Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

12 Αυγ 2014

Ο νέος τούρκος πρόεδρος καταστρέφει την τουρκική προπαγάνδα για τους Πομάκους

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ

Ο Ερντογάν στη νικητήρια ομιλία του, των προεδρικών εκλογών της Τουρκίας, το βράδυ της Κυριακής 10/8/2014, δήλωσε πως οι Πομάκοι δεν είναι Τούρκοι, αλλά μία άλλη εθνότητα που συμπεριλαμβάνεται στο μωσαϊκό της Τουρκίας! Με απλά λόγια, ο ίδιος ο Πρόεδρος της Τουρκικής Δημοκρατίας παραδέχεται πως οι Πομάκοι δεν έχουν καμία σχέση με την Τουρκία, πως δεν είναι Τούρκοι, αλλά… κάτι άλλο! Και με αυτόν τον τρόπο γκρεμίζει ολόκληρη την τουρκική προπαγάνδα που γίνεται επί δεκαετίες στην Ελληνική Θράκη, μία πλύση εγκεφάλου από την πλευρά της Τουρκίας (και ένα πλήθος μηχανισμών που ανέπτυξε το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής) προκειμένου να πεισθούν οι Πομάκοι ότι είναι… Τούρκοι!

Βέβαια, αυτή η δήλωση του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δεν είναι η μοναδική, αφού άλλες δύο φορές τόσο ο ίδιος, όσο και το TRT (ο τουρκικός κυβερνητικός ειδησεογραφικός χώρος) έχουν αναφερθεί στο ότι οι Πομάκοι δεν είναι Τούρκοι, αλλά η τουρκική προπαγάνδα ξεπερνώντας τη γελοιότητα και επεκτεινόμενη σε ένα ιδιόμορφο σκεπτικό ισχυρίζεται πως ό,ποιος Βαλκάνιος είναι μουσουλμάνος είναι αυτόματα και… Τούρκος (ευτυχώς οι εσκιμώοι δεν συμπεριλαμβάνονται στο σκεπτικό της Μεγάλης Τουρκίας του ισλαμιστή Ερντογάν).

Τι θα συμβεί τώρα στο τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής;
Τι θα κάνει το τουρκικό προξενείο της Ρόδου;
Πώς θα αντιδράσουν οι εγκάθετοι πρακτορίσκοι της Τουρκίας που εδώ και χρόνια δρουν ανενόχλητοι (κυριολεκτικά) μέσα στην Ελλάδα;
Τι θα πούνε στους Πομάκους; Θα τους πούνε τώρα –μετά από τόσα κηρύγματα των ιμάμηδων μέσα στα τζαμιά- ότι δεν είναι Τούρκοι, αλλά η Τουρκία τους αποδέχεται ως κάτι διαφορετικό;

Η συγκεκριμένη είδηση, φυσιολογικά, θα έπρεπε να βρίσκεται αυτή τη στιγμή πρώτη σε όλα τα ελληνικά ΜΜΕ (έντυπα και ηλεκτρονικά), για να απογυμνωθεί η θρασύτητα, αλλά και για να αποκαλυφθούν τα χρόνια ψέματα των τούρκων πρακτόρων και των συνεργατών τους. 
Είναι μία μοναδική ευκαιρία, οι Πομάκοι να μάθουν ποιοι τους «τάιζαν» με ψέματα, προκειμένου η Τουρκία να τους χρησιμοποιήσει ως χρήσιμους ηλίθιους στην εξωτερική της πολιτική. 
Είναι μία σπάνια ευκαιρία να αποκαλυφθούν οι σκοπιμότητες των ανθρώπων της Άγκυρας, να καταδειχθούν οι στοχεύσεις της τουρκικής διπλωματίας εις βάρος μίας μερίδας Ελλήνων οι οποίοι έγιναν αντικείμενο εκμετάλλευσης από την Τουρκία, λόγω του ότι είναι μουσουλμάνοι.
Είναι, επίσης, μία πολύ καλή ευκαιρία προς το ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο αντιμετώπιζε τους πομάκους σαν ένα ενιαίο τουρκικό "πράγμα" .

Η παρακάτω παράγραφος είναι τμήμα της ομιλίας που έκανε ο Ερντογάν μετά από την νίκη του στις πρόσφατες εκλογές και σε μία προσπάθεια του τούρκου "σουλτάνου" να ενώσει τους ψηφοφόρους, αφού το προηγούμενο διάστημα είχε πρωταγωνιστήσει στον διαχωρισμό τους, χωρίζοντάς τους σε "κοσμικούς", μουσουλμάνους, αλεβίτες και... Κούρδους!!!
Προσέξτε, λοιπόν, την τελευταία πρόταση των δηλώσεων του Ερντογάν. 
Δεν είναι σαφέστατο πως ο ίδιος ο Ερντογάν αναφέρει τους Πομάκους ως ΜΗ τουρκικής καταγωγής; 
Ποια άλλη απόδειξη χρειάζεται όταν υπάρχει η δημόσια ομολογία του Ερντογάν; 
Για διαβάστε:
"Όλοι μας είμαστε παιδιά των ίδιων προγόνων, της ίδιας κουλτούρας, του ίδιου πολιτισμού και της ίδιας ιστορίας. Μπορεί οι πολιτικές μας απόψεις να είναι διαφορετικές, οι τρόποι ζωής μας διαφορετικοί, μπορεί να είναι διαφορετικά τα πιστεύω μας, το δόγμα μας, οι αξίες μας, η εθνική μας καταγωγή και οι γλώσσες μας, αλλά όλοι μας είμαστε παιδιά αυτής της χώρας. Όλοι μας βρισκόμαστε στην σκιά της ημισελήνου σημαίας. Όλοι μας είμαστε ιδιοκτήτες αυτού του κράτους. Πάνω από την ιδιότητα του μουσουλμάνου, χριστιανού, εβραίου, ασσύριου και γεζίντι υπάρχει η ιδιότητα του πολίτη της Τουρκίας. Πάνω από την ιδιότητα του αλεβίτη και του σουννίτη υπάρχει η ιδιότητα του πολίτη της Τουρκίας. Πάνω από την ιδιότητα του Τούρκου, Κούρδου, Άραβα, Λαζού, Γεωργιανού, Βόσνιου, Τσερκέζου, Ρωμά, Πομάκου, Ρωμιού και Αρμένιου υπάρχει η ιδιότητα του Τούρκου πολίτη".
Βέβαια, εμείς γνωρίζουμε πάρα πολύ καλά (και το έχουμε καταθέσει δεκάδες φορές) πως οι Πομάκοι καμία απολύτως σχέση δεν έχουν με την Τουρκία. Όμως, η ομολογία αυτή, από τον ίδιο τον Ερντογάν, αποτελεί την μεγαλύτερη απόδειξη προς τους Πομάκους, πως όχι μόνο δεν είναι Τούρκοι (λέξη την οποία την αντιμετώπιζαν ως βρισιά μέχρι και πριν από λίγα χρόνια), αλλά είναι και θύματα μίας πονηρότατης πολιτικής της Άγκυρας, η οποία τους χρησιμοποίησε επί σειράς ετών μέσα από τα τζαμιά και μέσω ανθρώπων (πομάκων) οι οποίοι από τη στιγμή που ασπάστηκαν τον τουρκισμό ζουν σαν άρχοντες...!

Εμείς, από την πλευρά μας, θα περιμένουμε την αντίδραση και την εκμετάλλευση(!) των δηλώσεων του Ερντογάν από την ελληνική κυβέρνηση Σαμαρά και, φυσικά, από το αρμόδιο υπουργείο Εξωτερικών...




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Γράφει ο Κωνσταντίνος Χολέβας

Ηταν αρχές Αυγούστου του 1964. Ακριβώς πριν από 50 χρόνια. Η εφημερίδα που διάβαζαν οι γονείς μου έγραφε με μεγάλα γράμματα: «Βόμβες ναπάλμ στην Κύπρο. Η τουρκική αεροπορία εφόνευσεν αμάχους». Επρόκειτο για τους βομβαρδισμούς της Τυλληρίας, στα βορειοδυτικά της Κύπρου, οι οποίοι είχαν ως αποτέλεσμα τον θάνατο 50 Ελληνοκυπρίων, τον τραυματισμό εκατοντάδων αμάχων και την καταστροφή πολλών σπιτιών. Η μνήμη της Αγίας Τηλλυρίας, όπως την ύμνησαν Ελληνες ποιητές της Κύπρου, πρέπει να μένει ζωντανή, διότι ήταν η προαναγγελία της τουρκικής εισβολής, που πραγματοποιήθηκε 10 χρόνια αργότερα. Το καλοκαίρι του 1964 η Τουρκία ήταν έτοιμη να εισβάλει στη ελληνική Μεγαλόνησο, αλλά τότε τη σταμάτησε ο πρόεδρος των ΗΠΑ Λίντον Τζόνσον. Το 1974 η κυβέρνηση των ΗΠΑ δεν επέδειξε παρόμοια ευαισθησία...

Εκείνο που αξίζει σήμερα να επισημανθεί είναι ότι οι Τουρκοκύπριοι σε συνεργασία με τον κατοχικό στρατό του Αττίλα εορτάζουν πανηγυρικά τον φόνο άμαχων Ελληνοκυπρίων. Φέτος στις 8 Αυγούστου, ενώ οι Ελληνοκύπριοι τελούσαν τα τρισάγια για την ψυχή των φονευθέντων, 2.100 Τουρκοκύπριοι μετακινήθηκαν προς τα βορειοδυτικά παράλια της Κύπρου για να εορτάσουν το έγκλημα της τουρκικής αεροπορίας. Στις εκδηλώσεις μετείχαν και σκάφη του τουρκικού πολεμικού ναυτικού. Και διερωτώμαι: Οταν οι Τουρκοκύπριοι πανηγυρίζουν για τα εγκλήματα του καθεστώτος της Άγκυρας προ 50 ετών, πώς μπορεί να συνεννοηθεί μαζί τους ο Κύπριος Πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης; Μήπως πρέπει να σταματήσουν οι αυταπάτες της Αθήνας και της Λευκωσίας και να δούμε τη σκληρή αλήθεια, ότι δηλαδή οποιαδήποτε συζήτηση για λύση στο Κυπριακό είναι αδύνατη, μάλλον είναι επικίνδυνη, όσο παραμένει στην Κύπρο ο κατοχικός τουρκικός στρατός;


Μιλώντας για τουρκικά εγκλήματα, θεωρώ άξια επαίνου και διπλωματικώς λίαν ωφέλιμη την πρωτοβουλία ευρωβουλευτών και οργανώσεων της Κύπρου για την καταγγελία του εποικισμού στα Κατεχόμενα. Στις 14/7/2014 ο ευρωβουλευτής του ΔΗ.ΚΟ. (Δημοκρατικό Κόμμα, με πρόεδρο τον γιο του Τάσσου Παπαδόπουλου) Κώστας Μαυρίδης σε συνεργασία με Αμερικανούς και Ισραηλινούς νομικούς και με ελληνοκυπριακά σωματεία του Λονδίνου κατέθεσε προσφυγή κατά της Τουρκίας στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης. Οχι στο Δικαστήριο Διεθνούς Δικαίου που εδρεύει στην ίδια πόλη, αλλά στο δικαστήριο που ιδρύθηκε προ περίπου 20 έτη για να διερευνά και να δικάζει εγκλήματα πολέμου. Η προσφυγή βασίζεται στο άρθρο 8 του Καταστατικού του δικαστηρίου, το οποίο χαρακτηρίζει έγκλημα πολέμου τον εποικισμό, δηλαδή τη μεταφορά ανθρώπων από τις κατοχικές δυνάμεις σε παρανόμως κατεχόμενο έδαφος με σκοπό τη δημογραφική και την εθνολογική αλλοίωση. Αυτό ακριβώς κάνει επί πολλά έτη η Τουρκία ως κατοχική δύναμη στο βόρειο τμήμα της Κύπρου. Μεταφέρει κουβαλητούς, δηλαδή εποίκους από τα βάθη της Ανατολίας, και τους εγκαθιστά με πλήρη δικαιώματα στις κατοικίες που ανήκουν σε πρόσφυγες Ελληνοκυπρίους. Αρκεί να σημειώσουμε ότι το αποτέλεσμα υπέρ του Σχεδίου Ανάν στα Κατεχόμενα το 2004 δεν προήλθε από τις ψήφους των εναπομεινάντων Τουρκοκυπρίων, αλλά κυρίως από την ψήφο των εποίκων.


Η κατάθεση της προσφυγής είναι ένα εξόχως σημαντικό πολιτικό μήνυμα, με άγνωστο όμως δικαστικό αποτέλεσμα. Το δικαστήριο δέχεται πολλές προσφυγές και δεν προλαβαίνει να τις εξετάσει όλες. Πάντως η προσφυγή προβλήθηκε από μεγάλης εμβέλειας ΜΜΕ στις ΗΠΑ, στη Γαλλία και στον αραβικό κόσμο (κανάλι Αλ Τζαζίρα). Θεωρώ ότι μόνο με καταγγελία της εισβολής - κατοχής και του εγκλήματος του εποικισμού μπορεί ο Ελληνισμός να προσδοκά οφέλη. Η συνέχιση των άκαρπων συνομιλιών με τους Τουρκοκυπρίους, οι οποίοι ελέγχονται από τον Αττίλα, δίνει διεθνώς τη εικόνα μιας απλής διακοινοτικής διαμάχης και τελικά νομιμοποιεί τον κατοχικό Αττίλα. 


Από το 1974 έως σήμερα η Τουρκία διαπράττει ένα διαρκές έγκλημα στην Κύπρο. 

Διαρκής πρέπει να είναι και η καταγγελία.

Πηγή εφημ. "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Γράφει ο Δ. Καζάκης

Όμοιος τον όμοιο και η κοπριά στα λάχανα. Αυτή την λαϊκή παροιμία μου έφεραν στο νου οι εικόνες με τους τρυφερούς εναγκαλισμούς του Γιούνκερ με τον Σαμαρά. Παιδιά του ίδιου φυράματος. Όπως ο Σαμαράς, έτσι κι ο Γιούνκερ είναι γέννημα θρέμμα κομματόσκυλο από τα γεννοφάσκια του, εκ φύσεως φιλοχρήματος, αργόσχολος, άεργος κι επομένως ιδανικός ως πολιτικός καριέρας.

Ο πατέρας του Ζαν Κλοντ υπηρέτησε στα βάφεν ες-ες κατά την κατοχή και μάλιστα πολέμησε στο ρώσικο μέτωπο, αλλά δεν δικάστηκε ως δωσίλογος γιατί ισχυρίστηκε ότι τον στρατολόγησαν "με τη βία". Σαν παλιό στέλεχος του "κόμματος της δεξιάς" - όπως ονομαζόταν επίσημα το κόμμα αυτό όταν κατείχε την εξουσία πριν και κατά τη διάρκεια του πολέμου και το οποίο συνεργάστηκε με τους ναζί στην κατοχή - και οι διασυνδέσεις του στον πολιτικό υπόκοσμο της χώρας του, έκαναν τους συμμάχους να τον στρατολογήσουν με σκοπό το παλιό κόμμα του να συνεχίσει να κυβερνά υπό νέα ενδυμασία λιγότερο προκλητική, ως χριστιανοδημοκρατικό κόμμα.

Αυτός λοιπόν, ο γιος του ναζί, που χάρις στις κομματικές του διασυνδέσεις απέκτησε χωρίς να κοπιάσει ιδιαίτερα τα απαραίτητα ακαδημαικά διπλώματα ώστε να φαντάζει ότι διαθέτει όλα τα τυπικά προσόντα, έφτασε να είναι πρωθυπουργός ενός κρατιδίου που φυσιολογικά δεν θα έπρεπε να υπάρχει. Το δουκάτο του Λουξεμβούργου είναι ένα παρά φύση κράτος-υβρίδιο που συντηρείται από τις μεγάλες δυνάμεις για πάνω από ένα αιώνα, μόνο και μόνο ως καταφύγιο για τις βρωμοδουλιές τους. Κυρίως για την διαμετακομιδή κεφαλαίων, που συνήθως είναι λίγο ως πολύ ύποπτα. Από το εισόδημα που δημιουργεί αυτή η διαμετακομιδή και το ξέπλυμα χρήματος ζει το Λουξεμβούργο. Δεν διαθέτει ουσιαστικά καμιά άλλη πηγή εσόδων, ούτε και λόγο ύπαρξης.

Κράτος - συμμορία

Πρόκειται για ένα κράτος συμμορία στην καρδιά της Δυτικής Ευρώπης. Ο πρώην πρωθυπουργός ενός τέτοιου κράτους, τυπικό είδος πολιτικού Αλ Καπόνε, δεν θα μπορούσε παρά να ήταν το ιδανικό πρόσωπο για να ηγηθεί πρώτα του eurogroup και ύστερα της άτυπης κυβέρνησής του, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. 'Αλλωστε το γεγονός ότι ο πατέρας του υπήρξε ένστολος ναζί, έκανε την επίσημη Γερμανία να αισθάνεται εξαιρετικά οικεία με τον Ζαν Κλοντ, ο οποίος έτσι εξασφάλισε την ολόθερμη υποστήριξη της Μέρκελ.

Αυτός λοιπόν, που αν θυμάστε είχε δηλώσει παλιότερα κατά τη σύνοδο του ΔΝΤ στις αρχές Οκτωβρίου 2010, ως πρόεδρος τότε του eurogroup, ότι ήταν "φανερό" ότι η Ελλάδα θα αντιμετωπίσει κάποια μέρα αυτό το πρόβλημα, δηλαδή θα οδηγηθεί σε χρεοκοπία, "ήξερα ακόμα ότι η Γαλλία και η Γερμανία κέρδιζαν τεράστια ποσά από τις εξαγωγές τους προς την Ελλάδα, αλλά δεν θα μπορούσα να πω δημόσια αυτό που γνώριζα...". Τα θυμάστε αυτά, ή πάσχετε από καθ' έξη πολιτική αμνησία όπως ταιριάζει σε κάθε εθελόδουλο ραγιά;

Αυτός λοιπόν ήρθε στην Ελλάδα και όπως μας πληροφόρησαν τα γνωστά μέσα μαζικής εξαπάτησης, παρείσχε νέα στήριξη στην Ελλάδα, όπως συνηθίζεται να αποκαλείται συνθηματικά η συμπαράσταση στους συμμορίτες της ίδιας κόζα νόστρα, που έχουν την εξουσία και στην χώρα μας. Και σαν να μην έφτανε αυτό, σε ερώτηση του περιβόητου ΣΚΑΪ, υπογράμμισε ότι "η χώρα σας θα ήταν ένα καλό παράδειγμα για να μην γίνει η Αργεντινή αυτό που έγινε."

Κατάρρευση επενδύσεων

Μάλιστα. Μας σώσανε και δεν γίναμε Αργεντινή! Η Ελλάδα στα τέσσερα αυτά χρόνια υπέστη την χειρότερη ύφεση της μεταπολεμικής της ιστορίας. Τουλάχιστον. Αν και από την ύφεση αυτή δεν πρόκειται η Ελλάδα να ανακάμψει ποτέ, όσο συνεχίζει την ίδια πορεία. Συρρικνώθηκε όσο καμιά άλλη οικονομία του ΟΟΣΑ. Η κατάρρευση των επενδύσεών της ελληνικής οικονομίας την έχει κατατάξει ήδη στον πάτο του συνόλου των οικονομιών παγκόσμια. Τέταρτη από το τέλος, μαζί με χώρες σαν την Γουινέα-Μπισάο, την Ζουαζιλάνδη, την Υεμένη. Το επίσημο ποσοστό ανεργίας έχει εξασφαλίσει στην Ελλάδα παγκόσμια πρωτιά. Για να μην μιλήσουμε για εισόδημα, εργασία, φτώχεια, μετανάστευση και μαζική εξόντωση των πιο αδύναμων τμημάτων του πληθυσμού. Κι όλα αυτά γιατί μας σώσανε.

Για να δούμε τώρα τι συμβαίνει με την Αργεντινή. Η κυβέρνηση της Φερνάντεζ Κίχνερ αρνείται πεισματικά εδώ και σχεδόν τρία χρόνια να συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις συγκεκριμένων επενδυτικών κεφαλαίων, που έχουν αγοράσει κρατικά ομόλογα της Αργεντινής μετά την χρεοκοπία της το 2001 και τώρα απαιτούν να πληρωθούν στο σύνολο της ονομαστικής τους αξίας. Αρνείται να συμμορφωθεί με μια εξωφρενική απόφαση αμερικανικού δικαστηρίου που εξωμειώνει έναν κυρίαρχο λαό με τους ιδιώτες κερδοσκόπους γνωστούς στις αγορές ως "γύπες".

Γιατί "γύπες"; Διότι πρόκειται για κερδοσκόπους που ειδικεύονται στην αγορά χρεοκοπημένων κρατικών ομολόγων και ύστερα εκβιάζουν με δικαστικές αποφάσεις τα κράτη που τα έχουν εκδόσει προκειμένου να πληρωθούν στο σύνολο της ονομαστικής τους αξίας. Έτσι και στην περίπτωση της Αργεντινής. Αγόρασαν κρατικά ομολόγα μετά την χρεοκοπία του 2001 περίπου στο 3% της ονομαστικής τους αξίας και τώρα απαιτούν να πληρωθούν όχι μόνο στο 100%, αλλά και να καταβληθούν όλοι οι προβλεπόμενοι τόκοι.

Εκβιασμός

Από τον Νοέμβριο του 2012 η κυβέρνηση της Αργεντινής εκβιάζεται με όπλο τις αποφάσεις ενός υπέργηρου δικαστή της Νέας Υόρκης, οι οποίες έχουν σκοπό να γονατίσουν ένα κυρίαρχο κράτος και να το εξαναγκάσουν να γίνει ξανά υποχείριο της διεθνούς κερδοσκοπίας. Δεν πρέπει να παραξενεύεται κανείς από τις εξωφρενικές αποφάσεις αυτού του δικαστή. Στις ΗΠΑ αν έχεις χρήματα και διασυνδέσεις είναι απολύτως σίγουρο ότι θα βρεις κάποιον δικαστή να σου δώσει δίκιο, ότι κι αν ισχυρίζεσαι. Όσο άδικο, όσο παράνομο κι αν είναι.

Και ο υπέργηρος δικαστής Γκρίεζα δεν είναι καθόλου τυχαίος. Οι απόψεις του ταιριάζουν περισσότερο σε αποικιοκράτη δικαστή της βικτωριανής περιόδου, ή σε δικαστή του αμερικανικού νότου την εποχή της δουλείας. Αντιμετωπίζει χώρες και κυβερνήσεις σαν της Αργεντινής όχι ως κυρίαρχα κράτη στα πλαίσια της διεθνούς κοινότητας, αλλά ως ένα είδος ατίθασου νέγρου, που η εκλαμπρότητά του οφείλει να δώσει το απαραίτητο μάθημα ώστε να μην ξανασηκώσει κεφάλι.

Από την αρχή της καριέρας του καλλιέργησε μια ιδιαίτερα φιλική, θα λέγαμε, προδιάθεση υπέρ των οικονομικά ισχυρών που προσέφευγαν στη δικαστική του κρίση. Πόσο μάλλον τώρα που πίσω από τους κερδοσκόπους, στέκεται μια ολόκληρη οργάνωση, την American Task Force Argentina (ΑΤFA), η οποία όπως λέει η ίδια "είναι μια συμμαχία οργανώσεων που ενώθηκαν για μια δίκαιη και ισότιμη συμφιλίωση με την αθέτηση πληρωμής του χρέους της κυβέρνησης της Αργεντινής το 2001, το χρέος της κυβέρνησης της Αργεντινής και την επακόλουθη αναδιάρθρωση. Τα μέλη μας εργάζονται με τους νομοθέτες, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, και άλλα ενδιαφερόμενα μέρη για να ενθαρρύνει την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών να συνεχίσει σθεναρά μια διευθέτηση μέσω διαπραγματεύσεων με την κυβέρνηση της Αργεντινής προς το συμφέρον Αμερικανών ενδιαφερομένων."

Σκιώδεις οργανώσεις

Επίσημα αυτό το λόμπι περιλαμβάνει σκιώδεις έως ύποπτες οργανώσεις, ακραίες νεοσυντηρητικές ενώσεις και κερδοσκοπικά κεφάλαια γύπες. Επικεφαλής της είναι παλιά στελέχη της διοίκησης Κλίντον, αλλά και του Μπους. Η εκστρατεία έχει σαν στόχο να αντρέψει με κάθε τρόπο την κυβέρνηση Φερνάντεζ, η οποία στην προπαγάνδα του λόμπι ταυτίζεται με τους μουλάδες στο Ιράν. Πάνω από 7 εκατ. δολάρια φέρεται να έχει διαθέσει το συγκεκριμένο λόμπι προκειμένου να εξαγοράσει ευμενή δημοσιότητα στον αμερικανικό και διεθνή τύπο, αλλά και πολιτική επιρροή. Επίσης φέρεται να συντονίζει τις ενέργειες αντίστοιχων ιδιωτικών οργανώσεων και ιδρυμάτων μέσα στην Αργεντινή, που αντιπολιτεύονται από θέσεις ταυτόσιμες με εκείνες του λόμπι. Με το αζημίωτο πάντα.

Τα στελέχη του λόμπι, αλλά και οι οργανώσεις που το απαρτίζουν συνθέτουν την εικόνα μιας οργάνωσης βιτρίνα για επιχειρήσεις υπονόμευσης και αποσταθεροποίησης. Σαν κι αυτές που κατά κόρο χρηματοδοτούνται από τον "μαύρο προϋπολογισμό" εθνικής ασφαλείας των ΗΠΑ. Αυτός μάλλον είναι κι ο λόγος που οι κερδοσκόποι δεν εξασφάλισαν μόνο τις δικαστικές αποφάσεις του Γκρίεζα, αλλά και την συνεποικουρία του Ανωτάτου Δικαστηρίου των ΗΠΑ, μαζί και της κυβέρνησης Ομπάμα. Έστω κι αν οι δικαστικές αποφάσεις αυτές παραβιάζουν κατάφωρα ακόμη και το Σύνταγμα των ΗΠΑ.

Το θανάσιμο αμάρτημα

Ποιο είναι το τόσο θανάσιμο αμάρτημα της Αργεντινής; Μετά από μια τρομακτική περίοδο αυστηρης εφαρμογής των συνταγών του ΔΝΤ από τις πιο διεφθαρμένες κυβερνήσεις που γνώρισε η χώρα μεταπολεμικά, η Αργεντινή κατέρρευσε ολοκληρωτικά τον Δεκέμβριο του 2001. Μέσα σ' ένα χρόνο, το 2002, η Αργεντινή έχασε σχεδόν το 64% του ετήσιου ΑΕΠ της σε σύγκριση με το 2001. Ενώ το επίπεδο επενδύσεων έπεσε από το 21% του ΑΕΠ το 1998 στο 10,7% το 2002.

Για να έχουμε ένα μέτρο, ας συγκρίνουμε Ελλάδα και Αργεντινή εκείνες τις χρονιές. Το 2001 η Αργεντινή είχε ΑΕΠ περί τα 269 δις δολάρια, τρέχουσες τιμές, ενώ η Ελλάδα λίγο πάνω από 131 δις δολάρια. Το 2002 το ΑΕΠ της Αργεντινής είχε γκρεμιστεί στα 97,4 δις δολάρια, ενώ της Ελλάδας ανερχόταν στα 148 δις δολάρια. Πάντα τρέχουσες τιμές. Το επίπεδο επενδύσεων για την Ελλάδα το 2001 ήταν 23,2% του ΑΕΠ και το 2002 ήταν 22,3%.

Εκτίναξη της ανεργίας

Το αποτέλεσμα αυτής τα κατάρρευσης ήταν να εκτιναχθεί η ανεργία και η φτώχεια. Η επίσημη ανεργία ήταν το 1998 στο 14,7%, το 2001 ήταν 19,2% και το 2002 ανέβηκε στο 22,4%. Στα τέλη του 2001 η ακραία φτώχεια στην Αργεντινή, δηλαδή το ποσοστό του πληθυσμού που δεν είχε να φάει σε τακτική βάση, είχε φτάσει το 14%, ενώ στα τέλη του 2002 έφτασε το 30%. Ο πληθυσμός που βρισκόταν κάτω από το όριο φτώχειας στα τέλη του 2001 ήταν κοντά στο 40%, ενώ στα τέλη του 2002 είχε φτάσει στο 60%. Η κοινωνική έκρηξη ήταν αναπόφευκτη, όπως αναπόφευκτη ήταν και η διακοπή εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους που τότε ανερχόταν γύρω στα 132 δις δολάρια.

Από τότε αρχίζει μια περιόδος κοινωνικών και πολιτικών αναμετρήσεων στην Αργεντινή. Ο λαός στους δρόμους αρνιόταν να πληρώσει άλλο την τοκογλυφία των διεθνών αγορών και τις συνταγές του ΔΝΤ. Οι κυβερνήσεις προσπαθούσαν να εξισσοροπήσουν την κατάσταση και να επανεκινήσουν τις πληρωμές του χρέους. Έως το 2004 όπου μια πανεθνική πολιτική απεργία διαρκείας, μαζί με μαχητικές διαδηλώσεις του λαού, ανέβασαν στην κυβέρνηση τον Νέστορ Κίχνερ. Με τον λαό στους δρόμους, ο Νέστορ Κίχνερ προχώρησε σε δυο θεμελιώδεις επιλογές. Αφενός, ανακοίνωσε την μονομερή περικοπή του δημόσιου χρέους κατά 70% και κάλεσε σε διαπραγμάτευση τους ομολογιούχους έτσι ώστε να ανταλλάξουν τα παλιά τους ομόλογα με τα καινούργια. Αφετέρου, έδιωξε οριστικά το ΔΝΤ από την χώρα και από τότε η Αργεντινή αρνείται ακόμη και τη διαμεσολάβησή του σε ότι αφορά την διαπραγμάτευση του χρέους της.

Οι επιλογές αυτές μαζί με την αντιστροφή των πολιτικών ιδιωτικοποίησης του κράτους και περιορισμού των δαπανών του, που εφαρμόζονταν πριν και οδήγησαν στην κατάρρευση, αποτέλεσαν μέγιστο casus beli για τις διεθνείς αγορές. Από τότε που άλλαξε πορεία η Αργεντινή ανέκαμψε εντυπωσιακά. Το ΑΕΠ της το 2013 ανερχόταν κοντά στα 500 δις δολάρια τρέχουσες τιμές, όταν η Ελλάδα μετά βίας κρατιέται στα 248 δις δολάρια. Το επίπεδο επενδύσεων στην Αργεντινή ανέρχεται στα 23,4% του ΑΕΠ και η επίσημη ανεργία έχει κατέβει στα 7% για το 2013. Η ακραία φτώχεια που συνδέεται με την πείνα έχει πέσει γύρω στο 5% του πληθυσμού, ενώ το ποσοστό που βρίσκεται κάτω από το όριο φτώχειας ήταν κοντά στο 16% του πληθυσμού το 2013.

Η σύγκριση με την Ελλάδα

Για κάντε μια σύγκριση με την κατάσταση που βρίσκεται η Ελλάδα σήμερα με τουλάχιστον το 40% του πληθυσμού της κάτω από το όριο φτώχειας και θυμηθείτε ξανά τα λόγια του Ζ. Κ. Γιούγκερ: Σας σώσαμε και δεν γίνατε Αργεντινή.

Μήπως αποκλείστηκε από τα ξένα κεφάλαια η Αργεντινή; Ούτε κατά διάνοια. Το πιο σημαντικό είδος ξένου κεφαλαίου για μια οικονομία είναι οι Άμεσες Ξένες Επενδύσεις (ΑΞΕ), που αφορούν επενδύσεις στην πραγματική οικονομία. Η Αργεντινή το 1998 είχε εισροή ΑΞΕ της τάξης των 7,2 δις δολάρια, τρέχουσες τιμές. Τη διετία 1999-2000 είχε ιστορικό ρεκόρ εισροής ΑΞΕ της τάξης των 31 δις δολαρίων. Ο λόγος ήταν απλός. Ήταν η διετία του γενικού ξεπουλήματος κατ' επιταγή των δανειστών και του ΔΝΤ. Πουλήθηκαν τα πάντα, όλες οι υποδομές, οι ακτές, το νερό, η ενέργεια, οι μεταφορές, κοκ. Το κράτος κατέβασε τις δαπάνες του στο 23% του ΑΕΠ. Τεράστια επιτυχία! Σαν την περίπτωση της Ελλάδας σήμερα.

Τη διετία της κατάρρευσης οι ΑΞΕ που εισήλθαν στη χώρα ανήλθαν μόλις στα 3,2 δις δολάρια για το 2001 και 1,0 δις δολάρια για το 2002. Τι έγινε μετά την πτώχευση και κυρίως μετά την ανακοίνωση της μονομερούς διαγραφής του χρέους από την κυβέρνηση Κίχνερ; Το 2003 εισήλθαν 1,6 δις δολάρια σε ΑΞΕ, το 2004 αυξάνουν σε 4,3 δις δολάρια, ενώ το 2005 που επιχειρείται και η πρώτη φάση της ανταλλαγής ομολόγων, οι εισροές ΑΞΕ φτάνουν τα 5,3 δις δολάρια. Έως το 2008 οι εισροές είχαν αυξηθεί κοντά στα 9 δις δολάρια, πολύ περισσότερα από τα 7 δις δολάρια που ήταν ο ετήσιος μέσος όρος της δεκαετίας 1990-2000, όπου ξεπουλήθηκαν και διαλύθηκαν τα πάντα. To 2012 ξεπέρασαν τα 12 δις δολάρια, ενώ το 2013 παρουσιάστηκε μια κάμψη και έφτασαν στα 9 δις δολάρια.

Επενδύσεις και ξεπούλημα

Συνολικά η Αργεντινή τα χρόνια χωρίς το ΔΝΤ και υπό καθεστώς διαγραφής χρέους, προσέλκυσε επενδύσεις από το εξωτερικό σχεδόν διπλάσιες από τις αντίστοιχες της περιόδου πριν την κατάρρευση. Μύθος λοιπόν και μπουρδολογία αυτό που λένε ότι η χώρα που θα διαγράψει το χρέος της δεν θα μπορεί να προσελκύσει ξένες επενδύσεις. Ή το άλλο που λένε, ότι μόνο με ξεπούλημα και διάλυση της χώρας μπορείς να προσελκύσεις ξένες επενδύσεις.

Ας συνέλθουμε επιτέλους κι ας δούμε κατάματα την πραγματικότητα. Η Αργεντινή κατόρθωσε να διαγράψει το μεγαλύτερο μέρος του χρέους και να διώξει το ΔΝΤ. Από τότε γνωρίζει ανάπτυξη όσο ποτέ πριν - παρά τα όποια προβλήματά της - σε συνθήκες πολύ καλύτερες για τον πληθυσμό της απ' ότι ήταν τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες. Κι όλα αυτά χωρίς να έχει ανάγκη να δανείζεται από τις διεθνείς αγορές, ούτε για την εξυπηρέτηση του χρέους της, ούτε για να καλύπτει τα ελλείμματά της. Η γενική κυβέρνηση το 2002 είχε 23% του ΑΕΠ έσοδα και 38% έξοδα, ενώ το 2013 είχε 42% του ΑΕΠ έσοδα και 44% έξοδα.

Πώς κατόρθωσε η Αργεντινή να διαγράψει το χρέος της; Με τον μοναδικό τρόπο που υπάρχει. Μονομερώς. Μόνο έτσι μπορεί να διαγραφεί έστω το μεγαλύτερο μέρος του χρέους, χωρίς η χώρα και ο λαός να φορτωθεί "προϋποθέσεις", δισβάσταχτα ανταλάγματα και ξένες επιτηρήσεις, όπως συμβαίνει στην Ελλάδα. Θυμηθήτε αυτό όταν θα σας μιλήσουν ξανά για διαπραγμάτευση με τους δανειστές, για ευρωπαϊκές συνδιασκέψεις και όλα τα άλλα κωμικοτραγικά. Θυμηθείτε το αυτό για να μην σας δουλεύουν ψιλό γαζί.

Αν θέλεις να διαγράψεις χρέος, έστω και μέρος του, υπάρχει μόνο ένας τρόπος. Όποια νομικοπολιτική προσέγγιση κι αν επιλέξεις. Το ανακοινώνεις μονομερώς στους δανειστές και μετά τους καλείς σε διαπραγμάτευση, ξεκαθαρίζοντας ότι δεν πρόκειται να κάνεις πίσω. Ακριβώς όπως η κυβέρνηση της Αργεντινής, η οποία ακόμη και για το διακρατικό της χρέος πέτυχε συμφωνία με τη Λέσχη των Παρισίων, χωρίς την διαμεσολάβηση του ΔΝΤ και χωρίς να δεχτεί όρους και περιορισμούς στην άσκηση της πολιτικής της.

Μπορούμε κι εμείς. Αρκεί να το θελήσουμε, αρκεί να το απαιτήσουμε σαν λαός και δεν πρόκειται να πάθουμε απολύτως τίποτε. Οι δανειστές μας θα πάθουν. Ακόμη και σε πτώχευση να μας κηρύξουν οι αγορές δεν σημαίνει τίποτε για ένα κράτος που δεν έχει ανάγκη να δανείζεται από τους διεθνείς τοκογλύφους και δεν έχει πολιτικούς που παραδίδουν την εθνική του κυριαρχία σε ξένες επιτροπείες. Τί έπαθε δηλαδή η Αργεντινή που την πτώχευσαν; Απολύτως τίποτε. Καμιά συνέπεια. Παρά τον πόλεμο που δέχεται.

Μπορούμε κι εμείς. Πότε θα το καταλάβουμε για να γλυτώσουμε τα πολύ χειρότερα; Πότε θα λυτρωθούμε από την εθελοδουλεία μας και όλους αυτούς τους αλήτες που μας έχουν πουλήσει για δουλοπάροικους στους δανειστές;

Πηγή εφημ. "Το Χωνί"

 
Ο μέχρι πρότινος πρωθυπουργός της Τουρκίας Ρ. Τ. Ερντογάν εξελέγη από τον πρώτο γύρο πρόεδρος της Τουρκίας με ευρύτατη πλειοψηφία. Στους περισσότερους τίτλους των διεθνών ΜΜΕ, τα οποία ασχολήθηκαν με τις προεδρικές εκλογές της Τουρκίας, υπήρχε και η λέξη «σουλτάνος». Ο τίτλος για το ίδιο θέμα στην εφημερίδα μας ήταν «Λευκή επιταγή στον σουλτάνο Ταγίπ». 

Ο εμπνευστής της λέξης «σουλτάνος» που μπαίνει δίπλα στο όνομα του νέου Τούρκου προέδρου είναι ο ίδιος ο κ. Ερντογάν με τη νεο-οθωμανική ατζέντα του και την πανισλαμική κοσμοθεωρία του. Δυστυχώς, η επιδερμική ανάγνωση της πραγματικότητας οδηγεί αρκετούς αναλυτές, πολιτικούς και απλούς πολίτες, να θεωρούν τον κ. Ερντογάν «επιτυχημένο» πολιτικό και μερικοί εξ αυτών να φτάνουν στο σημείο να τον χαρακτηρίζουν «υπόδειγμα ηγέτη»!

Η αλήθεια είναι ότι η όποια μεγαλοσύνη του κ. Ερντογάν αφορά κυρίως τα μεγάλης έκτασης οικονομικά σκάνδαλα, τα οποία ήρθαν στο φως της επικαιρότητας το παρελθόν έτος στην Τουρκία. Είναι κοινό μυστικό ότι ο κ. Ερντογάν θέλησε να εκλεγεί πρόεδρος και για να έχει τη νομική ασυλία που προβλέπεται για τον θεσμό που θα υπηρετήσει για την επόμενη πενταετία. 

Ομως η αναμενόμενη ανάμειξη στελεχών της κυβέρνησης του κ. Ερντογάν σε υποθέσεις διαφθοράς δεν είναι ο μοναδικός σκελετός στην ντουλάπα του νέου «σουλτάνου». Το μεγαλύτερο έγκλημά του είναι η ευθεία εμπλοκή της χώρας του στο ξέσπασμα του παρανοϊκού και δολοφονικού τζιχαντισμού σε ολόκληρη τη Μεσόγειο. Ενα σημαντικό ποσοστό από τους αποκεφαλισμούς, τις σταυρώσεις και τους διωγμούς χριστιανών, τα πογκρόμ εναντίον μειονοτήτων και τις ομαδικές σφαγές που πραγματοποιούν οι δολοφόνοι του στρατού του Ισλαμικού Κράτους φέρει την υπογραφή της τουρκικής κυβέρνησης και του κ. Ερντογάν, που προώθησαν ποικιλοτρόπως αυτές τις εξελίξεις.

Η μεγαλομανία του, το σκληρό και ακρότατα φανατικό θρησκευτικό υπόστρωμα των σχεδιασμών του και η μεθοδικότητά του στην επιδίωξη της ισχύος καθιστούν τον Ρ. Τ. Ερντογάν τον υπ. αριθμόν 1 κίνδυνο για την περιοχή.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου 


Του Μελέτη Η. Μελετόπουλου*

Η θεαματική προέλαση των ανδρών του Χαλιφάτου το τελευταίο διήμερο, η κατάληψη δεκάδων πόλεων, στρατιωτικών βάσεων και επαρχιών, η εκδίωξη χιλιάδων Χριστιανών υπό την απειλή βίαιου εξισλαμισμού ή εκτέλεσης, η δίωξη και όλων των άλλων θρησκευτικών μειονοτήτων (Χαλδαίων, Ζωροαστών, Γεζίντι κ.ά.) κορυφώνεται. Οι Κούρδοι υποχωρούν, ο ιρακινός στρατός του Μαλικί αδρανεί έντρομος, η Δύση καθεύδει. Η Γαλλία ζήτησε έκτακτη σύγκληση του Συμβουλίου Ασφαλείας, οι πετρελαϊκοί κολοσσοί Chevronκαι ExonMobil εκκένωσαν το προσωπικό τους από το ιρακινό Κουρδιστάν, φοβούμενες προέλαση των τζιχαντιστών, που πράγματι εγγίζουν την κουρδική πρωτεύουσα Ερμπίλ. Κανείς δεν φαίνεται να μπορεί να σταματήσει την πορεία των φανατικών προς την Βαγδάτη, ιστορική έδρα του μεσαιωνικού Χαλιφάτου των Αββασιδών.

Τυχόν κατάληψη της Βαγδάτης θα προσδώσει στον ηγέτη του ISISκαι αυτοανακηρυχθέντα χαλίφη Μπαγκνταντί τεράστιο συμβολικό κεφάλαιο, που θα του επιτρέψει να λειτουργήσει ως πόλος συσπείρωσης του Ισλάμ σε παγκόσμιο επίπεδο. Ο μέχρι σήμερα παράγων που εμπόδισε την ενοποίηση του Ισλάμ σε συμπαγή αντιδυτική δύναμη ήταν η πολυδιάσπαση σε σουννίτες και σχιίτες και ο κατακερματισμός των σουννιτών σε ισχυρά αντίπαλα κράτη και μοναρχίες.
Τώρα ο σουννιτικός φονταμενταλισμός αποκτά εκτεταμένη εδαφική βάση στην Μεσοποταμία, όπου συρρέουν εθελοντές από όλον τον κόσμο (οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις έχουν μείνει κατάπληκτες από την ενθουσιώδη μετάβαση στην Συρία και στο Ιράκ μουσουλμάνων με ευρωπαϊκά διαβατήρια γιά να πολεμήσουν εναντίον των «απίστων»).

Η διάσταση σουννιτών-σχιιτών θα λυθεί με την κατίσχυση των σουννιτών, αφού οι Σχιίτες είναι μικρό ποσοστό του παγκόσμιου Ισλάμ (συνολικά γύρω στο 10-15% των Μουσουλμάνων) και διασπασμένοι σε διάφορους κλάδους: Ιμαμίτες (που ζουν κυρίως στο Ιράν, στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν και στο Λίβανο), Ισμαηλίτες (που ζουν στην Συρία, στο Αφγανιστάν, στο Πακιστάν και στην Ινδία και πρόκειται γιά ελάχιστους αριθμούς) και Ζαϊντίτες (οι οποίοι ζουν κυρίως στην βόρεια Υεμένη και αποτελούν το 40-45 τοις εκατό του πληθυσμού της).

Πολιτικά οι Σχιίτες ελέγχουν το Ιράν και τα υπολείμματα του Ιράκ (το καθεστώς Μαλικί είναι σχιιτικό). Στο μεν Ιράκ οι μέρες του Μαλικί είναι μετρημένες. Το δε Ιράν των Αγιατολλάχ, το μόνο ουσιαστικά σχιιτικό καθεστώς, σιωπά, αντιλαμβανόμενο ότι αν έρθει σε αντιπαράθεση με τους σουννίτες θα πρέπει να συμμαχήσει με τις ΗΠΑ και άρα το Ισραήλ. Και αυτή είναι μία αντίφαση που δεν μπορεί να υπερβεί. Επομένως το Ιράν προς το παρόν σιωπά και αδρανεί, αφήνοντας το πεδίο ελεύθερο στην ηγεμονία των σουννιτών του χαλιφάτου.

Όσο για την Δύση, κάποια στιγμή θα αντιδράσει στην σφαγή των Χριστιανών της Εγγύς και της Μέσης Ανατολής, και στην διαμόρφωση χαλιφάτου με κύριο σκοπό τον ιερό πόλεμο κατά του δυτικού πολιτισμού. ΗΠΑ και Ρωσσία θα είναι, παρά τις σημερινές αναταράξεις, σύμμαχοι σε ενδεχόμενη σύγκρουση πολιτισμών στην φλεγόμενη (και πετρελαιοφόρα) ζώνη που αρχίζει από την Λιβύη, διατρέχει την Εγγύς και την Μέση Ανατολή και φτάνει μέχρι το Πακιστάν. Η γηραιά Ευρώπη θα ακολουθήσει, έχοντας όμως να αντιμετωπίσει το τεράστιο θέμα των μουσουλμανικών κοινοτήτων μέσα στις πόλεις της.(Το μέγα ερώτημα που πρέπει να απασχολήσει την ελληνική εξωτερική πολιτική είναι η στάση της Τουρκίας σε αυτό το σκηνικό).

Είθε να υπάρξει καταλλαγή, αλλά στην ανάλυση δεν χωρούν “είθε”. Το χαλιφάτο είναι φανερό ότι θα πολεμήσει μέχρις εσχάτων. Η Δύση πρέπει να είναι προετοιμασμένη να αντιμετωπίσει ακραίες καταστάσεις.

* Ο Μελέτης Η. Μελετόπουλος είναι Διδάκτωρ Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών Πανεπιστημίου Γενεύης


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Αποκαλυπτική είναι η τηλεφωνική συνομιλία που είχε ιταλός δημοσιογράφος με εκπρόσωπο των τζιχαντιστών του Ιράκ. Όπως σημειώνει η εφημερίδα Corriere della Sera, ο Χατζί Οσμάν δηλώνει στον δημοσιογράφο ότι ο κόσμος δεν έχει ακόμα δει τίποτα από τη δύναμη των τζιχαντιστών, ενώ επαναλαμβάνει ότι οι χριστιανοί πρέπει να ασπαστούν το Ισλάμ.

- Εμπρός, μιλάω με τον Χατζί Οτμάν από το Ισλαμικό Χαλιφάτο στη Μοσούλη;
- Ναι, ποιος είναι;
- Είμαι ένας ιταλός δημοσιογράφος και τηλεφωνώ από το Ερμπίλ
- Και πώς βρήκατε τον αριθμό μου, ποιος σας τον έδωσε;

«Μου τον έδωσαν χριστιανοί που εκδιώχθηκαν από τη Μοσούλη και τους συνάντησα στις εκκλησίες του Ερμπίλ. Εσείς τους δώσατε τον αριθμό σας όταν περνούσατε από τα σπίτια τους για να τους καθησυχάσετε, προτού τελικά τους διώξετε. Δεν το θυμάστε; Θα ήθελα να σας κάνω μερικές ερωτήσεις».
Σύμφωνα με τους χριστιανούς της Μοσούλης, ο Οτμάν είναι ο αρμόδιος του «Χαλιφάτου» για τις σχέσεις με τις μη μουσουλμανικές κοινότητες.
Και, όπως λένε, τους πρόδωσε. Πρώτα κατέγραψε τα ονόματά τους, τους αριθμούς των τηλεφώνων τους και τις διευθύνσεις των σπιτιών τους. Εκανε δηλαδή μια απογραφή του χριστιανικού πληθυσμού.
Υστερα τους έδωσε διαβεβαιώσεις και τους ζήτησε να μείνουν στα σπίτια τους. Λίγες ημέρες αργότερα όμως, ανακοινώθηκε από τα τζαμιά ότι πρέπει να διαλέξουν ανάμεσα στον προσηλυτισμό τους στο ισλάμ, στην πληρωμή ενός φόρου ή στην εκτέλεσή τους.
Ο Οτμάν δέχθηκε να απαντήσει στις ερωτήσεις με τον όρο να είναι σύντομες γιατί, όπως είπε, είχε πολλή δουλειά. Από πίσω ακούγονταν φωνές, σαν να ήταν στο δρόμο, κι εκείνος δεν έκανε καμιά προσπάθεια να τις σταματήσει. Εδινε την εντύπωση ότι ήταν έτοιμος ανά πάσα στιγμή να κλείσει το τηλέφωνο.

-Πώς εξηγείτε τις πρόσφατες στρατιωτικές επιτυχίες των μαχητών του Χαλιφάτου; Τι επέτρεψε την προέλασή σας στα κουρδικά εδάφη;
- Αυτό δεν είναι τίποτα. Βρισκόμαστε ακόμη στην αρχή...
- Τι εννοείτε, πόσα όπλα έχετε;
- Μέχρι τώρα δεν έχουμε χρησιμοποιήσει παρά ελάχιστες από τις δυνάμεις που έχουμε στη διάθεσή μας. Δεν μπορείτε ούτε να φανταστείτε πόσο δυνατοί είμαστε.
- Δηλαδή;
- Εχουμε τεράστια δύναμη. Θα μείνετε έκπληκτοι. Δεν θα μπορέσετε να αντισταθείτε
- Μα η αμερικανική αεροπορία σας βομβαρδίζει συνεχώς. Δεν σας δημιουργεί πρόβλημα αυτό;
- Όχι βέβαια! Τι είναι αυτά που λέτε;
Ο εκπρόσωπος του Χαλιφάτου βάζει τα γέλια. Ακολουθούν μερικά δευτερόλεπτα σιωπής, σαν να έπεσε η γραμμή.
Αλλά συνεχίζει: «Δεν φοβηθήκαμε ποτέ τους Αμερικανούς, ούτε στο παρελθόν που ήμασταν πιο αδύναμοι. Πώς είναι δυνατόν να τους φοβόμαστε σήμερα; Τους πολεμήσαμε πριν και θα τους πολεμήσουμε και τώρα. Κατάρα στους Αμερικανούς και τους συμμάχους τους. Θα έχουν το τέλος που τους αξίζει.»
- Τι απαντάτε στους χριστιανούς που θέλουν να επιστρέψουν στα σπίτια τους στη Μοσούλη και στη Νινευή;
- Ότι είναι ευπρόσδεκτοι, μπορούν να επιστρέψουν. Αλλά με έναν όρο: να ασπαστούν το Ισλάμ. Τότε θα τους υποδεχθούμε σαν αδελφούς».
- Κι αν θέλουν να παραμείνουν χριστιανοί;
- Τότε πρέπει να πληρώσουν τζίζια, κεφαλικό φόρο. Δεν υπάρχει λύση. Τώρα έχω δουλειά όμως, κλείνω.
- Μια στιγμή, περιμένετε. Πώς υπολογίζεται αυτός ο φόρος;
- Αδερφέ, εγώ είμαι στρατιωτικός. Δεν κάνω υπολογισμούς. Εγώ πολεμάω και τέλος. Αυτά να τα ρωτήσετε στους ιμάμηδες, στα τζαμιά της Μοσούλης. Αυτοί κάνουν τους νόμους και τους εφαρμόζουν. Και τώρα κλείνω.
Ο ιταλός δημοσιογράφος καταλαβαίνει ότι η συνομιλία έφτασε στο τέλος της. Θέλει όμως να κάνει μια τελευταία ερώτηση, που ξέρει ότι θα εξοργίσει τον συνομιλητή του.

- Ολος ο κόσμος μιλά για τα εγκλήματά σας εναντίον των Γεζίντι. Τι κάνατε στις γυναίκες τους; Είναι αλήθεια ότι έγιναν οι σεξουαλικές σας σκλάβες;
- Όχι βέβαια! Αυτά τα ψέματα τα διαδίδουν τα μέσα ενημέρωσης. Όλα είναι ψέματα. Δεν κάνουμε τέτοια πράγματα.
- Μα τα λένε οι ίδιοι οι Γεζίντι.
- Τελείωσε τώρα. Τέλος. Εμείς δεν κάνουμε τέτοια πράγματα, καταλάβατε; Φτάνει με αυτά τα ψέματα! Και μη μου ξανατηλεφωνήσετε. Διαγράψτε τον αριθμό μου.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Για «προς το παρόν περιορισμένο» πρόβλημα έκαναν λόγο οι υπουργοί στη σύσκεψη που έγινε στο ΥΠΕΞ

Συγκρατημένη αισιοδοξία επικρατεί στο υπουργείο Εξωτερικών αναφορικά με τις επιπτώσεις από το ρωσικό εμπάργκο στα ευρωπαϊκά -και μεταξύ αυτών και τα ελληνικά - αγροτικά προϊόντα. Σε σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε χθες το απόγευμα στο υπουργείο Εξωτερικών, υπό τον υφυπουργό Εξωτερικών Δημήτρη Κούρκουλα, στην οποία συμμετείχαν οι υπουργοί Οικονομικών Γκίκας Χαρδούβελης και Αγροτικής Ανάπτυξης Γ. Καρασμάνης, ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών Χρ. Σταϊκούρας και ο υφυπουργός Ανάπτυξης Ν. Μηταράκης, εξετάστηκε το πρόβλημα που δημιουργήθηκε στις ελληνικές εξαγωγές μετά το ρωσικό εμπάργκο.

Προωθημένες

Στη σύσκεψη διαπιστώθηκε ότι προς το παρόν το πρόβλημα φαίνεται να είναι περιορισμένο, υπό την έννοια ότι ο μεγαλύτερος όγκος των ελληνικών αγροτικών εξαγωγών έχει ήδη προωθηθεί προς τη Ρωσία. Σύμφωνα δε με τις εκτιμήσεις που εκφράστηκαν, η ζημιά υπολογίζεται περίπου στα 50.000.000 ευρώ και μέχρι στιγμής υπάρχουν επιστροφές 10 φορτηγών. Αναμένεται να υπάρξουν κι άλλες επιστροφές, αλλά στο ΥΠΕΞ θεωρούν ότι είναι «σε λελογισμένα επίπεδα».

«Η λογική στην οποία θα κινηθεί το υπουργείο Εξωτερικών είναι μια λογική αντιστάθμισης» είπε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ στέλεχος του υπουργείου Εξωτερικών που συμμετείχε στη σύσκεψη, ενώ συνεργάτες του υπουργού αναφέρουν ότι «η λογική αντιστάθμισης θα περιλαμβάνει ένα μπουκέτο πραγμάτων». Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, θα γίνουν ενέργειες σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ενωσης το επόμενο χρονικό διάστημα, όπου θα επιδιωχθεί η εξασφάλιση αποζημιώσεων, ενώ «σε εθνικό επίπεδο κινητοποιούμαστε για να βρούμε εναλλακτικές λύσεις». Οι λύσεις αυτές εκτιμάται ότι θα είναι η προώθηση των φορτίων σε εναλλακτικές αγορές και η απορρόφησή τους από την ελληνική αγορά.

Σε δηλώσεις του ο Δ. Κούρκουλας εξέφρασε την αισιοδοξία του για στήριξη από την Ευρώπη στους αγρότες που πλήττονται. «Η επιβεβαίωση για αποζημιώσεις από την Ε.Ε., τις οποίες θα επιδιώξουμε, είναι καλή και ευπρόσδεκτη. Αλλά οι αποζημιώσεις δεν λύνουν το πρόβλημα. Το πρόβλημα θα λυθεί είτε αν επανέλθουμε στη ρωσική αγορά είτε αν βρεθούν άλλες αγορές αντίστοιχες» ανέφερε ο κ. Κούρκουλας.
Διαβεβαιώσεις για αποζημιώσεις, είτε από εθνικά είτε από κοινοτικά κονδύλια, έδωσαν χθες και η κυβερνητική εκπρόσωπος Σ. Βούλτεψη και ο αναπληρωτής υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης Π. Κουκουλόπουλος.

Και νέο «φάουλ» από τη Βούλτεψη

Τελειωμό δεν έχουν οι αστοχίες της κυβερνητικής εκπροσώπου Σοφίας Βούλτεψη. Αρχικά τα έβαλε με τις καθαρίστριες του υπουργείου Οικονομικών, λέγοντας ότι είναι «προσβολή και ύβρις να ασχολούμαστε όλη την ημέρα μαζί τους». Μετά προσπάθησε να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα με τον ΕΝΦΙΑ, καταλογίζοντας τις ευθύνες στο... λογισμικό. Το τρίτο «χτύπημα» μέσα σε λίγες ημέρες ήταν οι βολές που εκτόξευσε χθες κατά των ροδακινοπαραγωγών, χωρίς να διστάσει να υποστηρίξει ότι «μια υπεύθυνη Πολιτεία καθορίζει τις σχέσεις με τους εταίρους της όχι με βάση κάποια φορτία ροδάκινου». «Με βάση τα ροδάκινα», είπε δείχνοντας άγνοια της πραγματικότητας των διεθνών συσχετισμών, «δεν γίνεται εξωτερική πολιτική. Καμία σοβαρή χώρα δεν εγκαταλείπει τις συμμαχίες της με βάση ένα πρόσκαιρο γεγονός». «Αν εμείς εγκαταλείπαμε τα δόγματά μας για ένα θέμα όπως τα ροδάκινα, τότε θα ήταν πολύ εύκολο η Τουρκία να βάλει τον Ερογλου να κάνει ένα δημοψήφισμα στα Κατεχόμενα» πρόσθεσε ακόμη πιο ατυχώς...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Tου Όθωνα Κουμαρέλλα*

Θα ήταν κοινοτυπία να επαναληφθεί κι εδώ, ότι ο νέος «φόρος» ακινήτων, ο επονομαζόμενος ΕΝΦΙΑ, ήλθε στη συνέχεια και για να καταστήσει μόνιμο και πιο ολοκληρωμένο το περίφημο χαράτσι της ΔΕΗ. Δηλαδή το ΕΕΤΗΔΕ που επεβλήθη το 2011 μέσω της ΔΕΗ, υποτίθεται ως προσωρινό και έκτακτο μέτρο. Αυτό ακριβώς που μετονομάσθηκε κατόπιν σε ΕΕΤΑ, προκειμένου να παρακαμφθούν οι δικαστικές αποφάσεις που τόνιζαν τόσο την παροδικότητα του μέτρου, όσο και την πολύπλευρη αντισυνταγματικότητά του. Ωστόσο η «κεραμίδα» που έπεσε, κατακαλόκαιρο, στο κεφάλι των περισσοτέρων είναι τέτοια, που είναι αδύνατο να αγνοηθεί το παλιό εκείνο γνωμικό που θέλει την επανάληψη ως μητέρα της γνώσης.
Θα ήταν χρήσιμο βέβαια να κάνουμε ταυτόχρονα μια ανακεφαλαίωση όλης της «σωτήριας» φορολόγησης που επιβλήθηκε επί δικαίων και αδίκων από το πραξικόπημα του Μαΐου του 2010 μέχρι σήμερα, παράλληλα με την καταβαράθρωση των εισοδημάτων, την τεράστια ανεργία και την εξαθλίωση ολοένα και μεγαλύτερων τμημάτων του πληθυσμού. Μια φορολογία παράλογη, χωρίς την παραμικρή ανταπόδοση. Ας μην μας παρασύρει η εικόνα της ευμάρειας που δείχνουν τα κανάλια στα μπίτς πάρτις της Μυκόνου και αλλού. Αφορά μια μικρή μειοψηφία περίπου του 20% του πληθυσμού, αυτό των κομματικών στρατών, των παραοικονομούντων και των παρασιτούντων, που ξεθάρρεψαν από την κινηματική αδράνεια των δύο τελευταίων χρόνων και πίστεψαν ότι «με εντολή Σαμαρά» (και Μέρκελ) μπορούν να ξεσαλώνουν πίνοντας στην «υγεία» των κορόιδων, που πολύ, μα πολύ νωρίς σκύψαν το κεφάλι και παραδόθηκαν στη μοίρα τους. Θα θύμιζα σε όλους αυτούς το «πίσω έχει η αχλάδα την ουρά», αλλά ας επιστρέψουμε στο θέμα:

Άμεσοι φόροι:

α) Μείωση του αριθμού των φορολογικών συντελεστών και κατάργηση των χαμηλότερων απ’ αυτούς, με συνέπεια την ληστρική φορολογική επιβάρυνση κυρίως των χαμηλών εισοδημάτων.
β) Κατάργηση κάθε αφορολόγητου. Το μέτρο πλήττει κατά κύριο λόγο τους φτωχούς με τα χαμηλά εισοδήματα και τους άνεργους. Όμως και η επιβάρυνση των λεγόμενων «μεσαίων» δεν είναι καθόλου αμελητέα.
γ) Κατάργηση της έκπτωσης των δαπανών για υγεία αν αυτές δεν ξεπερνούν το 5% του εισοδήματος.
δ) Επιπλέον βαριά φορολόγηση για όσους φτωχούς δεν μπορούν να προσκομίσουν αποδείξεις (είναι προφανές ότι δεν έχουν αποδείξεις επειδή δεν έχουν ξοδέψει, επειδή είναι φτωχοί).
ε) Κατάργηση της έκπτωσης των δαπανών για τις στοιχειώδεις ανάγκες μιας μέσης οικογένειας, όπως για τα παιδιά, τα φροντιστήριά τους, τα ενοίκια, τους τόκους των στεγαστικών δανείων πρώτης κατοικίας κτλ.
στ) Η αυθαίρετη επιβολή των τεκμηρίων διαβίωσης: Εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες κατά κανόνα φτωχοί μεροκαματιάρηδες -και συνήθως άνεργοι- άνθρωποι που έχουν κληρονομήσει ένα σπίτι, ή το αγόρασαν με κάποιο δάνειο, που το χρωστούν ακόμα και που κάποτε αγόρασαν με δόσεις (ή τους αγόρασε η οικογένειά τους) ένα αυτοκίνητο, θεωρούνται φοροκλέπτες και ανειλικρινείς όταν δηλώνουν το πραγματικό πενιχρό τους εισόδημα και το «σύστημα» τους χρεώνει ανύπαρκτα εισοδήματα, βάσει των οποίων τους φορολογεί με εξωφρενικούς φόρους.
ζ) Φορολόγηση εκατοντάδων χιλιάδων ελευθεροεπαγγελματιών με το βαρύ χαράτσι του λεγόμενου «τέλους επιτηδεύματος». Το τέλος αυτό ανέρχεται σήμερα στα 650 ευρώ και επιβάλλεται ανεξαρτήτως εισοδήματος σε όσους έχουν μπλοκάκια. Και καλά για έναν μεγαλογιατρό, ή αρχιλογιστή, ή μεγαλοδικηγόρο, αλλά πόσοι είναι αυτοί σε σχέση με τις εκατοντάδες χιλιάδες που μαραζώνουν από την -μη καταγραφόμενη επίσης- ανεργία και την υποαπασχόληση που μαστίζει όλους τους κλάδους, αλλά και τους εκατοντάδες χιλιάδες επίσης μισθωτούς που αμείβονται με «μπλοκάκι»; Ναι αυτούς τους σύγχρονους δούλους που οι κυβερνήσεις επέβαλαν την αμοιβή με «μπλοκάκι» για να επωφελούνται οι εργοδότες των εργοδοτικών ασφαλιστικών εισφορών, αλλά και με την κατάργηση κάθε εργασιακού δικαιώματος. Φόρος επιτηδεύματος λοιπόν 650 ευρώ, στον τυχερό μισθωτό που έχει ακόμα δουλειά, στον υποαπασχολούμενο, ή και στον άνεργο με το «μπλοκάκι» και το ίδιο ποσό για τον μεγαλογιατρό και τον επιχειρηματία των 500.000 και βάλε ευρώ το χρόνο εισόδημα.
η) Έκτακτη εισφορά, εισφορά «αλληλεγγύης», νέο ΛΑΦΚΑ για τους συνταξιούχους κτλ.

Στα παραπάνω θα πρέπει να προστεθούν δεκάδες άλλες ρυθμίσεις, όπως οι προκαταβολές φόρου για το επόμενο έτος, δηλαδή για εισοδήματα που ούτε καν γνωρίζουμε αν θα υπάρξουν, αλλά και κρυφές άλλες επιβαρύνσεις που σε συνδυασμό με τις τεράστιες φοροαπαλλαγές των «ημετέρων» μεγαλοεπιχειρηματιών, των εφοπλιστών και άλλων «ευγενών» μπαταχτσήδων καθιστούν το φορολογικό σύστημα ως το πλέον άδικο, αντικοινωνικό και εν τέλει αντιπαραγωγικό σε ολόκληρο τον πλανήτη. Αλλά το κακό δεν σταματάει εδώ:

Έμμεση φορολογία:

α) Αύξηση του ΦΠΑ από 18% σε 23% και μεταφορά πολλών ειδών πρώτης ανάγκης από το χαμηλό φορολογικό συντελεστή στον υψηλότερο. Ο, υποτίθεται, χαμηλός συντελεστής ΦΠΑ -για πολύ λίγα προϊόντα πια-διαμορφώθηκε στο 13%.
β) Τουλάχιστον διπλασιασμός της φορολογίας στα τσιγάρα, τα ποτά και τα καύσιμα. Θυμίζουμε ότι σε «μια νύκτα» εκτινάχθηκε η τιμή της βενζίνης από τα 80 λεπτά το λίτρο στο 1,50 ευρώ. Βεβαίως το συνηθίσαμε κι αυτό, όπως τόσα άλλα….
γ) Η εξίσωση του φόρου πετρελαίου θέρμανσης με το φόρο του πετρελαίου κίνησης, με την θρασύτατη δικαιολογία της δήθεν «καταπολέμησης» της φοροδιαφυγής στο πετρέλαιο κίνησης. Έτσι, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι δεν έχουν (χωρίς ρεύμα και πετρέλαιο) άλλους υγιεινούς και ασφαλείς εναλλακτικούς τρόπους θέρμανσης. Πολλοί πέθαναν. Κανείς δεν τους κατέγραψε. Πολύ περισσότερο δεν καταγράφονται οι λόγοι. Η μείωση του πληθυσμού όμως είναι γεγονός σε συνδυασμό με την κατάρρευση κάθε δομής υγείας για τους πολλούς και τους φτωχότερους. Δεν είναι όμως μόνο το πόσοι πέθαναν, ή θα πεθάνουν: Το επίπεδο διαβίωσης και η υγεία εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων που δεν έχουν ρεύμα και πετρέλαιο στο σπίτι τους έχει ανεπανόρθωτα υποχωρήσει σε συνθήκες «τρίτου κόσμου». Ταυτόχρονα η αιθαλομίχλη έχει καταστεί μόνιμο φαινόμενο τους χειμώνες στις μεγάλες πόλεις. Ευτυχώς που οι δύο τελευταίοι χειμώνες ήσαν αρκετά ήπιοι. Αυτός όμως που έρχεται; Πόσες «παράπλευρες» απώλειες θα καταγράψουμε για το success story των Σαμαρά - Βενιζέλου και των εγχώριων και ξένων πατρώνων τους;

Ακίνητα:

Και εδώ ερχόμαστε στο επίμαχο που κινδυνεύει να ταράξει αυγουστιάτικα τα «μπάνια του λαού» και η «εντολή Σαμαρά» δεν φαίνεται να θεραπεύει το πρόβλημα. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Έγκαιρα είχαμε προειδοποιήσει, ότι η πολιτική της λεγόμενης εσωτερικής υποτίμησης είχε σαν τελικό σκοπό και στόχο τη ρευστοποίηση και την εκποίηση στις χαμηλότερες δυνατές τιμές, ακόμα και δωρεάν, κάθε περιουσιακού στοιχείου στον χώρο της πάλαι ποτέ ελληνικής επικράτειας. Οι διεθνείς γύπες και τα εγχώρια κοράκια για το μόνο που ενδιαφέρονται είναι το «οικόπεδο» καθαρό από κάθε δέσμευση, ή εμπράγματο δικαίωμα. Και επειδή ισχύει πάντα στο real estate τα «υπερκείμενα» να ανήκουν στα «υποκείμενα» και αντιστρόφως, η ρευστοποίηση κάθε περιουσιακού στοιχείου, τόσο δημόσιου, όσο και κυρίως ιδιωτικού είναι εκ των «ων ουκ άνευ» για την επιτυχή ολοκλήρωση της «δουλειάς».

Για τη δημόσια περιουσία τα πράγματα είναι λίγο-πολύ γνωστά. Το περίφημο ΤΑΙΠΕΔ ανέλαβε να κάνει τη «βρώμικη» δουλειά.

Για την ιδιωτική ακίνητη περιουσία όμως τα πράγματα είναι λίγο πιο δύσκολα. Χρειάζονται σταδιακές «χειρουργικού» τύπου παρεμβάσεις, ώστε οι έλληνες κάτοχοι ακίνητης περιουσίας να βρεθούν, χωρίς καν να το καταλάβουν, ξεσπιτωμένοι, χωρίς στον ήλιο μοίρα, έρμαια του κάθε επιτήδειου γκάνγκστερ φοράει γραβάτα και παριστάνει τον μεγαλοτραπεζίτη, ή τον επιχειρηματία (Εξ άλλου πάντα οι μαφιόζοι είχαν ιδιαίτερη ροπή στην υπερπολυτέλεια και την επιδειξιομανία).

Έτσι, προχωρήσανε στην πρώτη φάση του σχεδίου. Εκατοντάδες χιλιάδες νοικοκυριά, χτυπημένα αλύπητα από την φτωχοποίηση και την ανεργία που προκαλεί η εσωτερική υποτίμηση, αδυνατούσαν πλέον να εκπληρώσουν υποχρεώσεις που δημιούργησαν στο παρελθόν για να αποκτήσουν ιδιόκτητη κατοικία, παίρνοντας στεγαστικά δάνεια. Έτσι μπήκε στην καθημερινή ορολογία ο όρος «κόκκινα» δάνεια και οι εκβιαστικές πρακτικές των τραπεζών, οι καθημερινοί πλειστηριασμοί κτλ.

Αλλά αυτό βεβαίως δεν στάθηκε αρκετό, αφού σε κάθε έναν που είχε πάρει δάνειο και αδυνατούσε να το αποπληρώνει, αντιστοιχούσε και κάποιος που, είτε δεν είχε δάνειο, είτε είχε προλάβει να το αποπληρώσει, είτε κατάφερνε, ή καταφέρνει ακόμα, να πληρώνει τις δόσεις. Από την άλλη, υπήρξαν αναχώματα στις αρπακτικές διαθέσεις των τραπεζών, όπως ευνοϊκές για τους δανειολήπτες δικαστικές αποφάσεις. Ακόμα και ο νόμος «Κατσέλη», μολονότι έγινε για να «χρυσωθεί το χάπι», λειτούργησε και λειτουργεί εν μέρει προστατευτικά για τις εκτεθειμένες περιουσίες των πολιτών.

Έτσι, το σχέδιο ανέλαβαν να το ολοκληρώσουν οι τσανακογλείφτες της «ελληνικής» κυβέρνησης και η εφορία.

Με τον ΦΑΠ (φόρο ακίνητης περιουσίας), που είχε επιβληθεί παλαιότερα, δεν μπορούσε να γίνει «σωστή» δουλειά, αφού περιελάμβανε μεγάλα αφορολόγητα ποσά και ουσιαστικά απάλλασσε την μικροϊδιοκτησία. Έτσι επεβλήθη το χαράτσι της ΔΕΗ. Βλέπετε, η μαφία είτε στη διεθνή, είτε στην εγχώρια εκδοχή της, διαθέτει φαντασία.

Αφού μάλιστα και τα τρία κόμματα του δωσιλογισμού (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ) «έσκιζαν τα ιμάτιά τους» πριν τις εκλογές του 2012 ότι θα καταργήσουν το χαράτσι, ως άδικο και εν πάσει περιπτώσει έκτακτο μέτρο, για να θολώσουν τα νερά και να υφαρπάξουν την ψήφο των αφελών, αμέσως μετά τις εκλογές, πέταξαν τις υποσχέσεις στο καλάθι των αχρήστων και διατήρησαν τον ληστρικό φόρο μετονομάζοντάς τον σε ΕΕΤΑ.

Όμως το χαράτσι είτε ως ΕΕΤΗΔΕ, είτε μετέπειτα ως ΕΕΤΑ είχε ένα πρόβλημα. Ως εισπραττόμενο μέσω των λογαριασμών του ηλεκτρικού ρεύματος, έδωσε σε πολλούς την ευκαιρία να μην το πληρώνουν, αφού με δικαστικές αποφάσεις η ΔΕΗ δεν μπορούσε να κόψει το ρεύμα σε αυτούς που πλήρωναν το τμήμα του λογαριασμού που αφορούσε στην ίδια. Επίσης και το κυριότερο, αφορούσε μόνο στους ηλεκτροδοτούμενους χώρους. Δηλαδή έμεναν στο φορολογικό απυρόβλητο, τμήματα ακινήτων ή πολλά ολόκληρα ακίνητα που δεν ηλεκτροδοτούνταν, ενώ εξαιρούνταν επίσης, η γη, οικόπεδα και αγροί. Έτσι εφευρέθηκε ο πρωτοφανής παγκοσμίως ΕΝΦΙΑ.

Ποια όμως είναι τα χαρακτηριστικά του ΕΝΦΙΑ που τον καθιστούν ληστρικό της ιδιωτικής περιουσίας των πολιτών και κυρίως των φτωχότερων εξ αυτών;

Πρώτον, δεν φορολογείται εισόδημα, ή οποιουδήποτε τύπου πρόσοδος, αλλά κάθε είδους εμπράγματο δικαίωμα, ανεξάρτητα αν αυτό το δικαίωμα αποφέρει εισόδημα, ή όχι.

Δεύτερον, δεν υπάρχει κανενός είδους αφορολόγητο. Ακόμα και ένα τετραγωνικό μέτρο κτίσματος, ή γης φορολογείται.

Τρίτον, δεν λαμβάνεται καθόλου υπ' όψη η φοροδοτική ικανότητα του οφειλέτη, εφ' όσον και οι υποτιθέμενες απαλλαγές, ή μειώσεις του φόρου για τα χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα είναι κυριολεκτικά για γέλια, αφού πρέπει να συντρέχουν συσωρευτικά διάφορες προϋποθέσεις, που δύσκολα μπορεί να τις συγκεντρώσει κάποιος (εισόδημα μικρότερο των 9.000 ευρώ, συνολική ακίνητη περιουσία κάτω των 150 τ.μ., καμία άλλη φορολογική οφειλή, ή οφειλή σε ασφαλιστικό ταμείο κτλ). Ειδικά για συνολική ακίνητη περιουσία κάτω των 150 τ.μ. σημαίνει ότι κάποιος που έχει στην ιδιοκτησία του ένα διαμέρισμα 80 τ.μ. και ένα χωράφι ξεχασμένο στο χωριό του παππού του, επιφανείας ενός στρέμματος εξαιρείται οποιασδήποτε απαλλαγής, ή μείωσης, αφού η συνολική του περιουσία ξεπερνά κατά πολύ τα 150 τ.μ.. Πολύ περισσότερο αν έχει κληρονομήσει και ένα παλιό σπίτι στο χωριό, έστω κι αν το τελευταίο είναι ερείπιο.

Και εδώ ας μην βαυκαλίζονται κάποιοι με φληναφήματα, ότι δήθεν οι συντελεστές είναι χαμηλοί, ή σε μια δεύτερη φάση μπορεί να χαμηλώσουν κι άλλο. Γιατί όπως μπορεί να χαμηλώσουν το ίδιο εύκολα μπορεί και να αυξηθούν, όταν και όπως αυτοί θελήσουν. Το ζήτημα ήταν να υπάρξει ο μηχανισμός εκπλειστηρίασης και ο μηχανισμός φτιάχτηκε κι άρχισε να λειτουργεί, θέτοντας τους πάντες στην ομηρεία του οφειλέτη. Το πότε και αν θα «φουλάρει» παρασύροντας τους πάντες και τα πάντα, καθαρίζοντας από τους «παρείσακτους» κατοίκους της το οικόπεδο «Ελλάδα», αυτοί θα το καθορίσουν, εκτός κι αν υπάρξει επιτέλους αντίδραση.

Τέταρτον, πληρώνουν οι πάντες, είτε έχουν πλήρη κυριότητα, είτε επικαρπία, είτε μόνο ψιλή κυριότητα. Δηλαδή, ένα παιδί που του έκαναν οι γονείς του γονική παροχή την ψιλή κυριότητα για ένα σπίτι, ή κάποιο άλλο ακίνητο, με τον ΕΝΦΙΑ καθίσταται οφειλέτης στην εφορία.

Τώρα όλοι οι φτωχοί μικροϊδιοκτήτες, που γύρευε με τι κόπους των ιδίων, ή των γονιών τους κατόρθωσαν να έχουν ένα σπίτι, ή εν πάσει περιπτώσει μια μικρή ιδιοκτησία, καθίστανται όμηροι ενός αδηφάγου συστήματος, το οποίο με τη ληστρική αυτή φορολόγηση θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια, άλλους πιο άμεσα, άλλους πιο αργά, στο να χάσουν αυτήν την περιουσία. Τελικά δεν ήταν οι κομμουνιστές που θα μας έπαιρναν τα σπίτια, αλλά οι λεγόμενοι προστάτες μας από τον κομμουνιστικό κίνδυνο, για να αποδειχθούν τελικά πραγματικοί νταβατζήδες και κακοποιοί του κοινού ποινικού δικαίου.

Αυτοί, με περισσή αναίδεια τον βάφτισαν φόρο, μόνο που στην ουσία δεν είναι φόρος, αλλά ένα «οιωνοί στεγαστικό δάνειο»!! (για να δανειστώ, με τη σειρά μου τον επιτυχή ορισμό που έδωσε κάποιος φίλος). Ένα στεγαστικό «δάνειο» που ουδέποτε συνήφθη, γιατί ουδέποτε υπήρξε η ανάγκη να συναφθεί, αλλά επιβάλλεται στον καθένα από εμάς με γκανγκστερικό τρόπο από κυβερνήτες που λειτουργούν ως οι «νονοί» της νύχτας.

Έτσι γίναμε όλοι οφειλέτες για ένα «δάνειο» που ποτέ μας δεν λάβαμε. Και θα το πληρώνουμε μέχρι να χάσουμε, ή να αναγκαστούμε να «σκοτώσουμε» για ένα ξεροκόμματο το όποιο ακίνητο έχουμε στη διάθεσή μας.

Γιατί θέλει δεν θέλει κάποιος, με όλα τα φορολογικά βάρη που προκύπτουν, από τον φόρο εισοδήματος μέχρι τον ΕΝΦΙΑ, ένα 400σάρι περίπου (λίγο πάνω, λίγο κάτω), το μήνα οφειλή στην εφορία θα το έχει. Δεν τα έχει; Πάει το ακίνητο. Κατάσχεση, αργά, ή γρήγορα. Και στην προκειμένη περίπτωση δεν λειτουργεί ο νόμος «Κατσέλη» για προστασία της πρώτης κατοικίας. Αν η κατάσχεση γίνει από το Δημόσιο, τετέλεσθαι! Και μην βιαστεί να πει κάποιος «δεν βαριέσαι, τα έχω και τα δίνω», γιατί έτσι αποδεικνύει πόσο βλάκας είναι. Γιατί μπορεί κάποιος να τα έχει τώρα, αύριο θα τα έχει; Τα παιδιά του; Ωστόσο υπάρχει και κάτι άλλο που πρέπει να απαντήσει ο ίδιος: Η επιβολή ενοικίου, έστω και με τη μορφή φορολόγησης, καταργεί στην πράξη την ιδιοκτησία, ναι, ή όχι;

Τα πράγματα βεβαίως γίνονται πιο σοβαρά, όταν υπάρχει ταυτόχρονα και δάνειο προς τη τράπεζα. Ακόμα κι αν κάποιος έχει ενταχθεί στο Νόμο «Κατσέλη» δεν προστατεύεται. Ή βγαίνει κατ’ ευθείαν στο σφυρί και αμέσως από το εκπλειστηρίασμα πληρώνονται, αφού κρατήσει το δημόσιο τα δικά του, οι τράπεζες, παρακάμπτοντας έτσι και τον νόμο «Κατσέλη», ή αν προσφύγει στη δικαιοσύνη και περιμένοντας την εκδίκαση, οι προσαυξήσεις μαζί με τους επόμενους φόρους θα φθάσουν σε απίστευτα υψηλά ποσά. Σε αυτήν την περίπτωση τι γίνεται; Θα υπάρξει ρύθμιση; Ας πούμε σε 48 δόσεις; Μα μόνο τη στιγμή που θα τελειώνουν οι πρώτες 48 δόσεις για το 2014, θα έχουν προστεθεί οι φόροι άλλων τεσσάρων ετών. Με αυτούς τι γίνεται; Πάλι ρύθμιση;

Να γιατί ο εγκλωβισμός πλέον είναι τέλειος και πολύ λίγοι θα έχουν τελικά τη δυνατότητα διαφυγής. Οι υπόλοιποι καλά θα κάνουν να πάρουν τα βουνά και να ψάξουν για σπηλιές, ή επιτέλους να αρνηθούν έμπρακτα να πληρώσουν.

Ας το πάρει και τελευταίος εύπιστος απόφαση. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Μόνο η ανατροπή του κατοχικού καθεστώτος είναι η λύση. Και αυτό δεν μπορεί να συμβεί παρά μόνο με μαζική αντίσταση.

Η πιο δίκαιη πράξη, η πιο έντιμη στάση, η πιο πατριωτική ενέργεια που μπορεί κάποιος σήμερα να πράξει είναι να μην πληρώσει κανένα φόρο. Μαζική άρνηση πληρωμής για την ανατροπή των φαύλων και των κακοποιών που λυμαίνονται την χώρα. Αυτή είναι η λύση, αυτή πρέπει να είναι η απάντηση του ελληνικού λαού. Για όσο υπάρχει ακόμα καιρός!

Υ.Γ. Θα περίμενε κανείς από τα κόμματα της αντιπολίτευσης να αφήσουν τα λόγια και τις διαμαρτυρίες για το θεαθήναι και να προχωρήσουν μπροστά, παροτρύνοντας, εμψυχώνοντας και βοηθώντας τον λαό σε μια τέτοια δράση ανατροπής, αλλά ας μην τρέφουμε αυταπάτες. Τους καλούμε όσο πιο δυνατά μπορούμε να το πράξουν, παραιτούμενοι από αυτό το καραγκιόζ μπερντέ, όπως κατάντησε το κοινοβούλιο, αλλά δεν πρόκειται να το κάνουν. Ας τους υποχρεώσουμε εμείς…

*Ο Όθωνας Κουμαρέλλας είναι β’ συντονιστής της Πολιτικής Γραμματείας του Ε.ΠΑ.Μ.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου