Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

17 Ιουλ 2014

Σύμφωνα με τον εκπρόσωπο των ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπένιαμιν Νετανιάχου διέταξε το στρατό να ξεκινήσει χερσαία επιχείρηση εναντίον της Γάζας.

«Ο πρωθυπουργός και ο υπουργός άμυνας διέταξαν τις ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις να ξεκινήσουν απόψε χερσαία επιχείρηση εναντίον της Γάζας», αναφέρεται στην ανακοίνωση, η οποία μεταδίδεται από το Reuters.

Το ρεύμα διακόπηκε στην Γάζα, μία ώρα πριν την προγραμματισμένη διακοπή που ήταν για τις 11 το βράδυ. Αμέσως άρχισαν τα πυρά του Ναυτικού, ενώ ταυτόχρονα οι χερσαίες δυνάμεις έμπαιναν στο έδαφος της Γάζας.





Στο στόχαστρο τα ενεργειακά κοιτάσματα της Ανατολικής Μεσογείου

Του Δρ. Κωνσταντίνου Γρίβα*

Οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή ωθούν την Άγκυρα σε επιθετική πολιτική στο Αιγαίο, έτσι ώστε να εξισορροπήσει τις απώλειες στον γεωπολιτικό της ρόλο που υφίσταται στα νότια και ανατολικά σύνορά της.

Εδώ και πολλά χρόνια μία συνηθισμένη ανησυχία της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής είναι μήπως η Τουρκία εξαγάγει προς την Ελλάδα εσωτερικά της προβλήματα, δημιουργώντας εντάσεις. Σήμερα βρισκόμαστε ενώπιον μίας διαφορετικής εκδοχής αυτής της απειλής: να εξαγάγει προς την Ελλάδα τα εσωτερικά της προβλήματα.

Όπως είχαμε αναφέρει και παλαιότερα, η Τουρκία απειλείται με το να χάσει τον «ετερόφωτο» ρόλο τον οποίο έπαιζε στην στρατηγική της Δύσης, ως συνορεύουσα με «ταραχοποιούς» χώρες, με την πιθανή «εξημέρωση» του Ιράν, αλλά και τη δημιουργία δύο προπλασμάτων κουρδικών κρατών στο Βόρειο Ιράκ και τη Βόρεια Συρία, κατά μήκος των τουρκικών συνόρων.

Έτσι, λοιπόν, προκειμένου να μπορέσει να συνεχίσει να αποτελεί κομβική (Pivotal) χώρα για τη στρατηγική της Δύσης και να προωθήσει τα σχέδιά της να εξελιχθεί σε περιφερειακή ηγεμονική δύναμη η γείτων πρέπει να δημιουργήσει έναν «αυτόφωτο» γεωπολιτικό ρόλο. Και ίσως η μόνη διέξοδος για να προωθήσει μία τέτοια στρατηγική είναι προς την κατεύθυνση της Ελλάδας.

Η Ρωσία και η προνομιακή πρόσβαση σε ενεργειακές πηγές

Συγκεκριμένα, η προώθηση της τουρκικής κυριαρχίας προς το Αιγαίο θα της επιτρέψει αφενός να «ανανεώσει» τη γεωπολιτική της ταυτότητα και να εμφανίζεται πλέον ως ναυτική δύναμη, έτσι ώστε να παίζει τον ρόλο του «ανασχετήρα» της Ρωσίας, αφετέρου δε να ενισχύσει δραματικά τη θέση της στην παγκόσμια γεωγραφία της ενέργειας, αποκτώντας προνομιακή πρόσβαση στα ενεργειακά κοιτάσματα του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου.

Ο έλεγχος του Αιγαίου από πλευράς Τουρκίας, μεταξύ άλλων, θα διασπάσει τη γεωπολιτική ενότητα του ελλαδικού κράτους και της Κύπρου, θα θέσει την Κυπριακή Δημοκρατία υπό απομόνωση και θα ενισχύσει τις προσπάθειες της Άγκυρας να αποκτήσει τον έλεγχο των Κυπριακών ενεργειακών κοιτασμάτων δια των διαφόρων προσπαθειών «επίλυσης» του Κυπριακού που προωθεί τον τελευταίο καιρό, ενώ θα προωθηθεί περαιτέρω κα η «ρεαλιστική» επιλογή της δημιουργίας ενός αγωγού που θα οδηγεί το κυπριακό φυσικό αέριο στην Τουρκία, αφού πρακτικά δεν θα υπάρχει άλλη διέξοδος.

Ταυτοχρόνως, το Ισραήλ θα βρεθεί επίσης απομονωμένο μέσα σε έναν γεωγραφικό χώρο όπου η Τουρκία θα έχει προνομιακή πρόσβαση, με αποτέλεσμα να είναι αναγκασμένο να ακολουθήσει πιο συμβιβαστική επιλογή έναντι της Άγκυρας. Για παράδειγμα, να μην μπει στον πειρασμό να ενισχύσει ή να εγγυηθεί για την ασφάλεια του φιλοδυτικού Κουρδιστάν που παλεύει να δημιουργηθεί στον Βορρά του Ιράκ και της Συρίας.

Τέλος, ο αυξημένος ρόλος που θα αποκτήσει η Τουρκία στα ενεργειακά κοιτάσματα του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου αποτελεί κρίσιμης σημασίας γεωπολιτικό άσο στα χέρια της στα ταραχώδη χρόνια που έρχονται όσον αφορά στις σχέσεις της με την Ευρώπη. Κι αυτό γιατί βρισκόμαστε ενώπιον μίας πολύ μεγάλης αναταραχής στον χώρο της ενέργειας, με τους ισλαμιστές της Συρίας και του Ιράκ να απειλούν την σταθερότητα των αραβικών πετρελαιοπαραγωγών κρατών της Μέσης Ανατολής.

Ταυτοχρόνως, ο πόλεμος στην Ουκρανία και η διαιώνιση της έντασης μεταξύ Ρωσίας και Δύσης, έχουν καταστήσει επικίνδυνη από γεωπολιτικής άποψης την ενεργειακή τροφοδοσία της Δυτικής Ευρώπης με ρωσικό φυσικό αέριο. Άρα, εναλλακτικές ενεργειακές πηγές, που δεν βρίσκονται ούτε στην ασταθή Μέση Ανατολή, ούτε στην «κακή» Ρωσία, αποκτούν ιδιαίτερη σημασία για την στρατηγική της Δύσης, ακόμη κι αν τα μεγέθη τους δεν είναι και τόσο μεγάλα, ακόμη κι αν είναι πιθανά και όχι πιστοποιημένα, ακόμη κι αν είναι διαφιλονικούμενα.
Έτσι, η Τουρκία πιθανώς δεν χρειάζεται καν να αποκτήσει πλήρως και οριστικώς την κυριαρχία των ενεργειακών κοιτασμάτων του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου, ώστε να αναβαθμιστεί γεωπολιτικά. Αρκεί να παραμείνουν διαφιλονικούμενα, αλλά με την Τουρκία να έχει πολύ πιο αυξημένη θέση στη διαμάχη αυτή σε σχέση με σήμερα.

Η επίθεση έχει ήδη αρχίσει

Κι αυτό δεν είναι κάτι που θα γίνει στο μέλλον. Συμβαίνει ήδη. Αναφερόμαστε, φυσικά, στην σαρωτική επίθεση στα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα στο Αιγαίο που διεξάγει ανενόχλητη η Τουρκία τους τελευταίους μήνες. Συγκεκριμένα, πλοία του τουρκικού πολεμικού ναυτικού εισέρχονται συστηματικά και για παρατεταμένα χρονικά διαστήματα στα ελληνικά χωρικά ύδατα, μπροστά στα μάτια των ελληνικών πλοίων, τα οποία περιορίζονται στο να παρακολουθούν «ψύχραιμα».
Κι όταν μιλάμε για ελληνικά χωρικά ύδατα, δεν αναφερόμαστε σε αυτά του Άη Στράτη ή του Αγαθονησίου, αλλά σε αυτά της Εύβοιας κα της Άνδρου, λίγο έξω από τις ακτές της Αττικής!
Φυσικά, από νομικής άποψης κα στις δύο περιοχές η παραβίαση θα ήταν η ίδια. Οι συμβολικές όμως διαστάσεις και οι ευρύτερες γεωπολιτικές παράμετροι είναι πολύ μεγαλύτερες στη δεύτερη περίπτωση.

Αυτές οι ανήκουστες μέχρι πρότινος ενέργειες, αποτελούν τη φυσιολογική εξέλιξη μίας στρατηγικής που είχε ξεκινήσει πριν από μερικά χρόνια, με τουρκικά πολεμικά να διεξάγουν «αβλαβείς διελεύσεις», περνώντας ξυστά από τις ακτές της Αττικής, καθώς επέστρεφαν στην Κωνσταντινούπολη, από διάφορα ξένα λιμάνια. Και τότε η ελληνική πλευρά είχε περιοριστεί στο να παρακολουθεί «ψύχραιμα» τη μεθοδική προσπάθεια της Τουρκίας να χτίζει βήμα-βήμα μία πολιτική αμφισβήτησης εις βάρος των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων στο Αιγαίο.
Έτσι, η Τουρκία, δια των όπλων, δημιουργεί εθιμικό δίκαιο, και αμφισβητεί εμπράκτως την ελληνική κυριαρχία ακόμη και στα ελληνικά χωρικά ύδατα λίγο έξω από την Αττική. Με άλλα λόγια, η Άγκυρα προωθεί με επιτυχία μία στρατηγική εξαναγκασμού της Ελλάδας, στόχος της οποίας είναι να αποτρέψει τη χώρα μας από το να ασκήσει ακόμη και το ελάχιστο κυριαρχικό της δικαίωμα στο Αιγαίο.

Η αδυναμία των ΗΠΑ και η πολιτική κατευνασμού έναντι της Άγκυρας

Εδώ μπορεί κάποιος να μπει στον πειρασμό να εξετάσει κατά πόσον οι κινήσεις αυτές της Άγκυρας βολεύουν ή όχι την γεωστρατηγική των ΗΠΑ και τι προτίθενται να κάνουν οι τελευταίες. Στην πραγματικότητα, δεν έχει ιδιαίτερη σημασία το πώς οι Αμερικανοί αντιλαμβάνονται τις τουρκικές προθέσεις και ενέργειες. Κατά τα φαινόμενα, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν επιλέξει μία πολιτική ακραίου κατευνασμού προς την Τουρκία, επιδιώκοντας απλώς να αποφύγουν τα χειρότερα και να μην την ωθήσουν σε μία φανερά και απροκάλυπτα αντιαμερικανική πολιτική.
Σε αυτή την περίπτωση το πλήγμα για τις ΗΠΑ θα ήταν μη διαχειρίσιμο, αφού θα αποσταθεροποιούσε ολοκληρωτικά και απόλυτα τη Μέση Ανατολή στο σύνολό της. Σε αντίθεση με τις εμμονές των πιστών της αμερικανικής παντοδυναμίας, η ισχύς των ΗΠΑ, σε όλες της τις διαστάσεις και τις συνιστώσες, βρίσκεται σε κατακόρυφη πτώση, με αποτέλεσμα ελάχιστα πράγματα να μπορούν να κάνουν για να ελέγξουν την Τουρκία.
Έτσι, λοιπόν, φαίνεται πως έχουν επιλέξει να κάνουν τα στραβά μάτια, σε ό,τι επιλέξει να πράξει η Άγκυρα έναντι της Ελλάδας, θεωρώντας την αδράνεια ως τη λιγότερη βλαπτική επιλογή.

Κατά συνέπεια, όσοι θεωρούν ότι τα κενά που απειλούν να δημιουργηθούν στην ελληνική επιτρεπτική στρατηγική θα μπορούσαν να καλυφθούν από την «αγαθοποιό» παρέμβαση των ΗΠΑ, πιθανώς θα διαψευστούν τραγικά. Μάλιστα, έχουν προκύψει επίμονες φήμες, σύμφωνα με τις οποίες στελέχη της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής έχουν ανεπισήμως διαβεβαιώσει την ελληνική πολιτική ηγεσία ότι επίκειται επιδείνωση της τουρκικής επιθετικότητας έναντι της Ελλάδας και οι Ηνωμένες Πολιτείες σε αυτή την περίπτωση θα περιοριστούν στο να νίψουν τας χείρας τους…

Πηγή περιοδικό «Επίκαιρα», τεύχος 248

* Διδάσκει το μάθημα της Γεωπολιτικής στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και Γεωγραφία της Ασφάλειας και των Αφοπλισμών στο Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Γράφει ο Μενέλαος Τασιόπουλος

Κανείς από τους δύο προηγούμενους πολέμους που χαρακτηρίστηκαν παγκόσμιοι δεν ήταν τέτοιος. Ουσιαστικά τόσο ο πρώτος όσο και ο δεύτερος ήταν ευρωπαϊκοί πόλεμοι, συνέχεια του Μεσαίωνα, που είχαν μια κοινή βάση και αφετηρία. Την προσπάθεια των γερμανικών βαρβαρικών φύλων να οργανώσουν μια ευρωπαϊκή και υπό την έννοια αυτή παγκόσμια αυτοκρατορία.
Μπορεί στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο να υπήρξε στον άξονα της Γερμανίας στρατηγικός σύμμαχος (στην Ασία) η Ιαπωνία, η οποία με τις επιλογές και τους χειρισμούς της ενέπλεξε ή ενθάρρυνε τις ΗΠΑ να εμπλακούν, εγκαταλείποντας το περίφημο «δόγμα Μονρόε» (του απομονωτισμού), αλλά και πάλι δεν μπορούμε να περιγράψουμε έναν παγκόσμιο πόλεμο. Είναι χαρακτηριστικό ότι στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, που αποτελεί τη συνέχεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, δημιουργήθηκε ο ΟΗΕ, με ένα Συμβούλιο Ασφαλείας με τις μεγάλες -εγγυήτριες- δυνάμεις μιας παγκόσμιας αρμονίας για την αποτροπή μιας επόμενης παγκόσμιας θερμής σύγκρουσης.

Και πράγματι, για πολλές δεκαετίες ο ΟΗΕ και οι εγγυήτριες δυνάμεις της ειρήνης πέτυχαν τον στόχο, παρά την εξέλιξη του Ψυχρού Πολέμου με τους δύο πόλους της ισχύος, την Ουάσινγκτον και τη Μόσχα, να διαχειρίζονται τον κόσμο χωρίς να υπερβαίνουν τα «εσκαμμένα» σε έναν πόλεμο χαρακωμάτων που σε πολλά θύμιζε τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, χωρίς όμως νεκρούς, καταστροφές και πείνα. Η Κίνα την εποχή του Μάο επεδίωξε και πέτυχε τον απομονωτισμό, οι μεγάλες δυνάμεις της Ασίας ή της Αμερικής, πέρα των ΗΠΑ, έμειναν έωλες, παρά τα εκατοντάδες εκατομμύρια των κατοίκων τους και τον τεράστιο πλούτο τους μετά το τέλος της ευρωπαϊκής αποικιοκρατίας.
Το διεθνές παίγνιο με την έννοια αυτή παρέμεινε στην Ευρώπη με τη μεταπολεμική πραγματικότητά της. Μια Ευρώπη διχοτομημένη όσο και η ίδια η πηγή του κακού, η Γερμανία, μεταξύ Δύσης και Ανατολής. Ουσιαστικά η όλη δομή του κόσμου θα μπορούσε να οριοθετηθεί ως περίοδος «μη πολέμου» και πράγματι πέτυχε μακρόχρονη σταθερότητα.

Όλα ανατράπηκαν όταν η Δύση έχασε την Ανατολή της. Ο συνασπισμός των Σοβιετικών κατέρρευσε και τότε η πάντα πολυδιασπασμένη στο εσωτερικό της Δύση πίστεψε ή επεδίωξε το «τέλος της Ιστορίας». Τη δόμηση της μίας και μοναδικής Ρώμης, της Κοσμοκρατορίας ή, διαφορετικά, της τρίτης και μοναδικής Ρώμης. Το λάθος βρίσκεται στην αντίληψη περί Ανατολής. Στη βραχεία διάμετρο της ματιάς. Στη σύγχυση της μεταπολεμικής Ανατολής με τη μεγάλη και πραγματική Ανατολή. Η αμφισβήτηση της ιστορίας σταμάτησε την 11η Σεπτεμβρίου 2001 με τον «βομβαρδισμό» της Νέας Υόρκης, μιας πόλης-σύμβολο για την οικονομική δεινότητα της Δύσης, η ισχύς της οποίας βρίσκεται στο νέο έθνος της και όχι στις παρακμάζουσες ευρωπαϊκές πρώην αυτοκρατορίες της. Ο Σαλαντίν ιστορικά επανεμφανίστηκε ως Μπιν Λάντεν στα βάθη της Ασίας, το Αφγανιστάν και οι Σαρακηνοί ως τζιχάντ και μάλιστα σε λίγες σχετικά δεκαετίες έφτασαν να διεκδικούν εδάφη με δομές και διοίκηση, το Χαλιφάτο στην αιώνια αφετηρία του, τη Μεσοποταμία, επιδιώκοντας να στείλουν το μήνυμα ότι η Μεσοποταμία και η Βαβυλώνα θα ζωντανέψουν και πάλι ως κέντρο των Αράβων σουνιτών, διεκδικώντας μια παγκόσμια ρεβάνς απέναντι στους «Σταυροφόρους» της Δύσης, την Τουρκία των Οθωμανών και την Περσία των σιιτών. Το ζητούμενο δεν μπορεί να είναι άλλο από την Ιερουσαλήμ και την τελική επικράτηση επί των χριστιανών.

Θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι η ανθρωπότητα επιστρέφει στον Μεσαίωνα. Αλλά υπάρχουν διαφορές. Πρώτον, το κράτος των Εβραίων, το Ισραήλ, που δεν θα παραδοθεί. Δεύτερον, η «Μεγάλη Ανατολή», με κυρίαρχη δύναμη την Κίνα, που αυτήν τη φορά έχει πάρει αντίθετα τους «δρόμους του μεταξιού» και κατεβαίνει στη Μεσόγειο. Αυτός ο πόλεμος θα είναι πράγματι παγκόσμιος και θα τελειώσει είτε με την ανοικοδόμηση του Ναού του Σολομώντα στην Ιερουσαλήμ είτε με την κυριαρχία της σαρίας, της τζιχάντ και του Ισλάμ στο μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Γράφει ο Μιχάλης Ιγνατίου

Τις ημέρες αυτές τιμούμε κάθε χρόνο τους νεκρούς της Κύπρου, όσους έπεσαν κατά το χουντικό πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974 και κατά την εισβολή του «Αττίλα», στις 20 Ιουλίου και στις 14 Αυγούστου.
Ήταν μέρες εξαιρετικά δύσκολες, βαμμένες με αίμα, για τους Έλληνες του νησιού, που μέσα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα δέχθηκαν διπλό χτύπημα. Το σχέδιο, όπως αποδεικνύεται από πληθώρα μαρτυριών και εγγράφων, εκπονήθηκε στην Ουάσινγκτον και υλοποιήθηκε από την Τουρκία, από τη χούντα, της οποίας ηγείτο ο Δημήτριος Ιωαννίδης και από τους πράκτορές της στην Κύπρο.

Από τότε πέρασαν σαράντα χρόνια. Οι τουρκικές κατοχικές δυνάμεις παραμένουν ανενόχλητες στην κατεχόμενη Βόρεια Κύπρο και σήμερα, το κατοχικό καθεστώς παραμένει μεν παράνομο, αλλά κερδίζει στις διαπραγματεύσεις αποδοχή πολλών εκ των απαράδεκτων θέσεών του και οι Ελληνοκύπριοι, που είναι τα θύματα της εισβολής και της κατοχής, παρουσιάζονται ως οι «κακοί» της υπόθεσης, ενώ οι τουρκοκύπριοι, που συνεργάζονται ακόμα και σήμερα με τους κατακτητές, είναι οι κερδισμένοι, καθώς το έχουν «δίπορτο»: απολαμβάνουν όλα τα προνόμια (ακόμα και περισσότερα και από τους Ελληνοκύπριους) ως πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας, την οποία στοχεύουν, ωστόσο, να καταργήσουν οι πάτρωνές τους στην Άγκυρα.

Κατά καιρούς έγινε προσπάθεια από τις Ηνωμένες Πολιτείες, μέσω συνεργατών της υπερδύναμης σε πανεπιστήμια και μέσα ενημέρωσης, να παρουσιάσουν μία άλλη «αλήθεια» για το διπλό έγκλημα, του πραξικοπήματος και της εισβολής .
Ο μακαρίτης Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ, ένας σκληρός αλλά δίκαιος διπλωμάτης που ασχολήθηκε επισταμένα με το Κυπριακό και ο οποίος σχεδίασε την πορεία ένταξης της Κύπρου στην Ε.Ε., απολογήθηκε στον τότε Πρόεδρο Γλαύκο Κληρίδη (11 Νοεμβρίου 1977) για την αμερικανική συμπεριφορά, τις δεκαετίες του 60 και του 70.
Στον υπογράφοντα αλλά και σε άλλους συναδέλφους επανέλαβε τη δήλωση που έκανε στη Λευκωσία μετά τις συναντήσεις που είχε με τον Κληρίδη και τον Ντενκτάς, ενώ μας περιέγραψε κα τα λάθη της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής αναφορικά με την υποστήριξη στην Ελληνική χούντα. Μας είχε πει και την φοβερή κουβέντα ότι «συνέβησαν ορισμένα πράγματα για τα οποία ντέπομαι»…

Ο Χένρι Κίσινγκερ
Βεβαίως, όσοι καταφέραμε να αποκτήσουμε πρόσβαση στα πραγματικά έγγραφα του Χένρι Κίσινγκερ και όχι στα προεπιλεγμένα των αμερικανικών αρχείων, δεν έχουμε την παραμικρή αμφιβολία για τον ρόλο του τότε υπουργού Εξωτερικών. Ο κ. Κίσινγκερ είναι ο μεγαλύτερος ένοχος για την Κυπριακή τραγωδία. Από τν 19η Ιουλίου μέχρι την παραμονή της δεύτερης εισβολής παρακολουθούσε τον σχεδιασμό της πορείας των τουρκικών στρατευμάτων, ενώ απέρριψε σημαντικές εισηγήσεις των συνεργατών του, όπως ο μακαρίτης Τζόζεφ Σίσκο, που του πρότειναν:

- Πρώτον, να μετακινηθεί ο αμερικανός Έκτος Στόλος μεταξύ της Κύπρου και της Τουρκίας
- Δεύτερον, να επεκταθεί ο ρόλος της Ειρηνευτικής Δύναμης του ΟΗΕ στο νησί και τα αποσπάσματα που βρίσκονταν τότε στην Κύπρο να μετακινηθούν στην Κερύνεια

Απέρριψε και τις δύο εισηγήσεις, λέγοντας στον Σίσκο, που βρισκόταν στην Άγκυρα την παραμονή της εισβολής, ότι θα αναλάμβανε ο ίδιος να πείσει τον Μπουλέντ Ετσεβίτ να μην προχωρήσει με την επίθεση εναντίον της Κύπρου. Του ζήτησε δε να μεταβεί αμέσως στην Αθήνα για να σταματήσει τον ελληνοτουρκικό πόλεμο σε περίπτωση που η Τουρκία υλοποιούσε το σχέδιο της εισβολής.
Τα υπόλοιπα είναι γνωστά σε όλους. Ο κ. Κίσινγκερ δεν σταμάτησε τους Τούρκους. Αντίθετα, εκμεταλλευόμενος το πραξικόπημα και την εισβολή, ξεκίνησε διαβουλεύσεις για να επιβάλει λύση στο νησί με βάση «τις νέες πραγματικότητες». Ο τότε υπουργός Εξωτερικών είναι ο «πατέρας» της φιλοτουρκικής και ρατσιστικής λύσης της διζωνικής – δικοινοτικής ομοσπονδίας που σαράντα χρόνια μετά προσπαθούν να επιβάλουν με το ζόρι στους Ελληνοκύπριους.

Η Αμερική δεν θα μπορέσει ποτέ να αποσείσει τις τεράστιες ευθύνες της για τη συνεχιζόμενη κατοχή του νησιού. Όσα βιβλία και να γράψουν οι Αμερικανοί, τα στοιχεία είναι αμείλικτα για τον Χένρι Κίσινγκερ και την τότε κυβέρνηση. Είναι προτιμότερο να αποδεχτούν τις ευθύνες τους και να απολογηθούν, όπως έπραξε ο Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ. Άλλωστε, ο «Ψυχρός Πόλεμος» ΗΠΑ και ΕΣΣΔ «επέβαλλε» στους αμερικανούς να «καθαρίσουν» με τον Μακάριο, ο οποίος έπαιζε με τη φωτιά, φλερτάροντας με τους Σοβιετικούς, ενώ στην πραγματικότητα ήταν αντικομμουνιστής, σε σημείο που σκέφτηκε να θέσει εκτός νόμου το ΑΚΕΛ.

Τότε, (ίσως και τώρα), η υπερδύναμη, που ασκούσε έλεγχο στην Κύπρο, την Κρήτη, τη Μάλτα και το Γιβραλτάρ, έλεγχε λίγο πολύ και τον κόσμο. Στο πλαίσιο αυτό, η Αμερική του Κίσινγκερ δεν υπήρχε περίπτωση να επιτρέψει την απώλεια της Κύπρου στους Σοβιετικούς. Τόσο απλά και ταυτόχρονα τόσο σκληρά κι απάνθρωπα…

Πηγή περιοδικό «Επίκαιρα», τεύχος 248


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το πρόβλημα ή, καλύτερα, τα προβλήματα που δημιουργούνται στην ευρύτερη πληθυσμιακή κοινότητα των μουσουλμάνων της Ελληνικής Θράκης έχουν ήδη καταγραφεί στο σύνολό τους και έχει ήδη κατατεθεί ένα πλήθος προτάσεων για την αντιμετώπισή τους. Αυτά, όμως, αποτελούν προβλήματα του παρόντος χρόνου, και είναι απειροελάχιστα στα προβλήματα που διαγράφονται για το αύριο του Ελληνισμού και της Ελληνικότητας της Θράκης. Κι αυτό επειδή ήδη λειτουργούν, ανενόχλητοι, τουρκικοί μηχανισμοί τουρκοποίησης (εμφύτευσης εθνικής ταυτότητας) των μουσουλμάνων της ακριτικής αυτής περιοχής. Μάλιστα, ο μεγαλύτερος μηχανισμός της τουρκικής «παρεμβατικότητας» (ή και διείσδυσης) είναι η Παιδεία. Συγκεκριμένα, η Παιδεία στην μειονοτική εκπαίδευση, όπως αυτή υλοποιείται σήμερα και η οποία επί της ουσίας επιχειρεί στην αλλοίωση του εθνικού φρονήματος και της ταυτότητας των μουσουλμάνων της Θράκης. Είναι το «απόλυτο εργαλείο» τουρκοποίησης, για το οποίο ο σημερινός τούρκος πρόξενος της Κομοτηνής, Ιλχάν Σενέρ, είπε (και συγκεκριμένα για την πιθανότητα μη εφαρμογής των δίγλωσσων –τουρκικών και ελληνικών- νηπιαγωγείων) πως «εάν δεν το καταφέρουμε αυτό, όλη η δουλειά μας θα καταστραφεί», δίνοντας έτσι το στίγμα της σπουδαιότητας και της σοβαρότητας με την οποία η Τουρκία επιχειρεί στο θέμα της εκπαίδευσης των μουσουλμάνων της Θράκης, μέσω των μειονοτικών σχολείων.

Σε ερώτηση που κατέθεσαν χθες προς τον υπουργό Παιδείας και Θρησκευμάτων κ. Λοβέρδο, αλλά και προς τον υπουργό Εξωτερικών κ. Βενιζέλο, οι βουλευτές Γιάννης Δημαράς και Γαβριήλ Αβραμίδης, αλλά και ο ανεξάρτητος βουλευτής κ. Μάρκος Μπόλαρης (ξεχωριστή ερώτηση) περιγράφουν την υπάρχουσα κατάσταση και λειτουργία της εκπαίδευσης που παρέχουν τα μειονοτικά σχολεία και καταθέτουν στη συνέχεια εύλογες ερωτήσεις προς τους καθ’ ύλην αρμόδιους υπουργούς.

Η ερώτηση του βουλευτών Δημαρά και Γαβριηλίδη, με θέμα «Η Εκπαίδευση των μουσουλμανοπαίδων της Θράκης»

Κύριοι Υπουργοί,
Το έγκλημα της Ελληνικής πολιτείας στο συγκεκριμένο ζήτημα είναι διαχρονικό, μετράει περισσότερο από μισό αιώνα, όταν η Ελληνική κυβέρνηση (1954) αποφάσισε να παραβιάσει σε βάρος των Ελληνικών συμφερόντων την Συνθήκη της Λωζάννης, αναγνωρίζοντας τουρκική μειονότητα, με ευνοϊκή μάλιστα μεταχείριση των τούρκων μαθητών. Έτσι, η λέξη «Τούρκος» μπήκε στο υπουργείο Παιδείας. Την επόμενη χρονιά η τουρκική κυβέρνηση αποφάσισε να ανταποδώσει την ευγενική κίνηση της Ελλάδας, οργανώνοντας μια δίχως προηγούμενο επίθεση κατά των Ελλήνων της Πόλης.

Οι ελληνοτουρκικές συμφωνίες και τα μορφωτικά πρωτόκολλα βασίζονται στην αρχή της αμοιβαιότητας. Όμως η Τουρκία, στο πλαίσιο της μεθοδικής και διαχρονικής στρατηγικής αθέτησης όλων των υποχρεώσεων που ανέλαβε από την Συνθήκη της Λωζάννης απέναντι σε 6 αντισυμβαλλόμενες χώρες μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, οδήγησε την Ελληνική παιδεία στην Κωνσταντινούπολη, στην Ίμβρο και Τένεδο, σε πρωτοφανή συρρίκνωση ενώ αρνείται πεισματικά την επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης εδώ και 43 χρόνια. Ο Ελληνισμός της Τουρκίας από 120.000 που αριθμούσε μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών του 1923 σήμερα έχει περιοριστεί σε λιγότερα από 3.000 άτομα, αντίθετα οι 80.000 μουσουλμάνοι που παρέμειναν στην Ελλάδα έχουν πολλαπλασιασθεί.

Με υπόμνημα που μας απέστειλαν πανεπιστημιακοί και άλλοι εκπαιδευτικοί επιχειρείται προσπάθεια αφύπνισης της ελληνικής πολιτείας, ώστε να πάρει άμεσα εκπαιδευτικά μέτρα που θα ενισχύσουν την ελληνομάθεια των μουσουλμανοπαίδων στη Θράκη μέσα από τη δημόσια εκπαίδευση, απομακρυσμένων από την επιρροή του τουρκικού Προξενείου.

Σήμερα στους μουσουλμάνους που ζουν στη Θράκη συμπεριλαμβάνονται οι Πομάκοι, οι Αθίγγανοι, οι Τούρκοι, οι Κιρκάσιοι, οι τουρκόφωνοι Σουδανοί, τουρκόφωνοι Ρομά, ορεινοί Τσιτάκηδες, Κιρτζαλήδες και άλλοι, οι οποίοι συνυπάρχουν στη Θράκη ήδη από τους πρώτους αιώνες της οθωμανικής κατάκτησης. Τα παιδιά αυτών των Μουσουλμάνων Ελλήνων πολιτών εκπαιδεύονται στα λεγόμενα «μειονοτικά σχολεία». Το σημερινό καθεστώς λειτουργίας των μειονοτικών σχολείων σε μεγάλο βαθμό διέπεται ακόμα από τα μορφωτικά πρωτόκολλα που υπεγράφησαν μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας το 1951 και το 1968. Τα μειονοτικά σχολεία αποδείχτηκαν στην πράξη ότι είναι σχολεία μειονεκτικά, σχολεία ημιμάθειας. Επίσης λειτούργησαν ρατσιστικά σε βάρος των μουσουλμάνων Ελλήνων μαθητών εφόσον δεν παρέχεται προς αυτούς η ίδια εκπαίδευση που προσφέρεται προς τους υπόλοιπους πολίτες αυτής της χώρας. Όλοι οι εκπαιδευτικοί γνωρίζουν ότι οι απόφοιτοι μειονοτικών δημοτικών σχολείων όταν φτάσουν στο Γυμνάσιο αδυνατούν να ενταχθούν στο δημόσιο γυμνάσιο, εφόσον δεν έχουν διδαχθεί στην ελληνική γλώσσα βασικά μαθήματα του κορμού του αναλυτικού προγράμματος.

Τα μειονοτικά σχολεία είναι επιπλέον αντιδημοκρατικά. Δεν μπορεί σε μια δημοκρατική χώρα να υπάρχει παιδεία δύο ταχυτήτων, με διαφορετικό αναλυτικό πρόγραμμα για τους πολίτες ανάλογα με το θρήσκευμά τους. Οι μουσουλμάνοι της Θράκης θα πρέπει να αντιμετωπίζονται από το Υπουργείο Παιδείας ως Έλληνες πολίτες, και όχι να μετατρέπονται σε πολίτες δεύτερης κατηγορίας με παροχή σε αυτούς αλλόγλωσσης (τουρκικής) εκπαίδευσης.

Που έχει ξανακουστεί παγκοσμίως ένα υπουργείο Παιδείας να αποφασίζει να εξαλείψει την ιστορία, τον πολιτισμό, την γενικότερη κουλτούρα και την γλώσσα μιας πληθυσμιακής ομάδας, εντάσσοντάς την εθνολογικά μέσα σε μια άλλη υποδεέστερη αριθμητικά τοπική ομάδα με κριτήριο αυτής της ανώμαλης συγχώνευσης το θρήσκευμα, που ενώ αποτελεί ευαίσθητο μη δημοσιοποιήσιμο προσωπικό δεδομένο, γίνεται ισοπεδωτικό εθνολογικό κριτήριο.

Η ελληνική πολιτεία θα πρέπει να πάρει άμεσα εκπαιδευτικά μέτρα για την τόσο αναγκαία βελτίωση της εκπαίδευσης των μουσουλμανοπαίδων στα δημόσια ελληνικά σχολεία. Η επιδίωξη της πολιτείας οφείλει να είναι η ομαλή και αποτελεσματική πορεία όλων των νέων στη δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια εκπαίδευση, αλλά και η ενσωμάτωσή τους στην κοινωνία, με σεβασμό στη θρησκευτική τους ταυτότητα.

Ιστορικά αποδεικνύεται, ότι η Παιδεία αποτελεί μια ιδανική βάση για δημιουργία εθνικών συνειδήσεων, όταν γίνεται εργαλείο σε χέρια ανθρώπων που δεν αντιμετωπίζουν την εκπαίδευση με σεβασμό, αλλά σαν πολιτικό εργαλείο. Από την μέχρι τώρα πορεία εξάγεται το συμπέρασμα πως οι μουσουλμάνοι της Θράκης οδηγούνται συστηματικά σε έναν εκτουρκισμό με την ανοχή ή ίσως και την πλήρη συναίνεση της Ελληνικής Πολιτείας.

Ερωτάστε:
1. Πιστεύετε ότι τα υποβαθμισμένα μειονοτικά σχολεία δεν δημιουργούν σύγχυση και δεν αποξενώνουν τους Έλληνες μουσουλμάνους μαθητές από την ελληνική κοινωνία; Ποιους σκοπούς εξυπηρετεί σήμερα η λειτουργία τους; Μήπως τις μαθησιακές ανάγκες των μαθητών; Τις ίσες ευκαιρίες στην εκπαίδευση; Την ειρηνική συνύπαρξη χριστιανών και μουσουλμάνων στη Θράκη;

2. Με ποια μέτρα σκοπεύετε να βελτιώσετε την τόσο αναγκαία εκπαίδευση των μουσουλμανοπαίδων της Θράκης καθώς και τη λειτουργία των δημόσιων μειονοτικών σχολείων; Με ποιους τρόπους θα διασφαλισθεί ο σεβασμός της πολιτιστικής, θρησκευτικής και γλωσσικής τους ταυτότητας; 

3. Για ποιο λόγο εξαιτίας της πολυγλωσσίας των μουσουλμανοπαίδων Πομάκων (όπου είναι οι περισσότεροι), οι οποίοι μιλούσαν τρεις γλώσσες, την μητρική τους Πομακική, την Τουρκική και την Ελληνική, αποφασίστηκε από την Ελληνική κυβέρνηση μέσα από τη μειονοτική εκπαίδευση οι Πομάκοι μαθητές να γκετοποιούνται και να αναγκάζονται να διδάσκονται -πλην της Ελληνικής- την Τουρκική γλώσσα, ενώ η μητρική τους γλώσσα αγνοείται παντελώς; (κατά παράβαση της Συνθήκης της Λωζάννης). Με ποια λογική συνέβη αυτό; Τι σκοπούς εξυπηρετούσε και εξυπηρετεί;

4. Ποιος ο ρόλος της Ανεξάρτητης Συμβουλευτικής Επιτροπής Τούρκων Δυτικής Θράκης, που διατηρείται εντός της Ελληνικής Θράκης;

5. Γιατί Δημοτικό, Γυμνάσιο και Λύκειο, κατάφεραν να αλωθούν από την Τουρκική γλώσσα; Ισχύει, ότι δέχεται σοβαρές πιέσεις η εκπαίδευση στα νηπιαγωγεία (δίγλωσσα), ενώ ήδη άρχισαν οι φωνές από κύκλους τουρκόφρονων της Θράκης, που θέλουν τουρκικό Πανεπιστήμιο;
Ερώτηση του ανεξάρτητου βουλευτή Μάρκου Μπόλαρη προς τον Υπουργό Παιδείας και Θρησκευμάτων
Την επιτακτική ανάγκη εφαρμογής μέτρων που θα παρέχουν ισόνομη παροχή εκπαιδευτικών ευκαιριών στους Έλληνες πολίτες της Θράκης ζητά με ερώτησή του προς τον Υπουργό Παιδείας και Θρησκευμάτων ο ανεξάρτητος βουλευτής Μάρκος Μπόλαρης. Επικαλούμενος υπόμνημα που υπογράφουν πανεπιστημιακοί, εκπαιδευτικοί, μειονοτικοί και άλλοι πολίτες και υποβλήθηκε στον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, στα μέλη της Κυβέρνησης και στα μέλη του Ελληνικού Κοινοβουλίου και της Ευρωβουλής ο κ. Μπόλαρης επισημαίνει πως οι μουσουλμάνοι Έλληνες πολίτες υποχρεώνονται στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση να φοιτούν στην ορεινή περιοχή της Θράκης σε μειονοτικά δημοτικά σχολεία. Η πολιτεία δεν έχει μεριμνήσει μέχρι σήμερα για την παροχή εκπαιδευτικών ευκαιριών με την ίδρυση και λειτουργία δημόσιων δημοτικών σχολείων που θα λειτουργούν παράλληλα με τα μειονοτικά και με αναλυτικό πρόγραμμα σπουδών συμβατό με αυτό των άλλων δημόσιων δημοτικών σχολείων.
Ο κ. Μπόλαρης ερωτά ποια πρόσθετα μέτρα προτίθεται να λάβει το Υπουργείο για να μην υπάρχει πλέον ο διαχωρισμός που επιβάλλεται με διαφορετικό αναλυτικό πρόγραμμα για τους πολίτες ανάλογα με το θρήσκευμά τους; Προτείνει λοιπόν η ελληνική πολιτεία να ενισχύσει την ελληνομάθεια των μουσουλμάνων μέσα από τη δημόσια εκπαίδευση και την δημόσια προσχολική αγωγή, για να λειτουργήσει στην πράξη των καθεστώς ισονομίας. 
Παράλληλα επισημαίνει στην ερώτησή του ο κ. Μπόλαρης η πολιτεία πρέπει να ερευνήσει τη νομιμότητα της χρηματοδότησης από την Περιφερειακή Αυτοδιοίκηση της μεταφοράς των μαθητών του ιδιωτικού μειονοτικού Γυμνασίου Λυκείου Ξάνθης με το ποσό των  400.000 ευρώ περίπου ετησίως που επιβαρύνει τον έλληνα φορολογούμενο. Αυτό συμβαίνει, παρατηρεί ο κ Μπόλαρης όταν μαθητές άλλων περιοχών με κοινωνικά ευαίσθητες ομάδες δεν έχουν δυνατότητα επιλογής στη μορφωτική τους πορεία, όπως στο Μουσικό Σχολείο, αφού η μεταφορά τους δεν καλύπτεται εξ ολοκλήρου από το δημόσιο. 

Ερωτήσεις που θα μείνουν και πάλι αναπάντητες από τους... υπεύθυνους!

Καλώς κατατέθηκαν οι ερωτήσεις, αλλά είμαστε απολύτως πεπεισμένοι πως δεν πρόκειται να απαντηθούν, όπως συνέβη με δεκάδες άλλες ερωτήσεις που κατατέθηκαν στην Βουλή την τελευταία πενταετία και οι οποίες συνεχίζουν να είναι αναπάντητες…
Δυστυχώς, το «κράτος των Αθηνών», των καρεκλοκένταυρων και των εξαρτημένων από την εξουσία, είτε απέχει συνειδητά από την επιβολή της παρουσίας του στη Θράκη, είτε αποφεύγει να αντιμετωπίσει τις ευθύνες τραγικών πολιτικών και αποφάσεων που λήφθηκαν ή παραλείφθηκαν για την Θράκη και τους κατοίκους της (χριστιανούς και μουσουλμάνους).

Το εθνικό έγκλημα επί της Θράκης συνεχίζεται, με εναλλασσόμενους «πρωταγωνιστές» και με σταθερή την τουρκική προκλητικότητα και διεισδυτικότητα, στόχος της οποίας είναι η διάρρηξη της εθνικοφροσύνης των μουσουλμάνων (κυρίως των Πομάκων και των Ρομά) της Θράκης, τους οποίους χειραγωγεί συστηματικά, προκειμένου να δημιουργηθεί μείζον εθνικό πρόβλημα για την Ελλάδα. Πρόβλημα, που οι σχεδιαστές της Άγκυρας δεν σκοπεύουν να το περιορίσουν γεωγραφικά στη Θράκη, αλλά θα το επεκτείνουν στον μέγιστο δυνατό βαθμό, για να ασκήσουν την μέγιστη δυνατή πίεση στην κυβέρνηση των Αθηνών που παραδοσιακά «αργεί» απέναντι στην Θράκη…

Επιστολή του Πολιτιστικού Συλλόγου Πομάκων Ξάνθης

Το θέμα έχει τεθεί και από τους ίδιους τους Πομάκους, που με επιστολή τους στον τότε πρωθυπουργό κ. Παπανδρέου (2010) ζητούσαν το αυτονόητο, δηλαδή την ύπαρξη και λειτουργία δημόσιων Ελληνικών σχολείων στον ορεινό όγκο της Ξάνθης (αλλά και της Ροδόπης).

Αυτά είναι τα περίεργα παιχνίδια της “υψηλής πολιτικής” που εργάζεται σε βάθος χρόνου… Έτσι δημιουργούνται “έθνη” και “πίστεις” και αδέλφια που σκοτώνουν κάποια στιγμή το ένα το άλλο, επειδή κάποιοι διεστραμμένοι έσπειραν φόβο, μίσος και “αιτίες” που να χωρίζουν τους ανθρώπους μεταξύ τους… Αυτό γινόταν πάντα αυτό γίνεται και σήμερα. Όσο υπάρχουν άνθρωποι που στερούνται τις ελευθερίες τους και όσο υπάρχουν κάποιοι που δεν σέβονται το ίδιο δικαίωμα του να είναι οι άνθρωποι περήφανοι για την καταγωγή τους και να εργάζονται ΣΥΝ-δημιουργικά για το μέλλον των ανθρώπων
της Γης… θα βλέπουμε “πολιτικούς άρχοντες” να πράττουν αντίθετα με τη βούληση και τις ανάγκες των λαών… 


Σε αυτή τους την επιστολή κυριάρχησε το μήνυμα - κραυγή απελπισίας των νέων Πομάκων μουσουλμάνων προς την Ελληνική Πολιτεία: "Δεν θέλουμε να μάθουμε τουρκικά"! Διαβάστε την επιστολή και καταλήξτε στα ό,ποια συμπεράσματα...

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΜΑΚΩΝ ΞΑΝΘΗΣ
Δεν θέλουμε να μάθουμε τουρκικά κύριε πρωθυπουργέ.
Την επιστολή έστειλαν στον πρωθυπουργό και την Άννα Διαμαντοπούλου
Επιστολή διαμαρτυρίας προς τον πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου και την υπουργό Παιδείας Άννα Διαμαντοπούλου απέστειλαν τα μέλη του πολιτιστικού συλλόγου Πομάκων νομού Ξάνθης, τονίζοντας πως το επίσημο ελληνικό κράτος τους υποχρεώνει να μάθουν τουρκικά, μία γλώσσα που όπως τονίζουν «δεν θα χρησιμοποιήσουμε ποτέ».

Μεταξύ άλλων στην επιστολή τους τονίζουν:


«Το ελληνικό κράτος, παραβιάζοντας θεμελιώδη δικαιώματα που παρέχει το Σύνταγμά του και οι ευρωπαϊκές συνθήκες, αλλά και τα άρθρα 40 και 45 της συνθήκης της Λοζάνης, τα οποία παρέχουν στις μουσουλμανικές μειονότητες της Ελλάδας το δικαίωμα «να ποιώνται ελευθέρως εν αυτοίς χρήσιν της γλώσσης των», στερεί από μας και τα παιδιά μας όχι μόνο το δικαίωμα της εκπαίδευσης στην μητρική μας γλώσσα, αλλά ακόμη και το πλέον στοιχειώδες δικαίωμα της αποκλειστικής εκπαίδευσης στην επίσημη γλώσσα του, την ελληνική, και μας επιβάλλει την υποχρεωτική εκπαίδευση σε μία ξένη γλώσσα, την οποία δεν μιλούμε και δεν επιθυμούμε να χρησιμοποιούμε, δηλαδή την τουρκική», τονίζουν τα μέλη του συλλόγου και προσθέτουν: «Εδώ και πολλές δεκαετίες συντελείται εις βάρος μας μία μορφωτική, γλωσσική και πολιτισμική γενοκτονία. Μία γενοκτονία εις βάρος αυτών των ανθρώπων, μεταξύ των οποίων ανήκουν και τα μέλη του συλλόγου μας, που έχουμε το θάρρος να αυτοπροσδιοριζόμαστε ως Πομάκοι της Ελλάδας».


Και συνεχίζουν λέγοντας ότι ζητούν το αυτονόητο, δηλαδή όπως αναφέρουν ζητούν «Tο δικαίωμα ο γιος μας ο Μεχμέτ να μαθαίνει ό,τι μαθαίνει ο γιος σας ο Νίκος. Ζητάμε η κόρη μας η Φατμέ, όταν θα δώσει εξετάσεις για να περάσει στο ελληνικό πανεπιστήμιο, να έχει τις ίδιες γνώσεις, δεξιότητες και προοπτικές που θα έχει η κόρη σας η Άννα. Πώς είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό τώρα, όταν στα πιο ευαίσθητα και κρίσιμα μαθησιακά χρόνια τους τα παιδιά μας διδάσκονται μια γλώσσα που δεν μιλούν και δεν θα την χρησιμοποιήσουν ποτέ στο σπίτι και στο πανεπιστήμιό τους;».


Οι αλήθειες για τα δημόσια σχολεία στα Πομακοχώρια με αριθμούς

 
Στην επιστολή του το Δ.Σ. του συλλόγου θυμίζει το παράδειγμα των δημόσιων (μη μειονοτικών) γυμνασίων και λυκείων στα Πομακοχώρια, για τα οποία όπως αναφέρεται, «ενώ ξεκίνησαν με 15 μαθητές και πόλεμο από πολλές πλευρές, τα σχολεία αυτά κατά το σχολικό έτος 2008-9 είχαν:
Γυμνάσιο Σμίνθης 145 μαθητές
Γυμνάσιο Γλαύκης 140 μαθητές
Λύκειο Γλαύκης 150 μαθητές
Τεχνικό Λύκειο Γλαύκης 60 μαθητές
Γυμνάσιο Θερμών 25 μαθητές


με αποτέλεσμα να μην επαρκούν οι κτιριακές εγκαταστάσεις τους. Η σιωπηλή ή φανερή, σκόπιμη ή μη σκόπιμη, άρνηση ή αδράνεια του υπουργείου Παιδείας, των αρμοδίων φορέων της Α/βάθμιας Εκπαίδευσης και εν τέλει του ελληνικού κράτους της στοιχειώδους δημοτικής εκπαίδευσης των παιδιών μας αποκλειστικά στην ελληνική γλώσσα ή στην ελληνική και στην πομακική ως μητρική τους, αποτελεί στην πραγματικότητα άρνηση του δικαιώματος αυτοπροσδιορισμού των Πομάκων, του δικαιώματός μας στην παιδεία και στην μόρφωση, της αξιοπρέπειάς μας ως πολιτών αυτής της χώρας. Γι’ αυτό πρέπει η ελληνική Πολιτεία να βρει τον τρόπο και τα μέσα να αλλάξει άμεσα αυτήν την κατάσταση και να ικανοποιήσει τα δίκαια αιτήματά μας.


Δεν αρνούμαστε σε κανέναν από τους Πομάκους της πατρίδας μας το δικαίωμα να στέλνει τα παιδιά του στα μειονοτικά σχολεία για να μορφώνονται και στην τουρκική γλώσσα, ακόμη και εάν αυτός δεν την μιλά στο σπίτι του, εφόσον φυσικά επιθυμεί εκπαίδευση και στην τουρκική γλώσσα. Ζητούμε όμως και εμείς από το ελληνικό κράτος, αλλά και από όλους τους συμπατριώτες μας μουσουλμάνους και μη, πομακόφωνους, τουρκόφωνους και ελληνόφωνους, ανεξάρτητα αν οι ίδιοι αισθάνονται φυλετικά Έλληνες, Τούρκοι ή Πομάκοι, να σεβαστούν το δικαίωμά μας να μορφώνονται τα παιδιά μας αποκλειστικά στην ελληνική γλώσσα ή στην ελληνική και στην μητρική μας γλώσσα, την πομακική. Όποια δικαιώματα απολαμβάνουν και ζητούν οι τουρκόφωνοι μουσουλμάνοι της Ελλάδας για την γλώσσα και παιδεία τους, τα ίδια δικαιώματα ζητούμε και εμείς για τους πομακόφωνους μουσουλμάνους της Ελλάδας, μία μεγάλη μερίδα των οποίων εκπροσωπούμε.


Τι ζητούν οι Πομάκοι της Ξάνθης

1. Την ίδρυση δημόσιων, μη μειονοτικών, σχολείων σε όλα τα πομακοχώρια και την παράλληλη λειτουργία τους με τα μειονοτικά. Τελικός στόχος της ελληνικής Πολιτείας θα πρέπει να είναι να προσφέρει σε κάθε Πομάκο, ανεξάρτητα του τι αισθάνεται φυλετικά, το δικαίωμα να επιλέξει την γλώσσα στην οποία θα μορφωθεί το παιδί του. Έτσι, όσοι γονείς επιθυμούν αποκλειστικά ελληνική Παιδεία για τα παιδιά τους, θα μπορούν να τα στέλνουν στο δημόσιο σχολείο και όσοι θέλουν να μορφωθούν τα παιδιά τους και στα τουρκικά, να τα στέλνουν στο υπάρχον μειονοτικό.


2. Την εισαγωγή στα δημόσια δημοτικά σχολεία της Θράκης της διδασκαλίας του Κορανίου για τους μουσουλμάνους μαθητές.

3. Την γενίκευση της προσχολικής αγωγής στην ελληνική γλώσσα, με την ίδρυση παιδικών βρεφονηπιακών σταθμών και δημόσιων νηπιαγωγείων σε όλα τα πομακοχώρια.

4. Την άμεση λειτουργία των τεσσάρων δημόσιων ελληνόφωνων δημοτικών σχολείων, που ορθώς έπραξε και ίδρυσε ο προκάτοχός σας στο υπουργείο Παιδείας στα τέσσερα πομακοχώρια της ορεινής Ξάνθης. Αναμένουμε από εσάς την υλοποίηση της λειτουργίας των τεσσάρων αυτών σχολείων που έχουν συσταθεί.

5. Την άμεση ικανοποίηση του αιτήματος των κατοίκων της Μάνταινας, που εκκρεμεί από το 2006, για ίδρυση δημόσιου (μη μειονοτικού) σχολείου.

6. Την δημιουργία πιλοτικών σχολείων, όπου τα παιδιά θα διδάσκονται την μητρική τους γλώσσα (πομακική) και πολιτισμό, παράλληλα με την ελληνική. Η καταγραφή της έχει ήδη προχωρήσει σε ικανοποιητικό βαθμό, ενώ σήμερα πλέον υπάρχουν και Πομάκοι, αλλά και μη Πομάκοι (χριστιανοί) εκπαιδευτικοί, με γλωσσολογική παιδεία και επαρκή γνώση της πομακικής γλώσσας, οι οποίοι μπορούν να αναλάβουν το έργο της διδασκαλίας της στα σχολεία, έστω και μέσω πιλοτικών προγραμμάτων. Στα ίδια σχολεία να χρησιμοποιείται η πομακική, παράλληλα με την ελληνική κατά την υλοποίηση εκπαιδευτικών προγραμμάτων και σχολικών δραστηριοτήτων.

7. Την επίσημη και συστηματική καταγραφή της πομακικής γλώσσας από το ελληνικό κράτος, από επιτροπή επιστημόνων που διαθέτουν την σχετική παιδεία και γνώση, με την επίσημη καθιέρωση ειδικού αλφαβήτου, με βάση το ελληνικό αλφάβητο, προκειμένου να διδαχθεί στα σχολεία, αλλά και να χρησιμοποιείται δημόσια παράλληλα με την ελληνική, για να καλύψει τις ανάγκες διγλωσσίας. Στην καταγραφή της πομακικής μπορούν και πρέπει να συμμετέχουν και αρμόδια τμήματα πανεπιστημιακών ιδρυμάτων (Α.Π.Θ., Δ.Π.Θ., ΕΠΑΘ).

8. Την συνεργασία της ελληνικής Πολιτείας με τον σύλλογό μας για την επίσημη καταγραφή και είσοδο της πομακικής γλώσσας στα σχολεία και στην δημόσια ζωή του τόπου, στην θέση της τουρκικής γλώσσας. Ο σύλλογός μας έχει υπόψη του κατάλληλα εκπαιδευμένα πρόσωπα και μπορεί να υποβάλει συγκεκριμένες προτάσεις στην ελληνική Πολιτεία για την υλοποίηση του σκοπού αυτού και είναι έτοιμος να συνεργαστεί μαζί της, προσφέροντας κάθε δυνατή βοήθεια.


9. Τον σεβασμό της Συνθήκης της Λωζάνης από το ελληνικό κράτος για την θρησκευτική (και όχι εθνική) μουσουλμανική μειονότητα των Πομάκων της Ελλάδας. Συγκεκριμένα το άρθρο 40 της συνθήκης προβλέπει: «Οι Τούρκοι υπήκοοι, οι ανήκοντες εις μη μουσουλμανικάς μειονότητας, θα έχωσι ιδίως ίσον δικαίωμα να συνιστώσι, διευθύνωσι και εποπτεύωσι σχολεία και λοιπά εκπαιδευτήρια, μετά του δικαιώματος να ποιώνται ελευθέρως εν αυτοίς χρήσιν της γλώσσης των.». Εξάλλου το άρθρο 45 της ίδιας συνθήκης προβλέπει: «τα αναγνωρισθέντα διά των διατάξεων του παρόντος τμήματος δικαιώματα εις τας εν Τουρκία μη μουσουλμανικάς μειονότητας, αναγνωρίζονται υπό της Ελλάδος εις τας εν τω εδάφει αυτής ευρισκομένας μουσουλμανικάς μειονότητας». Μητρική γλώσσα είναι για μας τα πομακικά, και όχι τα τουρκικά, που μας έχουν επιβληθεί. Μέχρι να αρχίσει η διδασκαλία της μητρικής μας γλώσσας δεν επιθυμούμε να την αντικαταστήσει καμία άλλη γλώσσα εκτός από την ελληνική.

Το υπόμνημα που υπογράφουν για το διοικητικό συμβούλιο του πολιτιστικού συλλόγου Πομάκων Νομού Ξάνθης ο πρόεδρος Ταχήρ Κόντε, η γραμματέα Αλιέ Εφέντη και ο ταμίας Χαμδή Εφέντη, κοινοποιήθηκε επίσης στους, αντιπρόεδρο της Κυβερνήσεως Θεόδωρο Πάγκαλο, γενική γραμματέα Περιφέρειας Αν. Μακεδονίας – Θράκης Θεοδώρα Κόκλα, πρόεδρο Ν.Δ. Αντώνη Σαμαρά, γεν. γραμματέα ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα, πρόεδρο ΛΑ.Ο.Σ. Γιώργο Καρατζαφέρη, πρόεδρο Συνασπισμού Αλέξη Τσίπρα, πρόεδρο της Βουλής των Ελλήνων, Φίλιππο Πετσάλνικο, βουλευτή ΠΑΣΟΚ Ξάνθης Σωκράτη Ξυνίδη, βουλευτή ΠΑΣΟΚ Ξάνθης Τσετίν Μάντατζη, βουλευτή Ν.Δ. Ξάνθης Αλέξανδρο Κοντό, Καπνεργατών.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Ας μη ξεγελιόμαστε:
Το φλέγον θέμα δεν είναι η σύλληψη ενός ή κάποιων τρομοκρατών.
(Και σιγά τους τρομοκράτες! Και σιγά την τρομοκρατία! Αν ήταν πραγματικοί τρομοκράτες και όχι κλακαδόροι του συστήματος ή ναρκισσευόμενοι γκάνγκστερς του κοινού ποινικού δικαίου, μιά τέτοια κυβέρνηση δωσιλόγων καθώς και οι γκαουλάϊτερς της τρόϊκας, θα αντιμετώπιζαν σοβαρά προβλήματα!)
Και το καταλαβαίνουμε ότι δεν είναι το φλέγον θέμα απ' την μονοθεματικότητα των ΜΜΕ!
Πάντα το σοβαρό ζήτημα είναι αυτό που αποσιωπάται.
Είναι αυτό που κρύβεται πίσω απ' την μονοθεματική απασχόληση των δελτίων ειδήσεων των καθεστωτικών καναλιών με κάποιο άλλο θέμα ''επικαιρότητας''.

Στην περίπτωσή μας, πρόκειται για το κρύψιμο του νομοσχεδίου για την παραχώρηση-πώληση τμημάτων του αιγιαλού σε ιδιώτες ''επενδυτές'', που είναι το επόμενο σημείο αιχμής για την Βουλή και το β' Θερινό Τμήμα της!

Αιγιαλός. Δηλαδή οι παραλίες μας!
Αυτές, που ως τώρα προστατεύονταν αυστηρότατα, και πολύ σωστά απ' τους νόμους.
Αυτές, που ως τώρα ήταν τυπικά παράνομο να πάρεις έστω και ένα κουβαδάκι άμμο από δώ, και να το πάς δέκα μέτρα παραπέρα!
Αυτές, που ύμνησε ο ποιητής: '' Τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική. το σπίτι φτωχικό στις αμμουδιές του Ομήρου..''  (Οδυσσέας Ελύτης, Άξιον Εστί)
Αυτές, που δεν τόλμησε ούτε η χούντα της επταετίας ν' αγγίξει!

Τώρα η χούντα των μνημονίων τις ξεπουλάει!
Τις κάνει δώρο μαζί με την αγορά εκτάσεων του δημοσίου που εφάπτονται των ακτών.

ΞΕΠΟΥΛΑΝΕ ΤΟ ΣΗΜΑ ΚΑΤΑΤΕΘΕΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Ξεπουλάνε τις μήτρες του Αιγαίου και του Ιονίου, που γέννησαν, που κανάκεψαν, που άνδρωσαν τον τεράστιο Αιγαιακό-Ελληνικό πολιτισμό!

Έστω και ένα μέτρο συρματόπλεγμα, στα 15.000 χιλιόμετρα των ακτών που ζώνουν, μπροστάρηδες και φύλακες, την χώρα μας, θα είναι μιά μαχαιριά στην αιωνιότητα της φυλής, στην έννοια ''Ελλάδα''.

Είναι ΜΕΓΙΣΤΗΣ ΣΗΜΕΙΟΛΟΓΙΚΗΣ ΑΞΙΑΣ το ξεπούλημα των ακτών μας στους τοκογλύφους εκβιαστές.
 
Μετά απ' αυτό, στην ουσία, θα έχουν ξεπουληθεί τα πάντα: γη, πρόγονοι, ιδέες, Ιστορία!
 
Και θα είναι μέγιστοι προδότες και μιάσματα του ελληνισμού όσοι βουλευτές υπερψηφίσουν ένα τέτοιο νομοσχέδιο.
Ορισμένα πράγματα δεν επιδέχονται το παραμικρό ''αστείο'', την παραμικρή αμφισβήτηση.
Δεν επιδέχονται δικαιολογίες τετελεσμένων, προαπαιτούμενων, ή δεσμεύσεων.
Μερικά πράγματα είναι υπεράνω όλων μας, σημειολογικά, συναισθηματικά, πραγματικά.

Τέτοιες είναι και οι ''αμμουδιές του Ομήρου''!
Να σώσουμε την πατρίδα μας.
Νυν, υπέρ πάντων αγών!...



 
Ομιλία Μανώλη Κοττάκη στην εκδήλωση του εκδοτικού οίκου Σιδέρη για το Κυπριακό

Μία πολύ ενδιαφέρουσα συγκέντρωση με αφορμή το Κυπριακό και την συνεχιζόμενη τουρκική κατοχή της Βόρειας Κύπρου έγινε την Τετάρτη 16 Ιουλίου στο Aegean College. Στη συγκέντρωση αυτή, μίλησε και ο δημοσιογράφος Μανώλης Κοττάκης, ο οποίος έκανε μία εξόχως ενδιαφέρουσα ανάλυση (για όσα συνέβησαν μέχρι σήμερα, αλλά και για όσα δυστυχώς συνεχίζουν να συμβαίνουν στο καθημαγμένο νησί της Αφροδίτης), η οποία πρέπει να αποτελέσει πηγή σοβαρού προβληματισμού.

Μου ζητάτε να αναλύσω το Κυπριακό όπως το βλέπω και το ζω μέσα από τα Ελληνικά Μέσα Ενημέρωσης. Και μου το ζητάτε σε μια περίοδο σαν αυτή που αποτελεί μαύρη επέτειο για τον Ελληνισμό.
Θα το κάνω έστω και αν μου είναι επώδυνο.
Αλλά φοβάμαι ότι η προσέγγιση μου θα σας απογοητεύσει.

Από τις ιστορίες και τις σκέψεις που θα μοιραστώ μαζί σας θα αντιληφθούμε όλοι μαζί πόσο μεγάλο είναι το έλλειμμα ηγεσίας που υπάρχει συνολικά και στον χώρο μας, των ΜΜΕ.

Πόσο μας λείπει η εθνική οπτική. Ο έξυπνος πατριωτισμός.
Πόσο μεγάλη είναι η σιωπή που επικρατεί για τα εθνικά μας θέματα στα κεντρικά μέσα ενημέρωσης.
Ακόμη και ο όρος "εθνικά" ενοχλεί και συνιστάται η αποφυγή του.

Για να αναλύσεις την σημασία της Κύπρου για την σταθερότητα στο Νοτιοανατολικό άκρο της Μεσογείου και να καταλάβεις την πραγματική αξία της για τον Ελληνισμό οφείλεις να δεις, υποχρεούσαι να δεις, την μεγάλη εικόνα.

Διότι όπως σωστά είπε τις προάλλες με άλλη αφορμή ο Λάκης Λαζόπουλος μια επιτυχημένη ταινία χρειάζεται πάντα τα μεγάλα πλάνα. Τα κοντινά πλάνα παράγουν μια κακή ταινία. Το ίδιο ισχύει και για την ανάλυση.

Εμείς εδώ στην Ελλάδα παρακολουθούμε το Κυπριακό πάντα σαν ένα μικρό πλάνο.
Έχουμε μια ειδησεογραφική λογική ότι η Κύπρος κείται μακριά και ας απέχει μιάμιση ώρα με το αεροπλάνο.

Υπάρχουν άνθρωποι που γράφουν για την Κύπρο χωρίς να έχουν πάει στην Κύπρο, χωρίς να έχουν δει τα φυλακισμένα μνήματα και το σημείο που κρέμασαν τον Ευαγόρα Παλληκαρίδη, άνθρωποι που δεν προσπάθησαν ποτέ να μπουν στην ψυχή του Έθνους.
Παρά ταύτα επιχειρηματολογούν με προτεταμένο το δάκτυλο.

Είναι λυπηρό αλλά στα ελληνικά μέσα ενημέρωσης αφιερώνουμε για λόγους που θα αναλύσω παρακάτω, περισσότερο χρόνο για τα κυπριωτόπουλα που τραγουδούν στα talent shows παρά να κάνουμε λιανά στους πολίτες την σημασία του προωθούμενου σχεδίου Ανάν 2.

Τα νέα παιδιά, βλέπετε, φέρνουν έσοδα και sms στα κανάλια ενώ οι αναλύσεις για την Αμμόχωστο ρίχνουν την θεαματικότητα. Δεν "πουλάνε".

Mόνο αν υπάρχει καμία ανθρώπινη ιστορία με αγνοούμενο όπως η τελευταία με τον Γιαννάκη Λασσή και αν... Σημειωτέον ότι ο Λασσής είναι ο πρώτος αγνοούμενος που ετάφη μετά το 1974, ήταν φοιτητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και πήγε στην πρώτη γραμμή ως έφεδρος σε ηλικία 21 ετών...

Μακρινά πλάνα λοιπόν για την Κύπρο, όχι κοντινά.

Μακρινά γιατί η έκβαση ενός θέματος που αφορά τον Ελληνισμό δεν είναι εμπορικό θέμα για να το προσεγγίζουμε με όρους ανταγωνισμού.

Αφορά την ίδια την ύπαρξη του Έθνους!

Εάν ανοίξουμε λοιπόν τον φακό και δούμε την μεγάλη εικόνα τι θα διαπιστώσουμε;

Πρώτον ότι το Κυπριακό αποτελεί μια μεγάλη γεωπολιτική εξίσωση και είναι μέρος του παγκόσμιου ενεργειακού ζητήματος.

Οι τράπεζες της Μεγαλονήσου δεν βυθίστηκαν για λόγους οικονομικούς – τα ποσά της διάσωσης τους με όρους διακίνησης παγκόσμιους χρήματος ήταν ασήμαντα- αλλά για λόγους γεωπολιτικούς.

Σκεφτείτε έναν μελλοντικό ηγέτη της Κύπρου με ισχυρό τραπεζικό σύστημα και ετήσια έσοδα ύψους 3 δις ευρώ από το φυσικό αέριο!
Τι θα ήταν λέτε; Ένας εξαρτημένος ηγέτης ή ένας πλήρως ανεξάρτητος και μη ελεγχόμενος ηγέτης;

Ας ακούσουμε τον ψίθυρο που μας έρχεται από μακριά.
Κάποιοι επιφυλάσσουν στην Ελλάδα και την Κύπρο περιφερειακό ρόλο υπό δύο προϋποθέσεις:

Ότι θα συνεργαστούν και θα συνεκμετταλλευθούν τον πλούτο τους μαζί με την Τουρκία σε έναν ενιαίο οικονομικό χώρο και ότι ο ενεργειακός αυτός πλούτος δεν θα χρησιμοποιηθεί για τον ανεφοδιασμό της Ευρώπης.

Αυτή η αγορά, η Ευρωπαϊκή, μετά την απόπειρα εκδίωξης των Ρώσων από την περιοχή προορίζεται για άλλους που θα είναι έτοιμοι το 2018 να αποτελέσουν το νέο μονοπώλιο.

Είναι όμως απαγορευμένη αγορά για την Ελλάδα και την Κύπρο οι οποίες εντέλλονται να χρησιμοποιήσουν τον πλούτο τους για τις δικές τους ανάγκες, να τον μοιραστούν με ξένες εταιρείες.

Αν δεν μπορείς να δεις την μεγάλη εικόνα και να καταλάβεις αυτή την διεργασία, τότε σου είναι εξαιρετικά δύσκολο να κατανοήσεις γιατί επισκέφθηκαν την Μεγαλόνησο για πρώτη φορά φορά μετά από δεκαετίες αντιπρόεδρος των ΗΠΑ και Γερμανίδα καγκελάριος.

Γιατί έχουν πυκνώσει αυτές τις μέρες οι επαφές των συμμάχων μαζί μας.

Οι συνθήκες είναι ιδανικές για να επιτευχθεί ο στόχος του 2004. Με γονατισμένη ηγεσία και οικονομία η επανένωση και το περίπλοκο σύστημα διοίκησης που θα φέρει θα έχουν το επιθυμητό αποτέλεσμα. Οργανωμένο θεσμικό Χάος.

Κανείς δεν θα ελέγχει στην πραγματικότητα το νησί. Οι Τούρκοι εκτός από το βόρειο τμήμα του, τα κατεχόμενα, θα πατήσουν πόδι και στο νότιο. Διαίρει και βασίλευε λοιπόν σε σημείο που κάποιοι να σκέφτονται- το ξέρω είναι βλάσφημος σκέψη – μήπως είναι καλύτερα τα πράγματα να μείνουν, όπως είναι τώρα.

Μήπως είναι προτιμότερη η σημερινή κατάσταση από την συγκυριαρχία.

Το δεύτερο που θα διαπιστώσουμε αν ανοίξουμε τον φακό και δούμε την μεγάλη εικόνα είναι ότι το Κυπριακό δεν είναι ένα μεμονωμένο ζήτημα και'' τι να κάνουμε τώρα, αδελφοί μας είναι οι Κύπριοι, αλλά έχουμε και εμείς τα δικά μας''.

Το Κυπριακό είναι ένα θέμα που ακουμπά όλες τις συνιστώσες των εθνικών μας θεμάτων : Την ΑΟΖ, την επήρεια όπως λέγεται της υφαλοκρηπίδας μας κάτω από το Καστελόριζο, τα εφαπτόμενα θαλάσσια σύνορα μας και την έκταση που μπορούμε να ελέγχουμε στο Αιγαίο, την Θράκη και την εκεί μειονότητα, την κοινή στάση που πρέπει να έχουμε ως αδελφά κράτη μέσα στους Διεθνείς θεσμούς και ειδικά στους κόλπους της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η Κύπρος μας δείχνει ποια λάθη δεν πρέπει να επαναλάβουμε στην Θράκη, λάθη που δυστυχώς κάνουμε και πάλι.
Οι Τούρκοι αξιωματούχοι περιοδεύουν εκεί πιο συχνά από όσο στην δική τους επικράτεια.

Προχθές ήταν εκεί ο αντιπρόεδρος του Ερντογάν. Η εικόνα ήταν σουρεαλιστική : Στο νότιο τμήμα του νομού Ξάνθης στα Άβδηρα οι Κύπριοι έκαναν εκδήλωση μνήμης για την μαύρη επέτειο της εισβολής του Αττίλα. Στο Βόρειο τμήμα ο... Αττίλας έκανε παρέλαση μέσα στο ορεινό χωριό του Εχίνου υπό το άκουσμα οθωμανικών εμβατηρίων. Δεν θα επεκταθώ. Έχω βαρεθεί να τα γράφω, έχω βαρεθεί να τα βλέπω να θάβονται.

Τις προάλλες, να ξέρετε μόνο, μου έκανε προσωπική επίθεση με απειλές το τουρκοκίνητο κόμμα επειδή αποκάλυψα τον αυτονομιστικό χαρακτήρα του.

Η Κύπρος μας δείχνει και την σημασία του Αιγαίου.

Το Αιγαίο δεν είναι ένα απλό πέλαγος και φυσικά δεν ανήκει μόνο στα ψάρια του όπως λένε κάποιοι αφελείς.

Είναι δίαυλος στον οποίο διασταυρώνονται τρεις μεγάλοι διεθνείς εμπορικοί δρόμοι : Γιβραλτάρ, Σουέζ, Στενά Δαρδανελίων. Εμπορικοί δρόμοι και ενεργειακοί δρόμοι.

Κοινά θαλάσσια σύνορα με την Κύπρο σημαίνει αύξηση του ειδικού γεωπολιτικού βάρους του Ελληνισμού, στρατιωτικού και εμπορικού, στην περιοχή.

Κάποιοι δεν το θέλουν αυτό και είναι λογικό. Το θέμα είναι τι κάνουμε εμείς. Γιατί στεκόμαστε τόσο πρόθυμοι απέναντι τους.

Και ειλικρινά σας λέω- πέρα από τις ειδικές ευθύνες των ΜΜΕ στην πατρίδα μας για το γεγονός ότι ο λαός δεν καταλαβαίνει ότι το Κυπριακό είναι ένα θέμα που όπως πάει να λυθεί εμποδίζει την επανάκτηση της εθνικής μας ανεξαρτησίας - υπάρχουν συμπεριφορές που ξεπερνούν κατά πολύ και εμάς τους δημοσιογράφους :

Έχω επισκεφθεί δύο φορές την Λευκωσία τα τελευταία πέντε χρόνια, την τελευταία για να πάρω συνέντευξη από τον αείμνηστο Πρόεδρο Γλαύκο Κληρίδη και έχω καλή εικόνα του κλίματος.

Το να ακούω ότι η εν Αθήναις Κυπριακή πρεσβεία κατάργησε την θέση του Ακολούθου Άμυνας με στενοχωρεί.

Το να γίνεται δεκτός στο Ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών στο πλαίσιο των χιαστί συναντήσεων ο εκπρόσωπος του εισβολέα Τουρκοκύπριος διαπραγματευτής με ξενίζει. Δεν πίστευα ποτέ ότι θα ζήσω αυτή τη μέρα.

Το να βλέπω Έλληνα αξιωματούχο να απευθύνει ρηματική διακοίνωση στο αδελφό μας Κυπριακό Υπουργείο Εξωτερικών για την δήλωση μιας ευρωβουλευτού με εκπλήσσει.

Το να διαβάζω ότι επί ελληνικής Προεδρίας έγινε δεκτό χωρίς αντιστάσεις τουρκικό έγγραφο με το οποίο χαρακτηρίζεται εκλιπούσα η Κυπριακή Δημοκρατία- ό,τι απέτρεψε ο Τάσσος Παπαδόπουλος με το δημοψήφισμα – χωρίς να κάνουμε διάβημα με τρελαίνει. Ευτυχώς προχθές ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης αναγνώρισε με δήλωσή του ως μείζων αγαθό την διεθνή νομική προσωπικότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Το να πληροφορούμαι ότι Έλληνας πρέσβης μίλησε για Τουρκοκυπριακό λαό- ξέρετε σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο συστατικά του κράτους είναι το έδαφος, η εξουσία και ο λαός – είναι κάτι που αληθινά με υπερβαίνει.

Το να παρατηρώ την αξιωματική αντιπολίτευση να μην λέει τίποτε ούτε για τα παραπάνω ούτε για την Θράκη αλλά να συμμορφώνεται προς τας υποδείξεις επίσης με εντυπωσιάζει.

Δεν μπορώ να νιώσω πλέον οργή για το μεμονωμένο αλλά απογοήτευση για το συνολικό. Κάτι ευρύτερο συμβαίνει.

Καταλαβαίνω βεβαίως τι συμβαίνει. Και καταλαβαίνω γιατί η οπτική που σας παρουσιάζω είναι σχεδόν αποκλεισμένη από τα ΜΜΕ.

Εργαζόμενος το 2004 σε μια ιστορική κεντροδεξιά εφημερίδα που δεν υπάρχει πια, πτώχευσε, έζησα από κοντά το κλίμα της "τελευταίας ευκαιρίας".

Τον χλευασμό που έκαναν κάποιοι συνάδελφοι μου στον Τάσσο Παπαδόπουλο τον οποίο αποκαλούσαν τότε ειρωνικά "Τασσούιν" για να τον μειώσουν στα μάτια της ελληνικής κοινής γνώμης.

Και ύστερα ήλθαν οι ίδιοι άνθρωποι που κατακεραύνωναν τον... Τασσούιν να μας κάνουν και μάθημα για την αξία του κυπριακού φυσικού αερίου που αν υπάρχει σήμερα οφείλεται στον... "τσαμπουκά" του Τάσσου.

Παρακολούθησα από κοντά την αιφνίδια μεταστροφή τμήματος του ελληνικού τύπου από το "Όχι" στο "Ναι"- και μέσα από την τότε εφημερίδα μου- σε ένα σχέδιο που κατατέθηκε για να αποενοχοποιηθεί η Τουρκία ως εισβολέας.

Άκουσα μέλος της τότε κυβέρνησης Καραμανλή να μου διηγείται πως σχεδίαζε ο Ντε Σότο τον εθνικό ύμνο του νέου κυπριακού κράτους μέσα στα ασανσέρ του ΟΗΕ απορρίπτοντας τις μελωδίες που δεν του άρεσαν. Μέσα στο ασανσέρ !

Και βεβαίως διάβασα τις αποκαλύψεις που έκανε ο συνάδελφος μου για το ρόλο που έπαιξαν οι μη κυβερνητικές- αλλά κατ ουσίαν δια-κυβερνητικότατες οργανώσεις- προκειμένου να καμφθεί το φρόνημα των Κυπρίων στο δημοψήφισμα του 2004 μέσα από τα ΜΜΕ.

Όπως έχουν εξελιχθεί τα πράγματα, δεν έχω ψευδαισθήσεις για το τι έρχεται.

Κυπριακό με την Ελλάδα και την Κύπρο στην οικονομική κατάσταση που βρίσκονται δεν θα έπρεπε να ανοίξει ούτε για αστείο. Δεν παίζεις την υπόσταση του στην χειρότερη δυνατή στιγμή σου.

Ο ρεαλισμός όμως εκείνων που ο Ίων Δραγούμης ονόμαζε ειρωνικά "αντικειμενικούς Έλληνες" σπρώχνει τα πράγματα στο χειρότερο.

Η πείρα μου από το πολιτικό ρεπορτάζ με οδηγεί στο συμπέρασμα ότι υπάρχουν διεθνώς δύο κατηγορίες ηγεσιών πολιτικών, οικονομικών, μιντιακών πνευματικών: Αυτές που βάζουν πρώτα από όλα την πατρίδα τους και μετά κατά σειρά την παράταξη τους, την αγορά, τον εαυτό τους και τελευταίες τις επιθυμίες του ξένου παράγοντα. Και η δεύτερη με την ακριβώς ανάποδη ιεράρχηση : Πρώτα τον ξένο παράγοντα, μετά την αγορά, τον εαυτό τους, την παράταξη και τελευταία την πατρίδα.

Αυτές οι τελευταίες τις βρίσκεις μέσα στα πανεπιστήμια, στις δεξαμενές σκέψης, σε τμήμα του τύπου. Η τριβή μαζί τους, η επαφή με το δόγμα του μικρο-ελλαδισμού που προπαγανδίζουν σε πείθει ότι ο αντίπαλος δεν είναι έξω. Καμιά φορά είναι μέσα και είναι χειρότερος.

Δεν έχουμε να ελπίζουμε σε πολλά στην συγκεκριμένη εποχή πέραν ολίγων φωτεινών εξαιρέσεων.

Το δικό μας στοίχημα στα Μέσα Ενημέρωσης είναι να σπάσουμε την σιωπή. Αν μπορούμε. Μέχρις εκεί.

Αν έχω να ελπίζω σε κάποιον – και με αυτό κλείνω - αυτός είναι ο κυρίαρχος λαός ενώπιον του οποίου θα τεθεί υπ’ όψιν η λύση. Στην κρίση του. Από εκείνον εξαρτάται αν θα διατηρήσουμε και αυτά που έχουμε ή αν θα τα χάσουμε όλα.

Το ένστικτο του ειδικώς της νέας γενιάς στην Κύπρο ήταν όπως μας δείχνει η ιστορία αλάνθαστο.

Ας ελπίσουμε ότι για μια ακόμη φορά δεν θα τρομάξει από τις απειλές της χρεωκοπίας και τους εκβιασμούς και ότι θα κάνει και πάλι το σωστό.

Η μητέρα του Γιαννάκη Λασσή συνοδεύοντας τα οστά του νεκρού υιού της ακούστηκε να λέει χωρίς παράπονο
"Ας είναι. Χαλάλι για την Πατρίδα!"

Την στιγμή της κρίσης να το θυμηθούμε καλά αυτό το "χαλάλι" σας παρακαλώ.

Nα θυμόμαστε και κάτι ακόμη: Αυτό που είπε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής στον Πρόεδρο Μπους τον πρεσβύτερο όταν εκείνος επισκέφθηκε την Αθήνα το 1991: ότι η Κύπρος είναι μια δεύτερη Ελλάς! Δεύτερη Ελλάς!


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου