Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

17 Αυγ 2016

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ

Εν μέσω θέρους, κι η Ελλάδα βιώνει μία αφόρητη μνημονιακή κατοχή και καταστροφή, καταγράφονται γεγονότα τα οποία χαρακτηρίζονται ως ύψιστης σπουδαιότητας για την γεωπολιτική τάξη πραγμάτων στην περιοχή που εκτείνεται μεταξύ Ουκρανίας και Ιράν. Σε αυτά τα μείζονος σπουδαιότητας συμβάντα, τα οποία συμπεριλαμβάνονται μέσα στο πλαίσιο των γεωπολιτικών εξελίξεων και αλλαγών, ήρθε να προστεθεί και η Τουρκία του Ταγίπ Ερντογάν, όπως αυτή διαμορφώνεται μετά το περίφημο αποτυχημένο στρατιωτικό πραξικόπημα. Και αυτή η Τουρκία, που απειλεί σήμερα ευθέως την δομή και τους γεωπολιτικούς σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ, αποτελεί ένα πρόσθετο πρόβλημα για όλες τις χώρες που συνορεύουν με αυτήν, αλλά και για την ίδια τη Δύση.

Η Τουρκία ως πρόβλημα για την Ελλάδα θεωρείται ως παράγοντας που χρήζει άμεσης αντιμετώπισης, από την ελληνική κυβέρνηση, αφού το απρόβλεπτο του χαρακτήρα του τούρκου προέδρου, αλλά και οι νέες συνθήκες (ακόμη και βραχύβιες) που δημιουργούνται στην περιοχή, έχουν την δυνατότητα να μετατραπούν σε άμεσους κινδύνους για την Ελλάδα, μέσα στα πλαίσια της επικίνδυνης πολιτικής του Ερντογάν προς το ΝΑΤΟ και τη Δύση.

Εκεί όμως που η Τουρκία είναι ένα απολύτως σαφές πρόβλημα, παρουσιάζεται και ένα πλήθος ευκαιριών για την Ελλάδα, η οποία εάν χειριστεί με επάρκεια την παρούσα κατάσταση, έχει συγκυριακά την μοναδική ευκαιρία και δυνατότητα να αποκομίσει πολλαπλά οφέλη (πολιτικά και οικονομικά), τόσο ως προς τη γεωπολιτική της αξία όσο και ως προς την αντιμετώπιση της Τουρκίας αυτής καθεαυτής. Αρκεί, να υπάρξει πολιτική βούληση για εκμετάλλευση των υφιστάμενων παραγόντων, όπως αυτοί προκύπτουν από την Τουρκία του Ερντογάν και τις πολιτικές διώξεων (πογκρόμ) που εξελίσσονται ήδη στο εσωτερικό (και όχι μόνο) της Τουρκίας. Αυτή η πρακτική αντιμετώπισης οποιουδήποτε πολιτικού αντιπάλου του Ερντογάν, η οποία επεκτείνεται στα Βαλκάνια και φτάνει έως και τις βόρειες ευρωπαϊκές χώρες, δημιουργεί μία μοναδική συνθήκη για την Ελλάδα, αφού οι διωκόμενοι (σύμφωνα με τους υπολογισμούς ανέρχονται σε δεκάδες χιλιάδες και αυξάνονται αλματωδώς), φίλα προσκείμενοι σε έναν δυτικό τρόπο ζωής μέσω ενός ήπιου Ισλάμ, δημιουργούν ένα μαλακό υπογάστριο στην ίδια την ασφάλεια της Τουρκίας και την παραμονή του Ερντογάν στην εξουσία. Είναι, δηλαδή, εκείνο το ανθρώπινο δυναμικό – υλικό που εάν χρησιμοποιηθεί κατάλληλα, θα μπορέσει να μεταφέρει ένα σημαντικότατο πλήθος πληροφοριών (και όχι μόνο) για την λειτουργία ευαίσθητων δομών λειτουργίας στην Τουρκία.

Η ύπαρξη και λειτουργία του δικτύου Γκιουλέν, ο οποίος προστατεύεται από τις ΗΠΑ ενώ οι ακόλουθοί του (δικαστικοί, διπλωμάτες, πανεπιστημιακοί, στρατιωτικοί, αστυνομικοί, δημόσιοι υπάλληλοι, δάσκαλοι, κληρικοί, αθλητές και επιχειρηματίες) αλλά και οι εν γένει δραστηριότητες του δικτύου του έχουν στοχοποιηθεί και αντιμετωπίζονται από τον Ερντογάν ως «τρομοκρατικό δίκτυο», προσφέρουν μία μοναδική λαβή προς εκμετάλλευση. Ιδιαίτερα, μάλιστα, οι διώξεις των στρατιωτικών οι οποίοι απειλούνται με ποινή θανάτου (εντός και εκτός Τουρκίας), την ίδια στιγμή που ο Ερντογάν γνωρίζει πως αρκετοί από αυτούς είναι κάτοχοι ευαίσθητων και ιδιαίτερα κρίσιμων για την ασφάλεια της Τουρκίας (και του ιδίου) πληροφοριών, είναι ένα ζήτημα που χρήζει άμεσης -και στον μέγιστο δυνατό βαθμό- εκμετάλλευσης από τις ελληνικές ειδικές κρατικές υπηρεσίες και, ειδικότερα, την ΕΥΠ.

Όμως, τα μέχρι στιγμής γεγονότα, έρχονται να αποκαλύψουν είτε την άρνηση πολιτικής βούλησης είτε την πλήρη αδυναμία της ΕΥΠ να εκμεταλλευτεί την υπάρχουσα κατάσταση μέσω επιχειρήσεων «Μυστικής Δράσης» άμεσα σχετιζόμενων με την απόκτηση - απόκρυψη πληροφοριών οιουδήποτε τούρκου στρατιωτικού ή άλλου αξιωματούχου εισέρχεται στην Ελλάδα, την περαιτέρω διασφάλιση των φυγάδων και των οικογενειών τους, την χειραγώγηση και την εν συνεχεία άντληση πληροφοριών αλλά και την δυνατότητα δημιουργίας και ανάπτυξης ενός δικτύου πληροφοριών εκ πληροφοριοδοτών (διαφωνούντων με τις πολιτικές Ερντογάν) μέσα στην Τουρκία.

Οι επιχειρήσεις «Μυστικής Δράσης», όπως αυτές διδάσκονται σε ειδικά σεμινάρια των στρατιωτικών σχολών από την ΕΥΠ και σύμφωνα με σημειώσεις από πρώην στρατιωτικό ο οποίος παρακολούθησε αυτά τα ειδικά σεμινάρια προ δεκαετίας περίπου, σαν σκοπό έχουν, να μεταλαμπαδεύσουν στα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων τα απολύτως βασικά και απαραίτητα από τις εμπειρίες στελεχών της ΕΥΠ μέσα από την συνεργασία των τμημάτων κατασκοπίας και αντικατασκοπίας της υπηρεσίας, σε επιχειρήσεις "Μυστικής Δράσης" εντός κι εκτός Ελλάδος, ώστε τα στελέχη αυτά των Ενόπλων Δυνάμεων όταν τοποθετούνται σε διάφορες αποστολές στο εξωτερικό να ξέρουν να προφυλάσσονται από "κακοτοπιές" αλλά και να αποκτήσουν τη δυνατότητα να δημιουργούν επαφές και πληροφοριοδότες ή και δίκτυα πληροφοριοδοτών στο πλαίσιο επιχειρήσεων HUMINT, τα οποία θα έχουν τη δυνατότητα πρόσβασης σε κρίσιμες πληροφορίες οι οποίες σχετίζονται με την Ελλάδα.

Στην παρούσα χρονική συγκυρία, υπάρχει το «ανθρώπινο υλικό» που μπορεί να συνεργαστεί ή να χειραγωγηθεί, να καταθέσει ή να εκμαιευθούν από αυτό μέσω συνεντεύξεων πληροφορίες, να δημιουργήσει δίκτυα πληροφοριών μέσα στην Τουρκία, ακόμη και να αναλάβει την ευθύνη σχεδιασμού και εκτέλεσης καταστροφής των όποιων τουρκικών σχεδιασμών. Μόνο που -σύμφωνα με όσα δημοσιεύονται στον Ελληνικό έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο- η δημοσιοποίηση της εισόδου τούρκων φυγάδων (βλ. 8 στρατιωτικούς στην Αλεξανδρούπολη, τους 15 που πέρασαν πρόσφατα από τον Έβρο κ.α.) καταστρέφει κάθε δυνατότητα εκμετάλλευσης από την ελληνική πλευρά, η οποία θα έπρεπε να εκμεταλλευτεί την δυσαρέσκεια των φυγάδων προς τον Ερντογάν (μην ξεχνάμε πως κάτι ανάλογο είχε αναφερθεί και στα WikiLeaks* από τον πρώην αμερικανό πρέσβυ στην Ελλάδα κ. Ρις, ο οποίος κατά τη διάρκεια διακυβέρνησης Κ. Καραμανλή είχε μεταφέρει στους προϊσταμένους του στις ΗΠΑ, πως «υπάρχουν δυσαρεστημένοι ΠΑΣΟΚοι υπάλληλοι στην ΕΥΠ επιρρεπείς στις διαρροές που μπορούν να εκμεταλλευτούν καταλλήλως επ΄ οφελεία της αμερικανικής κυβέρνησης»).

Ενδεχομένως να μην υπάρχει πολιτική βούληση από την πλευρά της ελληνικής κυβέρνησης. Όμως, η ίδια σοβαρή πιθανότητα περί αδυναμίας ή άρνησης εκμετάλλευσης της συγκυρίας των τούρκων φυγάδων πρέπει να τονίσουμε πως ενδέχεται να υπάρχει και εκ μέρους της διοίκησης της ΕΥΠ του κ. Γιάννη Ρουμπάτη, ο οποίος φέρεται (σύμφωνα με ενυπόγραφη πολλάκις δημοσιοποιημένη καταγγελία του -κατά δήλωση του- πρώην έλληνα πράκτορα κ. Μ. Χατζησάββα) να μην επιθυμεί να λαμβάνει πληροφορίες από την Τουρκία, άποψη η οποία ενισχύεται από την απόσυρση όλων των υπαλλήλων - στελεχών της ΕΥΠ από την γείτονα κατά τη διάρκεια της διοίκησης της ΕΥΠ από τον κ. Ρουμπάτη (υπάρχει και η άποψη πως η ολική αυτή απόσυρση στελεχών της ΕΥΠ από την Τουρκία και η επαναφορά τους στην Ελλάδα, έγινε μέσα στα πλαίσια μείωσης των κρατικών δαπανών, εις βάρος όμως της εθνικής ασφάλειας της Ελλάδας).

Μετά από όλα αυτά, τα ερωτήματα που προκύπτουν αβίαστα, είναι:

Γιατί η Ελλάδα αρνείται να εκμεταλλευτεί την συγκυριακή ευκαιρία που της προσφέρει η φυγή των διωκόμενων τούρκων αξιωματούχων και αξιωματικών από τον Ερντογάν;

Γιατί η Ελλάδα δεν φροντίζει έστω και αυτή την στιγμή να δημιουργήσει δίκτυα πληροφοριών μέσα στα πλαίσια πρόληψης δράσεων του Ερντογάν κατά των Ελληνικών συμφερόντων ή και, κατά της ελληνικής εθνικής – γεωγραφικής ακεραιότητας; Γιατί η ΕΥΠ του κ. Ρουμπάτη δεν λειτουργεί με βάση τα όσα η ίδια διδάσκει σε στελέχη υπηρεσιών (Αστυνομία – Στρατός) άμεσα σχετιζόμενα με επιχειρήσεις "Μστικής Δράσης";

Στην περίπτωση που ο κ. Ρουμπάτης δεν είναι ενήμερος (αφού το επάγγελμά του είναι δημοσιογράφος), μήπως πρέπει να ενημερωθεί άμεσα, αφού πρώτα εκδιώξει επίσης άμεσα όσους δεν φρόντισαν να τον ενημερώσουν για όσα όφειλαν;
Εάν, όμως, ο κ. Ρουμπάτης, είναι ενήμερος για τον τύπο και τους τρόπους δράσης που θεσμικά οφείλει να αναπτύξει – εφαρμόσει η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών, τότε μήπως ο κ. Ρουμπάτης θα πρέπει να εξηγήσει επαρκώς (αν όχι δημοσίως, στην αρμόδια Επιτροπή της Βουλής) τους λόγους της μη ενεργοποίησης θεσμικής δράσης από την πλευρά της ΕΥΠ;

Σε κάθε περίπτωση, επειδή δε έχουμε σκοπό να υποδείξουμε στην διοίκηση της ΕΥΠ τον ή τους τρόπους λειτουργίας της, αλλά κι επειδή η ΕΥΠ έχει θεσμικό ρόλο άμεσα σχετιζόμενο με την ασφάλεια της Ελλάδας σχετικά με κινδύνους που προέρχονται ιδίως από το εξωτερικό, μήπως -επιτέλους- θα πρέπει η συγκεκριμένη υπηρεσία να αρχίσει να εργάζεται ως οφείλει ή θα πρέπει να αποδεχθούμε την τραγική εκδοχή που κυκλοφορεί ευρέως, πως η ΕΥΠ είναι ένας χώρος στον οποίο τακτοποιούνται ακατάλληλοι και ανίκανοι για οποιαδήποτε εργασία συγγενείς πολιτικών, αστυνομικών, στρατιωτικών, αλλά και μέλη οικογενειών, γνωστοί και φίλοι ήδη υπαρχόντων στελεχών της ΕΥΠ;

* Απίστευτο και όμως αληθινό! Στην Ελλάδα, τόσο οι κυβερνήσεις και οι υπηρεσίες τους, τόσο η Δικαιοσύνη όσο και ο Νομικός Σύμβουλος του Κράτους (ο ίδιος που υπέγραφε, όπως έχουμε διαβάσει, τη νομική αρτιότητα των συμβάσεων των στρατιωτικών εξοπλισμών κατά την περίοδο του υπουργού Παπαντωνίου που σήμερα κατηγορείται για παράνομες συμβάσεις εξοπλισμών) δεν αναγνωρίζουν την εγκυρότητα των WikiLeaks, τη στιγμή που αυτά έχουν αναγνωριστεί ακόμη και από τον πρόεδρο των ΗΠΑ Μπάρακ Ομπάμα ως αληθινές και επικίνδυνες για την ασφάλεια των ΗΠΑ διαρροές άκρως εμπιστευτικών και απόρρητων πληροφοριών, οι οποίες προστιθέμενες στις νέες διαρροές των WikiLeaks από την Τουρκία, δημιουργούν ένα εφιαλτικό σκηνικό για την ασφάλεια της Ελλάδας. Σημειωτέον ο υπεύθυνος της διαρροής αμερικανός στρατιωτικός εκτίει ήδη βαρύτατη ποινή κάθειρξης που του επέβαλε η αμερικανική δικαιοσύνη στις αμερικανικές φυλακές.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο πανικός τον οποίο έχει προκαλέσει η αναίρεση της απόφασης για τον πρώην επικεφαλής της ΕΛ.ΣΤΑΤ. Α. Γεωργίου είναι πλέον εμφανής. Οι δηλώσεις όχι μόνο του ιδίου αλλά και των διάφορων υπερασπιστών του, ορισμένοι εκ των οποίων εκδηλώθηκαν όψιμα αλλά όχι ανεξήγητα, είναι αποκαλυπτικές της ταραχής που επικρατεί.

Από τις αντιδράσεις αυτές συνάγονται πολλά και ενδιαφέροντα συμπεράσματα. Ας αξιολογήσουμε δύο από αυτά. Καταρχάς παρατηρεί κανείς ότι όσοι καταληφθεί από ιερή οργή, ανεξάρτητα από την κομματική προέλευσή τους, υπήρξαν και παραμένουν υπηρέτες της μνημονιακής υποταγής έως το μεδούλι. Είναι εκείνοι που όλα τα προηγούμενα χρόνια αντιμετώπιζαν με σαδισμό την ελληνική κοινωνία, επιδιδόμενοι σε πλειοδοσία επιβολής εξοντωτικών μέτρων εις βάρος της. Το μένος, μάλιστα, με το οποίο υπερασπίζονται σήμερα τον κ. Γεωργίου -ο οποίος προσέφερε το άλλοθι για τα οικονομικά εγκλήματα από το 2010 και εντεύθεν- δημιουργεί βάσιμα την εντύπωση ότι δεν τους ενδιαφέρει τόσο ο ίδιος όσο η εκτέλεση διατεταγμένης υπηρεσίας. Δίνουν ακόμη και τώρα εξετάσεις προς τους πάτρονες του πρώην προέδρου της ΕΛ.ΣΤΑΤ., οι οποίοι -με τα πρόθυμα υποχείριά τους εντός της χώρας- μετέτρεψαν την Ελλάδα σε πειραματόζωο.

Η δεύτερη παρατήρηση αφορά τη θεσμική υποκρισία των υποστηρικτών του κ. Γεωργίου. Ενώ σε άλλες περιπτώσεις ακόμη και ήσσονος σημασίας κόπτονται για την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης και δήθεν μάχονται κατά των παρεμβάσεων στο έργο της, εν προκειμένω συλλαμβάνονται τουλάχιστον ανακόλουθοι. Από τη στιγμή που ο ίδιος ο Αρειος Πάγος, η υψηλότερη βαθμίδα της δικαστικής εξουσίας, έλαβε μια καθ' όλα τεκμηριωμένη απόφαση, ο σεβασμός της, σε μια χώρα δικαίου, αποτελεί υποχρέωση όλων. Φαίνεται, όμως, ότι οι εν λόγω εντιμότατοι φίλοι του κ. Γεωργίου στην πραγματικότητα διακατέχονται από μια αντίληψη για α λα καρτ λειτουργία της Δικαιοσύνης.

Προφανώς φοβούνται, αυτοί και οι υποβολείς τους, την αποκάλυψη της αλήθειας. Τρέμουν στην προοπτική να καταρρεύσει σαν χάρτινος πύργος το οικοδόμημα του ψεύδους που χτίστηκε με τη διόγκωση του ελλείμματος του 2009. Κι είναι πρόδηλο ότι αυτή η κατάρρευση δεν θα αφορά (μόνο) τον κ. Γεωργίου. Πολιτικά, ιστορικά και ενδεχομένως ποινικά οι συνέπειες θα είναι κατακλυσμιαίες για πολλούς...

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Αν δεν υπήρχε η… αυτολογοκρισία, θα μπορούσε να γράψει κανείς πολλά για το παρελθόν εκείνων που σπεύδουν, με θέρμη, καθυστερημένα ή… από συνήθεια, να υπερασπιστούν τον Ανδρέα Γεωργίου της ΕΛΣΤΑΤ. Τον άνθρωπο που η ελληνική Δικαιοσύνη αντιμετωπίζει ως κακουργηματία, για την αλλοίωση του ελλείμματος του 2009, που έβαλε την Ελλάδα στο Μνημόνιο.

Γράφει η Μαρίκα Λυσιάνθη

Κοινό στοιχείο των περισσότερων, το μίσος τους για τον Κώστα Καραμανλή. Επειδή έχουν ένα ακόμη κοινό στοιχείο. Ανδρώθηκαν, μεγαλούργησαν και σε κάθε περίπτωση… πέρασαν από το ταμείο, τη “χρυσή” εποχή Σημίτη. Την εποχή της μεγάλης λεηλασίας της Ελλάδας. Μιας και σύμφωνα με τους ίδιους, για τη χρεοκοπία του τόπου δεν ευθύνεται το πλιάτσικο εκείνης της περιόδου, με τους ωκεανούς σκανδάλων και τις απευθείας αναθέσεις, αλλά οι… προσλήψεις συμβασιούχων επί Καραμανλή.

Οι Γεωργίου-λάγνοι λοιπόν, είναι στην πλειοψηφία τους ευεργετημένοι. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Μην ξεχνάτε άλλωστε ότι, ο Κώστας Σημίτης μπορεί να το έβαλε στα πόδια το 2004, και να έγινε ο πρώτος πρωθυπουργός στην Ιστορία της χώρας που αρνήθηκε να εμφανιστεί στην κάλπη και να τιμωρηθεί από τους Έλληνες, χρησιμοποιώντας ως… μπροστινό στις εκλογές του 2004 τον Γιώργο Παπανδρέου, το σύστημα με τα πάσης λογής ορφανά του ωστόσο, παραμένει… ζωντανό. Από το 2009, με όλες τις κυβερνήσεις και σε όλα τα κόμματα. Στην Αυτοδιοίκηση. Στο τραπεζικό σύστημα. Παντού.

Μην τους αδικείτε λοιπόν. Οι άνθρωποι αισθάνονται μια βιωματική ανάγκη να υπερασπιστούν τον Ανδρέα Γεωργίου. Κάποιες φορές ωστόσο σε εξοργίζουν. Όπως για παράδειγμα με το επιχείρημα που ακούγεται εδώ και εβδομάδες, δειλά-δειλά και χαμηλόφωνα, ότι ο πρώην πρόεδρος της ΕΛΣΤΑΤ δεν ευθύνεται για το έλλειμμα του 2009, μιας και ο ίδιος τοποθετήθηκε στο αξίωμά του αργότερα.

Έτσι ακριβώς συνέβη. Μόνο που… γι’ αυτό τοποθετήθηκε στην ΕΛΣΤΑΤ ο Ανδρέας Γεωργίου. Για να προσυπογράψει την παραποίηση του ελλείμματος του 2009, επί εποχής Παπανδρέου-Παπακωνσταντίνου, χωρίς την οποία παραποίηση δεν θα είχε διακοπεί ο δανεισμός της χώρας από τις αγορές, και δεν θα είχαμε μπει στο Μνημόνιο.

Γιατί, αν δεν είχε επικυρώσει ο Ανδρέας Γεωργίου την παραποίηση του ελλείμματος, η Δικαιοσύνη, και όχι μόνο η ελληνική, θα είχε παρέμβει από τότε. Από το καλοκαίρι του 2010. Μερικές μόλις εβδομάδες μετά την ένταξη της Ελλάδας στο Μνημόνιο. Δεν θα είχαν περάσει έξι χρόνια εθνικής καταστροφής.

Είναι λοιπόν χαζοί, ορισμένοι, ή τους παριστάνουν;

Πηγή "Υστερόγραφα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Γιάννη Σιδέρη

Τα «σκονάκια» που έχει παραγγείλει ο πρωθυπουργός στα υπουργεία, προκειμένου να (εφε)βρουν κάποια μέτρα, ώστε να μπορέσει να παρουσιάσει κάποια ψήγματα κοινωνικής πολιτικής στο ακροατήριό του στη ΔΕΘ, θα είναι ιδιαίτερα λειψά, καθώς τα ταμεία του κράτους είναι στεγνά.

Έτσι, ως υποκατάσταστο πολιτικής καταφεύγει στην γνώριμη από παλιά επικοινωνιακή εντυπωσιοθηρία. Από το μαρτυρικό Κομμένο της Άρτας ανέσυρε από το συρτάρι της λήθης το αίτημα των γερμανικών αποζημιώσεων και του κατοχικού δανείου.

Το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων ήταν η υπόκρουση τη περσινής «αντιστασιακής» κυβερνητικής πολιτικής της εποχής του Γιάνη. Αρχές Καλοκαιριού του ‘15, η κυβέρνηση διέπραξε το ανοσιούργημα (που πέρασε ως αντίσταση στους οπαδούς της), να προβάλει τους θυσιασμένους, ακόμη και στις οθόνες του μετρό, εκεί όπου βλέπουμε τις εξαφανίζεις των ηλικιωμένων.

Έκτοτε βέβαια υπέκυψε στους «κατακτητές» και υπέγραψε το τρίτο μνημόνιο.

Επί ένα χρόνο στο θέμα των αποζημιώσεων και του κατοχικού δανείου, κράτησε αιδήμονα σιωπή. Το θέμα δεν υφίστατο. Το ανέσυρε τώρα από την ανυπαρξία, προκειμένου να πασπαλίσει με ηρωικές κορώνες την ανυπαρξία ουσιαστικής πολιτικής.

Υποστήριξε μάλιστα ο κ. Τσίπρας ότι η διεκδίκηση των αποζημιώσεων δεν συμψηφίζεται με την τρέχουσα οικονομική συγκυρία. «Αυτόν τον αγώνα τον πιστεύουμε και θα τον συνεχίσουμε μέχρι το τέλος σε όλα τα επίπεδα, όχι σαν επικοινωνιακό πυροτέχνημα», είπε και συμπλήρωσε ότι «Όχι με προχειρότητα και με βιασύνη. Αλλά με σχέδιο, στρατηγική και ισχυρή νομική τεκμηρίωση. Η χώρα μας για πρώτη φορά έχει συγκροτημένη Εθνική Στρατηγική».        

Φυσικά το μόνο, όχι αμελητέο, οπλοστάσιο που έχει η χώρα είναι το πόρισμα της διακομματικής επιτροπής της Βουλής. Αλλά αυτό δεν αποτελεί στρατηγική.

Ωστόσο η συγκυρία που επέλεξε η κυβέρνηση να το επαναφέρει στη δημοσιότητα, τώρα που αρχίζει η επιτάχυνση της οικονομικής δυσπραγίας (π.χ. πληρωμή ΕΝΦΙΑ, περαιτέρω περικοπές συντάξεων, καθώς και τα προαπαιτούμενα για την δεύτερη αξιολόγηση), δημιουργεί την υπόνοια ότι εφευρίσκει ένα ακόμη ηρωικό αφήγημα ως προπέτασμα καπνού, για τη νέα υποχώρηση που έρχεται έναντι των δανειστών και για όποια πιθανή χρήση.

Ισχνή η πιθανότητα εκλογών

Πέραν του κύκλου των ελάχιστων μυημένων του Μαξίμου, ουδείς γνωρίζει τις προθέσεις Τσίπρα όσον αφορά στις εκλογές. Οι διαβεβαιώσεις από την συγκεκριμένη κυβέρνηση, μικρή αξία έχουν.

Πρόσφατα η Φώφη Γεννηματά και ο Σταύρος Θεοδωράκης αποκάλυψαν ότι πέρυσι ο Αλέξης Τσίπρας τους είχε διαβεβαιώσει ότι δεν θα αιφνιδιάσει κανέναν με διενέργεια ξαφνικών εκλογών, και έπραξε το ακριβώς αντίθετο...

Υπάρχει και η γενικότερη ατμόσφαιρα που δημιουργεί υπόνοιες: Την Κυριακή 14 Αυγούστου, υπήρξε κυβερνητική σύσκεψη η οποία κράτησε περίπου ως τα μεσάνυχτα, ενώ όλοι οι κορυφαίοι υπουργοί βρίσκονταν στην Αθήνα. Θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι εργάζονται πυρετωδώς για το καλό της χώρας. Ωστόσο τέτοια εργώδη δραστηριότητα δεν έχουν επιδείξει ούτε κατά τη διάρκεια των κανονικών ημερών εργασίας!

Δεν ισχυρίζεται η στήλη ότι οι εκλογές είναι ante portas. Μια λογική ανάλυση δεν συνηγορεί σε τέτοια προοπτική. Ο Τσίπρας έκανε εκλογές πέρυσι γιατί χάνοντας την ομάδα Λαφαζάνη, έχασε την δεδηλωμένη. Αυτή την ώρα δεν υφίσταται παρόμοιο θέμα, εκτός αν προκύψει διάσπαση στο συνέδριο, αν και αυτό -με τις ως τώρα παραστάσεις από το εσωτερικό του κόμματος- βρίσκεται στη σφαίρα του απίθανου. Αναμένεται τις όποιες εκφράσεις δυσαρέσκειας των κομματικών μελών και στελεχών, να τις απορροφήσει με μικρή ή μεγάλη άνεση. Άλλωστε το κόμμα με την αποχώρηση της τάσης Λαφαζάνη είναι απισχνανσμένο.

Περισσότερο δυσχερές πρόβλημα θα είναι μια όξυνση του προσφυγικού, στην περίπτωση που παρατηρηθεί εκρηκτική αύξηση ροών, την οποία η κυβέρνηση θα αδυνατεί να διαχειριστεί. Έτερος λόγος θα ήταν η αποτυχία της δεύτερης αξιολόγησης, στην περίπτωση που οι συμπεριφορές των δανειστών αποκτήσουν αύξουσα επιθετικότητα – αλλά και αυτό προς το παρόν δεν διαφαίνεται.

Ο κ. Τσίπρας θα παραμείνει γαντζωμένος στην εξουσία ελπίζοντας ότι κάποια στιγμή η κατάσταση θα αντιστραφεί, και θα αρχίσει ένας ενάρετος κύκλος ασθενούς ανόδου, την οποία θα σπεύσει να πιστωθεί.

Παρόλα αυτά, η ατμόσφαιρα στην κυβέρνηση αποπνέει μια προσπάθεια εκλογικής ετοιμότητας. Όχι γιατί τις θέλει όπως προείπαμε, αλλά για το ενδεχόμενο να αναγκαστεί να τις προκηρύξει.

Το σίγουρο είναι ότι οι αντίπαλοί της, καθόλου δεν την ωθούν σε αυτό.

Αυτή η κυβέρνηση ευτύχισε να μην ελκύσει το πάθος και το κοινωνικό μίσος που η ίδια ως αντιπολίτευση εκτόξευσε κατά των αντιπάλων της.

Πηγή Liberal

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Ως «πλατφόρμα δράσης» για ισλαμιστές περιγράφει την Τουρκία η γερμανική κυβέρνηση σε απόρρητο έγγραφό της και επισημαίνει ότι η Άγκυρα στηρίζει ενεργά ισλαμιστικές και τρομοκρατικές οργανώσεις.

Σύμφωνα με το έγγραφο, το οποίο έχει στην κατοχή του το πρώτο κανάλι της γερμανικής δημόσιας τηλεόρασης ARD, η Τουρκία έχει εξελιχθεί σε κεντρική πλατφόρμα δράσης για ισλαμιστικές και τρομοκρατικές ομάδες, ενώ ο ίδιος ο πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στηρίζει τέτοιες οργανώσεις σε όλη την Εγγύς και Μέση Ανατολή. Το έγγραφο αποτελεί απάντηση του γερμανικού υπουργείου Εσωτερικών σε κοινοβουλευτική ερώτηση της Αριστεράς (Die Linke), η οποία έχει διαβαθμιστεί ως απόρρητη.

Σύμφωνα με το έγγραφο, η Άγκυρα συνεργάζεται εδώ και χρόνια με ισλαμιστές. «Ως αποτέλεσμα της ειδικά από το 2011 βήμα-βήμα ισλαμοποιημένης εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής της Άγκυρας, η Τουρκία εξελίχθηκε σε κεντρική πλατφόρμα δράσης για ισλαμιστικές ομάδες της περιοχής της Εγγύς και Μέσης Ανατολής. Οι πολυάριθμες εκφράσεις αλληλεγγύης και δράσεις υποστήριξης από το κυβερνητικό κόμμα ΑΚΡ και τον πρόεδρο Ερντογάν για την αιγυπτιακή "Μουσουλμανική Αδελφότητα", τη Χαμάς και ομάδες της ένοπλης ισλαμιστικής αντιπολίτευσης στην Συρία υπογραμμίζουν την ιδεολογική συγγένειά τους με τους αδελφούς μουσουλμάνους», αναφέρεται στο κυβερνητικό έγγραφο που επικαλείται το ARD, όπου επισημαίνεται ακόμη ότι αυτές οι εκτιμήσεις δεν μπορούν, «για το καλό του κράτους», να συμπεριληφθούν στο ανοιχτό, για δημόσια χρήση, μέρος της απάντησης.

Η γερμανική κυβέρνηση, όπως προκύπτει από το έγγραφο, συνδέει, σύμφωνα με το ARD, για πρώτη φορά επισήμως τον τούρκο πρόεδρο Ερντογάν με μια τρομοκρατική οργάνωση – διότι, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά την Χαμάς, πρόκειται για οργάνωση η οποία έχει χαρακτηριστεί ως τέτοια από την Ευρωπαϊκή Ένωση ήδη από το 2003, αντίθετα με ό,τι συμβαίνει στην Τουρκία. Αυτή η τοποθέτηση της γερμανικής κυβέρνησης βασίζεται σε εκτιμήσεις της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Πληροφοριών.

«Με την έναρξη της προσφυγικής κρίσης, ιδιαίτερα η καγκελάριος 'Αγγελα Μέρκελ και ο υπουργός Εξωτερικών Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάιερ τήρησαν επιφυλακτική στάση όσον αφορά την κριτική απέναντι στην τουρκική πολιτική. Κατά την επεξεργασία της απάντησης της κοινοβουλευτικής ερώτησης, το υπουργείο Εσωτερικών δεν είχε συντονιστεί με το υπουργείο Εξωτερικών, το οποίο κανονικά είναι αρμόδιο για τέτοιες ερωτήσεις», ανέφερε στο ρεπορτάζ του το γερμανικό κανάλι και επισήμανε ότι το κείμενο απάντησης το οποίο εστάλη στην Αριστερά δεν βρισκόταν ως τώρα σε γνώση του υπουργείου Εξωτερικών.

«Λόγω μιας γραφειοκρατικής παράλειψης στο υπουργείο Εσωτερικών, δεν υπήρξε συμμετοχή του υπουργείου Εξωτερικών στην τελική εκδοχή του κειμένου», διευκρίνισε νωρίτερα απόψε το υπουργείο Εσωτερικών και πρόσθεσε ότι, επειδή τα συγκεκριμένα αποσπάσματα της απάντησης έχουν χαρακτηριστεί «απόρρητα», δεν μπορεί να πάρει θέση δημοσίως για τα ζητήματα ουσίας.

Το ARD ωστόσο επισήμανε από την πλευρά του ότι τυπικά η απάντηση του υπουργείου Εσωτερικών προς την Ομοσπονδιακή Βουλή ισχύει ως επίσημη θέση της κυβέρνησης, παρά το γεγονός ότι δεν δόθηκε από το υπουργείο Εξωτερικών.

Το έγγραφο προκάλεσε αντιδράσεις των κομμάτων: ο αρμόδιος του SPD για την εξωτερική πολιτική Ρολφ Μούτσενιχ εξέφρασε την ανησυχία του για το ενδεχόμενο επιπτώσεων της δημοσιοποίησης του εγγράφου στις σχέσεις με την Τουρκία: «Σε μια τόσο ευαίσθητη και ευρεία αξιολόγηση, έπρεπε να είχε συμπεριληφθεί και το υπουργείο Εξωτερικών. Πρόκειται άλλωστε για ένα μέλος του ΝΑΤΟ και αυτή τη στιγμή βρίσκονται εκεί Γερμανοί στρατιώτες», δήλωσε στο ARD ο κ. Μούτσενιχ και πρόσθεσε ότι η ηγεσία του ΑΚΡ προσπάθησε τα τελευταία χρόνια να αναδειχθεί ως πρότυπο των μουσουλμανικών αδελφοτήτων, αλλά με μέτρια επιτυχία.

Από την πλευρά της η Αριστερά θεωρεί ότι επιβεβαιώνεται στην κριτική που εκφράζει για την πολιτική της γερμανικής κυβέρνησης έναντι της Τουρκίας. «Η κυβέρνηση πρέπει να αποφασίσει. Δεν μπορεί δημοσίως να αποκαλεί εταίρο τον νονό της τρομοκρατίας Ερντογάν, όταν εσωτερικά προειδοποιεί ότι η Τουρκία είναι επίκεντρο του ένοπλου ισλαμισμού. Είναι ακατανόητο ότι η κυβέρνηση συνεχίζει να συμπεριφέρεται στον Ερντογάν σαν εύθραυστο αυγό, παρά το γεγονός ότι η Τουρκία του φέρεται να είναι η κεντρική πλατφόρμα δράσης του ισλαμισμού και ισλαμιστικών τρομοκρατικών ομάδων», δήλωσε η αρμόδια της «Die Linke» για την εξωτερική πολιτική Σεβίν Νταγκντελέν, η οποία είχε και την πρωτοβουλία της ερώτησης.

Η επικεφαλής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας των Πρασίνων Κάτριν Γκέρινγκ-Έκαρτ δήλωσε προς την εφημερίδα Die Welt ότι «το αργότερο τώρα είναι πλέον σαφές ότι η προσφυγική συμφωνία με την Τουρκία έχει αποτύχει οριστικά» και πρόσθεσε ότι αναμένει από την κυβέρνηση και την ΕΕ να θέσει την προσφυγική πολιτική της σε εντελώς νέα βάση.

Ο αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Αλεξάντερ Γκραφ Λάμπσντορφ (FDP) δήλωσε στην ίδια εφημερίδα: «Το γεγονός ότι το τουρκικό κυβερνητικό κόμμα έχει τις ίδιες πολιτικοφιλοσοφικές ρίζες με την Χαμάς και τους Αιγύπτιους "Αδελφούς Μουσουλμάνους" ήταν γνωστό από καιρό. Το ΝΑΤΟ πρέπει να είναι σε θέση να βασίζεται στο ότι η Άγκυρα θα εκπληρώσει τις συμμαχικές της υποχρεώσεις και στον αγώνα εναντίον της τρομοκρατίας».

Η εφημερίδα, η οποία έχει επίσης στην κατοχή της αποσπάσματα από την απάντηση στην κοινοβουλευτική ερώτηση, κάνει λόγο για «ενδιαφέρουσες πληροφορίες» σχετικά και με τις διασυνδέσεις με αμφισβητούμενες μουσουλμανικές οργανώσεις της Γερμανίας. «Μεμονωμένες ενδείξεις συνηγορούν στο ότι κατά το παρελθόν πρώην μέλη και στελέχη της ισλαμικής κοινότητας "Μίλι Γκερούς"(IGMG) μετακινήθηκαν στην "Ένωση Ευρωπαίων-Τούρκων Δημοκρατών" (UETD)», η οποία στηρίζεται από τον Ερντογάν και προωθεί τα συμφέροντα του ΑΚΡ στην Γερμανία και οργάνωσε την πρόσφατη συγκέντρωση υποστηρικτών του στην Κολωνία, αναφέρει.

Η IGMG, σύμφωνα με την Ομοσπονδιακή Αρχή για την Προστασία του Συντάγματος, στηρίζει μια αντιδημοκρατική αντίληψη του κράτους και απορρίπτει τις δυτικές δημοκρατίες, ενώ υπουργεία Εσωτερικών κάποιων γερμανικών κρατιδίων χαρακτηρίζουν την οργάνωση «αντισημιτική». Σύμφωνα με αξιολογήσεις των αρχών ασφαλείας, περίπου το ένα τέταρτο των 760 Γερμανών Ισλαμιστών οι οποίοι έως το τέλος του 2015 είχαν ταξιδέψει προς την Συρία και το Ιράκ είχε τουρκική υπηκοότητα ή ήταν τουρκικής καταγωγής.

Πηγή ΑΠΕ-ΜΠΕ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Του Δημήτρη Παπακωνσταντίνου

Εξαιρετικά επικίνδυνη για τη χώρα είναι η αυξανόμενη πίεση να διαχυθούν περισσότεροι πρόσφυγες σε διάφορες περιοχές, την ίδια ώρα που η συμφωνία Ευρωπαϊκής Ένωσης - Τουρκίας βρίσκεται σε οριακό σημείο επιβίωσης. Ο κίνδυνος να αποτελέσει η Ελλάδα μία μεγάλη χωματερή ψυχών είναι και πάλι πέρα για πέρα ορατός.

Δεν μπορεί κανείς να πει με βεβαιότητα αν η Ελλάδα προορίζεται από τους εταίρους να παίξει αντίστοιχο ρόλο με εκείνον της Τουρκίας από την εντεύθεν των ευρωπαϊκών συνόρων μεριά. Γιατί φυσικά σε μία τέτοια περίπτωση δεν θα μιλάμε για δεκάδες χιλιάδες που υποτίθεται ότι είναι ο σημερινός αριθμός προσφύγων στη χώρα, αλλά για εκατοντάδες χιλιάδες. Είναι όμως προφανές ότι αυτό είναι ένα σχέδιο που... βολεύει! Ιδιαίτερα αν υπάρξει ρήξη με την Τουρκία. Η οποία σαφώς και είναι μία εντελώς διαφορετική περίπτωση μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα.

Και το ιδιαίτερα ανησυχητικό είναι ότι μία αντίστοιχη εξέλιξη βολεύει είτε η Ελλάδα είναι στην Ευρωζώνη είτε έχει τεθεί εκτός αυτής. Ίσως μάλιστα να βολεύει τους Ευρωπαίους ακόμη περισσότερο να αποτύχει το ελληνικό πρόγραμμα για να βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο και να αποδέχεται πιο πρόθυμα οτιδήποτε της παραχωρείται με οποιοδήποτε αντάλλαγμα... Και εμείς τι κάνουμε; Τίποτα απολύτως. Εδώ έχει εκτιναχθεί το κόστος της μέχρι σήμερα διαχείρισης των προσφυγικών ροών για τη χώρα και η χρεοκοπημένη Ελλάδα δεν εισπράττει παρά ψίχουλα και αυτά κατευθύνονται κυρίως στις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, από τις οποίες οι περισσότερες είναι ξένες. Χαιρετίσματα!

Βλέπουμε να υψώνονται γύρω μας φράχτες και παρακολουθούμε το φαινόμενο παθητικά. Πού είναι η φωνή της Ελλάδας στην Ευρώπη; Έχουνε αποδεχτεί ηττοπαθώς έναν ρόλο νεοραγιά χωρίς να εγείρουμε καμία αντίδραση. Κάνουμε λες και είμαστε... ευγνώμονες που δεν μας πετούν εκτός Ευρώπης και σκύβουμε καρτερικά το κεφάλι. Και αυτή την στάση την υιοθετεί πάνω από όλους και όλα ο σημερινός πρωθυπουργός που παρίστανε τον επαναστάτη και τον ασυμβίβαστο.

Η Ελλάδα, αν το έχουν ξεχάσει ορισμένοι, είναι χώρα του βασικού πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Της πρώτης ιδρυτικής και καθοριστικής δεκάδας. Έχει και δικαιούται να έχει λόγο. Τα Μνημόνια δεν στερούν την εθνική φωνή. Οι άβουλες και φοβικές κυβερνήσεις που ανταλλάσσουν την παραμονή τους στην εξουσία με το "ναι σε όλα", είναι που φιμώνουν τη φωνή αυτή.
Πού είναι λοιπόν η ελληνική αντίδραση στους εταίρους όταν οι γειτονικές και όμορες χώρες υψώνουν φράχτες;
Ποια λογική, ποια νομική ή άλλη δικαιοδοσία της Ε.Ε. το προβλέπει αυτό; Και ποια είναι η αντίδραση;
Το αναφέρω αυτό σε σχέση και με την πρόθεση της Βουλγαρίας να σηκώσει φράχτες στο σύνολο των συνόρων της. Εκεί, στη Σόφια δεν ήταν πριν από λίγο καιρό ο κ. Τσίπρας; Δεν τον ενημέρωσαν; Τον αγνόησαν; Ή ενημερώθηκε και ποίησε τη νήσσαν;

Τα πράγματα δεν πάνε καθόλου καλά με το προσφυγικό. Το ότι έφυγε για λίγο από το κάδρο της επικαιρότητας και των media, δεν σημαίνει ότι υπήρξαν λύσεις. Παρεμβάσεις ίσως, λύσεις όχι. Και τώρα μεγεθύνεται και πάλι. Και δυστυχώς θα υπάρξουν μεγάλα προβλήματα ακόμη και αν τηρηθεί η συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας. Και όχι μόνο από τους πρόσφυγες που θα έρχονται μέσω Τουρκίας. Αλλά και από εκείνους που θα προσπαθήσουν να "παρκάρουν" ευρωπαϊκές χώρες στην Ελλάδα όπως επιχειρεί η Γερμανία να στείλει κόσμο στην Κρήτη! Και ο κ. Μουζάλας κάνει τον ανήξερο... Αλλά και από Τούρκους πρόσφυγες που θα δημιουργήσει το νέο καθεστώς Ερντογάν. Και εδώ θα υπάρξει ακόμα μεγαλύτερο ρίσκο.

Όταν όμως τα πάντα λειτουργούν με τη λογική του "άστο για αργότερα" και του "Να κερδίσω χρόνο και όπου βγει", συνήθως καταλήγουν σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις. Υπάρχει κανείς να το καταλάβει;

dimitris.papakonstantinou@capital.gr
Πηγή Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Μετά από διαφόρους υπουργούς του που διέπρεψαν στο τσάμικο, στο χορό το ρίξε χθες και ο Αλέξης Τσίπρας σε πανηγύρι στην Άρτα – κάτι με τους χορούς στις πλατείες των χωριών, κάτι με την απελπισμένη μανία της να ελέγξει με κάθε τρόπο την ενημέρωση, κάτι με τις τερατώδεις απόψεις της περί αναθεώρησης του Συντάγματος, κάτι με τις ιδέες της περί εκλογών, η κυβέρνηση της Αριστεράς όλο και περισσότερο φέρνει προς τους απριλιανούς.
Η δήλωση του πρωθυπουργού ότι «όποιος σκέπτεται εκλογές είναι ανόητος, όποιος τις ζητάει δυο φορές ανόητος», έχει πολλές αναγνώσεις και ίσως όχι τόσο αθώες. Ειδικά αυτή η δήλωση περί εκλογών πάντως, μπορεί να συμπληρωθεί και με το ερώτημα: «και όποιος τις κάνει, τι είναι»;

Μπορεί ο Τσίπρας να το ρίχνει διαρκώς στην τρελή με την πολιτική του «κάνω το μαύρο άσπρο» σε όλα τα επίπεδα, όμως κάθε άλλο παρά αφελής ο ίδιος είναι. Γνωρίζει καλά ότι όλο αυτό το κατασκεύασμα που έχει στήσει θα σαρωθεί από την πραγματικότητα η οποία έρχεται καλπάζοντας από τα τέλη Αυγούστου: οι φόροι στο κόκκινο, οι δανειστές με απαιτήσεις που ούτε καν αυτός που τα έχει δώσει όλα δεν μπορεί πια να ικανοποιήσει, ο κόφτης ακονίζεται και θα μπει μπρος, χιλιάδες σπίτια ήδη βγαίνουν στο σφυρί...

Είναι λοιπόν νομοτελειακά δεδομένο ότι το τσουνάμι του Σεπτεμβρίου θα βάλει πλέον τέλος στους χορούς και στα πανηγύρια της κυβέρνησης, η οποία, επειδή το ξέρει, επιστρατεύει τώρα το άλλο χαρτί που είχε στο συρτάρι: τις γερμανικές αποζημιώσεις και το κατοχικό δάνειο.

Γιατί το κάνει; Πιστεύει ότι θα σύρει τη Γερμανία, που εν τω μεταξύ της τα έχει δώσει όλα, σε αυτή τη συζήτηση; Ασφαλώς όχι. Γελάνε στο Βερολίνο με μία κυβέρνηση πλήρους και απόλυτης υποταγής που τώρα υποτίθεται ότι σηκώνει κεφάλι... Ουδείς τους παίρνει στα σοβαρά.

Το κάνει επειδή βλέπει πια το τέλος να έρχεται. Και θέλει να έχει να λέει ότι γι αυτό θα τη ρίξουν οι δανειστές, επειδή δήθεν έβαλε μπροστά αυτές τις διαδικασίες και όχι επειδή τους τα έκανε όλα και τώρα είναι πλέον άχρηστη ως ανίκανη να εφαρμόσει αυτά που δέχθηκε.

Μπορεί να λέει αυτά που λέει, όμως, στην πραγματικότητα, ο Τσίπρας βλέπει ενδεχόμενο εκλογών και θέλει να κατέβει σε αυτές με κύριο χαρτί τις πολεμικές αποζημιώσεις και το αναγκαστικό δάνειο.

Αυτό το κόλπο στήνεται από χθες από την κυβέρνηση.

Είναι όμως άγαρμπο και προδήλως ανεπαρκές.

Και θα είναι το τελευταίο...

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου