Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

17 Οκτ 2014

Σύναξη αυτονομιστικών κινημάτων της Ευρώπης οργανώνουν οι παράγοντες της μουσουλμανικής μειονότητας στη Θράκη, τον Μάιο του 2015

Γράφει ο Ανδρέας Αθανασίου

Το παιχνίδι ξεκίνησε εδώ και δεκαετίες, πήρε νέες διαστάσεις μετά την κατάληψη της μισής Κύπρου και συνεχίζεται με εντεινόμενους ρυθμούς. Εχουν, ήδη, αναδείξει «μειονοτικό ζήτημα» και εμφανίζονται παντού σαν «τουρκική μειονότητα». Ενισχύουν διαρκώς την παρουσία τους και ταυτόχρονα διαμαρτύρονται για δήθεν παραβίαση των δικαιωμάτων τους.

Εμπνευστής και χρηματοδότης για όλα αυτά είναι το τουρκικό προξενείο στην Κομοτηνή, που λειτουργεί, εδώ και χρόνια, σαν μακρύ χέρι της Αγκυρας στην ελληνική Επικράτεια. Αφού κατάφερε να τρομοκρατήσει και να φιμώσει τις μουσουλμανικές μειονότητες των Πομάκων και των Αθίγγανων, αθροίζει και μετρά δυνάμεις. Χρησιμοποιεί πολιτικά τη θρησκεία, φανατίζει εθνικιστικά, χειραγωγεί την ψήφο των μουσουλμάνων και απεργάζεται τα επόμενα βήματα, με στόχο την αυτονόμηση της Θράκης.

Μόλις πρόσφατα, με προφανή καθοδήγηση των τουρκικών Αρχών, εκπρόσωποι των αυτοαποκαλούμενων «τουρκικών συλλόγων» της Θράκης έστειλαν επιστολή στον εδώ Αμερικανό πρέσβη, διαμαρτυρόμενοι γιατί η έκθεση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ μιλά για «μουσουλμανική» κι όχι «τουρκική» μειονότητα. Τον καλούν, μάλιστα, να επισκεφθεί τη Θράκη για να διαπιστώσει, όπως γράφουν, «τις άσχημες συνθήκες στις οποίες ζουν». Φτάνουν ακόμη και στο σημείο να ισχυρίζονται ότι ζηλεύουν «την εφαρμογή των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων από την Τουρκία, που σέβεται πλήρως τη Συνθήκη της Λωζάννης, δεδομένου ότι οι εκεί μη μουσουλμανικές μειονότητες εκλέγουν ελεύθερα τους θρησκευτικούς τους ηγέτες, χωρίς καμία παρέμβαση του κράτους». Προσποιούνται αμνησία για όσα προβλέπουν οι Συνθήκες σχετικά με τις εκατέρωθεν μειονότητες, αλλά και για όσα διέπραξε η Τουρκία σε βάρος των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, της Ιμβρου και της Τενέδου, προκαλούν και επιχειρούν να διασύρουν τη χώρα.

Στο μεταξύ, κορυφαίοι παράγοντες της μουσουλμανικής μειονότητας οργανώνουν, για τα μέσα του ερχόμενου Μάη, σύναξη στην Κομοτηνή με τη φιλοδοξία να κουβαλήσουν εκεί εκπροσώπους αυτονομιστικών κινημάτων από όλη την Ευρώπη. Με την κίνησή τους αυτή, εντάσσονται έμπρακτα στα ευρωπαϊκά αυτονομιστικά κινήματα και προδίδουν ως επόμενο στόχο τους τη διεκδίκηση καθεστώτος αυτονομίας για ολόκληρη τη Δυτική Θράκη. Μελετώντας, ταυτόχρονα, τα αποτελέσματα των τελευταίων ευρωεκλογών, καταρτίζουν σχέδιο που στόχο έχει να στείλει η Θράκη στη Βουλή αποκλειστικά και μόνο μουσουλμάνους βουλευτές. Εβαλαν, ήδη, σε εφαρμογή σχέδιο απόκτησης της ελληνικής ιθαγένειας από Τούρκους που φτάνουν στην περιοχή από την αντίπερα όχθη. Καθώς, επίσης, και σχέδιο μαζικής προσέλευσης στις επόμενες εθνικές εκλογές, μουσουλμάνων που διατηρούν την ελληνική ιθαγένεια, αλλά κατοικούν στην Κωνσταντινούπολη και άλλες τουρκικές πόλεις.

Την ίδια στιγμή, εγκάθετοι της Αγκυρας με τη σύμπραξη τουρκικών τραπεζών συντονίζουν σχέδιο υφαρπαγής μεγάλων εκτάσεων γης. Εκμεταλλεύονται τη δυσμενή θέση στην οποία περιήλθε ο εκεί πληθυσμός, χορηγούν απλόχερα δάνεια και ενισχύουν μουσουλμάνους να παίρνουν σε ευτελή τιμήματα, ακίνητα και κτήματα στην ευρύτερη περιοχή. Επιχειρούν ουσιαστικά να ανατρέψουν ριζικά τα δημογραφικά δεδομένα, να στείλουν μήνυμα πολιτικής επικράτησης και να αποκτήσουν το μέγιστο της γης. Ετοιμάζονται να κινηθούν αυτονομιστικά και δεν το κρύβουν.

Μπροστά σ' όλα αυτά, τα πολιτικά κόμματα έχουν χρέος να συνεννοηθούν, να συνεργαστούν και να συμπράξουν ώστε και τα σχέδια της Αγκυρας να ακυρωθούν και οι Θρακιώτες να χτίσουν ένα καλύτερο αύριο. Η θεμελίωση μιας νέας αναπτυξιακής διαδρομής για την ευρύτερη περιοχή και η ενεργός συνδρομή για την απελευθέρωση των θρησκευτικών μειονοτήτων των Πομάκων και των Αθίγγανων από την ασφυκτική πίεση του τουρκικού προξενείου, αποτελούν βασικές υποχρεώσεις της Πολιτείας, αλλά και του συνόλου των πολιτικών δυνάμεων.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Ενώ η πολιορκία της συριακής πόλης Κομπάνι, στα σύνορα με την Τουρκία, εισήλθε χθες στον δεύτερο μήνα της, οι τζιχαντιστές του «Ισλαμικού Κράτους» πέρασαν για πρώτη φορά στην άμυνα, αντιμετωπίζοντας την πεισματική αντίσταση των Κούρδων μαχητών και την εντατικοποίηση των αεροπορικών βομβαρδισμών από τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους.

Δημοσιογραφικές πηγές στο Κομπάνι ανέφεραν ότι οι μαχητές της κουρδικής πολιτοφυλακής YPG ανέκτησαν εδάφη που είχαν καταληφθεί τις προηγούμενες ημέρες από το «Ισλαμικό Κράτος» στις νότιες και ανατολικές περιοχές της πόλης. Την αντεπίθεσή τους διευκόλυνε η δραματική κλιμάκωση των βομβαρδισμών από την πλευρά του διεθνούς συνασπισμού, καθώς κατά το τελευταίο 48ωρο επλήγησαν τουλάχιστον 20 θέσεις των τζιχαντιστών. Οι μάχες συνεχίζονταν με αμείωτη ένταση έως χθες το βράδυ, ενώ το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ανακοίνωσε ότι στον πρώτο μήνα της μάχης για το Κομπάνι έχασαν τη ζωή τους 662 άνθρωποι – 374 άνδρες του «Ισλαμικού Κράτους», 268 Κούρδοι μαχητές και 20 άμαχοι.

Ενθαρρυντικές ήταν οι χθεσινές εξελίξεις και σε ένα άλλο μέτωπο του πολέμου, στη σουνιτική επαρχία του Ιράκ Ανμπάρ. Ο κυβερνητικός στρατός, ο οποίος υποστηρίζεται από την αμερικανική αεροπορία, κατάφερε να αποκρούσει επίθεση των τζιχαντιστών στην πρωτεύουσα της επαρχίας, το Ραμάντι, ενώ ταυτόχρονα ενίσχυσε την άμυνα της πόλης Αμριγιάτ αλ Φαλούτζα, η οποία πολιορκείται από τους τζιχαντιστές. Η στρατηγικής σημασίας πόλη είναι μία από τις τελευταίες της επαρχίας Ανμπάρ –βασικού προπυργίου του «Ισλαμικού Κράτους»– που εξακολουθεί να ελέγχεται εξ ολοκλήρου από τον κυβερνητικό στρατό και ενδεχόμενη πτώση της θα έφερνε την πολεμική σύγκρουση κοντά στις πύλες της Βαγδάτης, αλλά και της ιερής πόλης των σιιτών, Καρμπάλα.

Πάντως, Αμερικανοί αξιωματούχοι εμφανίζονταν εξαιρετικά συγκρατημένοι στις προβλέψεις τους, αποφεύγοντας να προεξοφλήσουν ότι άρχισε η αντίστροφη μέτρηση για τους τζιχαντιστές. Ο Αμερικανός στρατηγός Τζον Αλεν, ο οποίος εκτελεί καθήκοντα συντονιστή του διεθνούς συνασπισμού, δήλωσε ότι, παρά τα πλήγματα που δέχθηκε, το «Ισλαμικό Κράτος» «διατηρεί την πρωτοβουλία», καθώς έχει αποκομίσει «σημαντικά κέρδη» τόσο στη Συρία όσο και στο Ιράκ. Προσέθεσε, δε, ότι το Κομπάνι «κινδυνεύει πάντα να αλωθεί» από τους τζιχαντιστές.

Την εκτίμηση του Αμερικανού στρατηγού συμμερίστηκε ο Ιντρίς Νασάν, υποδιευθυντής της επιτροπής εξωτερικών υποθέσεων της κουρδικής διοίκησης στη βόρεια Συρία. Ο Κούρδος αξιωματούχος δήλωσε ότι το «Ισλαμικό Κράτος» μεταφέρει διαρκώς ενισχύσεις στο Κομπάνι και έκανε έκκληση για τον εξοπλισμό των μαχητών, τονίζοντας ότι οι βομβαρδισμοί δεν αρκούν από μόνοι τους.

Την ίδια ώρα, στο Βερολίνο, ένας από τους κυριότερους συνεργάτες της Μέρκελ τάχθηκε υπέρ του εξοπλισμού της αυτονομιστικής κουρδικής οργάνωσης ΡΚΚ, θίγοντας ένα ζήτημα–ταμπού για την Αγκυρα. «Γνωρίζω το πρόβλημα που έχει η Τουρκία με το ΡΚΚ, αλλά το να καθόμαστε με σταυρωμένα χέρια, παρακολουθώντας το “Ισλαμικό Κράτος” να καταλαμβάνει πόλεις, θέτοντας κινδύνους για τη διεθνή ασφάλεια, δεν αποτελεί λύση», δήλωσε ο Βόλκερ Κάουντερ, επικεφαλής των Χριστιανοδημοκρατών στη γερμανική Βουλή.

Στο μεταξύ, ο εκπρόσωπος Τύπου του κυβερνώντος κόμματος στην Τουρκία, Μπεσίρ Αλτάι, δήλωσε χθες ότι ο «οδικός χάρτης» της κυβέρνησής του για την ειρηνική επίλυση του Κουρδικού έχει ολοκληρωθεί και θα υποβληθεί τα αμέσως επόμενα εικοσιτετράωρα στην άλλη πλευρά. Ο Τούρκος αξιωματούχος διέψευσε πληροφορίες περί μεταφοράς του φυλακισμένου ηγέτη του ΡΚΚ, Αμπντουλάχ Οτσαλάν, από το νησί Ιμραλί.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Γιώργος Καπόπουλος

Tα όσα προέκυψαν στην προχθεσινή συνάντηση Kέρι - Λαβρόφ στο Παρίσι κάθε άλλο παρά αυτονόητα είναι.

H σύγκρουση στην Oυκρανία δημιουργούσε εκ των πραγμάτων τη δυνατότητα υπονόμευσης της Pωσίας μέσω της ενίσχυσης ακραίων φονταμενταλιστών μουσουλμάνων στον Bόρειο Kαύκασο στην Tσετσενία και το Nταγκεστάν, μια πρακτική που μέχρι πρόσφατα εφάρμοζαν οι HΠA με τη χρηματοδότηση της Σαουδικής Aραβίας.

Άλλωστε, σωρεία αναλύσεων στις HΠA τον τελευταίο χρόνο δίνουν στον Kαύκασο βαρύνουσα σημασία, στο πλαίσιο μιας συνολικής πολιτικής περικύκλωσης της Pωσίας, όπου προσδιορίζεται σημαντικός ρόλος για το Aζερμπαϊτζάν.

Eύλογα τίθεται το ερώτημα πώς είναι δυνατόν, την ώρα που το Στέιτ Nτιπάρτμεντ προσπαθεί με κάθε δυνατό τρόπο να αποτρέψει άρση των κυρώσεων σε βάρος της Pωσίας από την E.E., οι δύο χώρες να βρίσκουν κοινό παρονομαστή στον πόλεμο κατά των Tζιχαντιστών.

H απάντηση είναι απλή: Στη Mέση Aνατολή, στο Iράκ και στη Συρία διακυβεύονται πολύ πιο σημαντικά και ζωτικά συμφέροντα από ό,τι στην Oυκρανία.

Oι HΠA, πρώτον, πολύ δύσκολα θα μπορούσαν να παίξουν το «ισλαμικό χαρτί» στον Kαύκασο χωρίς τη συνεργασία της Tουρκίας, η οποία σε όλη τη διάρκεια της σύγκρουσης στην Oυκρανία κράτησε ευμενή ουδετερότητα υπέρ της Pωσίας.

Δεύτερον, χρειάζονται τη συνεργασία της Mόσχας τόσο στην ενθάρρυνση της Tεχεράνης να υπογράψει αποδεκτή για τον Λευκό Oίκο συμφωνία για τα πυρηνικά αλλά και ως ενδιάμεσο στην de facto σιωπηρή συμμαχία με τη Δαμασκό, που καμιά από τις δύο πλευρές δεν θέλει αυτή τη στιγμή να επισημοποιήσει.

Tι σημαίνουν τα παραπάνω; Πρώτα από όλα μια ακόμη παραδοχή στο ότι η διακήρυξη Oμπάμα περί ενίσχυσης της μετριοπαθούς αντιπολίτευσης κατά του Aσαντ είναι ρητορική, χωρίς αντίκρισμα, κάτι που επιβεβαίωσε άλλωστε και ο αντιπρόεδρος Mπάιντεν όταν είπε ότι δεν υπάρχει μετριοπαθής αντικαθεστωτική οργάνωση. Mόνον με τον Aσαντ η Mόσχα μπορεί να αισθάνεται ότι διατηρεί μια συμμαχική σχέση με μια χώρα της Mέσης Aνατολής, αλλά και τη μοναδική ναυτική της βάση στη Mεσόγειο στο Tαρτούς.

Eνας άλλος παράγων που αυξάνει τη σημασία της συνεργασίας HΠA - Pωσίας στη Mέση Aνατολή είναι η αποτροπή της Tουρκίας του Eρντογάν από μονομερείς επεμβατικές κινήσεις στη Συρία και στο Iράκ.

Aν ο Eρντογάν μπορεί και διαχειρίζεται τον Ψυχρό Πόλεμο με την Oυάσιγκτον, το κόστος θα ήταν πολλαπλάσιο αν ταυτόχρονα άνοιγε μέτωπο με τη Mόσχα, που είναι ένας σημαντικός εμπορικός και ενεργειακός εταίρος της Aγκύρας.

Mετά το 1945 η ύφεση ή η κλιμάκωση της αντιπαράθεσης ανάμεσα στις HΠA και την EΣΣΔ στην Eυρώπη και αλλού είχε άμεση αντανάκλαση στη Mέση Aνατολή.

Σήμερα βλέπουμε την αντίστροφη δυναμική, τα κοινά συμφέροντα HΠA - Pωσίας στην Eυρύτερη Mέση Aνατολή να θέτουν σε δεύτερο πλάνο στην οπτική του Λευκού Oίκου τη σύγκρουση με το Kρεμλίνο στην Oυκρανία.

H σύγκλιση στοχεύσεων Oυάσιγκτον - Mόσχας στη Mέση Aνατολή άρχισε πριν από έναν χρόνο, τον Σεπτέμβριο του 2013, όταν ο Λαβρόφ μεσολάβησε ώστε το καθεστώς Aσαντ στη Δαμασκό να αποδεχθεί την παράδοση και καταστροφή του χημικού οπλοστασίου της Συρίας και έτσι να ματαιωθούν οι επικείμενοι βομβαρδισμοί κυβερνητικών δυνάμεων από τις HΠA.

H συνεργασία άντεξε την ακραία κλιμάκωση, που δεν περιορίσθηκε στην Oυκρανία αλλά οδήγησε σε ένα σκηνικό ακραίας έντασης, με τις δύο χώρες να δοκιμάζουν η μία την ετοιμότητα της αεράμυνας της άλλης, όπως τον παλιό καλό καιρό του Ψυχρού Πολέμου.

Tα παραπάνω ευνοούν την αναζήτηση συμβιβασμού στην Oυκρανία με άγνωστη παράμετρο τον χρονικό ορίζοντα.

O παράγων Tουρκία

Eνας άλλος παράγων που αυξάνει τη σημασία της συνεργασίας HΠA - Pωσίας στη Mέση Aνατολή είναι η αποτροπή της Tουρκίας του Eρντογάν από μονομερείς επεμβατικές κινήσεις στη Συρία και το Iράκ. Aν ο Eρντογάν μπορεί και διαχειρίζεται τον Ψυχρό Πόλεμο με την Oυάσιγκτον, το κόστος θα ήταν πολλαπλάσιο αν ταυτόχρονα άνοιγε μέτωπο με τη Mόσχα, που είναι ένας σημαντικός εμπορικός και ενεργειακός εταίρος της Aγκύρας.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Σενάρια παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, επεξεργάζονται πλέον οι αναλυτές από πολλές χώρες. Απαισιόδοξες είναι οι προγνώσεις και του γνωστού Γερμανού οικονομολόγου Χανς-Βέρνερ Ζιν, ο οποίος βλέπει μια μακρά περίοδο μαρασμού της ευρωπαϊκής οικονομίας.

Σε συνέντευξή του προς την εφημερίδα Rheinische Post, ο πρόεδρος του Ifo τονίζει ότι η ευρωκρίση δεν παρήλθε, αλλά αντίθετα, οξύνεται σε χώρες όπως η Ιταλία, όπου σημειώνεται ήδη διαφυγή κεφαλαίων. Ο Χανς-Βέρνερ Ζιν υπενθυμίζει ότι η εισαγωγή του ευρώ είχε ως συνέπεια την απώλεια ανταγωνιστικότητας των οικονομιών του ευρωπαϊκού Νότου. «Η κατάσταση κάποιων χωρών, όπως η Ελλάδα, ωραιοποιείται προκειμένου να αποφευχθεί μια συζήτηση για τα αναγκαία επόμενα βήματα», εκτιμά ο γερμανός οικονομολόγος.

«Επενδυτές σε κατάσταση πανικού», «Η Ευρώπη εισέρχεται σε περίοδο ύφεσης», «Σε κατήφορο τα χρηματιστήρια» είναι οι τίτλοι κορυφαίων εφημερίδων, σύμφωνα με ρεπορτάζ της Deutsche Welle.

«Οι χρηματοοικονομικές αγορές σηματοδοτούν μια νέα παγκόσμια οικονομική κρίση», γράφει ο Χόλγκερ Τσέπιτς στην εφημερίδα Die Welt. «Εάν ερμηνεύσουμε τις διακυμάνσεις των μετοχών, κατά το προηγούμενο 48ωρο, τότε ο κόσμος είναι αντιμέτωπος με μια βαθιά ύφεση», επισημαίνει ο Τσέπιτς, παραπέμποντας στις χρηματιστηριακές αναταράξεις και την πτώση των γενικών δεικτών σχεδόν σε όλες τις χώρες και κυρίως στην Ελλάδα. Παράλληλα σημειώνεται μείωση ρεκόρ των αποδόσεων των γερμανικών ομολόγων δεκαετίας που έφτασαν στο ιστορικά χαμηλό επίπεδο του 0,72%. «Πρόκειται για ένα επίπεδο που παραπέμπει σαφώς σε βαθιά ύφεση», γράφει ο Τσέπιτς, εξηγώντας ότι η στροφή σε ασφαλείς επενδύσεις καταδεικνύει «ζοφερές οικονομικές προοπτικές».

Οι κινήσεις είναι βάναυσες» σχολιάζει ο Γκι Λε Μπα, στέλεχος της Janney Montgomery Scott LLC στο πρακτορείο Bloomberg, προσθέτοντας ότι «η παγκόσμια οικονομία επαναξιολογείται ξαφνικά και το αποτέλεσμα είναι πολύ αρνητικό». Οι τελευταίες εξελίξεις επιβεβαιώνουν ότι οι αγορές δεν πιστεύουν ότι οι κεντρικοί τραπεζίτες θα καταφέρουν να αποτρέψουν την κατάρρευση και ένδειξη αυτής της δυσπιστίας συνιστούν οι αποπληθωριστικές τάσεις.

«Είναι προφανές ότι μειώνεται η εμπιστοσύνη προς την ικανότητα του επικεφαλής της ΕΚΤ, Μάριο Ντράγκι να διατηρήσει τον πληθωρισμό σταθερά κοντά στο 2%», επισημαίνει ο οικονομικός συντάκτης της Die Welt, υπενθυμίζοντας ότι ο αποπληθωρισμός συνιστά ανασταλτικό παράγοντα για τις επενδύσεις αλλά και την κατανάλωση.

Σε νέα οικονομική ύφεση παραπέμπει και η πτώση της τιμής του πετρελαίου αλλά και άλλων ορυκτών πρώτων υλών, όπως του χαλκού. Όπως σημειώνεται, στο επίκεντρο των εξελίξεων στις αγορές είναι η ευρωζώνη. «Έτσι οι αποδόσεις των ελληνικών ομολόγων σκαρφάλωσαν πάλι κοντά στο 8%, ενώ και σε άλλες αγορές της περιφέρειας σημειώθηκε επίσης εκτίναξη των επιτοκίων για κρατικά ομόλογα. Κάποιοι ειδικοί κάνουν πλέον λόγο για επιστροφή της ευρωκρίσης», γράφει η Die Welt.

«Χωρίς επιθετικά πολιτικά μέτρα, η ευρωζώνη δεν θα βγει από την παγίδα του αποπληθωρισμού», εκτιμά ο Πολ Μόρτιμερ-Λι, επικεφαλής οικονομολόγος της BNP Paribas, καλώντας τον Μάριο Ντράγκι να ενισχύσει τη ρευστότητα, προβαίνοντας στην μαζική αγορά κρατικών ομολόγων. Ο Μόρτιμερ-Λι καλεί επίσης τους υπουργούς Οικονομικών της ευρωζώνης να ενισχύσουν την ανάπτυξη μέσω επενδυτικών προγραμμάτων.

Στον αντίποδα, ο Κρίστοφερ Ουόλεν, εταίρος στην επενδυτική Harvest Partners, ο οποίος εκτιμά ότι «οι αγορές είναι χειραγωγημένες εξαιτίας των παρεμβάσεων των κεντρικών τραπεζών».

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει η Λέλα Τρανταφίλη
Διεθνολόγος


Η προέλαση των εξτρεμιστών ισλαμιστών του Ισλαμικού Κράτους στην πόλη Κομπάνι τις τελευταίες ημέρες έχει εντείνει την ανησυχία για τη δυναμική που μπορεί να λάβει η διαμάχη στην ευρύτερη περιοχή, αλλά και τον αντίκτυπο που μπορεί να έχει μια ενδεχόμενη νίκη του στους υποστηρικτές της οργάνωσης αυτής στον δυτικό κόσμο.

Το Ισλαμικό Κράτος έχει γίνει πόλος έλξης για πολλούς επίδοξους «τζιχαντιστές». Σύμφωνα με πρόσφατη έκθεση που δημοσίευσε η Soufan Group, εκτιμάται ότι έχουν μεταβεί σε Συρία και Ιράκ περίπου 3.000 Δυτικοί υποστηρικτές της οργάνωσης προερχόμενοι από τουλάχιστον 81 χώρες. Γεννάται εύλογα η απορία τι υποκινεί κάποιον να μεταβεί σε μια ζώνη πολέμου και να υποστηρίξει έμπρακτα τους θιασώτες της ακραίας ισλαμιστικής ιδεολογίας;

Ασφαλώς η «ριζοσπαστικοποίηση» και στρατολόγηση πολιτών και η συνδρομή σε ζώνες πολέμου δεν αποτελεί καινούργιο φαινόμενο. Στο πρόσφατο παρελθόν επίδοξοι ισλαμιστές από άλλες περιοχές πολέμησαν στο Αφγανιστάν και το Ιράκ. Στην περίπτωση του Ισλαμικού Κράτους όμως αυτό που παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον είναι ο αριθμός καθώς και η ταχύτητα με την οποία έχουν στρατολογηθεί πολλοί Ευρωπαίοι.

Η στρατολόγηση είναι ένα σύνθετο πολυπαραγοντικό φαινόμενο που μπορεί να ιδωθεί από θρησκευτική, πολιτική, κοινωνική αλλά και ψυχολογική σκοπιά. Κάθε προσπάθεια ερμηνείας της όμως παρουσιάζει σημαντικούς περιορισμούς καθώς οι λόγοι που ωθούν κάποιον να γίνει εξτρεμιστής «τζιχαντιστής» διαφέρουν από άτομο σε άτομο.

Αν και είναι δύσκολο να προχωρήσει κανείς σε γενικεύσεις, το ιδεολογικό πλαίσιο του Ισλαμικού Κράτους σε συνδυασμό με τις επιτυχίες στο πεδίο των μαχών θεωρείται από πολλούς αναλυτές πηγή έμπνευσης. Αν και στο ίδιο πλαίσιο εδράζεται και η Αλ Κάιντα, ο αντίκτυπος του Ισλαμικού Κράτους φαίνεται πως είναι μεγαλύτερος, καθώς αυτό κατόρθωσε να μεταβεί από τη θεωρία στην πράξη. Αποστατώντας από την Αλ Κάιντα δεν περιορίστηκε σε μια διακηρυκτική πολιτική για την ίδρυση ενός «χαλιφάτου», αλλά πέτυχε σε σύντομο χρονικό διάστημα νίκες σε τακτικό επίπεδο. Το αποτέλεσμα ήταν να αποκτήσει μεγαλύτερο γόητρο στα μάτια Δυτικών «τζιχαντιστών», αποσπώντας μάλιστα οπαδούς ακόμα και από το παρακλάδι της Αλ Κάιντα στη Συρία, την Αλ Νούσρα.

Σημαντικός πολλαπλασιαστής ισχύος του Ισλαμικού Κράτους καθώς και πηγή διαδικτυακής στρατολόγησης είναι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που χρησιμοποιεί η οργάνωση για να επικοινωνήσει τον στόχο της. Το Διαδίκτυο αποδεικνύεται σημαντικότερη πηγή στρατολόγησης ακόμα και από τους κληρικούς. Το «Αλ Χαγιάτ», που αποτελεί και την κυριότερη ενημερωτική πύλη του, παρέχει άμεση πρόσβαση σε εξτρεμιστικής φύσεως υλικό που μπορεί να προσελκύσει νέους οπαδούς. Η επιδεξιότητα με την οποία οι «τζιχαντιστές» χειρίζονται το Διαδίκτυο συμβάλλει στη δημιουργία περισσότερων «μοναχικών λύκων», όπως έχει επικρατήσει να αποκαλούνται όσοι στρατολογούνται διαδικτυακά, που δρουν συνήθως στη χώρα διαμονής τους. Ο Μέχντι Νεμούς αποτελεί ίσως τον πρώτο μοναχικό λύκο που πολέμησε στη Συρία και στο όνομα της σαλαφιστικής ιδεολογίας φέρεται να εξαπέλυσε επίθεση στο Εβραϊκό Μουσείο των Βρυξελλών.

Η σημαντικότερη όμως μεταβλητή στην εξίσωση της στρατολόγησης είναι η αδυναμία της Δύσης να απο-νομιμοποιήσει την ακραία σαλαφιστική ιδεολογία και να διαμορφώσει μια ιδεολογία στον αντίποδά της, που να έχει απήχηση στους μουσουλμάνους. Ο μουσουλμανικός πληθυσμός είναι δηλαδή αυτό που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε με όρους Κλάουζεβιτς το «κέντρο βάρους» του Ισλαμικού Κράτους. Είναι το κρίσιμο εκείνο στοιχείο γύρω από το οποίο συγκεντρώνεται ολόκληρη η ισχύς της οργάνωσης. Χωρίς την ύπαρξη ενός ενεργού πληθυσμού που να ταυτίζεται με τη δράση της οργάνωσης, είναι αμφίβολη η μακροβιότητά του.

Η στρατηγική που υιοθετούν οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους στην προσπάθειά τους να αντιμετωπίσουν το Ισλαμικό Κράτος επιταχύνει τη διαδικασία στρατολόγησης καθώς είναι κυρίως επιφορτισμένη με την αναχαίτιση του ανταρτοπολέμου στο Ιράκ και τη Συρία. Ωστόσο ακόμα και οι πρωτοβουλίες που λαμβάνονται κατά της στρατολόγησης, ταυτίζουν το φαινόμενο αυτό με την τρομοκρατία και έχουν περισσότερο κατασταλτικό χαρακτήρα, αντιμετωπίζοντάς την ως ένα ζήτημα ποινικού δικαίου, αγνοώντας τις κοινωνικές παραμέτρους. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται η υιοθέτηση νέας νομοθεσίας που απαγορεύει σε ύποπτους για τρομοκρατία Γάλλους πολίτες να ταξιδεύουν στο εξωτερικό, αλλά και η δημιουργία του Παγκόσμιου Φόρουμ κατά της τρομοκρατίας. Η στρατολόγηση όμως είναι πρωτίστως ζήτημα πολιτικής φύσεως και λιγότερο ασφαλείας καθαυτό. Επομένως τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν πρέπει να είναι ανάλογα του χαρακτήρα της απειλής.

Επιπρόσθετα, η πολιτική των κρατών αυτών στη Μέση Ανατολή, με πρόσφατη την ενεργή ή παθητική υποστήριξη προς το Ισραήλ, ενισχύει την αίσθηση θυματοποίησης μεταξύ των μουσουλμάνων του εξωτερικού και τους καθιστά ευάλωτους στην προπαγάνδα του Ισλαμικού Κράτους κατά της Δύσης. Ακόμα και το δυτικό μοντέλο διαβίωσης που προτάσσει την οικονομική ευημερία και την κατανάλωση δεν υπερίσχυσε της θρησκευτικής ταυτότητας. Με αποτέλεσμα οικονομικά ευκατάστατοι μουσουλμάνοι δεύτερης και τρίτης γενιάς να επιλέγουν να συμπαραταχθούν με τους ακραίους ισλαμιστές.

Η στρατολόγηση των Δυτικών είναι ιδιαίτερα ανησυχητική καθώς αποτελεί πρόδρομο της τρομοκρατίας και μέχρι στιγμής η στρατηγική των ΗΠΑ και των υπόλοιπων κρατών αποδεικνύεται κατώτερη των περιστάσεων.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Του Ephraim Kam

Το να ξεκινήσει η συζήτηση για το ποιος ήταν υπεύθυνος για την αποτυχημένη στρατηγική αξιολόγηση του Ισλαμικού Κράτους του Ιράκ και της Συρίας (ISIS) ήταν μόνο θέμα χρόνου. Πριν από λιγότερο από ένα χρόνο, λίγοι άνθρωποι γνώριζαν την ISIS και τους κινδύνους που αντιπροσώπευε. Ξαφνικά, μέσα σε μόλις λίγους μήνες, η ISIS βρίσκεται στην πρώτη θέση στις λίστες των απειλών μιας μακράς λίστας εθνών, ξεκινώντας με τις Ηνωμένες Πολιτείες και θεωρείται πως αποτελεί μια απειλή τόσο σοβαρή που πρέπει να ληφθούν εξαιρετικά μέτρα για την αντιμετώπισή της. Η δραματική άνοδος της ISIS στην επιτυχία, η απειλή την οποία αποτελεί, το σοκ που προκλήθηκε από τη σκληρότητά της και η αίσθηση ότι η καταπολέμησή της μπορεί να διαρκέσει ένα μεγάλο χρονικό διάστημα έχουν οδηγήσει στην αναπόφευκτη απαγγελία κατηγοριών, κυρίως προς τις Ηνωμένες Πολιτείες, σχετικά με το γιατί οι ικανότητες της ISIS δεν αξιολογήθηκαν σωστά και για το ποιος φταίει.

Ο Πρόεδρος Obama συνέβαλε στη συζήτηση ρίχνοντας το φταίξιμο στην κοινότητα των υπηρεσιών πληροφοριών των ΗΠΑ. Ο Obama υποστήριξε ότι ο Στρατηγός James Clapper, ο διευθυντής της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών και ως εκ τούτου, η πιο υψηλόβαθμη προσωπικότητα της κοινότητας των μυστικών υπηρεσιών, επιβεβαίωσε το γεγονός ότι η πληροφόρηση από την περιοχή υποτίμησε τη σημασία των εξελίξεων στη Συρία, γεγονός που είχε δημιουργήσει ένα κενό εξουσίας το οποίο προσέλκυσε τζιχαντιστές από όλο τον κόσμο και θα έχει ως τελικό αποτέλεσμα τη διάλυση του Ιράκ. Ο Πρόεδρος πρόσθεσε ότι η ικανότητα του Ιρακινού στρατού για την καταπολέμηση Σουνιτών εξτρεμιστών ήταν υπερεκτιμημένη.

Η κοινότητα των υπηρεσιών πληροφοριών των ΗΠΑ δεν έμεινε παθητική ενώπιον αυτών των κατηγοριών. Υψηλόβαθμες προσωπικότητες εντός της κοινότητας των μυστικών υπηρεσιών, τόσο εν ενεργεία, όσο και βετεράνοι, υποστήριξαν ότι από το τέλος του 2013 είχαν εκδοθεί προειδοποιήσεις που καταδείκνυαν την αυξανόμενη απειλή που αποτελούσαν οι τζιχαντιστές, αλλά πως οι προειδοποιήσεις αυτές δεν έτυχαν επαρκούς προσοχής από την κυβέρνηση, η οποία πίστευε πως αυτό αποτελούσε ένα τοπικό, περιορίσιμο πρόβλημα. Σύμφωνα με πηγές, από τις αρχές του 2014, ειδικά αφού η ISIS ανέλαβε τον έλεγχο της Φαλούτζα, 40 χιλιόμετρα δυτικά της Βαγδάτης, ένας αυξανόμενος αριθμός προειδοποιήσεων κατέδειξε την ISIS ως μια όλο και πιο ισχυρή δύναμη στο βόρειο και δυτικό Ιράκ, που μπορούσε πιθανώς να επεκτείνει την επιρροή της σε ολόκληρη τη χώρα και που οι Ιρακινές δυνάμεις δυσκολευόταν πάρα πολύ να αντιμετωπίσουν την απειλή που αποτελούσε. Σύμφωνα με τις πηγές αυτές, η κυβέρνηση απέφυγε να κάνει κάποια σοβαρή ενέργεια, εκτός από το να αυξήσει τη βοήθειά της προς τον Ιρακινό στρατό, επειδή δεν ήθελε να εμπλακεί σε άλλον έναν πόλεμο στο Ιράκ. Μερικοί λένε ότι η κυβέρνηση ήταν περισσότερο θορυβημένη από τον κίνδυνο που αποτελούσε η επιστροφή των τζιχαντιστών στην Ευρώπη για τα Δυτικά έθνη απ’ όσο ήταν με την κατάσταση στο ίδιο το Ιράκ. Ορισμένοι πολιτικοί υποστήριξαν επίσης ότι η αυξανόμενη δύναμη της ISIS δεν ήταν το αποτέλεσμα μιας αποτυχίας στον τομέα της πληροφόρησης, αλλά μάλλον μια αποτυχία στον τομέα της πολιτικής, συγκεκριμένα, μια έλλειψη κατανόησης της σύνδεσης μεταξύ των καταστάσεων στη Συρία και στο Ιράκ και την αποτυχία να αναλάβουν δράση εναντίον των τζιχαντιστών στη Συρία και να αποτρέψουν την πρόοδό τους στο Ιράκ.

Ελλείψει αξιόπιστων εγγράφων και άλλων αποδεικτικών στοιχείων, η συζήτηση δεν μπορεί να οδηγήσει σε συμπεράσματα αυτή τη στιγμή, αλλά η αλήθεια είναι πιθανό να βρίσκεται κάπου στη μέση. Τον Φεβρουάριο του 2014, σε μια μη απόρρητη μαρτυρία ενώπιον της Επιτροπής Ενόπλων Δυνάμεων της Γερουσίας, ο Αντιπτέραρχος Michael Flynn, ο Διευθυντής της Άμυνας του Ιρακινού και του Συριακού εδάφους, είπε τι συνέβη στην πραγματικότητα στη Φαλούτζα και πως η ISIS διατηρεί οχυρά στη Συρία. Αλλά, ο Flynn είπε, η ικανότητα της ISIS να ελέγξει την περιοχή θα εξαρτάται από τις πηγές της, την τοπική υποστήριξη και την ανταπόκριση των Ιρακινών δυνάμεων ασφαλείας και των ομάδων της αντιπολίτευσης της Συρίας. Ο Flynn εκτίμησε, επίσης, ότι οι περισσότεροι Σουνίτες προφανώς αντιτάσσονται στις ενέργειες και την ιδεολογία της ISIS, αλλά πως ορισμένες Σουνιτικές φυλές συνεργάζονται μαζί της ως απάντηση στην εχθρική στάση της κυβέρνησης του Ιράκ απέναντί τους.

Με άλλα λόγια, τουλάχιστον τέσσερις μήνες πριν από την σημαντική εξέλιξη για την ISIS στο Ιράκ και την κατάληψη της Μοσούλης από την οργάνωση τον Ιούνιο του 2014, η DIA είχε προειδοποιήσει ότι η ISIS θα προσπαθούσε να καταλάβει τον έλεγχο περισσότερων Ιρακινών περιοχών. Παρ’ όλα αυτά, η εκτίμηση φαίνεται να δείχνει επίσης ότι η DIA δεν είχε προβλέψει την κατάρρευση του Ιρακινού στρατού ή την ταχύτητα με την οποία η ISIS θα σάρωνε το Ιράκ και μπορεί να μην είχε κατανοήσει τη σχέση μεταξύ των οχυρών της ISIS στη Συρία και του Ιράκ, γεγονός που βοήθησε την ISIS να πετύχει στο Ιράκ.

Διάφοροι λόγοι μπορούν να αποδοθούν για την εσφαλμένη εκτίμηση. Πρώτον, η συλλογή πληροφοριών είχε περιοριστεί σημαντικά. Ενώ οι δυνάμεις των ΗΠΑ βρισκόταν στο Ιρακινό έδαφος, αρχής γενομένης από το 2003, οι υπηρεσίες πληροφοριών των ΗΠΑ είχαν δημιουργήσει μια εξαιρετική δομή πληροφόρησης, που βασιζόταν κυρίως στην SIGINT, την πληροφόρηση δια της όρασης και σε ένα μεγάλο δίκτυο HUMINT. Μόλις οι ΗΠΑ εγκατέλειψαν το Ιρακινό έδαφος στο τέλος του 2011, πολλές από αυτές τις δυνατότητες χάθηκαν. Η Ιρακινή κυβέρνηση δεν είχε υπογράψει μια συμφωνία με τις Ηνωμένες Πολιτείες που θα επέτρεπε στις δυνάμεις των ΗΠΑ να διατηρήσουν μια φυσική στρατιωτική παρουσία στο Ιράκ, που θα ήταν χρήσιμη και από την άποψη της συλλογής πληροφοριών. Ως εκ τούτου, η κοινότητα των υπηρεσιών πληροφοριών δεν είχε τη δυνατότητα να παράσχει αξιόπιστες, λεπτομερείς πληροφορίες σχετικά με τα σχέδια των επιθέσεων, τους στόχους και το χρονοδιάγραμμα της ISIS. Ακόμα και μετά τις επιτυχίες της ISIS, όταν η σοβαρότητα της απειλής που αποτελεί η οργάνωση ήταν σαφής, η κοινότητα των υπηρεσιών πληροφοριών δυσκολεύτηκε να παράσχει πληροφόρηση υψηλής ποιότητας σχετικά με το ανθρώπινο δυναμικό της οργάνωσης, τις στρατιωτικές και οικονομικές της δυνατότητες, την ηγεσία της και τους προγραμματισμένους για επίθεση στόχους της.

Δεύτερον, ένα σημαντικό μέρος της επιτυχίας της ISIS προήλθε από την αδυναμία και την έλλειψη αποφασιστικότητας των Ιρακινών δυνάμεων ασφαλείας, κάτι που δεν εκτιμήθηκε επαρκώς εγκαίρως. Η κοινή εκτίμηση έλεγε ότι οι Ιρακινές δυνάμεις ασφαλείας δεν μπορούσαν να υπερασπιστούν το Ιράκ εναντίον ενός εχθρικού στρατού από το εξωτερικό της χώρας, αλλά πως θα μπορούσαν να βασιστούν σε αυτές για την αντιμετώπιση εσωτερικών απειλών, συμπεριλαμβανομένων των ένοπλων οργανώσεων. Ως βάση της αυτή η προσδοκία είχε την υπόθεση ότι το μέγεθος των Ιρακινών δυνάμεων, περίπου 650.000 στρατιωτικού και αστυνομικού προσωπικού και οι σοβαρές προσπάθειες που καταβλήθηκαν από τις Ηνωμένες Πολιτείες για την σύστασή τους για πάνω από κοντά έξι χρόνια, θα επαρκούσαν για να διατηρήσουν την εσωτερική ασφάλεια της χώρας. Το εάν η κοινότητα των υπηρεσιών πληροφοριών ή οποιοσδήποτε άλλος στις Ηνωμένες Πολιτείες είχαν τεθεί υπεύθυνοι για την εξέταση της αποτελεσματικότητας της απόδοσης των προαναφερθέντων δυνάμεων παραμένει ασαφές, εν πάση περιπτώσει, οι Ηνωμένες Πολιτείες φαίνεται ότι δεν είχαν σαφή ιδέα για το πώς θα λειτουργούσαν οι δυνάμεις ασφαλείας εάν η κατάσταση χειροτέρευε.

Τέλος, η αξιολόγηση των εξελίξεων στο Ιράκ και των επιτυχιών της ISIS ήταν εξ ορισμού εξαιρετικά δύσκολη. Οι ερευνητές πληροφοριών και οι υπεύθυνοι για τη λήψη αποφάσεων προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν την ιστορία και την προσωπική τους εμπειρία για τη χώρα και την περιοχή ως λυδία λίθο για την αξιολόγηση των νέων φαινομένων. Αλλά στην περίπτωση της ISIS, η ιστορία δεν βοηθά. Δεν υπάρχει ιστορικό προηγούμενο, τουλάχιστον στη Μέση Ανατολή, μιας σχετικά μικρής τρομοκρατικής οργάνωσης που να καταλαμβάνει τον έλεγχο τεραστίων εκτάσεων γης, ενώ διαλύει γρήγορα μια στρατιωτική δύναμη που συστάθηκε και εκπαιδεύτηκε για να την αντιμετωπίσει. Και η ιστορία μπορεί να είναι παραπλανητική. Όταν οι δυνάμεις των ΗΠΑ εγκατέλειψαν το Ιράκ το 2011, η αλ-Κάιντα στο Ιράκ βρισκόταν σε πολύ δύσκολη θέση, χάρη στη σοβαρή ζημία που της είχε προκληθεί από το συνασπισμό από το 2007, θα μπορούσε κανείς να υποθέσει πως αυτή θα ήταν και η μοίρα του διαδόχου της. Επιπλέον, παρά τις δύσκολες εσωτερικές καταστάσεις του Ιράκ και της Συρίας και την εδαφική τους γειτνίαση, τα δύο έθνη αποτελούσαν ξεχωριστές οντότητες για δεκαετίες και ήταν δύσκολο να προβλέψει κανείς τη σχέση που θα σχηματιστεί μεταξύ των τζιχαντιστικών οργανώσεων που δραστηριοποιούνται και στις δύο χώρες, μια σχέση που έπαιξε βασικό ρόλο στην μετακίνηση των δυνάμεων της ISIS από τη μια χώρα στην άλλη, ενώ ουσιαστικά διέλυε τα κοινά τους σύνορα.

Επίσης, οι πληροφορίες δεν είναι πάντα χρήσιμες. Ακόμα και αν δεν υπήρχε η απώλεια των πηγών πληροφόρησης στο Ιράκ, θα ήταν δύσκολο να καταλήξουμε σε μια σωστή εκτίμηση σχετικά με την ταχεία επιτυχία της ISIS. Σε τέτοιες περιπτώσεις δεν υπάρχουν αδιάσειστα στοιχεία που θα μπορούσαν να προβλέψουν αυτό που είναι πιθανό να συμβεί. Στην καλύτερη περίπτωση, η κοινότητα των υπηρεσιών πληροφοριών μπορεί να είχε λάβει πληροφορίες υψηλής ποιότητας σχετικά με τις προθέσεις της ISIS, αλλά και αυτό δε θα ήταν αρκετό για να καθορίσει την έκταση και την ταχύτητα με την οποία η οργάνωση θα υλοποιούσε τους στόχους της, αν το κατάφερνε ποτέ, γιατί αυτά τα πράγματα εξαρτώνται από τις ικανότητες και την αποφασιστικότητα των εχθρών της, από τους υλικούς πόρους που έχει στη διάθεσή της και από τη στήριξη από πιθανούς υποστηρικτές.

Είναι πιθανόν πως η κοινότητα των υπηρεσιών πληροφοριών των ΗΠΑ θα συνεχίσει να δυσκολεύεται να αντιμετωπίσει την ISIS. Πιθανώς θα μάθει από τα λάθη της και θα βελτιώσει την πληροφοριακή της κάλυψη, αλλά η ISIS θα εξακολουθεί να είναι ένα σκληρό καρύδι. Η διείσδυση σε μια τέτοια ιδεολογικά ωθούμενη οργάνωση, όπως η ISIS, είναι δύσκολη λόγω του κατηγοριοποιημένου χαρακτήρα μιας τέτοιας κλειστής οργάνωσης. Αναμειγνύεται με τον πληθυσμό, γεγονός που καθιστά δύσκολο το να εντοπιστούν οι πράκτορές της και αφήνει μια ελάχιστη χαρακτηριστική παρουσία, καθώς και ελάχιστους ευδιάκριτους στόχους. Επιπλέον, η κοινότητα των υπηρεσιών πληροφοριών των ΗΠΑ ανησυχεί ότι οι αποκαλύψεις του Edward Snowden, του πρώην πράκτορα της NSA, έχουν προδώσει μερικές από τις τεχνικές παρακολούθησης του οργανισμού και, ως εκ τούτου, οι τρομοκρατικές οργανώσεις, όπως η ISIS, βρίσκονται περισσότερο σε επιφυλακή ενάντια στην κατασκοπεία από ποτέ.

Πηγή Capital

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Από το δημοψήφισμα στο ΔΝΤ

Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Κακά τα ψέματα: ακόμα και μέσα στην ίδια την κυβέρνηση ελάχιστοι είναι πλέον εκείνοι που διατηρούν ακόμα αμφιβολίες για το αν έχει ή όχι ολοκληρωθεί ο κύκλος της – και πάντως, όλοι οι υπόλοιποι είναι σίγουροι ότι το τέλος της έχει ουσιαστικά ήδη επέλθει.

Εκείνο που απασχολεί τώρα τους πάντες όχι μόνον εντός αλλά και τους εκτός Ελλάδας ενδιαφερομένους, είναι ένα: τι θα γίνει μετά. Αυτό ρωτούν και σε αυτό επιχειρούν να δώσουν απαντήσεις.

Όμως, ειδικά έπειτα από τα γεγονότα αυτών των ημερών, το τι θα γίνει μετά, εξαρτάται σε πολύ μεγάλο βαθμό από το πώς θα πολιτευθεί η σημερινή κυβέρνηση: θα θελήσει να βοηθήσει στην ομαλή μετάβαση στην όποια επόμενη ημέρα, ή θα «τα στυλώσει» και θα κάνει ότι μπορεί για να διώξει πιο πέρα το αναπόφευκτο;

Αν πράξει το πρώτο, θα δείξει ότι έχει τη σοφία να ανήκει σε εκείνους τους, λίγους είναι η αλήθεια, που ξέρουν πότε και πώς πρέπει να φεύγουν. Και θα βοηθήσει και τον εαυτό της και τη χώρα, υπό την έννοια ότι το πολιτικό αδιέξοδο θα βρει και ταχύτερη και καλύτερη λύση – μπορεί λ.χ. να μην απαιτηθούν εκλογές για τον πρόεδρο της Δημοκρατίας αλλά να υπάρξει μια ευρύτερη εθνική συνεννόηση, προδήλως αδύνατη με την παρουσία των κ.κ. Σαμαρά και Βενιζέλου και ορισμένων κομβικών στελεχών της παρούσας κυβέρνησης.

Οι πιθανότητες να γίνει κάτι τέτοιο είναι, παρά τα όσα συνέβησαν, μικρές. Το πιο πιθανό ενδεχόμενο είναι να φτάσουμε σε εκλογές σε πολύ μεγάλη πολιτική ένταση για το θέμα του προέδρου, όπου εκεί η ήττα της κυβέρνησης είναι βέβαιη, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι είναι δυνατόν να πει κανείς τι ακριβώς θα ακολουθήσει μετά.

Υπάρχει πάντοτε όμως και ένα πολύ χειρότερο ενδεχόμενο: αυτή η ένταση να πυροδοτήσει εκ νέου κινήσεις όπως αυτή με την… «εκδίωξη» του ΔΝΤ, που, ως διεθνής πολιτική συμπεριφορά μόνον με το δημοψήφισμα του Γιώργου Παπανδρέου μπορεί να συγκριθεί και πιθανότατα να επιφέρει, τελικά, και τα αντίστοιχα αποτελέσματα στην εσωτερική πολιτική σκηνή. Αραγε, το θέλουν αυτό οι κυβερνώντες;

Πρέπει να διδαχθούν από τα γεγονότα τόσο εκείνης της περιόδου, που τους έφερε ουσιαστικά στην εξουσία, όσο και από τα όσα συνέβησαν τώρα, μετά το τελευταίο και καθοριστικό ταξίδι Σαμαρά στο Βερολίνο – από ένα τέτοιο ακριβώς ταξίδι άρχισε και η πορεία πτώσης του Γιώργου Παπανδρέου.

Πρέπει να διδαχθούν και πρέπει να βοηθήσουν και τους εαυτούς τους και, κυρίως, την έρημη χώρα...

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Σάββας Καλεντερίδης

Από την εποχή του Μεσοπολέμου και έως τα τέλη της δεκαετίας του '70, χώρα-πυλώνας για τα στρατηγικά συμφέροντα της Δύσης ήταν το Ιράν, του σάχη Μοχάμεντ Ρεζά Παχλαβί, ο οποίος, ως ηγέτης αυτής της ιστορικής και με μείζονα γεωστρατηγική σημασία χώρας, έως την εκθρόνισή του από τον Αγιατολάχ Χομεϊνί, στις 11 Φεβρουαρίου 1979, υπήρξε πιστός σύμμαχος της Δύσης.

Η ανατροπή του σάχη και η επικράτηση της λεγόμενης Ισλαμικής Επανάστασης στη διακυβέρνηση του Ιράν υπήρξαν γεγονότα που ήταν σταθμοί και για τις σχέσεις της Δύσης με την Τουρκία, αφού άλλαζε δραματικά η παραμετροποίηση της γεωστρατηγικής αξίας της χώρας αυτής για τον λεγόμενο δυτικό κόσμο.
Η Ουάσινγκτον, το ΝΑΤΟ και η ΕΟΚ-Ε.Ε. έβλεπαν πλέον την Τουρκία ως μοναδική χώρα-πυλώνα χωρίς εναλλακτικές για την αντιμετώπιση της σοβιετικής απειλής, όσο αυτή ήταν υπαρκτή. Οσον αφορά τη μετασοβιετική περίοδο, και πάλι η Τουρκία ήταν χώρα-πυλώνας για την εξυπηρέτηση γεωπολιτικών και στρατηγικών συμφερόντων της Δύσης στα Βαλκάνια, στη λεκάνη του Εύξεινου Πόντου, στην περιοχή του Καυκάσου, στην κεντρική Ασία, στο Ιράν, στο Ιράκ, στη Συρία, στη Μέση Ανατολή, στη Μεσόγειο και στο Αιγαίο.

Μάλιστα, αυτή η αξία, αυτός ο ιδιαίτερα κρίσιμος για τα δυτικά συμφέροντα ρόλος που αναγνωρίστηκε στην Αγκυρα από τη Δύση, έπαιξε τεράστιο ρόλο στη συνοχή, στην πολιτική σταθερότητα, ακόμα και στην ακεραιότητα της Τουρκίας. Κι αυτό γιατί η Δύση φρόντιζε -και συνεχίζει να το κάνει- να προστατεύει και να υποστηρίζει τη σταθερότητα και την ακεραιότητα της Τουρκίας, γιατί με μια αποσταθεροποιημένη Τουρκία, που απειλείται και με διαμελισμό, τίθενται σε άμεσο κίνδυνο τα γεωπολιτικά και τα στρατηγικά συμφέροντα της Δύσης στην προαναφερθείσα περιοχή.
Αυτό είναι κάτι που έχει συνειδητοποιήσει και εκμεταλλεύεται στο έπακρο η Αγκυρα, γι’ αυτό πολλές φορές οι εκάστοτε κυβερνώντες της Τουρκίας διαπραγματεύονται και «τεντώνουν» το σκοινί, εκβιάζοντας κραυγαλέα τη Δύση για μια σειρά από ζητήματα. Θύματα αυτής της κατάστασης είναι χρόνια τώρα η Κύπρος, η Ελλάδα και οι Κούρδοι!

Μάλιστα, όσον αφορά την Κύπρο και την Ελλάδα, για την Ουάσινγκτον και τη Δύση είναι πιο βολικό να βρίσκονται σε μια κατάσταση μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, σε οικονομικό και πολιτικό επίπεδο, όπως ακριβώς είναι τα τέσσερα τελευταία χρόνια. Κι αυτό γιατί έτσι εξυπηρετούνται καλύτερα τα δυτικά συμφέροντα, αφού μια οικονομικά ισχυρή και πολιτικά σταθερή Κύπρος και Ελλάδα μπορεί να θέσουν σε κίνδυνο τις επιδιώξεις και τα ζωτικά συμφέροντα της Ουάσινγκτον και της Δύσης σε αυτήν την κρίσιμη περιοχή, με κινήσεις τύπου Τάσσου Παπαδόπουλου και Κώστα Καραμανλή, οι οποίοι, όταν θεωρούσαν ότι είναι ισχυροί, ο μεν ένας είπε το «ΟΧΙ» στο Σχέδιο Ανάν, ο δε άλλος είπε το «ΝΑΙ» στον South Stream και το «ΟΧΙ»» στο Βουκουρέστι. Περισσότερα γι’ αυτό το θέμα σε άλλο άρθρο μας.

Ξαναγυρνώντας στην Τουρκία, αυτή η ούτως ή άλλως δύσκολη σχέση του εκβιαστή και του εκβιαζόμενου, λόγω της έλλειψης εναλλακτικών λύσεων για τη Δύση, τα τελευταία χρόνια έχει αποκτήσει άλλα ποιοτικά χαρακτηριστικά, που τη δυσκολεύουν ακόμα περισσότερο, αφού στη συμπεριφορά και στον τρόπο με τον οποίο ασκεί εξωτερική πολιτική η Αγκυρα τα πολιτικά κριτήρια έχουν δώσει τη θέση τους στα ιδεολογικά και τα ισλαμο-σουνιτικο-ψυχολογικά κριτήρια.

Τι εννοούμε. Η εξωτερική πολιτική κατά κανόνα ασκείται με βάση το συμφέρον. Η Τουρκία του διδύμου Ερντογάν - Νταβούτογλου τα τελευταία χρόνια ασκεί εξωτερική πολιτική με βάση την ισλαμική ιδεολογία και τους «ιερούς» στόχους που απορρέουν από αυτήν, κάτι που, λόγω της φύσης των στόχων και της ιδιαιτερότητας της συγκεκριμένης θρησκείας, δεν επιτρέπει την επίδειξη ευελιξίας και ωθεί την Αγκυρα σε απρόβλεπτες και πολλές φορές αυτοκτονικές κινήσεις.

Η περίπτωση του Μαβί Μαρμαρά και των σχέσεων με το Ισραήλ, η περίπτωση της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και των σχέσεων με την Αίγυπτο, η περίπτωση των παραβιάσεων της κυπριακής ΑΟΖ, κόντρα στα συμφέροντα των ΗΠΑ, του Ισραήλ, της Ιταλίας, της Κορέας και της Γαλλίας, ακόμα και η περίπτωση των παρακλαδιών της Αλ Κάιντα και του λεγόμενου ΙΚ, που υποστηρίζονται ανοιχτά από την κυβέρνηση Ερντογάν - Νταβούτογλου, κόντρα στη διεθνή κοινότητα και τις επιλογές της Δύσης, αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα.

Η κατάσταση αυτή αυξάνει τον προβληματισμό σε ισχυρά κέντρα της Δύσης για το ποιο μπορεί να είναι μέλλον των σχέσεων με μια τέτοια Τουρκία.
Περισσότερα στοιχεία για το θέμα αυτό, που προβληματίζει τη Δύση, αλλά και αποδείξεις για τον τρόπο με τον οποίο η Τουρκία υποστηρίζει τους τζιχαντιστές του ΙΚ, στο άρθρο μας της Κυριακής.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

By Mushreq Abbas 

BAGHDAD — In and out of Iraq, talks are ongoing regarding the Islamic State’s (IS) return to Anbar province and focused effort to take control of its towns, one after the other. It was able to advance into the cities of Hit and Kabisa and control a part of Ramadi, threatening the Iraqi capital of Baghdad.

However, the question that has never been responsibly considered within the context of the fight against IS is: Did IS ever truly leave Anbar before its return today?

The group still considers Anbar its most sensitive military arena, being Iraq's largest province at a third of the area of the country and a main arena for extremist groups since 2003. It is geographically linked to three countries — Saudi Arabia, Jordan and Syria  as well as to six other Iraqi provinces: Mosul, Salahuddin, Baghdad, Babil, Karbala and Najaf.

The complex and vast desert of Anbar has always been a focal point for terrorist groups and a field for their movements across cities, away from the main transportation lines and monitoring by intelligence organizations. The demographics of Anbar, where tribal and nomadic ties dominate, has created an environment socially suitable for IS. Throughout 2013, Anbar also saw Sunni protests against the government, and was the first battlefield for IS in Iraq at the start of 2014.

The IS threat to Iraq started when it took over Fallujah (west of Baghdad) in January of 2014. Residents of Anbar see it as the most important city in the province, and armed groups and the biggest opponents to IS gravitate toward it.

Controlling Fallujah for six months did not allow the group's leader, Abu Bakr al-Baghdadi, to declare himself the caliph; this he did following the occupation of Mosul.

Circumstances suggested that during the months that followed IS’ occupation of Mosul, the group’s deterioration would start in Fallujah, as control over this city had implications for all of Anbar province. IS’ loss of control in Anbar would hasten the group’s fall not only in Iraq, but also in Syria.

The international coalition’s intervention only paid serious attention to Anbar at the beginning of August, while the political circles wasted time by changing the government and choosing its members, which gave IS an opportunity to deepen its existence and settle in a number of towns and cities.

On June 15, IS took control over the strategic town of al-Qa’im on the Iraqi-Syrian border and then the Syrian city of al-Bukamal in August, finally announcing the formation of what it called “the state of Euphrates.” In September, IS declared Fallujah independent from Anbar, whose other cities it called “the state of Anbar.”

The group divided Anbar into three administrative and military units and gradually organized its power to repress the villages and towns accordingly, by first controlling the Anbar desert, opening lines to battles it is currently fighting in Ramadi and Hit, and finally threatening the military camp called Ain al-Assad from the Khan al-Baghdadi side.

The Iraqi government’s delay in taking measures to stop the takeover of Anbar was revealed by the chairman of the Anbar Provincial Council, Sabah Karhut, who told Al-Monitor, “The tribes as well as the security and military forces in Anbar were not given the right munitions and aid, despite continuous demands raised by tribes and the local government to provide support for the cities of Anbar, which resisted IS for over 10 months.”

Karhut, who had previously asked for a US ground invasion in Anbar, said that IS gradually advanced to besiege dozens of villages along the Euphrates river, most importantly al-Buamer, al-Khafajiyah, al-Bunamer, al-Abid, al-Joghayfa, al-Hetaween and Khan al-Baghdadi. He said this advance was not accompanied by suitable governmental measures to support the resistance of the tribes in these villages.

The concept of "tribe support" seems loose. No government will be able to provide any open support for the civilians in conflict zones without clear answers to questions such as: Who receives the support? How are they coordinating with official security services? How are the tribal fighters included in the security plans? What is needed?" Is it financial, weapons, logistics or aerial support?

Finding those answers will only happen after translating the "war on IS" into practical details, including the organization, training and arming of volunteer fighters from inside the cities. This project, the "National Guard," has not officially seen the light of day so far, and is not expected to take on an effective role in the war for several months.

Several considerations are driving urgent warnings about the deterioration of the security situation in Anbar and its repercussions on Baghdad’s security. Most importantly, Anbar has an extremely dangerous view over the cities of Baghdad, Babil and Karbala, which will put all of these cities in the circle of danger.

The group appeared last April, two months before the occupation of Mosul, in the town of Abu Ghraib, which is part of Baghdad’s western administrative area and connects the capital to Anbar. IS carried out a military parade in this town, where it took over the Fallujah Barrage during the same month, cut off the water supplies, threatened large areas south of Baghdad and drowned other areas in Abu Ghraib.

The early presence of the group on the borders of Baghdad poses additional threats to the security of the capital. Attention is needed on Anbar in general and the city of Fallujah in particular, as a source of real threat and a critical factor in the war.

Regaining complete control over Anbar, including the city of Fallujah, must be the essence of the new security plans for Iraq. A dialogue must take place for the formation of the forces responsible for fighting the war against IS in Anbar as quickly as possible. The international alliance must focus its efforts on changing the equations of power in this province as a prelude to changing them in all other areas controlled by the group.

http://www.al-monitor.com/pulse/originals/2014/10/removal-of-islamic-state-anbar-lead-downfall.html?utm_source=Al-Monitor+Newsletter+[English]&utm_campaign=eac56fa3ad-October_17_2014&utm_medium=email&utm_term=0_28264b27a0-eac56fa3ad-102404629#


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

By Staff Writers

The Iraqi capital Baghdad is not facing immediate danger from Islamic State jihadists despite battlefield gains by the group in the country's west and recent car bombings in the city, the US military said Thursday.

Pentagon spokesman Rear Admiral John Kirby acknowledged several deadly bombing attacks in Baghdad earlier Thursday, including one claimed by the IS group, but said the city's defenses were solid.

"We don't believe that Baghdad is under imminent threat," Kirby told a news conference.

"It's not the first time in recent weeks or even months that there's been IED attacks inside Baghdad," he said, using the military's abbreviation for an improvised explosive device or homemade bomb.

The car bomb blasts in and around Baghdad killed at least 26 people and wounded dozens, Iraqi police and medical sources said. One double car bomb attack was claimed by the IS group, which said it targeted a group of Shiite volunteer fighters.

But Kirby said Baghdad was not encircled or about to be overrun.

"There are not masses of formations of ISIL forces outside of Baghdad about to come in," he said.

Iraqi security forces "continue to stiffen their defensive positions in and around the capital, and in a very competent, capable way."

Despite a US-led air campaign in Iraq that began on August 8, the IS group has been steadily pushing back Iraqi government forces in western Anbar province, raising fears the militants could soon begin to pile pressure on the outskirts of Baghdad.

US military officers have said Iraqi forces have been struggling in Anbar but there have been few coalition air strikes in the area this week, while dozens of bombing raids have targeted the IS group near Kobane in northern Syria.

Kirby said "terrible" weather and sand storms in recent days had hampered US-led air strikes in Iraq.

"It's made it very hard for us to get intelligence surveillance and reconnaissance platforms up over to see what we're trying to do in Iraq," he said.

The poor weather had freed up American aircraft for additional bombing strikes near Kobane in Syria, where Kurdish fighters have been holding out for weeks against an assault by the IS group, Kirby said.

"One of the reasons you've seen additional strikes (near Kobane) in the last couple of days is because we haven't been able to strike quite as much or quite as aggressively inside Iraq," he said.

Local Kurdish leaders say they have pushed back the IS extremists in some parts of Kobane and US officials believed dozens of air strikes in recent days had helped halt the advance of the jihadists.

"While the security situation there does remain tenuous, ISIL's (IS's) advances appear to have slowed, and we know that we have inflicted damage upon them," Kirby said.

The Pentagon press secretary denied the ramped-up air attacks near Kobane represented a change in strategy and said IS forces had exposed themselves in their bid to seize the town.

He said Kobane was not necessarily strategic but was important because IS had put so much energy into taking it, and the plight of civilians in the area made it a humanitarian concern as well.

"What makes Kobane significant is the fact that ISIL wants it, and the more they want it, the more forces and resources they apply to it, the more targets are available for us to hit there," Kirby said.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Τρίτη φρεγάτα από τους Τούρκους, ασκήσεις από Ρωσία και Ισραήλ

Κλιμακώνει επικίνδυνα η Τουρκία τη στρατιωτική παρουσία της στην Κυπριακή ΑΟΖ στέλνοντας και τρίτο πολεμικό πλοίο στην περιοχή, τη φρεγάτα Gokceada (Ιμβρος). Την ίδια ώρα Ρωσία και Ισραήλ ανακοίνωσαν τη διεξαγωγή εκτεταμένων ναυτικών ασκήσεων σε περιοχές πλησίον και εντός της ΑΟΖ, ύστερα από άδεια της Λευκωσίας. Ούτε λίγο ούτε πολύ, τις επόμενες ημέρες θα υπάρχει υπερσυγκέντρωση πολεμικών πλοίων στην περιοχή, με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει!

Η ρωσική στρατιωτική παρουσία επιβεβαιώνει τη διαρκή στήριξη της Μόσχας στην Κύπρο, ενώ στο Μιλάνο ο Κύπριος Πρόεδρος Ν. Αναστασιάδης εξέθεσε στον Β. Πούτιν τα πρόσφατα γεγονότα στην Κυπριακή ΑΟΖ σε κατ' ιδίαν συνάντηση, στο περιθώριο της Συνόδου Ε.Ε. - Ασίας.

Την ίδια ώρα η κρίση στην ευρύτερη Μέση Ανατολή εξετάστηκε σε ευρεία σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε χθες στο υπουργείο Εξωτερικών στην Αθήνα, με τη συμμετοχή των Ελλήνων πρέσβεων που υπηρετούν ή πρόκειται να υπηρετήσουν στις χώρες της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής.

Τα γυμνάσια του ρωσικού και ισραηλινού πολεμικού ναυτικού επιβεβαίωσαν και οι κύκλοι του ΥΠΕΞ στην Αθήνα, ενώ, όπως έγινε γνωστό από στρατιωτικές πηγές, τα ρωσικά πλοία θα πραγματοποιήσουν βολές με πραγματικούς πυραύλους εδάφους αέρος μέχρις ύψους 33.000 ποδών! Η Ρωσία έχει δεσμεύσει από 20-23 Οκτωβρίου θαλάσσια περιοχή ανατολικά της Κύπρου προς τη Συρία (από τον Απόστολο Ανδρέα ως την Αμμόχωστο), και το Ισραήλ, χώρο που περιλαμβάνει τον εναέριο χώρο στα δυτικά, αλλά και θαλάσσιο χώρο εντός της ΑΟΖ.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος

Για την εξαγωγή πολλών και χρήσιμων συμπερασμάτων προσφέρεται η πρόσφατη κλιμάκωση της τουρκικής επιθετικότητας νοτίως της Κύπρου, εκεί που η ιταλική ΕΝΙ πραγματοποιεί έρευνες για ανεύρεση υδρογονανθράκων κατόπιν συμφωνίας με τη νόμιμη κυβέρνηση του νησιού.

Η Αγκυρα εξέδωσε οδηγία προς ναυτιλλομένους δεσμεύοντας προς έρευνα για υδρογονάνθρακες μια περιοχή, όπου δεν πέφτει κανένας λόγος στην τουρκική πλευρά, ακόμη και με την πιο τραβηγμένη υπέρ της εκδοχή. Η κλιμάκωση εξυπηρετεί την έμπρακτη υπενθύμιση των τουρκικών αξιώσεων επί του συνόλου της Κύπρου και των θαλασσών της.

Δεν αποκλείεται όμως καθόλου να πραγματοποιείται σε παρασκηνιακή συνεννόηση ή τουλάχιστον με την ανοχή Ουάσιγκτoν και Λονδίνου. Παρά την εκλογή Αναστασιάδη, οι Κύπριοι παραμένουν εχθρικοί στην επαναφορά σχεδίου Ανάν, που παραμένει η κυρίαρχη πολιτική ΗΠΑ-Βρετανίας στο κυπριακό. Για να μπορέσει να επιβληθεί το σχέδιο θα πρέπει να κινητοποιηθούν σοβαρά νέα επιχειρήματα.
Το ένα θα μπορούσε να είναι ο φόβος τουρκικής στρατιωτικής ενέργειας.
Το δεύτερο θα μπορούσε να είναι η επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης για την οποία προβάλλεται ως λύση η εκμετάλλευση των πετρελαίων και αερίων (κάτι τελείως συζητήσιμο κατά τα άλλα λόγω μη βιωσιμότητας του χρέους και καθεστώτος αποικίας χρέους, αλλά αυτό δεν γίνεται επαρκώς κατανοητό).

Το επιχείρημα που σχεδιάζεται είναι ότι πρέπει να λυθεί το κυπριακό για να γίνει δυνατή αυτή η εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων.

Ο ρόλος των ΗΠΑ
Η συνέχεια θα δείξει ποια από τις δύο εκδοχές είναι η σωστή. Οι δηλώσεις πάντως ΗΠΑ και Βρετανίας οδηγούν προς τη δεύτερη. Η Ουάσιγκτων φρόντισε να υπενθυμίσει, με την ευκαιρία της τουρκικής πρόκλησης, ότι πρέπει τα κυπριακά κοιτάσματα να γίνουν αντικείμενο εκμετάλλευσης προς όφελος αμφοτέρων των κοινοτήτων, αμφισβητώντας, εμμέσως πλην σαφώς, ότι αυτό εξασφαλίζεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Γελοιοποίησε έτσι και την πρόσφατη αναγόρευσή της σε «στρατηγικό εταίρο» από τους «καραγκιόζηδες της Λευκωσίας», αναγόρευση που λησμόνησε τόσο τον πρωταγωνιστικό ρόλο των ΗΠΑ στο πραξικόπημα και την εισβολή του 1974, όσο και τις τερατώδεις πιέσεις του 2004.

Από την αρχή της οικονομικής κρίσης, της επίθεσης δηλαδή κατά των τραπεζών και της κυπριακής οικονομίας, ο «στρατηγικός εταίρος» μοιάζει να τη σιγοντάρει, Η επίθεση του Μαρτίου 2013 κατά της Κύπρου, στην οποία πρωταγωνιστικό ρόλο έπαιξε το ΔΝΤ από κοινού με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς, θα ήταν απλώς αδύνατη χωρίς το «πράσινο φως», την ανοχή τουλάχιστο των ΗΠΑ (και βεβαίως του πανίσχυρου ισραηλινού λόμπυ σε ΗΠΑ και Βρυξέλλες, με το οποίο ασφαλώς θα ήταν πολύ χρήσιμη μια συμμαχία, εφόσον όμως υπήρχε, όχι ως μονομερής σχέση υποτέλειας). Η νεοσυντηρητική αμερικανίδα Υφυπουργός Εξωτερικών Νούλαντ (αρμόδια για κυπριακό και ουκρανικό) υποστήριξε από τότε ότι οι Κύπριοι πρέπει να «λύσουν το κυπριακό» για να αντιμετωπίσουν και τα οικονομικά τους προβλήματα. «Λύση του κυπριακού» για τις ΗΠΑ σημαίνει επαναφορά σχεδίου Ανάν.

Τον χειμώνα άλλωστε και την άνοιξη του 2013 διαβάσαμε στα όργανα του Σίτυ, Εκόνομιστ και Φαϊνάνσιαλ Τάιμς, την άποψη ότι το οικονομικό πρόβλημα δημιουργεί ευκαιρία λύσης.

Η Ρωσία και τα παιχνίδια Αναστασιάδη
Με την Τουρκία να εξευτελίζει τη συμφιλιωτική πολιτική Ανααστασιάδη, τον «στρατηγικό εταίρο» να δίνει μια ακόμα σφαλιάρα στην Κύπρο και τον άλλο μεγάλο «σύμμαχο», το Ισραήλ, να σφυρίζει αδιάφορα σιωπόν αιδημόνως, ο κ. Αναστασιάδης δεν είχε άλλη λύση από το να αναστείλει τις συνομιλίες με τους Τουρκοκύπριους και να στείλει έναν απεσταλμένο στη Μόσχα, να δείξει ότι κάνει κάτι. Και λέμε να δείξει, γιατί βέβαια δεν είναι πολύ σοβαρό ο Κύπριος Πρόεδρος να κάνει διαρκώς και συστηματικά ότι περνάει από το χέρι του για να καταστρέψει τις κυπρο-ρωσικές σχέσεις και μετά να θέλει να πείσει ότι στρέφεται στη Μόσχα.

Υπογραμμίσαμε επανειλημμένως τη στρατηγική σημασία των σχέσεων της Κύπρου (και της Ελλάδας) με τη Ρωσία, σχέσεων που έχουν ζωτική σημασία για την επιβίωση των τελευταίων υπολειμμάτων εθνικής ανεξαρτησίας και λαϊκής κυριαρχίας στα δύο ελληνικά κράτη. Τα τελευταία χρόνια, παράλληλα με τη μνημονιακή καταστροφή, οι σχέσεις αυτές έχουν σχεδόν πλήρως καταστραφεί.

Στον ενεργειακό τομέα γίναμε παράρτημα του φιλοτουρκικού Αζερμπαϊτζάν και εναποθέσαμε στην Τουρκία το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού ενεργειακού εφοδιασμού. Καταστρέψαμε τη σημαντική ρωσική οικονομική παρουσία στην Κύπρο, είδος χρηματοπιστωτικής «νέας Φινλανδίας» μετά τον ψυχρό πόλεμο, παρουσία που υπήρξε βάση για την ευημερία και ανεξαρτησία της. Πήγαμε και ψηφίσαμε κυρώσεις που στρέφονται κατά των εξαγωγών μας στη Ρωσία, απαγορεύουν στους πλέον φιλέλληνες Ρώσους να επισκεφθούν την Κύπρο και την Ελλάδα και επίσης να υπογράψουμε νέα συμβόλαια αγοράς οπλικών συστημάτων.

Η Ρωσία είναι η μόνη χώρα που δέχεται να προμηθεύσει στην Κύπρο σύγχρονο οπλισμό και δυνητικό στρατιωτικο-στρατηγικό αντιστάθμισμα της Τουρκίας για την Ελλάδα. Γι’ αυτό ας μας επιτραπεί, μέχρις αποδείξεως του εναντίον, να μην έχουμε ούτε γραμμάριο εμπιστοσύνης στις δήθεν «ανεξαρτησιακές» εξάψεις του Προέδρου Αναστασιάδη που απεδείχθη αποδεδειγμένα «μανούλα» στο να εξαπατά και να καταστρέφει τους συμπολίτες του (από τον σχέδιο Ανάν το 2004 έως το κούρεμα το 2013).

Λυπούμεθα που πολλοί Κύπριοι φίλοι δεν μπορούν/θέλουν να το παραδεχθούν, αλλά, όπως έλεγε κι ο Λένιν, τα γεγονότα είναι πεισματάρικα. Πιο αθόρυβα από τις μεγάλες γεωπολιτικές ρυθμίσεις, πραγματοποιείται επίσης στροφή στον οικονομικό τομέα από ρωσικά σε ισραηλινά συμφέροντα τα τελευταία χρόνια, υπογραμμίζουν έγκυροι οικονομικοί αναλυτές που προσθέτουν ότι τόσο η Τράπεζα Κύπρου όσο, σε ένα βαθμό, η Ελληνική είδαν τα ρωσικά συμφέροντα να εκτοπίζονται προς όφελος δυνάμεων που πρόσκεινται στους Ρότσιλντ.

«Λαϊκό» και «εθνικό», οικονομία και γεωπολιτική
Ο ελληνισμός είναι σφηνωμένος κυριολεκτικά ανάμεσα στον σλαβικό, τον μεσανατολικό, κυρίως ισλαμικό και τον κόσμο του δυτικοευργωπαϊκού καπιταλισμού. Χρειάζεται ανεξαρτησία και ελιγμούς ανάμεσα στους τρεις πόλους για να επιβιώσει.
‘Όταν ταυτίστηκε, όπως πάει να γίνει τώρα, με έναν από τους πόλους και μάλιστα με όρους απόλυτης υποτέλειας, τότε γνώρισε φοβερές καταστροφές, κάτι που χωρίς αμφιβολία επιβεβαιώνει η ιστορία των δύο τελευταίων αιώνων.
Τα πράγματα γίνονται τώρα πολύ πιο δύσκολα λόγω της οικονομικής κατάστασης και της αποικιοποίησης με οικονομικές μεθόδους Ελλάδας και Κύπρου.
Οσο για τους υδρογονάνθρακες δεν είναι δυστυχώς η λύση, εφόσον το χρέος παραμένει μη βιώσιμο. Η εκμετάλλευσή τους υπό παρόμοιες συνθήκες σημαίνει λεηλασία, όχι έξοδο από τον οικονομικό εφιάλτη.

Γι’ αυτό χρειάζεται μια ολοκληρωμένη στρατηγική επανάκτησης της στοιχειώδους εθνικής ανεξαρτησίας Ελλάδας και Κύπρου, οικονομική, πολιτική, γεωπολιτική. Είμαστε ακόμα μακριά από την επεξεργασία επαρκών, ολοκληρωμένων «αντιμνημονιακών» στρατηγικών σε Κύπρο και Ελλάδα. Αν κάτι εξάλλου υπενθυμίζει ξανά η Τουρκία είναι ότι δεν μπορείς να φιλοδοξείς να διακόψεις το ελληνικό μνημόνιο, χωρίς αίσθηση του εξωτερικού και διεθνούς περιβάλλοντος. Δεν μπορείς να το κάνεις χωρίς να επεξεργάζεσαι ταυτόχρονα αμυντική-γεωπολιτική στρατηγική για την Ελλάδα, «λησμονώντας» την ύπαρξη της Τουρκίας και των προβλημάτων και απειλών που εγείρει.
Για να μη μιλήσουμε για τις «ιδέες» τύπου Αναστασιάδη ή Ρεπούση, πουπαραμένουν δυστυχώς δημοφιλείς όχι μόνο σε δυνάμεις του κατεστημένου. Λαϊκό και εθνικό συμπίπτουν, για να μεταχειριστούμε τη φόρμουλα του Γληνού κατά την πρώτη γερμανική κατοχή.

Πηγή περιοδικό "Επίκαιρα", τεύχος 259


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γκουβέρνικα...

"Όχι" στο να δοθούν οι Γερμανικές αποζημιώσεις για τις σφαγές στο Δίστομο, στα Καλάβρυτα, στην Φραγκίστα, στο Καρπενήσι, στην Μακρακώμη και σε δεκάδες άλλα χωριά ψήφισαν οι:

ΝΔ
Μανώλης Κεφαλογιάννης, Μαρία Σπυράκη, Ελίζα Βόζεμπεργκ, Γιώργος Κύρτσος, Θοδωρής Ζαγοράκης

ΕΛΙΑ
Εύα Καϊλή, Νίκος Ανδρουλάκης

ΠΟΤΑΜΙ
Γιώργος Γραμματικάκης, Μιλτιάδης Κύρκος

"Ναι" στις αποζημιώσεις της Ελλάδας ψήφισαν οι:

ΣΥΡΙΖΑ
Μανώλης Γλέζος, Σοφία Σακοράφα, Δημήτρης Παπαδημούλης, Κωνσταντίνα Κούνεβα, Γιώργος Κατρούγκαλος, Κωνσταντίνος Χρυσόγονος

ΚΚΕ
Κωνσταντίνος Παπαδάκης, Σωτήρης Ζαριανόπουλος

ΑΝΕΛ
Νότης Μαριάς

Η συζήτηση και η ψηφοφορία έγινε σε κλειστή συνεδρίαση των συντονιστών της Επιτροπής Αναφορών του Ευρωκοινοβουλίου.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Το «σκοπιανό» πρόβλημα: Δυναμίτης στα θεμέλια της ειρήνης και της σταθερότητας στα Βαλκάνια

Του Δαμιανού Βασιλειάδη
Εκπαιδευτικού, συγγραφέα

«Η επίλυση της διαφοράς για την ονομασία είναι ευθύνη της ηγεσίας της πΓΔΜ και της Ελλάδας. Πιστεύω ότι το ζήτημα αυτό μπορεί να επιλυθεί ανά πάσα στιγμή. Χρειάζεται, ωστόσο, προσπάθεια και από τις δύο πλευρές και η ευθύνη είναι δική τους»
Φίλιπ Ρίκερ
Η δήλωση αυτή του πρεσβευτή των ΗΠΑ στα Σκόπια περί «επίλυσης της διαφοράς» εκφράζει με την πιο κυνική γλώσσα την θέληση των «άσπονδων ατλαντικών και υπερατλαντικών φίλων και συμμάχων μας» και τη διαχρονική υποχωρητικότητα των ελληνικών κυβερνήσεων να αποδεχτούν και μεταβάλουν τις αλυτρωτικές διεκδικήσεις των γειτόνων μας επί της ελληνικής Μακεδονίας σε διμερείς διαφορές.

Με βάση τίνος διεθνούς δικαίου και ποιων διεθνών συνθηκών αναγορεύονται αυθαίρετα ως διαφορές οι επεκτατικές διεκδικήσεις των γειτόνων μας Σκοπιανών, Τούρκων, Αλβανών;

Γιατί οι ελληνικές κυβερνήσεις αναγνωρίζουν και αποδέχονται ως διαφορές τις ως άνω αναφερόμενες διεκδικήσεις των γειτόνων μας; Με ποιο δικαίωμα ένα ξένος (στην περίπτωσή μας η π.ΓΔΜ) απαιτεί μερίδιο από την εθνική μας κληρονομιά, πλαστογραφώντας βάναυσα την ιστορία μας;

Δεν μπορεί να υπάρξει λύση, αν δεν υπάρχει εθνολογικός προσδιορισμός των Σλάβων στο όνομα και δεν συμφωνηθεί το όνομα της εθνότητας, υπηκοότητας και γλώσσας, ώστε να μην υποκλέπτεται η ιστορία και ο πολιτισμός των Μακεδόνων, που αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο της κληρονομιάς της πατρίδας μας.

Η Ελληνική αναγνώριση θα νομιμοποιήσει την κλοπή της ιστορίας και του πολιτισμού των Μακεδόνων, όχι φυσικά αυτή των Αμερικανών, Ρώσων, Κινέζων.
Και αυτό θα γίνει, εφόσον τους αναγνωρίσουμε το όνομα ως «Μακεδόνες», απλό ή σύνθετο.

Τόσο απλό είναι το «σύνθετο» αυτό πρόβλημα.

Πώς εξηγείται ωστόσο η ενδοτικότητα (και υποχωρητικότητα) των ελληνικών κυβερνήσεων, που αγγίζει τα όρια της εθνικής προδοσίας;

Η ενδοτικότητα αυτή, που αφορά όλα τα κρίσιμα θέματα της εξωτερικής πολιτικής της Ελλάδας από την Κύπρο, το Αιγαίο, τη Θράκη, την Μακεδονία και την Ήπειρο, σχετίζεται άμεσα με την απεμπόληση από την ίδια την Ελλάδα της εθνικής της ανεξαρτησίας και των αναφαίρετων κυριαρχικών της δικαιωμάτων, μέσω της λεγόμενης διολίσθησης, που σημαίνει ότι οι άλλοι διεκδικούν και κατοχυρώνουν σταδιακά τις απαιτήσεις τους ντε φάκτο (de facto), έως ότου κάποια στιγμή γίνουν και ντε γιούρε (de jure). Εγγράφουν δηλαδή υποθήκες στους διεθνείς οργανισμούς για τις διεκδικήσεις τους, που τελικά, αν δεν υπάρχει αντίδραση, αναγνωρίζονται από τη διεθνή γνώμη και τους διεθνείς οργανισμούς.

Με την αφασία και ενδοτικότητα των ελληνικών κυβερνήσεων διαμορφώνουν οι γείτονές μας τον «μακεδονισμό τους στα σχολεία, οπότε έρχονται μετά οι καλοθελητές και λένε το γνωστό υποκριτικό τους επιχείρημα: «Τι να κάνουμε τώρα. δύο γενιές ανατράφηκαν με τον «μακεδονισμό αυτόν», Δεν μπορούμε παρά να τους αναγνωρίσουμε ως «Μακεδόνες». Το ίδιο άρχισε αντιστοίχως να καλλιεργείται και στα αλβανικά σχολεία, όπου οι μαθητές διδάσκονται ότι η Ήπειρος (Τσαμουριά γι’ αυτούς) είναι αλβανική.

Η εκχώρηση σε ξένους κυριαρχικών δικαιωμάτων της πατρίδας μας, γιατί περί αυτού πρόκειται, αφορά διαχρονικά όλες τις κυβερνήσεις, από τότε που δημιουργήθηκε το πρόβλημα και πήρε διαστάσεις, με κίνδυνο τον ακρωτηριασμό της χώρας μας.

Πρέπει να συνειδητοποιήσει ο Έλληνας πολίτης ότι δεν πρόκειται για άγνοια, επιπολαιότητα, λάθη ή ανικανότητα των ελληνικών κυβερνήσεων, κυρίως μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά για συνειδητή επιλογή του κυρίαρχου συγκροτήματος εξουσίας που επεκράτησε στην Ελλάδα μετά τον εμφύλιο πόλεμο και δημιούργησε τις συνθήκες υπακοής και υποταγής στα κελεύσματα των ατλαντικών και υπερατλαντικών «άσπονδων φίλων και συμμάχων» μας, με απώτερο στόχο την συμμετοχή στην προβλεπόμενη λεία.

Ελληνικές κυβερνήσεις είναι αυτές που ακύρωσαν τις αποφάσεις του συμβουλίου των πολιτικών αρχηγών το 1992, των ΗΠΑ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για την μη αναγνώριση των Σκοπίων ως «Μακεδονία».

Το πρόβλημα ξεκινάει από παλιά και έχει σχέση με τις κατά καιρούς πανσλαβιστικές επιδιώξεις της τσαρικής Ρωσίας, της πρώην ΕΣΣΔ και των άλλων σλαβικών γειτονικών λαών, για έξοδο στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο.

Συγκεκριμένη μορφή πήρε η πολιτική αυτή με την σκόπιμη δημιουργία από τον στρατάρχη Τίτο της λεγόμενης «Ομόσπονδης Λαϊκής Δημοκρατίας της Μακεδονίας», ενώ η περιοχή προηγουμένως ονομαζόταν Βαρντάρσκα, που στόχο είχε την μελλοντική και, εφόσον το επέτρεπαν οι συνθήκες, δημιουργία της «Μακεδονίας του Αιγαίου», που περιλάμβανε όλη την ελληνική Μακεδονία, παρ’ όλο που γνώριζε ο ίδιος ότι η Μακεδονική ταυτότητα, πολιτιστικά, εθνικά και ιστορικά, ανήκει αποκλειστικά στον Ελληνισμό και είναι διαχρονικά ταυτισμένη μαζί του.

Έκτοτε παραμένει μόνιμος και σταθερός στόχος αυτού του νεοπαγούς κρατιδίου η επέκτασή του προς Νότο με αλλαγή του ονόματός του από Βαρντάρσκα σε «Μακεδονία».

Κλειδί ερμηνείας της ενδοτικής στάσης των ελληνικών κυβερνήσεων αποτελεί το γεγονός ότι η ελληνική αστική τάξη (ελληνικό κεφάλαιο), που επεκράτησε μετά την ηρωική εθνική αντίσταση, παρασιτική, κομπραδόρικη και δωσιλογική καθώς είναι, υπακούει στις εντολές των κυρίων της, εντός και εκτός Ελλάδας.

Αυτό είναι το κλειδί ερμηνείας για την υποχωρητικότητά της.

Υποτάχτηκε δηλαδή στις επιταγές του διεθνούς μονοπωλιακού κεφαλαίου, που μετεξελίχτηκε, μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, σε παγκόσμιο, νεοφιλελεύθερο χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, με σκοπό τη συμμετοχή της, ως φτωχού ή πλούσιου συγγενή, στα απορρέοντα κέρδη.

Πολύ χαρακτηριστικά περιγράφει ο Ανδρέας Παπανδρέου τη φύση αυτού του κεφαλαίου και την εξάρτηση του από το μονοπωλιακό κεφάλαιο των ΗΠΑ:
«Στις χώρες που βρίσκονται στο περιθώριο του παγκόσμιου καπιταλισμού, η ντόπια μεγαλοαστική τάξη, υποτελής, δορυφορική και διαβρωμένη από το πολυεθνικό μονοπωλιακό κεφάλαιο, όσες αντιδικίες κι αν έχει μαζί του, στα κρίσιμα θέματα θα μιλήσει με τη “φωνή του κυρίου της”».

Με την έννοια αυτή για την αστική τάξη δεν παίζει κανένα ρόλο το θέμα της εθνικής ανεξαρτησίας και της κατοχύρωσης των κυριαρχικών δικαιωμάτων και των δημόσιων και ιδιωτικών περιουσιακών στοιχείων της πατρίδας μας.

Η πατρίδα για τους πολιτικούς εκφραστές αυτού του συγκροτήματος εξουσίας, που εκπορεύεται κυρίως από το ΠΑΣΟΚ και τη Νέα Δημοκρατία, αποτελεί εμπόρευμα, όπως όλα τα άλλα εμπορεύματα. Η επίκληση του έθνους και της πατρίδας είναι σκέτος φαρισαϊσμός, κάτω από τον οποίο υποκρύπτονται άνομα συμφέροντα. Στην πολιτική αυτή συμπράττουν δυστυχώς και άλλες δυνάμεις από τον δεξιό και αριστερό χώρο, που με τον λανθασμένο τους κοσμοπολίτικο «διεθνισμό» υπηρετούν τις εθνικιστικές και σοβινιστικές διεκδικήσεις των γειτόνων μας, θεωρώντας ότι μ’ αυτή τους τη στάση αντιπαλεύουν τον εθνικισμό της ελληνικής αστικής τάξης. Αποτελούν στην ακραία τους μορφή τους «χρήσιμους ηλιθίους» του συστήματος.

Συνεπώς το πρόβλημα γι’ αυτές τις δυνάμεις, που απεργάζονται το κακό της Ελλάδας, είναι θέμα συναλλαγής και υπολογισμού των κερδών από τις μεταξύ τους σχέσεις. Αυτό συμβαίνει στην Κύπρο, το Αιγαίο, τη Θράκη, τη Μακεδονία και την Ήπειρο, όπου πρόσφατα αναδεικνύονται, εντατικότερα από το παρελθόν, διεκδικήσεις και της Αλβανίας επί ελληνικού εδάφους (Τσαμουριά).

Από ελληνικής πλευράς, όχι μόνο δεν υπάρχει αντίδραση, αλλά απεναντίας έμμεση ενίσχυση της επεκτατικής πολιτικής των γειτόνων μας, κατ’ εντολή των εξωθεσμικών κέντρων, παρ’ όλο που είναι γνωστό ότι η μακεδονική ταυτότητα, πολιτιστικά, εθνικά και ιστορικά, ανήκει αποκλειστικά στον Ελληνισμό και είναι διαχρονικά ταυτισμένη μαζί του.

Πολλοί πιστεύουν ότι το όνομα δεν παίζει σημαντικό ρόλο, αλλά η εθνότητα και η γλώσσα. Παραγνωρίζουν σκόπιμα ή αγνοούν εγκληματικά οι παράγοντες αυτοί ότι, σύμφωνα με τη μοντέρνα θεωρία των παγκοσμιοποιημένων πολυπολιτισμικών κύκλων και των θεωρητικών τους «υπαλλήλων», όπως λέει ο Νίκος Πουλατζάς, το κράτος δημιουργεί και εθνότητα και γλώσσα και ιστορία. Ο ισχυρισμός τους είναι εκ του πονηρού.

Συνεπώς δίνουν το δικαίωμα στο κράτος των Σκοπίων, αφού αναγνωριστεί ως Μακεδονία με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, να διεκδικήσει, σύμφωνα με τα διεθνώς ειωθότα στους διεθνείς οργανισμούς, μακεδονική εθνότητα, μακεδονική γλώσσα και μακεδονική ιστορία.

Με την έννοια αυτή το όνομα «Μακεδονία», σύνθετο ή απλό, αποτελεί όχημα της αλυτρωτικής και επεκτατικής πολιτικής της κυβέρνησης των Σκοπίων, της σλαβικής επιβολής των Σκοπιανών κατά της ελληνικής Μακεδονίας.

Χωρίς το όνομα Μακεδονία δεν μπορούν να έχουν εθνότητα, γλώσσα και ιστορία «μακεδονική». Ούτε είναι δυνατόν να διεκδικούν την ελληνική Μακεδονία. Αυτός είναι από τη μια ο λόγος της ανυποχώρητης επιμονής τους στο όνομα. Ο λόγος από την άλλη που δεν δέχονται τη σύνθετη ονομασία, οφείλεται στην πεποίθησή τους ότι οι ελληνικές κυβερνήσεις θα υποχωρήσουν περεταίρω, κάτω από την πίεση των ΗΠΑ και της Γερμανίας και τώρα κάτω από το βάρος της οικονομικής κρίσης, ώστε εκτός από τη σύνθετη ονομασία να εξασφαλίσουν και την «μακεδονική» εθνότητα, γλώσσα και ιστορία.

Μια τέτοια λύση αποτελεί μη λύση και θα πυροδοτήσει ανεξέλεγκτες καταστάσεις για την ειρήνη και τη σταθερότητα στην περιοχή, γιατί δεν είναι δυνατόν να παραχωρήσουν με τη θέλησή τους οι Έλληνες την ελληνική Μακεδονία στους Σκοπιανούς.

Είναι αυτονόητο ότι ειρηνική συμβίωση των λαών της περιοχής και σχέσεις καλής γειτονίας, όπως την διατυμπανίζουν αριστερές δυνάμεις, κάτω από τέτοιες συνθήκες δεν είναι δυνατή.

Οποιαδήποτε εξάλλου υποχωρητικότητα στο όνομα σημαίνει αυτομάτως εθνική προδοσία.

Δεν μπορούν οι Έλληνες να «συνωστίζονται» στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης, όπως «συνωστίζονταν», κατά την ρεπούσια έκφραση, οι Έλληνες στο λιμάνι της Σμύρνης.
Οι εθνικοί μειοδότες πρέπει να πληρώσουν και θα πληρώσουν, αν αποτολμήσουν να διαπράξουν αυτό το έγκλημα.

Δεν μπορούμε να ανεχθούμε να αποφασίζουν οι κυβερνόντες, οι εξωθεσμικοί παράγοντες και κάποιοι παγκοσμιοποιημένοι διεθνιστές για εμάς (τον ελληνικό λαό) χωρίς εμάς.

Η ελληνική πλευρά, θα έπρεπε να υποστηρίξει ευθύς εξ αρχής το αυταπόδεικτο, τουτέστιν ότι η Μακεδονία, είναι Ελληνική και ο όρος δεν είναι διαπραγματεύσιμος. Ως εκ τούτου δεν δύναται να χρησιμοποιηθεί από άλλους. Και μιλάμε φυσικά για την ελληνική Μακεδονία.

Το πώς θα αποκληθεί το νέο κράτος τελικά είναι δικό τους θέμα και όσων τους στηρίζουν και όχι δικό μας. Οι ενδοτικές κυβερνήσεις μας δεν πράττουν ούτε το αυτονόητο. Ποιο δηλαδή. Απλούστατα να εγκαλέσουν τις κυβερνήσεις που έχουν αναγνωρίσει τα Σκόπια ως «Μακεδονία» να ακυρώσουν αυτή την αναγνώριση, σύμφωνα με τις αποφάσεις των Ηνωμένων Εθνών, όπου όλοι τους αποδέχτηκαν την προσωρινή ονομασία FYROM, έως την τελική λύση. Δεν έπραξαν και δεν πράττουν τίποτε προς αυτή την κατεύθυνση.

Εμείς ως Έλληνες δε μπορούμε να συναινέσουμε οι ίδιοι στην πλαστογράφηση της ιστορίας μας, αποδεχόμενοι ονομασία του κράτους των Σκοπίων που θα περιλαμβάνει τον όρο Μακεδονία.

Δεν δικαιούμεθα επίσης να προχωρήσουμε σε συμβιβασμό αποδεχόμενοι, ότι υπάρχει «μακεδονική εθνότητα» και «μακεδονική γλώσσα»;

Η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει το δικαίωμα να εκχωρήσει την κληρονομιά των Ελλήνων, χωρίς να ρωτήσει άμεσα τον Ελληνικό λαό;

Για τους ανωτέρω λόγους: Δεν αιτούμεθα αλλά απαιτούμε από τις εκάστοτε ελληνικές κυβερνήσεις, να μην αναγνωρίσουν το κράτος των Σκοπίων ως Μακεδονία ή παράγωγά του.

Σε διαφορετική περίπτωση να προβούν σε δημοψήφισμα για να αποφασίσει ο κυρίαρχος λαός για το εθνικό αυτό θέμα.

Αν κι’ αυτό δεν γίνει, τότε καλούμε τον ελληνικό λαό να υπερασπιστεί την εθνική του ανεξαρτησία και τα κυριαρχικά του δικαιώματα, όπως επιτάσσει το άρθρο 120 του συντάγματος της χώρας.

1 Βλ. Δαμιανός Βασιλειάδης, Παγκοσμιοποίηση, Νέα Τάξη, Ελληνισμός, εκδ. «Στοχαστής», Αθήνα, Χειμώνας 2012-13, σ. 116-121.
2 Πρέσβης των ΗΠΑ στα Σκόπια.
3 Βλ. π.χ. τη συνθήκη του Αγίου Στεφάνου, όπου παραχωρήθηκε η Ανατολική Μακεδονία και Δυτική Θράκη στους Βουλγάρους.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου

Στις 12 Φεβρουαρίου 2012, 199 Εθνοπροδότες βουλευτές, στο Ναό της Δημοκρατίας, ψήφισαν την παραίτηση άνευ όρων και αμετακλήτως από κάθε ασυλία της Εθνικής κυριαρχίας της Πατρίδος μας. Ψήφισαν την καθολική δήμευση της Εθνικής περιουσίας. Ψήφισαν το PSI, όπου στο βωμό της διάσωσης των τραπεζών, έγιναν θυσία οι αποταμιευτές – ομολογιούχοι. Ψήφισαν την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων. Ψήφισαν την δραστική μείωση του κατώτατου μισθού, των κύριων συντάξεων και των επικουρικών. Ψήφισαν σωρεία απολύσεων στο Δημόσιο, ψήφισαν το κλείσιμο δημόσιων οργανισμών που οδηγεί στην ανεργία χιλιάδες εργαζόμενους.

Στις 12 Φεβρουαρίου 2012, η Προδοτική Κυβέρνηση Παπαδήμου, που σχηματίστηκε στις 11 Νοεμβρίου 2011, υποστηριζόμενη από τους Εθνοκτόνους Προέδρους της ΝΔ (Σαμαράς), του ΠΑΣΟΚ (Παπανδρέου) και του ΛΑΟΣ (Καρατζαφέρης), ψήφισε την υπαγωγή της Ελλάδος στο Αγγλικό Δίκαιο – άλλως το δίκαιο των δανειστών – και με την υπογραφή της, αυτή η κυβέρνηση, παρατήθηκε από την προστασία που μας παρείχε το Διεθνές Δίκαιο και το Δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η Ιστορία θα καταγράψει τον προδοτικό ρόλο αυτών των πολιτικών προσώπων για τα όσα ψήφισαν στις 12 Φεβρουαρίου 2012 εναντίον των συμφερόντων της Πατρίδος μας και του λαού της. Στην Ιστορία, θα καταγραφεί αυτή η ημερομηνία ως αποφράδα ημέρα, ως η Άλωση της σύγχρονης Ελλάδος.

Επί σειρά ετών, κάποιοι μεταξύ αυτών και ο υπογράφων σε μια προσπάθεια ενημέρωσης του λαού μας, με αδιάσειστα στοιχεία αποκαλύπτουμε τον Εφιαλτικό ρόλο που παίζουν στις ημέρες της ζωής μας, αυτά τα πολιτικά πρόσωπα που εμφανίστηκαν με τη μορφή αρνιού και μετατράπηκαν στην πορεία σε αιμοσταγείς λύκους.

Ως εκ τούτου, παρακάτω θα σας παραθέσω την προσπάθεια συμπολιτών μας, οι οποίοι προσέφυγαν στην Ευρωπαϊκή Ένωση, σε μια προσπάθεια να βρουν το δίκιο τους, για την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, από τις ελληνικές κυβερνήσεις! Σημειώστε, πως η απάντηση της Επιτροπής Αναφορών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, μου γνωστοποιήθηκε από έναν εξ εκείνων που είχαν προσφύγει στην ΕΕ.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΤΗΣ ΑΝΑΦΟΡΑΣ
Ο αναφέρων δηλώνει ότι η ελληνική κυβέρνηση παραβιάζει το άρθρο 28 του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ (το δικαίωμα διαπραγμάτευσης συλλογικών συμβάσεων και συλλογικής δράσης). Υποστηρίζει ότι η ελληνική κυβέρνηση ενέκρινε, με μη δημοκρατικό τρόπο, νόμο που καταργεί το δικαίωμα των συλλογικών συμβάσεων, αντικαθιστώντας τις με σημαντικά πιο αδύνατες ρυθμίσεις. Ο αναφέρων ζητεί από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να διερευνήσει κατά πόσον είναι νόμιμο να υπονομεύεται κατ΄ αυτόν τον τρόπο το δικαίωμα που προβλέπεται από το άρθρο 28.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ (30/4/2014)
Σύμφωνα με τη Συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση και τη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεν έχει γενική αρμοδιότητα παρέμβασης. Μπορεί να το πράττει μόνο σε περίπτωση που πρόκειται για ζήτημα σχετικό με το δίκαιο της ΕΕ. Αναφορικά με την πιθανή εφαρμογή του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 51 παρ. 1 αυτού οι διατάξεις του Χάρτη απευθύνονται στα κράτη μέλη, μόνον όταν αυτά εφαρμόζουν το δίκαιο της Ένωσης.

Το Μνημόνιο Συνεννόησης για τις Συγκεκριμένες Προϋποθέσεις Οικονομικής Πολιτικής και το Μνημόνιο Οικονομικής και Χρηματοπιστωτικής Πολιτικής, στο πλαίσιο του Δευτέρου Προγράμματος Οικονομικής Προσαρμογής είχα συναφθεί ανάμεσα στην Ελλάδα και το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΕΤΧΣ). Η Επιτροπή θεωρεί ότι εφ΄ όσον η Ελλάδα εφαρμόζει τα μέτρα βάσει τον εν λόγω Μνημονίου, εφαρμόζει τους όρους η υλοποίηση των οποίων θα επιτρέψει στο ΕΤΧΣ να χορηγήσει οικονομική βοήθεια. Ως εκ τούτου, οι προϋποθέσεις του προγράμματος που συμφωνήθηκε μεταξύ των ελληνικών αρχών και του ΕΤΧΣ, περιλαμβανομένων και των θεμάτων που έθιξε ο αναφέρων, δεν εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του κοινοτικού δικαίου. Σύμφωνα με το άρθρο 51 παρ. 1 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων, οι διατάξεις του Χάρτη απευθύνονται στα κράτη μέλη μόνον όταν εφαρμόζουν το δίκαιο της Ένωσης.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
Βάσει των διαθεσίμων πληροφοριών, δεν προκύπτει ότι το συγκεκριμένο ζήτημα σχετίζεται με την εφαρμογή της νομοθεσίας της Ένωσης, αναφορικά με το ζήτημα που περιγράφει ο αναφέρων, εναπόκειται στα κράτη μέλη και μόνο να διασφαλίζουν την τήρηση των υποχρεώσεών τους όσον αφορά τα θεμελιώδη δικαιώματα – όπως απορρέουν από διεθνείς συμφωνίες και από την εσωτερική νομοθεσία τους.

Συνεπώς, θα μου επιτρέψετε να κλείσω με τον επίλογο ενός παλαιότερου άρθρου μου, ελαφρώς παραφρασμένο: «Άντε παιδιά κουράγιο. Λίγο δεβαριεδισμό, λίγο ακόμα παχυδερμισμό και θα φέρουμε πάλι τα σύνορα εκεί που ήταν το 1897. Εσύ σημερινέ Έλληνα, “ξύπνα” επιτέλους. Αρκετά ξαπόστασες στον καναπέ σου. Σήκω γιατί αν αρνηθείς αυτό το προσκλητήριο, κάποιοι είναι διατεθειμένοι να παραχωρήσουν ακόμη και το μνήμα των προγόνων σου. “Ξύπνα” Έλληνα, η Πατρίδα σε περιμένει. Σώσε τη φαμίλια σου. Λίγο ακόμη παλικάρι μου και η Ελλάδα θα πεθάνει. Αφύπνισε και συμπαρέσυρε τους συμπολίτες σου και κυρίως τους νέους με το φρόνημά σου και την αγωνιστικότητά σου, σε πανεθνικό ειρηνικό ξεσηκωμό κατά της κυβερνήσεως των Μνημονίων. Στείλε το μήνυμά σου, σε εκείνους τους επιλήσμονες πολιτικούς-βουλευτές που θα δώσουν ψήφο εμπιστοσύνης σ΄ αυτή την μειοδοτική κυβέρνηση Σαμαρά, προκειμένου να τοποθετήσει την ταφόπλακα των ονείρων σου, της επιβίωσης της οικογένειάς σου και της ακεραιότητας της πατρίδος σου. Εδώ και τώρα βροντοφώναξέ τους πως δεν θα ξεχάσεις τα ονόματα όσων δώσουν ψήφο εμπιστοσύνης και θύμισέ τους πως, έχει ο καιρός γυρίσματα και πως η Ιστορία επαναλαμβάνεται και εκδικείται»!!!

Ο συντάκτης είναι επικεφαλής του “Ελλήνων Πολιτεία”
Επικοινωνία: egerssi@otenet.gr












Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου