Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

7 Οκτ 2016


Οι δηλώσεις του προέδρου του ΣτΕ Νίκου Σακελλαρίου έξω από το Μαξίμου ήταν ασυνήθιστες για κορυφαίο δικαστικό λειτουργό. Και προκύπτουν επτά ερωτήματα για το σύγχρονο κράτος δικαίου

Γράφει ο Μιχάλης Μιχαήλ

Δεν χρειάζεται να σχολιαστούν ούτε όσα ακούγονται περί εξαγοράς των συνειδήσεων των δικαστών από την κυβέρνηση με την υπόσχεση του Αλέξη Τσίπρα ότι δεν θα θιγούν οι μισθοί τους, ούτε αν οι  εισοδηματικές διεκδικήσεις τους είναι βάσιμες και δίκαιες, ούτε ότι επιβεβαιώνεται η βαθιά θεσμική κρίση που διέρχεται η χώρα με όσα συμβαίνουν στη Δικαιοσύνη. Είναι κατά βάσιν δουλειά των κομμάτων ή οιουδήποτε άλλου να εκτιμήσει τα γεγονότα και να τοποθετηθεί.

Οι δηλώσεις όμως του προέδρου του Συμβουλίου της Επικρατείας, Νίκου Σακελλαρίου, έξω από το Μαξίμου, την Πέμπτη, μετά την συνάντηση των προέδρων των τριών ανώτατων δικαστηρίων με τον κ. Τσίπρα, προκαλούν εύλογα ερωτήματα για το κράτος δικαίου και την πεποίθηση των πολιτών ότι προστατεύονται από τις αυθαιρεσίες της κάθε εξουσίας.

Ο κ. Σακελαρίου προχώρησε σε μια άκρως πολιτική δήλωση, τουλάχιστον ασυνήθιστη για κορυφαίο δικαστικό λειτουργό. Είπε μεταξύ αλλών: « …το καθήκον μας ως δικαστών είναι να πιάσουμε το σφυγμό της ελληνικής κοινωνίας και να μπορέσουμε με τις αποφάσεις μας και την άψογη τήρηση της διαδικασίας μήπως τυχόν δώσουμε μια ελπίδα, μια ώθηση προς τα εμπρός στην κοινωνία». Και προσέθεσε ότι το ΣτΕ έδειξε μέχρι τώρα το κοινωνικό του πρόσωπο και θα συνεχίσει να το κάνει, επικαλούμενος «τη μάχη που έδωσε το δικαστήριο για να μην μειωθούν περαιτέρω μισθοί και συντάξεις».
Κι εδώ ανακύπτουν τα μείζονα ερωτήματα για το σύγχρονο κράτος δικαίου:

1. Από πότε οι δικαστές δεν δικάζουν με βάση το Σύνταγμα και τους ισχύοντες νόμους αλλά με κριτήριο το τι θέλει η κοινωνία;

2. Πώς ορίζεται ο σφυγμός της ελληνικής κοινωνίας;

3. Κι αν θεωρηθεί ότι σφυγμός είναι αυτό που θέλει η πλειοψηφία αυτό δεν είναι πολιτική διαπίστωση;

4. Τα δικαιώματα της μειοψηφίας πώς κατοχυρώνονται;

5. Ποιοι δικαστές θα το κρίνουν αφού ο καθένας ως πολίτης ψήφισε το Α ή το Β ή το Γ κόμμα;

6. Από πού κι ως πού οι δικαστές έχουν καθήκον να δώσουν ώθηση στη κοινωνία;

7. Από πότε ένα δικαστήριο δίνει μάχη να μην μειωθούν οι μισθοί και οι συντάξεις και δεν εξετάζει αν είναι νόμιμες και συνταγματικές οι αποφάσεις της εκάστοτε κυβέρνησης;

Τα ερωτήματα αυτά κι ορισμένα ακόμη άπτονται της πολιτικής λειτουργίας σε μια κοινοβουλευτική δημοκρατία και ο ρόλος της Δικαιοσύνης είναι να ελέγχει την κάθε εξουσία αν τηρεί τους νόμους και το Σύνταγμα . Επίσης να κρίνει την κάθε πράξη του οποιουδήποτε πολίτη σύμφωνα με τα πραγματολογικά στοιχεία και τους υφιστάμενους νόμους. Αν δεν το κάνει και κίνητρο είναι η πολιτική ερμηνεία των πραγμάτων, τότε υπάρχει πρόβλημα.

Φαίνεται λοιπόν πώς ο πρόεδρος του ΣτΕ δεν έχει κατανοήσει τον Ζαν Ζακ Ρουσό. Γιατί από τη Γαλλική Επανάσταση μέχρι σήμερα, σχεδόν  δυόμισι αιώνες, η διάκριση των εξουσιών είναι συστατικό στοιχείο της σύγχρονης Δημοκρατίας. Είναι σαφώς οριοθετημένες οι σχέσεις και οι αρμοδιότητες τους. Όταν συγχέονται και αμφισβητούνται, τραυματισμένη βγαίνει η Δημοκρατία.

Πηγή Protagon


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Οι διώξεις στην Τουρκία είναι δεδομένο πλέον ότι αφορούν όχι μόνο όσους έχουν κάποια σχέση με τον Φετουλάχ Γκιουλέν, αλλά ταυτόχρονα και με όσους εν ενεργεία ή εν δυνάμει αντιπολιτεύονται την κυβέρνηση και τον πρόεδρο Ερντογάν.

Προσωπικότητες από το κουρδικό κίνημα, δημοσιογράφοι, αριστεροί και γενικά διαφωνούντες είναι ανά πάσα στιγμή υπό επιτήρηση. Εκτός από την αμιγώς πολιτική αυτή διάσταση, τίθεται και θέμα επιβίωσης, αφού με βάση τα κυβερνητικά διατάγματα που εκδίδονται στο πλαίσιο της κατάστασης έκτακτης ανάγκης, όσοι απολύονται από τις δουλειές τους δεν μπορούν να βρουν δουλειά. Αυτό ισχύει στο σύνολο του δημοσίου. Τώρα όμως η κυβέρνηση επεκτείνει το μέτρο αυτό και στα μέσα ενημέρωσης.

Με αλλαγή που έγινε στον κανονισμό της δημόσιας υπηρεσίας που ασχολείται με τη δημοσίευση κρατικών ανακοινώσεων στον Τύπο, για τις εφημερίδες που δεν θα απολύουν τους δημοσιογράφους οι οποίοι αντιμετωπίζουν κάποια κατηγορία θα διακόπτεται η παροχή ανακοινώσεων. Η δημοσίευση κρατικών ανακοινώσεων είναι από τους σημαντικούς πόρους ειδικά των εφημερίδων με μεσαία και χαμηλή κυκλοφορία, πράγμα που σημαίνει ότι τίθεται θέμα οικονομικής πίεσης στον Τύπο.

Η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί δεν επιτρέπει την υγιή ενημέρωση, αφού όλο και μειώνεται ο αριθμός όχι μόνο των διαφορετικών απόψεων, αλλά και των ειδήσεων οι οποίες δείχνουν μία διαφορετική κατάσταση από αυτήν που περιγράφουν σε όλους τους τομείς η κυβέρνηση και η συντριπτική πλειοψηφία των μέσων ενημέρωσης.

Πριν από τρεις μέρες η κυβέρνηση έκλεισε 12 τηλεοπτικά κανάλια και 11 ραδιοφωνικούς σταθμούς. Περιλαμβανομένης και αυτής της τελευταίας περίπτωσης, τα μέσα ενημέρωσης που έχουν κλείσει μετά την απόπειρα πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου δεν είναι μόνο μέσα από το χώρο του Γκιουλέν. Υπάρχουν πολλά μέσα που σχετίζονται με το κουρδικό κίνημα ή τους αλεβίτες.

Το αποτέλεσμα είναι, ενώ μέχρι σήμερα η δεδομένη σταθερά ως προς την ενημέρωση στην Τουρκία ήταν η παραδοχή ότι πολλά γεγονότα και καταστάσεις στη νοτιοανατολική Τουρκία και γενικά γύρω από το Κουρδικό «δεν γίνονται είδηση», αυτός ο «σκοτεινός χώρος» έχει επεκταθεί τώρα σε ολόκληρη την Τουρκία και αφορά όλη την πολιτική.

Σε ανακοίνωση που εξέδωσε προχτές, η Ένωση Σύγχρονων Δημοσιογράφων Τουρκίας αναφέρεται στους περιορισμούς αυτούς και υπογραμμίζει ότι «τα μέτρα αυτά που αποσκοπούν στη φίμωση διαφορετικών απόψεων έχουν ως αποτέλεσμα να μένουν άνεργοι και πολλοί συνάδελφοί μας. Σαν να μην έφτανε αυτό, ακυρώθηκαν και οι δημοσιογραφικές ταυτότητες των συναδέλφων, πράγμα που ισοδυναμεί με την αφαίρεση του επαγγέλματος».

Η κατάσταση αυτή ισχύει και για τους ακαδημαϊκούς και εν γένει τους εκπαιδευτικούς. Όποιος απομακρύνεται από κάποιο πανεπιστήμιο ή κάποιο σχολείο, δεν μπορεί να βρει δουλειά στο χώρο αυτό.

ΑΠΕ-ΜΠΕ, Α. Αμπατζής, Άγκυρα
Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Τώρα, λοιπόν, που «ήρθησαν οι παρεξηγήσεις», όπως είπε ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος. Τώρα που ο Νίκος Φίλης βρήκε σαν βρεγμένη γάτα από το μέγαρο Μαξίμου. Τώρα που έγινε απολύτως σαφές ότι την κυβερνητική πολιτική μιας αριστερής -τρομάρα της- κυβέρνησης την καθορίζει ο Πάνος Καμμένος, ενώ ο Αλέξης Τσίπρας απλώς προεδρεύει. Τώρα ήρθε η ώρα να αναρωτηθεί κάθε καλόπιστος άνθρωπος: Διάβολε, τι είδους κυβέρνηση είναι αυτή που δεν μπορεί να αλλάξει το βιβλίο του πιο απαξιωμένου στα μάτια των μαθητών μαθήματος;

Γράφει ο Γιώργος Καρελιάς

Πριν απαντήσουμε στο ερώτημα, ας πούμε μερικά αυτονόητα:

1. Δεν χρειάζεται να είσαι αριστερός- σαν τον Τσίπρα και τον Φίλη- για να πάρεις μια τέτοια απόφαση. Το 2000 ο -μη αριστερός- Κώστας Σημίτης αφαίρεσε το θρήσκευμα από τις ταυτότητες, έχοντας απέναντί του τον ικανότατο λαϊκιστή Χριστόδουλο με τις λαοσυνάξεις του, αλλά και τους περισσότερους υπουργούς της κυβέρνησής του, οι οποίοι ξεσκόνιζαν τα ράσα των Ιεραρχών (εδώ ένα μικρό ιστορικό). Η απόφαση αυτή αποδείχτηκε τόσο σωστή που η επόμενη κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή δεν τόλμησε να την ανατρέψει, αν και ο τότε Πρωθυπουργός έτρεξε να υπογράψει στο «δημοψήφισμα» του Χριστόδουλου. Προς τιμήν του ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωστής Στεφανόπουλος, μια ζωή συντηρητικός πολιτικός, συντάχθηκε με την νομιμότητα και όχι με τον λαϊκισμό. Προς τιμήν του τότε ο Νίκος Φίλης συντάχθηκε με τον Σημίτη (το κόμμα του, ο Συνασπισμός, ήταν τότε κόμμα της ανανεωτικής αριστεράς και όχι το συνονθύλευμα αριστεροδεξιού λαϊκισμού, που έχει καταντήσει σήμερα).

2. Η υπόθεση με το μάθημα των Θρησκευτικών είναι ήσσονος σημασίας. Και θα ήταν αυτονόητο για μια αριστερή κυβέρνηση να αλλάξει και τον τρόπο διδασκαλίας του και το βιβλίο. Αλλωστε, είναι πλέον θεσμοθετημένο το δικαίωμα των γονιών και των παιδιών τους να μην το διδάσκονται, αν το επιθυμούν και το δηλώσουν. Η αξίωση της Εκκλησίας να έχει λόγο εδράζεται στο Σύνταγμα, το οποίο στο άρθρο 3, το οποίο ορίζει ότι η ορθοδοξία είναι «επικρατούσα θρησκεία» στην Ελλάδα. Αυτό είναι το μείζον. Μια αριστερή κυβέρνηση, που θέλει να το αλλάξει αυτό, θα διακήρυττε από τώρα ότι θα επιδιώξει να απαλειφθεί αυτό το άρθρο στην επικείμενη συνταγματική αναθεώρηση. Κι εκεί θα δινόταν η πραγματική μάχη, αντί της σκιαμαχίας για τα Θρησκευτικά.

3. Τι είδους κυβέρνηση είναι αυτή που ο ένας υπουργός (Φίλης) εξαγγέλλει τις αλλαγές στα Θρησκευτικά και ο άλλος (Καμμένος) τρέχει στον Αρχιεπίσκοπο και δηλώνει ότι δεν θα γίνει καμία αλλαγή; Και ο Πρωθυπουργός; Ο αριστερός -υποτίθεται- Πρωθυπουργός παίζει πολύ καλά το ρόλο του Πόντιου Πιλάτου; Όχι δα. Στο τέλος πάει με τον Καμμένο. Εντάξει, οι Πρωθυπουργοί πρέπει να τηρούν ισορροπίες και να αποκλιμακώνουν τις εντάσεις. Όμως, τέτοιο ευτελιστικό καπέλωμα Πρωθυπουργού από υπουργό του, όπως του Καμμένου στον Τσίπρα, δεν μπορώ να θυμηθώ τουλάχιστον στα 43 χρόνια της Μεταπολίτευσης.

Πού καταλήγουμε; Οτι το παιχνίδι που παίζεται στο θέμα αυτό είναι στημένο. Ο κ. Τσίπρας αφήνει τον δυστυχή Φίλη να παριστάνει τον θρησκευτικό αναθεωρητή, για να ικανοποιείται το στενό κομματικό ακροατήριο. Αλλά συντάσσεται με τον Καμμένο, διότι έτσι έχει επιλέξει να πάει ως το τέλος. Επ’ αυτού δεν πρέπει να υπάρχει καμιά αυταπάτη για κανέναν (εδώ).

Όλα γίνονται για την εξουσία και τη διατήρησή της. Με κάθε θυσία και πέρα από κάθε εξευτελισμό. Τσίπρας και Καμμένος μπορεί να μην γνωρίζουν τη ρήση του Αριστοτέλη «το άρχειν ήδιστον». Αλλά σίγουρα νιώθουν αυτό που έχει πει ο Κίσινγκερ: «Η εξουσία είναι το υπέρτατο αφροδισιακό».

Πηγή Protagon


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου





Γράφει ο Γιώργος Μασσαβέτας

Είναι καιρός να ξεχάσουμε ό,τι γνωρίζαμε ως «Αριστερά». Τώρα ένα νέο είδος ανθεί στο θερμοκήπιο ιδεών και πρακτικών που λέγεται Ελλάς. Η Αριστερά του κατεστημένου. Φάνηκε από τις δυο τελευταίες θεαματικές κινήσεις του πρωθυπουργού. Όταν δήχθηκε από την μια την ηγεσία της «νέμω κρατούσης», δηλαδή της κατεστημένης Εκκλησίας και από την άλλη την ηγεσία των ανωτάτων δικαστηρίων. Του Αρείου Πάγου και του Συμβουλίου της Επικρατείας.

Αυτή η «Αριστερά» που συνεχίζει, με αγριότερο ρυθμό, την λεηλασία μισθών, ημερομισθίων και συντάξεων που ξεκίνησαν οι προηγούμενοι, σε βάρος εκείνων που ζουν ακόμη και κάτω από το όριο της φτώχειας, που πετσοκόβει ακόμη και το ΕΚΑΣ ή τα επιδόματα αναπηρίας, δεν είχε κανένα δισταγμό να υποσχεθεί, δια στόματος Αλέξη Τσίπρα, στους ηγήτορες των ανωτάτων δικαστηρίων ότι δεν πρόκειται να γίνει καμιά περικοπή των δικών τους αποδοχών, που είναι ως γνωστόν οι υψηλότερες σε ολόκληρο τον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Απέχουσες παρασάγγας από τις αποδοχές των νοσοκομειακών γιατρών ή των εκπαιδευτικών.

Βλέπετε, πολλά πράγματα πρόκειται να κριθούν ενώπιων των δυο ανωτάτων δικαστηρίων. Στα όποια μεμονωμένοι πολίτες και φορείς προσφεύγουν για να βρουν το δίκιο τους, ελπίζοντας ότι ισχύει πάντοτε η ρήση του Γεωργίου Παπανδρέου ότι «η Δικαιοσύνη είναι το οχυρό της Δημοκρατίας». Με πιο κτυπητή περίπτωση, ως προς τις πολίτικες συνέπειες της, εκείνη του Συμβουλίου της Επικρατείας. Που καλείται να αποφανθεί επί της συνταγματικότητας του νόμου με τον οποίο ο Νίκος Παππάς αγνόησε τη δικαιοδοσία του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης για τις τηλεοπτικές άδειες. Και όπου παίζεται τόσο προκλητικά το πολιτικό παιγνίδι, ώστε οι δυο αντιπρόεδροι του σώματος να φτάνουν να καταγγέλλουν τον πρόεδρο για την πρωτοφανή διάλυση της συνεδρίασης.

Τώρα ο κ. Πρόεδρος έχει να πει στους απλούς συνέδρους: «Κοιτάτε τι μας έδωσε ο πρωθυπουργός»!!!

Αν όλο αυτό δεν είναι ένα σιχαμερό αλισβερίσι με το κατεστημένο μιας ισχυρής συντεχνίας, οι λέξεις έχουν χάσει πια το νόημα τους.

Όσο για το πόσο καλός αποδείχθηκε ο πρωθυπουργός στο μάθημα των θρησκευτικών, με προγυμναστή τον κυβερνητικό εταίρο του, Πάνο Καμμένο, αφήνω τον σχολιασμό σε κάθε αριστερό στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ. Μετά την «δεξιά του Κυρίου», ώρα ήταν να αποκτήσουμε και την …Αριστερά Του.

Επικοινωνία με τον συντάκτη
giorgis@massavetas.gr








Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου





Του Κώστα Ράπτη

Τι είναι ένας Ψυχρός Πόλεμος, αν όχι η διαρκής απειλή της μετατροπής του σε θερμό; Οι πρωτοφανείς εντάσεις που αναπτύσσονται μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας μετά το τέλος της κατάπαυσης του πυρός στη Συρία, το αποδεικνύουν αυτό χαρακτηριστικά – όπως και την πλανητική εμβέλεια των όσων διακυβεύονται στην ανατολική άκρη της Μεσογείου.

Την κατάσταση καθιστά ιδιαιτέρως επικίνδυνη η αντιφατικότητα της αμερικανικής στρατηγικής, η οποία κλιμακώνει τη στιγμή αυτή μια σύγκρουση, που όμως δεν μπορεί και να τη διαχειριστεί μέχρι τέλους.

Η ρωσική πλευρά έχει απευθύνει οιονεί τελεσίγραφο – και μάλιστα διπλό. Από τη μια ο εκπρόσωπος του ρωσικού Γενικού Επιτελείου Igor Konashenkov προειδοποίησε "τους θερμοκέφαλους”, όπως είπε, ότι μετά την αμερικανική επιδρομή εναντίον συριακών κυβερνητικών δυνάμεων στην Deir Ezzor στις 17 Σεπτεμβρίου (από την οποία και κατέρρευσε η κατάπαυση του πυρός), έχουν ληφθεί όλα τα απαραίτητα μέτρα για να μην επαναληφθούν αντίστοιχα "λάθη” - εννοώντας την ανάπτυξη στη Συρία εξελιγμένων αντιαεροπορικών συστοιχιών S-300VM "Antey-2500″ που συμπληρώνουν τις ήδη εγκατεστημένα συστήματα S400.

Συμπλήρωσε μάλιστα, ότι κάθε αεροπορικό ή πυραυλικό πλήγμα σε περιοχή ελεγχόμενη από την συριακή κυβέρνηση θέτει σε κίνδυνο τη ζωή Ρώσων στρατιωτικών, εφόσον αυτοί είναι διεσπαρμένοι στις περισσότερες επαρχίες, και άρα θα απαντηθεί.

Με άλλα λόγια, ενδεχόμενη κήρυξη από την αμερικάνική πλευρά "ζώνης απαγόρευσης πτήσεων” είτε στο Χαλέπι είτε σε άλλες περιοχές της Συρίας θα σημάνει επιλογή σύγκρουσης με τη Ρωσία.

Η δεύτερη ρωσική προειδοποίηση αφορά συνολικά τις σχέσεις με τις ΗΠΑ. Το νομοσχέδιο που πρότεινε ο Vladimir Putin και ενέκρινε η Δούμα για την αναστολή υλοποίησης της ρωσοαμερικανικής συμφωνίας καταστροφής των εκατέρωθεν αποθεμάτων πλουτωνίου (PMDA), προβλέπει ότι η συνεργασία των δύο πλευρών μπορεί να επαναληφθεί μόνο με άρση όλων των κυρώσεων κατά της Ρωσίας και αποζημίωση της ρωσικής πλευράς για τις ζημίες που υπέστη, εγκατάλειψη της εχθρικής πολιτικής που συνιστούν οι αμερικανικοί νόμοι Magnitsky Act του 2012 και Ukraine Freedom Support Act του 2014, καθώς και μείωση στα αρχικά επίπεδα των αμερικανικών στρατευμάτων και του οπλισμού στις χώρες που εισήλθαν στο ΝΑΤΟ μετά το 2000.

Δεν πρόκειται καν για μία πρόταση "επανεκκίνησης”, απευθυνόμενη προς τον επόμενο ένοικο του Λευκού Οίκου, αλλά για ένα μήνυμα ότι η Μόσχα δεν ενδιαφέρεται πλέον ούτε για "επιλεκτική συνεργασία”΄με τη Ουάσιγκτον.

Παράλληλα, στην ίδια τη Ρωσία πραγματοποιήθηκε τριήμερη άσκηση ετοιμότητας των υπηρεσιών πολιτικής προστασίας με τη συμμετοχή 200.000 υπαλλήλων και τη συνεργασία 40 εκατομμυρίων πολιτών – βάσει σεναρίου που παραπέμπει σε πυρηνική ή χημική ή βιολογική επίθεση, προφανώς από τη Δύση. Η ρωσική ηγεσία έχει κάθε συμφέρον να περάσει προς το εσωτερικό και το εξωτερικό το μήνυμα ότι οι καιροί ευνοούν ακραία ενδεχόμενα...

Αλλά και από αμερικανικής πλευράς μοιάζει να "λύνονται οι γλώσσες”. Στις 28 Σεπτεμβρίου, λίγο πριν το τέλος της κατάπαυσης του πυρός, ο εκπρόσωπος του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών John Kirby απηύθυνε σχεδόν ευθεία προειδοποίηση στη Ρωσία: σε ερώτηση δημοσιογράφου για το ποιες θα είναι οι συνέπειες της κατάρρευσης της εκεχειρίας, απάντησε "θα συνεχιστεί ο εμφύλιος πόλεμος [...], εξτρεμιστικές ομάδες θα εκμεταλλευτούν τα κενά που υπάρχουν στη Συρία για να επεκτείνουν τις επιχειρήσεις τους, που αναμφίβολα θα περιλαμβάνουν επιθέσεις ενάντια σε ρωσικά συμφέροντα, ίσως ακόμη και ρωσικές πόλεις και η Ρωσία θα συνεχίσει να δέχεται στρατιώτες μέσα σε σάκους πτωμάτων και θα συνεχίσει να χάνει πόρους και, ίσως, περισσότερα αεροσκάφη”.

Η επαλήθευσή του ξεκίνησε κάπως νωρίς. Στις 4 Οκτωβρίου η πρεσβεία της Ρωσίας στη Δαμασκό δέχτηκε βλήματα που προέρχονταν από συνοικία ελεγχόμενη από την Jabhat al-Nusra (συριακή θυγατρική της Αλ Κάιντα που εδώ και λίγο καιρό επέλεξε να ονομάζεται Jabhat Fateh al-Sham).

Η ρωσική πλευρά δείχνει να μην επιθυμεί σε αυτή τη φάση να φανεί διπλωματική στις διατυπώσεις που διαλέγει όταν αναφέρεται στην αμερικανική πλευρά. Ο Ρώσος αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών Sergey Ryabkov κατηγόρησε τις ΗΠΑ ότι ουσιαστικά επικαλούνται την τρομοκρατία ως όπλο ενάντια στη Ρωσία. Η εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών Maria Zakharova κατηγόρησε ευθέως τις ΗΠΑ ότι ευθύνονται για την κατάρρευση των ειρηνευτικών συνομιλιών. Εξήγησε δε ότι το πρόβλημα συνίσταται στο ότι οι ΗΠΑ δεν μπόρεσαν να επιτύχουν τον διαχωρισμό ανάμεσα στην Jabhat al-Nusra και τη μετριοπαθή αντιπολίτευση.

Επιπλέον, η Zakharova αναρωτήθηκε εάν έχει νόημα να μιλάμε για "μετριοπαθή αντιπολίτευση” στο βαθμό που αυτή συμπολεμά με την Jabhat al-Nusra και χρησιμοποιεί τις ίδιες μεθόδους και τον ίδιο οπλισμό. Νωρίτερα, άλλωστε σχολιάζοντας τις δηλώσεις Kirby είχε αναρωτηθεί εάν "αυτές τις τρομοκρατικές ενέργειες θα τις κάνουν οι μετριοπαθείς; Αυτοί ακριβώς που η Ουάσιγκτον δεν έχει μπορέσει να διαχωρίσει από την Jabhat Al-Nusra εδώ και έξι μήνες;”.

Όμως, οι αιτιάσεις της Zakharova υπήρξαν ευρύτερες. Ευθέως υποστήριξε ότι στις ΗΠΑ "διαφορετικές οργανώσεις, διαφορετικές δομές στην Ουάσιγκτον υιοθετούν διαφορετικές θέσεις πάνω στο τι συμβαίνει στη Συρία”, υπαινισσόμενη τη συζητημένη από καιρό διάσταση απόψεων ανάμεσα στον Λευκό Οίκο που επιθυμεί κάποιου είδους ειρήνευση και άλλα τμήματα του διπλωματικού και του στρατιωτικού κατεστημένου. Δεν παρέλειψε μάλιστα να αναφερθεί και στον τρόπο που οι αμερικανικές εκλογές επηρεάζουν την αμερικανική εξωτερική πολιτική, υπαινισσόμενη τόσο την εμφανώς περισσότερο φιλοπόλεμη στάση της Clinton. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι στην τηλεοπτική αναμέτρηση μεταξύ των υποψηφίων αντιπροέδρων υπήρξε και ένα ορισμένος συναγωνισμός επιθετικών διατυπώσεων απέναντι στη Ρωσία.

Ο εκπρόσωπος του State Department, Mark Toner δήλωσε ότι οι ΗΠΑ εξετάζουν μονομερείς αλλά και πολυμερείς ενέργειες για να παρέμβουν στη συριακή κρίση. Ωστόσο, δεν είναι τόσο εύκολα τα πράγματα και για την αμερικανική πλευρά. Παρά τη διαμόρφωση κατάλληλου κλίματος για την επιβολή ζώνης απαγόρευσης πτήσεων, κατά τον τρόπο που θυμίζει το προηγούμενο του Ιράκ ή της Λιβύης, το ενδεχόμενο άμεσης αντιπαράθεσης αμερικανικών και ρωσικών δυνάμεων, έστω και εκ παραδρομής, ενέχει μεγάλους κινδύνους.

Για τη Ουάσιγκτον υπάρχει επίσης η επιλογή της στρατιωτικής ενίσχυσης των δυνάμεων της αντιπολίτευσης με επιπλέον εξοπλισμό και με βοηθητικές αεροπορικές επιθέσεις - όμως δεν είναι δεδομένο ότι κάτι τέτοιο θα οδηγήσει τους Ρώσους σε υποχώρηση ή θα τροποποιήσει σημαντικά τα συσχετισμό στο Χαλέπι. Το ίδιο ισχύει και για σχέδια να χτυπηθεί κάποια συριακή βάση, πιθανώς αυτή στο Deir ez-Zor. Σημειώνεται ότι το ενδεχόμενο να παραδοθούν πύραυλοι εδάφους αέρος έχει αποκλειστεί εξαιτίας του φόβου να καταλήξει στα χέρια του Ισλαμικού Κράτους.

Η αποστολή, πάλι, περισσότερων Αμερικανών στρατιωτικών ως εκπαιδευτών Σύρων και Κούρδων ανταρτών, πρακτική που ούτως ή άλλως δοκιμάζεται, δεν είναι βέβαιο ότι θα φέρει μεγάλες ανατροπές. Από την άλλη, η αποστολή περισσότερων ναυτικών και αεροπορικών δυνάμεων στην ανατολική Μεσόγειο μπορεί να έχει συμβολικό φορτίο, αλλά αποκτά επιχειρησιακό νόημα μόνο σε περίπτωση κήρυξης ζώνης απαγόρευσης πτήσεων.

Στην πραγματικότητα, οι αντιδιαμετρικές κατευθύνσεις όσων εμπλέκονται στη συριακή σύγκρουση εγγυάται την παράτασή της. Η διαπίστωση ότι δεν μπορεί εύκολα να ανατραπεί το καθεστώς Assad δεν σημαίνει ότι και αυτό μπορεί εύκολα να επικρατήσει. Ακόμη και εάν καταφέρει να ελέγξει όλο το Χαλέπι, το οποίο οπωσδήποτε θα είναι καταλυτικό γεγονός, θα συνεχίσει να αντιμετωπίζει εκτεταμένη αντάρτικη δράση από ένα μεγάλο φάσμα δυνάμεων. Επιπλέον, ακόμη και εάν ΗΠΑ και Ρωσία οδηγηθούν σε μια συμφωνία που θα περιλαμβάνει και πολιτική μετάβαση με συμπεφωνημένη έξοδο Assad, το Ιράν θα αντιστεκόταν, θεωρώντας ότι οποιαδήποτε αλλαγή καθεστώτος στη Συρία θα το φέρει συνολικά σε δυσμενέστερη θέση. Η Σαουδική Αραβία, που έχει αποτελέσει βασικό χρηματοδότη αντικυβερνητικών τζιχαντιστικών δυνάμεων στη Συρία δεν είναι δεδομένο ότι θα υπαναχωρήσει από το στρατηγικό στόχο της για ηγεμονία επί του σουνιτικού Ισλάμ στην ευρύτερη περιοχή. Η Τουρκία προσπαθεί να διαμορφώσει ασφαλή ζώνη και ταυτόχρονα να αποφύγει οτιδήποτε θα ενίσχυε τη θέση των Κούρδων που προς το παρόν εξακολουθούν να εντάσσονται στους αμερικανικούς σχεδιασμούς. Το Ισραήλ, τέλος, διακατέχεται από τη λογική ότι η ασφάλειά του ενισχύεται από συγκρούσεις, όπως αυτές της Συρίας, που διαμορφώνουν συνθήκες εμφύλιας αντιπαράθεσης στον αραβικό κόσμο και εμπλέκουν παραδοσιακούς αντιπάλους του εβραϊκού κράτους (όπως εν προκειμένω η Δαμασκός, η Τεχεράνη και η Χεζμπολάχ).

Είναι ωστόσο, ενδιαφέρον, ότι όλοι αυτοί οι παραδοσιακοί περιφερειακοί σύμμαχοι των ΗΠΑ έχουν φροντίσει το τελευταίο διάστημα να κρατήσουν ανοιχτούς διαύλους με τη Μόσχα. Είναι στην παρούσα φάση κυρίως η ίδια η υπερδύναμη που πιέζεται να αποδείξει έναντι της ρωσικής πλευράς ότι διατηρεί τον έλεγχο των εξελίξεων στη Μέση Ανατολή.

Με αυτά τα δεδομένα, η κατάρρευση της εκεχειρίας μπορεί να σημαίνει μια νέα φάση κλιμάκωσης των συγκρούσεων, αλλά δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα οδηγήσει σε ραγδαία αλλαγή του συσχετισμού δύναμης που διαμορφώθηκε κατόπιν της ρωσικής παρέμβασης. Αυτό σημαίνει παράτασης της εναλλαγής πολιτικών διαπραγματεύσεων και πολεμικών συγκρούσεων που θα προσπαθούν να διαμορφώσουν τετελεσμένα για τον επόμενο γύρο διαπραγμάτευσης.

Προειδοποιήσεις Ρωσίας σε ΗΠΑ για τις επιθέσεις στον συριακό στρατό

Το ρωσικό υπουργείο Άμυνας ανακοίνωσε χθες ότι οι ΗΠΑ θα πρέπει να εξετάσουν προσεκτικά τις συνέπειες των επιθέσεων στις θέσεις του συριακού στρατού, διότι τέτοιες επιθέσεις θα απειλούσαν προφανώς τους Ρώσους στρατιώτες.

Σχολιάζοντας τα συστήματα αεράμυνας S-300 που προσφάτως αναπτύχθηκαν στη Συρία, το υπουργείο ανέφερε σε δήλωσή του ότι τα πληρώματά του δεν θα είχαν τον χρόνο να εντοπίσουν τις ακριβείς διαδρομές πτήσεων των πυραύλων ή από ποια κατεύθυνση ξεκίνησαν.

Το υπουργείο ανέφερε ακόμη το S-400, ένα πιο εξελιγμένο σύστημα αεράμυνας, το οποίο προστατεύει την ρωσική αεροπορική βάση Hmeymim στην Συρία.

Ο συριακός στρατός έχει επίσης στη διάθεσή του, αποδοτικά συστήματα αεράμυνας, συμπεριλαμβανομένων των S-200 και του Buk, τόνισε το υπουργείο Άμυνας της Ρωσίας, προσθέτοντας ότι η ετοιμότητά μάχης τους, έχει αποκατασταθεί τον τελευταίο χρόνο.

Πηγή Capital






Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η Τουρκία βυθίζεται κάθε μέρα όλο και περισσότερο στην χούντα Ερντογάν .Δεν πρόκειται για υπερβολή.Δεν είναι αυθαίρετη κρίση. Ο Ερντογάν από το βράδυ του αποτυχημένου πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου “χτίζει” μεθοδικά και βίαια ένα σύστημα διακυβέρνησης απολύτως συγκεντρωτικό και φασιστικό. Η Τουρκία διοικείται πλέον από τον ίδιο και τους πιστούς του με τρόπο τελείως αντιδημοκρατικό.

Οι ειδήσεις που “δραπετεύουν” πλέον από τη γειτονική χώρα είναι κάθε μέρα και χειρότερες. Γιατί πλέον ΜΜΕ μη ελεγχόμενα στην Τουρκία είναι δύσκολο να βρεις.

Η εικόνα που μεταδίδει το ΑΠΕ είναι τραγική:

Η μεγάλη επιτήρηση και οι διώξεις στην Τουρκία είναι δεδομένο πλέον ότι αφορούν όχι μόνο όσους έχουν κάποια σχέση με το τάγμα του χότζα Φετουλάχ Γκιουλέν, αλλά ταυτόχρονα και με όσους ενεργεία ή δυνάμει αντιπολιτεύονται την κυβέρνηση και τον πρόεδρο Ερντογάν.

Προσωπικότητες από το κουρδικό κίνημα, δημοσιογράφοι, αριστεροί και γενικά διαφωνούντες είναι ανά πάσα στιγμή υπό επιτήρηση. Εκτός από την αμιγώς πολιτική αυτή διάσταση, τίθεται και θέμα επιβίωσης, αφού με βάση τα κυβερνητικά διατάγματα που εκδίδονται στο πλαίσιο της κατάστασης έκτακτης ανάγκης, όσοι απολύονται από τις δουλειές τους δεν μπορούν να βρουν δουλειά. Αυτό ισχύει στο σύνολο του δημοσίου. Τώρα όμως η κυβέρνηση επεκτείνει το μέτρο αυτό και στα μέσα ενημέρωσης.

Με αλλαγή που έγινε στον κανονισμό της δημόσιας υπηρεσίας που ασχολείται με τη δημοσίευση κρατικών ανακοινώσεων στον Τύπο, για τις εφημερίδες που δεν θα απολύουν τους δημοσιογράφους οι οποίοι αντιμετωπίζουν κάποια κατηγορία θα διακόπτεται η παροχή ανακοινώσεων. Η δημοσίευση κρατικών ανακοινώσεων είναι από τους σημαντικούς πόρους ειδικά των εφημερίδων με μεσαία και χαμηλή κυκλοφορία, πράγμα που σημαίνει ότι τίθεται θέμα οικονομικής πίεσης στον Τύπο.

Η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί δεν επιτρέπει την υγιή ενημέρωση, αφού όλο και μειώνεται ο αριθμός όχι μόνο των διαφορετικών απόψεων, αλλά και των ειδήσεων οι οποίες δείχνουν μία διαφορετική κατάσταση από αυτήν που περιγράφουν σε όλους τους τομείς η κυβέρνηση και η συντριπτική πλειοψηφία των μέσων ενημέρωσης.

Πριν από τρεις μέρες η κυβέρνηση έκλεισε 12 τηλεοπτικά κανάλια και 11 ραδιοφωνικούς σταθμούς. Περιλαμβανομένης και αυτής της τελευταίας περίπτωσης, τα μέσα ενημέρωσης που έχουν κλείσει μετά την απόπειρα πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου δεν είναι μόνο μέσα από το χώρο του Γκιουλέν. Υπάρχουν πολλά μέσα που σχετίζονται με το κουρδικό κίνημα ή τους αλεβίτες.

Το αποτέλεσμα είναι, ενώ μέχρι σήμερα η δεδομένη σταθερά ως προς την ενημέρωση στην Τουρκία ήταν η παραδοχή ότι πολλά γεγονότα και καταστάσεις στη νοτιοανατολική Τουρκία και γενικά γύρω από το Κουρδικό «δεν γίνονται είδηση», αυτός ο «σκοτεινός χώρος» έχει επεκταθεί τώρα σε ολόκληρη την Τουρκία και αφορά όλη την πολιτική.

Σε ανακοίνωση που εξέδωσε προχτές, η Ένωση Σύγχρονων Δημοσιογράφων Τουρκίας αναφέρεται στους περιορισμούς αυτούς και υπογραμμίζει ότι «τα μέτρα αυτά που αποσκοπούν στη φίμωση διαφορετικών απόψεων έχουν ως αποτέλεσμα να μένουν άνεργοι και πολλοί συνάδελφοί μας. Σαν να μην έφτανε αυτό, ακυρώθηκαν και οι δημοσιογραφικές ταυτότητες των συναδέλφων, πράγμα που ισοδυναμεί με την αφαίρεση του επαγγέλματος».

Η κατάσταση αυτή ισχύει και για τους ακαδημαϊκούς και εν γένει τους εκπαιδευτικούς. Όποιος απομακρύνεται από κάποιο πανεπιστήμιο ή κάποιο σχολείο, δεν μπορεί να βρει δουλειά στο χώρο αυτό.

Πηγή Militaire



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



  • Αν αυτό είναι αλήθεια, ο άνθρωπος είναι βλαξ
  • Αν αυτό είναι αλήθεια, ο άνθρωπος είναι βαλτός.
  • Αν αυτό είναι αλήθεια, ο άνθρωπος είναι εγκληματίας.
Αν αυτό είναι αλήθεια, ο άνθρωπος είναι και τα τρία.
Και λέγεται Φίλης. Δηλαδή Τσίπρας.

Σύμφωνα με τη διαμαρτυρία της Εταιρείας Ελλήνων Φιλολόγων (που πέρασε έως τώρα εν πολλοίς στο ντούκου), έχει φθάσει στα σχολεία ήδη από 20/09/2016 εγκύκλιος του Υπουργείου Παιδείας με την οποίαν
«επιβάλλεται να διδάσκονται συνοπτικά και να μην εξετάζονται στην Α’ Λυκείου τα ακόλουθα κεφάλαια της αρχαίας ιστορίας: Κυκλαδικός Πολιτισμός. Μινωικός Πολιτισμός. Μυκηναϊκός Πολιτισμός. Οι Α’ & Β’ Αποικισμοί. Η σημασία των Περσικών Πολέμων. Ο Πελοποννησιακός Πόλεμος. Ο Φίλιππος ο Β’ και το Οικουμενικό Κράτος του Μ. Αλεξάνδρου».
Ερώτησις πρώτη: αν δεν διδάσκονται όλα αυτά, τι θα διδάσκεται από την αρχαία ελληνική ιστορία; Η Τιριτόμπα;

Είναι γνωστόν πως στα σχολεία της μέσης εκπαίδευσης ό,τι δεν εξετάζεται, δεν μαθαίνεται. Ετσι, αντί το Υπουργείο να καταργήσει όλα τα ανωτέρω και να γίνει στην επικράτεια της Τιριτόμπας, έρχεται μουλωχτά, ύπουλα, με τον τρόπο του Φίλη και του Αντώνη Λιάκου και εντέλλεται να διδάσκονται συνοπτικώς (και να εκτελούνται από τα 6 βήματα) καθώς και να μην εξετάζονται τόσα πολλά (και κρίσιμα) κεφάλαια της Ιστορίας μας, που εν τέλει αυτή να απομένει ασώματος και ακατανόητη. Α-νόητη.

Η σειρά αυτή των ενεργειών Φίλη είναι πλέον το ίδιο απειλητική, όσον ο Τζένγκις Χαν ante portas, διότι εκθεμελιώνει, και εκθεμελιώνει με σύστημα τα κλασικά γράμματα και τις ανθρωπιστικές σπουδές από την εκπαίδευση. Ο κ. Φίλης, δηλαδή ο κ. Λιάκος, δηλαδή ο Τσίπρας, δηλαδή η κυρία Ρεπούση, δοκίμασε τις δυνάμεις του καταργώντας τον «Επιτάφιο» του Περικλέους από την ύλη της Γ’ Λυκείου. Είναι σαν να κατάργησαν οι Μουσουλμάνοι το Κοράνι.

Ο «Επιτάφιος» είναι το Σύμβολον της Πίστεως της Δημοκρατίας, είναι η δήλωση του λαού ότι μπορεί να χτίζει και είναι αυτός που χτίζει τους Παρθενώνες. Ο «Επιτάφιος» είναι η Διακήρυξη εκείνη που συνδέει τη Λογική και την Ηθική με τη Δημοκρατία. Η κατάργησή του είναι σαν να καταργούσαν οι Αμερικανοί τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας. Ή οι κομμουνιστές το Κομμουνιστικό Μανιφέστο.
Κι όμως ο Φίλης, δηλαδή ο Τζεμ, δηλαδή ο Τσίπρας, δηλαδή ο Σόρος, κατήργησε τον «Επιτάφιο» και δεν άνοιξε μύτη. Σ’ αυτήν την καταραμένη, κουρασμένη, καταπονημένη, ξεσχισμένη πρώην επικράτεια, δεν άνοιξε μύτη!
Και ο Φίλης έλαβε θάρρος.
Και σαν το κουνάβι, στο μουλωχτό, καταργεί στην ουσία την ελληνική ιστορία. Είναι τοις πάσι γνωστό ότι η Ευρωπαϊκή Ιστορία «αρχίζει» με τα Μηδικά. Η καθιέρωση της Δημοκρατίας διαφοροποιεί την εξέλιξη των ανθρώπων, αποτελεί τη φιλοσοφική λίθο του πολιτισμού μας - τρίχες, ο Φίλης την πετάει στους σκύλους
ή διότι είναι βλαξ
ή διότι είναι βαλτός
ή διότι είναι εγκληματίας
ή διότι είναι και τα τρία.

Αλλά, αν τα Μηδικά οδηγούν στην αξίωση και την καταξίωση της Δημοκρατίας, οι κατακτήσεις του Αλεξάνδρου δημιουργούν τον ελληνιστικό κόσμο. Χωρίς αυτήν την οικουμενική διάσταση που ο Αλέξανδρος και οι επίγονοί του έδωσαν στον ελληνισμό, πιθανόν ο Όμηρος και ο Πλάτωνας να μην αποκτούσαν ποτέ την ηχώ τους στην ιστορία των ανθρώπων. Να μην είχαν υπάρξει ο Βιργίλιος, ο Μάρκος Αυρήλιος, ο Δάντης, ο Σαίξπηρ. Ακόμα και η σύντομη Αθηναϊκή Δημοκρατία, έξω από την κιβωτό της μνήμης που δημιούργησε η διαχρονία του ελληνορωμαϊκού πολιτισμού, ίσως να χανόταν σε κάποια ξεχασμένα χειρόγραφα. Ο ελληνορωμαϊκός κόσμος βρίσκεται ακόμα ολοζώντανος στον σημερινό κόσμο, τους τρόπους του και τις ιδεολογίες του.

Για τον Αλέξανδρο (που απορώ γιατί στην εγκύκλιό ο κ. Φίλης δεν τον ονομάζει «χασάπη» και «εθνικιστή») έχουν γραφεί περισσότερα βιβλία από όσα για οποιονδήποτε άλλον! Περισσότερα ίσως κι απ’ όσα έχουν γραφεί για το ίδιο το «Ομηρικό Ζήτημα».
Μόνον στα ελληνικά σχολεία λοιπόν δεν χρειάζεται να διδάσκεται η κληρονομιά του Αλέξανδρου, παρά μόνον «συνοπτικώς» και χωρίς να εξετάζεται, αν οι μαθητές έχουν χαμπαριάσει γρι από Πραξιτέλη, Διογένη ή Επίκουρο.

Οι άνθρωποι είναι συνωμότες. Η αποδόμηση της αυτογνωσίας των Ελλήνων είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να γίνουν ραγιάδες και να κάθονται σούζα. Σούζα μπροστά στα μνημόνια, μπροστά στο παράλογο και το ανήθικο.
Και ο χρόνος που απαιτείται για αυτή τη βρωμοδουλειά, κρίσιμος και σύντομος. Αρκεί να περάσουν τρεις-τέσσερις σειρές μαθητών από το Λύκειο και να βγουν άμουσοι της Ιστορίας, για να επιτευχθεί ο στόχος της κατασκευής πολιτών με μειωμένες αντιστάσεις.

Και είναι άκρως ανησυχητική η ησυχία μέσα στην οποία τέτοιο έγκλημα συντελείται.
Σαν τον τελευταίο πεμπτοφαλαγγίτη που στρέφεται εναντίον της τάξης του, ο κ. Φίλης αφοπλίζει τα παιδιά των λαϊκών τάξεων από τις στοιχειώδεις γνώσεις που τους χρειάζονται για να μη γίνουν ταξικοί ραγιάδες και εθνικά ανδράποδα.

Η συρρίκνωση των ανθρωπιστικών γραμμάτων στην εκπαίδευση ελάχιστα βλάπτει τους νεοσσούς των ανώτερων τάξεων, οι οποίοι (πλην εξαιρέσεων) δίφραγκο δεν δίνουν για τη μοίρα του εργαζόμενου - της ραχοκοκαλιάς, δηλαδή, του τόπου.
Για τα παιδιά όμως των εργαζομένων, «η πεζούλα τούτη ’δώ», σ’ αυτήν τη γωνιά της Γης, είναι εκ των ων ουκ άνευ για την ίδια τους την ύπαρξη. Όσοι στερούν απ’ αυτά τα παιδιά τη γνώση των Μηδικών ή του «Επιτάφιου» ή της διαμόρφωσης του ελληνορωμαϊκού πολιτισμού, θέλουν τα παιδιά αυτά αμόρφωτα, ευάλωτα, άοπλα, κρέας για τα κανόνια των αφεντικών τους.

Είναι όνειδος, είναι τραγικό ότι στην Αριστερά, που έλκει την καταγωγή της απ’ το 1821, το 1922 και το ΕΑΜ, παρεισέφρησαν και συνωστίζονται βλάκες και βαλτοί.

Όσο για το αρχικό ερώτημα του κειμένου «αν όλα αυτά είναι αλήθεια» - το ερώτημα αυτό πλέον παρέλκει. Διότι το Υπουργείο Παιδείας απάντησε εν τέλει στις αιτιάσεις της Εταιρείας Ελλήνων Φιλολόγων και παραδέχθηκε τα πάντα. Για τους τομείς της Ιστορίας που παραλείπονται, που θα διδάσκονται συνοπτικώς, που δεν θα εξετάζονται.

Με κάτι ελληνικά που δυσκολεύεσαι να καταλάβεις (από τις αδέξιες σοφιστείες), οι Λιακοφίληδες παραδέχονται ότι ψαλιδίζονται «γεγονότα τα οποία τα παιδιά δεν χρειάζεται να αποστηθίσουν»!
Από πότε (τουλάχιστον στη σύγχρονη εποχή) σκοπός του μαθήματος της Ιστορίας είναι να αποστηθίζουν τα παιδιά; Κι από πότε για να μην αποστηθίσουν κάτι, αλλά αντιθέτως για να αναπτυχθεί η κριτική τους σκέψη, αυτό παραλείπεται, αποψιλώνεται, δεν εξετάζεται;

Είναι φανερό (και από τη σιωπή των ιστορικών, παρά τη οργή των φιλολόγων) ότι χρόνια τώρα, ύπουλα και απαλά ο κ. Λιάκος και οι συν αυτώ διαμόρφωσαν το κοπάδι που στην εκπαίδευση των παιδιών αναπαράγει τον εαυτό του. Ύπουλα και απαλά, άξεστοι πλέον και αγροίκοι, απλοί δορυφόροι των ηγεμόνων τους, έντρομοι με την ίδια τους την αγραμματοσύνη, υπάρχουν στην εκπαιδευτική κοινότητα εκείνοι που αποστερούν απ’ τα παιδιά των φτωχών τα τελευταία τους άρματα - τα γράμματα.

Οι άνθρωποι αυτοί, ο κ. Λιάκος και οι συν αυτώ, ακολούθησαν και υπηρέτησαν Σημίτη, Γιωργάκη (Διαμαντοπούλου), Σαμαρά και τώρα Τσίπρα.
Απαλά και ύπουλα:
Σβου ο «Επιτάφιος»!
Σβου ο Κυκλαδικός, ο Μινωικός και ο Μυκηναϊκός πολιτισμός!
Σβου οι Αποικισμοί.
Σβου η σημασία των Μηδικών για τον Δυτικό (τουλάχιστον) πολιτισμό.
Σβου η βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας.
Ποιος Πύρρων; Σβου!
Ποιος Πύρρος; Σβου!
Σβου οι Έλληνες, τους έφαγε ο Πόρφυρας το Μεγάλο Ψάρι στις κλεισούρες της Αχρίδας.

Καλώς ήρθατε στον θαυμαστό καινούργιο κόσμο των μνημονίων και των βοσκοτόπων, της πορτοφόλας και της άδειας κατσαρόλας, περάστε-περάστε, κοπιάστε.
Κοπιάστε για ένα κόπυ πάστε...

Στάθης
Enikos




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ο πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας πρέπει να αποφασίσει: Ή είναι καθήκον του και των άλλων Συμβούλων να «πιάνουν το σφυγμό της κοινωνίας», όπως είπε χτες, ή έχει καθήκον ο ίδιος και οι Σύμβουλοι να μένουν «ανεπηρέαστοι από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα», όπως είχε πει για να ματαιώσει τη διάσκεψη για τα κανάλια. Και τα δύο δεν γίνονται.

Και επειδή εμείς πιστεύουμε τη χτεσινή του δήλωση, γίνεται φανερό ότι η επίκληση της περιρρέουσας ατμόσφαιρας για την αποστολή του θέματος των καναλιών στις καλένδες ήταν απλώς μια πρόφαση.

Όμως, ο πρόεδρος έκανε ακόμα μια δήλωση χτες που θεωρείται επικίνδυνη για την ελευθερία βούλησης των δικαστών του Συμβουλίου και μπορεί να οδηγήσει κακόβουλους νόες στη σκέψη, ότι ο ίδιος και κανείς άλλος, προσπαθεί να χειραγωγήσει τους ΟΜΟΤΙΜΟΥΣ συναδέρφους του.

Κατακρίνοντας, ως μη οφείλει, τους συναδέρφους του αντιπροέδρους του ΣτΕ που παραιτήθηκαν από την Ένωση Δικαστών του ΣτΕ σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη διαδικασία και τις παρεμβάσεις του στη συνεδρίαση για την υπόθεση των καναλιών, είπε ότι «επιχειρούν να ταράξουν το μήνυμα ενότητος στο δικαστήριο»!

Προφανώς αποσιωπά τον σάλο και τις διαφωνίες και αντεγκλήσεις μεταξύ των Συμβούλων, που σημειώθηκαν στη διάρκεια της διάσκεψης για τα κανάλια, εξ αιτίας της δικής του παρέμβασης, η οποία ήταν καταφανώς μειωτική για τους ΙΣΟΤΙΜΟΥΣ συναδέρφους του και σαφώς μεροληπτική προς μια θετική για την κυβέρνηση απόφαση, στάση πρωτοφανής για τα χρονικά του Ανώτατου Δικαστήριου.

Επομένως καμμία ενότητα δεν υπήρχε και δεν διαταράχτηκε και για έναν επιπλέον λόγο: Επειδή οι δικαστές μέλη του Συμβουλίου Επικρατείας είναι επαρκέστατοι στο να σχηματίζει ο καθένας τη δική του γνώμη και έχουν το ΑΠΑΡΑΒΙΑΣΤΟ δικαίωμα αυτή η γνώμη να είναι διαφορετική και αντίθετη με των άλλων συναδέρφων τους σε κάθε διάσκεψη, χωρίς καμιά ενότητα. Κυρίως: Να ΕΚΦΡΑΖΟΥΝ μεγαλόφωνα και ελεύθερα αυτή τη γνώμη.

Επιπλέον, ο πρόεδρος του ΣτΕ θεωρεί ενδεχομένως, ως μη οφείλει, τα μέλη του Συμβουλίου ιδιοκτησία του, ή μειονεκτικής σε σχέση μ αυτόν ευφυίας ή επάρκειας, αλλιώς δεν εξηγείται η επίσης πρωτοφανής πατερναλιστική, και γι αυτό προσβλητική προς τους ΙΣΟΤΙΜΟΥΣ του δικαστές, χτεσινή του δήλωση ότι «εγώ έχω την ευθύνη να μη χειραγωγούνται οι δικαστές μου(!)».

Ο πρόεδρος όφειλε να ξέρει ότι οι δικαστές δεν είναι δικοί του! Είναι του λαού και κανενός άλλου.

Και είναι επίσης απαράδεκτη η τοποθέτησή του ότι ελάχιστοι ήταν οι Σύμβουλοι που αντέδρασαν (όπως οι δύο αντιπρόεδροι) στη διαδικασία της διάσκεψης για τα κανάλια, για να υπονοήσει μ αυτό ότι οι αντιδράσεις αυτές είναι χωρίς σημασία.

Ένας δικαστής ξέρει, και ο γράφων προέρχεται από δικαστική οικογένεια, ότι ακόμα και ΜΙΑ διαφορετική γνώμη ή στάση άλλου δικαστή είναι αξιοσέβαστη και υπολογίσιμη. Κάθε άλλη θέση είναι αυταρχική, ελιτίστικη και έξω από την δικαστική ΕΝΟΤΗΤΑ, την οποία θέλει να επικαλείται ο κ πρόεδρος.

Στην ουσία της χτεσινής προκλητικής συνάντησης του πρωθυπουργού με τους προέδρους των ανωτάτων δικαστηρίων θα μείνω στην προσβλητική για το λαό τοποθέτηση του πρωθυπουργού (ζωντανά στην τηλεόραση), ότι οι αποδοχές των δικαστικών δεν θα περικοπούν, τα επιδόματα θα ενσωματωθούν στο μισθό, όπως το έχουν ζητήσει, και το ένα τρίτο από τους λειτουργούς, όπως και οι κορυφές της πυραμίδας θα δουν αυξήσεις!

Προσβλητική, γιατί το σύνολο του λαού, με ελάχιστες προκλητικές εξαιρέσεις κολλητών και προνομιούχων υπαλλήλων, χάνει κάθε μήνα μέρος από τα εισοδήματά του και στον ιδιωτικό και στον δημόσιο τομέα και στις συντάξεις.

Και είναι απαράδεκτο, προκαλώντας αλγεινή εντύπωση, οι επικεφαλής των δικαστών της χώρας να αποδέχονται να αποτελέσουν εξαίρεση. Ο λαός είναι ένας και ενιαίος. Και αν οι κυβερνήσεις διαρρηγνύουν αυτή την ενότητα με τις διεφθαρμένες πολιτικές τους, οι δικαστές οφείλουν να είναι με το λαό, να θέλουν να συμπάσχουν με το λαό και να ακολουθούν την ίδια μοίρα μ αυτόν. Είναι υποχρέωσή τους. Γιατί ο νόμος υπηρετεί το λαό και όχι την εξουσία.

Επειδή οι δικαστές είναι το ανάχωμα του λαού απέναντι στην κρατική βία και εξουσία και οι εκφραστές των συμφερόντων του λαού δια των νόμων. Τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο. Κάθε άλλη στάση είναι ενάντια στο λαό.

Οι πρόεδροι των ανώτατων δικαστηρίων ώφειλαν να αρνηθούν κάθε ειδική μεταχείριση σε σχέση με το λαό, ακόμα κι αν αυτή προβλεπόταν από νόμους που (να μην ξεχνάμε) έγιναν προς χάριν τους διαχρονικά για εξαγορά τους. Ιδιαίτερα αυτές τις εποχές έπρεπε να αρνηθούν.

Μπορεί να έχουν υποστεί περικοπές. Και ο λαός το ίδιο. Θεωρούν την ασκούμενη πολιτική άδικη και εσφαλμένη; Υπάρχουν αγωνιστικοί δρόμοι για να καθοδηγήσουν και να αμφισβητήσουν και να προσπαθήσουν να ανατρέψουν αυτές τις πολιτικές.

Η αποδοχή ευμενών οικονομικών ρυθμίσεων για τον κλάδο τους σε σχέση με το λαό δεν ωφελεί το λαό. Ίσα ίσα τον απομακρύνει από την πίστη στους δικαστές. Κι αυτό είναι το μεγαλύτερο κακό που μπορεί να πάθει μια κοινωνία. Μεγαλύτερο κι από το να την κυβερνά μια αδίστακτη και επιπόλαια κυβέρνηση, που δεν έχει καν συναίσθηση της θέσης και του ρόλου των εξουσιών.

Η κυβέρνηση ανοιχτά επιχειρεί να δωροδοκήσει τους δικαστές για να έχει τις ευμενείς αποφάσεις τους. Εκείνοι δεν δικαιούνται ούτε να αφήνουν καν υπόνοια ότι δεν εξανίστανται και δεν διαμαρτύρονται μπροστά σ αυτή την απόπειρα. Αλλιώς χάνουν την εμπιστοσύνη του λαού στον ΔΙΚΑΣΤΗ. Αλίμονο σε τέτοιο λαό.

Γ. Παπαδόπουλος - Τετράδης
Πηγή Liberal







Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Επειδή πολλά λέγονται τις τελευταίες ώρες για το θέμα της παραπομπής δύο υπαλλήλων της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΕΥΠ) παραβίαση απορρήτων της Πολιτείας και του πρώην υπουργού, Μιχάλη Καρχιμάκη, για ηθική αυτουργία, αφού φέρεται ως ο αποδέκτης αυτών των εγγράφων, μαζί και με πρώην – εν “αποστρατεία” για να είμαστε πιο ακριβείς – στέλεχος των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών (αν τον δείτε γράψτε μας…), θα θέλαμε να υποβάλλουμε μια απλή ερώτηση, αφού σε ανακοίνωσή του ο Καρχιμάκης διακρίνει μια τεράστια συνωμοσία σε βάρος του.

Υπάρχει ή όχι στη δικογραφία ηχογραφημένη ομολογία ότι η ροή των απορρήτων προς τον Καρχιμάκη είναι πραγματικότητα; Ρωτάμε, δεν ξέρουμε. Απλά αυτό ακούγεται στο ρεπορτάζ, όπως λέγεται στη δημοσιογραφική αργκό. Για να τα ξεκαθαρίζουμε, διότι είναι παράλογο σε αυτή τη χώρα να εξειδικευόμαστε στα… «βολέ» που ρίχνουν τη μπάλα στην εξέδρα.

Διότι τα περί «διαμάχης υπαλλήλων» τα ακούμε βερεσέ. Δηλαδή το ζήτημα είναι αν τρώγονταν υπάλληλοι μεταξύ τους, ή αν ο Καρχιμάκης παραλάμβανε παρανόμως απόρρητα έγγραφα της υπηρεσίας, διεκδικώντας για τον εαυτό του ενημέρωση που δεν δικαιούνταν;

Και για να επιδιώκεις τέτοια πληροφόρηση, ναι μεν μπορείς να το κάνεις από «βίτσιο» επειδή διάβαζες στα νιάτα σου Τζον Λε Καρέ, η πιο λογική όμως εξήγηση είναι ότι την αξιοποιούσες για στόχους άλλους, πέραν της εθνικής ασφάλειας, με τον νομοθέτη να έχει τους λόγους του να μην επιτρέπει στον κάθε Καρχιμάκη να θεωρεί δικαίωμά του να λαμβάνει γνώση απορρήτων εγγράφων.

Στα περί «σχεδίου Πυθία» και σχεδίου δολοφονίας του πρώην πρωθυπουργού, Κώστα Καραμανλή, ας βγάλουν την άκρη οι δικαστές, διότι δεν πρόκειται να βγάλουν. Διότι με βάση μόνο την όποια εμπειρία από το σύγχρονο διεθνές περιβάλλον, δεν θα έπρεπε να θεωρείται είδηση το να επιχειρείται «αποσταθεροποίηση» μιας κυβέρνησης που θεωρείται ότι στρέφεται ενάντια στα συμφέροντα μιας άλλης.

Λογικό θα ήταν να το κάνουμε υπό προϋποθέσεις και εμείς στα Σκόπια, στην Τουρκία, η Τουρκία στη Συρία και άλλους γείτονες, η Ρωσία στις Βαλτικές Δημοκρατίες και την Ουκρανία, οι ΗΠΑ όπου θεωρούν ότι πλήττονται τα συμφέροντά τους. Σιγά την είδηση!

Το αν είναι νόμιμο, σε εμάς τουλάχιστον είναι αδιάφορο, διότι ο κόσμος των μυστικών υπηρεσιών κινείται σε μια γκρίζα ζώνη, στο όριο της νομιμότητας, κάτι το οποίο είναι σιωπηρά αποδεκτό από το σύνολο των κρατών της διεθνούς κοινότητας. Έλεος πια!

Έτσι ήταν από καταβολής κόσμου, δεν θα αλλάξει τώρα. Εμείς πρέπει να σταματήσουμε να έχουμε επιτέλους ψευδαισθήσεις. Το ζητούμενο, που όμως δε δείχνει να μας απασχολεί και πολύ, είναι αν έχει την πολυτέλεια μια χώρα σαν την Ελλάδα να μη διαθέτει ικανή αντικατασκοπεία (άρνηση των στόχων εχθρικής υπηρεσίας πληροφοριών στο εσωτερικό, διότι οι περισσότεροι δεν διακρίνουν την «κατασκοπεία» από την «αντικατασκοπεία») για να προστατευτεί όσο αυτό είναι δυνατό. Δεν υποστηρίζουμε ότι δεν διαθέτει, αλλά ότι ποτέ η αναταραχή δεν βοήθησε, παρά μόνον υπονόμευσε τον ρόλο και την αποτελεσματικότητά της. Δεν είναι θέμα προσώπων αλλά συστημικό.

Κι εάν αυτό ισχύει – που ισχύει, «ρητορική» η αναφορά – η χώρα ΔΕΝ έχει πολυτέλεια για «διαμάχες υπαλλήλων» της υπηρεσίας πληροφοριών, ούτε και για να εκτρέφει πολιτικούς που κινούνται σε αυτό τον τομέα εξωθεσμικά.

Όσον αφορά τα περί «υποδίκων» και για «εγκλήματα», αν δεν κάνουμε λάθος, οι εξελίξεις των τελευταίων μηνών δε στηρίζουν ιδιαιτέρως αυτή την αναφορά, ενώ πολύ πρόσφατα δημοσιεύθηκαν στο διαδίκτυο πληροφορίες για κάτι δίκες και κάτι «συγνώμες».

Ως καλόπιστοι, ή/και ενδεχομένως αφελείς, το θεωρούμε θετική εξέλιξη στην κατεύθυνση που πάντα υποστηρίζαμε. Καταληκτικά λοιπόν, να αναφερθεί ότι τα περί συμπαιγνίας και «στησίματος» της υπόθεσης, πέραν του αποδεικτικού υλικού που προαναφέρθηκε, αναμένοντας την επιβεβαίωση ή μη της ύπαρξής του, δίνει στο «defence-point.gr» το δικαίωμα να αισθάνεται δικαιωμένο για τη στάση που τήρησε εξ αρχής.

Όλα αυτά λέγονται σε μία φράση που απευθύνεται προς κάθε εμπλεκόμενο, όπου κι αν βρίσκεται: «Κλείστε τις πληγές, ο τόπος δεν αντέχει τέτοιον διχασμό, σε τέτοια ιστορική συγκυρία». Αφήστε δηλαδή όλοι τα… πείσματα και τις βεντέτες διότι δεν περισσεύει κανένας ικανός και ασχοληθείτε με αυτό που η πατρίδα σας ανέθεσε ως αποστολή: ΤΗΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΤΗΣ.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Απαιτείται εθνικό σχέδιο εξόδου από την κρίση και σχέδιο για την επόμενη μέρα

Γράφει ο Ανδρέας Τσιλογιάννης

Σαφέστατα η κρίση χρέους που υφίσταται η ελληνική κοινωνία έχει και συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και ονοματεπώνυμο. Κρίση χρέους που ως γνωστόν άρχισε το 2007, με τη χώρα μας ανήμπορη να αντιμετωπίσει τη διεθνή οικονομική κρίση, εξαιτίας ανεύθυνων πολιτικών που οδήγησαν τη χώρα στο χείλος της χρεοκοπίας. Δεδομένο πως η ελληνική κρίση είναι πολυεπίπεδη, εμφανής σε πολλούς τομείς της κοινωνίας, χωρίς όμως σχέδιο εξόδου.

Την ώρα της κρίσης, ενώ η ελληνική κοινωνία κατά γενική ομολογία, ομολογία η οποία ξεπερνάει και τα ελληνικά σύνορα, βρίσκεται σε κατάσταση σήψης, κάποιοι παίζουν είτε την υστεροφημία τους είτε ποντάροντας στην κρίση χτίζουν το πολιτικό τους αύριο, ξεχνώντας τα πεπραγμένα του χθες και την πραγματική κατάσταση στην οποία ο λαός βρίσκεται εξαιτίας τους.

Η παροιμία “όπου λαλούν πολλοί κοκόροι αργεί να ξημερώσει”, αντικατοπτρίζει πλήρως την εικόνα της νεοελληνικής πολιτικής σκηνής σε συνθήκες πλήρους και συνεχούς μη διαπραγμάτευσης. Η χώρα βρίσκεται στη δεδομένη χρονική στιγμή σ` αυτή την κατάσταση εξαιτίας δυο βασικών δεδομένων με αρκετές προεκτάσεις. Υπάρχουν πολλοί “κοκόροι” οι οποίοι ως αρχηγοί κομμάτων, προβάλλουν τον εαυτόν τους στο ελληνικό εκλογοπελατειακό φιλοθέαμων κοινό ως οι σωτήρες της χώρας και ως αυτοί που θα οδηγήσουν την Ελλάδα στην έξοδο από την κρίση, στις αγορές και στην ανάπτυξη.

Ξεχνούν και δεν θέλουν να θυμούνται το παρελθόν αλλά και το παρόν των ίδιων και των παρατάξεων τους, κυρίως δε θέλουν να αποφύγουν τις ευθύνες αλλά και τα λάθη που έχουν διαπράξει με θύμα τον ελληνικό λαό.

Δεύτερο λάθος του πολιτικού δυναμικού της χώρας είναι ότι αρέσκεται στις συνεχώς βαφτίσεις των μνημονιακών επιταγών ή με πιο ευγενή τρόπο των συμβάσεων που η χώρα έχει υπογράψει με τους δανειστές – εταίρους η μη. Μνημόνιο είναι ένα, πρέπει να το καταλάβουμε, είτε αυτό ονομάζεται πρώτο, δεύτερο, μεσοπρόθεσμο ή πρώτο αριστερό. Αν πραγματικά ενδιαφέρει την πολιτική ηγεσία και τις πολιτικές δυνάμεις της χώρας να εξέλθει η πατρίδα από την συγκεκριμένη κατάσταση, ας γίνει αντιληπτό πως το μνημόνιο είναι μόνο ένα.

Σ` αυτή τη λογική δεν χωρούν αντιπολιτευτικές κορώνες, αλλά εθνική στρατηγική, ώστε να αντιμετωπιστεί η κατάσταση και αν σχεδιαστεί ένα εθνικό σχέδιο εξόδου, τότε πραγματικά θα υπάρχει φως στο τούνελ.

Το ελληνικό εκλογικό κοινό, έχει προφανώς κουραστεί να διεκδικεί, να βγαίνει στους δρόμους κάθε Κυριακή και να γεμίζει με σκηνές τις πλατείες διαμαρτυρόμενο για τη μνημονιακή σκληρή πολιτική. Πλέον ο Έλληνας διακρίνεται με έπαρση, βαδίζει – κινείται στους αιθέρες, σκέφτεται, ενεργεί, ακούει και κυρίως ψηφίζει χωρίς να έχει επίγνωση της πραγματικότητας. Ο Έλληνας γίνεται θεατής, τοποθετεί και αναλώνεται στην ατζέντα της καθημερινότητας με ζητήματα που αφορούν τους υπερθεματιστές των καναλιών ή τις σχέσεις των ιεραρχών με την κυβέρνηση.

Tο ελληνικό κοινό ενίοτε ασχολείται και με τις σχέσεις εκκλησίας – κράτους και το απασχολεί αν το μάθημα των Θρησκευτικών θα πρέπει ή να αλλάξει ή να προστεθεί στη διδακτέα ύλη η διδασκαλία ύμνων, προερχόμενων από Έλληνες έντεχνους καλλιτέχνες, με ελληνική μεν “αριστερή” δε συνείδηση. Σαφέστατα θέματα σοβαρά, που εάν λυθούν άμεσα, η κρίση στην ελληνική οικονομία θα ξεπεραστεί, οι αγορές θα ανοίξουν αυτόματα και θα έλθει η ανάπτυξη.

Στο έτος 2016 μ.Χ., όταν η ελληνική εκκλησιαστική ιεραρχία -με έργο αδιαπραγμάτευτο κοινωνικό, έργο στήριξης μέσω των δομών προς τον ελληνικό λαό-, συναντιέται με τον πρωθυπουργό της χώρας με αντικείμενο συζήτησης το μάθημα των Θρησκευτικών, σαφέστατα προσβάλλεται η νοημοσύνη του έτσι κι αλλιώς βαθιά θρησκευόμενου ελληνικού λαού, με σχέσεις λαού και εκκλησίας άρρηκτες όταν η ιστορία το απαιτούσε ή το απαιτεί.
Σίγουρα η ελληνική εκκλησιαστική ιεραρχία έχει γνώση των θεμάτων που αφορούν την σκληρά δοκιμασμένη ελληνική κοινωνία, καθώς μέσα από τις θωρακισμένες multimedia λιμουζίνες ο επιβάτης θα παρακολουθεί είτε δελτία ειδήσεων, είτε μέσω της απευθείας και γρήγορης επικοινωνίας με τον Θεό, θα μπορεί να ενημερώνεται για το πώς πραγματικά περνάει την καθημερινότητα ο Έλληνας πιστός.

Η χώρα τη δεδομένη στιγμή, στιγμή ευθύνης, χρειάζεται υπεύθυνη πολιτική με εθνική στρατηγική βασισμένη σε ένα εθνικό σχέδιο εξόδου από την κρίση αλλά και σε ένα σχέδιο για την επόμενη μέρα. Ουδείς από παρθενογένεση, άλλωστε η χώρα μικρή, γνωρίζουμε το παρελθόν μας ιδιαίτερα τι έχουμε πει και τι έχουμε κάνει.

Ο Έλληνας ξέρει και θυμάται ποιος πολιτικός φορέας δεν διαχειρίστηκε σωστά την κρίση και τον έβαλε στα μνημόνια, αλλά και ποιος πολιτικός οργανισμός με μοναδικό λόγο τη μη κατάρρευση του κράτους εξαιτίας της άτακτης χρεοκοπίας που ερχόταν κλήθηκε να πάρει αποφάσεις κοιτάζοντας την εθνική συνολική σωτηρία και όχι το μονοδιάστατο κομματικό συμφέρον.

Ο Έλληνας δεν ξεχνάει τον χρήστη αντιμνημονιακού λόγου που μόλις έγινε πρωθυπουργός μετατράπηκε ή σε dealer συμφωνιών ή σε υπερθεματιστή της συνέχισης των μνημονίων αδιαφορώντας για τις υποσχεσιολογίες και τα ευχολόγια που χάριζε στο πελατειακό μεν νευριασμένο και κυρίως εξουθενωμένο σήμερα ψηφοθηρικό κοινό.
Σαφέστατα ουδείς δεν ξεχνάει το μη αποδεκτό email ελληνικής κυβέρνησης προς τους δανειστές εταίρους, ουδείς όμως ξεχνάει και τον χαμένο οπισθοδρομικό χρόνο της μη διαπραγμάτευσης του πρώτου εξαμήνου του 2015.

Η ζημιά στην ελληνική οικονομία έχει ονοματεπώνυμο.
Η ζημιά οφείλεται στον εθνικό διχασμό, σ` αυτούς που καλλιεργούν διχαστικές λογικές επειδή τους συμφέρει αλλά και σε όσους βολεύει να επικρατεί σε συνθήκες κρίσης ένα σκληρό δίπολο στο συγκεκριμένο πολιτικό σκηνικό της χώρας.
Η ζημιά, οφείλεται στη μετάλλαξη του Προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ κ. Αλέξη Τσίπρα όπου ψηφίστηκε από τον ελληνικό λαό ως αυτός που θα βγάλει την Ελλάδα από την κρίση και τα μνημόνια, σκίζοντας με ένα νόμο και ένα άρθρο τις μνημονιακές επιταγές των προκατόχων του.

Ευθύνες μεγάλες του αξιότιμου Έλληνα Πρωθυπουργού κ. Τσίπρα ο οποίος εισήλθε -με χαμένο χρόνο – στη σκληρή πραγματικότητα, αρνείται να δει το πραγματικό παιχνίδι που συντελείται στο “νεοφιλελεύθερο” τοπίο χωρίς όρους κοινωνίας ή χωρίς μέσα που πρέπει να προσθέσει ώστε η κοινωνία να μπορεί να προστατευθεί.

Ευθύνες όμως υπάρχουν και στον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης κ. Κυριάκο Μητσοτάκη. Τρέφει για εσωκομματικούς λόγους τον εθνικό διχασμό, δεν ονοματίζει τον καθαρό φταίχτη της οικονομικής κατάστασης της χώρας, ξεχνάει το παρελθόν της παράταξής του και υπόσχεται ανεφάρμοστες παροχές αλλά και μειώσεις φόρων ζητώντας άμεσα εκλογές.

Στην ιστορία του κοινοβουλευτισμού, όσες αντιπολιτεύσεις υποσχέθηκαν μειώσεις φόρων, ως κυβερνήσεις έφεραν είτε αυξήσεις στη φορολογία ή συμβάσεις με σκληρά εφαρμοσμένα προγράμματα, έπειτα από συμφωνίες με δανειστές εταίρους.

Ας εμπεδώσουμε τα εξής:

  • Η χώρα αυτή την περίοδο ΔΕΝ χρειάζεται χαμένο χρόνο και μικροπολιτικές λογικές, είτε αυτές προέρχονται από την πλευρά της κυβέρνησης είτε έρχονται από την πλευρά της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που ΘΥΜΙΖΩ, έχει και αυτή υπογράψει το πρώτο αριστερό μνημόνιο που τώρα αντιπολιτεύεται.
  • Η χώρα βρίσκεται ακόμα εκτός αγορών σε περίοδο ύφεσης. Άγνωστος ο χρόνος εισόδου σ` αυτές, άγνωστος ο χρόνος που θα έλθει η ανάπτυξη, άγνωστη και χωρίς σχέδιο η επόμενη μέρα της εισόδου στις αγορές.
  • Μεταξύ των υποσχεσιολογιών και παρεχολογίας του πρωθυπουργού κ. Αλέξη Τσίπρα και του αρχηγού αξιωματικής κ. Κυριάκου Μητσοτάκη, ανάμεσα στις ιδεολογικές αντιθέσεις και στις πολιτικές διαφορές, υπάρχει ο χαμένος χρόνος που μετατρέπει τις υποσχεσιολογίες σε νέα μέτρα και σε δυσβάσταχτη για τον Έλληνα πολίτη φορολογία.
  • Στη χώρα δεν υπάρχουν μόνο οι άνεργοι που κακώς θα γίνουν όσοι εργαζόμενοι στα Μ.Μ.Ε χάσουν την εργασία τους από τις απολύσεις προερχόμενες εξαιτίας του μαύρου των καναλιών. Υπάρχει ένα ποσοστό ανέργων της τάξεως του 27% και ένα ποσοστό Ελλήνων που εξαιτίας της κρίσης μετανάστευσε εκτός χώρας για να βρει εργασία.
  • Η χώρα μπήκε σε πολιτικές μνημονίου εξαιτίας ανεύθυνων πολιτικών που δεν ήθελαν να δουν την κρίση κατάματα, πολιτικών που έχασαν διαπραγματευτικό χρόνο καθώς οι Ευρωπαίοι εταίροι δεν ήθελαν να δουν ούτε την πλάτη τους, όπως οι ίδιοι έχουν ομολογήσει, αλλά και εξαιτίας πολιτικών που δεν είχαν ή είχαν και έχασαν τον απαιτούμενο από τους εταίρους στην Ευρωπαϊκή Ένωση χρόνο στη λήψη της απόφασης.
  • Eυχολόγια, υποσχεσιολογίες και πανηγυρισμοί δεν χρειάζονται μέχρι να βγει η χώρα από την κρίση.

Οι πολιτικές εξελίξεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση, σαφέστατα επηρεάζουν τη διακύμανση της κρίσης στην ελληνική κοινωνία, όμως θα εξεταστούν σε διαφορετικό χρόνο.

Για τη συνέχιση της κρίσης στην Ελλάδα υπεύθυνη είναι και η ίδια η ελληνική κοινωνία. Υπεύθυνος ο ίδιος ο Έλληνας καθώς αυτός αποφασίζει και ψηφίζει ανεύθυνους.

Η ύφεση φεύγει, η ανάπτυξη έρχεται αν και μόνο αν η ίδια η κοινωνία επιθυμεί να βρίσκεται σε συνθήκες προόδου μακριά από λογικές συντήρησης.

ΥΓ.: Η ενδεχόμενη αύξηση μισθών των ανώτατων δικαστικών της χώρας, σε συνθήκες κρίσης, θα εμβαθύνει τον εθνικό διχασμό, με τον ελληνικό λαό πλέον αηδιασμένο, χωρίς περιθώρια αντίδρασης, βλέποντας να υπάρχουν πολίτες δυο κατηγοριών στην σύγχρονη ψωροκώσταινα. Σε “elite” πολίτες, οι οποίοι μπορούν και λαμβάνουν αυξήσεις την ώρα της κρίσης και σε πολίτες που χωρίς αυξήσεις ζουν με μειώσεις μισθών και κοψίματος του ΕΚΑΣ,, αντί της καταβολής της υποσχόμενης 13ης σύνταξης. Πολίτες που δεν μπορούν να αντέξουν τη σκληρή εφαρμοσμένη δημοσιονομική πολιτική η οποία εφαρμόζεται είτε από αριστερές, είτε από δεξιές κυβερνήσεις, με αποτέλεσμα αντί για έξοδο από την κρίση η ελληνική οικονομία να μπαίνει πιο βαθιά στην ύφεση και τον λαό να συνεχίζει να ζει μονίμως σε συνθήκες ανέχειας μέσα σε αδιέξοδο και στην απόγνωση.
Αυτή την Ελλάδα θέλουμε;

Πηγή: Αυτή την Ελλάδα θέλουμε; Απαιτείται εθνικό σχέδιο εξόδου από την κρίση και σχέδιο για την επόμενη μέρα http://mignatiou.com/2016/10/afti-tin-ellada-theloume-apetite-ethniko-schedio-exodou-apo-tin-krisi-ke-schedio-gia-tin-epomeni-mera/

* Ο Ανδρέας Τσιλογιάννης είναι δημοσιογράφος Andreas.tsilogiannis@gmail.com Follow on Twitter: @TsilogiannisAnd
Πηγή MIgnatiou



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι η κυβέρνηση του Barack Obama έχει παραχωρήσει πλήρως τα ηνία του χειρισμού και σχεδιασμού στον ευρωπαϊκό χώρο –ειδικά εντός της Ε.Ε. και στις σχέσεις της Τουρκίας με την Ε.Ε.– στη Γερμανία. Το Βερολίνο και η Καγκελάριος, Angela Merkel, λόγω του τεράστιου πολιτικού προβλήματος που αντιμετωπίζει με το προσφυγικό στο εσωτερικό της Γερμανίας, το θέμα της τρομοκρατίας, αλλά και το απίστευτο μπάχαλο στη Συρία, έχει δρομολογήσει μια πορεία χαϊδέματος και αποδοχής των επικίνδυνων σχεδίων του Tayyip Erdoğan

Του Δημήτρη Γ. Απόκη

Από την ημέρα που ο Πρόεδρος της Τουρκίας, Recep Tayyip Erdoğan, ξάφνιασε αυτούς που ήθελαν να ξαφνιαστούν, με τις δηλώσεις που αμφισβητούν ευθέως της Συνθήκη της Λωζάννης, ξεκίνησε μια κατρακύλα η οποία δεν φαίνεται να έχει τελειωμό και προοιωνίζει δυσμενείς εξελίξεις στον κρίσιμο τομέα της εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας της χώρας.

Το εσκεμμένο παραλήρημα του κ. Erdoğan, ακολούθησε ένας δήθεν καβγάς στο εσωτερικό της Τουρκίας, ο οποίος είχε ως μοναδικό αποτέλεσμα να προστεθούν στο καλάθι των αμφισβητήσεων από την πλευρά της Άγκυρας 16 νησιά στο Αιγαίο, τα οποία ούτε λίγο ούτε πολύ η Τουρκία λέει ότι είναι δικά της, έγινε λάθος και είναι και ριγμένη που τα έχασε.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, στον χορό της τραγωδίας ανοίξαμε και σας περιμένουμε ήρθε να προστεθεί και η Αλβανία, θέτοντας θέμα Τσάμηδων, το οποίο μάλιστα γίνεται ανησυχητικό με τις στην ουσία άνευ ουσιαστικής απάντησης ενδιαφέρουσες αιτιάσεις του Αλβανού υπουργού Εξωτερικών, Ditmir Bushati (ΦΩΤ.).

Οι απαντήσεις του ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών, σε αυτή την καταιγίδα αμφισβητήσεων και διεκδικήσεων, ξεκίνησαν από χλιαρές και έφτασαν στο επίπεδο του τυπικού. Για να μην αναφέρει κανείς τα τραγελαφικά των ξενόγλωσσων απαντήσεων.

Βέβαια, πέρα από την ανάλαφρη αντιμετώπιση από την πλευρά της κυβέρνησης, και στον χώρο της αντιπολίτευσης δεν θα μπορούσε να πει κανείς ότι έσκισε τα ρούχα του, γεγονός που δημιουργεί ακόμη μεγαλύτερη ανησυχία.

Στο καταστροφικό παζλ που αρχίζει να διαμορφώνεται, βασικό κομμάτι αποτελεί και η προσπάθεια που βρίσκεται σε εξέλιξη για άρον άρον επίλυση του Κυπριακού σε μια καλά καμουφλαρισμένη νέα έκδοση του Σχεδίου Αννάν, η οποία σαφώς θα γέρνει την πλάστιγγα προς την πλευρά της Τουρκίας.

Δυτικός Αναθεωρητισμός

Εκείνο όμως που ανεβάζει το θερμόμετρο της ανησυχίας στα ύψη είναι η αντιμετώπιση αυτού του κύματος αναθεωρητισμού, από σημαντικά κέντρα επιρροής και σχεδιασμού, όπως είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Γερμανία – Ευρωπαϊκή Ένωση. Από τις απαντήσεις που δίνουν όταν ερωτώνται για όλες αυτές τις αμφισβητήσεις της Τουρκίας, της Αλβανίας, αλλά και τις κινήσεις τους όσο αφορά το Κυπριακό, όποιος είναι επαρκώς σκεπτόμενος και ρεαλιστής μόνο ήσυχος δεν μπορεί να αισθάνεται.

Είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι η κυβέρνηση του Barack Obama έχει παραχωρήσει πλήρως τα ηνία του χειρισμού και σχεδιασμού στον ευρωπαϊκό χώρο –ειδικά εντός της Ε.Ε. και στις σχέσεις της Τουρκίας με την Ε.Ε.– στη Γερμανία. Ταυτόχρονα, η γερμανική σκέψη και τα γερμανικά συμφέροντα είναι βαθιά ριζωμένα στα διπλωματικά γραφεία του Foggy Bottom, όπου βρίσκεται το State Department.

Ένα μεγάλο ερωτηματικό στη σύνθεση του παζλ αποτελεί η στάση της Μεγάλης Βρετανίας, ειδικά υπό το πρίσμα του Brexit. Δυστυχώς αυτήν τη στιγμή το Λονδίνο είναι απορροφημένο στη διαδικασία εξόδου από την Ε.Ε. και θα του πάρει αρκετό καιρό να ξαναδραστηριοποιηθεί στην κρίσιμη στρατηγικά περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, όπου διαθέτει μακρά παράδοση, βαθιά γνώση και σημαντικά συμφέροντα.

Το Βερολίνο και η Καγκελάριος, Angela Merkel, λόγω του τεράστιου πολιτικού προβλήματος που αντιμετωπίζει με το προσφυγικό στο εσωτερικό της Γερμανίας, το θέμα της τρομοκρατίας, αλλά και το απίστευτο μπάχαλο στη Συρία, έχει δρομολογήσει μια πορεία χαϊδέματος και αποδοχής των επικίνδυνων σχεδίων του Tayyip Erdoğan. Η Ουάσιγκτον έχει δώσει το πράσινο φως σε αυτήν την πολιτική – τακτική, λόγω του παραδοσιακού τρόπου σκέψης και αντιμετώπισης έναντι της Τουρκίας που επικρατεί στο κατεστημένο εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας των ΗΠΑ, για δεκαετίες.

Την ίδια στιγμή, η Ελλάδα, βουτηγμένη μέσα στο σπιράλ θανάτου των μνημονίων, με μια Οικονομία ουσιαστικά διαλυμένη και στηριζόμενη σε δανεικά για να καλύψει τις στοιχειώδεις ανάγκες της, ως χώρα αδυνατεί να αντιμετωπίσει τις ραγδαίες εξελίξεις που έρχονται στον τομέα των εθνικών θεμάτων. Ταυτόχρονα, στο εσωτερικό υπάρχει μια σαφής προσπάθεια να πληγούν κεντρικοί πυλώνες του Ελληνισμού, υπονομεύοντας την ιστορική μνήμη και αποσταθεροποιόντας την κοινωνική, πολιτική, πολιτισμική και εθνική συνοχή.

Επίσης, με δεδομένη αυτήν τη στάση της Δύσης, υπάρχει σαφής προσπάθεια εισχώρησης της Ρωσίας στον ελληνικό χώρο, με ισχυρά συμφέροντα να έχουν αρχίσει ήδη να συγκρούονται στο παρασκήνιο.

Όλη αυτή η συντονισμένη προσπάθεια ριζικού αναθεωρητισμού των δεδομένων που μέχρι σήμερα επικρατούν στον τομέα εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας της χώρας, αλλά και η σαφής προσπάθεια αφελληνισμού στο εσωτερικό, δεν είναι τυχαία. Εκπορεύεται από κοντόφθαλμους αμερικανο-γερμανικούς υπολογισμούς και αποτελεί ίσως τη σοβαρότερη απειλή που έχει αντιμετωπίσει η χώρα μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Οι προεδρικές εκλογές των Ηνωμένων Πολιτειών, στις 8 Νοεμβρίου, είναι ένα κομβικό σημείο στις εξελίξεις αυτής της προσπάθειας αναθεώρησης των δεδομένων στον τομέα των εθνικών συμφερόντων της χώρας. Το ποια θα είναι η στάση του επόμενου Προέδρου των ΗΠΑ, όσο αφορά τον ρόλο της Ουάσιγκτον στη διαμόρφωση της πολιτικής γύρω από την Ελλάδα, θα κρίνει και το εάν θα συνεχίσει η πολιτική της Δύσης για το μέλλον της χώρας μας να φορά αμερικανικού design γερμανικά γυαλιά ή εάν θα γίνει αντιληπτό ότι η Τουρκία έχει ήδη χαθεί για τη Δύση και μόνο προβλήματα θα δημιουργήσει η πολιτική ανοχής απέναντί της. Εύχομαι, για το καλό της Δύσης και το μέλλον της Βόρειο - Ατλαντικής Συμμαχίας τα γυαλιά να γίνουν το συντομότερο δυνατό American Optical!

* Ο κ. Δημήτρης Γ. Απόκης είναι διεθνολόγος, απόφοιτος του The Paul H. Nitze, School of Advanced International Studies, The Johns Hopkins University και δημοσιογράφος.
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Όθων Ιακωβίδης

Συνταγματική αναθεώρηση (πραγματική και όχι κίβδηλη) δεν μπορούν να κάνουν αυτοί που ποδοπάτησαν και κατέλυσαν το Σύνταγμα και τη Λαϊκή κυριαρχία, προκειμένου να γίνουν, από εντολοδόχοι του Λαού, εντολείς του (και εντολοδόχοι εξωχώριων δυνάμεων).

Η μόνη αναθεώρηση που μπορούν να κάνουν στο Σύνταγμα οι καταπατητές του, είναι κίβδηλη και θνησιγενής.
Όπως εκείνες που έκανε η χούντα των συνταγματαρχών.
Και όποια αναθεώρηση κάνουν, θα έχει την ίδια τύχη με εκείνες... δηλαδή θα πεταχτεί στον ιστορικό “κάλαθο των αχρήστων”.

Αλλά, ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά τους:
Ο σφετερισμός της πολιτικής εξουσίας και μάλιστα ο ολοκληρούμενος με πραξικόπημα* που καταλύει την Λαϊκή κυριαρχία, δεν μπορεί να παράσχει δημοκρατική νομιμοποίηση στους σφετεριστές.
(*) “Πραξικόπημα, είναι η αιφνιδιαστική πολιτική ή στρατιωτική ενέργεια που παραβιάζει το Σύνταγμα και περιορίζει τις ελευθερίες του Λαού”. (Λεξικό Δημητράκου).

Όλες οι πράξεις μίας τέτοιας πραξικοπηματικής εξουσίας, αναθεωρούνται μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας και τη δίωξη των σφετεριστών.
(Άρθρο 120.3 Σ: O σφετερισμός, με οποιονδήποτε τρόπο, της λαϊκής κυριαρχίας και των εξουσιών που απορρέουν από αυτή, διώκεται μόλις αποκατασταθεί η νόμιμη εξουσία, οπότε αρχίζει και η παραγραφή του εγκλήματος).

Τόσο τον σφετερισμό θέσεων εξουσίας που ο Λαός εμπιστεύεται σε κάποιους, όσο και το πραξικόπημα, που το ζήσαμε με την επτάχρονη χούντα των συνταγματαρχών, το ζούμε και με τη χούντα των κομματαρχών και των “άσπρων κολλάρων”.

Οι μόνες διαφορές μεταξύ των δύο αυτών πραξικοπημάτων, είναι:
1) Η φοβέρα που εξέπεμπαν τα τάνκς των συνταγματαρχών, εκπέμπεται τώρα από τις οθόνες της τηλεόρασης.
2) Οι σύγχρονοι πραξικοπηματίες, δεν αλλάξαν “στολή” και θέση.

Δηλαδή, ενώ στη χούντα των συνταγματαρχών, οι πραξικοπηματίες στρατιωτικοί άλλαξαν στολή και θέση και εμφανίστηκαν με σμόκιν, καταλαμβάνοντας τις πολιτικές θέσεις της διακυβέρνησης της Χώρας, στη χούντα των κομματαρχών, οι πραξικοπηματίες δεν άλλαξαν, ούτε στολή, ούτε και θέση, καθώς αυτό που σφετερίσθηκαν, δεν ήταν η θέση, αλλά οι δυνατότητες που τους προσφέρει η θέση που τους εμπιστεύθηκε ο κυρίαρχος Λαός και την οποία ήδη κατείχαν.

Αυτό, η μή αλλαγή θέσης και “στολής”, είναι που καθιστά δυσδιάκριτο (για τον Λαό) το πραξικόπημα των κομματαρχών που, από εντολοδόχους του Ελληνικού Λαού, τους κατέστησε εντολείς του.

Υπενθυμίζεται ότι: Σύσσωμο το Πολιτικό Σύστημα της Χώρας (όλα τα κόμματα του Κοινοβουλίου, μπροστά στα μάτια ολόκληρης της Ελληνικής, αλλά και της διεθνούς, κοινωνίας) με τη σύμπραξη του ΠτΔ και υπό την προεδρία του, αμέσως μετά το αποτέλεσμα τού Δημοψηφίσματος του “62,5% ΟΧΙ”, τον Ιούλιο του 2015, συμφώνησαν ή επέτρεψαν (δια της ανοχής τους) να ανατραπεί η απόφαση του Δημοψηφίσματος αυτού!!!

Όμως, το Δημοψήφισμα, είναι μία επίσημη και πανηγυρικά παρμένη απόφαση του κυρίαρχου Λαού που το Σύνταγμα (άρθρο 52) την καθιστά ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ “για όλους τους λειτουργούς της Πολιτείας”.
(Άρθρο 52Σ: “H ελεύθερη και ανόθευτη εκδήλωση της λαϊκής θέλησης, ως έκφραση της λαϊκής κυριαρχίας, τελεί υπό την εγγύηση όλων των λειτουργών της Πολιτείας, που έχουν υποχρέωση να τη διασφαλίζουν σε κάθε περίπτωση. Nόμος ορίζει τις ποινικές κυρώσεις κατά των παραβατών της διάταξης αυτής”).

Με αυτή την πράξη (της ανατροπής της Λαϊκής ετυμηγορίας τού Δημοψηφίσματος) ο εντολοδόχος του Λαού (τα κοινοβουλευτικά κόμματα) ανέτρεψε πραξικοπηματικά την επιταγή του 1ου Άρθρου του Συντάγματος, καθιστώντας τον εαυτό του εντολέα και τον κυρίαρχο Λαό, εντολοδόχο.
(Άρθρο 1οΣ:
2. Θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία.
3. Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα”).

Και, μιας και πιάσαμε το Σύνταγμα στα χέρια μας, ας ξαναθυμηθούμε και την ακροτελεύτια παράγραφο του τελευταίου του άρθρου του:
Άρθρο 120Σ:
“4. H τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και ΥΠΟΧΡΕΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΝΤΑΙ ΜΕ ΚΑΘΕ ΜΕΣΟ εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία».
(τα κεφαλαία, είναι δικά μου).

Κατανοητά;


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Τώρα που φανερώθηκε "καταμεσής της αγοράς", en plein air που θάλεγαν οι γάλλοι, "φόρα παρτίδα" που λέμε εμείς, καθαρά, ξάστερα και ξετσίπωτα, πως τούτος ο λαός δεν έχει να περιμένει τίποτα από πουθενά, καθώς και το τελευταίο προπύργιο μιάς αμυδρής ελπίδας, η Δικαιοσύνη, ξεπουλήθηκε χθες εν χορδαίς, οργάνοις και με δημοσιογραφική κάλυψη, ας δούμε αν, ο λαός έχει εντέλει ευθύνη που άφησε τα πράγματα να φτάσουν μέχρι εδώ, ή όπως λέει η πρώην Πρόεδρος της Βουλής είναι αθώος και έχει δώσει δείγματα γραφής ηρωικά και ζόρικα.

Κατά το blog σαφώς και ο λαός έχει ευθύνη. Και μάλιστα τεράστια. Ίσως την μερίδα του λέοντος της ευθύνης.
Αρχής γενομένης απ' το βόλεμα της τριακονταετίας του ΠαΣοΚ με τα φούμαρα και τις μίζες του (ναι, ναι κι ο λαός πήρε μίζες με την μορφή των συνεχών αυξήσεων, της καθιέρωσης και θεσμοθέτησης της λαμογιάς, των διορισμών, των αργομισθιών, των υπερ-πρόωρων συντάξεων, τον ανεξέλεγκτο από εφορία και δικαιοσύνη πλουτισμό, και άλλα πολλά, αφού βλέπετε για να στηθεί το παιχνίδι της διαφθοράς δεν χρειάζεται μόνον αυτός που θα "λαδώσει", αλλά κι αυτός που είναι πρόθυμος να "λαδωθεί" και στην συγκεκριμένη περίοδο ο λαός φάνηκε κάτι παραπάνω από πρόθυμος), μέχρι το άκρο άωτο της ευθύνης που είναι η επανεκλογή των τάχα αριστερών, πολιτικών απατεώνων, και επιβράβευση όλων των προηγούμενων μνημονιακών-δωσιλογικών κυβερνήσεων, με μιά σύνθεση του κοινοβουλίου κατά 90% -αν όχι 100%- μνημονιακή και μέχρι την χθεσινή συνάντηση ενός ξεφτιλισμένου πρωθυπουργού με μιά ξεφτιλισμένη "ηγεσία" της Δικαιοσύνης, κι αφού πρώτα προχθές δάρθηκαν καλά-καλά συνταξιούχοι και γέροντες, και στήθηκαν κλούβες για να μην μπορέσουν να προσεγγίσουν ούτε σε απόσταση οπτικής επαφής το Δικτατορικό Μέγαρο και χωρίς αυτά τα δύο τελευταία γεγονότα των δύο τελευταίων ημερών να έχουν προκαλέσει την κατεδάφιση της πλατείας Συντάγματος όπως πραματικά θα έπρεπε, ΟΙ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΑΣΥΓΧΩΡΗΤΕΣ.

Ισχυρίζεται -και προφανώς πιστεύει, αφού πρόκειται για αξιόπιστο πρόσωπο- η πρώην Πρόεδρος της Βουλής πως ο λαός έδωσε ισχυρά δείγματα ανατρεπτικής γραφής και επαναστατικής διάθεσης, τόσο όταν πρωτοέφερε στην εξουσία τον Ιανουάριο του 2015 την "αριστερή" τούτη κυβέρνηση, όσο, κυρίως, με το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου.

Το blog όμως ξέρει να πει πως όταν  κάποιος ρισκάρει να ψηφίσει κάτι εντελώς καινούργιο για κυβέρνηση, καθώς και κυρίως όταν σε πείσμα εκβιασμών, προπαγάνδας και απειλών, με πόνο ψυχής και εγνωσμένα με το αίμα του, υπογράφει, και πετάει στα μούτρα του συστήματος ένα μεγαλειώδες "ΟΧΙ", δεν υφίσταται μετά "σοκ" όταν του κάνουν το "ΟΧΙ", "ΝΑΙ", ούτε τρέχει με την ουρά στα σκέλια να ξαναψηφίσει αυτόν που τον εξαπάτησε, παρά ορμάει και λυγίζει σίδερα και δαγκώνει καρούτζους (λαιμούς) μέχρι να δικαιωθεί και μέχρι να γίνει σεβαστή η απόφασή του.

Αυτό κάνει ένας λαός άξιος, και αξιοσέβαστος από εχθρούς και φίλους.
Ο,τιδήποτε άλλο φέρνει μαζί του  βαρύτατες και καταδικαστικές ευθύνες, ιδίως όταν πιά δεν πρόκειται για έναν λαό που τελεί σε άγνοια και ζει σε ροζ συννεφάκια, παρά για έναν λαό πολτοποιημένο και πνιγμένο μέσα στο ίδιο του το αίμα.

Το blog λέει και φρονεί πως δεν είμαστε άξιοι να σωθούμε. 
Δεν πρέπει να σωθούμε.
Ίσως να είναι προτιμότερο, ίσως να προσφέρουμε καλύτερες υπηρεσίες στους άλλους λαούς με τον χαμό μας, με το να γίνουμε το παράδειγμα προς αποφυγή. 

Και ίσως έτσι να αναιρέσουμε και το αποτέλεσμα του πειράματος που κάνει η Παγκοσμιοποίηση, με πρώτο πειραματόζωο εμάς και στόχο όλους τους άλλους λαούς..

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Από την στιγμή που η Ελλάδα επισήμως δήλωσε ότι «η Κύπρος κείται μακράν», με την σύμφωνη γνώμη του Μακαρίου, ο οποίος είπε στον Κάλαχαν, στον Βρετανό ΥΠΕΞ, «τι θα κάνουν τα ελληνικά στρατεύματα εδώ» -στην βολιδοσκόπηση από τον Έλληνα ΥΠΕΞ, Γ. Μαύρο, αν μπορούσε η Ελλάδα να στείλει 10.000 στρατιώτες στην Κύπρο- η κοινή πορεία Ελλαδιτών και Κυπρίων ουσιαστικώς έχει περιοριστεί τα μέγιστα.

Το πρόβλημα των ελλαδικών κυβερνήσεων κατά τα τελευταία χρόνια, είναι να πάρουν οι Κύπριοι την απόφαση -όποια απόφαση- ώστε το κυβερνητικό κόμμα που θα βρίσκεται στην εξουσία κατ’ εκείνη την στιγμή, να μη επιβαρυνθεί με ζημιογόνα συμφωνία και χάσει ψήφους. Ότι η Κύπρος, αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο της ελλαδικής γεωστρατηγικής θέσης, ουδόλως απασχολεί τους όποιους επιβήτορες της εξουσίας, την οποία έχουν ως σκοπό και όχι ως μέσο υπηρέτησης του λαού.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο, η Τουρκία προχωρεί με προσεκτικά και μελετημένα βήματα που εδραιώνουν την επιρροή της επί της Κύπρου. Δεν έχει γίνει αντιληπτό φερ’ ειπείν, τι σημαίνει η εξάρτηση της τουρκοκυπριακής κοινότητας, κατ’ αρχάς και εν συνεχεία όλης της Κύπρου, από την μεταφορά νερού εκ Τουρκίας προς Κατεχόμενα.

H ΚΥΠ, η μυστική υπηρεσία της Κύπρου, διέρρευσε το απόρρητο έγγραφο για το νερό των Κατεχομένων, που ετοίμασαν από κοινού τα Ηνωμένα Έθνη με τα Κατεχόμενα για την μεταφορά νερού από την Τουρκία (όπως απεκάλυψε η τουρκική εφημερίδα Χουριέτ). Οι συνομιλίες ήσαν μυστικές (όπερ σημαίνει πως ο ΟΗΕ δρα εναντίον των ελληνικών συμφερόντων, κάτι που βεβαίως δεν είναι μυστικό), και τούτο επειδή η χρήση του νερού στα Κατεχόμενα θα οδηγήσει τις τιμές των ακινήτων καθώς και το εισόδημα σε αύξηση, και επομένως οι Ε/κ δεν θα καθίσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων επειδή θα δυσκολευτούν να πάρουν τα εδάφη που ζητούν.

Η Χουριέτ αναφέρει ότι το έγγραφο είχε την σφραγίδα με την ένδειξη "απόρρητον" και γι’ αυτό γνώριζε μόνο το Υπουργείο Εξωτερικών της Τουρκίας. Στον Ε/κ Τύπο δημοσιεύτηκε ένα μικρό μέρος του εγγράφου το οποίο αφορά το περιουσιακό. Ωστόσο το αυθεντικό έγγραφο αποτελείται από τρία μέρη. Στο έγγραφο μελετάται η στρατηγική επιρροή που θα έχει το νερό στο κυπριακό πρόβλημα και σύμφωνα με την εφημερίδα ετοιμάστηκε ως εξής:

Το πρώτο βήμα για το πρόγραμμα νερού έγινε στις 7 Μαρτίου του 2014 επί πρωθυπουργίας του Ταγίπ Ερντογάν όταν τέθηκε ο θεμέλιος λίθος στο φράγμα Αλάκιοπρου στη Μερσίνα.

Το 2011 τα Ηνωμένα Έθνη κάλεσαν τον ειδικό για θέματα νερού και περιουσιών Αμερικανό Φρέντερικ Μπρούσμπεργκ από την Διεθνή Τράπεζα. Ο διαπραγματευτής της Τ/κ πλευράς Σερντέν Χότζα μαζί με τον Αμερικανό ειδήμονα πήγαν στο φράγμα Αλάκιοπρου το οποίο άρχισε να οικοδομείται και έκαναν έρευνες. Ο Μπρούσμπεργκ πρότεινε την έγκριση του σχεδίου για το νερό από την Παγκόσμια Τράπεζα και με αυτό τον τρόπο στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων οι Ε/κ δεν θα μπορούσαν να αντιδράσουν στο θέμα της επιστροφής των περιουσιών των οποίων η αξία θα ανέβαινε σε σχέση με το 1974 εξαιτίας του προγράμματος για το νερό.

Ο Ερντογάν, δεν έκρυψε άλλωστε σε ομιλία του, ότι συμφέρει στους Ε/κ να συμφωνήσουν με τους Τ/κ, επειδή το νερό θα μεταφερθεί και στην ελεύθερη Κύπρο, της οποίας το πρόβλημα ύδρευσης και άρδευσης είναι μεγάλο.

Δεν είναι φυσικά μόνον αυτό, που αποτελεί ένα μικρό μέρος της εξάρτησης. Συμφώνως προς τον Φοίβο Κλοκκάρη, αντιστράτηγος ε.α., σε άρθρο του στην "Σημερινή" Λευκωσίας, μια συμφωνία Αναστασιάδη-Ακκιντζί, θα σημαίνει τουρκική κυριαρχία σε όλην την Κύπρο, χωρίς στρατιωτική δράση. Ο στρατηγός καταρρίπτει το αφήγημα που θέλει να περάσει ο Ν. Αναστασιάδης, ότι αν δεν υπογράψει η Κύπρος θα διχοτομηθεί, γράφοντας:
«Η Τουρκία δεν θέλει πλήρη διχοτόμηση ή δύο τελείως ανεξάρτητα κράτη στην Κύπρο, αλλά τον έλεγχο ολόκληρης της νήσου, για λόγους ασφάλειας της Τουρκίας και επέκτασης της επιρροής της στην Ανατολική Μεσόγειο (ΑΜ).
Η στοχοθεσία της από τη δεκαετία του 1950 περιλαμβάνεται σε σχέδια του τουρκικού κράτους και στη βιβλιογραφία και τις δηλώσεις Τούρκων αξιωματούχων. Επιβεβαιώνεται από τα ιστορικά γεγονότα, τη συνεχιζόμενη επεκτατικότητά της σε βάρος της Κύπρου και τις θέσεις της, στις συνομιλίες λύσης του Κυπριακού.
Σήμερα η Τουρκία για ολοκλήρωση της στοχοθεσίας της ακολουθεί τη στρατηγική του εξαναγκασμού (χρήση ισχύος, για να αναγκάσει τον αντίπαλο να ενεργήσει αντίθετα από τη θέλησή του - Compellence ο αγγλικός όρος).
Χρησιμοποιεί ως μέσο τις διακοινοτικές συνομιλίες (ΔΣ) για λύση ΔΔΟ, υπό την απειλή των τουρκικών δυνάμεων κατοχής (ΤΔΚ) και των εποίκων, που ασκούν ψυχολογική βία στους Έλληνες, να αποδεχθούν λύση που εξυπηρετεί τον στόχο της Τουρκίας για έλεγχο ολόκληρης της Κύπρου».

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ

Συνολικά 30,5 εκατομμύρια πολίτες της Τουρκίας δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς οικονομική βοήθεια σύμφωνα με τα στοιχεία του τουρκικού υπουργείου Οικογένειας και Κοινωνικής Πολιτικής. Τα στοιχεία αφορούν το έτος 2014.

Η αύξηση είναι σημαντική σε σχέση με τα δεδομένα του έτους 2012 κατά το οποίο ο ίδιος αριθμός ήταν 23,7 εκατομμύρια. Σε ρεπορτάζ που δημοσιεύει σήμερα η τουρκική εφημερίδα Cumhurriyet αναφέρεται ότι αυτό σημαίνει πως δύο στους πέντε πολίτες στην Τουρκία δεν μπορούν να ζήσουν δίχως οικονομική βοήθεια.

Η εφημερίδα αναφέρει ότι, σύμφωνα με τα στοιχεία της τουρκικής στατιστικής υπηρεσίας, το 15% του πληθυσμού της Τουρκίας βρίσκεται κάτω από το επίπεδο της φτώχειας. Ο συνολικός πληθυσμός της χώρας είναι 79 εκατομμύρια.

Το υπουργείο Οικογένειας και Κοινωνικής Πολιτικής, σε σχετικό φυλλάδιό του αναφέρει ότι, κατά το έτος 2015, πάνω από 2 εκατομμύρια νοικοκυριά έλαβαν οικονομική βοήθεια για καύσιμα και 969 χιλιάδες νοικοκυριά για ανάγκες εκπαίδευσης.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του υπουργείου, το 2015, το ύψος της κοινωνικής βοήθειας ανήλθε στα 28,5 δισ. λίρες (περίπου 8,4 δισ. ευρώ).

Στον αντίποδα, η Ελλάδα βιώνει μια παρόμοια κατάσταση, αφού το πλήθος των φτωχών και υπό πτώχευση νοικοκυριών αυξάνεται καθημερινά, ενώ τα συσσίτια και οι κάρτες αλληλεγύης δείχνουν να μην επαρκούν για να καλύψουν τις συνεχώς αυξανόμενες ανάγκες που απειλούν με διάλυση του κοινωνικού ιστού.
Ένας παράλληλος κόσμος, με δύο κυβερνήσεις που φαίνεται να έχουν πολλά κοινά στοιχεία ως προς την απόδοση των πολιτικών τους επιλογών, δημιουργούν συνθήκες πίεσης και αναζήτησης εκτόνωσής της.

Η μόνη απορία που δημιουργείται είναι για την κατεύθυνση αυτής της επικείμενης εκτόνωσης από την πλευρά της Τουρκίας, που -σύμφωνα με τις τελευταίες δηλώσεις του τούρκου προέδρου Ταγίπ Ερντογάν- φαίνεται πως θα εξωτερικευθεί προς την Ελλάδα, μια χώρα που καταρρέει ταχύτατα και στην οποία η κυβερνητική πολιτική ορθότητα χαρακτηρίζει ως "φασίστα" όποιον προβληματίζεται για το μέλλον της χώρας και τους εθνικούς κινδύνους (την ίδια στιγμή που στην Τουρκία ο Ερντογάν χαρακτηρίζει Γκιουλενιστή και τρομοκράτη όποιον θεωρεί πολιτικό αντίπαλο...!)


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Πώς λένε «μετά από απαίτηση πολλών τηλεθεατών»; Ε, έτσι τώρα ξαναπαίζεται το έργο «συνταγματική αναθεώρηση» το οποίο επαναφέρει η κυβέρνηση για τον γνωστό λόγο ο οποίος πλέον καθίσταται κυρίαρχος σε κάθε τι που αποφασίζει: στο πώς θα πάρει τη συζήτηση από τη φλέγουσα πραγματικότητα και θα την πάει οπουδήποτε αλλού…

Μάλιστα, τώρα πήγανε και δύο βήματα πέρα από το αναμενόμενο, ακόμα και γι αυτούς:

Πρώτον, έφτιαξαν μία επιτροπή για την αναθεώρηση του Συντάγματος η οποία δεν έχει μέσα ούτε έναν συνταγματολόγο! Αυτό, από μόνο του, είναι τόσο κωμικό, ώστε επάξια δίνει στο εγχείρημα τον τίτλο της κωμωδίας: είναι σαν να θέλεις να μιλήσεις για ιατρική αλλά χωρίς γιατρούς, για μηχανική αλλά χωρίς μηχανικούς, ή για κοινωνιολογία χωρίς κοινωνιολόγους – και πάει λέγοντας. Είναι απλώς ένας ακόμα γελοίος, ακραίος λαικισμός. Πολύ απλά, δεν γίνεται.

Δεύτερον, επιστράτευσαν ακόμη και το θέατρο – ίσως ακριβώς επειδή έχουν συνείδηση του χαρακτήρα μεταξύ σαπουνόπερας και λαικής απογευματινής. Ισως πάλι επειδή αυτή είναι και η ειδικότητά τους: ως θεατρίνοι, είναι αλήθεια, ότι έχουν διαπρέψει, σε πλήρη αντίθεση με ότι έχουν κάνει ως κυβερνήτες.

Ετσι, με τη γνωστή μπουλβαρική ελαφρότητα, η πρεμιέρα του έργου δόθηκε χθες στο Μέγαρο Μαξίμου.

Τώρα μένει να δούμε πόσο γρήγορα θα κατέβει.

Όχι πώς δεν αντέχουν και οι σαπουνόπερες. Αλλά, τέλος πάντων, ακόμα κι αυτές, ε, κάτι πρέπει να χουν…

Υ.Γ. Γιατί δεν προτείνει ο Καρανίκας την «αγαπημένη» του τηλεπερσόνα;

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Διαψεύδονται πλέον από Αιγυπτιακές πηγές οι πληροφορίες της εφημερίδας Al Ahram (OnLine έκδοση) ότι η Αθήνα και το Κάιρο βρίσκονται πολύ κοντά σε συμφωνία για την χάραξη μιας γραμμής θαλασσίων συνόρων και εκμετάλλευσης (ΑΟΖ) με την Αθήνα.

Όπως ανέφεραμε προχθές, αναδημοσιεύοντας εμπιστευτικό τηλεγράφημα της πρεσβείας μας στο Κάϊρο, η αιγυπτιακή ηγεσία τελικά πείσθηκε να θέσει σαν προτεραιότητα τα δικά της γνωστά υποθαλάσσια αποθέματα φυσικού αερίου και ν’ αφήσει για αργότερα τις έρευνες που θα προχωρούσαν από κοινού με Ελλάδα και Κύπρο.

Μετά από αυτό, δεν υπάρχει προοπτική οριοθέτησης της ΑΟΖ κατά την τριμερή διάσκεψη κορυφής Ελλάδος – Αιγύπτου – Κύπρου, που θα πραγματοποιηθεί στην Αίγυπτο την προσεχή Τρίτη και για την οποία μεταβαίνει στην αιγυπτιακή πρωτεύουσα ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας. Η τελευταία συνάντηση των ηγετών των τριών χωρών είχε πραγματοποιηθεί στην Αθήνα τον περασμένο Δεκέμβριο, ενώ φιλικές συναντήσεις είχαν γίνει και στη διάρκεια τη Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών, τον περασμένο μήνα στη Νέα Υόρκη.

Γιατί υπαναχώρησε η Αίγυπτος

Σημαντικό ρόλο στην απόφασή της να μην προχωρήσει τώρα στην υπογραφή μιας συνθήκης αναγνώρισης της ΑΟΖ ανάμεσα στις δυο χώρες, φέρεται να έπαιξαν οι απόψεις που εξέφρασε τόσο το Αιγυπτιακό υπουργείο Εξωτερικών, όσο και το Εσωτερικών.

Το πρώτο, φέρεται να έχει προειδοποιήσει τον Πρόεδρο Αλ Σίσι ότι θα υπάρξουν έντονες αντιδράσεις με την Τουρκία καθώς και από φιλικές χώρες της Αιγύπτου στην Αραβική χερσόνησο, που στηρίζουν τις γενικότερες πολιτικές της Άγκυρας στην περιοχή της ΝΑ Μεσογείου.

Εξάλλου, και η Αμερικάνικη πολιτική στο ζήτημα δεν υπήρξε θετική, καθώς θεωρεί ότι η παρόμοια απόφαση, θα προκαλέσει εντονότερη ένταση στην περιοχή.

Ταυτοχρόνως, το Κάιρο δεν έχει επιλύσει ένα σοβαρό ζήτημα στις σχέσεις του με το Ισραήλ που το εξανάγκασε να ακυρώσει τη συμφωνία για μεταφορά Ισραηλινών υδρογονανθράκων στην Αίγυπτο για μετατροπή τους σε  υγροποιημένο φυσικό αέριο (LNG) καθώς η κρατική εταιρία της Αιγύπτου ζητά σαν προαπαιτούμενο να τις χαριστεί χρέος πολλών εκατομμυρίων ευρώ που χρωστά στο Ισραήλ. Αυτό σημαίνει, ότι η επιδιωκόμενη τετραμερής συνεργασία αντιμετωπίζει δυσχέρειες κι αυτό κάνει την Αίγυπτο να μην βιάζεται  παρά την ανακάλυψη του νέου Αιγυπτιακού κοιτάσματος φυσικού αερίου, Ζορ, στη Μεσόγειο, κοντά στην αποκλειστική οικονομική ζώνη των τριών χωρών, που αρχικά οδήγησε σε σκέψεις συμφωνίας για την ΑΟΖ.

Οι Αιγύπτιοι διπλωμάτες και ο ΥΠΕΞ Sameh Soukri, υποστηρίζουν ότι το Κάιρο αντιμετωπίζει δύο σημαντικά ζητήματα στις διεθνείς σχέσεις του που ζητούν άμεση λύση. Το ένα με την Ιταλία και το δεύτερο με τη Ρωσία. Το πρόβλημα με την Ιταλία αφορά στην υπόθεση του Giulio Regeni, ενός Ιταλού ερευνητή που δολοφονήθηκε άγρια ​​στο Κάιρο, και την αποτυχία των αρχών για τον εντοπισμό των ενόχων, καθώς υπάρχουν υπόνοιες για την αστυνομία. Εξ αυτού, εδώ και μήνες οι δυο χώρες έχουν ανακαλέσει τους πρέσβεις τους.

Τα προβλήματα με τη Ρωσία δημιουργήθηκαν από την κατάρριψη ενός Metrojet που συνετρίβη στο Σινά με πάνω από 200 Ρώσους τουρίστες, τον περασμένο Οκτώβριο και η Μόσχα μίλησε για «τρομοκρατία» κάτι που το Κάιρο αποφεύγει να παραδεχθεί. Ένα νέο επεισόδιο έντασης προκλήθηκε από την απαγόρευση αγοράς ρωσικού σταριού από την Αίγυπτο εξαιτίας μιας ασθένειας που το έπληξε. Ωστόσο, μετά τη συνάντηση Σίσι –Πούτιν στην Κίνα, τα πράγματα δείχνουν να καλυτερεύουν.

Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη. Η Αίγυπτος ζητά ένα μεγάλο δάνειο από το ΔΝΤ. Αιγύπτιοι αξιωματούχοι που χειρίζονται το θέμα λένε ότι η εξασφάλιση του δανείου του ΔΝΤ, θα απαιτήσει οικονομική βοήθεια για να ξεκινήσει η διαδικασία της υποτίμησης του νομίσματος. Η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, από τους μεγαλύτερους χρηματοδότες της πολιτικής μετάβασης στην Αίγυπτο το 2013, έχουν υποσχεθεί βοήθεια, αλλά οι διπλωμάτες συμφωνούν πως η οποιαδήποτε βοήθεια θα περιλαμβάνει το στοιχείο του δούναι και λαβείν. Αξίζει να σημειωθεί πως αυτές οι δυο χώρες είναι σύμμαχοι της Τουρκίας στην περιοχή και ειδικότερα στη Συρία.

Εσωτερικές ανάγκες…

Το εσωτερικό έχει τις δικές του δυσκολίες. Γιατί η Μουσουλμανική Αδελφότητα εξακολουθεί να δρα και να βρίσκεται παρούσα, με ή χωρίς μανδύα, σε όλες τις δημόσιες εκδηλώσεις της Αιγύπτου, στηριζόμενη σταθερά από τον Τούρκο πρόεδρο Ταγίπ Ερντογάν.

Μόλις την περασμένη Παρασκευή, ο Ερντογάν έδωσε συνέντευξη στο ιδιωτικό τηλεοπτικό κανάλι Rotana Khalijiya, και δεν παρέλειψε -παρά την επισήμως «διαλλακτική στάση του» προς την Αίγυπτο- να περιγράψει την επανάσταση της 30η Ιουνίου ως «στρατιωτικό πραξικόπημα». Και συνέχισε λέγοντας «Ο Πρόεδρος Morsy, ο οποίος εξελέγη από το 52%, είναι στη φυλακή. Πολλοί από τους φίλους του έχουν φυλακιστεί. Κάποιοι από αυτούς καταδικάστηκαν σε θάνατο. Αυτό το πρόβλημα πρέπει να λυθεί. Αν αυτοί οι άνθρωποι απελευθερωθούν, μπορούμε να αρχίσουμε την εξομάλυνση των σχέσεων. Δεν έχουμε πρόβλημα με τον αιγυπτιακό λαό. Έχουμε ιστορικούς δεσμούς μεταξύ μας», δήλωσε ο Ερντογάν.
Ωστόσο, ο εκπρόσωπος του υπουργείου είπε ότι τα σχόλια του Ερντογάν δεν συνάδουν με οποιαδήποτε υποτιθέμενη τουρκική προσπάθεια στη βελτίωση των σχέσεων με την Αίγυπτο.

Όμως με τη συνεχιζόμενη επιδότηση δραστηριότητα των στελεχών της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, την παροχή ασύλου σε στελέχη της και τους εμπρηστικούς λόγους κατά του Σίσι, η Άγκυρα παραμένει πόλος για τους Αιγύπτιους ισλαμιστές που ασκούν εξαιρετικά σημαντική πίεση στην κυβέρνηση και τις πολιτικές της, όπως λόγου χάρη οι καταγγελίες για «ξεπούλημα» των εθνικών συμφερόντων της χώρας στην… Ελλάδα!

Αυτές οι πιέσεις μαζί με την αύξηση της εγχώριας τρομοκρατίας στο Σινά και στην Κεντρική Αίγυπτο, υποχρέωσαν πιθανώς τον Αλ Σίσι να κάνει ένα βήμα πίσω και να μην προχωρήσει στη συμφωνία για την ΑΟΖ.

Υπάρχει κι άλλο μέτωπο;

Εκτός όμως της Αιγύπτου, υπήρχαν πληροφορίες ότι η πιθανότητα η τριμερής να οδηγηθεί στη σύναψη μιας συμφωνίας για την Ελληνo-Αιγυπτιακή ΑΟΖ  είχαν προκαλέσει προβληματισμό, αν όχι δυσφορία, στη Λευκωσία.

Κυπριακές πολιτικές πηγές διερωτώντουσαν την εβδομάδα που πέρασε  «πόσο σκόπιμο θα ήταν να υπάρξει αυτή η συμφωνία σε μια στιγμή που όλα δείχνουν ότι πλησιάζουμε σε μια συμφωνία για το Κυπριακό;». Ο συνομιλητής μας, απέφυγε να μας υποδείξει την πηγή αυτών των ανησυχιών λέγοντας πως «δεν επηρεάζει τις όποιες αποφάσεις» αλλά και μόνον η σκέψη, γεννά ερωτηματικά κατά πόσον η Λευκωσία θα ήταν ευτυχής με την όποια συμφωνία τη δεδομένη στιγμή.

Η διάσκεψη θα πραγματοποιηθεί με κάθε επισημότητα την προσεχή Τρίτη, 9 Οκτωβρίου παραμένει όμως να φανεί το αμέσως επόμενο διάστημα κατά πόσον η Αθήνα και το αρμόδιο υπουργείο Εξωτερικών έλαβαν ένα μάθημα χειρισμού «εθνικών θεμάτων» από τους Αιγύπτιους ομολόγους τους καθώς λειτούργησαν με απόλυτη προτεραιότητα τις πραγματικές ανάγκες και ισορροπίες της χώρας τους.

Το Κάιρο θα εμφανίσει την τριμερή, για μια ακόμη φορά, σαν απάντηση προς την Άγκυρα και τον Ταγίπ Ερντογάν χωρίς να δώσει ανταλλάγματα σε οποιοδήποτε επίπεδο για τη στενή στήριξη της Αθήνας, ιδιαίτερα σε ευρωπαϊκό επίπεδο, καθώς έχει μετατραπεί σε «κυματοθραύστη» των ευρωπαϊκών αρνητικών κριτικών, σε σχέση με το σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από την κυβέρνηση Σίσι.

Απέναντι στην Αίγυπτο η Αθήνα διαθέτει σωρεία «όπλων». Το ερώτημα είναι ποιος και με τι τρόπο θα τα χρησιμοποιήσει προκειμένου να λυθεί το σημαντικό, για εμάς, ζήτημα της ΑΟΖ…

Γιάννης Δημητριάδης
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου