Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

12 Μαΐ 2016

Ιδιαίτερα προβληματισμένος για τις εξελίξεις στην γειτονική Τουρκία και το πώς θα επηρεάσουν την Ελλάδα και την Κύπρο είναι ο καθηγητής Διεθνώς Σχέσεων Παναγιώτης Ήφαιστος.

Γράφει η Ιωάννα Ηλιάδη 

Η παραίτηση Νταβούτογλου φαίνεται να επιταχύνει δρομολογημένες εξελίξεις. Φαίνεται ότι πλέον δεν υπάρχει κανείς για να σταθεροποιήσει το σύστημα.

Μιλώντας με την υπογράφουσα, παρατηρεί ότι αποδεσμεύτηκαν δυνάμεις στα πεδία της πίστης που επί ένα αιώνα το κεμαλικό κράτος έλεγχε εξεζητημένα και διαφοροποίησαν ακόμη περισσότερο το εσωτερικό τοπίο. Επιπλέον στα εξωτερικό ενώ οι εξελίξεις αυτές στην περιφέρεια ήταν αναμενόμενες τις επέτειναν.

Δημιουργείται ένα πολύ ασταθές πεδίο οι συντελεστές του οποίου όποιοι και να είναι στο μέλλον θα έχουν μεγάλες δυσκολίες να κρατήσουν την Τουρκία όπως είναι ενώ ταυτόχρονα
  • α) θα συνεχίσει να διαθέτει ένα ισχυρό στρατό
  • β) ο μόνος εύκολος τρόπος εκτόνωσης είναι Δυτικά.
Παραπέμπει δε στην πρόσφατη ανάλυσή του για την παραίτηση του Τούρκου πρωθυπουργού η οποία είναι η ακόλουθη:

 Ο ένας μετά τον άλλο φεύγουν ή εκδιώκονται: Αμπντουλάχ Γκιούλ, Φετουλάχ Γκιουλέν, και τώρα ο πνευματικός και επιστημονικός μέντορας του Ερτογάν ο Αχμέτ Νταβούτογλου. Μένει τελικά μόνος του ο Ερντογάν μαζί και κάποιοι αλλοπρόσαλλοι φανατικοί ομοϊδεάτες; Πόσο βιώσιμο μπορεί να είναι πλέον το νεοτουρκικό κράτος;

Η δίνη πλέον μεγαλώνει και αναμιγνύει άναρχα εάν όχι με χαώδη τρόπο προγενέστερα συγκλίνουσες ή αποκλίνουσες τάσεις τις οποίες η νέο-ισλαμική ηγεσία των δύο τελευταίων δεκαετιών προσπάθησε να συγχωνεύσει και ολοκληρώσει.

Οι «προβλέψεις» δεν εμπίπτουν στην δική μας αρμοδιότητα. Αποτελούν προνόμιο των μελλοντολόγων, αστρολόγων και φαντασιόπληκτων. Γι’ αυτό μόνο προσανατολιστικά μπορούμε να μιλήσουμε. Δηλαδή, μπορούμε μόνο να περιγράψουμε προδιαγραμμένες τάσεις, σταθεροποιημένες τάσεις και τάσεις που αποσταθεροποιούνται ραγδαία. Σε αυτή την προσανατολιστική προσέγγιση, επίσης, μπορούν να φωτιστούν κάποιες ορατές προϋποθέσεις όπως είναι και όπως εξελίσσονται. Υπό αυτό το πρίσμα η πολιτική ηγεσία ενός κράτους σταθμίζει, εκτιμά και αποφασίζει στην βάση πολλών άλλων κριτηρίων και παραγόντων που αφορούν το κράτος, την ισχύ του, τις συμμαχίες του και κυρίως στην βάση του έσχατου κριτηρίου της εθνικής επιβίωσης. Σε πρώτη φάση λοιπόν καταγράφουμε μερικές πτυχές και λογικά πολλά έπονται.

Αφού στην αφετηρία του τουρκικού κράτους πριν ένα αιώνα εκτελέστηκαν ανείπωτες θηριώδεις «ομογενοποιητικές» εθνοκαθάρσεις και γενοκτονίες, επί πολλές δεκαετίες ο νεοτουρκικός προσανατολισμός ήταν «κοσμικός» / «μοντερνιστικός».

«Κοσμικός» βέβαια υπό αίρεση, με πολλούς ειδοποιούς διαφορές και ιδιομορφίες που αφορούν την θρησκευτική, πολιτισμική και ευρύτερα ανθρωπολογική δίνη Ανατολικά του Αιγαίου. Καλά είναι να δώσουμε μερικά στοιχεία η συμπλοκή των οποίων θα προσδιορίσει την πορεία και την ένταση της δίνης μέσα στην οποία βρίσκεται το νεοτουρκικό κράτος:

Μοντερνιστικό κοσμικό κράτος το οποίο επιχείρησε και εν μέρει πέτυχε να διαθέτει ισχυρή διοίκηση συμπεριλαμβανομένων ΕΔ ούτως ώστε να διασφαλίζεται η «κρατική συνοχή».
«Κρατική συνοχή» που διασφαλιζόταν δυναστικά κα δεσποτικά. Ανελέητοι μηχανισμοί επιχειρούσαν ακατάπαυστα εθνοκάθαρση, συγχώνευση και αφομοίωση όσων μελών μειονοτήτων επέζησαν των γενοκτονιών.
«Μοντερνιστικό» επίσης ως προς τις ειδοποιούς διαφορές της κρατικής δομής και κρατικής τάξης που ενοποιούσε την πολιτική και την στρατιωτική ηγεσία ως εγγυητή του κεμαλικού καθεστώτος.
Επί μακρόν εκτέλεση μιας κυριολεκτικά κτηνώδους καταστολής ενός ολόκληρου έθνους (του Κουρδικού, το οποίο εντός της Τουρκικής Επικράτειας αριθμεί τουλάχιστον δύο δεκάδες εκατομμύρια).
Προσεκτική και συχνά «επιδέξια ουδέτερη» εξωτερική πολιτική ούτως ώστε το επισφαλές κρατικό οικοδόμημα που καθόταν πάνω σε διαφοροποιημένα ανθρωπολογικά θεμέλια δεν θα αντιμετώπιζε σοβαρούς εξωγενείς κλονισμούς.
«Κοσμικό», επίσης, όχι με την έννοια της απουσίας θρησκείας αλλά με την έννοια της πατερναλιστικής ένταξής της στο κοινωνικοπολιτικό, πολιτικοοικονομικό σύστημα του νεοτουρκικού κράτους. Μπορεί το Κεμαλικό καθεστώς να έθρεψε «κοσμικούς» που πιθήκιζαν τους δυτικούς μοντερνιστές, πλην μεγάλο μέρος των μελών της νεοτουρκικής κοινωνίας είναι πιστοί στα θεοκεντρικά και ενίοτε θεοκρατικά δόγματα του Αλλάχ.
Τι έκαναν οι Κεμαλικοί; Δεν είμαι ο πιο αρμόδιος, άλλοι πρέπει να γράψουν ενώ η μεγάλη αυθεντία ο Νεοκλής Σαρρής άφησε τα εγκόσμια πριν λίγα χρόνια. Από ότι όμως κατάλαβα –και βρίσκεται υπό την αίρεση εξειδικευμένης γνώσης– η κεμαλική πολιτική απέναντι στο Ισλάμ ήταν εξεζητημένη: Αφενός υπήρχε μέριμνα να μην αμφισβητηθεί ο κοσμικός / μοντερνιστικός χαρακτήρας του κράτους. Αφετέρου δινόταν ένας μεγάλος και εξεζητημένος αγώνας για διασφάλιση νομιμοποίησης με τρόπους που δεν θα έφερνε σε σύγκρουση το κράτος με την ισλαμική πίστη. [Για παράδειγμα το άρθρο 136 του Συντάγματος το οποίο επιβάλλεται στην πίστη σε αντίθεση, πχ, με την Γαλλία η οποία τηρεί αποστάσεις από τις θρησκευτικές υποθέσεις – οφειλή ΝΡ].
Γράφοντας τα πιο πάνω μου έρχονται στο μυαλό οι δεξιοτεχνικά διατυπωμένες περιγραφές του Κονδύλη για την σχέση του μοντερνιστικού ευρωπαϊκού κράτους με την χριστιανική πίστη.

Περίπου ως εξής: Τον Θεό συχνά τον έβαζαν στις σημαίες και τις ανέμιζαν για να επιτύχουν πολύ μεγάλη νομιμοποίηση. Όταν η πίστη φούντωνε τον κατέβαζαν στο υπόγειο, όταν ήθελαν να τηρούν τα νομιμοποιητικά προσχήματα τον έβγαζαν στην βιτρίνα και όταν και αυτό γινόταν επικίνδυνο αλλά δεν μπορούσαν να τον ξανακατεβάσουν στο υπόγειο τον έβαζαν στον προθάλαμο και το διέδιδαν.

rΚάπως έτσι, νομίζω, και το μοντερνιστικό νεοτουρκικό κράτος. Η επιτυχία του έγκειται στο ότι πέτυχε μια ιεραρχική σχέση κεμαλικού κράτους και ισλάμ με έσχατο κριτή το πρώτο ούτως ώστε να διασφαλίζεται η συνοχή και επιβίωση του κράτους. Σίγουρα έξυπνα δεν τόλμησε να συγκρουστεί μετωπικά με την πίστη ενώ το πιο σύνηθες είναι να χρησιμοποιείται η πίστη εξεζητημένα εργαλειακά.

Ξανά λοιπόν τίθεται το κρίσιμο ερώτημα: Πώς και πόσο η παρουσία των Νταβούτογλου και Ερντογάν χάραξε μια νέα τροχιά και ένα νέο προσανατολισμό και πως η «αποχώρηση» του πολιτικού και πνευματικού μέντορα θα επηρεάσει τον Ερντογάν, τους ομοϊδεάτες του και την εξέλιξη του τουρκικού κράτους;

Εκτιμάται ότι οι μεταβλητές είναι πολλές για ασφαλείς προβλέψεις. Ιδιαίτερα από ένα μόνο αναλυτή. Ούτως ή άλλως σε όλα τα βιώσιμα κράτη η προσπάθεια εξειδικευμένων σταθμίσεων και εκτιμήσεων που σχετίζονται με τις αποφάσεις της στρατηγικής είναι έργο του ίδιου του κράτους και των κρατικών λειτουργών που διαθέτουν ή πρέπει να διαθέτουν την αναγκαία δομή, τις αναγκαίες πληροφορίες και την αναγκαία εξειδικευμένη γνώση. Όπως ήδη είπαμε, εδώ καταγράφουμε προσανατολισμούς και τάσεις φωτίζοντας μόνο μερικές προϋποθέσεις και θέτοντας ερωτήματα.

Εάν οι πιο πάνω προσανατολιστικές περιγραφές είναι στοιχειωδώς σωστές σημαίνει ότι διαχρονικά μοντερνισμός / κεμαλισμός και ισλαμική πίστη πορεύονταν παράλληλα και συχνά έσμιγαν με κυρίαρχο όμως τον κεμαλισμό.

Πάντοτε επίσης ο τουρκικός ισλαμισμός σε κάποιο βαθμό ήταν και νέο-Οθωμανισμός. Με την έννοια μεγαλόπνοων ιδεών αναβίωσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με άξονα το νεοτουρκικό κράτος και προσαρμοσμένα πρότυπα διακυβέρνησης.

Ηγέτες όπως ο Οζάλ ή ο Ερμπαρκάν «ξεμύτισαν» με κίνδυνο να ανατραπούν αυτές οι λεπτές ισορροπίες. Το αποτέλεσμα ήταν ότι τελικά έχαναν την εξουσία. Ο κεμαλισμός και ο στρατός ξανά και ξανά κυριαρχούσε διαιωνίζοντας ενός αιώνα αμφιλεγόμενη αλλά σταθερά προσανατολισμένη αμφίδρομη σχέση κράτους και πίστης.

Στο σημείο αυτό αναφέρεται παρενθετικά ότι ο Νταβούτογλου στο «Εναλλακτικές Κοσμοθεωρίες» υιοθετώντας μια στάση που μπορεί πλέον να είναι πολύ δυνατή στην Τουρκία αμφισβητεί την πρωτοκαθεδρία του κράτους επί της πίστης:

«Συνεπώς, οι απόπειρες εκσυγχρονισμού στις μουσουλμανικές κοινωνίες αποσκοπούν στο να αλλάξει η παραδοσιακή Selbstverständnis του ισλαμι­κού πολιτισμού προς την κατεύθυνση της Selbstverständnis του δυτικού ανθρώπου, την οποία ο Husserl περιέγραψε ως τη βασική αιτία για την κυριαρχία του δυτικού πολιτισμού.6 Το βασικό φαινόμενο της αντίθεσης προκύπτει μεταξύ της Selbstverständnis του Μουσουλμάνου η οποία είναι συνδεδε­μένη με οντολογικές προϋποθέσεις και της υποθετικής/υλικής Selbstverständnis των εκσυγχρονιστών σε μια εποχή κυριαρ­χίας του δυτικού πολιτισμού. Μια τέτοια σύγκρουση οδηγεί σε διχασμένες προσωπικότητες στις μουσουλμανικές κοινωνί­ες οι οποίες μπορούν να ονομαστούν επίσημες [η] / κοσμικές [ή] τακίγια (προσποιήσεις). Η τουρκική κοινωνία μπορεί να θεωρηθεί ως πρότυπο μιας τέτοιας εκτεταμένης σύγκρουσης.», σελ. 32. [έμφαση δική μου]

Ερώτημα λοιπόν: Πόσο η έντονη παρουσία του Νταβούτογλου τις δύο τελευταίες δεκαετίες και ο τρόπος που επηρέασε τον Ερντογάν, τους διανοούμενους και την Τουρκική κοινωνία, έθρεψε την «διχασμένη προσωπικότητα» του νεοτουρκικού κράτους και πόσο αυτό θα επηρεάσει τις εξελίξεις τους μήνες και χρόνια που έρχονται;

Λόγω παραίτησης του Αχμέτ Νταβούτογλου, μια καταρχήν θέση είναι ότι συγκριτικά με τις προγενέστερες τάσεις κατά την διάρκεια ενός αιώνα διαδρομής του τουρκικού κράτους, η είσοδος των Φετουλάχ Γκιουλέν, Αμπντουλάχ Γκιούλ και Αχμέτ Νταβούτογλου στην πολιτική αρένα και η επικράτησή τους αποτέλεσε «επανάσταση».

«Επανάσταση» όχι γιατί πέτυχαν ή επειδή ενδεχομένως επειδή θα αποτύχουν οδηγώντας την Τουρκία και την περιοχή προς την άβυσσο –και την περιφέρειά μας προς καταστάσεις που κανένα φανταστικό σενάριο δεν θα μπορούσε να προβλέψει αλλά σίγουρα ακραία επικίνδυνες για όλους–, αλλά επειδή έθεσαν το νεοτουρκικό κράτος σε μια νέα ριψοκίνδυνη τροχιά.

Για τους νέο-ισλαμιστές νέο-οθωμανούς αυτό ήταν ένα «στοίχημα» συμβατό εάν όχι επιβαλλόμενο από την πίστη τους. Κανείς δεν έχει παρά να μελετήσει το κατά τα άλλα πολύ σημαντικό βιβλίο «Εναλλακτικές Κοσμοθεωρίες» του Νταβούτογλου για να το κατανοήσει.

Για να είμαστε πιο ακριβείς, όποια και να είναι η εξέλιξη των πραγμάτων στην Τουρκία το «Εναλλακτικές Κοσμοθεωρίες» περισσότερο από το «Στρατηγικό βάθος» προσδιορίζει τον πνευματικό και θρησκευτικό προσανατολισμό των νέο-ισλαμιστών οι οποίοι φιλοδόξησαν να ωθήσουν το νεοτουρκικό κράτος προς ένα ηγεμονισμό νέο-Οθωμανικών προδιαγραφών και πλανητικής εμβέλειας.

Εάν κάτι μπορούμε να πούμε ακόμη είναι το εξής: Στην πλάστιγγα ο Ερντογάν κλίνει περισσότερο προς την πλευρά του Αλλάχ/θεοκρατείας ενώ οι τάσεις που έθρεψαν οι νέο-ισλαμιστές τις δύο τελευταίες δεκαετίες ενδέχεται να φούντωσαν στην τουρκική κοινωνία σε βαθμό που ίσως πολλοί θα εκπλαγούν.

Στην Δύση, γράψαμε ξανά πρόσφατα, επί αιώνες πολλοί έμαθαν να ακούνε την φράση «μεταφυσική πίστη» και να αποστρέφουν το πρόσωπό τους. Όχι οι μουσουλμάνοι όμως οι οποίοι είναι κοντά δισεκατομμύριο και στην Δύση αποικιοκρατικές ιδεοληψίες εμποδίζουν την καθαρή θέαση:

Κονδύλης: «Οι πραγματιστές δεν είναι σε θέση να αντιληφθούν την απτή χρησιμότητα των “μεταφυσικών” κατασκευών μέσα στον κοινωνικό αγώνα για ισχύ. Ίσως να είναι “καθ’ αυτό” (διάβαζε: από την σκοπιά φιλελεύθερων ωφελιμιστικών αντιλήψεων) αδιάφορο, ποια ιδέα περί Θεού πρεσβεύει κάποιος, ωστόσο η πρακτική διαφορά γίνεται τεράστια, αν υπάρχουν άνθρωποι, οι οποίοι για την ιδέα τους περί Θεού είναι πρόθυμοι να πεθάνουν ή να σκοτώσουν, αφού συνδέουν μαζί της τη δική τους ταυτότητα».

Αυτό βέβαια υπό ορισμένες προϋποθέσεις ισχύει για όλες τις θρησκείες, ιδιαιτέρως όμως για το Ισλάμ λόγω ιδιομορφιών της «θεοκεντρικής» υφής του, όπως ο ίδιος ο Νταβούτογλου την περιγράφει.

Οι νέο-ισλαμιστές λοιπόν της Τουρκίας πίστεψαν βαθιά για την μουσουλμανική τους αποστολή, συγκρότησαν ένα ολόκληρο πνευματικό σύστημα, κοσμοαντιλήψεων, κοσμοθεωριών, θεοκεντρικών δογμάτων, οικονομικών δογμάτων γύρω από αυτά και προχώρησαν σε εξωτερικά ανοίγματα στην βάση μιας ισλαμικής κοσμοαντίληψης που ήθελε το νεοτουρκικό κράτος τον ηγεμόνα-σωτήρα των μουσουλμάνων όλου του πλανήτη και μια εκτεταμένη τουρκοκεντρική γεωπολιτική θεώρηση του κόσμου.

Δύο ολόκληρες δεκαετίες οι νεοισλαμιστές πάλευαν στην μια πλευρά εσωτερικά για να κυριαρχήσουν και το πέτυχαν και στην άλλη πλευρά εξωτερικά για να ανοίξουν λεωφόρους μιας ηγεμονικής εξωτερικής πολιτικής. Αυτό που θα θέλαμε να υπογραμμίσουμε με έμφαση είναι ότι διάνυσαν πολύ δρόμο και με μεγάλη ταχύτητα.

Η τροχιά τους ακόμη και αν σύντομα αποχωρήσουν άφησε αποτυπώματα ενδεχομένως ανεξίτηλα. Για να το πούμε διαφορετικά, όλα δείχνουν ότι ΑΝΟΙΞΑΝ ΤΟΝ ΙΣΛΑΜΙΚΟ ΑΣΚΟ ΤΟΥ ΑΙΟΛΟΥ μέσα σε ένα κράτος όπου η μέριμνα των κρατούντων ήταν να μην υπάρχουν άνεμοι στο πλαίσιο μιας εύθραυστης πλην επί μακρόν βιώσιμης τάξης.

Άλλως πως, άλλαξαν την τροχιά του κεμαλικού κράτους στα πεδία των πνευματικών δρώμενων: Επί δύο δεκαετίες ανέμιζαν την θρησκεία πάνω σε μεγάλες σημαίες –και για να μιλήσουμε ξανά με τους παραστατικούς Κονδύλειους τρόπους, σε βαθμό που ίσως πλέον είναι δύσκολο να κατεβάσουν κάποιοι άλλοι τον Αλλάχ στο υπόγειο αλλά ούτε καν στον προθάλαμο ή την βιτρίνα– και προκάλεσαν σημαντικές αλλαγές στην οικονομία που έβγαλαν την Τουρκία από το προ-νέο-ισλαμικό βάλτο.

Για τον τουρκικό στρατό όπως κινήθηκε και όπως δομήθηκε την τελευταία δεκαετία ένας ακριβής προσανατολισμός δεν είναι εύκολο να αναγνωριστεί. Σίγουρα οι νέο-ισλαμιστές έκαναν πολλές αλλαγές για να κατεδαφίσουν τους ελέγχους του κεμαλικού κατεστημένου και την ασφυκτική εποπτεία των τουρκικών ΕΔ ως θεματοφυλάκων του κράτους όπως δημιουργήθηκε και όπως εξελίχθηκε.

Όμως, ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται, ιδιαίτερα όταν οι αξιωματικοί ενός από τους μεγαλύτερους στρατούς του κόσμου επί δύο αιώνες έμαθαν να είναι όχι μόνο το κράτος αλλά και οι εντολείς της πολιτικής και της κοινωνίας, καθώς επίσης και σημαντικός οικονομικός παράγων.

Στην εξωτερική πολιτική λίγα χρειάζεται να ειπωθούν για πράγματα που καταμαρτυρούνται καθημερινά και πασίδηλα:

Τα περιβόητα «μηδενικά προβλήματα» πολλαπλασίασαν τα προβλήματα σε βαθμό και σε έκταση που είναι αμφίβολο αν μπορούν, έστω και στοιχειωδώς, να ελεγχθούν στοιχειωδώς.
Η δε κατάσταση στα Ανατολικά της σύνορα εν πολλοίς και λόγω απίστευτα λανθασμένων επιλογών της Άγκυρας εξελίσσεται σε ριζικές ανακατατάξεις ιδιαίτερα όσον αφορά τους Κούρδους, σε βαθμό που είναι πλέον αμφίβολο εάν μπορεί να επιβιώσει το νεοτουρκικό κράτος στην παρούσα του μορφή.

Για να αντιληφθούμε στοιχειωδώς το πώς κινείται η Τουρκία και γιατί εκτιμάται ότι βρίσκεται στην κόψη του ξυραφιού, είναι αναγκαίο να κατανοήσουμε τους προσανατολισμούς των νέο-οθωμανών νέο-ισλαμιστών που όπως είπαμε επηρέασαν ανεξίτηλα πλέον την τροχιά του νεοτουρκικού κράτούς.

Σκοπός του παρόντος υπογραμμίζεται ξανά δεν είναι να εξαντλήσει τα μεγάλα ζητήματα του τίθενται. Αντίθετα σκοπός είναι να υπογραμμιστεί αυτό που επί δύο δεκαετίες γράφουμε εμείς και άλλοι, ότι δηλαδή η Τουρκία λόγω έλευσης των νέο-ισλαμιστών και ανεξαρτήτως του πως θα εξελιχθούν τα πράγματα βρίσκεται σε μετάβαση.

Στην Ελλάδα «είχαμε την τύχη» ή καλύτερα την ευκαιρία να κατανοήσουμε την τις εξελίξεις Ανατολικά του Αιγαίου διότι μετά από παραίνεση πολλών –Ν. Σαρρή, Σπ. Μαρκεζίνη, Σ. Καλεντερίδη, ο υποφαινόμενος, ο Γ. Μάζης κ.α.– έγινε στην Ελληνική γλώσσα η πρώτη μετάφραση του «Στρατηγικού Βάθους». Ακολούθησαν μεταφράσεις σε πολλές άλλες γλώσσες.

Σχεδόν ταυτόχρονα μεταφράστηκε και κυκλοφόρησε το προγενέστερο αλλά ακόμη σημαντικότερο βιβλίο του Αχμέτ Νταβούτογλου «Εναλλακτικές Κοσμοθεωρίες». Στην συνέχεια αυτές οι αναλύσεις υπό το πρίσμα και εμπειρικών μελετών έγιναν το κύριο αντικείμενο του συλλογικού έργου Το στρατηγικό βάθος και η Τουρκία επιμ.: Η. Κουσκουβέλης, Σ. Λίτσας,

Στο τελευταίο, έγραψαν κείμενα που σήμερα γίνονται πολύ επίκαιρα. ο Ηλίας Κουσκουβέλης, Πολιτική των «μηδενικών προβλημάτων» με τους γείτονες ή προβληματική πολιτική; Ο Ιωάννης Μάζης, Νταβουτογλιανή προσέγγιση και γεωπολιτική ανάλυση: Κριτική παρουσίαση. Ο ισραηλινός Amikam Nachmani,

Η ανατολική Μεσόγειος: Δραματικές αλλαγές, δραματικές ευκαιρίες. Ο Νικόλαος Ραπτόπουλος, Η θέση του ισλαμικού κόσμου στη στρατηγική της ισλαμικής κυβέρνησης ΑΚΡ. Μια περίπτωση εργαλειακής χρήσης των «προνομιακών» σχέσεων. Ο Σάββας Καλεντερίδης, Η Τουρκία σε κρίσιμο σταυροδρόμι: Από τον Κεμαλισμό στο μετριοπαθές (;) Ισλάμ. Ο Σπυρίδων Ν. Λίτσας, H θεωρία της ήπιας ισχύος στο πλαίσιο των νέο-οθωμανικών προσανατολισμών: Μια ενδοσκόπηση στο Στρατηγικό βάθος. Και ο υποφαινόμενος, Νέο-οθωμανισμός και τουρκική στρατηγική μετά το 2002. Συγκριτική ανάλυση της ελληνικής και της τουρκικής στρατηγικής.

Στην αρχή της παραγράφου γράψαμε «είχαμε την τύχη και την ευκαιρία» να διαβάσουμε έγκαιρα αυτά τα κείμενα. Αυτό γιατί ο στρατηγικός προσανατολισμός μιας χώρας και ο πολιτικός και στρατηγικός ορθολογισμός των αποφάσεων απαιτεί σωστή γνώση. Επιπλέον, καλά κάνουμε να θυμόμαστε πάντα τον Sun Zu: “Εάν γνωρίζεις τον εχθρό σου και τον εαυτό σου, δεν έχεις ανάγκη να φοβάσαι το αποτέλεσμα ακόμη και εκατό μαχών. Εάν γνωρίζεις τον εαυτό σου αλλά όχι τον εχθρό, για κάθε νίκη που κερδίζεις θα έχεις και μια ήττα. Εάν δεν γνωρίζεις τον εαυτό σου, ούτε τον εχθρό, θα νικηθείς σε κάθε μάχη.»

Βασικά, μπορεί ο Νταβούτογλου να αποχώρησε από την πρωθυπουργία –σε συνεννόηση με Ερντογάν; παραμένει στην εφεδρεία; Θα αντικρούσει τον Ερντογάν ανοικτά; κτλ, όλα είναι ερωτήματα, το πρώτο βέβαια είναι το πιο απίθανο και πιο αμφιλεγόμενο– αλλά η μελέτη των έργων του και το γεγονός ότι ήταν ο μέντορας του Ερντογάν πολύ πριν ανέλθουν στην εξουσία, θα βρίσκεται στην επικαιρότητα ως ο «καθοδηγητής» των τάσεων των δύο τελευταίων δεκαετιών.

Αυτές είναι τάσεις και προσανατολισμοί, υπογραμμίζουμε, οι οποίες εντοπίζονται τόσο στην πράξη όσο και σε μια συγκριτική μελέτη του «Εναλλακτικές Κοσμοθεωρίες» με το «Στρατηγικό βάθος». Στο πρώτο, ο Νταβούτογλου έδωσε το «Επαναστατικό» ισλαμικό στίγμα των παραδοχών του. Στο δεύτερο ολοφάνερα έκανε ένα τεράστιο και αυθαίρετο άλμα: Αφού συγκράτησε την ισλαμική ρητορική πρότεινε με κλασικό τρόπο την ανάδειξη του Τουρκικού κράτους ως του ηγεμόνα των εκατοντάδων εκατομμυρίων πιστών μουσουλμάνων.

Λίγοι πρόσεξαν αυτοί την λεπτή διαφορά η οποία στην επιστημονική έρημο στην οποία ζούμε έμεινε επιστημονικά ανεξέλεγκτη. Παραμένει όμως ότι το εγχείρημα των Νταβούτογλου και Ερντογάν τις δύο τελευταίες δεκαετίες ήταν να «παντρέψουν» την ισλαμική πίστη (εργαλειακά ή όχι είναι ένα μεγάλο ζήτημα άλλης τάξης) με το ισχυρό και από άποψη κρατικής οργάνωσης εύρωστο κεμαλικό κράτος.

Μπορεί ο Ερντογάν ή κάποιοι άλλοι αντίθετοί του να αλλάξουν αυτές τους προσανατολισμούς αυτών των τάσεων και προς τα πού;

Ο Νταβούτογλου, σε κάθε περίπτωση στην ιστορική συγκυρία των τριών τελευταίων δεκαετιών δεν είναι τυχαίο πρόσωπο καθότι ως διανοούμενος και στην συνέχεια ως πολιτικός χάραξε το όνομά του πάνω σε συγκεκριμένους προσανατολισμούς μέσα στους οποίους πλέον αναπόδραστα κινείται το νεοτουρκικό κράτος.

Περισσότερο ο Νταβούτογλου και λιγότερο ο Ερντογάν. Ο τελευταίος λογικά θα πρέπει να βρει νέο-Οθωμανό αντικαταστάτη των ίδιων προδιαγραφών.

Ισλαμισμός, νέο-Οθωμανισμός, τουρκικός εθνικισμός και ο ύστερος νέο-ισλαμισμός είναι συγγενείς τάσεις που πάντοτε συνευρίσκονταν μέσα στο τουρκικό κράτος. Σημασία έχει εδώ να υπογραμμίσουμε την σύνθεση που επιχείρησαν οι νέο-ισλαμιστές με μέντορα τον Νταβούτογλου και πολιτικό ηγήτορα τον Ερντογάν.

Κάνουμε λοιπόν τις εξής σύντομες επισημάνσεις:

  • Ο Νταβούτογλου επηρέασε βαθιά την ηγεσία των νέο-ισλαμιστών και μεγάλου μέρους της κοινωνίας και τον κρατικών λειτουργών προσανατολίζοντάς τους προς την δική κοσμοαντίληψη.
  • Αυτό κάνοντας, ένωσε τα νήματα –ή τουλάχιστον προσπάθησε να τα ενώσει– των προγενέστερων σκόρπιων ισλαμικών / νέο-οθωμανικών ρευμάτων, συνάμα και τα ενέταξε σε ένα νέο μεγάλο ρεύμα που φούντωσε εκτινάσσοντας την Τουρκία εκεί που είναι τώρα.
  • Ο Νταβούτογλου και το σύστημα ιδεών, θέσεων, δογμάτων και εκλογικεύσεων που παρήγαγε στα κατά τα άλλα σημαντικά κείμενά του, εκτός του ότι πολλούς επηρέασε, συνθέτουν ένα κρίκο μιας μεγάλης νέο-ισλαμικής / νέο-Οθωμανικής αλυσίδας που όπως είπαμε πιο πάνω ποτέ δεν έπαυσε να υποβόσκει στο υπόβαθρο του νεοτουρκικού κράτους επί ένα αιώνα.
  • Το ποτάμι ως προς τούτα δεν αντιστρέφεται ενώ πολλές εναλλακτικές συγκρουόμενες ή συγκλίνουσες τάσεις είναι πιθανές:
  • Προσπάθεια αρπαγής της εξουσίας από πιο φονταμενταλιστές / εθνικιστές που πάντοτε είχαν ισχυρά ερείσματα στα θεμέλια.
  • Σε πρόσφατο συνέδριο υποστήριξα ότι λόγω φύσης της ισλαμικής πίστης –και στο «Εναλλακτικές Κοσμοθεωρίες» ο Νταβούτογλου είναι πολύ κοντά στον θεοκεντρικό φονταμενταλισμό περιγράφοντας το γεγονός ότι οτιδήποτε μεταξύ Αλλάχ και πιστού, όπως πχ οι κρατικές δομές, αναφέροντας και το μοντερνιστικό τουρκικό κράτος, είναι ασύμβατο– η προώθηση ενός μείγματος τουρκικού ηγεμονικού εθνικισμού, ισχυρών δογμάτων ισλαμικής πίστης και νέο-Οθωμανικών μεγαλομανιών, ενδέχεται υπό ορισμένες προϋποθέσεις να έχει πάνω στο Τουρκικό κράτος ΑΡΝΗΤΙΚΕΣ ΑΠΟΔΟΣΕΙΣ τύπου ISIS.
  • Όποιος διαβάσει το κοράνι γνωρίζει ότι σε μια πιθανή κατάσταση εσωτερικών διενέξεων και από-νομιμοποίησης του νέο-τουρκικού κράτους ενδέχεται να οδηγήσει σε ανάλογες και αντίστοιχες καταστάσεις με αυτές που βλέπουμε τα τελευταία χρόνια στα Ανατολικά σύνορα της Τουρκίας.
  • Ο Νταβούτογλου, επιπλέον, παρήγαγε ένα ολόκληρο σύστημα στρατηγικών εκλογικεύσεων για την θέση και τον ρόλο της Τουρκίας ως ενός ισχυρού και ηγεμονικού κράτους συμπαρασύροντας σε αυτή την λογική την πλειονότητα της κοινωνίας και του πολιτικού κόσμου. Το κατά πόσο αυτό είναι εφικτό ή κατά πόσο βιάστηκαν και σκόνταψαν είναι ζήτημα άλλης τάξης. Παραμένει γεγονός ότι η Τουρκία είναι σε αυτή την τροχιά ενώ οι συνέπειες στον περίγυρό της και στο εσωτερικό της χρήζουν αντιμετώπισης ανεξαρτήτως εσωτερικών εξελίξεων.
  • Μια πιθανή συρρίκνωση της εσωτερικής νομιμοποίησης, ιδιαίτερα εάν συνοδεύεται με «εμφύλιους» ποικίλων ειδών και βαθμίδων μεταξύ των νέο-ισλαμιστών / νέο-Οθωμανών, κοσμικών και τούρκων εθνικιστών, ενδέχεται να οδηγήσει τον εκάστοτε επικεφαλής πολύ περισσότερο δε τον μεγαλομανή Ερντογάν στο να αναζητήσει «εκτόνωση» στο εξωτερικό της χώρας.
  • Λογικά το πιθανότερο πεδίο εκτόνωσης είναι Δυτικά, δηλαδή στο Αιγαίο και στην Θράκη.
  • Κανείς θα πρέπει να ξέρει ότι η Τουρκία εκτός και εάν εισέλθει σε ένα μεγάλο εμφύλιο, όποιος και εάν κυριαρχεί στην Άγκυρα θα διαθέτει ένα από τους ισχυρότερους στρατούς του κόσμου.
  • Αν και αυτό λέγοντας κάνουμε μια παρένθεση πιθανολογώντας, κανείς θα μπορούσε να εξετάσει την Τουρκική προκλητικότητα των τελευταίων μηνών συν κάποιες προειδοποιήσεις της Μόσχας ως τάσεις που αναπτύσσονται και που γνωρίζουν τα επιτελεία των μεγάλων δυνάμεων. [Επί αυτού όπως και για μερικά ακόμη ζητήματα θα επανέλθουμε. Για την Ρωσία πολλά λέγονται, εκτιμάται συχνά υπερβολικά και συναισθηματικά. Η στρατηγική όμως απαιτεί πολιτικό και στρατηγικό ορθολογισμό σύμφωνα με τις κρατοκεντρικές λογικές]
  • Δεν θα επεκταθούμε στην ανάλυση των εξέταση των νέο-ισλαμικών και νέο-Οθωμανικών αντιλήψεων, στάσεων και προσανατολισμών καθότι τόσο ο υπογράφων όσο και πολλοί άλλοι το έκαναν τα τελευταία χρόνια και ο ενδιαφερόμενος δύναται να ανατρέξει (Για μια συλλογή μερικών κειμένων βλ. Νταβούτογλου, Στρατηγικό βάθος και Νταβούτογλου, Εναλλακτικές Κοσμοθεωρίες).
  •  
Υπογραμμίζουμε μόνο αυτό που ήδη υπαινιχθήκαμε, ότι δηλαδή οι τάσεις και προσανατολισμοί των δύο τελευταίων δεκαετιών κατά την διάρκεια των οποίων πρωταγωνίστησαν οι ύστερες πλην συγκριτικά πολύ πιο πλούσιες και συγκροτημένες εκδοχές νέο-ισλαμιστών / νέο-Οθωμανών, τούρκων και νεοτούρκων, έθεσε το νέο-τουρκικό κράτος πάνω σε μια τροχιά ενδεχομένως χωρίς επιστροφή.

Τουλάχιστον χωρίς επιστροφή με την έννοια ότι είναι πλέον πολύ δύσκολο να επαναληφθεί αυτό που γινόταν στο παρελθόν: Ο στρατός καιροφυλακτούσε και πέραν μιας γραμμής απλά ανέτρεπε την πολιτική εξουσία και έβαζε την πολιτική στον γύψο για πολλά χρόνια. Βέβαια, όπως υπαινιχθήκαμε πιο πάνω, οι μεταβλητές είναι πολλές και ο Τουρκικός στρατός είναι οργανικά ενταγμένος στο κράτος, την κοινωνία και την οικονομία.

Τα πιο πάνω μπορούμε, συνοψίζοντας, να τα πούμε και διαφορετικά.

  • Το νέο-ισλαμικό / νέο-Οθωμανικό / νεοτουρκικό εγχείρημα των δύο τελευταίων δεκαετιών χάραξε μια νέα σελίδα και μια νέα τροχιά για το Τουρκικό κράτος.
  • Η αποχώρηση του Νταβούτογλου εκτός και εάν είναι απολύτως συμφωνημένη με τον Ερντογάν (επισφαλής όπως είπαμε εκτίμηση και υποθετική) δεν μπορεί παρά να εντείνει αντιφατικές και αντιθετικές τάσεις τόσο στο εσωτερικό των ισλαμιστών όσο και όλων με όλους.
  • ΜΕΤΑΛΛΑΧΘΗΚΕ ΤΟ ΚΕΜΑΛΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ; Κατά κάποιο τρόπο ναι, με την έννοια ότι έγινε ένα ολοένα και πιο φανερό τερατώδες (μιλώντας για την κρατική του υπόσταση) ΝΕΟΙΣΛΑΜΙΚΟΚΕΜΑΛΙΚΟ ΤΕΡΑΣ. Εκτιμήσεις περί αυτό είναι και ειδοποιός διαφορά του πως κινείται το νεοτουρκικό κράτος όπως κινούμαστε στην τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα.
  • Έχουμε ένα μείγμα αξεδιάλυτων και μη εύκολα αναγνωρίσιμων συμπλοκών αναρίθμητων μεταβλητών ενώ ένας εύρωστος κεμαλικός μηχανισμός σταθεροποίησής τους φαίνεται να είναι πλέον απών. Είναι όντως απών;
  • Αβασάνιστα μπορούμε να πούμε ότι στην ύστερη αυτή φάση της ισλαμικής / νέο-Οθωμανικής έξαρσης το αποτέλεσμα ήταν μια σκέτη και οικτρή αποτυχία.
  • Βασικά, η κρίση ή «κρίση» στις σχέσεις Νταβούτογλου – Ερντογάν που ακολούθησε αυτές του Γκιουλέν και του Γκιουλ μετάλλαξε το νεοτουρκικό κράτος δημιουργώντας μια ρευστή, ασαφή, μπερδεμένη και ακατάστατη δομή που γίνεται ολοένα και πιο προβληματική, ιδιαίτερα εάν λάβουμε υπόψη ότι αποδεσμεύτηκαν δυνάμεις όπως οι Κούρδοι που επί δύο αιώνες βρίσκονταν υπό πλήρη έλεγχο και σε καταστολή.
  • Ταυτόχρονα, και επειδή τα επιτελεία των μεγάλων δυνάμεων συμπεριλαμβανομένων και των ισραηλινών ξέρουν πολύ περισσότερα από όσα εδώ γράφονται. Οι μόνοι που φαίνεται να μην ξέρουν είναι από οι καιρό «αποχαυνωμένοι» «παγκοσμιόπληκτοι» νεοέλληνες λόγω κυριαρχίας κατευναστών κάθε είδους. Είναι τα λεγόμενα «πνευματικά και πολιτικά ελίτ» και όσα μέλη της κοινωνίας έχουν πληγεί πνευματικά και γνωστικά από τους ειδικούς της «διπλωματίας των ζεϊμπέκικων» και των «κουμπάρων».
  • Ο πιο κρίσιμος παράγων για κάθε κράτος, δηλαδή η διεθνής δομή, η κατανομή ισχύος και οι στρατηγικές των μεγάλων δυνάμεων ενδέχεται να αποδειχθούν αποφασιστική εισροή [«Η τραγωδία της πολιτικής των μεγάλων δυνάμεων. Η σύρραξη στη Συρία και ο ανελέητος ηγεμονικός ανταγωνισμός ως καθοριστικός παράγων των περιφερειακών διενέξεων» http://www.ifestosedu.gr/130MearsheimerSyria.htm].
  • Πιο απλά, παρόμοια με την Ελλάδα, μια ταχύρρυθμη αύξηση των εντάσεων και απώλεια ελέγχου στο εσωτερικό θα μπορούσε να δημιουργήσει ένα εκκρεμές το οποίο θα κυμαίνεται από εμφύλιο μέχρι πολιτική αστάθεια. Εκκρεμές το οποίο θα μπορούσε να επηρεάσει τα τουρκικά δρώμενα με τρόπους που οι νεότουρκοι ούτε καν φαντάστηκαν.
  • Εν τέλει, όσο πιο ατελές είναι το εγχείρημα των νέο-ισλαμιστών / νέο-Οθωμανών τόσο ατελέστερο θα είναι το νεοτουρκικό κράτος όπως διαμορφώθηκε τις δύο τελευταίες δεκαετίες και τόσο ατελέστερα θα πορεύεται.
Οι συνέπειες για το καταβυθισμένο νεοελληνικό κράτος (βασικά πλέον κατεδαφισμένο οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά) θα είναι βαθύτατες όπως και να εξελιχθούν τα πράγματα.

Για την ανευθυνότητα των ανώτατων εξουσιών στην Ελλάδα και Κύπρο, βέβαια, κανείς δεν έχει παρά να εκφράσει τον πολιτικό και πνευματικό αποτροπιασμό του.

Ενώ από καιρό όπως γράψαμε ξανά η Τουρκία είναι ένα τρελό λεωφορείο τα νεοελληνικά και (νεο)κυπριακά «ελίτ» ακάθεκτα πορεύονται προς «λύση». Δέσιμο δηλαδή της Κύπρου πάνω στο τρελό λεωφορείο-Τουρκία, στρατηγική παγίδευση των Ελλήνων με ομηρεία εκατοντάδων χιλιάδων ομοεθνών και συνέχιση του κατευνασμού στο Αιγαίο και στην Θράκη. Συν όλα τα υπόλοιπα αυτονόητα και πασίδηλα.

Πηγή OnAlert


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Προβληματικό κοινοτικό πρόγραμμα αναλαμβάνει να «φυλάξει» τα σύνορα στον Έβρο

Γράφει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος 

Τα τεράστια κενά της συμφωνίας κορυφής της 18ης Μαρτίου μεταξύ Ε.Ε. και Τουρκίας για την αντιμετώπιση του οξύτατου μεταναστευτικού προβλήματος σπεύδει να καλύψει η κυβέρνηση με κοινοτικό πρόγραμμα επιτήρησης των παραποτάμιων συνόρων του Έβρου, ύψους 15 εκατ. Ευρώ. Έτσι, πετά στον κάλαθο των αχρήστων το Γεωγραφικό Σύστημα Παρακολούθησης της Ελληνικής Οριογραμμής – GIS, το οποίο έχει προμηθευτεί η ΕΥΠ από το 2009 σε τιμή μόλις 1,4 εκατ. ευρώ, αλλά λόγω δικαστικών διενέξεων δεν έθεσε ποτέ σε λειτουργία.

Όπως αποκαλύπτουν σήμερα τα «Π», πρόκειται για δράση (κωδ. ISF – B/10/10-ιζ’) υψηλότατων τεχνικών απαιτήσεων του Υπουργείο Εσωτερικών και της Ελληνικής Αστυνομίας, με εντεταλμένη Αρχή την Υπηρεσία Διαχείρισης Ευρωπαϊκών και Αναπτυξιακών Προγραμμάτων (ΥΔΕΑΠ), που προβλέπει τη λειτουργία 10 σταθμών επιτήρησης για τη λήψη και μετάδοση πληροφοριών σχετικά με όσους επιχειρούν να εισέλθουν παρανόμως στη χώρα.

Η ανάγκη για εξειδικευμένο προσωπικό και η απορία για τον «αποκλεισμό» της (πιο έμπειρης) ΕΥΠ

Bάσει του πρώτου άρθρου της ευρωτουρκικής συμφωνίας, «όλοι οι νέοι παράτυποι μετανάστες που φθάνουν στα ελληνικά νησιά μέσω Τουρκίας από τις 20 Μαρτίου 2016 και έπειτα θα επιστρέφονται σ αυτήν». Δηλαδή, εξαιρούνται των δεσμεύσεων όσοι εισέρχονται μέσω Έβρου και, ως εκ τούτου, η γείτων μπορεί ανεμπόδιστα να διοχετεύει μεταναστευτικές ορδές από τη Θράκη.

ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ

Mετά τις πρόσφατες απειλές του Τούρκου προέδρου, Ταγίπ Ερντογάν, ότι δεν θα υλοποιήσει τα συμφωνημένα, αν η Ε.Ε. εξακολουθεί να κωλυσιεργεί στην αξιολόγηση των ενταξιακών κριτηρίων, αποφασίστηκε η θωράκιση των παρόχθιων βορειοανατολικών συνόρων με διαδικασίες «τσάτρα-πάτρα».
Και τούτο διότι το πρόγραμμα προβλέπει άμεση τοποθέτηση και λειτουργία ειδικών πυλώνων, ηλεκτροπηκτικών συστημάτων (θερμικοί αισθητήρες, έγχρωμες κάμερες ημέρας, αποστασιόμετρα laser), ραντάρ επιφάνειας μεγάλης εμβέλειας, βάσεων στήριξης ηλεκτρονικών συστημάτων, τηλεπικοινωνιακού εξοπλισμού ασύρματης μικροκυματικής ζεύξης, υβριδικών συστημάτων ηλεκτροδότησης και παρακολούθησης περιβάλλοντος χώρου, πρόσθετων τεχνικών κατασκευών και εφαρμογών πρόσβασης σε κρυπτογραφημένες πληροφορίες.
Σύμφωνα με την προκήρυξη, στις νέες τοπικές μονάδες θα εγκατασταθούν «κόμβοι» αποθήκευσης, επεξεργασίας, διαχείρησης και συγχρονισμού της επεξεργασμένης πληροφορίας, στους οποίους «θα καταλήγουν πολλές ροές δεδομένων από το σύνολο των συστημάτων επιτήρησης, καθώς και άλλες πληροφορίες, σχετιζόμενες με τις τηλεπικοινωνιακές δομές».
Επιπλέον, προβλέπεται λογισμικό «το οποίο θα διασυνδέει, συγχωνεύει και προβάλλει την επιχειρησιακή εικόνα σε πραγματικό χρόνο από τα ηλεκτρονικά συστήματα και τα ραντάρ», και ακόμη ένα «για την παρακολούθηση του συνόλου του εξοπλισμού επιτήρησης, από όλα τα σημεία εγκατάστασης, το οποίο θα πληροφορεί σε πραγματικό χρόνο για την κατάσταση λειτουργίας του υποστηρικτικού εξοπλισμού».

ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ

Ο καθείς αντιλαμβάνεται ότι ένα τέτοιο έργο δεν μπορεί να εκτελεστεί χωρίς εξειδικευμένο και κατάλληλα εκπαιδευμένο προσωπικό. Γεννά δε, υποψίες το γεγονός ότι δικαιούχος είναι μόνον η Αστυνομία (σ.σ.: στο έγγραφο δεν γνωστοποιείται ποιά Διεύθυνση) και όχι η ΕΥΠ, που διαθέτει πιο εξελιγμένα συστήματα παρακολούθησης και αντιπαρακολούθησης.

Στελέχη της Εθνικής Επιτροπής Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων (ΕΕΤΤ), του καθ’ ύλην αρμόδιου φορέα για την εποπτεία τέτοιου είδους ηλεκτρονικών εφαρμογών, που άπτονται της εθνικής ασφάλειας, σημειώνουν ότι το πρόγραμμα αυτό δεν υποστηρίζεται από τις σύγχρονες δορυφορικές δομές, όπως συμβαίνει με τα Γεωγραφικά Συστήματα Πληροφοριών που παρέχουν, μεταξύ άλλων, τις εξής υπηρεσίες:
α) Δυνατότητα εισόδου στο περιβάλλον δεδομένων (γραφικών αλφαριθμητικών) σε ψηφιακή διανυσματική ή ψηφιδωτή μορφή,
β) Δυνατότητα διατύπωσης ερωτήσεων από τον χρήστη. Οι απαντήσεις στις ερωτήσεις αυτές δίδονται από το σύστημα, αφού πρώτα αναλυθούν τα γεωμετρικά, θεματικά και διαχρονικά δεδομένα.
γ) Δυνατότητα γρήγορης ανάκτησης πληροφοριών, αποθηκευμένων σε διάφορα επίπεδα και μορφές.
δ) Δυνατότητα υποστήριξης μετασχηματισμών της γραφικής πληροφορίας η\για τη δημιουργία παράγωγων πληροφοριών και θεματικών χαρτών.
ε) Δυνατότητα εξόδου των πληροφοριών σε ένα μεγάλο πλήθος μορφών και μέσων (διανυσματική ή ψηφιδωτή μορφή – ηλεκτρονικό, μαγνητικό και αναλογικό μέσο).

Θα μαθαίνει η Άγκυρα τα απόρρητα στοιχεία;

Tουλάχιστον τρία άρθρα της συμφωνίας της 18ης Μαρτίου μεταξύ Ε.Ε. και Τουρκίας αποτελούν πραγματικό όνειδος για την ευρωπαική αλληλεγγύη και το επίπεδο του πολιτικού προσωπικού που διαχειρίζεται τις τύχες της Ευρώπης. Συγκεκριμένα, στο Άρθρο 1 επισημαίνεται ότι «οι μετανάστες που φθάνουν στα ελληνικά νησιά θα καταγράφονται δεόντως και τυχόν αιτήσεις ασύλου θα διεκπεραιώνονται ατομικά από τις ελληνικές Αρχές δυνάμει της οδηγίας για τις διαδικασίες ασύλου, σε συνεργασία με την Ύπατη Αρμοστεία των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες». Ήτοι, όσοι εισέρχονται στη χώρα από άλλο σημείο θα αφήνονται στο έλεος της εκάστοτε συγκυρίας.

Στο αμέσως επόμενο άρθρο ορίζεται ότι «για κάθε επιστροφή Σύρου στην Τουρκία από τα ελληνικά νησιά, ένας άλλος Σύρος θα επανεγκαθίσταται από την Τουρκία στην Ε.Ε., λαμβανομένων υπόψη των κριτηρίων τρωτότητας του ΟΗΕ». Από τους περίπου 750.000 Σύρους που είχαν περάσει στην Ελλάδα έως τον περασμένο Μάρτιο, περισσσότεροι από 20.000 ήλθαν δια μέσου του Έβρου και επομένως θα αντιμετωπιστούν διαφορετικά από τους υπόλοιπους ομοεθνείς τους.

Τέλος, σε ένα ακόμη άρθρο αναφέρεται: «H Toυρκία θα λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα με σκοπό να αποτρέψει το άνοιγμα νέων θαλάσσιων ή χερσαίων οδών παράνομης μετανάστευσης από την Τουρκία προς την Ε.Ε. και θα συνεργασθεί εν προκειμένω με τις γειτονικές χώρες, καθώς και με την Ε.Ε.». 
Μήπως λοιπόν είναι σε γνώση της Άγκυρας το παρόν πρόγραμμα για την... αποτροπή ανοίγματος νέων χερσαίων οδών παράνομης μετανάστευσης; Kαι, αν ναι, πώς θα διασφαλίζεται το απόρρητο των πληροφοριών που θα συλλέγει η ελληνική πλευρά;

Πηγή εφημ. "Παραπολιτικά"




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Σήμερα δεν υπάρχει καμιά αυταπάτη. Μόνο με πλήρη εφαρμογή των Μνημονίων θα μείνουν στην εξουσία. Και τα ψέματα συνεχίζονται μαζί με πανηγυρισμούς

Γράφει ο Γιώργος Καρελιάς

Εμελλε να είναι μια από τις μεγαλύτερες ειρωνείες στην πρόσφατη πολιτική ιστορία μας: τα Μνημόνια ευεργετούν τους (πρώην…) διώκτες τους. Οι άνθρωποι που οφείλουν την πολιτική εκτόξευσή τους στον απηνή πόλεμο εναντίον των Μνημονίων, έχουν εναποθέσει την πολιτική επιβίωσή τους ακριβώς σ’ αυτά.

Είναι τέτοια η μετάλλαξή τους, που δεν έχουν κανέναν δισταγμό να πανηγυρίζουν επειδή ψήφισαν ήδη το τρίτο (και πρώτο δικό τους) και έβαλαν υποθήκη για το τέταρτο (αν χρειαστεί). Μάλιστα, αυτή τη φορά όλα γίνονται απολύτως συνειδητά. Δεν υπάρχει καμιά «αυταπάτη», σαν κι αυτές που ο Αλέξης Τσίπρας (ισχυρίζεται ότι) είχε μέχρι πριν από 16 μήνες. Γι’ αυτό και δεν δίστασε να ξεκινήσει την (πανηγυρική μετά το Γιούρογκρουπ) ομιλία του στο υπουργικό συμβούλιο (ολόκληρη εδώ) με ένα καραμπινάτο ψέμα: «Σήμερα», είπε, «είναι μια μέρα σημαντική, διότι μετά από έξι και πλέον χρόνια διαρκών περικοπών, κακών ειδήσεων και σκληρής λιτότητας, είχαμε επιτέλους καλές ειδήσεις».

Είναι σαν να λέει ότι σταματούν πλέον οι περικοπές και τελειώνει η λιτότητα. Δυο μέρες μετά την ψήφιση από τη Βουλή πλήθους περικοπών και επιβολής νέων φόρων και μια μέρα μετά την αποδοχή του αυτόματου κόφτη, ο Πρωθυπουργός δεν λέει μόνο ένα μεγάλο ψέμα, ότι δήθεν τελειώνει η λιτότητα. Επιχειρεί να παραμυθιάσει, κοινώς να εξαπατήσει, ξανά τους πολίτες. Κι αν κάποιος μπορεί να δεχθεί ότι μέχρι τον Γενάρη του 2015 είχε αυταπάτες, αλλά δεν έλεγε ψέματα, σήμερα τα κάνει και τα δύο: με νέα ψέματα επιχειρεί να εξαπατήσει τους άλλους, αφού ο ίδιος δεν έχει καμιά αυταπάτη γι’ αυτό που κάνει.

Ο δε συνεταίρος και συγκυβερνήτης Πάνος Καμμένος έχει ξεπεράσει κάθε όριο διαστροφής της αλήθειας και της πραγματικότητας. Δυο μέρες μετά την επικύρωση του τρίτου Μνημονίου (ας αφήσουμε την αποδοχή του τέταρτου γι’ αργότερα), δηλώνει ανερυθρίαστα ότι πέτυχαν «την έξοδο της Ελλάδας από την εποχή των Μνημονίων»! (εδώ)

Η απόφαση να αποδεχθούν κάθε όρο των δανειστών είχε ληφθεί από καιρό και τα δήθεν αδιέξοδα, η σκληρή διαπραγμάτευση, οι απειλές παραίτησης, οι δήθεν πρόωρες εκλογές ήταν μια καλοστημένη προπαγανδιστική παράσταση, κυρίως για τους βουλευτές της πλειοψηφίας

Πώς γίνεται να λένε τέτοια ψέματα; Πώς γίνεται οι άνθρωποι που θα έσκιζαν τα Μνημόνια να τα εκθειάζουν τόσο ξετσίπωτα; Η απάντηση είναι πολύ απλή. Τσίπρας και Καμμένος έχουν συνειδητοποιήσει ότι, μόνο αποδεχόμενοι και υλοποιώντας πλήρως όλες τις μνημονιακές δεσμεύσεις τους, θα παραμείνουν στην εξουσία, την οποία τόσο λατρεύουν. Γι’ αυτό και η ολοκλήρωση της αξιολόγησης ήταν γι’ αυτούς όρος πολιτικής επιβίωσης εκ των ων ουκ άνευ. Η απόφαση να αποδεχθούν κάθε όρο των δανειστών είχε ληφθεί από καιρό και τα δήθεν αδιέξοδα, η σκληρή διαπραγμάτευση, οι απειλές παραίτησης, οι δήθεν πρόωρες εκλογές ήταν μια καλοστημένη προπαγανδιστική παράσταση, κυρίως για τους βουλευτές της πλειοψηφίας.

Τσίπρας και Καμμένος γνωρίζουν ότι, έχοντας μπετονάρει την πλειοψηφία των 153, όσα μέτρα κι αν πάρουν δεν θα κινδυνεύσουν με απώλεια της εξουσίας. Μπορούν να τη διατηρήσουν για όλη την τετραετία. Βεβαίως γνωρίζουν ότι η φθορά τους είναι ραγδαία. Αλλά αυτό δεν τους απασχολεί επί του παρόντος. Ως εξουσιομανείς προτάσσουν την παραμονή στην εξουσία μέχρι την τελευταία ημέρα που θα μπορέσουν. Μπορεί και να διατηρούν την αυταπάτη (πραγματική αυτή τη φορά) ότι στο τέλος του 2019 θα μπορέσουν να αποφύγουν την εκλογική συντριβή.

Αλλά αυτό είναι μακριά γι’ αυτούς. Στον προβλεπτό ορίζοντα δεν θα έχουν σοβαρές αναταράξεις. Η πλειοψηφία τους στη Βουλή δύσκολα θα χαθεί, για ευνόητους λόγους. Και οι Ευρωπαίοι βολεύονται μια χαρά με μια κυβέρνηση που περνά όλα τα μέτρα χωρίς ουσιαστικές αντιδράσεις.

Είναι αυτά που δεν είχε προβλέψει ή είχε εκτιμήσει λάθος η αντιπολίτευση, η οποία είχε επενδύσει στο σενάριο είτε να «αποδράσει» ο κ. Τσίπρας είτε οι δανειστές να τού τραβήξουν το χαλί. Ομως, ο εξουσιαστής Τσίπρας (συν ο Καμμένος) δεν είχε καμιά τέτοια πρόθεση. Και οι δανειστές τον υποστηρίζουν αναφανδόν, εξ ου και ο φανερός εκνευρισμός της ΝΔ. Η οποία πρέπει τώρα να βγάλει από το σχεδιασμό της την προσδοκία για άμεσες εκλογές.

Εν κατακλείδι, αυτό που συμβαίνει σήμερα είναι μια μεγάλη ιστορική ειρωνεία. Τα Μνημόνια των άλλων έφεραν στην εξουσία Τσίπρα και Καμμένο, τα δικά τους Μνημόνια τους κρατούν σ’ αυτήν. Είναι πρόωρο να πούμε πώς θα εξελιχθεί αυτή η ιδιοτροπία της Ιστορίας, σε φάρσα ή σε τραγωδία.

Πηγή "Protagon"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η ανησυχία για την πρόκληση θερμού επεισοδίου ή αεροναυτικού ατυχήματος στο Αιγαίο, ως συνέπεια της κορύφωσης της τουρκικής προκλητικότητας, είναι βάσιμη και αποτελεί τμήμα μόνον της πολιτικής αστάθειας που εφαρμόζει στην ευρύτερη περιοχή της ΝΑ Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής ο πρόεδρος Ρ. Τ. Ερντογάν.

Ωστόσο η εμπειρία των σχέσεων Αθήνας - Αγκυρας και η μεταβλητή του πολιτικού χαρακτήρα του Τούρκου προέδρου δεν επιτρέπουν τη διατύπωση μιας ή δύο προβλέψεων που θα ήταν επικρατέστερες άλλων. Η ελληνική πλευρά οφείλει ούτως ή άλλως να βρίσκεται σε υψηλή διπλωματική και στρατιωτική ετοιμότητα, αλλά πέραν αυτής θα ήταν λάθος τα υπουργεία Εξωτερικών και Εθνικής Αμυνας να αυτοπαγιδευτούν ή να παρασυρθούν από διάφορους δημοσιολογούντες που αναπαράγουν αντικρουόμενες θεωρίες.

Για παράδειγμα, δεν είναι ορθή η σύγκριση με την κρίση των Ιμίων, γιατί η Αγκυρα προσπαθεί μεν να καταστήσει γκρίζα ζώνη ακόμα και τις Οινούσσες, αλλά δεν υπάρχει καμία ομοιότητα με όσα προηγήθηκαν της πολεμικής έντασης του Ιανουαρίου 1996. Ούτε είναι δυνατόν εν έτει 2016 να αναπαράγεται η παλαιά θεωρία ότι όποτε η Τουρκία αντιμετωπίζει εσωτερική κρίση ή συγκρούσεις στα ανατολικά της, εξάγει την ένταση στο Αιγαίο προς αντιπερισπασμό.

Ολα αυτά ίσχυαν στην προ Ερντογάν εποχή, έως το 2002-3, ή όσο ο ίδιος «πούλαγε» ακόμα στη Δύση, έως το 2011-12, την εικόνα του μετριοπαθούς ηγέτη που θα γεφύρωνε το Ισλάμ με τη Δημοκρατία. Εκτοτε ο κ. Ερντογάν ενεπλάκη στην κρίση της Συρίας, ενίσχυσε ομάδες συνδεόμενες αρχικά με την Αλ Κάιντα και αργότερα με τον ISIS, ενώ (με ταυτόχρονο αυταρχισμό στο εσωτερικό) αναμειγνύεται και σε μια τεράστια περιοχή, από το Ιράκ μέχρι τη Λιβύη. Επομένως, αν κινηθεί στο Αιγαίο, δεν θα είναι προς πρόσκαιρη εξισορρόπηση άλλων κρίσεων, αλλά μια συνειδητή επιλογή ανοίγματος ακόμα ενός μετώπου επί μακρόν.

Τα πράγματα έχουν αλλάξει προς το χειρότερο για εμάς. Ο κ. Ερντογάν είναι ένας διεθνής παίκτης που, αν και η Τουρκία διαθέτει τον δεύτερο μεγαλύτερο στρατό του ΝΑΤΟ, δεν εμπνέει εμπιστοσύνη στην έδρα της Ατλαντικής Συμμαχίας. Το ίδιο συμβαίνει και στην έδρα της Ευρωπαϊκής Ενωσης, αλλά οι εταίροι, με την απόφαση της 18ης Μαρτίου 2016, προτίμησαν να εμπιστευτούν την ασφάλεια των συνόρων της Γηραιάς Ηπείρου στον κ. Ερντογάν!

Λόγω των λαθών της Γερμανίδας καγκελαρίου στο Μεταναστευτικό το καλοκαίρι του 2015 και του έκτοτε πανικού της, η Ε.Ε. ουσιαστικά αρκείται στον έλεγχο όσων περνούν από τα τουρκικά σύνορα και όσων κινούνται εντός της τουρκικής επικράτειας. Από κει και πέρα, κατά το κοινώς λεγόμενο, «μπάτε, σκύλοι, αλέστε» με την κατάργηση της βίζας εισόδου στην Ευρώπη και ας μετατεθεί το οξύτερο πρόβλημα στον επόμενο Γερμανό καγκελάριο και στους επόμενους προέδρους και πρωθυπουργούς των χωρών της Ευρώπης! Κάτι σαν την πολιτική Ζισκάρ Ντ' Εστέν που επέτρεψε το 1978 στις οικογένειες όλων των ξένων εργαζομένων να εισέλθουν στη Γαλλία, γεννώντας τα σημερινά προβλήματα μη αφομοίωσης στις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Ή κάτι παρόμοιο με την πολιτική του Γερμανού υπουργού Εξωτερικών Γκένσερ, που διέλυσε τη Γιουγκοσλαβία το 1991, προκαλώντας πολέμους στα Βαλκάνια για μια δεκαετία και μετατρέποντάς τα σε σχεδόν ανεξέλεγκτη περιοχή μέχρι σήμερα.

Λαμβάνοντας υπόψη όλα αυτά τα δεδομένα, είναι ξεκάθαρο ότι η επόμενη ελληνοτουρκική κρίση δεν θα κριθεί μόνο στην καθεαυτή στρατιωτική πτυχή της, αλλά (προηγουμένως και μεταγενέστερα) και στη διπλωματική της διάσταση. Το πρώτο ορόσημο βρίσκεται κοντά, στα τέλη Ιουνίου ή αρχές Ιουλίου (ή λίγο αργότερα, ανάλογα με αρκετά γραφειοκρατικά και πρακτικά θέματα), όταν κριθεί η συμφωνία της 18ης Μαρτίου για την κατάργηση της βίζας. Η εφαρμογή της (με εξαίρεση τις παράπλευρες, θετικές συνέπειες στον τουρισμό και την επιχειρηματικότητα) καθιστά σε μεγάλο βαθμό διάτρητα τα σύνορα της Ε.Ε., κλονίζοντας την ελληνική θέση. Αν τελικά η συμφωνία δεν εφαρμοστεί, είναι επίσης προβλέψιμη η άμεση ή μεσοπρόθεσμη οργισμένη αντίδραση Ερντογάν. Σε κάθε περίπτωση, ας προετοιμαζόμαστε.

Αλέξανδρος Τάρκας
Εκδότης του περιοδικού «Αμυνα & Διπλωματία» και σύμβουλος ξένων εταιριών μελέτης επιχειρηματικού ρίσκου για τη ΝΑ Ευρώπη
Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Λέγαμε στο χθεσινό μας σχόλιο για κείνο το κουράδι (πρόβατο στα κρητικά) το Μισελοζανάτση, και εκθειάζαμε την ''αντρίκια'' συμπεριφορά του προς τους ψηφοφόρους του.

Το blog δεν ξέρει αν τον έχουμε δεί όλοι καλά.
Για ξανακοιτάχτε τον.
Πρόκειται για κλασσική φάτσα ηλιθίου.
Όχι απλού ηλίθιου. Αλλά εκείνου του ηλίθιου που πραγματικά δεν του κόβει, του αγνού βλάκα, του ''ακατοίκητου''.
(Εδώ να διευκρινίσουμε πως ηλίθιος δεν είναι μόνον ο άνθρωπος με μειωμένη έως ανύπαρκτη ευφυία, αλλά και αυτός που χρησιμοποιεί την όποια ευφυία του βλακωδώς και εις βάρος του προσωπικού και κοινού συμφέροντος)

Κι ερχόμαστε τώρα στο σοβαρό της υπόθεσης: Ποιός τον ψηφίζει αυτόν τον τύπο;
Στα σοβαρά. Ποιός βλέπει αυτό το όνομα στο ψηφοδέλτιο και λέει  ''α, να ένας σοβαρός άνθρωπος να ψηφίσουμε!'';

Πρέπει κάποια στιγμή να συνειδητοποιήσουμε πως η πολιτική στην Ελλάδα δεν είναι μόνο το εικονιζόμενο δίποδο και οι συνάδελφοί του.
Η πολιτική στην Ελλάδα είναι κυρίως οι ψηφοφόροι.
Ας αφήσουμε τον λαό-επαναστάτη ή τον λαό-βολεμένο κατά μέρος κι ας δούμε τον λαό-ψηφοφόρο.

Αν κάτσεις και σκεφτείς πώς συμπεριφέρεται τούτος ο λαός μπροστά στην κάλπη, η μόνη λύση που βλέπεις είναι το διαβατήριο και μετανάστευση στην Γη του Πυρός κι ακόμα παραπέρα.

Τον Σεπτέμβριο που μας πέρασε, και μετά από έξη χρόνια μνημονίων, κοινωνικής καταστροφής και βίαιης φτωχοποίησης, μετά από ένα συνταρακτικό ''ΟΧΙ'' που μετατράπηκε σε ταπεινωτικό ''ΝΑΙ'', ο λαός-ψηφοφόρος έφτιαξε μιά Βουλή όπου τα (επίσημα) μνημονιακά κόμματα ξεπερνούν το 80%!

Και τώρα, σήμερα, μετά από όλα όσα μεσολάβησαν, έχει αρχίσει και γλυκοκοιτάζει κατά την μεριά του Κούλη!  Να τον φέρει ως ''σωτήρα''.
Δηλαδή να μη φτάνει η Παταγονία, αλλά να ψάχνεις για άλλο πλανήτη!

Γι αυτό, το blog, τείνει να αθωώσει τον εικονιζόμενο ηλίθιο, να πιστέψει πως όντως έκανε γκάλοπ μεταξύ των ψηφοφόρων του κι αυτοί του είπαν ''ψήφισε!'',  και να του πεί: 

"Προχώρα κουράδι μας. Δεν φταίς εσύ.  Άλλοι φταίνε... Άλλοι είναι οι πραγματικοί ηλίθιοι!''..

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


«Φιρμάνι» για την Κύπρο, το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, κατέθεσε στον ΟΗΕ η Τουρκία δηλώνοντας ότι, ως η χώρα με την μεγαλύτερη ακτογραμμή, έχει απαράγραπτα δικαιώματα σε όλη την Ανατολική Μεσόγειο δυτικά του γεωγραφικού μήκους 32°16'18"E, δηλαδή δυτικά των χωρικών υδάτων της Κύπρου.

Με επιστολή του της 28ης Απριλίου προς τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ, (η οποία δημοσιεύτηκε ως επίσημο έγγραφο στις 2 Μαΐου) ο μόνιμος αντιπρόσωπος της Τουρκίας Χαλιτ Τσεβίκ, απαντώντας στην επιστολή του κύπριου Μονίμου Αντιπροσώπου Νίκου Αιμιλίου (της 7ης Απριλίου) προβάλλει βασικά στοιχεία της τουρκικής πολιτικής για διεκδίκηση σχεδόν όλης της υφαλοκρηπίδας της Ανατολικής Μεσογείου εις βάρος της Ελλάδας και της Κύπρου.

Η Άγκυρα υποστηρίζει ότι ως η «χώρα με την μεγαλύτερη ηπειρωτική ακτογραμμή στην Ανατολική Μεσόγειο έχει καταχωρήσει στα Ηνωμένα Έθνη (σ.σ. αναφέρει ρηματικές διακοινώσεις του 2004 και 2013) ότι διατηρεί ipso facto και ab initio νόμιμα, κυριαρχικά δικαιώματα στις θαλάσσιες περιοχές της Ανατολικής Μεσογείου που κείνται δυτικά του μεσημβρινού 32°16'18"E.

Η Άγκυρα με την επιστολή αυτή υποστηρίζει επίσης ότι τα «εξωτερικά όρια της τουρκικής υφαλοκρηπίδας στις συγκεκριμένες θαλάσσιες περιοχές ακολουθούν την μέση γραμμή μεταξύ της Τουρκικής και Αιγυπτιακής ακτογραμμής, ενώ το δυτικό ακραίο σημείο της μέσης γραμμής, θα καθορισθεί σε μελλοντικές συμφωνίες οριοθέτησης στο Αιγαίο, και στην Μεσόγειο, μεταξύ όλων των ενδιαφερόμενων χώρων, λαμβανόμενων υπόψη όλων των σχετικών και ειδικών συνθηκών».

Η περιγραφή αυτή όχι μόνο αφαιρεί ένα μεγάλο κομμάτι της κυπριακής ΑΟΖ, αλλά διαγράφει ολόκληρη την ελληνική υφαλοκρηπίδα στην Ανατολική Μεσόγειο, καθώς η Τουρκία επαναφέρει τον ισχυρισμό ότι το Καστελόριζο έχει μηδενική επήρεια, επιχειρώντας έτσι να περιορίσει την ελληνική υφαλοκρηπίδα μέχρι του σημείου επί του οποίου θα υπάρξει συμφωνία οριοθέτησης, πέριξ της Ρόδου και της Κρήτης.

Για μια ακόμη φορά η Τουρκία δηλώνει ότι δεν αναγνωρίζει την συμφωνία οριοθέτησης της ΑΟΖ μεταξύ της Κύπρου και της Αιγύπτου και επαναλαμβάνει τον ισχυρισμό ότι οι «αποκαλούμενες άδειες για έρευνες υδρογονανθράκων που προκηρύχτηκαν από τους ελληνοκύπριους, μερικώς εμπίπτουν στην Τουρκική υφαλοκρηπίδα».

Ο τούρκος διπλωμάτης μάλιστα επαναφέρει τον ισχυρισμό ότι το ένα από τα Οικόπεδα που συμπεριέλαβε στον τελευταίο διεθνή διαγωνισμό δανειοδοτήσεων η Κυπριακή κυβέρνηση «εκτείνεται απολύτως εντός της τουρκικής υφαλοκρηπίδας».

Με την επιστολή του ο τούρκος Μόνιμος Αντιπρόσωπος παραπέμπει σε έγγραφα που έχει καταθέσει μέσω της τουρκικής αντιπροσωπείας το ψευδοκράτος στον ΟΗΕ το 2014 με τα οποία αμφισβητείται το δικαίωμα της Κυπριακής Δημοκρατίας για την διενέργεια ερευνών άλλα και αξιοποίησης του φυσικού αερίου και πετρελαίου εντος της ΑΟΖ της.

Ο Τούρκος διπλωμάτης ζήτησε η επιστολή του να δημοσιευθεί ως επίσημο έγγραφο της Γενικής Συνέλευσης και του Σ.Α. και να δημοσιευθεί στην «Επιθεώρηση του Δικαίου της Θάλασσας» (Law of the Sea Bulletin).

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει η Γιώτα Μπουγά

Από την πρώτη στιγμή που υπογράφηκε η συμφωνία της ΕΕ με την Τουρκία για το Προσφυγικό, αρκετοί ήταν αυτοί που εξέφρασαν τις αντιρρήσεις τους για την επιτυχία του εγχειρήματος. Μετά και την αποπομπή Νταβούτογλου από τον τουρκικό πρωθυπουργικό θώκο, γίνεται φανερό πως η συμφωνία δε θα μείνει ανεπηρέαστη.

Σε πρόσφατο άρθρο, είχε αναφερθεί πως η απομάκρυνση Νταβούτογλου προκαλεί αναταραχές σε κρίσιμα ζητήματα, όπως το Προσφυγικό, το Κυπριακό και το Αιγαίο. Έτσι και αλλιώς, η συμφωνία για το Προσφυγικό ήταν από την αρχή δύσκολη και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι βρήκε πολλούς αντιπάλους μέσα στο Ευρωκοινοβούλιο.

Ήταν από τις λίγες φορές που ευρωβουλευτές της δεξιάς πτέρυγας και της αριστερής συντάχθηκαν επί του θέματος και αντέδρασαν λέγοντας πως ο Ερντογάν είναι ο πολιτικός που αφαιρεί ελευθερίες μέσα στην Τουρκία και επιτίθεται με βαναυσότητα στους Κούρδους. Τόσο η κ. Μέρκελ όσο και ο κ. Τουσκ χρειάστηκε να καταβάλουν αρκετές προσπάθειες για να «περάσουν» τη συμφωνία και το κατάφεραν, μόνο όταν παραδέχθηκαν πως δεν διαφαίνεται άλλη λύση στον ορίζοντα.

Ο Ερντογάν σήμερα, μετά την αποπομπή του Νταβούτογλου, δείχνει αποφασισμένος να ακολουθήσει μια σκληρή γραμμή με τους Ευρωπαίους και να μην αποδεχθεί όλους τους όρους της συμφωνίας, ώστε να κερδίσει στο θέμα της βίζας που είναι κοβικής σημασίας τόσο για τους τούρκους επιχειρηματίες όσο και για αρκετούς ιδιώτες. Είναι ολοφάνερο πως η φιλοευρωπαϊκή πολιτική του Νταβούτογλου αποτελεί πλέον παρελθόν.

Με δεδομένη τη συγκεκριμένη στάση Ερντογάν, η ΕΕ επεξεργάζεται ένα Plan B για να μην βρεθεί μπροστά σε τετελεσμένα γεγονότα. Σύμφωνα με τον ιστότοπο Politico, το συγκεκριμένο εναλλακτικό πλάνο θα έχει ως στόχο να μετατρέψει την Ελλάδα σε ένα γιγαντιαίο προσφυγικό στρατόπεδο, από τη στιγμή που οι περισσότερες χώρες της Ευρώπης δεν δέχονται να πάρουν το ποσοστό των προσφύγων που τους αναλογεί.

Παρόμοιες σκέψεις Ευρωπαίων είχαν δημοσιευτεί τη Δευτέρα και στη γερμανική Bild , με την εφημερίδα να αναφέρει πως είναι πιθανό τα ελληνικά νησιά να μετατραπούν από κέντρα υποδοχής σε ημιμόνιμα προσφυγικά στρατόπεδα σαν και αυτά που έχουν δημιουργηθεί στα συριακά σύνορα με την Ιορδανία και τον Λίβανο.

Η ιδέα των Ευρωπαίων να μετατρέψουν την Ελλάδα σε ένα στρατόπεδο προσφύγων θα είναι ένα σήμα προς τον Ερντογάν ότι δεν εξαρτώνται από αυτόν, παρόλο που παραμένει αβέβαιο αν ο τούρκος πρόεδρος θα πειστεί.

Σύμφωνα και με τον ιστότοπο EuObserver, το θέμα δεν είναι τόσο απλό. Οι ευρωβουλευτές που ασχολούνται με το σχέδιο της βίζας που θα δίδεται στους Τούρκους σταμάτησαν τις εργασίες τους, καθώς ενημερώθηκαν από τον πρόεδρο του Ευρωκοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς ότι η διαδικασία θα ξεκινήσει εκ νέου, όταν η Τουρκία εκπληρώσει τα 72 κριτήρια της συμφωνίας. Κάθε άλλο πάρα ρόδινη, λοιπόν, χαρακτηρίζεται η κατάσταση.

Την ίδια στιγμή, απελπισμένοι πρόσφυγες, αφού πλήρωσαν εκατοντάδες ευρώ για να έρθουν στην Ελλάδα με σκοπό να συνεχίσουν την πορεία τους προς την κεντρική και βόρεια Ευρώπη, και έχοντας εγκλωβιστεί στα ελληνικά νησιά, δεν υπολογίζουν τίποτα και πέφτουν στη θάλασσα, επιχειρώντας να επιστρέψουν στην Τουρκία κολυμπώντας.

Την αγανάκτηση των προσφύγων έχει προκαλέσει τόσο η εξαιρετικά αργή διαδικασία επαναπροώθησης στην Τουρκία όσο και εξέτασης των αιτήσεων ασύλου. Λιμενικοί εξηγούν πως ορισμένοι πρόσφυγες ίσως έχουν δεύτερες σκέψεις σχετικά με την ένταξή τους στο πρόγραμμα επανεισδοχής, αναλογιζόμενοι ότι στην Τουρκία θα κρατούνται σε κλειστές δομές και μετά θα απελαθούν στις χώρες τους. Πιθανώς, εκτιμούν ότι φθάνοντας στις τουρκικές ακτές κολυμπώντας θα αναζητήσουν την τύχη τους με άλλο τρόπο.

Εν κατακλείδι, η μετατροπή των ελληνικών νησιών σε στρατόπεδα προσφύγων για να ασκηθεί πίεση στον κ. Ερντογάν σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί λύση, αφού δε μπορεί να εγγυηθεί την αλλαγή της τουρκικής στάσης στο Προσφυγικό. Με την Τουρκία να παρακάμπτεται και τους πρόσφυγες να εγκλωβίζονται στα ελληνικά νησιά, ακόμη και αν η ΕΕ προσφέρει γιγαντιαία οικονομική βοήθεια στην Ελλάδα, οι προσφυγικές ροές θα αυξηθούν τόσο πολύ που η Αθήνα δεν θα είναι σε θέση να τις διαχειριστεί, ενώ η χώρα κινδυνεύει να περιπέσει και σε μια ακόμα μεγαλύτερη πολιτική κρίση.

Πηγή RizopoulosPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο Μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβρόσιος μετά το σάλο που προκάλεσαν οι κατάρες του για τον υπουργό Παιδείας, Νίκο Φίλη το βράδυ τηγς Μεγάλης Παρασκευής, επανέρχεται στο θέμα και υπερασπίζεται τις θέσεις του.

Με νέα ανάρτησή του στο προσωπικό του ιστολόγιο ο Αμβρόσιος υποστηρίζει ότι προκλήθηκε τόσο από τον υπουργό Παιδείας, όσο και από τους Άθεους και όπως λέει αποφάσισε να “σχίσει τη γάτα” και να μιλήσει “έξω από τα δόντια”.

Αναλυτικά το κείμενο του Μητροπολίτη Καλαβρύτων:

«Το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής 29 Απριλίου ε.έ. ευρέθημεν εις την ανάγκην να υπερβούμε τα όριά μας! Η ψυχή μας είχε κυριευθή από ιερό ζήλο! «Ο ζήλος του Οίκου Σου κατέφαγέ με!» ήταν το κυρίαρχο στοιχείο στην ψυχή μας. Τό όνομα του Χριστού μας ελοιδωρείτο! Ναί, το όνομα του Χριστού μας ελοιδωρείτο στην πιό ιερή ημέρα της Ορθοδοξίας καί όμως ουδείς φάνηκε να ενωχλήται!

Βεβαίως η ιερότης της ημέρας ΔΕΝ επιτρέπει την αναφορά μας σε ζητήματα της καθημερινότητος-επικαιρότητος. Οφείλουμε να ομιλούμε και να σκεπτώμεθα μόνον το πάθος του Κυρίου μας. «Η Ζωή εν τάφω», οφείλει να είναι το θέμα μας.

Αλλά παρά ταύτα:

1ον. Την καρδιά μας από διημέρου απασχολούσαν πιεστικώς δύο περιπτώσεις πολύ επιδεικτικής προκλητικότητος εκ μέρους αθέων με πράξεις τους, οι οποίες απέβλεπαν εις δόξαν της αθεΐας!

2ον. Εκ παραλλήλου όμως σκεπτόμασταν, ότι το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής, κατά την συνάντησιν των Επιταφίων, κάποιες χιλιάδες πιστών, των συγκροτούντων το πλήθος των πιστών πέντε (5) Ενοριών του κένρου της πόλεως, θα ήταν μια ανεπανάληπτη, μια μοναδική ευκαιρία, προκειμένου νά ακουσθή η αγανάκτηση της ψυχής μας εναντίον αυτών των συγκεκριμένων αθέων, οι οποίοι -πρώτοι αυτοί- δεν εσεβάσθησαν την αγιότητα και των ιερότητα των ημερών της Μεγάλης Εβδομάδος.

3ον. Συγχρόνως σκεπτόμασταν, ότι εάν αναβάλλετο η έκφρασις της οργής μας ένεκα της ιερότητος των ημερών για τις επόμενες ημέρες, και πάλιν θα ήμασταν εκτός τόπου και χρόνου, δηλ. εκτός του κλίματος των ημερών, εάν μετά τήν αγίαν Ανάστασιν προβαίναμε σε δηλώσεις, που θά εσχετίζοντο με ζητήματα και με την συμπεριφορά αθέων κατά την Μεγάλη Εβδομάδα! Επομένως ήμασταν ενώπιον του διλήμματος «εμπρός γκρεμός καί πίσω ρέμα», κατά την λαϊκήν ρήσιν!

4ον. Τούτων ούτως εχόντων ήμασταν προβληματισμένος περί του πρακτέου. Εζούσαμε ένα μετεωρισμό στην καρδιά μας! Τελικά, αφήσαμε τόν εαυτόν μας εις την πρόνοιαν του Κυρίου. Ανεμέναμε ένα δείγμα εξ ουρανού, ώστε νά αποφασίσουμε τι θα κάνουμε τελικά. Έτσι λοιπόν, μετεωριζόμενοι μετέβημεν εις την Σύναξιν των Επιταφίων της Αγίας Λαύρας.

5ον. Κατά σύμπτωσιν, διερχομένου του Εκδότου της τοπικής Εφημερίδος ΠΡΩΤΗ της ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ, του αγαπητού μας κ. Δημ. Παπαγιαννοπούλου από ένα σημείον πλησίον της πλ. Αγίας Λαύρας, όπου ανεμένομεν τήν έλευσιν της ιεράς πομπής του Επιταφίου της Φανερωμένης, εξωτερικεύσαμεν πρός αυτόν τα εσώψυχά μας. «Με προβληματίζει, του είπαμε, εάν πρέπει να ρίψω απόψε μιά χειροβομβίδα, η οποία θα προκαλέση πολλήν ταραχήν…Αφήνω το ζήτημα στην Πρόνοια του Θεού. Αν μου δώση κάποιο μήνυμα, θα προσχωρήσω αναλόγως».

6ον. ‘Ετσι λοιπόν, μετεωριζόμενοι, εφθάσαμε στην εξέδρα της πλατείας. Αναμέναμε από τον φιλάνθρωπον Κύριον να μας δώση ένα δείγμα, ένα ερέθισμα! Και, ω! του θαύματος! Το ερέθισμα, και μάλιστα διπλό, ήλθεν από την επίκαιρη, πνευματικού δε περιεχομένου, ομιλία του ομιλητού της ημέρας Σεβ. Μητροπολίτου Βρεσθένης κ. Θεοκλήτου με θέμα «Η ζωή εν τάφω».

Ο Σεβασμιώτατος κ. Θεόκλητος στην ομιλία του, μεταξύ άλλων ετόνισε δύο πολύ σημαντικά σημεία: α) «Ελάτε όλοι σεις οι πονεμένοι του κόσμου, είπε, ελάτε να γονατίσετε μπροστά Του, για να πάρετε δύναμη για τη ζωή σας από τον Σωτήρα Χριστό» και β) «Ελάτε όλοι εσείς κόντρα στην αθεΐα, σε όλους εκείνους, που δέν πιστεύουν στο Χριστό. Πιστέψε σ’ Αυτόν. Αγαπήστε Τον….Θα σας λύση τα προβλήματά σας…».

Όλα αυτά έγιναν χωρίς καμμιά προσυνεννόηση! Οπότε τό εξ ουρανού σημείο, που με τόση αγωνία ζητούσε η ψυχή μας, ήλθε και μάλιστα τόσο φανερό! Ήθελα να στηλιτεύσω εκδηλώσεις αθέων ανθρώπων! Ήθελα να υπερασπιθώ την αγίαν Πίστιν μας στον μόνο αληθινό Θεό! Ήθελα να καταρασθώ κάποιους αθέους επώνυμους ή ανώνυμους, οι οποίοι συμπεριφέρονται προκλητικά. Και ο Νυμφίος μου, ο Χριστός, μού ψιθύρισε ένδόμυχα: «Προχώρα, μη διστάζης! Βάλε ως πρότυπό σου τον Προφήτη Ηλία! Να τον μιμηθής απόψε».

ΟΙ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ:

Έτσι, λοιπόν, μετά τήν ομιλία του Σεβ. Βρεσθένης, έλαβα τόν λόγο, για να καταδικάσω την συμπεριφορά του Υπουργού Παιδείας Νικ. Φίλη, ο οποίος τις ημέρες αυτές υπέγραψεν Απόφαση, διά της οποίας το μάθημα των Θρησκευτικών στις τάξεις Ε΄ καί Στ΄του Δημοτικού από δύο ώρες, που ήταν έως χθές, περιορίζεται πλέον στην μιά ώρα εβδομαδιαίως! (βλ. εφημερίδα «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ», της 28ης.04.2016 σελ. 21 και της 29ης.04.2016, σελ.17)

Ποιός το αποφάσισε αυτό; Ο Νικόλαος Φίλης, ο οποίος, όπως έχει λεχθή, κάποτε ήταν νεωκόρος καί έπειτα ψάλτης σε ιερό Ναό στο κέντρο των Αθηνών! Η Ορθόδοξος Εκκλησία σε καιρούς χαλεπούς τον έθρεψε! Αυτός τώρα την μάχεται!

Δεν είχα τον χρόνο για να αναφερθώ και στην απαράδεκτη συμπεριφορά παραγόντων Δημοτικού Σχολείου στην περιοχή Σεπόλια των Αθηνών. «Έβαλαν τα νήπια να προσευχηθούν εις τον Αλλάχ!….Στο 79ο νηπιαγωγείο ..οι δασκάλες αποφάσισαν να διδάξουν τους μικρούς μαθητές τι εστί μπαϊράμ. Όχι, δεν κάνετε λάθος. Κάποιοι άνθρωποι επέλεξαν να μάθουν στα παιδιά ηλικίας τεσσάρων-πέντε ετών για το μπαϊράμ, δηλ. τη μουσουλμανική γιορτή. Και αυτό γιατί ανάμεσα στα 30 συνολικά παιδάκια, τα τρία ήταν μουσουλμανόπαιδα….. Τα παιδάκια…..έπεσαν και αυτά στο έδαφος και άρχισαν να προσκυνούν τον Αλλάχ, χωρίς κανείς να κάνει τίποτε για να τα εμποδίσει…» (βλ. εφημερίδα «Ορθόδοξος Τύπος» φ. Νο 2113 της 15ης.04.2016, σελ. 2)

Ας έλθουμε τώρα και στην άλλη πρόκληση: Κάποια Ένωση Αθέων «….αποφάσισε να διοργανώσει πάρτυ κρεοφαγίας σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Ηράκλειο καί Ξάνθη το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής» (βλ. εφημερίδα «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ» της 28ης.04.2016, σελ. 21). Το ωνόμασαν «Φανερό Δείπνο», μόνο καί μόνο για να γελοιοποιήσουν τον «Μυστικό Δείπνο» της Πίστεώς μας.

Οι παραπάνω προκλήσεις ερέθισαν την αγάπη της ψυχής μας πρός τον Νυμφίο Χριστό, τον Εσταυρωμένο Σωτήρα μας, και αποφασίσαμε τελικά «νά σχίσουμε τήν γάτα»! Νά τα πούμε «έξω από τά δόντια»!»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Δύο πράγματα δεν μπορεί (δηλαδή δεν θέλει) να κρύψει τις τελευταίες ημέρες ο Γερμανός υπουργός Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Το ένα είναι νέο, το άλλο είναι παλιό. Τα δύο μαζί, τα λένε όλα…

Το ένα είναι η χαρά του, μετά τις πρόσφατες εξελίξεις στην (και για την) Ελλάδα: δήλωσε ξεκάθαρα για πρώτη φορά αισιόδοξος και ήταν πανευτυχής. Γιατί να μην είναι; Λίγο το χεις να σου λένε ξαφνικά «ναι σε όλα» οι παλιοί αριστερούληδες που έσκουζαν και που τώρα έχουν πάρει την πολιτική σου και την έχουν βαφτίσει «δικές τους τομές» και μεταρρυθμίσεις και την «τρέχουν» με χίλια χωρίς πια να φωνάζει κανείς;

Το άλλο είναι η θέση του για το ελληνικό χρέος την οποία την επανέλαβε ακόμα παραστατικότερα από ότι όλο τον προηγούμενο καιρό για να διασκεδάσει όλες αυτές τις ανοησίες περί δήθεν επιτυχίας της ελληνικής κυβέρνησης και δήθεν συζήτησης περί χρέους, την οποία και ήδη μετέθεσε, χαμογελώντας, δύο χρόνια αργότερα και βλέπουμε…

Ο συνδυασμός των δύο, δηλαδή των όσων πέρασε ο Τσίπρας από τη Βουλή και του ουσιαστικού τελειώματος της συζήτησης περί χρέους δεν είναι τίποτε άλλο παρά η πολιτική Σόιμπλε στο 100% της. Και φυσικά, το ξέρει ο ίδιος πρώτος απ’ όλους. Και οι άλλοι, στην Αθήνα, επίσης βέβαια το ξέρουν άριστα…

Ε, είναι να μη χαίρεται; Στη θέση του, ποιος δεν θα χαιρόταν;…

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου