, ούτε θα είναι δυνατόν να "περάσουν" άλλα μέτρα εναντίον των πολιτών, αφού κι οι βουλευτές τους βλέποντας να χάνουν το έδαφος (και την έδρα τους) κάτω απ' τα πόδια τους, θα φροντίσουν σαν συνεπή ποντίκια που εγκαταλείπουν το σκάφος πριν βυθιστεί, να διαχωρίσουν την θέση τους και την ψήφο τους από τα εφαρμοστικά μέτρα του νέου μνημονίου που οι αρχηγοί τους σαν γνήσιοι Πηλιογούσηδες  έχουν ήδη δρομολογήσει κατ' εντολήν των δανειστών-αποικιοκρατών-τοκογλύφων!

Είναι λοιπόν τούτες οι εκλογές ένα πρώτο βήμα που μπορεί ο λαός να κάνει προς όφελός του.
 
Θα πρέπει να ακολουθήσουν πολλά άλλα βήματα και πολύς αγώνας.
Όμως οι πόλεμοι και η ελευθερία κερδίζονται κάνοντας ένα βήμα κάθε φορά...
Πρέπει να γίνει το πρώτο.
Ας το κάνουμε!...

Πηγή Ουδέν Σχόλιον


«Οι μέρες της δικής τους αφθονίας κόστισαν μέρες και νύχτες ανείπωτης φτώχειας και αγωνίας σε εκατομμύρια ανθρώπους. Έχει πλέον αποδειχτεί ότι ο κύριος Σαμαράς και οι συνεργάτες του αντιλαμβάνονται τη δημοκρατία ως υπηρέτρια των επιδιώξεών τους», τόνισε στην Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Τις εργασίες της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, η οποία συνεδριάζει σήμερα και αύριο, άνοιξε με ομιλία του ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας. Κύριο θέμα συζήτησης είναι οι υποψηφιότητες του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης στις επικείμενες περιφερειακές εκλογές, αλλά και το νέο όραμα, το οποίο θα κληθούν να υπηρετήσουν οι υποψήφιου του ΣΥΡΙΖΑ για τη νέα Τοπική Αυτοδιοίκηση.

Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, έκανε λόγο για την κρισιμότητα των στιγμών, τη δύσκολη κατάσταση στην οποία βρίσκεται η χώρα, λέγοντας χαρακτηριστικά ότι «Ο δρόμος του ΣΥΡΙΖΑ είναι η μόνη διέξοδος από το σημερινό τραγικό αδιέξοδο, για τις δυνάμεις του μνημονίου, της συντήρησης, της διαπλοκής και της οικονομικής ολιγαρχίας», για να προσθέσει ότι «Μια ιδιότυπη νεοκτονία βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε εξέλιξη στην Ελλάδα».


Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, έκανε λόγο για «Τον ειδικό ρόλο της νεολαίας, των νέων ανθρώπων, στους αγώνες κατά του παλιού, του φθαρμένου, του σάπιου, του άδικου, που βρίσκονται μπροστά μας». Ο Αλέξης Τσίπρας, τόνισε χαρακτηριστικά ότι «Τώρα είναι αδύνατο να χωνέψουν ότι έρχεται η ώρα του λογαριασμού. Η ώρα του λαού και του ΣΥΡΙΖΑ. Ότι οι μέρες της αφθονίας τόσο των ίδιων, όσο και της ολιγαρχίας που εκπροσωπούν και εκφράζουν, είναι μετρημένες. Γιατί οι μέρες της δικής τους αφθονίας κόστισαν μέρες και νύχτες ανείπωτης φτώχειας και αγωνίας σε εκατομμύρια ανθρώπους. Αλλά δεν τρέφουμε πια αυταπάτες. Έχει πλέον αποδειχτεί ότι ο κύριος Σαμαράς και οι συνεργάτες του αντιλαμβάνονται τη δημοκρατία ως υπηρέτρια των επιδιώξεών τους».

Διαβάστε αναλυτικά ολόκληρη την ομιλία του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ:

«Επιτρέψτε μου να ξεκινήσω την εισήγησή μου με μια διαπίστωση, που έχει νομίζω αποφασιστική σημασία: Η ανατροπή που ονειρευτήκαμε, για την οποία παλέψαμε και η οποία θα ξεκολλήσει τη χώρα από το μνημονιακό βάλτο είναι επί θύραις. Ο ΣΥΡΙΖΑ, η δημοκρατία, οι εργαζόμενοι, η νεολαία, θα είναι οι θριαμβευτές των εκλογικών αναμετρήσεων που έχουμε μπροστά μας. Και είναι νομίζω καιρός να μετράμε πια τις δυνάμεις, τις ευθύνες, τις προοπτικές, τις βλέψεις μας, όχι μόνο με το μέτρο του κόμματος, της προσωπικής διαδρομής, της θεμιτής φιλοδοξίας. Αλλά πρώτα απ' όλα με το μέτρο του εργαζόμενου λαού και της πατρίδας. Με το μέτρο των απαιτήσεων και των προσδοκιών από το ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί θα συμφωνήσετε ασφαλώς όλοι ότι δεν έχουμε κανένα περιθώριο και κανένα δικαίωμα να αποτύχουμε».

«Αν όμως για την πλειοψηφία του λαού μας ο δρόμος του ΣΥΡΙΖΑ είναι η μόνη διέξοδος από το σημερινό τραγικό αδιέξοδο, για τις δυνάμεις του μνημονίου, της συντήρησης, της διαπλοκής και της οικονομικής ολιγαρχίας τα πράγματα είναι αλλιώς: Γι' αυτούς ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ελλάδα, το φάντασμα του ΣΥΡΙΖΑ. Δείτε τον βασικό εκπρόσωπο του παλιού και του φθαρμένου, τον κύριο Σαμαρά. Ο φόβος του δεν κρύβεται. Και αυτός ο φόβος, που είναι φόβος και των συμφερόντων που εκφράζει, υπαγορεύει σπασμωδικές κινήσεις, σπασμωδικές πολιτικές, σπασμωδικές τακτικές, σπασμωδική προπαγάνδα. Όταν όμως ο πανικός γίνεται πολιτική των κρατούντων, τότε η χώρα μπαίνει στη ζώνη υψηλού κινδύνου. Και ο κίνδυνος που εκπροσωπούν ο κύριος Σαμαράς και οι εταίροι του είναι ακόμα μεγαλύτερος, γιατί είναι κακομαθημένοι. Πιστεύουν και το δείχνουν με κάθε τρόπο ότι η εξουσία τους ανήκει ελέω Θεού -εξ ου και ανακάτεψαν τελευταία και τον Ύψιστο στην πολιτική διαπάλη. Πιστεύουν και το δείχνουν με κάθε τρόπο ότι η εξουσία ανήκει στην ιδιότυπη αριστοκρατία τους. Αλλά οι βαρονίες, η αριστοκρατία, οι γαλαζοαίματοι της εξουσίας, οι μόνιμοι επιβήτορες του κράτους, οι αντιπρόσωποι του παλιού και οι εκπρόσωποι της φθοράς, τελειώνουν».

«Και θα ήθελα εδώ, στην αρχή της εισήγησής μου, να τονίσω τον ειδικό ρόλο της νεολαίας, των νέων ανθρώπων, στους αγώνες κατά του παλιού, του φθαρμένου, του σάπιου, του άδικου, που βρίσκονται μπροστά μας. Για μας είναι σαφές: Μια ιδιότυπη νεοκτονία βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε εξέλιξη στην Ελλάδα. Χιλιάδες νέες και νέοι ξενιτεύονται, μεταναστεύουν, γιατί η πολιτική των μνημονίων τους εκτοπίζει ουσιαστικά από την πατρίδα τους. Χιλιάδες νέες και νέοι ζουν το δράμα της ανεργίας, βλέπουν όλους τους δρόμους κλεισμένους, πολιορκούνται από τα αδιέξοδα και την απόγνωση. Χιλιάδες νέες και νέοι όχι μόνο δεν εκπροσωπούνται, αλλά αντιμετωπίζονται από τη μνημονιακή κυβέρνηση είτε ως εχθροί, όταν αντιστέκονται και διαδηλώνουν, είτε ως πελάτες του άθλιου συστήματος που έχει αναδείξει το ρουσφέτι και το μέσο σε κοινωνικό κανόνα. Αν η Ελλάδα θέλει να ελπίζει, αν όλοι μας θέλουμε να ελπίζουμε, αυτή η κατάσταση πρέπει να ανατραπεί. Από τους ίδιους τους νέους πρώτα-πρώτα, γιατί κανένας δεν πρόκειται να τους χαρίσει τίποτε. Η ελληνική νεολαία υπήρξε στην κατοχή, στους δημοκρατικούς αγώνες, στη δικτατορία, το πιο μαχητικό κομμάτι της μάχης για ψωμί-παιδεία και ελευθερία. Και σήμερα καμιά αλλαγή, καμιά ανατροπή δεν νοείται, αν δεν την κάνει κτήμα της, μαχητικά και αποφασισμένα, η πλειοψηφία των νέων».

«Τα λέμε αυτά όχι γιατί θέλουμε να κολακέψουμε τη νεολαία, να χαϊδέψουμε τα αφτιά των νέων, να κάνουμε πολιτική δήθεν για τους νέους, αλλά γιατί πιστεύουμε βαθιά ότι μόνο με τους νέους μπορούμε να αλλάξουμε τα πράγματα. Και να τα αλλάξουμε όλα για όλους. Και για τους νέους και για τους μεγαλύτερους. Και συμβολή στην προσπάθεια αυτή είναι και θα είναι η συμμετοχή όσο γίνεται περισσότερων νέων στα ψηφοδέλτια του κόμματος στις εκλογικές αναμετρήσεις. Και η παρουσία νέων και ικανών στελεχών μας ως επικεφαλής των συνδυασμών μας σε κεντρικούς δήμους και περιφέρειες. Ψηφοδέλτια μάχης, ψηφοδέλτια αγώνα, ψηφοδέλτια νίκης και ανανέωσης. Ψηφοδέλτια φρέσκου αέρα στη βαριά ομίχλη της πολιτικής μας ζωής. Ψηφοδέλτια που δεν έχουν σκοπό μόνο να νικήσουν, αλλά να κινητοποιήσουν, να βάλλουν στη πρώτη γραμμή το πιο δυναμικό, το πιο ριζοσπαστικό δυναμικό των τοπικών κοινωνιών».

«Συντρόφισσες και σύντροφοι

Πήγε ο κύριος Σαμαράς πριν λίγα εικοσιτετράωρα στη Βουλή. Όχι για να πάρει μέρος στον κοινοβουλευτικό διάλογο, από τον οποίο συστηματικά κρύβεται, όπως και οι υπουργοί του. Που δεν πατάνε πια στη Βουλή παρά μόνο για να ψηφίζουν τα καθ υπαγόρευση νομοσχέδια της Τρόικας. Και μάθαμε μάλιστα πως είναι εξοργισμένος επειδή οι υπουργοί του γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια τη βουλή, όπως ακριβώς κάνει και ο ίδιος. Πήγε, λοιπόν, όχι για τις εργασίες της Βουλής, αλλά για να συμμαζέψει τις συνιστώσες της κοινοβουλευτικής του ομάδας, η οποία αποσυντίθεται κάτω από το βάρος της μνημονιακής πολιτικής. Ποινή εκτίουν οι βουλευτές του -αυτό φαίνεται πια στον καθένα. Δεν αντέχουν άλλο, το δηλώνουν ανοιχτά. Και τι έκανε ο πρόεδρος της ΝΔ; Δημόσια επίδειξη πανικού -αυτό έκανε. Εξηγούσε επί 20 λεπτά γιατί δεν μπορεί να συγκυβερνήσει με το ΣΥΡΙΖΑ! Έβριζε επί 20 λεπτά την αντιπολίτευση με το γνωστό αχαρακτήριστο ύφος. "Να συγκυβερνήσουμε μαζί τους, όπως κάποιοι ονειρεύονται; Βεβαίως όχι". αποφάνθηκε. Ποιος αλήθεια του το ζήτησε; Ποιος τον πιέζει; Ποιοι ονειρεύονται τέτοιου είδους ανώμαλα συμπλέγματα; Τέτοιου είδους πολιτικές τερατογενέσεις; Γιατί δεν τους κατονομάζει;».

«Ξέρετε τι σημαίνουν όλα αυτά; Είχαμε ένα πρωθυπουργό στα πρόθυρα νευρικής κρίσης. Ένα πρωθυπουργό που αμφισβητείται όχι μόνο από την κοινωνία αλλά και από το ίδιο του το κόμμα. Ένα πρωθυπουργό που από τα ισοδύναμα του Ζαππείου κατέληξε στα παντοδύναμα της Καγκελαρίας. Τώρα έχουμε ένα πρωθυπουργό σε πανικό. Και όσο διαβεβαιώνει ότι οι εκλογές θα γίνουν το 2016, τόσο κάνει ορατή την αγωνία του, ότι οι ευρωεκλογές και οι αυτοδιοικητικές εκλογές θα είναι μια ολοκληρωτική πολιτική καταστροφή για τα κόμματα της συγκυβέρνησης. Η εξαέρωση του ΠΑΣΟΚ αποτελεί τον εφιάλτη του κυρίου Σαμαρά για το δικό του κόμμα. Και έχει δίκιο να φοβάται. Στην πραγματικότητα, συντρόφισσες και σύντροφοι, ο κύριος Σαμαράς και οι εταίροι του: Αφού χρεοκόπησαν τη χώρα. Αφού έριξαν εκατομμύρια εργαζόμενους και συνταξιούχους στον Καιάδα. Αφού θυσίασαν τη μεσαία τάξη για να σώσουν τους τραπεζίτες. Αφού οδήγησαν τον λαό μας σε ανθρωπιστική τραγωδία, που το τέλος της δεν φαίνεται στο βάθος του ορίζοντα της πολιτικής τους. Τώρα είναι αδύνατο να χωνέψουν ότι έρχεται η ώρα του λογαριασμού. Η ώρα του λαού και του ΣΥΡΙΖΑ. Ότι οι μέρες της αφθονίας τόσο των ίδιων, όσο και της ολιγαρχίας που εκπροσωπούν και εκφράζουν, είναι μετρημένες. Γιατί οι μέρες της δικής τους αφθονίας κόστισαν μέρες και νύχτες ανείπωτης φτώχειας και αγωνίας σε εκατομμύρια ανθρώπους».

«Αλλά δεν τρέφουμε πια αυταπάτες. Έχει πλέον αποδειχτεί ότι ο κύριος Σαμαράς και οι συνεργάτες του αντιλαμβάνονται τη δημοκρατία ως υπηρέτρια των επιδιώξεών τους. Μπορούν κατά βούληση και για να παρατείνουν την εξουσία τους να την κακοποιούν, να τη φυλακίζουν, να τη βιάζουν, να την περιορίζουν, να τη λοιδορούν. Ή να τη βάζουν να κάνει τη λάντζα στα άπλυτα του μνημονίου. Έτσι βλέπουμε ένα καθημερινό και επικίνδυνο παιγνίδι με τους θεσμούς και το Σύνταγμα. Βλέπουμε να κάνουν βόλτες με τις ημερομηνίες των εκλογών, ανάλογα με τα κομματικά τους μικροσυμφέροντα. Να ετοιμάζουν όπως έγινε χθες γνωστό, ακόμα και τροπολογία που θα απαγορεύει- άκουσον, άκουσον- στους ετεροδημότες να ψηφίζουν στις ευρωεκλογές στον τόπο της κατοικίας τους, όπως ίσχυε μέχρι τώρα. Τόσο πολύ πια φοβούνται αυτές τις εκλογές, που σε λίγο μπορεί να σκαρφιστούν και κανένα νόμο που θα τις καταργήσει. Βλέπουμε, επίσης, να εμπλέκουν τον πρόεδρο της Δημοκρατίας στις μίζερες συνομωσίες τους. Να αντιμετωπίζουν τη δικαιοσύνη σαν υποχείριο των κατά καιρούς σχεδίων τους. Να σέρνουν την εκκλησία στον κομματικό ανταγωνισμό. Να ζητούν δημοσίως, οι αθεόφοβοι, όχι μόνο πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων, αλλά και πιστοποιητικά θρησκευτικής πίστης. Και την ίδια στιγμή να αποδύονται ενόψει των εκλογών σε μια ξέφρενη προπαγάνδα ψεύδους, περί επιτυχιών, τέλους των μνημονίων, χιλιάδων νέων θέσεων εργασίας. Και περί πλεονάσματος φυσικά. Το οποίο, όμως, προχθές η Ντόιτσε Βέλε, οι ίδιοι οι Γερμανοί, χαρακτήρισαν εικονικό. Ενώ το ΙΟΒΕ δεν αποκλείει, για μια ακόμη χρονιά, μικρή συρρίκνωση της ελληνικής οικονομίας και φέτος. Μικρή συρρίκνωση, μεγάλα λόγια».

«Θα μπορούσαμε, σε άλλες περιστάσεις, να μιλάμε για πολιτική κωμωδία, αν ο λαός μας δεν ζούσε μια κοινωνική τραγωδία. Αναρωτιέμαι όμως: Πιστεύουν άραγε ότι μπορεί η προπαγάνδα τους να πιάσει τόπο στους καιρούς της καταστροφής που ζούμε; Μπορεί η προπαγάνδα να ταΐσει τους πεινασμένους; Να χορτάσει τα παιδιά που υποσιτίζονται ; Να ζεστάνει όσους κρυώνουν ; Να αποδώσει δικαιοσύνη σε όσους πνίγει το δίκιο ; Να περιθάλψει τους αρρώστους που υποφέρουν από την αγριότητα της πολιτικής τους ; Πιστεύουν, αλήθεια ότι ο ελληνικός λαός τρώει κουτόχορτο και δεν καταλαβαίνει τη χαώδη διαφορά ανάμεσα σε αυτά που ζει και αυτά που του λένε; Ότι θα ξεχάσει ποιοι μας κυβερνούσαν τόσα χρόνια; Θα ξεχάσει ποιοι οδήγησαν τη χώρα στο σκοτάδι των μνημονίων; Θα ξεχάσει ποιοι τα έφαγαν μαζί; Τη Ζήμενς, τα εξοπλιστικά, τα ναυπηγεία, τα υποβρύχια, τις μίζες; Θα ξεχάσει τι είναι για τη ΝΔ πρόσωπα όπως ο Λιάπης και ο Τομπούλογλου; Θα μπορούσαν ίσως να προσδοκούν τη λήθη, αν όλα αυτά αφορούσαν το χθες. Δυστυχώς όμως δεν αφορούν το χθές. Αφορούν τη καθημερινότητά μας. Γιατί η διαφθορά και η διαπλοκή όχι μόνο δεν τερματίστηκαν με την αρχή της κρίσης, αλλά γιγαντώθηκαν και συνθλίβουν κυριολεκτικά τη χώρα στα πλοκάμια τους. Αρκεί να δούμε τι γίνεται τώρα με το ΤΑΙΠΕΔ. Πώς εξελίσσονται τώρα οι ιδιωτικοποιήσεις. Πόσο βαθιά στην πολιτική εξουσία έχουν εισχωρήσει τώρα τα τραπεζικά συμφέρονται και πόσο οι τραπεζίτες διαπλέκονται με μεγάλα ΜΜΕ. Ας μη προσδοκούν λοιπόν ορισμένοι, ότι ο λαός μας θα ξεχάσει. Δεν πρόκειται να ξεχάσει. Γιατί ξέρει πια ότι ένα φθαρμένο και γερασμένο πολιτικό σύστημα, σε αγαστή συνεργασία με μια κρατικοδίαιτη και διεφθαρμένη οικονομική ελίτ, οδήγησαν την Ελλάδα και τους ανθρώπους της στη σημερινή τραγωδία».

«Και εμείς δεν ζητάμε, ούτε υποσχόμαστε εκδίκηση -σε καμιά περίπτωση. Ζητάμε μαζί με όλους τους Έλληνες ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ. Και δεσμευόμαστε για ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ. Και μιλώντας για δικαιοσύνη, γιατί αλήθεια ταράχτηκαν τόσο σφοδρά από την επίσκεψή μου στο Συμβούλιο Επικρατείας και στον Εισαγγελέα Εγκλημάτων Διαφθοράς; Φοβήθηκαν μήπως επηρεαστούν από μια τέτοια επίσκεψη οι δικαστές; Ή κατάλαβαν πόσο αποφασισμένοι είμαστε, με την ψήφο του λαού και με σεβασμό στο Σύνταγμα και τους νόμους, να συμβάλουμε ώστε να καθίσει κάθε κατεργάρης στον πάγκο του, όπως λέει ο λαός μας; Αν είναι αυτό, τότε σωστά κατάλαβαν. Και σωστά φοβούνται όσοι έχουν λόγους να φοβούνται. Το πώς καταλαβαίνουν οι ίδιοι τη λαϊκή απαίτηση για δικαιοσύνη δείχνει το πανηγύρι που έστησαν τις τελευταίες μέρες. Με εντολή του κυρίου Σαμαρά, διατυμπανίζουν ότι επιστρέφονται στο δημόσιο και θα μοιραστούν στους αναξιοπαθούντες 17 εκατομμύρια ευρώ. Η χώρα καταστρέφεται, οι άνθρωποι καταστρέφονται, ο χορός των δισεκατομμυρίων συνεχίζεται, κι αυτοί πανηγυρίζουν γιατί τρεις άνθρωποι, για να ελαφρύνουν τη θέση τους απέναντι στη δικαιοσύνη, επέστρεψαν μερικά ψίχουλα από το όργιο της μίζας. Και διαφημίζει ο πρωθυπουργός τον εαυτό του για τα ψίχουλα αυτά, την ίδια ώρα που γκρεμίζει εκ βάθρων το κοινωνικό κράτος, την υγεία και την παιδεία. Όπως διαφημίζει το πρωτογενές πλεόνασμα. Τις νέες ευκαιρίες εργασίας. Τη σταθερότητα την οποία ο ίδιος εγγυάται. Γενικώς ο κύριος Σαμαράς διαφημίζει, παραλλάσσοντας τη γνωστή ρήση: Διαφημίζετε, διαφημίζετε, όλο και κάτι θα μείνει. Άλλο πράγμα φυσικά ποιος πιστεύει πια και τους διαφημιστές και τον διαφημιζόμενο. Μπορεί κάποιοι να τον πίστεψαν στα σόου του Ζαππείου. Διαψεύστηκαν. Στις προεκλογικές του δεσμεύσεις και στους 18 άξονες διαπραγμάτευσης Διαψεύστηκαν. Στην αντίθεσή του στο μνημόνιο και στην πολιτική της κυρίας Μέρκελ. Διαψεύστηκαν. Στις προγραμματικές εξαγγελίες της κυβέρνησής του. Διαψεύστηκαν. Ίχνος αξιοπιστίας δεν απέμεινε πια στον κύριο Σαμαρά».

«Αλλά βέβαια ο κος Σαμαράς και οι επιτελείς του δεν ειδικεύονται μόνο στη διαφήμιση του εαυτού του και των απατηλών του υποσχέσεων. Ειδικεύεται -και μάλιστα με φαντασμογορικά τρυκ- και στη δυσφήμιση των πολιτικών του αντιπάλων και πρωτίστως του ΣΥΡΙΖΑ. Στη δυσφήμιση όσων αντιστέκονται στις πολιτικές του. Στη διαστροφή της αλήθειας, στο ψέμα, στην προπαγάνδα του φόβου, στην κατασκευή του μύθου μιας σύγχρονης εθνικής μειοδοσίας, που ταυτίζεται πάλι με την Αριστερά. Τον ακούμε κάθε τόσο να επισείει την απειλή του ΣΥΡΙΖΑ, που θέλει να παραδώσει την κοινωνία στους τρομοκράτες, στους εγκληματίες και τους ξένους. Ακούσαμε τον κ. Δένδια να παραπονιέται για το χαμηλό επίπεδο των προσφύγων που έρχονται στην χώρα μας, προσπαθώντας να γλυτώσουν τον εαυτό τους και τις οικογένειές τους από τον πόλεμο, την πείνα και την φτώχεια. Ακούσαμε τον κ. Βαρβιτισώτη σχεδόν να περηφανεύεται για τον τρόπο με τον οποίο ο πόλεμος τον οποίο ο ίδιος κατά δήλωσή του έχει κηρύξει στους πρόσφυγες, κατέληξε στα πνιγμένα παιδιά του Φαρμακονησιού. Τον είδαμε να τα βάζει ακόμα και με τον Επίτροπο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Συμβουλίου της Ευρώπης. Και τέλος είδαμε την επιχείρηση ωμής βίας και καταστολής, με την οποία αντιμετωπίστηκε μια συμβολική και απολύτως ειρηνική, νεανική διαμαρτυρία. Την ώρα που οι φασίστες της Χρυσής Αυγής, το προηγούμενο Σάββατο, αφέθηκαν εντελώς ανενόχλητοι να καταλαμβάνουν τον χώρο δολοφονίας του Παύλου Φύσσα, να επιτίθενται σε κοινωνικά στέκια και να σπάνε τζάμια σε κατοικίες απλών ανθρώπων. Το ξαναλέμε: είναι κρίμα για τη Νέα Δημοκρατία αυτή η κατάντια. Είναι κρίμα για τη συντηρητική παράταξη να μετεξελίσσεται σε ένα κακό μίγμα Πολιτικής Άνοιξης και προδικτατορικής ΕΡΕ. Σε ένα κακέκτυπο της ιστορικής παράταξης της μεταπολιτευτικής δεξιάς, που ακυρώνει κάθε ίχνος πολιτικής και θεσμικής αξιοπρέπειας».

«Συντρόφισσες και Σύντροφοι

Δεν πρόκειται να περιγράψω το δράμα που ζει ο λαός μας με τις πολιτικές του μνημονίου υπό την επίβλεψη του κυρίου Σαμαρά και των εταίρων του. Ξέρουμε, όλοι ξέρουν, όλοι καταλαβαίνουμε, όλοι ζούμε την τραγωδία. Ανθρώπινες ζωές καταστρέφονται, άνθρωποι πετιούνται στα σκουπίδια, παιδιά μεγαλώνουν σε απάνθρωπες συνθήκες, εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπινα δράματα συνθέτουν τη σύγχρονη ελληνική τραγωδία. Τις μέρες αυτές ο Ελληνικός λαός και ιδιαίτερα οι μισθωτοί, οι συνταξιούχοι, οι μικροεπαγγελματίες σε μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις, βρίσκονται αντιμέτωποι με μια πρωτοφανή στην αγριότητά της επίθεση των φορολογικών Αρχών. Οι σκηνές που διαδραματίζονται στις εφορίες θυμίζουν Όργουελ και είναι ντροπή για κάθε πολιτισμένη χώρα. Χιλιάδες άνθρωποι απειλούνται με φυλακίσεις, διώξεις, κατασχέσεις, καταστροφή, αφού είναι αδύνατο να ανταποκριθούν στην τερατώδη φορολογία. Χιλιάδες επιχειρήσεις οδηγούνται σε λουκέτο. Να σας ενημερώσω εδώ ότι μπροστά στην κατάσταση αυτή, που δεν μπορεί να γίνει ανεκτή, σκοπεύουμε να λάβουμε πρωτοβουλίες για τη στοιχειώδη προστασία των φορολογουμένων από αυτή τη βάρβαρη επέλαση. Και ταυτόχρονα να πάρουμε μια σειρά από πρωτοβουλίες για να συμβάλουμε στη διάσωση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων που απειλούνται με κλείσιμο».

«Συντρόφισσες και σύντροφοι

Μπορεί κανείς μέσα σε τέτοια κατάσταση να περιμένει λύση από κείνους που προκαλούν αυτή την κοινωνική και εθνική αιμορραγία; Μπορεί κανείς να περιμένει ότι η πολιτική της υποτέλειας, του καλού μαθητή, του φρόνιμου υπηρέτη θα οδηγήσει σε καλύτερες μέρες; Μπορεί να περιμένει κανείς κάτι καλό, έστω μια αξιοπρεπή διαπραγμάτευση, από κείνους που όταν τους διατάζει ο Σόιμπλε, Γιάννη ξέχασέ το, ξεχνούν τα συμφέροντα του λαού και της χώρας τους; Όχι φυσικά. Δε μπορούμε παρά να περιμένουμε μόνο τα χειρότερα από αυτή τη κυβέρνηση της υποτέλειας. Και το μόνο αντίδωρο αυτής της υποτέλειας, το πολύ –πολύ να είναι κάποια ψίχουλα επικοινωνιακής στήριξης των μερκελιστών της Ευρώπης, στους μερκελιστές της Ελλάδας. Κι αυτή, βέβαια, έναντι ανταλλαγμάτων εις βάρος της χώρας. Ζήτησε, στις αρχές του Γενάρη, ο κος Σαμαράς από τον κύριο Σούλτς, να μην έρθει στην Αθήνα η επιτροπή του ευρωκοινοβουλίου που εξετάζει τα έργα και τις ημέρες της τρόικας. Για να μην χαλάσει η φιέστα της ελληνικής προεδρίας. Και ο μεν κύριος Σούλτς τους έκανε το χατίρι. Αλλά η φιέστα ήταν παρωδία. Ευτυχώς για τον κο Σαμαρά όλα τα μέσα ασχολήθηκαν με τη δική μου απουσία. Και δεν ασχολήθηκαν με την απουσία της συντριπτικής πλειοψηφίας των βουλευτών αλλά και προσωπικοτήτων της συμπολίτευσης».

«Ο κύριος Σαμαράς δεν μπορεί πια ούτε το κόμμα του να πείσει. Και μάλιστα για μια φιέστα που υποτίθεται ότι θα έδινε πόντους στη ΝΔ. Μετά την αποτυχημένη φιέστα, όταν η επιτροπή της ευρωβουλής ήρθε στην Αθήνα, ο πρωθυπουργός συναντήθηκε κατ' ιδίαν με τον ομοϊδεάτη του, τον Αυστριακό ευρωβουλευτή κύριο Κάρας. Και ο κύριος Κάρας -ποιος ξέρει αν από πρωτοβουλία του, ή για να κάνει το χατίρι του κυρίου Σαμαρά- του έκανε ένα μικρό δώρο. Τον διέψευσε βέβαια και μάλιστα κατηγορηματικά ο Γάλλος σοσιαλιστής συνεισηγητής του, αλλά τι σημασία έχει η αλήθεια για τον Αντώνη Σαμαρά; Γιατί αν είχε σημασία η αλήθεια, αν είχε σημασία το σήμερα και το αύριο της χώρας, αν είχαν σημασία οι άνθρωποι για τον κύριο Σαμαρά, τότε αντί να οργανώνει ανόητα παιγνίδια λέξεων κατά του ΣΥΡΙΖΑ, θα φρόντιζε να αξιοποιήσει το report της επιτροπής, που είναι καταπέλτης τόσο για την ουσία της πολιτικής της τρόικας, όσο και για τα μέσα της επιβολής της. Και να απαιτήσει την απομάκρυνση της τρόικας από την Ελλάδα». «Ας θυμίσω πάντως για άλλη μια φορά στο σημείο αυτό, πως όλη η διαδικασία καταδίκης της χώρα στο ζόφο των μνημονίων, από τη νέα Βουλή με πλειοψηφία του ΣΥΡΙΖΑ, δε θα ξεχαστεί. Θα εξεταστεί σε βάθος και αναλυτικά από την Εξεταστική Επιτροπή για το Μνημόνιο, που θα συγκροτήσουμε. Τίποτε και κανένας δεν θα ξεχαστεί. Αυτή είναι η υπόσχεσή μας. Θα ρίξουμε φως και ψάξουμε τις απαντήσεις στα αναπάντητα ερωτήματα. Γιατί μας οδήγησαν στη καταστροφή; Γιατί δεν πήραν χρήματα από τις αγορές; Γιατί δέχτηκαν την εμπλοκή του ΔΝΤ; Τι έγινε με την αλλοίωση των στοιχείων της ΕΛΣΤΑΤ; Γιατί αποδέχτηκαν το εγκληματικό PSI; Τι άλλαξε και ο Σαμαράς έγινε εν μια νυκτί από πολέμιος υποστηριχτής του Μνημονίου;».

«Θα ρίξουμε φως σε όλα όσα με ζέση προσπαθούν να κουκουλώσουν. Ας είναι βέβαιοι όλοι, αντίπαλοι και φίλοι, ότι θα απαντηθούν όλα τα ερωτήματα, θα φωτιστούν όλες οι πτυχές και θα αποδοθούν οι ευθύνες εκεί που υπάρχουν. Στο σημείο αυτό θα ήθελα να πω δυο λόγια συντρόφισσες και σύντροφοι για την υποψηφιότητα μου για την Κομισιόν, που αποτελεί τιμή για μένα προσωπικά και για το ΣΥΡΙΖΑ. Είναι εντυπωσιακή η μικροψυχία, η εμπάθεια και η διαστροφή με την οποία η υποψηφιότητα αυτή αντιμετωπίστηκε από τον κύριο Σαμαρά και τους προπαγανδιστές του. Ενώ στην Ευρώπη τόσο η μάχη του ΣΥΡΙΖΑ, όσο και η συγκεκριμένη υποψηφιότητα, συναντούν σημαντική απήχηση και ενισχύουν το κίνημα κατά του αυταρχισμού και της λιτότητας, το ακροδεξιό επιτελείο του κυρίου Σαμαρά δεν φείδεται λάσπης και συκοφαντίας για να μειώσει τη σημασία της και να την εμφανίσει περίπου ως αντεθνική πράξη».

«Ας ξεκαθαρίσουμε λοιπόν: Αυτοί είναι με την κυρία Μέρκελ και την πολιτική της, που δοκιμάζουν στην πλάτη τους εκατομμύρια Έλληνες. Εμείς είμαστε, στη Γερμανία, με το Die Linke που προχθές με ερώτησή του στη γερμανική Βουλή ζήτησε να δοθούν στην Ελλάδα οι πολεμικές αποζημιώσεις και το κατοχικό δάνειο. Τι θα κάνει ο κ. Σαμαράς και η τραγική μονταζιέρα του; Μήπως θα καταγγείλουν τους Γερμανούς αριστερούς που αξιώνουν την καταβολή του κατοχικού δανείου από την κυβέρνησή τους; ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΑΦΟΡΑ ΜΑΣ Αυτοί είναι αγκαζέ με όσους τιμωρούν την Ελλάδα, εμείς είμαστε αγκαλιά με όσους στέκονται αλληλέγγυοι στην Ελλάδα και στον Ελληνικό λαό».

«Και κάτι ακόμα για το τουρκοκυπριακό κόμμα της αριστεράς, στο οποίο αναφέρεται κάθε τρεις και λίγο ο κος Σαμαράς. Εμείς είμαστε υπερήφανοι που βρισκόμαστε στο ίδιο ευρωπαϊκό κόμμα με αγωνιστές που έχουν δώσει τη ζωή τους για την επανένωση της Κύπρου. Που διώκονται από το τουρκικό καθεστώς και φυλακίζονται. Οι μισοί είναι στις φυλακές. Είμαστε περήφανοι που αγωνιζόμαστε μαζί για την επανένωση, τη δίκαιη και βιώσιμη λύση για το Κυπριακό λαό ενάντια στο αυταρχικό καθεστώς της Τουρκικής κατοχής. Και στο κάτω κάτω, το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς και με τη συμβολή του ΑΚΕΛ και των ΤουρκοΚυπριακής αριστεράς έχει ξεκάθαρη θέση για το Κυπριακό. Το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, στο οποίο ανήκει η ΝΔ, τι θέση έχει αλήθεια; Και τι θέση προτίθεται να πάρει ο κύριος Σαμαράς για το σχέδιο που προωθείται αυτή τη στιγμή και προβλέπει διχοτόμηση της Κύπρου; Ας μας δώσουν απαντήσεις οι κατ επάγγελμα εθνικόφρονες. Γιατί κάποιοι άλλοι κατ επάγγελμα εθνικόφρονες, πριν από 40 χρόνια οδήγησαν στη τραγωδία τον Κυπριακό λαό».

«Συντρόφισσες και σύντροφοι

Το επόμενο διάστημα έχουμε να δώσουμε δύο μεγάλες μάχες. Η μία είναι η μάχη των ευρωεκλογών. Η μάχη αυτή είναι δύο φορές σημαντική. Πρώτα από όλα, γιατί στο εσωτερικό της χώρας έχει μεγάλη πολιτική σημασία. Επί της ουσίας θα είναι ένα δημοψήφισμα για την Ελλάδα που ξεθεμελιώνεται από τα Μνημόνια. Και ο ελληνικός λαός θα έχει την ευκαιρία με την ψήφο του, να στείλει ένα συντριπτικό μήνυμα, αντίστασης και αλλαγής. Παράλληλα, υπάρχει η καμπάνια για την προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Αυτό το εγχείρημα είναι εξαιρετικά σημαντικό. Γιατί συσπειρώνει την ευρωπαϊκή αριστερά και αφυπνίζει κοινωνικές δυνάμεις, ενάντια στην κυρίαρχη πολιτική που επιβάλλεται σήμερα στην Ευρώπη. Η καμπάνια αυτή είναι μια σημαντική ευκαιρία για την Αριστερά. Να οργανώσει τα κοινωνικά μέτωπα αντίστασης στην λιτότητα. Να συσπειρώσει τους εργαζόμενους και τους λαούς της Ευρώπης. Να φέρει στο προσκήνιο την εναλλακτική της πρόταση. Εξίσου πολιτική και κρίσιμη, όμως, θα είναι και η μάχη στις Περιφέρειες και στους μεγάλους δήμους. Μια μάχη της αλλαγής με τη στασιμότητα, του νέου με το παλιό και φθαρμένο, της δημοκρατίας με τον αυταρχισμό, της ανατροπής με την υποτέλεια, του πολίτη με τον υπήκοο. Μια μάχη που στην πρώτη γραμμή της θέλουμε να βρεθούν πρόσωπα με κύρος, εντιμότητα, συνέπεια, φρέσκια σκέψη και διάθεση για δράση. Μια μάχη στην οποία θέλουμε να προσελκύσουμε τους νέους ως εκπροσώπους μιας νέας ριζοσπαστικής αντίληψης για τις τοπικές κοινωνίες και το ρόλο της αυτοδιοίκησης. Μια μάχη στην οποία χωρούν και πρέπει να χωρούν όλοι οι τίμιοι άνθρωποι και δημοκράτες, χωρίς στείρους διαχωρισμούς, με γνώμονα το καλό του κάθε δήμου και τη συσπείρωση στη μάχη κατά της πολιτικής των μνημονίων. Οι συνδυασμοί που συγκροτούνται με ενεργό συμμετοχή του ΣΥΡΙΖΑ δεν πέφτουν φυσικά από τον ουρανό. Είναι άμεσα συνδεδεμένοι με τα τεράστια κοινωνικά προβλήματα, είναι σε στενή επαφή με τον κόσμο, και τα ριζοσπαστικά τους προγράμματα έχουν προκύψει από την επαφή και την αντιπαράθεση με τα πραγματικά προβλήματα. Γιατί η αυτοδιοίκηση δεν είναι για εμάς πολιτικό παζάρι, ούτε χώρος ανάδειξης τοπικών παραγόντων. Είναι η πιο άμεση, η πιο φιλική και κοντινή στον πολίτη εξουσία, που έχει τη δυνατότητα να κινητοποιεί τις τοπικές κοινωνίες για τη λύση των προβλημάτων τους».

«Συντρόφισσες και Σύντροφοι

Όσο πιο δυνατοί γινόμαστε και όσο περισσότερο ριζώνουμε στην κοινωνία, τόσο πιο σκληρές θα είναι οι επιθέσεις που δεχόμαστε. Για αυτό πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι. Σοβαροί στη δουλειά μας, αυστηροί με τον εαυτό μας, διαβασμένοι, εξοπλισμένοι με αισιοδοξία και αποφασιστικότητα. Με τη συλλογικότητα πάνω από τις προσωπικές φιλοδοξίες. Με κριτήριο της κάθε πράξης μας την αλήθεια που ταυτίζεται με το συμφέρον του πολίτη και της κοινωνίας. Με δημοκρατική λογική και κοινωνική ευαισθησία. Θα νικήσουμε. Η κάλπη της ευρωβουλής, αλλά και αυτή των περιφερειών -όποτε κι αν στηθεί- θα αποτελέσουν ένα πραγματικό δημοψήφισμα ενάντια στη κυβέρνηση του μνημονίου και της υποτέλειας που στραγγαλίζει και την αυτοδιοίκηση. Και αυτή η νίκη στα δυο αυτά δημοψηφίσματα θα είναι ιστορική θα είναι καταλυτική. Θα είναι νίκη του λαού μας, νίκη της αριστεράς, νίκη της δημοκρατίας».


Τις προηγούμενες εβδομάδες έγιναν στην χώρα μας δύο δίκες. Η δίκη για την δολοφονία του Πακιστανού Λουκμαν από δύο Έλληνες, και η δίκη για την απόπειρα ανθρωποκτονίας και του βιασμού της νεαρής ελληνίδας Μυρτώς από έναν πακιστανό. Δεν πρόκειται να αναφερθούμε στο δικαστικό μέρος των δύο υποθέσεων. Ούτε πρόκειται να αναδείξουμε το πώς η πρώτη περίπτωση χρησιμοποιήθηκε για πολιτικούς σκοπούς από την αριστερά για να ποινικοποιηθεί το πολιτικό κόμμα της Χρυσής Αυγής.

Αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι η αντιμετώπιση των γονέων των δύο θυμάτων, από τους θεσμικούς παράγοντες της ελληνικής κοινωνίας. Ας ξεκινήσουμε από την δεύτερη περίπτωση. Αυτή της Μυρτώς. Η συναναστροφή των γονέων της μικρής κοπέλας με οιονδήποτε θεσμικό παράγοντα ήταν ανύπαρκτη. Εκτός και εάν θεωρήσει κανείς ότι ήταν θεσμική η επαφή με τις διάφορες οργανώσεις της ομογένειας που κατέληξαν στα δικαστήρια, γιατί τα λεφτά που μαζεύτηκαν από εράνους δεν αποδεσμεύθηκαν προκειμένου να βοηθήσουν την μικρή κοπέλα.

Από την άλλη έχουμε την περίπτωση των γονέων του Λούκμαν. Οι οποίοι ερχόμενοι στην χώρα μας για να παραστούν ως “μάρτυρες” στην δίκη για την δολοφονία του γιού τους, αυτόματα απέκτησαν καθεστώς σελέμπριτυ στην εγχώρια όχι μόνον ακροαριστερά αλλά και κεντροαριστερά. Αμέσως “πλαισιώθηκαν” από άτομα της άκρας αριστεράς.

Δεν έμεινε εκεί η ιστορία όμως όπως θα περίμενε κανείς. Οι συγκεκριμένοι άνθρωποι συναντήθηκαν τόσο με τον πρόεδρο της ΔΗΜΑΡ Φώτη Κουβέλη, όσο και με τον Δήμαρχο της Αθήνας Γ. Καμίνη. Στην συνάντηση μάλιστα με τον Φώτη Κουβέλη ήταν παρών και ο Δημοτικός σύμβουλος της Αθήνας, στέλεχος του ΑΝΤΑΡΣΥΑ και της (επιχορηγούμενης) ΚΕΕΡΦΑ.

Όλοι οι από πάνω εξέφρασαν την συμπάθειά τους προς τους γονείς και όπως είναι αναμενόμενο καταδίκασαν τους δράστες, τον “ρατσισμό”, την “ξενοφοβία” και όλα τα υπόλοιπα.

Βλέπουμε λοιπόν μια χαώδη διαφορά ανάμεσα στις δύο περιπτώσεις. Μία χαώδη διαφορά στον τρόπο που αντιμετωπίζονται σε θεσμικό επίπεδο οι Έλληνες θύματα της βίας από τους αλλοδαπούς. Και αν κάποιος ισχυρισθεί ότι πρόκειται για μοναδικές περιπτώσεις, θα του υπενθυμίσουμε τις περιπτώσεις των αλλοδαπών από την περίπτωση της Μανωλάδας που πυροβολήθηκαν και δέχθηκαν την επίσκεψη του υπουργού Ν. Δένδια, ο οποίος μάλιστα τους διαβεβαίωσε ότι δεν θα απελαθούν. Δεν ξέρω πώς αλλιώς να χαρακτηρίσω αυτή την κατάσταση παρά ως την απαρχή της εγκαθίδρυσης ενός καθεστώτος θεσμικού ρατσισμού κατά των Ελλήνων.

Πού μπορεί να οδηγήσει όμως αυτή η κατάσταση;

Αυτή την στιγμή οι μοναδικοί λόγοι που οδηγούν στην καθιέρωση αυτού του καθεστώτος θεσμικού ρατσισμού κατά των Ελλήνων είναι προφανώς ιδεολογικοί, μηντιακοί και αποτέλεσμα πιέσεων διαφόρων ΜΚΟ και οργανισμών.

Φανταστείτε τι έχει να γίνει όταν οι λαθρομετανάστες γίνουν συγκροτημένες και συμπαγείς κοινωνικές και ίσως πολιτικές ομάδες. Φανταστείτε τι έχει να γίνει όταν οι μετανάστες αποκτήσουν δικαίωμα ψήφου.

Ποιούς εξυπηρετεί όμως αυτός ο θεσμικός αντιφασισμός εάν κοιτάξουμε πίσω από την υποκρισία της αριστεράς και της εθελόδουλης δεξιάς τύπου Νέας Δημοκρατίας;

Εδώ και πολύ καιρό η χώρα μας έχει μετατραπεί κυριολεκτικά σε σκουπιδότοπο της Ευρώπης όσον αφορά στην παρουσία Αφρικανών και Ασιατών μεταναστών. Όχι ότι οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες δεν αντιμετωπίζουν προβλήματα μετανάστευσης, αλλά το δικό μας χάλι δεν το φτάνει καμία. Και αυτό διότι από την μία είμαστε στα σύνορα και από την άλλη έχουμε ως επικυρίαρχη ιδεολογία αυτή της αριστεράς που ό,τι και εάν ακούγεται στην βάση της τελικά έχει το θεώρημα ότι τα σύνορα είναι τεχνητά και οι λαοί δεν πρέπει να τα λαμβάνουν υπόψιν τους. 

Όπως και αντίστοιχα ο στην βάση του φιλελεύθερισμού/καπιταλισμού υπάρχει το θεώρημα περί της “ελεύθερης διακίνησης των ανθρώπων”.

Και ακριβώς εκεί πρέπει να ψάξουμε το ποιός ωφελείται αφού στην εποχή μας τα συμφέροντα του άκρατου φιλελευθερισμού εξυπηρετούνται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο από τις ιδεολογικές προμετωπίδες των διεθνιστών.

Η ροή μεταναστών στο ευρωπαϊκό έδαφος κατά πρώτο και κύριο λόγο εξυπηρετεί έναν παράγοντα. Αυτόν που θέλει να μετατρέψει τα συμπαγή ευρωπαϊκά έθνη, σε πληθυσμούς, σε αριθμούς που μετριούνται ανάλογα με την καταναλωτική τους δύναμη ή τα φτηνά εργατικά χέρια. Γιατί στην σημερινή παγκόσμια οικονομική κατάσταση δύο είδη χωρών υπάρχουν. Οι ανεπτυγμένες που αποτελούν τους καταναλωτές και οι αναπτυσσόμενες που χρησιμεύουν ως φθηνά μέρη για την παραγωγή.

Η χώρα μας... ξόφλησε ως καταναλωτική χώρα. Και θα πρέπει να μετατραπεί σε χώρα όπου υπάρχει υπερπληθυσμός φτηνών εργατικών χεριών. Ήδη συμβαίνει. Θα λάβει όμως μεγαλύτερες διαστάσεις στο μέλλον.

Και αυτό το μέλλον φαντάζει ολοένα και σκοτεινότερο για τους ιθαγενείς, Έλληνες κατοίκους. Μέχρις στιγμής ο θεσμικός ρατσισμός κατά των Ελλήνων είναι κυρίαρχα μηντιακός και ψυχολογικός. Και έχει ως σκοπό να κάνει τον Έλληνα φοβικό, τρομαγμένο, υποταγμένο και σίγουρα ενοχικό.

Αυτό υπάρχουν πολλοί Έλληνες που μπορούν ακόμη να το αντιπαλέψουν. Σύντομα όμως αυτός ο θεσμικός ρατσισμός κατά των Ελλήνων θα προσλάβει άλλου είδους διαστάσεις. Η επιχείρηση ποινικοποίησης της συμμετοχής ανθρώπων στην Χρυσή Αυγή, μία πιθανή νομοθετική απαγόρευση του κόμματος αυτούς είναι τα πρώτα βήματα προς αυτή την κατεύθυνση. Τι άλλο θα ακολουθήσει; Πολλά μπορεί να φανταστεί κανείς. Μία σειρά θετικών διακρίσεων σε δημόσιους τομείς όπως η αστυνομία, το δημόσιο και ούτε καθ' εξής, για την πρόσληψη αλλοδαπών ίσως είναι μόνον η αρχή.

Τι άλλο; Πολύ πιθανόν να έχουμε μπροστά μας καταστάσεις με διαφορετική νομική αντιμετώπιση για τα ίδια αδικήματα Ελλήνων και αλλοδαπών. Πολύ πιθανόν να έχουμε την επίσημη αναβάθμιση των διαφόρων μεταναστευτικών κοινοτήτων σε... επίσημους συνομιλητές του κράτους και της εξουσίας.

Δυστυχώς όλα αυτά δρομολογούνται οιαδήποτε και εάν είναι η κυβέρνηση. Ξεκίνησαν από το ΠΑΣΟΚ του Γ. Παπανδρέου και τις περιόδους Χρυσοχοΐδη και συνεχίζουν επί Νέας Δημοκρατίας του Σαμαρά και του Ν. Δένδια.

Η προσπάθεια αντίδρασης του ελληνικού λαού, μέσω της ψήφου στην Χρυσή Αυγή ανάγκασε το δημοκρατικό πολίτευμα να ρίξει σε έναν μεγάλο βαθμό την μάσκα που φόραγε. Και όσο περισσότερο οι Έλληνες αντιδρούν σε αυτές τις τάσεις, τόσο περισσότερο θα φαίνεται το αποκρουστικό πρόσωπο του συστήματος. Το οποίο είναι πλέον σαφές ότι θέλει να μετατρέψει τους Έλληνες σε μία μόνον κοινότητα μέσα στο ελληνικό κράτος.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Ως τη χρησιμοποίηση ενός «σπαθιού για την αντιμετώπιση ενός μπαράζ πυροβολικού» χαρακτήρισε με επίκαιρή ανάλυσή του το «ημιεπίσημο» STRATFOR, την κίνηση έκπληξη της Άγκυρας να εκτοξεύσει το επιτόκιο κατά 5 σχεδόν μονάδες. Υπενθυμίζεται, ότι με μία πρωτοβουλία που σκοπό είχε να σοκάρει θετικά την οικονομία και να ανακόψει την κατάρρευση του εθνικού νομίσματος, ο διοικητής της κεντρικής τράπεζας της Τουρκίας Ερντέμ Μπασκί, «εκτόξευσε» το επιτόκιο δανεισμού από το 7,75% στο 12,5%.

Του Δρ. Γεωργίου Κ. Φίλη

Η τουρκική λίρα εδώ και ένα χρόνο καταρρίπτει το ένα ιστορικό χαμηλό μετά το άλλο, με αποτέλεσμα να έχει χάσει περί το 10% της αξίας της έναντι του δολαρίου. Η κατάσταση μπορεί να περιγραφεί ως δραματική, διότι η διολίσθηση του νομίσματος το τελευταίο διάστημα (πέραν του χρόνου) είναι τεράστια.

Επιπροσθέτως, η Άγκυρα, όπως έχουμε σημειώσει με σειρά αναλύσεων στο «defence-point.gr», έχει δημιουργήσει μία «ελληνικού τύπου» ανάπτυξη, η οποία στηρίζεται στην κατανάλωση και τις κατασκευές, με αποτέλεσμα το έως τώρα φθηνό χρήμα να χρηματοδοτεί ένα έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών που για το ενδεκάμηνο Ιανουάριος-Νοέμβριος 2013 έκλεισε στο 7% του ΑΕΠ, δηλαδή στα 60,8 δισεκατομμύρια δολάρια.

Όπως έχουμε αναφέρει, δεν είναι μόνο η πολιτική αστάθεια στη χώρα όπως έχει καταγραφεί από τον Μάιο του 2013 με τα γεγονότα στο πάρκο Γκεζί και όπως αυτή σταδιακά εκδηλώνεται σε όλο και μεγαλύτερο βαθμό με τα γεγονότα της 17ης Δεκεμβρίου, αλλά και η δυσμενής διεθνής συγκυρία, αφού η αμερικανική Fed προχωράει σε μέτρα μείωσης της ρευστότητας, μειώνοντας και τις αγορές χρεογράφων (ομολόγων, δηλαδή του χρέους) αναδυόμενων οικονομιών.

Η συγκεκριμένη κίνηση της ομοσπονδιακής τράπεζας των ΗΠΑ δεν χτυπάει μόνο την Τουρκία, αλλά και τις μεγάλες αναδυόμενες αγορές οι οποίες αποδεικνύεται για ακόμα μία φορά, ότι πέραν των εντυπωσιακών δεικτών ανάπτυξης, εξίσου εντυπωσιακές είναι και οι αδυναμίες των οικονομικών τους μοντέλων. Φυσικά, η συγκεκριμένη παρατήρηση αφορά τους εν Ελλάδι υμνητές διαφόρων «εξωτικών οικονομικών θαυμάτων», ακόμα και του «νεοθωμανικού», τα οποία έχουν αρχίσει να εισέρχονται σε μία εποχή «διορθώσεων», αφού καθείς γνωρίζει ότι στη δύσκολη στιγμή, σε μία κρίση, οι επενδυτές γυρνάνε στην «ασφάλεια» του παλιού-καλού δολαρίου και τη Wall Street.
Πόσο τυχαίο μπορεί να θεωρήσει κάποιος τις όλο και πιο τεταμένες σχέσεις μεταξύ της Μπραζίλια με την Ουάσιγκτον, έτσι όπως εμφανίζονται το τελευταίο χρονικό διάστημα, όπου η Βραζιλία δείχνει να αντιμετωπίζει οξυμένα τα κοινωνικά της προβλήματα. Πόσο τυχαία είναι η ραγδαία επιδείνωση της κατάστασης στην Αργεντινή, η οποία παρά την συμμετοχή τους στους G-20 δεν έχει στην ουσία εξέλθει από την κρίση που τη μάστιζε από τις αρχές της δεκαετίας του 2000;

Να σημειώσουμε φυσικά, ότι κατά κανέναν τρόπο δεν θέλουμε να «αγιοποιήσουμε» την αμερικανική οικονομία, η οποία ήταν εκείνη που με τον τρόπο λειτουργίας της απορύθμισε – έως και κατέστρεψε την παγκόσμια οικονομική ισορροπία – με αποτέλεσμα να βιώνουμε μία παρατεταμένη και άκρως επικίνδυνη κρίση.

Κατά κανέναν τρόπο δεν υποβαθμίζουμε την τρωτότητα της μακροοικονομικής κατάστασης της ίδιας της Ουάσιγκτον, η οποία πριν τρεις μήνες αντίκριζε το φάσμα μίας ομοσπονδιακής χρεοκοπίας, υπό το βάρος της διαφωνίας Ρεπουμπλικάνων και Δημοκρατικών, άρα δηλαδή – και εκεί – υπό το βάρος εσωτερικών πολιτικών προβλημάτων που γεννούν αστάθεια σε πολλαπλά επίπεδα.
Αυτό που επισημαίνουμε, είναι ότι το δολάριο σε σχέση με διάφορες «τίγρεις», «δράκους», «αρκούδες» κ.λπ. είναι πολύ «σκληρό» για να πεθάνει. Θα πρέπει να γίνει επίσης κατανοητό, ότι ακόμα κι αν όσοι «χαιρέκακα» εκτιμούν ότι οι ΗΠΑ πρόκειται να υποστούν κάποιο τεράστιο οικονομικό πλήγμα, αποδειχθεί ότι έχουν δίκιο, από τον Αρμαγεδδώνα που θα ακολουθήσει δεν πρόκειται να επιβιώσει ούτε η Κίνα, ούτε η Ρωσία ούτε το Ευρώ, αλλά θα γυρίσουμε όλοι μαζί… στην εποχή της πέτρας, με μεγάλη πιθανότητα αυτό να γίνει και στην κυριολεξία, αφού τέτοιου επιπέδου παγκόσμιες καταρρεύσεις ακολουθούνται από και αναμετρήσεις αποκαλυπτικών διαστάσεων.

Πόσο τυχαίο είναι λοιπόν το γεγονός, ότι όσοι προσδοκούν την κατάρρευση του δολαρίου και υμνούν τον οποιοδήποτε «ελευθερωτή» από οπουδήποτε, παραβλέπουν το γεγονός, ότι η Ρωσία αντιλαμβανόμενη το πώς παίζεται το «παιχνίδι» στη διεθνή κονίστρα, έχει ανακοινώσει ότι θα αφήσει το νόμισμά της να διακυμανθεί ελεύθερα χωρίς απόπειρα κρατικής χειραγώγησης (δηλαδή να γίνει ένα free floating currency) από το 2015; 

Μήπως ο Πούτιν είναι «πράκτορας των Αμερικανών», ή μήπως ο Ρώσος πρόεδρος αντιλαμβάνεται πως για να δημιουργήσει ένα σκληρό νόμισμα (hard currency) και να μπει στο κλαμπ των νομισμάτων τα οποία αποτελούν παγκόσμια αποθεματικά για τους υπολοίπους, θα πρέπει να λειτουργήσει με βάση τους όρους της ελεύθερης οικονομίας;

Κλείνουμε το συγκεκριμένο σημείωμα, λέγοντας ότι το δράμα το οποίο είναι έτοιμο να παιχτεί στην Τουρκία και θα αγγίξει σε μεγάλο βαθμό κι εμάς στην Ελλάδα (πόσοι πρόσεξαν άραγε τη διακύμανση των ελληνικών «spread» μόλις αναζωπυρωνόταν η κρίση στη γειτονική χώρα;), δεν σχετίζεται και τόσο με τα «στραβά» του καπιταλισμού, αλλά με τον ανθρώπινο παράγοντα και τον ανθρώπινο ψυχισμό, που από τη φύση του δυσκολεύεται να αντιληφθεί πότε να σταματήσει και πότε να προχωρήσει, θεωρώντας ότι είναι «αθάνατος», ότι «τα ξέρει όλα» και φυσικά ότι όλα είναι «ελεγχόμενα» από τον ίδιο.

Όταν το STRATFOR αναφέρει μία κίνηση της Τουρκίας του συγκεκριμένου βεληνεκούς ως απλά ένα «σπαθί» απέναντι σε ένα μπαράζ… ομοβροντιών MLRS τότε θα πρέπει να προετοιμαζόμαστε για σκηνές «σκληρού ροκ» στη γείτονα. Το δίδαγμα της υπόθεσης είναι, ότι μπορεί «ο νέος να είναι ωραίος» (αναδυόμενοι, G-20, 30, 40, 50, BRICS κ.λπ.) πάντα, όμως ο «παλιός είναι αλλιώς» και για το προβλεπτό μέλλον θα συνεχίσει να αποτελεί τον τελευταίο κόλπο σταθερότητας και ηρεμίας σε μία παγκόσμια οικονομία η οποία όλο και περισσότερο θυμίζει καταστάσεις δεκαετίας του 1930.

Πηγή Defence-Point



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Ο πρωθυπουργός της χώρας που επιλέγει να σιωπά και δεν αποπέμπει αμέσως από τη θέση του, έναν επικίνδυνο αντιπρόεδρο και υπουργό εξωτερικών, είναι ο πρώτος υπεύθυνος για τη σχεδιαζόμενη εθνική προδοσία. Ας βάλουμε όμως τα πράγματα σε μια σειρά...


Στον τόπο μας αυτό που περισσεύει είναι η υποκρισία, και το βέβαιο είναι πως το λόγω "χάρισμα" το διαθέτουν σε υπερ-συσσώρευση, τόσο η συνομοταξία των πολιτικών όσο και η αθλιότης των δημοσιογράφων. Όταν όμως αυτό το βρώμικο "χάρισμα" χρησιμοποιείται ως εργαλείο για να θολώσει τα νερά σε ζητήματα που άπτονται κορυφαίων εθνικών θεμάτων, τότε το αποτέλεσμα κατά κανόνα σηματοδοτεί κορυφαίες εθνικές τραγωδίες.

Διαβάζουμε στη φιλονεοδημοκρατική εφημερίδα "ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ" και σε άρθρο της ο οποίο παραθέτουμε στη συνέχεια πως ο Βενιζέλος απεμπολεί τον όρο "ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ" στη διαχείρηση του εθνικού θέματος και δηλώνει έτοιμος να συμβιβαστεί.

Προφανώς δεν διατηρούμε την παραμικρή αμφιβολία για τη ρευστότητα της εθνικής συνείδησης του ανδρός. Άλλωστε ο προθυμότερος των προθυμοτέρων που έθεσε εαυτόν ανεπιφύλλακτα στην υπηρεσία των κατοχικών δυνάμεων, εκχωρώντας την κυριαρχία και την εθνική αξιοπρέπεια της χώρας του, είναι προφανές ότι δε μπορεί να διαθέτει αυτό για το οποίο μάτωσαν οι Έλληνες και οι σελίδες της εθνικής μας ιστορίας.

Μιλώντας όμως για τη στάση μιας κυβέρνησης, η τέτοιου είδους προσέγγιση του ζητήματος, δε συνιστά αποκάλυψη αλλά πρόστυχη συγκάλυψη μιας στάσης καταφανούς εθνικής υποτέλειας. 

Από αυτή λοιπόν τη διαπίστωση ορμώμενοι, ρωτάμε το συντάκτη αυτής της επιλεκτικής αθλιότητας τα εξής:
  • Μέσα από ποιά διαδικασία και κατά τη διάρκεια της συνδρίασης ποιού εθνικού οργάνου τροποποιήθηκε η απόφαση των πολιτικών αρχηγών αναφορικά με την εθνική κόκκινη γραμμή στη διαχείρηση του συγκεκριμένου προβλήματος που προέβλεπε ρητά τον αποκλεισμό κάθε λύσης που θα περιλαμβάνει τον όρο "ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ" και παράγωγά του???
  • Από πότε ο υπουργός εξωτερικών μιας χώρας ασκεί προσωπική εξωτερική πολιτική εν αγνοία της Βουλής, και πάντως της ίδιας της κυβέρνησης και προσωπικά του πρωθυπουργού της χώρας???
  • Αν λοιπόν ο Βενιζέλος διέπραξε επικίνδυνο εθνικό ολίσθημα αναφορικά με τη διαχείρηση του συγκεκριμένου εθνικού ζητήματος, τότε που στο διάολο είναι ο πρωθυπουργός της χώρας ο οποίος οφείλει να τον εγκαλέσει, και αν μη τι άλλο να τον καταργήσει άμεσα και χωρίς δεύτερη σκέψη???
Αφήστε λοιπόν τις επικοινωνιακές αηδίες κύριοι, διότι όταν αυτές άπτονται των εθνικών θεμάτων, δεν παραμένουν απλώς αηδίες, αλλα συνιστούν παιχνίδια επικίνδυνα με τη φωτιά σε βάρος του έθνους και της πατρίδας.
Και επειδή εδώ οφείλουμε να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, λέμε ξεκάθαρα πως: ΝΑΙ ο Βενιζέλος σύρεται σε επικίνδυνα αντεθνικά ολισθήματα, αλλά ο πρωθυπουργός της χώρας που επιλέγει να σιωπά και δεν αποπέμπει αμέσως από τη θέση του, έναν επικίνδυνο αντιπρόεδρο και υπουργό εξωτερικών, είναι ο πρώτος υπεύθυνος για τη σχεδιαζόμενη εθνική προδοσία.

Δείτε το άρθρο που ακολουθεί από τη "ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ" και θα καταλάβετε...

Πριν από λίγες ημέρες, Σκοπιανός βουλευτής μέσα στην ελληνική Βουλή, χωρίς κανείς να τον διακόψει, αποκαλούσε το γειτονικό κράτος «Μακεδονία», χωρίς ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Εξωτερικών Ευάγγελος Βενιζέλος να αντιδράσει.

Χθες καταλάβαμε το γιατί. Ούτε λίγο ούτε πολύ, ο Βενιζέλος απαντώντας σε ερώτηση του προέδρου των Ανεξάρτητων Ελλήνων, ισχυρίστηκε ότι η ελληνική εξωτερική πολιτική έχει αλλάξει στο θέμα του ονόματος της ΠΓΔΜ λέγοντας ότι «η Ελλάδα είναι έτοιμη να δεχθεί μια σύνθετη ονομασία, με γεωγραφικό προσδιορισμό στον όρο “Μακεδονία”, που θα διαφοροποιεί σαφέστατα το κράτος αυτό από την ελληνική Μακεδονία - και βεβαίως θέλουμε ένα τέτοιο όνομα, erga omnes. Δηλαδή ένα όνομα για κάθε χρήση, εσωτερική και διεθνή, διμερή και πολυμερή».

Πρόκειται σαφώς για ένα βήμα υποχώρησης της εξωτερικής πολιτικής μας, στην οποία η θέση ήταν καμία αναφορά στο όνομα «Μακεδονία» και «παραγώγων του», μια και δεν έχουν αλλάξει ούτε η απόφαση των πολιτικών αρχηγών του 1992 ούτε η απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών ούτε, φυσικά, η απόφαση των αρχηγών κρατών της Ε.Ε. στη συνθήκη της Λισαβόνας!

Μάλιστα, ο κ. Βενιζέλος παρουσίασε τη θέση αυτή ως επίσημη, μια και αυτή διατυπώνουμε σε όλες τις συναντήσεις μας με τον γενικό γραμματέα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, αυτή τη θέση διατυπώνουμε σε όλα τα διεθνή φόρα, αυτή τη θέση διατυπώνουμε στις συναντήσεις μας με τον ειδικό απεσταλμένο Μάθιου Νίμιτς. Αυτή τη θέση διατυπώνουμε και απευθείας στους γείτονές μας, που όμως εμφανίζονται αδιάλλακτοι!

Από τη μεριά του, ο κ. Καμμένος υποστήριξε ότι «ως Ανεξάρτητοι Ελληνες δηλώνουμε ότι είμαστε αντίθετοι με οποιαδήποτε χρήση του όρου “Μακεδονία”» και ζήτησε είτε να συγκληθεί το Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών είτε να διεξαχθεί δημοψήφισμα για να αποφασίσει ο ελληνικός λαός για το θέμα. Ζήτησε επίσης την καταγγελία της ενδιάμεσης συμφωνίας, η οποία καταπατείται από την πλευρά της ΠΓΔΜ και ως προς τη χρήση των συμβόλων και ως προς τις προκλητικές πολιτικές απέναντι στην Ελλάδα.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου